(bts) YOONMIN│LOVE STORY ♡

ตอนที่ 46 : 28 : Orange Blossom ( taehyung x jungkook ) ft. yoonmin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,632
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    18 มี.ค. 60




Title: Orange Blossom

Fandom: 방탄소년단 /BTS

Relationship: taekook/vkook ( taehyung x jungkook ) 

Genre: Alternative Universe!Omega-verse

Rate: G

Word: 9,107

Note: Alpha!Taehyung, Omega!Jungkook

Note2: Side!Yoonmin (Alpha!Yoongi, Omega!Jimin)

Note3: เป็นพาร์ทวีกุกของเรื่อง Heart Beat ตอนก่อนหน้านะคะ :) รบกวนอ่านโน็ตนิดนึงก็ดีค่า

Warning: เป็นฟิคแนวโอเมก้าเวิร์ส ไม่รู้ว่าจะรู้จักกันมั้ย แต่ถ้าไม่รู้จักอยากให้ลองไปอ่านรายละเอียดที่อยู่ในบล็อก

               >>> LINK <<< นี้ก่อน ไม่ใช่บทความที่เราเขียนนะคะ แต่พอลองอ่านแล้วก็รู้สึกว่าชัดเจนดีมากๆ เพระาโอเมก้าเวิร์สก็ยังไม่ค่อยมีให้เห็นในไทย ยิ่งด้อมเราแล้วหามีอยู่แค่เรื่องสองเรื่องเองด้วย แต่ถ้าใครคุ้นกับเอยูนี้แล้วก็อ่านโลดเลยค่ะ

ยาวนิดนึงขอตัดเป็นสองตอนนะคะ


Note4 : Oh! I want something just like this :)




ตอนที่จีมินอาสาเป็นคนรับผิดชอบเรื่องวิดิโอพรีเซนเทชั่นงานแต่งงานของพวกเขาทั้งคู่ แทฮยองและจองกุกหันหน้ามามองกันโดยไม่ได้นัดหมายเพราะรู้สึกสะพรึงกลัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ


งานแต่งงาน

ใช่ งานแต่งงาน


            หลังจากที่กลุ่มเพื่อนซี้เรียนจบทำงานทำการกันอยู่ไม่นาน อยู่ดีๆแทฮยองก็อ้าปากขอจองกุกแต่งงาน ทั้งที่จีมินเป็นคนได้แหวนก่อนใคร แต่คนที่จัดงานก่อนกลับเป็นแทฮยองและจองกุก


            จัดงานแต่งงานครั้งหนึ่ง นอกจากจะต้องเสียเงินเสียทองมากมายมหาศาลแล้ว ไหนจะดอกไม้ สถานที่จัดงาน อาหาร ของชำร่วย มีเรื่องจิปาถะให้ว้าวุ่นใจล้านแปด มากกว่าเจ้าบ่างสองคนของงานก็เพื่อนซี้คนนี้ที่ตั้งตัวเป็นพ่องาน สิ่งที่น่ากังวลใจคือคลิปพรีเซนเทชั่นที่พวกเขาไม่รู้ว่ามันเป็นยังไงเพราะ ใช่! เห็นพร้อมกับแขกอีกกว่าร้อยชีวิตในงานนั่นละ


            งานแต่งงานที่มีเจ้าบ่าวทั้งคู่ไม่ใช่เรื่องแปลกในโลกใบนี้ แต่ที่แปลกคือลักษณะการตกแต่งงานที่ค่อนข้างจะหวานแหว๋ว จองกุกยืนอยู่บนเวที กวาดสายตามองแขกในงานระหว่างที่จีมินกำลังจะกล่าวแนะนำวิดิโอ ก็วิดิโอนั้นนั่นแหละที่ทำให้ทั้งคู่เคยคิดแล้วว่าหรือเราจะไม่จัดงานมันดีนะ?

             

             จีมินตั้งแต่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนก็คิดแต่อะไรแผลงๆ

            “สำหรับวิดิโอที่ทุกท่านกำลังจะได้รับชม ผมตั้งใจทำสุดฝีมือเลย หวังว่าทุกท่านรวมทั้งเจ้าบ่าวทั้งคู่จะชอบมันด้วยนะครับ” จีมินที่ถือไมค์เป็นพิธีกรในวันนี้ยิ้มกว้างที่สุดในชีวิต ท่าทีไม่ได้กังวลใจกับเขาเลยสักนิดเดียว แทฮยองยิ้มแห้ง แอบยกแขนเสื้อสูทสากลสีเทาดำขึ้นมาปาดเหงื่อ ส่วนจองกุกน่ะเหรอ ไม่ต้องพูดหรอกเพราะว่าสีหน้าตอนนี้ลุ้นเสียงยิ่งกว่าลุ้นรางวัลเลขท้ายสองตัว ใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ

            แสงไฟทั้งฮอลล์งานมืดลง ที่สว่างขึ้นคือหน้าจอขนาดใหญ่ทั้งสามจอที่กระจายกันอยู่ตามมุมห้องเพื่อให้ทุกคนมองเห็น

            มีตัวอีกษรสีส้มขึ้นมาบนพื้นหลังสีเขียวอ่อนว่า TAE & JK

            แล้วภาพก็สลับสีเทาดำขาวซาๆเหมือนหน้าจอโทรทัศน์สมัยก่อน ที่ขึ้นมาภาพแรกเป็นวิดิโอคลิปที่กำลังสั่นไปมาเหมือนไม่ได้ตั้งใจถ่าย ฉากเป็นท้องฟ้าสีฟ้าสดใสของฤดูร้อน มุมซ้ายขึ้นสถานะวินาทีการเริ่มบันทึกภาพ มุมขวาปรากฏวันที่


         2009.XX.XX

            คนถือกล้องเริ่มปรับมุมด้วยการลดระดับลง เจอจอนจองกุกอายุสิบหกกำลังทำหน้ามุ่ยใส่กล้อง เจ้าตัวอยู่ในเครื่องแบบมัธยมปลายใหม่เอี่ยม ตัดผมหน้าม้าตามสมัยนิยม

            จองกุกทำหน้างั้นไมวะ น่าเกลียดเจ้าของเสียงนั้นคือพิธีกรในงานวันนี้นั่นเอง

            เจ้าบ่าวสองคนหันมามองหน้ากัน ก่อนที่แทฮยองจะหัวเราะ ส่วนจองกุกทำหน้างอเหมือนในคลิปไม่มีผิด

            เพราะเขายังจำวันนั้นได้อยู่เลย เหมือนกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

            วันนั้นอากาศแม่งร้อนมาก

 


            “จองกุก เรียกไม่ตอบเหรอวะ”

            “ก็แทฮยองกวนตีนเราอ่ะ จีมิน”

            จองกุกไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมคนดีมีน้ำใจอย่างจีมินถึงได้คบไอ้เพื่อนไม่เอาไหนจากคิม แทฮยองได้

            ป๊าบ! “โอ๊ย!

            “ไหน ไอ้เหยิน นินทาอะไรกู” แทฮยองที่ถือถุงในน้ำอัดลมกระป๋องสามขวดเดินเข้ามาตบกลุ่มผมสีดำของจนจองกุกสะดุ้ง หันไปมองหน้าคนเป็นอัลฟ่าอย่างเคืองๆ

            “ก็ทำไมเราต้องเรียกนายว่าพี่แทด้วย กับจีมินยังไม่เห็นต้องเรียกพี่เลย” คนเป็นโอเมก้าถลึงตาใส่ มองป้ายชื่อสีแดงที่กลัดอยู่บนอกเสื้อด้านขวา เห็นสัญลักษณ์อัลฟ่าก็สะบัดหน้าหนี

            “เอ๊ ก็ฉันกับจีมินอายุมากกว่านายตั้งสองปี เรียกพี่ก็ถูกแล้วนี่หวา”

 


            หลังจากขึ้นชั้นมัธยมปลายมา สมาชิกในห้องก็มีเจ้าเด็กฟันกระต่ายเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง เพราะทั้งเด็กกว่าแถมยังเป็นโอเมก้าทำให้จองกุกขลาดเขินกว่าจะชวนใครคุยหรือว่าหาเพื่อน จีมินที่เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นโอเมก้าเหมือนกันก็เลยตัดสินใจเข้าไปชวนคุยก่อน แล้วก็สนิทกันมาจนถึงทุกวันนี้

            “น่า จองกุก จริงๆที่แททำก็ไม่ได้แปลกหรอกนะ เรียกๆมันไปเถอะ ส่วนนาย แทฮยองเลิกกวนน้องได้แล้ว”

            “ฮื้ออออออออออ” ยิ่งจองกุกทำหน้าไม่พอใจ รอยยิ้มก็ยิ่งปรากฏอยู่บนใบหน้าของอัลฟ่าเพียงคนเดียวในกลุ่ม นิ้วเรียวเชิดคางคนอายุน้อยสุดขึ้นมา หยอกล้อเสียงสั่น

            “ไหนเรียกพี่แทเร็ว ไม่งั้นไม่ให้ลอกการบ้านคณิตศาสตร์นะโว้ย”

            จองกุกฮึดฮัด ถึงจะสอบพาสชั้นขึ้นมาได้ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเรียนเก่งอะไร โดยเฉพาะกับคณิตศาสตร์

            “เออๆ พี่แท พอใจยัง”



            ภาพทั้งหมดดับลงแทรกแทนด้วยเสียงหัวเราะของคนสามคน

            แทนที่ด้วยภาพของแทฮยองอยู่ในสตูดิโอ พูดจาเรื่อยเปื่อยในอ้อมแขนมีชุดที่เหมือนกับชุดสูทแต่งงานซึ่งสวมอยู่ในวันนี้

            ไม่เคยคิดเลยว่าพวกนายจะแต่งงานกัน เป็นเสียงของจีมิน

            แทฮยองยักไหล่ ปรายตาไปมองหลังฉากกั้นที่ขึ้นซับไตเติ้ลข้างล่างว่าจองกุกกำลังลองชุดของตัวเองอยู่ที่ด้านหลังนั้น

            ‘and now we are here!’

            ยังจำตอนที่นายบ่นอยู่เลยว่าตัวเปี๊ยกแค่นั้นยังจะสอบเลื่อนชั้นมาอีก

            แทฮยองในคลิปวิดิโอหัวเราะเสียงดัง

            ยังจำตอนเจอกันครั้งแรกได้อยู่เลย เดินทื่อๆเข้ามาในห้อง แนะนำตัวก็เหมือนคนท่องสคริปมาจากบ้าน พูดไปเหอะบู้ๆ ตลกชะมัด

            แต่ก็อยากให้เขาเรียกพี่แท? จีมินที่แกล้งทำเป็นเล่นสมาร์ทโฟนแต่ที่จริงกำลังอัดคลิปแทฮยองแบบไม่รู้ตัวเผลอขำออกมาจนมโนภาพสั่นไปชั่วครู่

            เออ เวลามันเรียกพี่ก็น่ารักดี

            ภาพสุดท้ายของฉากนั้นคือตอนที่ดวงตาของแทฮยองอ่อนแสงลงเพราะนึกถึงจองกุก ส่วนจองกุกคนปัจจุบันก็ไม่ได้ละสายตาไปจากจอเลย



            ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยน้ำตาจนเจ้าบ่าวอีกคนต้องบีบมือของเจ้าของมันเบาๆ

            แทฮยองหันไปมองจีมินอย่างไม่เชื่อสายตา จีมินรู้ดีว่าแทฮยองกำลังพูดว่า ทำกันได้!’ แต่เขาก็แค่หัวเราะ เพราะนี่น่ะมันแค่เริ่มต้นเท่านั้น

 


            แทฮยองที่ดูโตขึ้นหน่อยปรากฏตัวอยู่ในจออีกครั้ง ครั้งนี้เป็นวิดิโอคลิปจากปี 2010

            เจ้าตัวกำลังนั่งอยู่บนสนามหญ้าท่ามกลางโคลน ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ที่เด่นกว่านั้นคือเสียงของจีมิน ที่รู้ว่าเป็นจีมินเพราะว่าในจอภาพมันติดนิ้วมือของคนอัดคลิปกำลังชี้แทฮยองไปหัวเราะไป ถ้าถามว่าเกิดอะไรขึ้น ก็คือว่าพวกเขามาแข่งกีฬากระชับมิตรระหว่างโรงเรียน แทฮยองที่ไม่รู้ไปเอาความคิดแผลงๆจากไหนว่าคนเป็นอัลฟ่ามันก็ต้องแข่งชักเย่อสิ แต่สุดท้ายก็ถูกดึงจนล้มไม่เป็นท่า เล่นกีฬาแพ้ก็แพ้เข่าก็เจ็บแต่ร้องไม่ออก


            “ไอ้จีมิน กูเจ็บจริง”

            “อ้าวเหรอ ขอโทษๆ ไม่เล่นแล้ว” จีมินทำท่าจะลดกล้องลง แต่ก็ไม่ได้ทำมันเพราะมีอีกคนที่วิ่งเข้ามาก่อน คือจองกุกที่อยู่ในชุดเชียร์ลีดเดอร์สีฟ้าอ่อน ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางฉายแววร้อนรนปิดไม่มิด

            “ทำไมเป็นงี้อ่ะ!” จองกุกหน้าเสียกว่าคนเจ็บเสียอีก ในมือถือทิชชู่กำใหญ่ไปอีกมือก็ดึงมาเช็ดหน้าเช็ดตาที่เปื้อนโคลนของแทฮยองไปด้วย บ่นไปด้วยอีก

            “บ่นจนจะเป็นแม่อยู่แล้ว” แทฮยองล้อ

            “ก็พี่แทไม่ระวังตัว!

            “น่า ก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากหรอก” ที่จริงก็เจ็บมาก แต่เพราะจองกุกทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่แล้วแทฮยองเลยยิ้ม เอามือขยี้ผมที่เซ็ทอย่างดีจนยุ่งเหยิงก็ถูกจองกุกตี

            “มือก็สกปรกยังมาจับผมอีก!

            ปากว่าอย่างนั้นแต่ทั้งเสื้อทั้งกางเกงน่ะเลอะหมดแล้ว จีมินหัวเราะดังมาก แต่พอเพื่อนอีกสองคนหันมาด่าว่ายังยืนเฉยก็เลยต้องจำใจกดหยุดบันทึกภาพเคลื่อนไหวแล้วไปช่วยเพื่อน

            “ไอ้คุณชายจีมิน ยังจะยืนอยู่นั่น มาช่วยเพื่อนขึ้นเปลหามหน่อย!

            “เออๆ รู้แล้วน่า”

 


            กลับมาที่สตูดิโอเลือกชุดแต่งงานอีกครั้ง แต่คราวนี้คนในภาพเป็นจองกุก ส่วนแทฮยองก็เข้าไปลองชุดบ้าง ได้ยินเสียงบ่นว่าชุดมันรัดอึดอัดอยู่ลางๆ

            จองกุกกำลังเปิดแคตตาล็อกดูชุดไปเรื่อยๆเพราะไม่มีอะไรทำ ตอนนั้นเองที่จีมินถามขึ้นมา

            นายจำตอนนั้นที่แทฮยองเข่าเคลื่อนเพราะชักเย่อได้ปะ เอาจริงตอนนั้นก็คิดแล้วแหละว่าพวกนายมีซัมติง

            จองกุกเงยหน้าขึ้นจากแผ่นกระดาษ แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะยังไม่รู้ว่าจีมินกำลังแอบอัดคลิปตัวเอง

            เวอร์แล้วจีมิน

            จริงๆ นายไม่รู้ตัวเรอะ ว่าตอนนั้นนายเต้นหลีดอยู่ แต่พอเห็นมันล้มนายก็วิ่งออกมาเลย

            จองกุกหน้าแดง ก็เพื่อนล้มเราก็ต้องมาดูปะ ใครจะเหมือนนายเอาแต่อัดคลิป

            ตอนแรกก็ว่าจะลงไปช่วยแล้ว แต่มีคนแถวนี้เร็วกว่าไง

            จีมิน!’

            ปากก็บอกว่าไม่ชอบเขา แต่พอเจ็บนิดเจ็บหน่อยก็บอกทำไมพี่แทไม่ระวังตัวอ่ะ โอ๊ย!’ มุมกล้องทั้งมุมเสยขึ้นเพราะจองกุกปาอะไรบางอย่างเข้ามาจนต้องหลบ

            จีมิน! หยุด

            ไม่หยุด ไหนเล่าให้ฟังหน่อย ตอนนั้นคิดอะไรอยู่ มุมกล้องกลับมาเข้าที่แล้ว จองกุกทำหน้ามุ่ย

            จองกุกอิดออดอยู่แต่สุดท้ายก็ชอบเล่า ไม่ได้คิดอะไรเลย รู้แต่ว่าต้องไปหา

            เป็นห่วงเขาว่างั้น?

            ก็ใครจะคิดว่าคนที่วันๆเอาแต่รังแกคนอื่นอยู่ดีๆจะล้มแบบนั้นได้อ่ะ

            แขกทั้งงานแต่งงานหัวเราะ (ถ้าคุณยังจำได้ พวกเราอยู่ในงานแต่งงานของพวกเขา)

            แค่เขาบังคับให้เรียกพี่นี่ต้องใช้คำว่ารังแกเลยเรอะไง?

            ฮื้อ ก็มันเขินอ่ะ ทำไมต้องให้เรียกพี่ด้วยละ

            เขาอาจจะคิดว่านายน่ารักรึเปล่าถึงอยากให้เรียกพี่

            จองกุกเอามือขึ้นมาทำเป็นกากบาท ส่ายหัวสุดชีวิต

            ไม่มีทาง ก็พี่แทไม่ได้ชอบเรานี่

 


            แทฮยองไม่ได้คิดว่าเขาจะตกหลุมรักจองกุกแต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว

            ส่วนจองกุกน่ะเหรอ? เจ้าตัวคงไม่ได้อยากจะรักเขาหรอก

            ในวิดิโอขึ้นตัวอักษรว่า “แต่เขาบอกว่านายน่ารักละ” บนภาพแทฮยองก่อนหน้า แทฮยองตัวจริงหันไปหัวเราะใส่จองกุกที่กำลังอายกับตัวเองในพรีเซนเทชั่น พวกเราเริ่มต้นกันอย่างนั้นและเขาไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้น แต่ตอนนี้พวกเราก็มาถึงจนได้

           


            จองกุกค้นพบว่าเขาตกหลุมรักกับคิม แทฮยองที่ชอบรังแกเขาอยู่เสมอก็ตอนที่พวกเราสามคนกำลังจะเรียนจบชั้นมัธยมปลาย ตอนที่จองกุกรู้ตัว เขารู้ว่าจะต้องเกิดเรื่องราวมากมายตามมาอย่างแน่นอน

      

            แทฮยอง

            อัลฟ่า คิม แทฮยอง

            จองกุกไม่ใช่คนช่างคิดเล็กคิดน้อยอย่างจีมิน ในขณะที่จีมินซึ่งเกิดมาในครอบครัวอัลฟ่าคอยแต่จะประท้วงหาความเป็นธรรมให้กับตัวเอง จองกุกคิดแค่ว่าเขาอยากจะหาอัลฟ่าดีๆสักคนให้เจอ ไม่ได้คิดว่าเราสองคนจะต้องเท่าเทียมกันเพราะโดยเพศสภาพแล้วร้อยทั้งร้อยของอัลฟ่าเกิดมาเพื่อเป็นผู้นำ แต่จองกุกคิดอยู่เสมอว่าที่แทฮยองดูไม่เป็นแบบนั้นเพราะจีมิน

            น้ำเสียงแบบอัลฟ่าของแทฮยองไม่สามารถทำให้จีมินสะทกสะท้านได้

            “แทฮยอง ไปไหนมา ไหนบอกว่าจะมาสิบโมงไง”

            ปี 2011 พวกเขานัดติวกันตั้งแต่เช้าเพื่อไปสอบ บ่ายโมงคุณอัลฟ่าตัวดีถึงเพิ่งโผล่มา

            แทฮยองหัวเราะ ไม่ตอบอะไรแต่ทั้งตัวหอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นแปลกปลอมที่จีมินและจองกุกมั่นใจว่ามันไม่ใช่กลิ่นที่พวกเขารู้จัก

            จีมินหรี่ตามอง ส่วนจองกุกรีบก้มหน้าหนีเพราะ

            “ไปนอนกับโอเมก้ามั่วซั่วอีกละ ขอให้ติดเอดส์เข้าสักวัน”

            แทฮยองอ้าปากด่าจีมินแทบไม่ทัน ไอ้เพื่อนตัวดี เอาดีแต่แช่งเขา “ก็ตามประสาน่า อีกอย่างไม่ใช่คนไม่รู้จักสักหน่อย”

            จีมินกลอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย แอบเหล่ไปมองคนอายุน้อยสุดของกลุ่มก็รู้แล้วว่าวันนี้จองกุกคงจะไม่มีอารมณ์อ่านหนังสืออะไรอีก เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าจองกุกคิดยังไงกับแทฮยอง และฉลาดมากพอที่จะรู้ด้วยว่าอัลฟ่าคิดอะไรกับโอเมก้าที่กำลังกมหน้าก้มตาพยายามอ่านเนื้อหาทั้งที่ใจลอยไปถึงไหนต่อไหน

            “ตามประสาก็เรื่องของนาย แต่นัดไม่เป็นนัดมันสมควรมั้ยแท นี่เรากับจองกุกมารอตั้งนานแล้วนะ”

            “โทษทีๆ เดี๋ยวจะเลี้ยงเค้กเป็นการตอบแทนนะ”

            “เฮ้ นายคิดว่าจะซื้อพวกฉันได้ด้วยของกินอย่างนั้นเรอะไง”

            “แล้วได้มั้ยละ?”

            “แล้วแต่จองกุก ว่าไง กินให้มันล้มละลายเลยมั้ย” คนถูกอ้างถึงสะดุ้ง เหมือนจะคิดอะไรบางอย่างก่อนที่เจ้าตัวจะถอนหายใจ

            “จะกินเค้กส้มร้านนั้น”

 


            แทฮยองโอดครวญทั้งทางเดินไปร้านเค้กส้มที่ว่าเพราะแทฮยองน่ะ เกลียดกลิ่นส้มสุดๆแล้วร้านที่ว่าก็ดันขายแต่ผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับผลไม้ชนิดนั้น ความหลังมีอยู่ว่าเมื่อสมัยเด็กๆเขาเคยชอบส้มมาก ชอบมากๆจนวันนั้นที่อาหารกลางวันในโรงเรียนอนุบาลมีส้ม เพื่อนๆทั้งห้องเลยพร้อมใจกันหยิบส้มผลเล็กมาวางบนจานเขา จะปฏิเสธก็กลัวเพื่อนจะเสียใจ สุดท้ายก็ต้องยัดส้มเป็นสิบลงกระเพาะ หลังจากวันนั้นมาเขาก็ไม่ชอบส้มอีกเลย

            “ไม่เอาไม่ได้เหรอ” เขาถามเป็นครั้งสุดท้ายทั้งที่พวกเราสามคนยืนอยู่ที่หน้าร้านแล้ว

            “แต่พี่แทบอกแล้วว่าจะเลี้ยง” พอเห็นสีหน้าเอาเรื่องของจองกุกแล้วแทฮยองจะพูดอะไรได้ ได้แต่เดินคอตกตามสองคนนั้นเข้าร้านไป แค่เปิดประตูกลิ่นส้มก็แตะจมูก เป็นกลิ่นน้ำหอมขึ้นชื่อของร้านเขารู้

            “ยินดีต้อนรับครับ”

            “หวัดดีครับ” โอเมก้าสองคนยิ้มกลับให้พนักงานที่แคชเชียร์ซึ่งรู้จักพวกเขาดีในฐานะลูกค้าประจำ แทฮยองไม่ได้ดูเมนูด้วยซ้ำเพราะรู้ว่ามันต้องมีแต่อะไรที่เขาไม่ชอบ

            “พี่แทเอาไร”

            “เอาอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ส้ม” คำพูดขวานผ่าซากแบบนั้นทำเอาจองกุกเบิกตาโต แทบจะเอามือทั้งสองไปอุดปากอัลฟ่าคนเดียวที่ปากเสียไม่รู้จักเวล่ำเวลา แต่คนรับออเดอร์กลับหัวเราะ เพราะแทฮยองไม่ใช่ลูกค้าคนแรกที่มาที่นี่เพราะตามใจเพื่อน

            “มีกาแฟกับโกโก้นะครับ”

            แทฮยองสั่งโกโก้เย็น ที่เหลือก็ปล่อยให้จองกุกกับจีมินเลือกเอาให้เต็มที่ แน่นอนว่าสองคนนั้นจงใจถล่มเงินในกระเป๋าเขาจนเบาโล่ง

            มีเพื่อนนิสัยดีแบบนี้ต้องทำใจ

            พวกเขาหาที่นั่งในร้านได้มุมที่ค่อนข้างสงบเพราะลูกค้ากลุ่มก่อนหน้าลุกไปพอดี รอไม่นานเครื่องดื่มกับขนมเค้กสีสันสวยงามก็มาเสิร์ฟ

            “เจ้ามือก็กินหน่อยมั้ยละ” จีมินยิ้ม จงใจยื่นส้อมที่จ้วงเอาเค้กรสที่แทฮยองเกลียดนักหนาไปจ่อที่ปาก

            “ฝันไปเถอะ พวกนายกินไปเลยนะ ถ้ากินไม่หมดจะยีหัวให้เละ”

            จองกุกรู้ว่าคนพูดก็แค่ขู่ไปงั้น เขาไม่รู้หรอกว่าแทฮยองจะทำตัวยังไงกับคนอื่น แต่กับเขาและจีมินโชคดีที่แทฮยองไม่เคยทำตัวเหมือนอัลฟ่า มันก็มีบ้างที่เจ้าตัวเวลาหงุดหงิดจะเผลอเสียงดังแต่ก็ไม่บ่อยนัก เพราะสังคมที่แบ่งแยกชนชั้นกันชัดเจนด้วยชาติกำเนิด อัลฟ่าส่วนใหญ่ถ้าไม่คบเป็นกลุ่มเพื่อนกันเองก็แยกตัวมาเหมือนแทฮยอง เบต้ากับโอเมก้าจะเกาะกลุ่มกัน ไม่ค่อยมีโอเมก้าที่อยู่ตัวคนเดียว

            “พี่แท ไม่กินหน่อยเหรอ เราป้อน” จองกุกเลยทำเหมือนจีมินบ้าง

            แทฮยองถลึงตา “จองกุก อย่าแกล้งพี่”

            “น่า แทฮยอง นานๆทีจองกุกจะป้อนนายนี่นา ก็กินๆเข้าไปเถอะ” จีมินแสยะยิ้มกว้างกว่าเดิม

            จองกุกไม่ได้คิดว่าแทฮยองจะยอม แต่เจ้าตัวกลับอ้าปากแล้วงับเค้กส้มที่เจ้าตัวไม่ชอบนักชอบหน้าเข้าไปในที่สุด

            คนเป็นโอเมก้าหน้าร้อนฉ่า



            “ขะ ขอโทษนะคะ” สามเพื่อนซี้หันไปมองเป็นทางเดียวกันเมื่ออยู่ดีๆก็มีโอเมก้าผู้หญิงจากที่ไหนก็ไม่รู้เดินมาที่โต๊ะของพวกเขา ด้วยสัญชาตญาณของคนเป็นโอเมก้าด้วยกัน ทั้งจีมินและจองกุกรู้ดีว่าธุระของเธอไม่ได้อยู่ที่พวกเขา แต่กลับเป็นอัลฟ่าเพียงคนเดียวของกลุ่ม

            “ว่าไงครับ” จีมินถามอย่างสุภาพ

            “คะ คือ อัลฟ่าคนนี้ เมทกับพวกคุณอยู่รึเปล่าคะ” เธอทำหน้าไม่แน่ใจ เพราะหลังจากนั่งมองอยู่นานก็ไม่เห็นรอยเมทที่ตรงส่วนไหน แทฮยองไม่ได้ตอบกลับไปในทันที แต่ใช้สายตามองจ้องที่ใบหน้าจนคนมาเยือนหน้าแดง

            จีมินเหลือบหันไปมองจองกุก เห็นเจ้าตัวก้มหน้าจิ้มเค้กก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคงไม่พูดอะไร

            “แทเอ่อ เพื่อนผมคนนี้ยังไม่ได้เมท ทำไมเหรอครับ”

            “คือ เพื่อนชอบอ่ะค่ะ อยากจะขอ“ไม่สะดวกอ่ะครับ” แทฮยองตอบกลับแทบจะทันที จีมินหรี่ตาลงอย่างพิจารณา แต่เมื่อแทฮยองเลือกที่จะไม่ให้ช่องทางการติดต่อ พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปก้าวก่าย

            พอผู้หญิงคนนั้นเดินคอตกกลับไปที่โต๊ะ จีมินก็รีบรัวคำถามทันที

            “คนนั้นก็น่ารักดีออก นายไม่ชอบเรอะไง”

            แทฮยองยักไหล่ คิดอยู่แป๊บเดียวก็ตอบ

            “ดูก็รู้ว่าไม่ได้ขอเบอร์ให้เพื่อน กับคนที่ไม่กล้าบอกชอบตรงๆฉันไม่เอาหรอก”

จองกุกสูดลมหายใจเข้าลึก เพราะคนแบบที่แทฮยองว่าที่จริงแล้วยังมีอยู่ตรงนี้อีกคน


 

หลังจากนั้นจองกุกก็ได้กลิ่นโอเมก้าไม่ซ้ำกันบนตัวแทฮยอง ทั้งที่มันไม่ใช่ครั้งแรกและเขารู้ดีว่าไม่ใช่ครั้งสุดท้าย แต่ยังไงเขาก็ไม่เคยทำใจได้เลยพอๆกันกับที่เขาไม่เคยบอกแทฮยองออกไปตรงๆว่าเขารู้สึกยังไงกับเจ้าตัว หมายถึงเขาไม่ได้คิดว่าแทฮยองจะชอบคนแบบเขา แต่ถึงอย่างนั้นจองกุกก็มักจะถามตัวเองอยู่เสมอว่าทำไมเขาถึงยังชอบอีกฝ่ายอยู่ ทุกครั้งเขาก็ได้แต่ทำใจว่ามันคงไม่นาน หลังจากที่เขาได้เจอคนอื่นมันจะดีขึ้น ซึ่งตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาคิดอย่างนั้นจนถึงตอนนี้ เขายังไม่เคยได้คำตอบ สุดท้ายคนเป็นโอเมก้าคร้านที่จะหาทางออกให้ตัวเอง แต่รู้อะไรมั้ย?

ทุกคำตอบของคำถามที่คาใจมักจะมาถึงในเวลาที่เราไม่พร้อมจะฟังมัน

 


ปิดเทอมฤดูร้อนของปี 2012 ของกลุ่มเพื่อนซี้เปลี่ยนไปจากแผนเดิมจากที่ทั้งสามคนจะไปเที่ยวเกาะกันให้สุดเหวี่ยงก็ต้องขาดขาไปสองคืนจากทั้งหมดห้าเพราะจีมินถูกที่บ้านบังคับให้ไปเจอคู่หมั้นแบบสายฟ้าแลบ ตัวเขากับแทฮยองเองยังไม่ได้จับต้นชนปลายอย่างจริงจังเพราะถึงแม้พวกเขาจะพอรู้มาบ้างว่าที่บ้านของเจ้าตัวมีธุรกิจ แต่ก็ไม่ได้รู้ละเอียดมากพอว่าว่าที่เจ้าบ่าว (โอเค เจ้าบ่าวสิ เพราะจีมินเป็นโอเมก้านี่นา) ของจีมินเป็นใครมาจากไหนกันแน่

“ก็ไปกันสองคนสิ เดี๋ยวตามไปไง”

เที่ยวบินไปเชจูค่อนข้างแน่นเพราะเป็นช่วงปิดเทอม จองกุกไม่ได้อึดอัดที่จะต้องไปเที่ยวกับแทฮยองสองต่อสองเพราะถึงจะมีความรู้สึกในใจของเขาแต่ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนกัน เขาคิดว่าเขาโอเคที่จะทำตัวแบบเพื่อนและแทฮยองก็เป็นเพื่อนที่ดี (โอเค ถ้าไม่นับที่แทฮยองชอบแกล้งเขาแบบไม่จริงจังนัก ก็ต้องนับว่าอีกฝ่ายเป็นคนรักเพื่อนมากคนหนึ่ง)

จองกุกคิดว่าจะหยุดมันได้


“มัวแต่ยืนเด๋อ มานี่ซิ” ความชื่นชมที่มีอยู่ในใจลึกๆพลันหมดไปเมื่ออยู่ดีๆคนแก่กว่าก็โอบไหล่เขาเข้ามาใกล้ หลังจากแลนดิ้งกว่าจะเบียดแทรกผู้คนออกมาถึงที่เช่ารถก็เจอกับมวลมหาประชาชน

“พี่แทอย่าว่าเรา”

“ก็ดูทำหน้าทำตา ถามหน่อยว่าถ้ามาคนเดียวจะรอดมั้ย ไอ้หมอนั่นจ้องนายอย่างกับจะกินเข้าไปอยู่แล้ว” หลังจากจบประโยคจองกุกก็ผินสายตาไปมองตามที่แทฮยองว่าก่อนจะร้องโอ๊ยเมื่อแขนของอีกฝ่ายกันเขาไม่ให้หันไปมอง

“โอ๊ย เจ็บนะ!”

“พูดให้ฟังก็จะหันไปมองอีก! อย่าเด๋อให้มันมากกว่านี้เล้ย” แทฮยองถอนหายใจ ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆถึงมีแต่คนมองจองกุก โดยเฉพาะพวกอัลฟ่า ซึ่งแน่ละว่าเจ้าตัวเอาแต่ทำตาแป๋วไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับเขาเลย

“พี่แท! เราบอกว่าอย่าว่าเรา!”

“ก็เด๋อจริงๆอ่ะ เอ้า ไม่ใช่ทางนั้น กุก! พี่บอกให้มานี่”


ทะเลาะกันไปตลอดทางจนกระทั่งได้กุญแจรถมานั่นละ แน่นอนว่าคนขับต้องเป็นแทฮยองเพราะจองกุกเพิ่งจะอายุถึงเมื่อไม่นานมานี้และเขายังไม่มีใบขับขี่ 

แทฮยองพอเข้าไปนั่งแล้วสตาร์ทเครื่องอย่างชำนาญ ส่วนจองกุกที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับรถก็ทำได้เพียงแค่มองอัลฟ่าที่แบกกระเป๋าของพวกเขาทั้งคู่ไปที่เบาะหลัง 

ไม่รู้ว่าเพราะเขาเป็นโอเมก้าและแทฮยองเป็นอัลฟ่าถึงได้ทำให้เขาไม่สามารถถอนสายตาไปจากแทฮยองได้เลย แม้กระทั่งมองอีกฝ่ายปรับเบาะกับเช็คไฟหน้ารถและเบรกก็ยังทำได้น่ามองอย่างนี้ อยู่ที่โซลพวกเขาไม่จำเป็นต้องใช้รถเพราะแค่ซับเวย์กับรถบัสก็เพียงพอแล้วที่จะเดินทางไปไหน


พอคิดว่าในอนาคตจะมีใครสักคนที่ได้นั่งมองแทฮยองอย่างนี้ที่เบาะข้าง จองกุกก็อดไม่ได้ที่จะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเมื่อคิดว่าใครคนนั้นไม่มีวันเป็นเขา

เหมือนแทฮยองจะจับอารมณ์แปรปรวนในใจของคนเป็นโอเมก้าได้ถึงเอียงคอมองคนที่อยู่ดีๆก็มองออกไปนอกหน้าต่าง “หนูเป็นไรอ่ะ”

“อย่าเรียกเราหนู! เราโตแล้ว”

“ทำไมละ หนูกุก พี่เรียกหนูกุกไม่ได้เรอะ หื้ม” คนเป็นอัลฟ่ายิ้มเมื่อโอเมก้ารีบหันมาค้อน เพราะแทฮยองไม่ชินหรอก กับการที่คนซึ่งปกติเอาแต่พูดแจ้วๆเงียบไปอย่างเมื่อครู่ 

“เอ้าก็เห็นเงียบไปนึกว่าง่วง อยู่ดูทางให้พี่แทก่อน ช่วยกันทำมาหากิน” แทฮยองยื่นสมาร์ทโฟนที่เปิดโปรแกรมแผนที่ไว้แล้ว จองกุกยื่นปากออกมาแต่ก็ไม่อิดออด

ระยะทางไม่ได้ไกลมากนักระหว่างสนามบินกับที่พัก พวกเขาเลือกที่พักแบบมีที่จอดรถซึ่งออกมาอยู่ไกลแหล่งเที่ยวนิดหน่อยเพราะต้องการขับรถไปไหนมาไหนแทนการใช้ระบบขนส่งสาธารณะ ข้อดีของที่พักเหล่านี้คือคนจะไม่ค่อยเยอะมากนักเพราะนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มักจะเลือกที่พักที่ใกล้แหล่งท่องเที่ยวมากกว่า

ระหว่างทางทิวทัศน์ค่อนข้างแปลกตา สำหรับคนเกิดที่ปูซานซึ่งไม่เคยมาเที่ยวเชจูและถ่ายรูปอย่างเขาไม่มีทางพลาดที่จะเปิดกระจกข้างแล้วถ่ายรูปรัวๆ  ถ่ายไปถ่ายมา ไม่รู้ทำไมถึงโฟกัสไปที่คนขับเสียได้ แถมคนขับก็ไม่ได้ห้ามด้วยมีแต่จะหันมายิ้มจนตาหยีใส่จนเขาชะงัก

“ใครบอกว่าเราถ่ายพี่แท นู่น เราถ่ายวิวข้างพี่แทต่างหาก”

“ไม่เชื่อ มองทางยังรู้เลยว่าจองกุกถ่ายพี่”

จองกุกพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ไม่แน่ใจว่าเพราะหงุดหงิดหรือเขินกันแน่

 



หลังจากเช็คอินเข้าโรงแรมทั้งคู่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าการเดินรอบๆซึ่งโชคดีที่ที่พักของพวกเขาอยู่ติดชายหาด ได้เอาเท้าไปเหยียบทะเลบ้างความมึนเบลอก็เหมือนจะถูกคลื่นล้างหายไปหมด

“หนู มองกล้องพี่หน่อย” จองกุกไม่ทันได้ทำหน้าดีๆแทฮยองก็ลั่นชัตเตอร์ ได้หน้าของคนที่เพิ่งหันมาแบบสั่นๆ “ไม่เอาถ่ายใหม่”

“ถ่ายทำไมแค่ส่งไปอวดจีมินมันเฉยๆ” แทฮยองกดส่งภาพไปในกรุ๊ปแชทที่มีตัวเขา จองกุกและจีมินอยู่ด้วย แต่รู้ดีว่าจีมินคงยังไม่ได้อ่านเพราะเจ้าตัวกำลังเตรียมตัวไปพบว่าที่เจ้าบ่าวอยู่

“พี่แทว่าจีมินจะโอเคปะ”

“ทำไมอ่ะ” จองกุกมองออกไปนอกหน้าต่างร้านอาหาร พระอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว

“ก็ต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักอ่ะ”

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ไม่ได้แต่งกันวันนี้นี่ ไปๆมาๆอาจจะรักกันก็ได้ใครจะรู้” แทฮยองไม่ได้ตอบส่งๆแต่ก็แค่คิดว่าคนหัวแข็งอย่างจีมินต่อให้อีกฝ่ายจะวิเศษวิโสมาจากไหนแต่ถ้าเจ้าตัวไม่ชอบก็คงมีหนทางอยู่หรอก

“ถ้าเป็นพี่แทจะแต่งปะ”

“ไม่”

“ทำไมอ่ะ”

“พี่ไม่แต่งงานกับคนที่ไม่รักหรอก” จองกุกหันหน้ากลับมามองคนที่ตอนนี้เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง สีส้มสะท้อนดวงตาของอัลฟ่าและจองกุกไม่สามารถละสายตาจากมันไปได้เลย เขาไม่รู้และไม่มีทางรู้ว่าแทฮยองกำลังคิดอะไรอยู่

อาจจะเป็นเรื่องของคนบางคน หนึ่งในบรรดากลิ่นโอเมก้าที่ติดตัวอีกฝ่าย หรือเรื่องรักที่จองกุกไม่มีวันเข้าใจ

แทฮยองไม่เคยพูดเรื่องความรู้สึก ไม่ได้หมายความว่าแทฮยองไม่จริงใจ แต่เพราะพวกเขาไม่ก้าวก่ายเรื่องของกันและกันมานานมากแล้ว อัลฟ่ามีเรื่องของอัลฟ่าที่โอเมก้าเข้าไม่ถึง กลับกันก็เช่นกัน

“แล้วพี่แทว่า... คนที่ไม่ได้รักกันอยู่ๆกันไปจะรักกันได้ง่ายๆเหรอ"

“ก็ไม่รู้สิ ความรักบางทีมันก็ซับซ้อนนะ พี่เองก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก”

“แล้วพี่แทเคยรักใครมั้ย”

ถามไปอย่างนั้นแต่จองกุกกลับกลัวที่จะฟังคำตอบถึงได้ก้มหน้าแกล้งทำเป็นมองสมาร์ทโฟนในมือ ถึงไม่ได้เห็นประกายลุ่มลึกอย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นเพียงครู่เดียวในดวงตาของแทฮยอง

“เคยดิ่ ทำไมจะไม่เคย”



พอตกค่ำพวกเขาก็เลือกที่จะนั่งชิลอยู่ที่ร้านอาหารซึ่งมีบาร์ของโรงแรมแทนที่จะออกไปข้างนอกให้เหนื่อยเพราะอยากจะเซฟแรงไว้สำหรับไปเดินเขาพรุ่งนี้ ถึงจะเป็นแค่บาร์ของโรงแรมแต่คนก็เยอะไม่น้อย

“กุก อยู่นี่นะ เดี๋ยวไปเอาเครื่องดื่มให้”

“อืม”

หลังจากคล้อยหลังอัลฟ่าไปแป๊บเดียว จองกุกก็ไม่รู้จะทำอะไรนอกจากไถหน้าจอสมาร์ทโฟนไปเรื่อย สายโทรเข้าจากจีมินก็ดังขึ้นมาพอดีราวกับรู้ใจเขาอย่างนั้น

“จีมิน! กำลังจะโทรหาเลย”

ทำไมอ่ะ ตีกับแทฮยองอีกแล้วเรอะไงปลายสายหัวเราะ ดูท่าวันนี้ของอีกฝ่ายจะไม่ได้เลวร้ายนัก

“เปล่าซะหน่อย”

หรือเขินไอ้แทมัน?

“ทำไมเราต้องเขินพี่แทด้วย” จองกุกไม่รู้ตัวหรอกว่าตัวเองกำลังร้อนรน แถมจีมินยังจับน้ำเสียงนั้นได้ด้วย

เฮ้ ก็แซวเล่น

“แล้ววันนี้เป็นไงบ้าง คู่หมั้นอ่ะ ดีรึเปล่า”

ก็ดี หล่อดี แต่ยังไม่ได้คุยกันเลย

“แล้วจีมินชอบเขามั้ย?”

ก็ไม่รู้สิ แต่คิดว่าน่าจะอยู่ด้วยกันได้นะ

“เขาชื่ออะไรอ่ะ แก่กว่าเรามั้ย”

ชื่อคุณยุนกิ อายุแก่กว่าเราตั้งสองสามปี ตัวขาวจั๊วะเลย

“จีมินจะแต่งงานกับเขาเหรอ”

ก็คงแต่งแหละ เขาก็ดูมีจุดยืนชัดเจนดี

จองกุกเห็นแทฮยองเดินกลับมาพร้อมกับแก้วสองใบในมือ แทฮยองนั่งลงที่เดิมก่อนจะถามออกมาแบบไม่มีเสียงว่า จีมิน?คนถูกถามพยักหน้าก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือไปให้

“อ่ะ คุยกับพี่แทนะจีมิน”

แทฮยองไม่ได้คุยกับจีมินนานมากนัก พอวางสายก็ส่งคืนสมาร์ทโฟนของจองกุกคืน เขาเอื้อมมือไปรับ ก่อนจะขมวดคิ้วเพราะเขารู้สึกอีกแล้วว่ามีกลิ่นแปลกๆติดตัวของแทฮยองมา

กลิ่นของโอเมก้า

“พี่แท ไปจีบโอเมก้ามาเหรอ”

“พี่เปล่าซะหน่อย” อัลฟ่าปฏิเสธ

“แล้วทำไมเราได้กลิ่นอ่ะ”

แทฮยองหรี่ตา จองกุกพูดเหมือนกับว่ากำลังจับผิดเขาอย่างนั้น

“เขาเดินมาหาพี่เอง พี่ไม่ได้เดินไปหาเขานี่”

แทฮยองไม่ได้โกหกนะ แต่คนอายุหน่อยกว่ากลับไม่ยอมยิ้มให้เขาอีกเลย อัลฟ่าไม่เข้าใจว่าทำไมจองกุกจะต้องมาอะไรกับกลิ่นที่ติดตัวเขาอยู่แทบจะตลอดเวลา เพราะถ้าให้คิด ก็คิดได้อยู่แค่ไม่กี่ทางหรอก

“แล้วพี่แทจะไปกับเขามั้ย”

“บ้า พี่จะไปกับเขาทำไม หนูก็อยู่นี่”

“ถ้าพี่จะไปกับเขาเราก็ไม่ว่าหรอกนะ”

“จองกุก เป็นอะไรวะ”

จองกุกไม่ชอบความรู้สึกที่ตัวเขาไม่กล้าพูดไปตรงๆ แต่จะให้พูดตรงๆแบบนั้นเขาก็ไม่กล้า ปกติถ้าจีมินอยู่ด้วยก็คงด่าไปแล้ว และแทฮยองก็ไม่ได้อะไรที่จีมินจะพูดแรงๆใส่ แต่เจ้าตัวไม่ได้อยู่ตรงนี้และจองกุกไม่เคยเป็นคนต้องอ้าปากพูด เพราะอย่างนั้นพอแทฮยองถามว่าเขาเป็นอะไร เขาเลยไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

“เปล่า”

“เห็นอยู่ว่าเป็น”

แทฮยองไม่ค่อยเข้าใจว่าจองกุกกำลังคิดอะไรในหัวอยู่ ปกติเขากับจีมินมีอะไรชอบไม่ชอบก็พูดกันอยู่แล้วเพราะจีมินไม่เคยเกรงใจต่อให้เขาจะเป็นอัลฟ่า แต่จองกุกกลับไม่ใช่แบบนั้น เจ้าตัวเป็นคนคิดเยอะ คิดซับซ้อนแต่ไม่ยอมพูด

ก็ถ้าไม่พูด แล้วเขาจะรู้มั้ยละ

ลึกๆแล้วแทฮยองก็แอบหงุดหงิดรำคาญไอ้ความรู้สึกแบบนี้อยู่เหมือนกัน

“ก็เห็นพี่แทชอบหิ้วคนอื่นมานอนด้วย ก็เลยนึกว่าอยากไปด้วยอีก”

“ไม่ไปหรอกน่า คืนนี้อยู่กะนายเนี่ย ไม่ไปไหนหรอก”

จองกุกไม่ตอบ แต่ยกแก้วสักแก้วขึ้นมากระดกไปครึ่ง แทฮยองเห็นก็ร้องเหวอ

“เฮ้ย ไม่ใช่แก้วนั้น!

แทฮยองรีบคว้าแก้วในมือของโอเมก้ากลับมาทันที ในบาร์ที่มีคุณภาพหน่อยจะแยกเครื่องดื่มสำหรับอัลฟ่า เบต้าและโอเมก้าโดยเฉพาะเพราะภูมิคุ้มกันของแต่ละเพศที่มีต่อแอลกอฮอล์นั้นไม่เท่ากัน ไม่ได้บอกว่าโอเมก้าคอไม่แข็งหรอกนะ แต่ถ้าเจออะไรที่ตัวเองแพ้เข้าไปก็เมาแอ๋ได้ง่ายๆ

กุกนึกว่ามันเหมือนกัน”

แทนตัวเองว่ากุก แสดงว่าเมาแล้ว

แทฮยองมองคนที่หน้าแดงแปร๊ดขึ้นมาทันทีที่กินน้ำของเขาเข้าไป ส่ายหัวเบาๆ

“เมาแล้ว”

“ยังซะหน่อย”

“งั้นรอนี่ ห้ามไปไหนนะ พี่จะเอาน้ำมาให้” แทฮยองแอบระแวงที่จะปล่อยจองกุกไว้คนเดียว แต่พอคิดว่าระยะห่างระหว่างโต๊ะก็ไม่ได้มาก ก็ยังพอให้มองเห็นอยู่ก็คิดว่าควรจะไปหาน้ำมาให้จองกุกมากกว่า

“อื้อ”

แต่คล้อยหลังแทฮยองไปนิดเดียว สุดท้ายปัญหามันก็มักจะวิ่งมาหาเขาถึงที่



 

“ขอโทษนะครับ มาคนเดียวรึเปล่า”

จองกุกไม่ได้เมา แต่ก็ยอมรับมามึนเพราะกินผิดแก้ว เขากะพริบตาปริบๆ เห็นผู้ชายหน้าไม่คุ้นนั่งลงแทนที่แทฮยองก็ตอบ “เปล่าครับ มากับพี่แท”

“พี่แทไหน? เห็นอยู่ว่านั่งคนเดียว ไปนั่งกับพี่มั้ย หนูเมาแล้วนะ”

จองกุกไม่ชอบให้ใครเรียกเขาแบบนั้น แต่แทฮยองเป็นข้อยกเว้น

“อย่าเรียกหนูนะ”

“ทำไมอ่ะ เรียกหนูก็เหมาะดีออก ไปกับพี่ดีกว่า” มือหนาพยายามจะเลื่อนมาแตะมือของเขา แต่จองกุกกลับชักมือหนีก่อน

“ไม่เอา พี่แทบอกว่าให้รอ”

“พี่แทไม่มาแล้ว ไม่เห็นมีพี่แทเลย”

มันก็มีอัลฟ่าบางประเภทที่ไม่ได้สนใจหรอกว่าโอเมก้าจะมากับใคร ยิ่งในคลับในบาร์ โอเมก้ามีน้อยยิ่งกว่าอะไร ถ้าคิดอยากจะควงก็ต้องรีบ ยิ่งกับโอเมก้าที่ดูก็รู้ว่ายังไม่ได้เมทและมานั่งคนเดียวด้วยแล้ว

“พี่แทบอกว่าเดี๋ยวมา”

“พี่แทไปกับคนอื่นแล้ว หนูไปกับพี่ดีกว่า”

“ก็บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกหนู! จองกุกเริ่มจะอารมณ์ไม่ดี เพราะสิ่งที่กินเข้าไปมันทำให้เขาปวดหัว

“เอ๊ เป็นโอเมก้ามาขึ้นเสีย-ง” ฝ่ามือของอัลฟ่าเกือบจะยื่นมาถึงหน้าอยู่แล้ว แต่มันกลับถูกรั้งไว้ก่อน จองกุกเหลือบตา เห็นแทฮยองเป็นเจ้าของมือที่จับข้อมือของคนแปลกหน้าเอาไว้

“ถอย”

“เอ้ย มึงอะไรวะ”

“เขามากับกู ไปซะ”

จองกุกไม่เคยเห็นดวงตาของแทฮยองฉายแววแบบนี้มาก่อน มันเปลี่ยนกลายเป็นสีแดง เขาไม่เคยเห็นแต่เคยเรียนมาว่าเวลาอัลฟ่าโกรธดวงตาจะเปลี่ยนเป็นสีแบบนี้

จองกุกไม่เคยเห็นแทฮยองโกรธใคร

“พี่แท

ไอ้คนนั้นมองระหว่างคนทั้งคู่อยู่ครู่เดียวก่อนจะเลือกที่จะเป็นฝ่ายไป

“มันจับตรงไหน?”

“ยังไม่ได้จับ เราชักมือหนีก่อน”

ได้ยินอย่างนั้นตาของแทฮยองก็กลับมาเป็นสีน้ำตาลเข้มเหมือนเดิม บรรยากาศแถวนั้นเปลี่ยนเป็นอึมครึมเพราะฮอร์โมนของแทฮยองแผ่กระจายไปทั่ว มันไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนักเวลาที่อัลฟ่าจะทำแบบนี้ เพราะอัลฟ่าส่วนใหญ่เป็นพวกขี้หวงของ กับเมทมันไม่ได้มีอะไรให้พูดมากนักเพราะรอยหลักฐานก็ใช่ว่าจะไม่มีให้เห็น แต่อัลฟ่ากับโอเมก้าที่ยังไม่เมทมาอยู่ด้วยกันนี่สิ ที่ต้องคิด

“กลับห้องกัน พี่ไม่ไว้ใจให้เราอยู่คนเดียวแล้ว” แทฮยองไปต่อแถวยังไม่ทันซื้อน้ำก็ต้องรีบเผ่นกลับโต๊ะ จองกุกพยักหน้า อ้าแขนให้อัลฟ่าอุ้มเขา แน่ละว่าปกติมันไม่มีแบบนี้ อัลฟ่าเองก็ไม่คิดว่าจองกุกเวลาเมาแล้วจะเป็นแบบนี้แต่ก็ยอมอุ้มโอเมก้าขึ้นมาแต่โดยดี

ปลายจมูกแตะลงสูดกลิ่นโอเมก้าที่ซอกคอ เพียงเท่านั้นคนรอบข้างก็รู้ว่าไม่มีใครที่จะสามารถแตะต้องจองกุกได้อีก

มีแต่เจ้าตัวนั่นแหละที่ไม่รู้อะไรเลย



 

เช้าวันต่อมาจองกุกจำอะไรไม่ได้เลย เพราะจำไม่ได้ ถึงไม่รู้ว่าทำไมแทฮยองเอาแต่นั่งยิ้มแล้วก็มองหน้าเขา โอเมก้าที่ลุกขึ้นมางัวเงียเพราะได้กลิ่นอาหารที่ชอบโดนไล่ให้ไปล้างหน้าแปรงฟัน พอถามถึงทริปปีนเขาก็ได้รับคำตอบว่าสิบโมงกว่าแล้ว

“เมื่อคืนเมานะรู้ปะ”

“อือ เกิดไรอ่ะ”

“จำไม่ได้เลย?”

“จำไม่ได้อ่ะ”

“งั้นก็ไม่ต้องรู้หรอก”

“ฮื้อ พี่แททำไมไม่เล่าอ่ะ!

แทฮยองไม่ได้เล่าว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แพลนทั้งหมดของวันนั้นล่มไปแทนที่ด้วยการเดินเล่นหาอะไรกินง่ายๆแทนเพราะแทฮยองกลัวว่าจองกุกที่ยังไม่หายแฮงค์จะเหนื่อยเกินไป ไว้รออีกวันให้จีมินมาด้วยแล้วไปเที่ยวกันดีกว่า

“ขอโทษนะคะ ใช่แทฮยองรึเปล่าคะ”

แทฮยองไม่ได้คิดว่าตัวเองดังอะไรมากนัก แต่คนที่ติดตามเขาในไอจีก็มีไม่ได้น้อย เขาหันไปพยักหน้าส่วนกลุ่มผู้หญิงพอได้รับการตอบรับก็แห่กันเข้ามาขอถ่ายรูปใหญ่ จองกุกย่นคิ้ว เพราะคนทั้งกลุ่มรวมกันก็มีทั้งอัลฟ่า เบต้า ไม่ได้มีแค่โอเมก้าอย่างเดียว

“นี่แทฮยองจำเราได้มั้ย คนที่เคยเจอกันที่ไง”

คราวที่จองกุกจ้องคนที่พูดประโยคนั้นเลย

ผู้หญิงคนนั้นเป็นโอเมก้าเหมือนกันกับเขา แต่สูง ผอม ผิวขาวเกือบจะกลืนไปกับเสื้อสีขาวที่เธอสวม ผมย้อมดัดลอนตามสมัยนิยม

“อาขอโทษนะ แต่จำไม่ได้อะ”

“หืม ล้อกันเล่นรึเปล่า ก็วันนั้นที่เราไปด้วยกันไง”

ท่อไอน้ำในหัวจองกุกแทบจะระเบิดขึ้นมาทันที

คงเป็นเจ้าของกลิ่นสักกลิ่นที่เคยติดตัวแทฮยองมานั่นละ


 

“เฮ้ย เดินหนีมาทำไมอ่ะ” แทฮยองคว้าแขนของคนที่อยู่ดีๆก็เดินหนีออกมาแบบไม่บอกไม่กล่าว จองกุกไม่ได้ตอบ แต่สะบัดมือหนี

จองกุกก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม ถึงจะรู้ดีว่าแทฮยองนอนกับคนมานับไม่ถ้วน แต่ก็ไม่เคยเจอตัวจริงๆแบบนี้มาก่อน

“พี่แทก็ไปกับเขาดิ่”

“เอ้า แล้วพี่จะไปกับเขาทำไม”

“ก็พี่แทเคยนอนกับเค้านี่!

“เฮ้ย นอนด้วยก็บ้าแล้ว พี่จำเขายังไม่ได้เลย”

“พี่แทเจ้าชู้! เราไม่ชอบ”

“จองกุกหันมาคุยกันดีๆก่อน” “ไม่เอาไม่คุย”

“จองกุก!

จองกุกนิ่งค้างเพราะน้ำเสียงดุดันของแทฮยองที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน เพราะแทฮยองไม่เคยใช้น้ำเสียงอัลฟ่ากับเขา ไม่ว่าจะทั้งกับเขาหรือว่าจีมิน

แทฮยองไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดออกไปแบบนั้น พอเห็นน้ำใสๆคลอในดวงตากลมโตก็รู้สึกผิดขึ้นมา

“พี่ขอโท-ษ” “พี่แทใจร้าย

“ชู่ว อย่าร้อง มานี่มา” โอเมก้าไม่ได้ขัดขืน ตัวยังสั่นอยู่เพราะความกลัวที่เกิดขึ้นโดยสัญชาตญาณ

“กลับห้องกัน ขี่หลังพี่แทมั้ย”

จองกุกหยักหน้าหงึก แทฮยองถอนหายใจ โชคดีที่พวกเขายังเดินมาไม่ไกลเท่าไหร่เขาถึงย่อตัวลง ให้จองกุกกระโดดขึ้นหลังแล้วแบกคนที่ยังสะอื้นอยู่กลับโรงแรม


 

แทฮยองไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับจองกุก รู้แต่ว่าเดี๋ยวเจ้าตัวอารมณ์เย็นลง เดี๋ยวก็หงุดหงิด จนเขาไม่กล้าออกไปไหน ปลอบจนหายร้องอยู่ก็ได้แต่นั่งจ้องหน้ากันอย่างนั้น หมดอารมณ์จะเที่ยว

“พี่แทอยากไปเที่ยวป่าว ไปได้นะ เราไม่โกรธ”

“ไม่โกรธก็แย่แล้ว เมื่อกี้ใครไม่รู้อยู่ๆก็เดินหนี อยู่ๆก็ร้องไห้ใส่ด้วย”

“เราขอโทษ”

“ไม่ได้โกรธ แต่งงเฉยๆ เอาจริงไม่สบายปะ”

“ไม่รู้อ่ะ”

“มีอะไรจะพูดกับพี่มั้ย จองกุก” แทฮยองไม่ได้อยากจะคิด หรืออยากจะตีความไปเองเกี่ยวกับอาการทั้งหมดที่จองกุกแสดงออก ตอนแรกเขาคิดว่าเจ้าตัวแค่หงุดหงิดเพราะอากาศมันร้อน (ใช่ เขาคิดว่าอากาศร้อนทำให้คนเป็นบ้าได้) แต่พอได้อยู่กับจองกุกสองคนแบบที่ไม่มีจีมินมาคอยดึงซีน เอาจริงๆแทฮยองก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองโง่

“พูดอะไร

“ความคิด ความรู้สึก อะไรแบบนี้”

แทฮยองไม่ได้อยากบังคับ แต่เขาก็ไม่ได้ชอบที่เป็นอยู่เหมือนกัน

จองกุกนิ่ง เอาจริงๆก็มี แต่ไม่รู้ว่าควรจะพูดออกไปมั้ย

“เราไม่รู้

แทฮยองเป็นคนฉลาด ไม่ได้หมายความว่าฉลาดในทางวิชาการหรือว่าอะไร แต่เซ้นส์ในการใช้ชีวิตของเขาค่อนข้างแม่น เขาไม่ได้เป็นเพื่อนกับจองกุกแค่แป๊บเดียว มันนานมากพอที่จะรู้ว่าคนอายุน้อยกว่ากำลังคิดอะไร ตอนแรกก็ไม่ชัวร์ จนกระทั่งเมื่อคืนนั่นละ

“แล้วรู้ตัวมั้ย ว่าเมื่อคืนพูดอะไรออกมา”

จองกุกที่นั่งก้มหน้าอยู่ตาเหลือกทันทีจนแทฮยองเกือบจะหลุดขำ

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเจ้าตัวลืมไปแล้วชัวร์

“แค่พูดว่าชอบกันมันยากมากรึไง จอนจองกุก”


 

“พี่แท

“หืม”

“พี่แทจะไม่ไปกับโอเมก้าคนนั้นใช่ป่าว”

แทฮยองหัวเราะ เขาแบกเจ้าตัวจนจะถึงห้องอยู่แล้วจองกุกยังมาถามอะไรเขาได้

“จะถึงห้องอยู่แล้วยังคิดอีกเหรอว่าพี่จะไปกับคนอื่น”

“อื้อ พี่แทอย่าไปนะอยู่กับกุกนะ”

แทฮยองกระชับคนในอ้อมอกให้แน่นขึ้น ใช้ไหล่สะกิดให้ใบหน้าของคนเป็นโอเมก้าอยู่ที่ท่าที่พอดีไม่เอียงจนเหมือนจะหัก

“อื้อ ไม่ไปไหนหรอก”

“พี่แท

“อะไรอีก” เมาแล้วก็พูดมากจริง

………….” จองกุกพูดคำนั้นออกมาเบาๆ เบามากจนแทฮยองไม่รู้ว่าเขาฟังผิดรึเปล่า แทฮยองถามย้ำอีกครั้งแต่จองกุกกลับหลับไปแล้ว ลมหายใจผ่อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอจนเขาไม่กล้าปลุก

อัลฟ่ายิ้มไปตลอดทาง

อยู่กับกุกนะชอบพี่แทกุกชอบพี่แท

 


จองกุกในงานแต่งงานแทบจะเอาหน้ามุดกับไหล่ของอัลฟ่า (ใช่ เรายังอยู่ในงานแต่งงานอยู่)เมื่อรูปที่ขึ้นในสไลด์เป็นรูปคู่ของเขากับแทฮยองตอนที่ไปเที่ยวเชจูด้วยกัน แทฮยองเป็นคนคะยั้นคะยอให้ถ่าย ตอนแรกเขาไม่รู้หรอกว่าทำไมตื่นเช้าขึ้นมาอีกวันแล้วเขาถึงปวดหัว จำอะไรก็แทบไม่ได้ จำไม่ได้แม้กระทั่งว่าแทฮยองโกรธใครสักคนด้วยจนอีกฝ่ายเล่าให้ฟังทีหลัง เขาไม่รู้หรอก เพราะเขาเมามาก ตอนที่แทฮยองเล่าให้ฟังก็ไม่คิดเหมือนกันว่ามันคือเรื่องจริง ที่น่าอายกว่านั้นคือเขาเป็นคนบอกชอบเอง แต่พอตื่นมาก็เอ๋อ ทั้งยังอารมณ์แปรปรวนอีกต่างหาก

เขาเพิ่งมารู้ตัวหลังจากนั้นว่า เพราะเขากำลังจะเป็นฮีท

 


คือ เราสองคนเริ่มจากการเป็นเพื่อน จริงๆผมไม่ได้คิดเลยว่าจะชอบเขา หมายถึงตอนที่เจอกันครั้งแรกก็เอ็นดูเหมือนเป็นน้อง อย่างที่บอกว่าผมไม่ได้แพลนเลยว่าจะชอบเขา แต่เอาจริงคนเราก็มักจะตกม้าตายกับอะไรที่ไม่ได้วางแผนไว้นี่แหละ”

แทฮยองในพรีเซนเทชั่นให้สัมภาษณ์อย่างจริงจัง

ไม่ได้วางแผน ไม่ได้หมายถึงว่าผมไม่อยากชอบเขานะ แต่เอาจริงผมก็แกล้งเขาบ่อย แกล้งจนบางทีเจ้าตัวก็โกรธจริงด้วย ที่ไม่ได้คิด เพราะผมไม่คิดว่าเขาจะชอบผมเหมือนกันไง”

“โว้ว คิมแทฮยอง นายนี่ก็โรแมนติกเหมือนกันนะ” เสียงของจีมินที่เป็นคนถ่ายวิดิโอทำให้แทฮยองเผลอเกาที่หลังหูเพราะเขิน “เอ้า ก็พรีเซนเทชั่นแต่งงานมันก็ต้องหวานๆดิวะ ไอ้จีมิน ตัดเอาตรงนี้ออกด้วย มันน่าอาย อัดใหม่ดีกว่า”

แขกทั้งงานหัวเราะ เพราะแน่ละ จีมินไม่ได้ตัดมันออกสักวินาที

 


ภาพในคลิปตัดไปอยู่ที่จองกุกบ้าง

แล้วหลังจากที่เขาถามว่า แค่พูดว่าชอบกันมันยากรึไงวะ จอนจองกุกแล้วยังไงต่อ”

“ก็ไม่ไง ก็เป็นแฟนกัน”

“เฮ้ย มันต้องมีดีเทลมากกว่านี้สิ จะตอบแค่นี้ได้ยังไง”

คนถูกถามนิ่งไปครู่นึง เอาจริงๆตอนนั้นขอยอมรับว่าก็ลืมๆไปบ้างแล้วเหมือนกัน

“มันก็ไม่ได้มีอะไร แค่พี่แทก็บอกว่าชอบเหมือนกัน ตอนนั้นหัวใจจะวาย ถามพี่แทด้วยว่าล้อเล่นรึเปล่า แล้วพี่แทก็เขกหัว บอกว่าของแบบนี้ใครเขาจะล้อเล่นกัน”

“สมควร”

“ไม่คือเราไม่ได้คิดว่าพี่แทจะชอบเรา ตอนนั้นพี่แทมีแต่คนสวยๆเข้ามา สวยๆรวยๆเยอะแยะ เจอกันทีนี่กลิ่นไม่ซ้ำเลย ใครจะไปคิดว่าเขาจะคิดเหมือนกัน?”

“ฉันยังรู้เลย”

“ก็นั่นมันนายไง”

“แล้วยังไงต่อ”

“พี่แทก็พูดๆ พูดแบบซึ้งมากกกกกกกก”

จองกุกที่ยื่นจ้องตัวเองในพรีเซนเทชั่นหัวเราะ ใช่ เพราะวันนั้นมันแบบ ซึ้งมากไม่สมกับเป็นคิมแทฮยองเอาเสียเลย



 

“แค่พูดว่าชอบกันมันยากมากรึไง จอนจองกุก”

คนเป็นโอเมก้าเผลอเม้มริมฝีปากด้วยความไม่แน่ใจ

“พี่แทรู้?”

“ก็หนูเป็นคนพูดไงเมื่อคืนตอนพี่แบกหนูกลับห้องอ่ะ”

จองกุกเงียบ แทฮยองก็เงียบ แทฮยองคิดว่าจองกุกกำลังทำใจที่จะพูดอะไรสักอย่าง แต่ไม่ได้คิดว่าจองกุกจะร้องไห้

“เฮ้ย ร้องทำไมอ่ะ”

“ขอโทษ”

“กุก ขอโทษทำไม?”

“ขอโทษที่ชอบพี่แท”

แปรปรวนกว่าสภาพอากาศก็จอนจองกุกนี่แหละ แทฮยองถอนหายใจเป็นรอบที่ล้านก่อนจะดึงจองกุกเข้ามากอด “ไม่ร้องๆ หน้าตาน่าเกลียดหมดแล้วเนี่ย”

“ยะอย่าเกลียดกันได้มั้ย”

“เฮ้ย นี่คิดกันไปใหญ่แล้ว ใครจะไปเกลียดหนู”

“กะก็ ก็เราชอบพี่แท”

ในหัวตอนนั้นมีแต่ว่าจะทำยังไงดี จะทำยังไงดีอยู่เต็มไปหมด จองกุกไม่ได้คิดว่าแทฮยองจะกอดเขา ต่อให้คบกันมานานแค่ไหนแทฮยองก็ยังคงรักษามารยาทอย่างดีอยู่ตลอดไม่ว่าจะทั้งกับเขาหรือจีมิน นี่มันถึงเป็นกอดแรกแบบจริงจัง แบบที่จงใจ

แทฮยองไม่ได้คิดว่าจองกุกจะเซ้นซิทีฟกับเรื่องของเขาแบบนี้ จะบอกว่าไม่รู้ก็คงไม่แปลก ปกติไอ้แม่ไก่แบบจีมินก็เอาแต่กางปีกปกป้อง พอจีมินไม่อยู่ก็หายซ่าส์เลย

“คิดมาก”

“เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้มั้ยอย่าไล่กุกออกจากกลุ่มนะ”

ไอ้อารมณ์ซึ้งๆมันเกือบจะหายไปหมดเพราะคำว่าอย่าไล่ออกจากกลุ่มนี่แหละ แทฮยองมองหน้าคนที่เอาแต่สะอื้นไม่หยุด ต่อให้จะโตแค่ไหนแต่สุดท้ายแล้วจองกุกก็เป็นน้องอยู่ดี

“ไม่ได้ กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว”

……………………..” พอจองกุกทำท่าจะเบะปาก แทฮยองก็สวนกลับ

“เป็นเพื่อนไม่ได้แล้ว ต้องเป็นแฟนพี่อย่างเดียว”

……………………..

แทฮยองเอามือโบกไปโบกมาที่หน้าเหวอๆของคนเป็นโอเมก้า ไม่รู้ว่าสติที่หายไปของจองกุกจะกลับมารึยัง

“พี่แทชอบเราเหรอ”

“อือ ชอบ”

“ทำหน้าเด๋ออีกละ เร็ว จะเป็นไม่เป็นก็ตกลงก่อน”

“พี่แทเราบอกว่าอย่าว่าเราไง!

แทฮยองถอนหายใจ “นี่จริงจังนะ จองกุก”

“เราไม่คิดว่าพี่แทจะชอบเรา”

“ก็ถึงได้บอกไง ว่าความรักมันซับซ้อน อ่ะ ฟังนะ”

มือทั้งสองข้างวางลงบนไหล่ทำเอาจองกุกต้องนั่งตัวเกร็ง แทฮยองไม่เคยมีท่าทีจริงจังแบบนี้มานานมาแล้วจนเขาต้องเผลอตั้งใจฟังโดยไม่รู้ตัว

“พี่จะไม่บอก เพราะพี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชอบจองกุกตั้งแต่ตอนไหน เอาเป็นว่าชอบก็คือชอบ พี่อาจจะจะไม่ได้รวยล้นฟ้า แต่จะดูแลเราให้ดีที่สุดเท่าที่คนคนนึงจะทำได้”

จองกุกไม่รู้ว่าน้ำตามันเผลอไหลออกมาตอนไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำตอนที่แทฮยองเป็นคนปาดมันให้หายไป

“จองกุกไม่ต้องคิดหรอก ว่าทำไมเราถึงชอบกัน เอาเป็นว่าชอบก็คือชอบ พี่อาจจะคว้าดาว คว้าเดือนมาให้เราไม่ได้ แต่พี่จะดูแลดาวในตาของจองกุกไม่ให้มันร้องไห้อีก โอเคมั้ย”

ถ้าจะมีอะไรสักอย่างที่แทฮยองจะพูดเกี่ยวกับคนตรงหน้า ก็คงเป็นดวงตาคู่นี้ที่รวมเอาดาวทั้งกาแล็คซี่มาอยู่ด้วยกันนั่นละ ที่ทำให้เขารักจองกุก

“ให้พี่เป็นคนที่ทำให้จองกุกยิ้มทุกวันได้มั้ยวะ จองกุก”

ส่วนคำตอบทุกคนก็คงรู้ดีอยู่แล้ว

 


ภาพในจอกลับมาเป็นภาพของจองกุกอีกครั้ง เจ้าตัวกำลังจ้วงเอารามยอนเข้าเต็มปากตอนที่แทฮยองพูดออกมาทื่อๆว่า “แต่งงานกันมั้ย?”

ปากที่กำลังเคี้ยวเส้นชะงัก ส่วนจีมินที่ถ่ายคลิปอยู่ก็หัวเราะออกมา

เชี่ยแท พูดจริงปะวะ

เอ้า จริงดิ่ ทำไมจะไม่จริง

จองกุกเหลือกตาขึ้นมอง สาบานว่านั่นมันโคตรจะตลก

อี้แอ!!!!!’ (พี่แท!!!!)

เฮ้ย อยู่ดีๆในกระเป๋าเสื้อก็มีแหวนว่ะ ไม่รู้มาได้ไง แต่คงต้องแต่งแล้วมั้งแทฮยองหัวเราะ ล้วงเอากล่องใส่แหวนออกมาต่อหน้า

            เอี๋ยว!’ (เดี๋ยว!)

            เร็ว ไอ้จีมินมันตั้งกล้องรอละ ถ้าไม่ตกลงนี่หวังได้ลงให้คนในเฟซบุ๊คกดอีโมร้องไห้กันทั้งโซเชี่ยลแน่เลย

            จองกุกก็ต้องพยักหน้าทั้งอย่างนั้นนั่นแหละ!

 



            พรีเซนเทชั่นจบลงทั้งๆอย่างนั้นแต่คนทั้งงานตบมือกันดังมาก จองกุกไม่รู้ว่าเพราะอะไรทั้งที่วิดิโอนั้นมันมีแต่เรื่องน่าอายของเขาแต่ตัวเขานั่นละที่หยุดน้ำตาไหลไม่ได้เอง

            “ก็จบกันไปแล้วนะครับกับพรีเซนเทชั่นที่ซึ้งจนคุณจองกุกต้องหลั่งน้ำตา มีอะไรจะพูดกับพี่แทมั้ยครับ”

            จองกุกถลึงตาใส่จีมินเป็นครั้งแรกในชีวิต ก่อนจะรับไมค์มา อันที่จริงเขาก็คิดมาแล้วว่าอาจจะต้องมีพูดบ้าง แต่ไม่คิดว่าจะต้องพูดทั้งน้ำตาแบบนี้

            “จริงๆแล้วพี่แทไม่ได้เป็นคนซึ้ง ไม่ค่อยพูดอะไรหวานเลี่ยนแต่ไหนๆวันนี้ก็เป็นวันแต่งงานของเรา กับพี่แทเอาจริงผมก็ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าเราจะมาถึงตรงนี้ได้ พี่แทเป็นอัลฟ่า แต่เป็นอัลฟ่าที่ไม่เหมือนคนอื่น เราอยู่กันเหมือนเพื่อน เหมือนพี่น้อง หลายปีที่ผ่านมาพี่แททำให้ผมเห็นว่าเขาจะดูแลผมได้และไม่ทิ้งผมไปไหนทั้งที่เราทะเลาะกันทุกวัน ที่ผมต้องการก็แค่นี้ แค่เราอยู่ด้วยกันทุกวัน ต่อจากนี้ก็อยู่ด้วยกันทุกวันเลยนะ พี่แท”

 


            “แล้วคุณแทฮยองมีอะไรจะพูดกับคุณจองกุกมั้ยครับ”

            “ก็มีคนสงสัยว่าทำไมผมถึงเมทกับจองกุกทั้งที่ผมไม่ชอบกลิ่นส้มมากๆ แต่ตัวเขากลับเป็นกลิ่นส้มนั่นละครับ”

            แขกทั้งงานหัวเราะ

            “ผมไม่แน่ใจว่าอะไรที่ทำให้จองกุกมีกลิ่นแบบนั้น แต่พอมาคิดดีๆ ผมก็ไม่ได้ไม่ชอบมันมากขนาดนั้นแล้ว เพราะถ้าจะให้พูดอะไรสักอย่างเกี่ยวกับความรักของเราสองคน มันก็เป็นเหมือนกลิ่นส้มนั่นแหละครับ เพื่อนหลายคนบอกว่าถ้าผมแต่งงานกับจองกุกผมจะต้องตกถังส้มไปตลอดชีวิตโอ๊ย! อย่าตีพี่!

            จองกุกค้อน ไอ้คำพูดชวนลามกแบบนี้มันพูดออกสื่อได้ที่ไหนเล่า!

            “ลองคิดดูดิ่ครับ ผมแต่งกะเค้าทั้งที่ผมเกลียดกลิ่นส้มนั่นละ ไม่ต้องพูดอะไรมากแล้ว”

    

       

แทฮยองไม่ได้คิดว่าเขาจะชอบจองกุก เพราะเราสองคนก็เริ่มมาจากการเป็นเพื่อน จากคนที่ไม่ชอบหน้ากันและจากคนที่เอาแต่แกล้งกัน เหมือนส้มที่บางทีเรากินเข้าไปก็ไม่รู้หรอกบางทีก็เปรี้ยว บางทีก็หวาน บางทีก็ติดขมอีกต่างหาก ความรักมันก็อย่างนี้ ไม่หวาน ไม่ซึ้ง เหมือนจะไม่มีอะไรให้ตราตรึงใจแต่เขานี่ละที่เขาต้องการยินดีที่จะอยู่กับมันไปตลอดชีวิต

            เป็นทั้งเพื่อน ทั้งพี่ ทั้งน้อง เป็นคนที่จะคอยประคับประคองกันไปตลอดชีวิต

            ก็มีแค่เขากับจองกุกนี่ละ!

 

 

FIN?

 

 first published : 2017.03.18


talk ;


สารภาพตามตรงว่ารู้สึกว่ามันไม่จบเลย ฮือ

แต่มันก็เก้าพันกว่าคำแล้วเน้ออออออออออ

 

เอาจริงๆคู่แทกุกนี่หลายคนคงสงสัยว่าทำไมมันเป็นกลิ่นส้ม

คือมันมาจากน้ำหอมที่เราชอบมากๆเลยก็คือ Jo Malone Orange Blossom

เราเป็นคนที่ชอบใส่น้ำหอมหลังจากอาบน้ำเสร็จค่ะ คือพออาบน้ำเสร็จ

มันก็สบายมากกกกก คือรู้สึกว่าความรักคู่วีกุกในฮาร์ทบีท

กลิ่นส้มที่เรารู้สึกคือมันจะไม่ได้ส้มมากแบบสบู่อาบน้ำกลิ่นส้ม

ติดออกขมนิดหน่อย แต่มันคลายเครียดมาก

เป็นความสัมพันธ์ที่พัฒนามาจากการเป็นเพื่อน คือมันก็ไม่ได้หวาน

เพราะคนเราก็ไม่ได้หวานกับเพื่อนนึกออกกันมั้ยนะ คืออยู่แล้วไม่ต้องเฟค

อยู่กันแบบสบายๆแต่อยู่ได้เรื่อยๆ ที่อยากจะสื่อก็ประมาณนั้นแหละค่ะ

 

จริงๆไม่ได้ตั้งใจให้อิมเมจน้องกุกเค้าออกมาแบ๊วขนาดนี้เลย

แต่เพราะเขาเป็นโอเมก้า นั่นละ เขียนไปเขียนมาก็ติดอารมณ์แบบนั้นไปเลย

 

ใครที่คาดหวังเรื่องฮีทก็……………….. หัวเราะ

ทอล์คแค่นี้แหละค่ะ 23.51 แล้วจะส่งทันมั้ยนะ ฮือ

เรื่องนี้ขอติดแท็ก #luvstoryoonmin เหมือนเดิมนะคะเพราะมันยูนิเวิร์สเดียวกัน

ชอบไม่ชอบยังไงติดแท็กกันไว้ได้ คอมเม้นไว้เหมือนเดิม

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นดีๆเสมอมาเลยนะคะ ตอนเปิดฟีดแบ้กคือตกใจมากกกกก

ก็เลยคิดว่าจะเขียนต่อค่ะ 5555 คนเรามันไปได้ง่ายกับคอมเม้นแบบนี้เอง

เจอกันฮาร์ทบีทสเปเชี่ยลค่า



KOLEVF


  CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

2,922 ความคิดเห็น

  1. #2863 Whale.Girl.91 (@Prince_B) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 13:36
    เขินตรงที่บอกว่า แต่งงานกับน้องทั้งที่น้องเป็นกลิ่นส้มนั่นแหละ โอ้ยยยยพี่แทเก็ทซึโนว่ามากจ้า เป็นเขินนนนน
    #2863
    0
  2. วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 15:20
    ฮืออออออ ใจบางกับน้องจองกุกมากค่ะ พี่แทอบอุ่นมากๆ โหย ใจเหลวเป๋วเลย แงงงง ส่วนจีมินก็ร้ายกาจไม่เบา ถ่ายวิดิโอเยอะจริงๆ เก็บทุกเม็ด5555555555
    #2786
    0
  3. #2627 lunatic.august (@kanityada2) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:32
    หาสกสดวหวกกว แงงงงงงงง รุ้สึกดีมากๆที่ได้เปิดใจมาอ่าน(ใช้เวลาตั้งเป็นสองปีแน่ะ) คืออ่านไปแล้วต้องพักแบบ พ่อก่อนอานนท์ กุมใจแรงมากทั้งพี่แททั้งความน่ารักของเจ้าหนูกุกในเรื่อง อึดอัดอัดอั้นตันใจอยากกรี๊ดอยากหอมหังน้อง โอ่ย ทำไมรูกน่ารักได้ถึงขนาดนี้กันนะ &#12640;&#12641;&#12640; ส่วนตัวนี่ชอบความรักน่ารักๆที่เริ่มจากเพื่อนแบบนี้มากๆเลยค่ะ มันยาก เจ็บแต่ก็น่าเอ็นดูด้วย แง5555555555นี่ก็คิดไว้ก่อนค่ะว่ากลิ่นส้มจะมาจากน้ำหอมรึเปล่านะ แล้วก็ใช่จริงด้วย แต่พิ่ไม่มีรางวัลให้(และก็ มันผ่านมาเปงปีๆแร้ว)แต่ก็ประทับใจที่ตัวเองเดาถูกค่ะ55555555 แฮปปี้เอเว่ออาฟเต้อแล้ว อ่านแล้วยิ้มแก้มแตกมากๆๆๆ ชอบความบรรยายถึงดาวในตาน้องกุก คือถึงจาดูน้ำเน่าสุดๆแต่ก้อจิงมากเหมือนพี่แทมานั่งในใจเรา ฮือๆๆๆๆ รักนะคะอยากอ่านอีก แงงงงง
    #2627
    0
  4. #2520 SWPP (@Monsterpatt) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 21:10
    น่ารักมากกกกกกกกกกก มากๆๆๆๆแบบกอไก่ล้านตัวไปเลย พี่แทกับหนูกุกโอ้ยใจพี่ ละดูเค้าขอแต่งงานกันนะ น่ารักอ่าฮือชอบมากกกกกกกกเลยค่ะ
    #2520
    0
  5. #2506 __0997 (@casanoveenax) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:52
    พี่แทกับยัยหนูฮื่อ น่ารักมากๆเลยค่ะเป็นความรักที่ค่อยๆเป็นค่อยๆไป รักในเวลาที่เหมาะสมจริงๆ ดีใจกันทั้ง2คนมากๆ ในมุมของเราจีมินถ่ายทอดความน่ารักของสองคนนี้ออกมาได้ดีมากๆๆๆ อิจฉาความเป็นเพื่อนของทั้ง3คนมากๆ ฮึ้ยยยพอคิดไปถึงงานแต่งงานของวีกุกก็คิดไปถึงงานแต่งงานของยุนมินเลยยยยย
    #2506
    0
  6. #2498 andreaaaaa (@auy-bb) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:42
    ชอบตอนนี้มากๆๆๆเลยค่ะ&#12640;&#12640; คือตอนอ่านคำว่า"พี่แท" ยุบยิบในใจมากๆค่ะ
    #2498
    0
  7. #2495 fayfai2302 (@fayfai2302) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 07:42
    กลับมาอ่านอีกครั้ง ก็ยังดีงามเหมือนเดิมเลยค่ะ ฮืออ
    #2495
    0
  8. #2486 miyynn (@miyynn) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 23:48
    ในดวงใจเลยอ่ะ อ่านหลายรอบมาก อยากอ่านต่อมากกก ชอบคู่นี้ ;-;;;;;; ภาษาดีมาก เขินมาก แต่งวีกุกไปเรื่อยๆเท่ากับต่อชีวิตหนู อยากอ่านอีกมากๆค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #2486
    0
  9. #2448 hugegirl (@hugegirl) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 19:25
    เป็นครั้งแรกที่อ่าน วีกุก ฮือออ น่ารักมาก ชอบตอนพี่แทเรียกน้องว่าหนู อุแงง ดีต่อใจมากๆ
    #2448
    0
  10. #2160 Leng_nako (@lenglengney) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:43
    เขินนนน ไม่ชิปคู่นี้แต่น่ารักมากกก หนูกุกกับพี่แท-///-
    #2160
    0
  11. #2059 AUGUST P (@twangmanao) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 15:27
    เขินอะ ทั้งๆที่ชีปกุกวีนะ5555555555555555555 แง้มันดีมากๆเลยค่ะ แบบนั่งยิ้มไปด้วย แล้วคือกำลังกินส้มอยู่ไง อินไปอีก555555555555555555 ต้องยอมรับจริงๆว่าน้องกุกเรื่องนี้น่ารักมากเฟ่อ อยากจับน้องมาหยิกมาหอมแง้ ปาหัวใจใส่รัวๆ <3<3 เป็นฟิควีกุกเรื่องแรกเลยมั้งที่เราอ่าน555555 อ่านเพราะคนแต่งคือไรท์เลยอ่ะ เลยคิดว่ามันต้องดีมากๆแล้วมันก็ดีจริงๆ เขิงงงงงงงงงงง ฮื่ออออออออออออออ
    #2059
    0
  12. #2016 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 20:21
    ไม่ชินนิดหน่อยกับความวีกุก แต่เมื่อนึกถึงวีกุกเมื่อสามสี่ปีก่อนก็พอนึกออก แต่ถ้าให้นึกถึงกุกในตอนนี้มันไม่ไหวจริงๆ 55555 เหมือนกระต่ายยักษ์ขี่ลูกเสืออ่ะ
    แต่โดยรวมแล้วน่ารักมากๆเลย เป็นความสัมพันธ์ที้ไม่หวือหวาแต่ยังคงความละมุนและน่ารัก
    แล้วคือแบบ โม้เม้นขอเป็นแฟนที่โคตรเลี่ยนของแทฮยอง 5555 เหมือนนานๆจะมีมุมที่หวานกับเขาสักทีอ่ะ
    แต่ก็ยอมรับเลยว่าแทดูแลกุกดีมากๆเลยทีเดียว อิจฉาเลยล่ะ 5555
    #2016
    0
  13. #1816 nochujkkook (@nochujkkook) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 17:43
    ชอบมากเลยยยฮืออ แทกุกน่ารักก ชอบความรักของทั้งคู่ที่เริ่มต้นจากเพื่อน แล้วค่อยๆรักกัน งานแต่งน่ารักมากกก แทชอบว่าร้องเด๋อ55555 เขินนเรื่องนี้><
    #1816
    0
  14. #1651 Maysquidz (@piemintza) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 23:24
    น้องกุกวอแวงอแงน่ารักจังเด้อ ขำปนสงสารแทแท พูดอะไรน้องก็ดูจะตีโพยตีพายไปหมด โถ่555555555555555555555555555 บรรยากาศภายในงานนี่อบอวลไปด้วยฟีลกันเองมาก คือไม่ได้หวานเลี่ยนคือเป็นฟีลที่สบายๆ /คือเราชอบอะไรที่ไม่ได้หวานเลี่ยนเป็นทุนเดิมอยู่ด้วยแล้วอะนะ ขำพรีเซ้นเทชั่น ถ้าเราเป็นคนแต่งเองคงอับอายขายขี้หน้า แต่ถ้าเราเป็นแขกก็คงหัวเราะชอบใจ5555555555555555555555555555
    #1651
    0
  15. #1647 Punch_0159 (@Punch_0159) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 23:30
    เราชอบตอนบรรยายพรีเซนเทชั่นมากเลยค่ะ น่ารักมากT/////////T ทั้งพี่ทั้งน้องเลยฮือออ
    #1647
    0
  16. #1646 MILDBLUEZ (@MildTwinkle) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 21:46
    โอ้ยยยยยยยยย มันดีมาก ภาษาสวย เนื้อเรื่องก็ดี ความจริงเราไม่ชอบเคะที่แทนตัวเองว่า"เรา" แต่พอได้มาอ่านฟิคนี้ เราลืมไปเลยว่าเราเคยไม่ชอบ มันน่ารักมาก ชอบที่แทนตัวเองว่าเรา ชอบที่เรียกแทฮยองว่าพี่ ชอบที่แทฮยองแทนตัวเองว่าพี่ ชอบทุกสรรพนามที่เรียกกัน คืออ่านมานี่เอาแต่ยิ้มมาจนจบเรื่อง พี่แทชอบจองกุกทั้งที่ไม่ชอบกลิ่นส้ม แต่เมื่อรักใครแล้วไม่ว่าคนนั้นจะมีสิ่งที่ไม่ชอบก็รับได้หมด ดูสิจะมีผชแบบนี้สักกี่คน อิจฉาน้องกุกเลย ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคนี้ขึ้นมา ผลงานต่อไปก็สู้ๆนะคะ คอยเป็นกำลังใจให้ค่ะ~( >\\3\\<)
    #1646
    0
  17. #1574 Doyoung_Jae (@Im_Jinyoung) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 00:23
    คิดถึงซีรี่ย์นี้ยยยยย
    #1574
    0
  18. #1514 P I I M . (@choi-minki) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 09:21
    กรี๊ด น่ารักจังเลยแงๆๆๆๆๆ ไม่แปลกใจที่ตอนแรกจีมินจะอิจฉาจองกุกที่ได้อัลฟ่าแบบแทฮยอง ฮือ แทฮยองแบบ นี่ไมโครเวฟเคลื่อนที่รึเปล่า ไม่รู้ดิพอเรียกพี่กับเราแล้วมันโคตรจะน่ารัก อ่านแล้วรู้สึกว่าพี่แกเอ็นดูน้องมากอะ จองกุกน่ารักอะแง ตอนที่หวงพี่เขาแบบไม่รู้ตัวนี่มันโคตรน่ารักเลย เวลาร้องไห้ก็น่ารัก ไม่แปลกอะถ้าแทฮยองจะชอบแกล้ง ฮือ เอาจริงเอาหวังเรื่องฮีทนะ.-. แงคิดว่าจะได้อ่านฉากนั้น มะเปงรัยฮือเลาโอเค55555555555555555555 เอาเป็นว่ามันดีงามมากเลย เป็นฉากงานแต่งที่แบบ โคตรดีอะ ชอบความที่เอาวิดีโอสมัยก่อนที่ยังไม่ได้ชอบกันมา แบบ ค่ดมีซัมติง! ดูช่วงพรีเซนเทชั่นแล้วรู้สึกอบอุ่นไงไม่รู้ แบบพอตัดมาตอนสัมภาษณ์อะ อ่านแล้วยิ้มเขินตื้นตันแทนเจ้าของงานมากแง จีมินเหมือนเป็นคนที่เห็นพัฒนาการทุกอย่างอะ ตั้งแต่แกล้งกันจนรักกัน แง ไมมันน่ารักแบบนี้นะ ชอบมากๆเลย อ่านละอยู่ๆก็อยากกินส้ม555555555555555555555555555555555555555
    #1514
    0
  19. #1503 tarariann (@tarariann) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 22:01
    น่ารักมากกก อบอุ่น น้องเหมือนลูกกระต่ายงุ้ยๆเลย พี่แทก็อบอุ่นใจดี สนุกมากเลยค่ะ ภาษาสวยมากดีมากก เป็นกำลังใจให้แต่งวีกุกเรื่องต่อๆไปนะคะ
    #1503
    0
  20. #1459 jamexo (@jamexo) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 02:19
    รอสเปนะคะะะะะ
    ชอบมากกกกกกกก
    คิดถึงยุนมินด้วยยย
    #1459
    0
  21. #1458 fayfai2302 (@fayfai2302) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 00:32
    แง่ รอสเปฮีท วีกุกได้มั้ยคะ 5555 ชอบอ่ะ ชอบมากเลย เล่าเรื่องผ่านการเล่าเรื่องของตัวละครอีกที ได้ฟีลจากหลายๆมุมมองของเขามากๆ โอ๊ยย ดีงาม ติดตามเลยค่ะ เฟบไว้แล้ววว เลิฟฟฟฟ
    #1458
    0
  22. #1453 LoveN (@LoveLNLove) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 15:16
    เย้มีฮาร์ทบีทสเปเชี่ยลด้วย >< จะรอนะ
    #1453
    0
  23. #1452 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 02:21
    สตอรี่ยาวมากกก คือ โชคดีจังเลยที่เจอคนที่รู้สึกแบบเดียวกัน กลิ่นส้มนี่เราก็พยายามจินตนาการอยู่นะคะ คงหอมมากแน่ๆ (อยากดม) น่ารักจังเลยอะ จีมินก็ถ่ายคลิปไว้อย่างกะรู้ว่าอนาคตเขาจะแต่งงานกัน 55555 รออ่านสเปเชียลนะคะ ชอบมั่ก > <
    #1452
    0
  24. #1450 Imnoone (@chanbaek-eye) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 20:36
    Romantic!!! เราชอบมากกกกกก
    #1450
    0
  25. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(