(bts) YOONMIN│LOVE STORY ♡

ตอนที่ 5 : 01 : Puppy (crazy) love 2/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,883
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    28 ก.พ. 59

Title: Puppy (crazy) love 2

Cast: BTS,OC

Pairing: yoonmin (yoongi x jimin) feat. kookv

Genre: AU

Rate: PG15






Note: An intense but relatively shallow romantic attachment, typically associated with adolescents.




02



.




'นี่ๆ ได้ข่าวรึเปล่าที่ยัยซูจีห้องซีไปสารภาพรักกับพี่ยุนกิประธานมาแต่แห้วอ่ะ'


'จริงดิ้แก อย่างซูจีเนี่ยนะ'


'เออออออออ พี่เค้าบอกว่าไม่ได้ชอบมัน ท่าทางจะมีคนที่ชอบแล้ว'


'โห ต้องเป็นคนนอกโรงเรียนแน่เลยอ่ะ สวยขนาดนั้นแล้วยังมีคนที่สวยกว่าสินะ'




วันนี้ยุนกิไม่มาโรงเรียน จีมินไปถามที่ห้องสภาก็พบว่ายุนกิลาป่วย 


อ่า ไม่แปลกใจหรอกเพราะอีกฝ่ายตากฝนซะขนาดนั้น 


และตอนนี้เขาก็อยู่ที่หน้าห้องของอีกฝ่ายแล้ว


จะบอกว่าใจสั่งมาหรืออะไรก็แล้วแต่เถอะ แต่เขาถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว (แน่นอนว่าเพราะความรักถึงทำให้จีมินไปค้นถึงหนังสือรุ่นตอนพี่ยุนกิอยู่ม.สามเพื่อหาที่อยู่ ยืนยันแล้วด้วยว่ายังเป็นที่เดิม) ยาก็ซื้อมาแล้ว โจ๊กก็ซื้อมาแล้ว ทุ่มเทขนาดไหนถามใจตัวเอง




~กริ๊ง~



มินยุนกิเปิดประตูห้องออกมาในสภาพเหงื่อโทรมกาย จีมินเพิ่งเคยเห็นอีกฝ่ายในชุดเสื้อยืดสีขาวย้วยๆเปียกลู่ไปทั้งร่างกับกางเกงบอลเป็นครั้งแรก อ่า ผมที่ชื้นเหงื่อนั่นดูดีชะมัด หื่นก็หื่นเถอะ ยอมรับ ไม่รอให้อีกฝ่ายว่าอะไรก็แทรกตัวเข้าไปในห้องเลย



"มาทำอะไร" 


"มาดูแลพี่" สำรวจเล็กน้อยก็พบว่ามินยุนกิน่าจะอาศัยอยู่ตัวคนเดียวเลยเดินเข้าตรงส่วนครัวอย่างถือวิสาสะ


"ไปนอนไป" วางของแล้วก็ไล่คนที่ยืนกอดอกไม่พูดอะไรไปนอน แต่คนเย็นชาก็ไม่ขยับไปไหน จีมินถอนหายใจ คว้าชามสะอาดมาแกะถุงโจ๊ะแล้วก็เทลงไป ใส่พริกไทยกับขิงให้เรียบร้อยก็ยกไปวางบนโต๊ะกินข้าว


ห้องของอีกฝ่ายค่อนข้างสะอาด แบ่งออกเป็นส่วนนั่งเล่น-ครัว และห้องนอน


"กินเลยยังร้อนๆอยู่"


พออีกฝ่ายกินเสร็จเกลี้ยงเรียบร้อยใจของจีมินก็ชื้นมาหน่อย ดึงทิชชู่จากกล่องมาวางราบกับแผ่นโต๊ะ แกะยาครบสูตรเลื่อนไปให้คนป่วย


คนป่วยไม่อิดออดงอแงเอายาเข้าปากไปแต่โดยดี


หลังจากนั้นยุนกิก็ขอตัวไปอาบน้ำ จีมินไม่ได้ห้ามเพราะลืมไปว่าการอาบน้ำไม่ดีกับคนป่วย จนคนป่วยกลับออกมาในชุดใหม่เอี่ยมถึงได้นึกออกนั่นละ


"อ่า.....อาบน้ำแบบนี้ไข้จะกลับมั้ย"


บ่นหงุงหงิงแล้วก็ลากอีกฝ่ายเข้าห้องนอนโดยไม่ขออนุญาต ห้องนอนก็สะอาดเป็นระเบียบตามสไตล์ยุนกินั้นแหละ เขาผลักอีกฝ่ายให้นอนลง คลุมผ้าห่มให้แล้วเอาคูลลิ่งเจลมาแปะบนหน้าผากอุ่น


"พักเยอะๆนะครับ ข้าวต้มหมูผมซื้อมาให้แล้วอยู่ในตู้เย็นพรุ่งนี้เช้าพี่จะได้อุ่นมากินได้ ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนไปโรงเรียนละ"


ได้พูดประโยคแบบพระเอกหนังก็นั่งรอจนอีกฝ่ายหลับสนิทถึงได้กลับบ้านอย่างวางใจโดยไม่ลืมล็อคห้องให้



หากทำใจกล้าสบตาอีกฝ่าย จีมินก็คงจะรู้ ว่าดวงตาของยุนกิอ่อนลงแค่ไหน


และมันไม่เคยเป็นแบบนี้กับใคร



.



หลังจากวันนั้นจีมินคิด(ย้ำว่าเขาคิดเอาเอง) ว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ดีขึ้นอีกหน่อย เริ่มจากการที่ยุนกิยอมกินข้าวกล่องของเขาและไม่รับข้าวกล่องจากคนอื่น(อันที่จริงไม่มีใครกล้าเอาเข้ามาให้มากกว่า) บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เป็นไปอย่างเรียบง่ายแต่เขากลับรู้สึกดีที่เป็นแบบนั้น



ความสัมพันธ์ของวัยรุ่นมักเป็นไปอย่างรุนแรงและรวดเร็ว แต่สำหรับพวกเขาแล้วมันไม่ ไม่มีคำรักหวานเลี่ยนใดๆแต่จีมินก็คิดว่ามันพอดี อันนี้จีมินคิดเอาเองเพราะไม่รู้ใจอีกฝ่ายเหมือนกัน



"ไอ้เหี้ย ฝนตก"



เค้าว่าแดดจ้ามากๆจะเป็นแดดที่นำพาสายฝนมาด้วย คาบพละจึงถูกยกเลิกเพื่อให้เด็กๆกลับไปเปลี่ยนชุด จีมินและแทฮยองตัวเปียกชุ่มเพราะอยู่ไกลร่มกว่าใครเพื่อนจนน้ำหยดเป็นทาง



เพื่อนผู้ชายต่างก็ถอดเสื้อกันแล้วเรียกเสียงกรี๊ดจากผู้หญิง แทฮยองเองก็เหมือนกันจีมินก็เลยถอดด้วย มันก็เรื่องปกติของผู้ชายไม่ใช่เรอะไง



"มึงรู้ตัวมั้ยวะ ว่าหุ่นแม่งน่าล่อ" เชวยองโดเดินเข้ามาพูดพลางจิ้มไปที่หน้าท้องแบนราบของจีมิน เพราะเขาเป็นคนรูปร่างเล็กและไม่อ้วนถึงได้ดูบางกว่าคนอื่น



“มึงไม่ได้ล่อแล้วกันนะ ห่า" พูดติดตลกแล้วก็ต่อยแขนเพื่อนไปอีกที



ระยะทางระหว่างสนามบาสกับล็อกเกอร์ค่อนข้างไกลเพราะต้องเดินไปถึงสระว่ายน้ำ ถึงเวลาพักเที่ยงพอดีด้วยคนเลยเต็มไปหมด เสียงแซวของผู้ชายไร้เสื้อดังไปตลอดทาง



ไม่ได้แซวเค้าหรอก แต่แซวซิกแพคของเชวยองโดกับคิมแทฮยองโน่นนนน



ฟุ่บ



เด็กหนุ่มรู้สึกถึงผืนผ้าที่คลุมลงมาที่ไหล่ พบว่าเป็นเสื้อนอกสีเลือดหมูที่ติดเข็มกลัด 'ประธานสภานักเรียน' ไว้ที่อกข้างซ้าย ไหันไปข้างหลังก็เห็นมินยุนกิยืนอยู่


"อะไรครับ"



ไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองแต่ปากก็ยิ้มไปแล้ว 



"เปล่า สงสารสายตาคนอื่น"



จีมินฉีกยิ้มกว้างให้กับคนที่ยืนทำหน้าหงุดหงิด ยัง ยังไม่พอยุนกิเดินเข้ามาสวมเสื้อให้เรียบร้อยแถมยังติดกระดุมครบทุกเม็ด



ชุดโคตรตลกแต่ก็ยอมอ่ะนะ



"เอามาคืนก่อนหมดพัก"



พูดสั้นๆแล้วก็เดินไปเลย



นี่แหละ มินยุนกิ


.



มันดี


ดีจริงๆนะ


เป็นช่วงที่นักเรียนมัธยมปลายปีสามจบการศึกษาไปแล้วแต่มินยุนกิยังคงแวะเวียนมาที่โรงเรียนบ่อยๆด้วยตำแหน่งและหน้าที่ จีมินไม่อยากจะบอกว่าหงุดหงิดมากแค่ไหนกับความดูดีของอีกฝ่ายในชุดไปรเวทที่ทำคนอื่นมองแทบเหลียวหลังทุกครั้ง



"จีมิน ไปเรียน"



"งื้อออออ ง่วงอ่ะ" มาโรงเรียนเพื่อนอนคือคติของเขา 



"ไปเรียน"



หยวนให้หน่อยก็ไม่ได้



จีมินยอมไปเรียนแต่โดยดีแล้วบอกว่าจะกลับมาอีกทีตอนเลิกเรียน




สี่โมงพอดีเป๊ะ เท้าของจีมินก็อยู่ตรงหน้าประตูพอดี ตรงเวลายิ่งกว่ามาเรียนตอนเช้าอีก



'แล้วเธอจะไปต่อที่ไหนละ ได้ที่มหาลัยโซลไม่ใช่หรอ'



'ไปญี่ปุ่นครับ ผมรับข้อเสนอของทางนั้นไปแล้ว'



'อา... ก็โทไดละนะ สมแล้วละที่ได้ทุน แถมทางนู้นก็ดีกว่าของที่นี่เยอะ อาจารย์ดีใจด้วยนะ'



อา..... จีมินรู้


หลายครั้งที่เห็นเอกสารขอทุนรัฐบาลญี่ปุ่นวางอยู่บนโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย รุ่นพี่ก็พูดกันอยู่หลายคนก็พี่ยุนกิน่ะผ่านฉลุย สาขาชื่อยาวๆที่อยู่ในความสนใจของยุนกิก็ไม่มีสอนในเกาหลี ทางที่ดีที่สุดก็คือไปเรียนต่อ



แล้วอีกฝ่ายก็เลือกที่จะไป



วันที่จีมินไปส่งยุนกิถึงสนามบิน ไม่มีดอกไม้ ไม่มีคำกล่าวยืดยาวใดๆ เขาเพียงแค่วางเครื่องรางในมืออีกฝ่าย (แน่นอนว่าเขาไม่ได้คาดหวังให้เครื่องรางกากๆของเขาไปต่อสู้กับบรรดาของขลังจากญี่ปุ่น) มันเป็นความน่าอึดอัดใจที่วันพรุ่งนี้จะไม่ได้เห็นอีกฝ่ายแล้ว ยุนกิไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่าขอบใจ ทำตัวเหมือนพวกเขาไม่ได้จะจากกันไปไหนทั้งที่ความจริงสุดท้ายแล้วเราก็จะไม่ได้เจอกันอย่างน้อยในอีกสี่หรือห้าปีข้างหน้า




มันก็จบลงง่ายๆแบบนั้นแหละ



อ่าว จบแล้วหรอ



เออ ก็จบแล้วน่ะสิ



ปาร์คจีมินในวัยยี่สิบห้าเอานิ้วคลึงขมับตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า ถามว่าเรื่องราวหลังจากนั้นเป็นยังไงต่อ ก็ไม่เป็นยังไง พี่ยุนกิก็ไปเรียนต่อ แปลกแต่จริงที่เขาไม่มีช่องทางติดต่ออีกฝ่ายเลยเพราะยุนกิไม่ชอบเทคโนโลยี ไม่มีความกล้าที่จะทักไปก่อนด้วย คนอื่นคงงงว่าทำไมแต่แบบ จะให้ทักไปหรอ สวัสดีครับพี่ยุนกิ ผมจีมินที่เราเคยมีซัมติงกันไง ก็เลยขาดกันดื้อๆแบบนั้นแหละ 



อีกฝ่ายก็ไม่ได้คิดจะติดต่ออะไรกับเขาอยู่แล้ว มินยุนกิมีคาทกรึเปล่าไม่รู้ เฟซบุ๊คก็ไม่เล่น อีเมล์หรอ จีมินไม่รู้หรอก



จีมินพยายามแล้วนะ หลังจากนั้นก็พยายามขยันเรียนแทบตายเพื่อชิงทุนไปญี่ปุ่นตามอีกฝ่าย ถึงจะแห้วแต่ผลการเรียนก็ดีพอที่จะทำให้ติดมหาลัยดีๆได้แบบที่พ่อแม่ยังตกใจ



สุดท้าย ก็ให้มันจบลงสวยๆแบบนั้นไป ทิ้งไว้เหมือนคราบกาแฟที่ขอบแก้ว



หลังจากวันนั้นก็มีเรื่องราวต่างๆผ่านเข้ามาและผ่านไปตามเลขอายุที่เพิ่มขึ้น ความทรงจำของความรักในวัยเด็กค่อยๆเลือนหายไปจากความทรงจำพร้อมกับรักใหม่ที่เข้ามา ไม่รู้เมื่อไหร่ที่ความรักหายใจจากใจของจีมิน แต่คิดว่าคงไปพร้อมกับเจ้าของเงาร่างในชุดนักเรียนสีเลือดหมูนั่นละ



ตอนนี้จีมินเรียนจบแล้ว มีหน้าที่การงานที่ดีในบริษัทข้ามชาติ ถ้าไม่ติดอะไรอีกหกเดือนต่อจากนี้เขาก็จะไปเรียนต่อตามที่ได้ขอทุนกับบริษัทไว้ ถามว่าที่ไหน ก็ญี่ปุ่นนั่นละ



แต่ไม่ได้ไปเพื่อตามหาพี่ยุนกิหรอกนะ



อย่างที่เขาบอกว่าโตพอแล้วที่จะแยกแยะว่าอะไรเป็นอะไร ในยุคที่ทุกคนต่างโหยหาเงินตรามากกว่าความรัก จีมินแค่อยากจะใช้ชีวิตให้ดีๆ แล้วซักวันก็คงจะปักหลักใช้ชีวิตกับผู้หญิงดีๆสักคน แต่ก็นั่นแหละ ชีวิตคนเรามันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น



เมื่อฟ้าเหวี่ยงผู้ชายชื่อมินยุนกิเข้ามาในชีวิตจีมินอีกครั้ง





5



"หัวหน้ามินจะเข้ามาดูแลฝ่ายผลิตภัณฑ์ทั้งหมดแทนคุณคิมที่ย้ายไปสาขาอื่น" เลขาประธานบริษัทแนะนำหัวหน้าใหม่ให้กับลูกน้องทั้งแผนก ตำแหน่งระดับผู้บริหารทำให้ทุกคนต่างพากันนบนอบใส่คุณมินไม่เว้นแม้กระทั่งจีมิน


ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนไปเล็กน้อยตามอายุที่เพิ่มขึ้น แต่ยังคงความเย็นชาเรียบเฉยไว้เหมือนเดิม



“เรื่องเอกสารเลขาปาร์คจะเป็นคนดูแลให้ทั้งหมดนะครับ"



จีมินรีบก้าวออกมาพลางโค้งหัวปลกๆ ใช่แล้ว ตำแหน่งของเขาก็คือเลขา จีมินนึกไปถึงวันที่ยุนกิสะกิดเขาในร้านเกม หน้าตาของเขาก็คงไม่ต่างจากวันนั้น โลกเราจะว่ากลมก็กลมสุดๆ 



"ปาร์ค จีมินครับ"



"ฉันรู้"



หลังจากที่พนักงานคนอื่นแยกย้ายกันไปทำงาน เลขาประธานก็สั่งให้จีมินเอาเอกสารที่เกี่ยวข้องมาให้หัวหน้าคนใหม่พร้อมทั้งทำสรุปทั้งหมด งานช้างละ เอกสารแม่งกองกันสูงกว่าภูเขาเอเวอเรสต์ แถมลูกน้องที่ดีก็ไม่ควรกลับก่อนเจ้านายด้วย กิตติศัพท์ความบ้างานของมินยุนกิไม่ใช่น้อยๆแล้ววันนี้เขาจะได้กลับบ้านมั้ย...



ลายมือของมินยุนกิยังคงเรียบร้อยเป็นระเบียบดีเหมือนที่ผ่านมา สบถในใจว่าทำไมสิ่งที่คิดว่าจะลืมไปแล้วแต่กลับยังจำอยู่ ทำไมไม่เอาสมองไปจำอย่างอื่นที่มีสาระนะ จีมินคิดว่าเขาเริ่มใหม่ได้ดีแล้วและพอใจกับชีวิตช่วงนี้สุดๆแต่ทุกอย่างก็พังทลายลงเหมือนคลื่นที่ซัดหาดทราย



ฟุ้งเข้าไปเถอะ



วันนั้นหัวหน้างานคนใหม่ของเขาไม่ได้อยู่โอทีอย่างที่คิดแต่กลับบ้านตรงเวลา พนักงานกระซิบกระซาบกันใหญ่ว่าสงสัยคงจะไปรับลูก



ก็นะ หน้าตาก็ดี ฐานะก็ดี มีเมียดีๆซักคนกับลูกสาวก็คงจะดีอยู่ไม่น้อย



คิดแล้วก็คาทกหาแทฮยอง


'มึง กูมีเรื่องจะปรึกษาหว่ะ'



.



มีอีกเรื่องนึงที่จีมินต้องบอกไว้ก่อนเพื่อที่ทุกคนจะได้ไม่ตกใจเมื่อเจอแทฮยอง น้องจองกุกคนน่ารักในวันนั้น(อย่างที่เขาเคยคิดว่ามันแปลกๆจำได้มั้ย) โตมากลายเป็นเด็กยักษ์มีซิกแพคในวันนี้แถมยังหล่อโคตรพ่อโคตรแม่ดามมมมมฮอต(เดินไปไหนใครก็เหลียวหลังอ่ะ) ไม่รู้แม่งเกิดไปสลับจังหวะอะไรกันยังไง แต่คิมแทฮยองเพื่อนรักที่ยิ่งแก่ก็ยิ่งนุ่มนิ่มก็ดูจะพอใจกับการปรนเปรอของแฟนเด็กไม่น้อย



แต่ทั้งคู่ก็คบกันแล้วนะในที่สุด แถมยังยาวนานมาจนถึงตอนนี้ด้วย



“...สรุปว่ามึงเจอพี่ยุนกิแล้วก็ทำตัวไม่ถูกอ่ะหรอ"



"ก็ไม่เชิง แบบ จะว่าไงดีวะ คนไม่เจอกันมาตั้งนานปะวะ”



แถมเข้ามาเป็นหัวหน้าด้วย



จีมินจุดบุหรี่ขึ้นสูบ 


เขาสูบๆหยุดๆเป็นพัก แต่หลังจากเลิกกับแฟนคนล่าสุดก็ไม่มีใครห้ามในเขาสูบบุหรี่อีกเลย 


"แล้วความรู้สึกมึงอ่ะ"



"บอกไม่ถูก"


พูดอะไรเข้าใจอะไรก็ไม่รู้แล้วตอนนี้ อย่างที่บอกว่าในวัยเด็กเวลารักใครก็รักจนหมดใจ มันถึงได้ฝังมาจนถึงทุกวันนี้ ใครว่ามันลืมง่ายๆจีมินนี่แหละขอปฏิเสธ


ไม่ลืม แต่ก็ไม่รู้ว่ายังรู้สึกเหมือนเดิมรึเปล่า 


รัก.


ไม่รัก.


รัก.


ไม่รัก.



"เอาจริงๆปะวะ จีมิน คำตอบอ่ะ มึงก็รู้อยู่แก่ใจ มึงแค่ไม่อยากยอมรับมันเท่านั้นแหละ"



.



ก็ยังเหมือนเดิมนั่นแหละ



เช้าวันจันทร์ที่แสนน่าเบื่อเพิ่มความระทึกขึ้นมาอีกหน่อย



"อรุณสวัสดิ์ค่ะ เลขาปาร์ค" จีมินยิ้มรับพนักงานคนอื่นๆ สำหรับงานเลขาออกจะยุ่งยากแต่ก็เงินดี ไม่ต้องคิดอะไรมาก ถึงได้ทนทำมาหลายปีนั่นแหละ



หน้าที่ของเลขาคือการเข้างานตอนหกโมงครึ่ง ตรวจเอกสารว่ามีอะไรเร่งด่วนมั้ย ทำสรุปและบอกตารางงานในแต่ละวัน รวมทั้งชงกาแฟด้วย สำหรับการชงกาแฟให้เจ้านายคนใหม่ไม่ยุ่งยากเท่าคนเก่า กาแฟดำสามช้อน น้ำต้องไม่ร้อนจัด 


"วันนี้มีประชุมกับผู้บริหารตอนเก้าโมงครึ่ง ตอนบ่ายโมงมีนัดกินข้าวกับคุณอิม ส่วนตอนเย็นไม่มีอะไรครับ"



แต่....โคตร...อึด...อัด



"อืม"



ยังคงเป็นบทสนทนาสั้นๆแบบนี้แหละ



"เจ้านายใหม่เป็นไงบ้าง เค้าดูขยันกว่าคุณคิมนะ"



ระหว่างพักประชุม เลขาของฝ่ายอื่นก็เริ่มช่วยคุยงานอดิเรกที่กลายเป็นท้อปปิคหลักในการพูดคุยของเลขาก็คือการนินทาเจ้านาย



"อ่า... ก็ดีนะ แต่ยังไม่ค่อยได้คุยกันหรอก"



"ดีจังเลยที่เจ้านายของจีมินยังอายุน้อย นี่ เห็นคนเค้าลือๆกันว่าคุณมินมีลูกแล้วนี่จริงรึเปล่า"



"ไม่รู้อ่ะ ถ้ารู้มาบอกด้วยนะ” เบื่อจะฟังสาวๆฮือฮาเรื่องอีกฝ่ายเต็มทนแล้ว 


ที่จริงก็หงุดหงิดรึเปล่าที่อีกฝ่ายทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่เราก็เคยมีความรู้สึกดีๆต่อกันมาก่อน จีมินก็แค่กลัว กลัวว่ายุนกิจะคิดว่าสิ่งที่ผ่านมาเป็นแค่เรื่องราวปกติ กลัว... ว่าตัวเองจะคิดไปฝ่ายเดียวว่ามันพิเศษ



“โชอาฝ่ายพีอาร์น่ะ ออกตัวแรงมากเลยนะ มินซูบัญชีก็เหมือนกัน ระวังหน้าห้องจะไม่มีอากาศให้หายใจละ” 



รับคำไปอย่างเซ็งๆก็ได้เวลาเข้าประชุมต่อ หน้าที่ของเลขาคือจด จด จดแล้วก็จด สำหรับจีมินเขาจะอัดเสียงไว้ด้วยเผื่อทำอะไรตกหล่น แต่ปกติโน็ตของจีมินค่อนข้างละเอียดแล้วก็ครอบคลุมอยู่แล้ว เวลาทำสรุปก็เน้นในส่วนที่สำคัญและสิ่งที่เจ้านายต้องทำไว้ชัดเจน



“นี่~ จีมิน” ไม่ทันขาดคำเลยจริงๆ



เหลือบมองนาฬิกาก็พบว่าเที่ยงห้านาทีแล้ว โชอา สาวสวยแผนกประชาสัมพันธ์เดินนวยนาดมาด้วยชุดทำงานรัดรูปโชว์สัดส่วน จีมินเสียวเหลือเกินว่าหล่อนจะตกจากส้นสูงห้านิ้วสีดำที่ใส่อยู่ อ่า นินทาในใจไปซะเยอะเลยแฮะเขา



“ว่าไง”



“วันนี้หัวหน้ามินมีตารางอะไรรึเปล่าตอนเที่ยง”



อ่า... มาเพราะเหตุนี้จริงๆด้วยแฮะ



“ฉันไม่รู้ว่าบอกได้รึเปล่าอ่ะ ปกติหัวหน้าก็สั่งไว้ชัดเจนแล้วว่าไม่ให้บอกตารางออกไป” โกหกไปคำโตดีกว่าให้มินยุนกิมาหัวเสียทีหลัง นี่คือคติประจำใจของเขา



“แหม ฉันไม่ได้อยากรู้ตารางงานหรอก นายนี่ซื่อจริงๆเลยนะ”



โชอายิ้ม ไม่ทันจะพูดอะไรต่อร่างของมินซูแผนกบัญชีก็ตามมา ดีกรีของเจ้าหล่อนก็แพ้ไม่ต่างจากคนก่อนหน้านั้นแหละ



“มาทำอะไรตรงนี้หรอจ๊ะ โชอา”



อ่า ให้ตาย นี่สงครามกำลังจะเกิดใช่มั้ย



“มาทำอะไรก็คิดว่าไม่เกี่ยวกับมินซูหรอกจ๊ะ”



จีมินสาบานนะว่าเห็นสายฟ้าแล่นแปล๊บระหว่างดวงตาสองคู่สี่ข้าง จริงๆนะไม่ได้โกหก



“จ๊ะ เอ้า จีมิน สรุปว่าวันนี้พี่ยุนกิมีตารางอะไรมั่งจ๊ะ” สรรพนามเปลี่ยนเพื่อข่มคนอีกคน จีมินมองหน้าหญิงสาวสวยสองคนไปมาอย่างลังเล



คือ....



“คือเราบอกไม่ได้จริงๆอ่ะ เข้าใจเราด้วยนะว่าเจ้านายเราเค้าไม่ได้บอก”



“กะอีแค่มีนัดกับสาวที่ไหนทำไมจะบอกไม่ได้ มันไม่ใช่เรื่องานซะหน่อย”



“นั่นสิ จีมิน เรื่องแบบนี้ใครๆก็พูดได้ทั้งนั้นแหละ”



ใช่ ใครๆก็พูดได้ แต่คนที่ตายน่ะมันเขาไม่ใช่หรอวะ!



“เอ่อ............”



“อะไรกัน จีมิน หรือว่านายเองก็อยากจะง้าบพี่ยุนกิเลยจะสกัดดาวรุ่งพวกฉันอย่างนั้นหรอ”



ไม่ใช่แล้ว!



“นั่นสิ อย่าคิดนะว่าเป็นแค่เลขาจะมาทำแบบนี้ได้นะ แข่งก็แข่งกันแฟร์ๆสิ”



จีมินอยากจะร้องไห้ พวกหล่อนตีความกันไปมั่วซั่วแล้ว



ก่อนจะโดนรุมอะไรต่อ มินยุนกิก็เปิดประตูออกมาจากห้องทำงาน สีหน้าของเขายังตีเรียบเฉยแต่คนที่รู้จักกันมานานจะรู้ว่าแววตาคู่นั้นฉายแววหงุดหงิดอยู่พอสมควร



“นี่พวกคุณมาทำอะไรกัน”



สองสาวรีบยืนตัวตรงจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย แล้วโชอาที่ดูมีสติกว่าถึงเริ่มพูดก่อน



“คือโชอาเห็นว่าพี่ยุนกิเพิ่งจะมาทำงานที่นี่เลยอยากแนะนำร้านอาหารดีๆน่ะค่ะ ถ้าพี่ยุนกิไม่รังเกียจ ไปทานมื้อเที่ยวด้วยกันนะคะ”



สิบแต้มให้คิมโชอา!



“มินซูก็เหมือนกันค่ะ ช่วงเที่ยงๆร้านอาหารแถวนี้คนแน่นมากๆเลย แต่มินซูมีร้านประจำนะคะ ไปที่ไรไม่ต้องรอนานเลยค่ะ”



เชวมินซูตีตื้นมาแล้วครับ ส่วนปาร์ค จีมินยังคงเงียบเป็นเป่าสากอยู่



“ผมไม่ว่าง” แต่ยุนกิก็ยังเป็นยุนกิ



“เที่ยงนี้ผมมีนัดกับคุณอิมแล้ว ใช่มั้ย เลขาปาร์ค” พูดจบแล้วก็ตวัดสายตาดุมาทางจีมิน ปากที่กำลังจะพูดว่าบ่ายโมงถึงได้ตอบกลับไปอย่างสั่นๆ “ครับ เที่ยงครึ่งครับ”



“ผมมีตารางแล้ว คงไม่สะดวกจะไปกับพวกคุณ” 



“อ้อ... แล้วก็ เรียกผมว่าหัวหน้ามินด้วย ที่นี่คือบริษัท หวังว่าพวกคุณจะใช้คำพูดที่เหมาะสมกว่านี้นะครับ”



หนึ่งร้อยแต้มให้มินยุนกิเลยจ้าาาาาา



ชั่ววูบนึงที่จีมินคิด ว่าถ้าเขาเผลอเรียกอีกฝ่ายเหมือนเมื่อก่อน จะโดนอะไรแบบนี้บ้างมั้ย



ส่งรอยยิ้มแห้งๆไปให้โชอากับมินซูที่ยืนอึ้งอยู่ บอกขอตัวเบาๆแล้วกวาดกระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์มือที่โต๊ะมาลวกๆ รีบเดินตามเจ้านายไปอย่างรวดเร็ว





.



“วันหลังถ้ามีปัญหาก็ให้ไล่ไปให้หมด ผมไม่ชอบให้ใครมาทำอะไรไร้สาระที่หน้าห้อง”


เลขาคนดีตอนนี้กำลังนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถอยู่ ไม่ผิด ปกติแล้วมีแต่เลขาที่ขับรถให้เจ้านาย เลขาจีมินช่างโชคดีนักที่ยุนกิคว้ากุญแจไปจากมือของเขาแล้วก็เดินไปเปิดประตูที่นั่งฝั่งคนขับด้วยตัวเอง ไม่ต้องรอให้เขาถามอะไรเลย



“ครับ...”



นอกจากบอกเส้นทางแล้ว บรรยากาศบนรถเป็นไปอย่างมืดครึ้ม เงียบ วังเวงเหมือนป่าช้า ไม่ชอบพูดยังไงก็เหมือนเดิมอย่างนั้น



จีมินหายใจเข้าดังเฮือกเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงดัง คิดในใจว่า อ่า ตอนเที่ยงแล้ว พวกเขากำลังอยู่ในระหว่างพัก รับสายได้นี่ จะไปกลัวทำไมก็กดรับสายของคิมแทฮยองเพื่อนสนิท



“ว่าไงแท”



‘ทำไมเสียงมึงเรียบร้อยจังวะ’



“กู... เอ้ย เราอยู่ในรถกับเจ้านาย”



‘พี่ยุนกิอ่ะนะ’



“อืออออออออ”



‘อ่า ไม่มีไรหรอก วันนี้จะชวนไปร้านใหม่ของอูจี มันเปิดร้านเหล้าใหม่จะเลี้ยงเพื่อนๆ ว่าจะไปลองซักหน่อย มึงว่างมั้ย’ กล่าวถึงเพื่อนสนิทในกลุ่ม อ่า จีมินเห็นในกลุ่มคาทกแล้วว่ามีร้านใหม่ แต่เพราะช่วงนี้ทำงานหนักถึงได้เผลอลืมมันไป



“วันไหนละ”



‘วันพฤหัส ว่างมั้ย’



“น่าจะว่างนะ...” ในหัวทบทวนตารางงานของเจ้านายแล้วก็คิดว่าไม่มีอะไร 



“เดี๋ยวเราเช็คก่อนนะแท ถ้าว่างแล้วคงไปแหละ คิดถึงทุกคนเลย”



‘อื้อออออ ชวนพี่ยุนกิมาด้วยสิ อูจีมันเคยเป็นเลขาสภา น่าจะสนิทกับพี่เค้าอยู่นะ’



“หาเรื่องตายให้กูอีกละ” อุ๊บบบบบบบ หลุดปาก



‘ฮ่าๆ ไม่กวนละ ไว้อย่าลืมบอกกูนะ’



“อื้ออออออ โอเค แค่นี้นะ”



ผมนี่กดวางสายแทบไม่ทัน





จากนั้นจีมินก็นั่งตัวเกร็งไปตลอดทั้งทาง........




.




วันพฤหัส



อย่างที่บอกว่าวันนี้ยุนกิไม่มีตารางงานช่วงค่ำ เขาแต่งตัวสบายๆมากกว่าปกติในวันนี้ ทุกวันเขามักจะใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวไม่ก็สีฟ้าอ่อน แต่วันนี้กลับเปลี่ยนมันเป็นสีแดงเลือดหมูขับผิวและสีผมของตัวเอง ผมเซ็ทให้มันตั้งๆขึ้นหน่อยไม่ดูเรียบร้อยเหมือนทุกวัน



วันนี้ยุนกิออกไปทำธุระกับฝ่ายบริหารตั้งแต่บ่ายแล้วบอกว่าไม่ต้องรอ ก็รีบเก็บของสิครับจะรออะไร



ก็ดีเหมือนกัน สองสามวันที่ผ่านมาเครียดเรื่องงานจนเหี่ยวเฉา ขอไปคลายเครียดหน่อยบ้างก็แล้วกัน



ร้านอาหารกึ่งผับของอูจีอยู่ในย่านอิแทวอนซึ่งเป็นทำเลที่ดี จีมินชอบอีแทวอนเพราะมันเนื่องแน่นไปด้วยคนต่างชาติไม่เฉพาะคนเกาหลี ร้านอาหารตกแต่งสไตล์โกธิคแฟร์รี่เทลซึ่งสวยใช่ได้เลย เสิร์ฟอาหารฟิวชั่นเป็นส่วนมากแต่ดันมีไก่ทอดและเบียร์ ความย้อนแย้งแต่ก็ดูขายได้ดีกว่าที่คิดไว้จากจำนวนลูกค้าละนะ



มันนานมากแล้วที่ไม่มีโอกาสได้สังสรรค์ อูจีรู้ว่าเพื่อนส่วนใหญ่ทำงานกันหมดแล้วจะให้แต่งตัวตามธีมเป็นเด็กๆก็ยาก เพราะฉะนั้นเขาเลยเตรียมที่คาดผมรูปสัตว์ไว้สำหรับประกอบฉากในคืนนี้ คนที่มาก็สนิทๆแก๊งเดียวกันทั้งนั้น ไอ้เรื่องความอายนี่ไม่ต้องพูดถึง



“เร็ว มึงแพ้แล้ว เห่าซะดีๆคิมแทฮยอง”



คิมแทฮยองที่มีที่คาดหูหมาอยู่บนหัวแพ้พนันเป็นรอบที่สาม กติกาของเกมง่ายมากๆคือขวดหมุนไปหยุดอยู่ที่หน้าใครให้กินหนึ่งช็อตแล้วแสดงท่าทางประกอบเป็นสัตว์ตัวที่อยู่บนหัว โคตรไร้สาระเลยเอาจริงมั้ย แต่ก็สนุกตรงที่ได้ถ่ายคลิปประจานเพื่อนนี่แหละ ไม่มีการพูดคุยเรื่องงานเพราะมันน่าเบื่อ แปลกแต่จริงทั้งที่คนเราคิดเรื่องอนาคตไว้มากมาย แต่พอมันมาถึงจริงๆแล้วกลับไม่ค่อยอยากพูดถึงมัน



“ไอ้เหี้ยจินอู ลงแค่ในไอจีอย่าแท็กเฟซนะมึง กูเป็นเพื่อนกับเจ้านายอยู่” แทฮยองบ่นกระปอดกระแปด แต่ก็ยอมทำเสียงเห่าบ็อกๆ โคตรจะน่ารักน่าเอ็นดู เพื่อนที่ชื่อจินยองกดอัดคลิประยะสั้นแล้วก็ลงไอจีแบบไม่กลัวคนฟอลโล่วรำคาญ



“อย่าถึงทีกูมั่งละ”



สาระของวันนี้ไม่มีอะไรเลยก็แค่อยากเลี้ยง อูจีในที่คาดผมหนูแฮมสเตอร์วันนี้ดูเซอร์ผิดลุคเลขากรรมการสภานักเรียนในอดีตมาก เจ้าตัวเรียนจบสัตวแพทย์แต่ดันอยากเปิดร้านอาหาร โคตรแปลกแต่มีอยู่จริง ท่าทางความรักสัตว์ในตัวมันคงยังพอมีอยู่จริงๆเลยเอามาลงที่เพื่อนแบบนี้



“อยากเห็นน้องจีมินร้องเหมียวๆจังเลย ทำไมวันนี้มันดวงแข็งจังวะ”


อย่า! 


จีมินสะดุ้ง ว่ากันว่าคนดวงดีอย่าทัก ถ้าทักแล้วจะซวย ซึ่งก็เป็นเรื่องจริง

ปากขวดได้หยุดที่หน้าจีมินแล้วเพื่อนทุกคนพร้อมใจกันยกมือถือขึ้นมาจ่อหน้าจีมิน ใครๆก็บอกว่าเขาเหมือนแมวมาตั้งแต่ไหนแต่ไร จีมินเองก็ชอบแมวนะ แต่ถ้าตัวเขาทำท่าแมวเนี่ย... ไม่น่าจะดี



“เหมียว เหมียว” ร้องเหมียวออกไปด้วยเสียงโมโนโทน



“ไม่ได้ๆ ทำแบบนี้ต้องโดนลงโทษ แมวที่ไหนจะเสียงนิ่งแบบมึงวะ”



ก็แมวแบบกูนี่ไง



“แล้วแมวต้องทำยังไง ก็ร้องเหมียวๆไม่ใช่เรอะไง”



เผลอหลุดปากไปจนได้ หันไปเห็นหน้าแทฮยองทำหน้าชั่วร้ายก็พอจะคาดเดาได้อยู่ว่าอะไรจะเกิดต่อไป



ไม่น่าเลย ไอ้จีมิน........



.




“เจ้านายฮับ วันนี้ก็รักจีมิงเย้อเย้ออออน้า เมี๊ยววววววววว”



ร่างหนาในเสื้อสีขาวย้วยๆกับกางเกงบอลเดินออกมาจากห้องน้ำทั้งในมือที่กดเล่นคลิปจากแอพอินสตาแกรม ภาพเลขาคนสนิทที่มีหูแมวสีน้ำตาลอ่อนอยู่ท่ามกลางผมกลุ่มนุ่มน่าเอ็นดูเรียกรอยยิ้มจากคนยิ้มยากได้อย่างง่ายดาย



ปาร์ค จีมิน



“หึ”



ถึงยุนกิจะไม่ค่อยได้ในแอพติดต่อสื่อสารกับคนอื่นบ่อยเท่าไหร่ แต่มันก็ต้องมีบ้างที่เวลาว่างๆไม่รู้จะทำอะไรก็เปิดดู โลกส่วนตัวของเขาสูง ไม่ชอบอะไรที่ยุ่งยาก อินสตาแกรมอันนี้ถ้าจำไม่ผิดก็เป็นของอูจีหนึ่งในรุ่นน้องที่ค่อนข้างสนิทกัน ยุนกิเลื่อนผ่านคลิปบ้าบอคอแตกเหล่านั้นจนมาหยุดอยู่ที่คลิปเลขาคนดีของเขา กดดูมันซ้ำๆ



ใช่... ของเขา



ปาร์ค จีมินในหน้าจอทำปากยื่นเมื่อมีมือของใครสักคนยื่นเข้ามาเกาคอ ร้องม๊าวๆ เหมือนแมวไม่มีผิด ดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉ่ำน้ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ยิ่งทำให้เจ้าตัวดูเหมือนแมวยิ่งขึ้นไปอีก



อ่า... เหมือนแมว ไม่เปลี่ยนเลย



นึกถึงเมื่อก่อนที่อีกฝ่ายคอยตามเกาะติดเขาแจ จะว่าเหมือนอะไรก็เหมือนแมวเนี่ยแหละ



คุณคิดว่ายุนกิจะลืมหรอ? ลืมเด็กหน้าแมวที่คอยติดตามเขาแทบทุกวันได้จริงๆนะหรอ



ยุนกิไม่ได้ลืม



ยิ่งเห็นอีกฝ่ายทำตัวนอบน้อมผิดจากเมื่อก่อนแล้วยิ่งชวนให้อยากแกล้ง เมื่อก่อนจีมินแสบน้อยซะที่ไหน ถ้าบอกว่าเขาคือเด็กเรียนจีมินก็คงเป็นประเภทหลังห้อง ไม่ชอบเรียนหนังสือวันๆเอาแต่เล่น แต่ก็เป็นเด็กมีน้ำใจกับเพื่อน เวลาที่โดนเขาทำเสียงเข้มใส่หากเป็นเมื่อก่อนมีหรือจะกลัว ก็มาแง๊วๆใส่เขาจนใจอ่อน ไม่รู้ทำไมเดี๋ยวนี้กลับกลายเป็นทำหูลู่หางตก ทั้งน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ



“อ๊ะ เจ้านาย อย่าเล่นหางจีมินสิ”



อีกฝ่ายคงจะเมาแน่ๆไม่ก็เป็นสคริปที่ใครสักคนสั่งให้พูด สีแดงเห่อร้อนที่แก้มอูมๆน่าหมั่นไส้จนใครสักคนอดหยิกแก้มไม่ได้



อ่า แต่มือนั้นมันเป็นมือผู้ชายใช่มั้ยน่ะ...




“หึ”



ในใจไม่ค่อยสบอารมณ์ อย่างที่ว่า ปล่อยแมวของตัวเองให้อยู่ตัวเดียวมาหลายปี คงมีใครหลายคนอยากจะเข้ามาเป็นเจ้าของแมวของเขาจนตัวสั่น



แต่ยุนกิรู้ รู้นับตั้งแต่ที่สบตาจีมินในห้องทำงานวันแรก



ว่าแมวตัวนั้นยังเป็นของเขาอยู่เหมือนเดิม



ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยแม้สักนิดเดียว











Talk;



รีบขนกันออกมาอย่างรวดเร็ว! ทำได้ยังไงอัพแทบทุกวัน 5555555

พาพี่ยุนกิมาแล้วค่ะ! อย่าเพิ่งไม่ชอบพี่ยุนกิกันนะคะ พี่เค้ามีเหตุผลลลลลล


เรื่องแมวจีมดูไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องเลยแต่ก็เขียนเพราะชอบ555555

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะคะ ตอนหน้าจบแล้วค่ะ อิ_____อิ

ตอนหน้ามีแขกรับเชิญด้วย ลุ้นๆกัน คึ


มีคำผิดบ้างขออภัยนะคะ จะรีบแก้ค่ะถ้าเห็น เขียนเองปรู๊ฟเองไม่ง่ายเรยยยยย

ลืมบอกไปว่ามี wattpad แล้วนะคะ สะกดงี้ป่าวว่า

ลองตามไปดูก็ได้ค่ะ จะลงอะไรที่มันไม่เหมาะกับเด็กดีในนั้นแหละ555555555555



kolevf@wattpad คับบบบ (ఠ్ఠ ˓̭ ఠ్ఠ)







CR.SQW

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

2,922 ความคิดเห็น

  1. #2919 unickverse (@nickcuname) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 16:14
    โง้ยยยยยยรีบทวงคืนแมวน้อยของตัวเองเลยพิยุนกิๆๆ น้องจะได้มาอ้อนร้องเมี้ยวกับพี่คนเดียวว.///////.
    #2919
    0
  2. วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 07:57
    ฮรึกกกกกกก จริงๆคือคีพลุคกันทั้งคู่ แต่ใจก็ยังไม่เคยลืม ;-;
    #2720
    0
  3. #2714 EntOo (@EntOo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 20:18
    ยุงกิิิิิิิิิ กรี๊ดดดดดด นายมันเจ้าเล่ห์ใจเย็นจริงๆ
    #2714
    0
  4. #2490 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 01:48
    กรี๊ดได้มั้ยย,55555 น่ารักกกก
    #2490
    0
  5. #2482 POP2540 (@pop032540) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 10:27
    รู้ก็รีบรุกหร่อยยุนกิ
    #2482
    0
  6. #2308 zxcvbnmm (@croseloveyesung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 21:58
    แง้ ยุนกิ ก็มีใจจจ
    #2308
    0
  7. #2296 MayKamon (@may-kamon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 01:03

    รีบนะคะพี่ยุนกิ ทิ้งน้องน้อยจมิงมานานแล้ว

    #2296
    0
  8. #2284 twynse (@twynse) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 01:55
    มินยุนกิ๊๊๊ พ่อทัวเดรรร แกล้งน้องหรออออ
    #2284
    0
  9. #1975 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 18:51
    แทฮยองร้ายยยยย แกล้งจีมินตลอดเลยอ่า
    แต่แบบ น่ารัก น่ารัก น่ารักๆๆๆ มีแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมดเลยอ่ะ ฮือออออ
    #1975
    0
  10. #1850 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 01:41
    เห็นไหมพี่เขารู้อ่ะ ตั้งแต่สบตาวันนั้นเลยด้วยว่าไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป
    จริงแบบที่จีมินว่าไม่ได้รุนแรงรวดเร็วแต่มันกับเรียบง่ายแต่ว่ามันอยู่ในความรู้สึก
    เหมือนกลับว่าทุกอย่างมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานเลยใช่ไหมหละ จีมินอ่า
    แล้วก็นะ ท่าทางงานนี้พี่ยุนกิจะเอาคืนหนักหน่อยหละมั้งเนี่ย แล้วก็นะ
    คลิปน่ารักกับท่าทางแบบนั้นน่ะ คงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วนะ แมวตัวเนี้ยน่ารักมากเลยน้า
    #1850
    0
  11. #1564 cn20024 (@cn20024) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 11:08
    บ้าจริงเราหุบยิ้มไม่ได้!ฮืออออออออ
    #1564
    0
  12. #902 NANAYEERP (@NANAYEERP) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 00:39
    แมวจีมน่าร้ากกกกก
    #902
    0
  13. #681 jimin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 23:09
    เล่นตัวอยู่นั่น

    เดี๋ยวแมวหายจริงๆจะตามหาไม่ทันนะคะคุณยุนกิ



    ชักช้านักเดี๋ยวเราขโมยเอง

    //คว้าแมวมากอดดดด
    #681
    0
  14. #634 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 02:03
    ความซึนนี้ หึๆ -.,-
    #634
    0
  15. #622 Knar' (@kanityada) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 01:09
    โอ้ยจีมินนา โอ้ยน่ารักอะไรเบอร์นี้ คือน้องในลุคแมวน้อยนี่มันแบบหด้่าส่เหกเาสวยบยนรีัเดกห ฮือ /ตาย
    นี่ยยังก๊าวใจตรงฉากที่บอกว่าหุ่นจีมินน่าล่อ อ่านแล้วหูร้อเลยทำไมใช้คำพูดแบบนี้ โอ้ย หัวใจน้องทำงานหนัก
    ไม่คิดว่าเรื่องราวปั๊ปปี้เลิฟมันจะจบแบบง่ายๆแบบนี้เลย แต่ก็นั่นแหละ เรื่องปั๊ปปี้เลิฟมันจบแบบเรียบง่ายตลอด แบบ พี่ชายข้างบ้านที่ย้ายไปกรุงเทพ กลับมาอีกทีคือลูกสองแล้ว.. /น้ำตา
    แต่พี่ยุนกินี่ยังไงคะ แกล้งน้องเหรอ เป็นไงน้องน่ารักฝังตรึงความทรงจำอะดิ 5555 แมวของพี่ยังไงก็ยังเป็นแมวของพี่น่ะแหละ แต่แบบ ว้าว อยากเห็นจีมินในคลิปจังเลย
    เกือบลืมตัวเม้นว่ารอตอนต่อไปซะแล้วค่ะ 555555
    #622
    0
  16. #608 Mmm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 13:13
    นึกภาพน้องแมวจีมินตามแล้วน้ำยายไหย

    โอ้ยยยยยยย อยากจับขย้ำๆๆ

    ลืมไปว่ามีเจ้าของแล้วอ่ะเน้ออ

    หมั่นไสเพี่ยุนกิค่ะที่บอกว่าน้องยังเป็นของตัวเอง

    ทำดีๆกับน้องเดี๋ยวนี้นะ ฮึ่ยยยยย

    #608
    0
  17. #559 Yes! SUGA (@kawpoonn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 13:52
    ไรท์เตอร์ชอบดักถูกทางตลอด กำลังจะเม้นเลยค่ะว่าเรางอนพี่ยุนกิมาก อยู่ๆ ก็หายไปไม่ติดต่อเลย ทั้งๆ ที่อินสตาแกรมก็มีเนี่ยยยย กลับมายังดูเย็นชาๆ กับจีมินอีกอ่ะ ข่นใจร้ายยยย
    #559
    0
  18. #376 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 22:53
    ++1000000000
    #376
    0
  19. #313 cinnamello -) (@beerbiere) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 04:02
    แค่อ่านยังสัมผัสได้ความเท่ห์ของคุณมิมเลยค่ะ T /////// T
    #313
    0
  20. #186 JJ Scorpion (@kimbo7023) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 02:45
    ให้ตายเถอะ ไม่ไหว
    #186
    0
  21. #106 melody-m (@mink-ie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 14:01
    โง้ยยย แมวน้อยยยยย น่าร้ากกก
    #106
    0
  22. #80 kingoffish (@kingoffish) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 00:27
    โง้ยยยยยยยยยย
    ไม่ไหวแล้วววววววว ชอบง่าาาาาา
    ดีค่าาา สมูทมากถึงไม่เกี่ยวแต่มันดีมากกกกชอบบบบบ

    #80
    0
  23. #70 secret (@dream-secrent) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 20:29
    กรี๊ดดดดดดด โอ้ยๆๆๆๆๆๆๆ ที่แท้พี่ยุนกิก็อยากแกล้งจีมินนี่เอง แหมๆของเขา จ้าๆๆๆ ร้ายกาจมาก แต่ว่าน้องปาร์คแมวเหมียวอย่างงั้นเหรอ....น่ารักกกกกกก>////<
    #70
    0
  24. #60 dyodo_8812 (@bleach_pa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 10:27
    จีมินเป็นแมวอยากเห็นมากๆเลย ส่วนพี่ก้าทำเป็นเก๊กอยู่นานนี่จะแกล้งจีมหรอเนี้ย 55
    #60
    0
  25. #55 OㅠO (@ggjiji) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 05:21
    ชอบจังเลยยยยยยยยยยยยยยย คุณไรท์เตอร์ก็บรรยาไปเรียบๆนะ แต่เราเขินมากกกกก ไม่รู้อินมาจากไหน มันมีอะไรในความไม่มีอะไร! พูดไงดีเนี่ย แบบว่าจีมินก็เล่าไปเฉยๆใช่มั้ย เหมือนเล่าเรื่ิองธรรมดาๆ แต่ในนั้นน่ะ เรารู้สึกว่ามีซัมติง มีความรู้สึกของสองคนที่มันไม่รู้จะยังไงกันอยู่ ชอบบบบบบบ เราชอบเรื่องนี้จังเลย เรื่องที่แล้วก็ชอบ คุณไรท์เตอร์อยู่คู่ยุนมินไปนานๆนะคะ ㅠㅠ อยากมีฟิคดีๆอ่านเรื่อยๆ งือออออออออ 
    เปรียบจีมินเป็นแมว น่ารักกกกก เก๋ตรงที่พี่ยุนกิมั่นใจมากว่าจีมินยังเป็นแมวของเขา!!!!! จ้าาาาาา เจ้านายคนหล่อ ทิ้งแมวไปหลายปีแบบนี้ ไม่กลัวน้องแมวโดนใครจับกินก่อนหร๊อออออออออ 
    #55
    0