(bts) YOONMIN│LOVE STORY ♡

ตอนที่ 45 : 27 : Heart beat 2 (HBD SUGA)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,859
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 161 ครั้ง
    13 มี.ค. 60




Title: Heart beat < Strawberry, Candy and more > 2

Fandom: 방탄소년단 /BTS

Relationship: yoonmin ( yoongi x jimin ) 

Genre: Alternative Universe!Omegaverse, Against

Rate: ?

Word: ???

Note: Alpha!Yoongi, Omega!Jimin 

Note2: Side!Vkook (Alpha!Taehyung, Omega!Jungkook)

Warning: เป็นฟิคแนวโอเมก้าเวิร์ส ไม่รู้ว่าจะรู้จักกันมั้ย แต่ถ้าไม่รู้จักอยากให้ลองไปอ่านรายละเอียดที่อยู่ในบล็อก

               >>> LINK <<< นี้ก่อน ไม่ใช่บทความที่เราเขียนนะคะ แต่พอลองอ่านแล้วก็รู้สึกว่าชัดเจนดีมากๆ เพระาโอเมก้าเวิร์สก็ยังไม่ค่อยมีให้เห็นในไทย ยิ่งด้อมเราแล้วหามีอยู่แค่เรื่องสองเรื่องเองด้วย แต่ถ้าใครคุ้นกับเอยูนี้แล้วก็อ่านโลดเลยค่ะ

ยาวนิดนึงขอตัดเป็นสองตอนนะคะ






2

           

            “กลิ่นโอเมก้าหึ่งมาเชียวนะมึง รถพังรึยังวะ” บรรยากาศในคลับค่อยทำใจที่ใจที่ร้อนรุ่มของอัลฟ่าเย็นลงมาหน่อย ยุนกิตวัดสายตาไม่พอใจไปยังเพื่อนสนิทร่วมวงการ เอาจริง เขาก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงต้องรู้สึกหงุดหงิดเพราะปกติแล้วเขากับกีฮยอนก็พูดจาแบบนี้ใส่กันอยู่แล้ว แต่พอคิดว่าอีกฝ่ายกำลังลามปามไปถึงคู่หมั้นของเขา ไอ้สัญชาตญาณของความเป็นอัลฟ่ามันก็พลุ่งพล่านขึ้นมา

            “ไอ้สัด นั่นจีมิน มึงอย่ามาลามปาม”

            กีฮยอนทำตาโต “เอ้า นั่นจีมินจริงสิ แล้วเขาไปไหนแล้ว” กีฮยอนก็เคยได้ยินยุนกิพูดถึงคู่หมั้นตัวเองให้ฟังอยู่บ้าง แต่เข้าใจว่าจีมินเป็นพวกเรียบร้อยติดบ้าน ไหงวันนี้ถึงมาที่นี่ได้ละเนี่ย

            “เป็นฮีท เดี๋ยวให้คนมาพากลับ” ยุนกิมองนาฬิกาที่ข้อมือ พยายามนึกชื่อของ

คนขับรถที่เป็นเบต้า “เหี้ย พูดจริงปะครับ คุณยุนกิ”

            “เออ ก็จริงสิ คนมันเป็นฮีทจะให้อยู่ต่อรึไงวะ” กลิ่นฮีทมันคาวคลุ้งไม่หมด เรื่องอะไรเขาจะปล่อยให้คนอื่นมาแทะเล็มจีมินด้วย?

            “เอ้า นี่มึงจะบอกว่ามึงทิ้งเค้ามาหลังจากที่พวกมึงจุดจุดจุด กันน่ะนะ?”

            ยุนกิขมวดคิ้ว ก็แล้วมันยังไง?

            “ไอ้เหี้ย นี่พูดจริงปะ? เดี๋ยวๆ มึงเคยเรียนวิชาเพศศึกษาตอน ม.ปลายปะวะเพื่อน”

            เกี่ยวเหี้ยอะไรกับวิชาเพศศึกษา ทุกวันนี้ก็ศึกษาด้วยตัวเองจนจะจบเกียรตินิยมสาขาเอากันอยู่ละ ของแบบนี้มันต้องเรียนในคาบที่ไหน

            “เรียน แล้วมึงมาเดือดร้อนเหี้ยอะไรกับกูด้วย”

            “เอ้า ก็แล้วมึงไม่เคยรู้หรือไงวะ ว่าเวลาหลังเมทกันแล้วเค้าห้ามตัวห่างกัน นี่กูเตือนด้วยความหวังดีนะโว้ย”

            แล้วกูจะไปรู้ได้ยังไง!? เกิดมาก็เพิ่งเมทใครครั้งแรกปะวะ!

 

            รถคันหรูแล่นปร๊าดออกจากคลับแทบจะห้านาทีหลังจากนั้นที่ยุนกิกลับไปที่รถแล้วค้นพบว่าคนที่เขาบอกให้อยู่ดีๆหายไปแล้ว

         เด็กดื้อ!

            ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่ข้อมือที่กำพวงมาลัยอยู่ก็กำแน่นจนเส้นเลือดขึ้นเป็นรอย พอคิดว่าโอเมก้าที่มีกลิ่นฮีทจะต้องกำลังเร่ร่อนอยู่คนเดียวในเวลาแบบนี้อัลฟ่าหนุ่มก็ไม่กล้าคิดต่อแล้วว่าเจ้าตัวจะต้องเจออะไรบ้าง

            เอ้า ก็แล้วมึงไม่เคยรู้เรอะไง ว่าคนเป็นเมทกันเขาต้องตัวติดจนกว่าฮีทจะหมด ป่านนี้เมทมึงงอแงตายห่าแล้วกูว่า

            เดี๋ยว ทำไมต้องอยู่ด้วยกัน?

            เอ้า ก็มันเป็นเรื่องฮอร์โมน มึงจำไอ้แจบอมได้ปะวะ ที่มันชอบหายไปเป็นพักๆอ่ะ ก็เวลาเมียมันเป็นฮีทมันก็อยู่กับเมียอ่ะแหละ โอเมก้าเวลาเป็นฮีทก็เหมือนผู้หญิงมีเมนส์เออ ก็ไม่เหมือนขนาดนั้นหรอก แต่อารมณ์แม่งจะแปรปรวน ไม่ค่อยอยากอยู่ห่างคู่ งอแงๆ ก็น่ารักดีออก แต่ไอ้เหี้ย เพศศึกษาพื้นฐานยังไม่รู้ ไอ้ควาย เอ้า! ไอ้เหี้ยกิ นั่นมึงจะไปไหน

            ไปตามเมียสิวะ ถามได้!’

            กีฮยอนหัวเราะ ก็พอจะรู้อยู่หรอกว่าเพื่อนเขาคนนี้วันๆแม่งก็สนใจแต่เรื่องทำเพลง แต่ไอ้ที่ไม่รู้เรื่องฮีทพื้นฐานนี่แม่งควายชัดๆ ไอ้นาทีที่มันตาโตที่สุดในชีวิตแล้ววิ่งออกไปถามเมียเนี่ย พรุ่งนี้ค่อยเก็บมาล้อยังไม่สาย

            ว่าแต่แล้วแขกอีกเกือบห้าร้อยชีวิตนี่ไม่คิดจะร่ำลากันหน่อยเหรอไงวะ หน้าที่เขาอีกแล้วละสิ ให้ตาย

 

            โทรกลับที่บ้านก็แล้วไม่มี ไปอยู่ที่ไหนของเขาวะ

            หลังจากวนรถจนแทบจะรอบโซล ยุนกิก็คิดแล้วว่าการวนรถไปเรื่อยๆไม่ใช่หนทางที่ดีเท่าไรนัก เขาตัดสินใจจอดรถแวะพักที่ข้างทางเพื่อคิดหาวิธี ยุนกิคิดจะสูบบุหรี่ แต่เผลอเอาศอกไปโดนจนซองทั้งซองตกลงไปที่เบาะหลัง คนเป็นอัลฟ่าพ่นลมหายใจยาวๆอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเอื้อมมือลงไปควานหาที่พื้นด้านหลัง สิ่งที่แตะโดนไม่ใช่ซองบุหรี่ แต่เป็นกล่องเล็กหนึ่งใบ

            กล่องอะไรวะ?

            ยุนกิจำได้ว่าเขาไม่ได้เอาอะไรไว้ในรถ ยิ่งกับใครก็ตามที่เขาหิ้วไปนอน ก็ไม่เคยอนุญาตให้ใครฝากวางอะไรไว้เพราะส่วนใหญ่ไม่เคยมีใครได้ขึ้นรถเขาซ้ำเป็นครั้งที่สอง มันเป็นกล่องสีดำไม่ใหญ่ หน้ากล่องแปะชื่อยี่ห้ออุปกรณ์ทำเพลงที่เขาชอบใช้

            ของใครกันละเนี่ย?

            เขาเปิดกล่องโดยไม่ลังเล พอเห็นเจ้าหูฟังลักษณะที่คุ้นชินก็หรี่ตามองเพราะมันไม่ใช่ของเดิม เขาไม่ได้ซื้อมัน แล้วมันมาอยู่ในรถเขาได้ยังไง

            จังหวะที่กำลังจะเลื่อนปิดกล่อง กระดาษโน็ตพับเล็กๆที่ไม่ใช่ใบอธิบายวิธีการใช้สินค้าก็ร่วงลงมาอยู่ที่หน้าตัก ยุนกิหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน แล้วทุกอย่างมันก็คลิ๊กลงตัวเหมือนจิ๊กซอว์ที่ต่อกันเป็นรูปภาพ

            อินเอียร์สีน้ำเงินเข้มประกายเหลือบจาง ที่มองดูแล้วจงใจทำเหมือนให้เป็นรูปอวกาศ มีชื่อในวงการเพลงของเขาสกรีนอยู่อย่างตั้งใจ

            สุขสันต์วันเกิดนะครับ คุณยุนกิ ผมไม่รู้ว่าจะให้อะไรคุณยุนกิดี แต่เห็นว่าคุณชอบใช้อะไรแบบนี้ก็เลยคิดว่ามันน่าจะเหมาะ แต่ถ้าคุณยุนกิไม่ชอบก็ไม่ต้องใช้มันหรอกนะครับ ผมเลือกของแบบนี้ไม่เก่ง แต่เห็นว่าสีน้ำเงินแบบนี้มันเหมาะกับคุณยุนกิมากๆ ไม่รู้ว่าคุณยุนกิจะจำได้มั้ย แต่วันแรกที่เราสองคนเจอกันคุณก็สวมเสื้อสีน้ำเงินเข้มๆแบบนี้ ตอนนั้นยังคิดเลยว่าสีน้ำเงินมันเหมาะกับคุณมากแต่คุณกลับชอบใช้อะไรสีดำมากกว่าเสียอย่างนั้น ยังไงก็ขอให้มีความสุขนะครับ จีมิน

            แล้วคนที่ไม่รักกัน จะจำรายละเอียดเล็กน้อยแบบนี้ได้ด้วยรึไงกัน?

 

           

            จีมินจำได้ว่าครั้งแรกที่เขาเจอมินยุนกิ ผู้ชายคนนั้นไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะทำความรู้จักกับใครทั้งนั้น โดยเฉพาะคู่หมั้นที่อีกฝ่ายได้มาโดยไม่เต็มใจอย่างเขา

            คู่หมั้นอะไรของพ่อกับแม่วะ อย่างหมั้นก็แต่งเองไปเลยไป

            เกรี้ยวกราด ทรงพลัง ยอมหักไม่ยอมงอ กล้าบอกความต้องการของตัวเองและตัดสินใจอย่างแน่วแน่ไม่หวั่นไหว คนที่ตรงกันข้ามกับเขาแทบทุกอย่างแต่กลับทำให้ใจเต้นระรัว

            จีมินเพิ่งจะจบการศึกษามัธยมปลาย ตอนนั้นจำได้ว่าพ่อกับแม่มองเขาด้วยสายตาขอโทษ เมื่อยุนกิในชุดเสื้อฮิปฮอปสีน้ำเงินตัวโคร่งสกรีนลายอักษรสีเงินวิบวับซึ่งเขารู้ภายหลังว่ามันเป็นชื่อในวงการของเจ้าตัวเพียงแค่ปรายตามามองเขาอย่างไม่ไยดีก่อนจะเดินขึ้นบ้านไป ทั้งพ่อแม่ของเจ้าตัวก็ขอโทษขอโพยเขาเสียยกใจ แต่จีมินยังเด็ก เด็กเกินว่าที่จะทำแบบนั้นทั้งที่เขาเองก็ไม่แน่ใจหรอกด้วยซ้ำว่าเขาโอเคที่จะแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักกันจริงๆรึเปล่า

            แต่สุดท้ายแล้วมันก็เกิดขึ้น

            เขามาค้นพบภายหลังว่าที่จริงยุนกิเองไม่ใช่คนเลวร้าย จีมินมั่นใจ เพียงแต่เจ้าตัวไม่ชอบถูกบังคับ เป็นคนรักอิสระ อยากจะทำอะไรก็ทำมากกว่า หลังจากละลายพฤติกรรมกันอยู่นานและยุนกิเหมือนจะเข้าใจอะไรมากขึ้นก็ไม่ได้พูดจาใจร้ายกับเขาอีก พวกเราคุยกันจริงๆจังๆก็วันหมั้น จีมินยังจำได้อยู่เลยว่าตัวเขาตื่นเต้นจนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ตัวสั่นเหมือนไก่ที่รู้ว่าจะโดนพาเชือดทั้งที่มันก็แค่งานหมั้น

            นี่ จีมิน ตัวสั่นไปปะยุนกิที่นั่งรออยู่ข้างๆถามด้วยความตกใจ ปกติแล้วจีมินไม่เคยกล้าจะจ้องอีกฝ่ายตรงๆเพราะเขากลัว แต่นาทีนี้เขากลับจ้องอีกฝ่ายตรงๆ ก็เพราะว่ากลัวว่าอีกฝ่ายจะพูดเสียงดังใส่เขาที่ไม่ตอบ

            เฮ้ๆ แม่งรู้สึกเหมือนผู้ใหญ่รังแกเด็กยังไงไม่รู้ว่ะ อย่ากลัวดิ่ พี่ก็ตื่นเต้นเหมือนกันจำได้ว่าตอนนั้นยุนกิดึงมือเขาเข้าไปกุมไว้แน่นมาก ตอนแรกสะดุ้งจนถูกหัวเราะ แต่มืออีกฝ่ายก็อุ่นดีเหมือนกัน

            ผะผมกลัว

            กลัวอะไร

            ผมไม่เคยหมั้น

            ยุนกิหัวเราะ พี่ก็ไม่เคยหมั้นเหมือนกัน มือสั่นไม่แพ้เราหรอก

            ทะ ทำไงดี…’ จีมินจำได้ว่าน้ำตามันคลอจ่ออยู่ที่กระบอกตาแล้ว แต่แม่เขาย้ำนักย้ำหนาว่าห้ามร้องไห้เด็ดขาดเพราะต้องถ่ายรูปทำข่าว เดี๋ยวเครื่องสำอางจะไหลแล้วดูน่าเกลียด

            ถ้ากลัวก็จับไว้แน่นๆเคปะ ตอนเดินก็เกาะพี่เอาไว้ก็ได้

            ผมเกาะแขนคุณยุนกิได้เหรอครับ?

            อื้อ เกาะไว้ เผื่อพี่เป็นลมเราจะได้อุ้มพี่ด้วย

            ความเครียดตลอดทั้งวันทั้งคืนหายไปแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะ ตอนนั้นพอยุนกิเห็นเขายิ้มเจ้าตัวก็ยิ้มออกมาด้วย ตอนนั้นเองที่จีมินคิดว่าเขาตกหลุมรักอัลฟ่าแรปเปอร์เสียแล้ว

            ตอนที่ประตูสีขาวขอบทองบานใหญ่เปิดต้อนรับทุกสายตาให้จดจ้องมาที่พวกเขา จีมินค้นพบว่าเขาไม่ได้วางมือลงที่ไหนนอกจากท่อนแขนออกอีกฝ่าย เขาเหลือบตามองอัลฟ่าเป็นบางครั้ง ใบหน้านั้นถึงจะเรียบนิ่งแต่มั่นใจ คนคนนี้คืออัลฟ่า อัลฟ่าที่ต่อมาจะกลายเป็นที่พึ่งของเขาไปชั่วชีวิตและเขามั่นใจตั้งแต่วางมือลงบนฝ่ามือนั้นแล้ว

            มันไม่มีหนทางให้ย้อนกลับ มีแต่หลุมรักที่นับวันมีแต่ลึกขึ้นจนมองไม่เห็นแสงสว่างปลายทาง

            ยุนกิไม่ใช่อัลฟ่าเพราะเขาเป็นอัลฟ่า แต่เขาเป็นอัลฟ่า เพราะจีมินเชื่อในตัวเขากว่าใคร

           

            จีมินคิดว่าทุกอย่างกำลังอยู่ในภาวะเข้าที่แล้ว แต่มันกลับไปเป็นอย่างนั้น

            หลังจากโทรสั่งรูมเซอร์วิสเป็นอาหารเช้า อยู่ดีๆตรงที่ท้องน้อยของเขาก็เหมือนมีไฟสุม มันเริ่มจากอาการปวดหนึบ แล้วก็มีน้ำเออ ท่อนล่างของเขามันเปียกชุ่มไปหมด

            จีมินลืมไปเสียสนิทว่าฮีทมันไม่ได้มีแค่หนเดียว

            เขาเพิ่งสังเกตว่าตอนนี้ทั้งห้องมันเต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานเหมือนกลิ่นลูกอม เขารู้ว่าโอเมก้าทุกคนมีกลิ่นเฉพาะตัวและกลิ่นที่ว่าจะยิ่งทวีความรุนแรงเมื่อเข้าสู่ช่วงก่อนฮีทและช่วงที่เป็นฮีท ถึงว่าว่าทำไมในคลับตอนนั้นถึงได้มีคนมามุงเต็มไปหมด ตอนแรกเขาคิดว่ามันเป็นเพราะกลิ่นฮีทของจองกุกที่ติดตัวมา

            เออจะว่าไป สองคนนั้น จะเป็นยังไงบ้างนะ

            จีมินหยิบโทรศัพท์ที่ตัวเองกดปิดไปแล้วเพราะไม่อยากติดต่อใครมาเปิดเครื่อง แล้วเขาก็เห็น

            113 สายไม่ได้รับ คุณยุนกิ

            จะโทรกลับดีมั้ยนะ

            ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันด้วยความไม่แน่ใจ ที่จริงแล้วเขาเองก็พอรู้อยู่ว่าที่ตัวเองงอแงอารมณ์เสียมันเป็นเพราะฮอร์โมน แถมเผลอตวาดโวยวายไปแบบนั้น

            ถ้าโดนถอนหมั้นขึ้นมาจริงๆนะทำไงเล่า

            เขาไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ซะหน่อย

 

            จีมินโทรหาจองกุก แต่คนที่รับสายกลับเป็นแทฮยอง

            ว่าไงจีมิน

            “จองกุกเป็นยังไงบ้าง?”

            สลบไปแล้ว นี่เพิ่งจะเช็ดตัวให้กินน้ำกินข้าว เดี๋ยวอีกแป๊บก็งอแงอีก จีมินยิ้ม นึกดีใจกับเพื่อนที่มีเมทอย่างแทฮยอง จองกุกที่จริงเด็กกว่าพวกเขาสองคนแต่สอบพาสชั้นมาตอนมัธยมปลาย จีมินถึงได้รักใคร่เอ็นดูเขามากกว่าคนอื่น เขารู้ว่าเมื่อก่อนแทฮยองก็ไม่ได้เป็นคนดีอะไร แต่หลังจากมีความรักก็กลายเป็นอีกคนไปเลย นั่นทำให้จีมินมั่นใจว่าพวกเขาจะไม่เป็นไร

            “พวกนายโอเคฉันก็เบาใจ ใครจะไปรู้ว่าอยู่ๆมันก็เป็นฮีท” แล้วใครจะไปรู้ด้วยว่าอยู่ๆเขาเองนี่แหละก็จะเป็นฮีทเหมือนกัน ฮีทนี่มันโรคติดต่อรึไงกันนะ เพื่อนโอเมก้าสองคนอยู่ด้วยกันใช่ว่าจะต้องเป็นฮีทเวลาเดียวกันแต่มันก็เกิดขึ้น

            เออ ตกใจเหมือนกัน แล้วนายละ กลับถึงบ้านรึยัง แต่ไม่น่าถามเลย คุณชายจีมินของพวกเราเคยกลับดึกที่ไหน

            จีมินลังเลอยู่ชั่วครู่ คิดว่าจะบอกความจริงกับแทฮยองดีมั้ยว่าทุกอย่างมันไม่ได้เป็นไปตามที่อีกฝ่ายคิดสักนิด แต่พอคิดว่าถ้าทั้งสองคนต้องเดือดเนื้อร้อนใจเพราะเขาก็เลยไม่พูดดีกว่า

            “ฉันโอเคน่า ดูแลจองกุกดีๆ”

            แหงอยู่แล้ว นี่มันโอเมก้าของฉัน

            ถ้ามีคนที่พูดแบบนี้เพราะเขาบ้างก็คงดี ไอ้ความน้อยเนื้อต่ำใจนี่มันมาจากไหนไม่รู้ แต่เขาคิดว่ามันน่าจะเป็นเพราะฮอร์โมน

            “ดีแล้ว”

            แทฮยองเงียบไป จีมินคิดว่าเขากำลังจะวาง แต่คนเป็นอัลฟ่าเหมือนจะจับความรู้สึกของเพื่อนได้ถึงได้ถาม

            จีมิน เอาจริงๆปะ เสียงนายไม่โอเคเลย

            เขาหัวเราะกลบเกลื่อน “ไม่นี่ ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

            เป็นเพื่อนกันมากี่ปีแล้วทำไมจะไม่รู้ เอาจริง เกิดอะไรขึ้น

            เพื่อนยังไงก็คือเพื่อน ปกติจีมินเคยโทรมาคุยอะไรยาวๆอย่างนี้กับพวกเขาที่ไหน ปกติที่จองกุกเป็นฮีทจีมินไม่เคยติดต่อไม่เคยโทรหาเพราะไม่อยากจะรบกวน ถ้าอะไรก็ตามที่ทำให้จีมินถึงขีดสุด แทฮยองไม่คิดว่าเขาจะปล่อยปะละเลยไปได้

            “นิดหน่อยน่า”

            คุณยุนกิอีกแล้ว? เขาทำอะไรนาย

            จีมินนึกอยากจะพูดออกไปตรงๆอีกว่า เพื่อนเกิดเป็นฮีท แล้วก็เผลอเมทกับคู่หมั้นตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ เสร็จกิจแล้วก็ทิ้งฉันไว้บนรถสุดหรูโง่ๆนั่นแล้วกลับเข้าไปในงานเลี้ยง เพราะเพื่อนอยากประชดก็เลยหนีออกจากบ้านมานอนโรงแรมม่านรูดแต่ถ้าพูดออกไปแล้วละก็มีหวังได้กลายเป็นเรื่องใหญ่โตแน่ๆ

            “แทฮยอง ถามอะไรหน่อยสิ”

            หื้ม?

            “เวลาโอเมก้าเขาเป็นฮีท แต่ไม่มีอัลฟ่านี่เขาทำกันยังไงวะ”

         แทฮยองคิดว่าเขาไม่เข้าใจ

 

            พอรูมเซอร์วิสมาส่ง จีมินก็รีบขอโทษขอโพยพนักงานเสียยกใหญ่ที่ต้องให้อีกฝ่ายมาทนกับกลิ่นฮีทหนักๆของเขาแบบนี้ โชคดีที่หล่อนเป็นเบต้า และเป็นเบต้าที่ค่อนข้างจะเข้าอกเข้าใจโอเมก้าอย่างเขา

            “ฮีทครั้งแรกจะหนักหน่อยนะคะ บางคนสามวัน ห้าวันก็มี ขอโทษที่ดิฉันต้องละลาบละล้วงแต่ดูท่าแล้วคุณกับเมทคงกำลังทะเลาะกันอยู่ ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากให้คุณแยกกับเมทนานๆ มันจะเอฟเฟ็คกับโอเมก้าน่ะค่ะ”

            จีมินรับถาดอาหารมาโดยไม่ได้ถือสาอะไร ดีซะอีกที่มีคนมาแนะนำโอเมก้าที่เป็นฮีทครั้งแรกอย่างเขา

            “แล้วมันมีวิธีอะไรบ้างที่จะ อืม คุณคงจะเข้าใจใช่มั้ยครับ”

            เบต้าสาวหน้าแดง พยักหน้า

            “จริงๆก็มีค่ะ ที่จริงคุณไม่ใช่โอเมก้าคนแรกหรอกที่ทะเลาะกับเมทแล้วมาที่นี่”

            เธอเดินเข้ามาในห้องเพื่อไปเปิดลิ้นชักหัวเตียง หยิบแคตตาล็อกสีชมพูแปร๊ดออกมาให้จีมินดู

            “อาจจะน่าอายนิดหน่อยนะคะ แต่ส่วนใหญ่แล้ว เขาก็ใช้ของพวกนี้กันค่ะ”

            จีมินเบิกตากว้าง แก้มขึ้นเป็นสีชมพูเปล่งปลั่งไม่แพ้สีในแผ่นแคตตาล็อกนั่นเลย

 

            จีมินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ข้างๆเขามีจานอาหารกับขวดน้ำที่ว่างเปล่า จ้องมองสิ่งที่ตั้งอยู่ตรงหน้าอย่างชั่งใจ

            โอเค  เขาไม่ใช่ประเภทไร้เดียงสาขนาดที่จะไม่รู้ว่าไอ้ของพรรค์นี้มันมีเอาไว้สำหรับทำอะไร แล้วก็ไม่ได้โง่พอที่จะไม่รู้วิธีใช้มันด้วย แต่เขาแค่ไม่คิดเท่านั้นเองว่ามันจะมีวันนี้

            วันที่เขาต้อง อืม นั่นแหละ

            จีมินกลืนน้ำลาย ตอนแรกไอ้สิ่งที่อยู่ในมือเขาให้ความรู้สึกเย็น แต่ตอนนี้มันกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อของเขาแล้ว

            เขาวางมันลงกับเตียงอีกครั้ง ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมของอัลฟ่าที่หยิบติดมือมาด้วยขึ้นมาซุกหน้าลง เนื้อผ้าหยาบแต่กลิ่นคล้ายกับเมนทอล เต็มไปด้วยความดุดันและพลังอย่างที่เขาไม่มี มันคือกลิ่นเฉพาะตัวของอัลฟ่าแรปเปอร์ กลิ่นที่ให้ความรู้สึกของคนเป็นผู้นำ ผู้รุกราน ที่คนได้กลิ่นต้องยอมสยบ เติมเต็มส่วนที่ขาดหาย จีมินไม่รู้ว่ามีโอเมก้าอีกกี่คนที่ยอมให้กับกลิ่นนี้ แต่เขาก็ไม่นึกโทษโกรธคนอื่นหรอกนะ เพราะขนาดตัวเขาเองยังต้องพ่ายแพ้ให้กับกลิ่นนี้เลย

            กลิ่นของเมททำให้ท่อนล่างของจีมินยิ่งแสดงอาการ เขารู้ว่าถึงยังไงเขาก็ไม่มีทางหลีกเลี่ยงที่จะไม่ทำมัน

            ถ้ายุนกิรู้ เขาตายแน่ๆ

            จีมินไม่รู้ว่ามันเป็นข้อดีหรือข้อเสียที่โรงแรมม่านรูดจะขายของแบบนี้ ที่จริงตอนที่คิดจะเลือกโรงแรม เขาแค่คิดถึงโรงแรมอะไรก็ได้ที่ปลอดภัยสำหรับคนเป็นโอเมก้าติดฮีทอย่างเขา แล้วโรงแรมนี้ก็ดันอยู่ใกล้สุด เขามารู้ตัวตอนที่พนักงานเบต้าหยิบแคตตาล็อกออกมาว่ามันเป็นม่านรูด สาบานได้เลยว่าถ้าเขารู้เขาคงจะกลับบ้าน ถ้าแม่รู้เขาต้องตายแน่

            จีมินทดลองหยิบรีโมทอันเล็กขึ้นมากดปุ่ม ไอ้สิ่งของในมือถึงได้เริ่มสั่น

            จนถึงตอนนี้แล้วเขาก็ยังไม่กล้าพูดว่าตัวเองกำลังถือนั่นละ

            ไม่ต้องบอกก็รู้ มันก็มีอยู่แค่ไม่กี่อย่างนั่นละที่ม่านรูดขายแล้วสั่นได้

            เขาขอย้ำอีกครั้งว่าถ้ายุนกิรู้ เขาตายแน่ๆ

            แต่เจ้าตัวจะมารู้อะไร ป่านนี้ก็คงเมาเละเทะอยู่ที่คลับจนต้องให้ใครสักคนหิ้วกลับบ้านเหมือนทุกที เผลอๆเจ้าตัวนั่นแหละที่จะหิ้วใครกลับบ้าน

            สำนึกชอบชั่วดีบอกให้จีมินวางมันลง แล้วโทรหาอีกฝ่ายให้มารับ แต่ทิฐิบอกเขาว่าไม่ต้องสนใจหรอก เพราะตอนที่อีกฝ่ายหิ้วใครต่อใครเข้าบ้าน ก็ไม่เห็นจะสนใจเขาสักนิด

            ยุนกิอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาหายไปไหน มีอัลฟ่าดีๆที่ไหนเขาทิ้งเมทไว้คารถแบบนั้นกัน ไอ้สิ่งดีๆที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งคู่ที่จริงแล้วมันก็แค่ภาพลวงตา คิดได้อย่างนี้แล้วจีมินก็ละความคิดที่จะโทรหาอีกฝ่ายซะ ถอนหายใจเป็นรอบที่ล้าน ถ้าเลือกได้เขาก็ไม่อยากจะเกิดเป็นโอเมก้าหรอก แต่เมื่อคนเรามันเลือกเกิดไม่ได้แล้วก็มีแต่ต้องอยู่ให้ได้

            คิดว่าเป็นอัลฟ่าแล้วจะทำอะไรก็ได้สินะ มินยุนกิ

            จีมินไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เขาเผลอคิดมากบ่นมากในใจอย่างนี้ เขาเข้าใจว่ามันอาจเป็นเพราะฮอร์โมน แต่ถ้ามันเป็นเพราะแค่ฮอร์โมน มันก็ไม่น่าจะทำให้เขาร้องไห้แบบนี้รึเปล่านะ

            เขากำลังร้องไห้อยู่จริงๆ

            มือที่กำอุปกรณ์ช่วยเหลือตัวเองเกร็งจนซีดขาว ยกขึ้นมาปาดน้ำที่หางตาลวกๆ ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากพึ่งไอ้ของพรรค์นี้หรอก แต่ใครใช้ให้คุณมีเมทเป็นอัลฟ่าห่วยแตกแบบนั้นกัน

            โอเมก้าพอมีเมทแล้วก็ไม่สามารถจะไปมีเมทใหม่หรือว่าไปมีอะไรกับคนอื่นได้อีก แต่อัลฟ่ากลับเมทกับโอเมก้ากี่คนก็ได้ โลกใบนี้มันเคยยุติธรรมกับใครที่ไหน

            จีมินนึกอยากจะเกิดอยู่บนโลกที่คนเราไม่ต้องมีพันธะประเภทอัลฟ่าโอเมก้าอยู่ หรือถ้าให้เลือกเกิดได้ เขาว่าเกิดเป็นเบต้าน่าจะดีเสียกว่าแต่มันคงเป็นไปไม่ได้

            ช่างเถอะ ก็แค่ใส่มันเข้าไปให้สุดแล้วเปิดสวิชต์เท่านั้นเอง

            จีมินค่อยๆกางขาออก รู้สึกอายทั้งที่ในห้องนี้ไม่มีใคร เหมือนร่างกายของเขาจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้จีมินถึงรู้สึกได้ว่ากลิ่นของเขากำลังแผ่กระจายอบอวลไปทั่วทั้งห้อง แต่พอดันมันเข้าไปได้แค่นิดเดียวกลับรู้สึกเจ็บจนต้องหยุดมือ

            ทำไมมันเจ็บละ อันก็ไม่ได้ใหญ่นี่นา

            เขาลองอีกครั้ง แต่มันก็ไม่ได้ผล ร่างกายของเขาเหมือนจะปฎิเสธราวกับว่ามันคือสิ่งแปลกปลอม

            เขากลั้นหายใจ งั้นก็หักดิบเลยก็แล้วกัน

            จีมินไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าในขณะที่เขาค่อยดันมันเข้าไป มีเสียงตึงตังจากทางเดินด้านนอก เขาได้ยินเสียงร้องห้าม แต่นาทีนี้ความปรารถนาที่หน้าท้องของเขารอไม่ไหวแล้ว ส่วนปลายของมันค่อยเข้าไปทีละนิด พอดีกับที่ประตูห้องของเขาถูกทุบดังปัง

            ‘……คุณลูกค้า ไม่ได้นะคะ ในห้องนี้…’

            ทำไมจะไม่ได้ ผมบอกให้เปิด! คุณคิดว่าผมโง่มากที่จะแยกแยะกลิ่นโอเมก้าของตัวเองไม่ออกเรอะไง

            จีมินสะดุ้งเฮือก

            ไม่ได้นะคะ นโยบายของทางโรงแรม…’

            จะเปิดให้ผมหรือว่าจะให้ผมพังประตูเข้าไป เปิด จีมิน! พี่บอกให้เปิด!’

            นั่นเสียงของมินยุนกิ เดอะวันแอนด์อนลี่

 

            ถ้าจะถามว่ายุนกิตามหาโรงแรมนี้เจอได้ยังไง เขาคงต้องขอขอบคุณใครก็ตามที่ตราข้อบังคับที่เขาเคยนึกก่นด่ามันไปสามสี่วันนั่นละ

            ตอนที่ไปจดทะเบียน (ใช่ ต่อให้แค่หมั้นกัน แต่ตามจริงแล้วเขากับจีมินจดทะเบียนสมรสกันตั้งแต่วันนั้น ยุนกิโคตรจะโกรธตอนที่พนักงานบอกให้เขาทั้งคู่เชื่อมไอดีกัน มันอธิบายค่อนข้างยาก แต่เอาเป็นว่ามันทำให้เขารู้ว่าจีมินอยู่ที่ไหน และจีมินก็รู้เหมือนกันว่าเขาอยู่ที่ไหน เรียกสั้นๆว่าจีพีเอสติดตามตัวนั่นละ) เพื่อความปลอดภัยของโอเมก้าทำให้คนทั้งคู่ถูกผูกบังคับด้วยเงื่อนไขกฎเกณฑ์ ยุนกิยอมรับก็ได้ว่าตอนแรกเขาลืมมันไปแล้ว จนเผลอกดถามหาตามแอพลิเคชั่นพื้นฐานในสมาร์ทโฟนแล้วค้นพบว่าเขามีตำแหน่งที่อยู่ของโอเมก้า

            กูเกิ้ลช่วยคุณได้ทุกอย่างนั่นแหละ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน

            บิงโก! โทรไปเป็นร้อยสายเจ้าตัวปิดมือถือ แต่จีมินคงจะลืมไปว่ามันไม่ง่ายนักหรอกที่จะหนีจากคนอย่างเขา

            พอเช็คถึงตำแหน่งที่อยู่ ยุนกิยอมรับว่าเขาตกใจจนหน้าซีด แล้วจีมินจะไปอยู่ที่โรงแรมม่านรูดแบบนั้นทำไมถ้าไม่ใช่

            เขาหัวร้อนหน้าร้อนจนตัวชา รู้ตัวอีกทีก็บึ่งรถมาถึงแล้ว

            สอบถามเอากับเคาท์เตอร์ก็พอจะรู้ว่ามีโอเมก้ามาเช็คอิน ตอนแรกพนักงานที่อยู่ตรงนั้นปฏิเสธที่จะให้ชื่อจีมินกับเขา แต่พอยุนกิอธิบายท่าทาง ลักษณะ เขารู้ว่ามันตรงกันเพราะหล่อนกำลังลังเล หล่อนอ้อมแอ้มบอกเขาเบาๆว่าห้องพักของจีมินอยู่ที่ชั้นสิบสี่ เช็คอินมาคนเดียว

            ค่อยโล่งใจหน่อย ลองเช็คมาสองคนสิ!

            แค่ลิฟท์เปิดที่ชั้น ยุนกิก็ไม่มีความจำเป็นต้องสงสัยอะไรอีกเพราะกลิ่นของมันกระแทกจมูกเขาราวกับคนโดนโปะด้วยยา เขาพยายามทำใจให้เย็น ก้าวเดินอย่างเนิบช้า เพราะอัลฟ่าก็คืออัลฟ่าและอัลฟ่าก็คือผู้ล่าไม่ใช่เหยื่อ

            พนักงานทำความสะอาดพยายามห้ามเขาเมื่อยุนกิทุบประตูนั่นแรงๆ สาบานเลยว่าเขาสามารถพังมันได้ถ้าจีมินไม่คิดจะเปิด กลิ่นฮีทของจีมินทำเอาเขาแทบจะควบคุมตัวไม่อยู่ด้วยซ้ำแล้วในตอนนี้

            เดี๋ยวก็สั่งปิดโรงแรมนี้เลย!

            เปิด จีมิน! พี่บอกให้เปิด”

            ยุนกิสำผัสได้ถึงกลิ่นความตื่นตระหนก ริมฝีปากแสยะยิ้มเพราะเขาไม่เคยบอกใครหรอกว่านอกจากมีดีเรื่องแต่งเพลงแล้ว จมูกของเขามันก็ดีสุดๆไปเลยเหมือนกัน

            กลิ่นหอมยั่วเย้าเชิญชวนนั่นกำลังลังเล แต่เมทของเขาก็ยังทำใจแข็งไม่เปิดประตู

            แต่ยุนกิคิดว่าเขารู้ว่าจัดการกับมันยังไง

            “คุณลูกค้าคะ ไปรอที่ข้างล่าง“หุบปาก!

            เสียงทรงพลังของอัลฟ่าใช้ได้ผลเสมอ คนเป็นเบต้าชะงักค้างไปจนยุนกิเห็นพวงคีย์การ์ดที่หล่อนถืออยู่และเขารู้ทันทีว่ามันเป็นมาสเตอร์คีย์ที่เปิดได้ทุกห้อง ใครจะหาว่าเขามันเป็นไอ้โจรเถื่อนก็ช่าง ไม่เคยปฏิเสธอยู่แล้วว่าเป็นคนเลว ถ้างั้นก็เลวให้สุด ดูซิว่าใครมันจะกล้าแจ้งความข้อหาข่มขืนคู่หมั้นตัวเอง

            เขาคว้ามันมาแตะอย่างไม่ลังเล

            เตรียมใจไว้ได้เลย ปาร์คจีมิน!

 

            “คุณเข้ามาได้ยังไง“ถ้าไม่เข้ามาก็คงไม่เห็นหรอกว่า

            น้ำเสียงของอัลฟ่าชะงักค้าง เมื่อเห็นว่าโอเมก้าของเขาไม่ได้อยู่ในสภาพเรียบร้อยดีนัก

            โอเมก้าอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาด ทว่าชายเสื้อของมันเปิดอ้าจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน ถึงมากพอที่ยุนกิจะเห็นว่ามันมีสิ่งนั้นอยู่ตรงที่หว่างขาของคนเป็นโอเมก้า           

            ในหัวของเขาเหมือนมีเครื่องจักรไอน้ำ

            ดี! ดีมาก!!!! กล้าใช้ไอ้ของแบบนั้นต่อหน้าเขา

            “คะ คุณลูกค้าคะ ออกไปเถอะค่ะ” เขาลืมไปเสียสนิทว่ายังมีส่วนเกินที่ตามเข้ามาในห้องด้วย

            “ออกไป”

            “คุณนั่นแหละออกไป! ยุนกิไม่รู้ว่าจีมินไปกินดีหมีหัวใจเสือจากไหนถึงได้กล้าที่จะพูดคำนั้นกับเขา แต่พอคิดว่าอีกฝ่ายกำลังอารมณ์แปรปรวนเขาก็ไม่อยากจะถือสา หันไปพูดเสียงแข็งกับพนักงาน “คุณจะออกไปดีๆหรือจะให้ผมเด้งคุณออก”

            จีมินหน้าซีด แต่ละก้าวเท้าที่อัลฟ่ามุ่งตรงมาที่เตียงทำเอาเขารู้สึกหวาดหวั่น

            “มะ ไม่ได้นะคะ คือ

            “จีมิน บอกให้เขาออกไป เรารู้ว่าพี่อยากจะเด้งใครออกก็ได้ สั่งปิดโรงแรมนี้อย่าคิดว่าพี่ไม่กล้า”

            จีมินรู้ว่ามินยุนกิทำได้อย่างที่พูดจริง

            คนเป็นโอเมก้าถอนหายใจ เขารู้ว่าตอนนี้ต่อให้เอาช้างมาฉุดอัลฟ่าก็คงไม่ล้มเลิกง่ายๆ ถึงได้พูดเสียงค่อย “คุณออกไปก็ได้ครับ ผมไม่เป็นไรหรอก”

            “แต่ว่า

            “เขาเป็นเมทผมเอง ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่เอาเรื่องหรอก ขอบคุณมากนะครับที่เป็นห่วง”

            พนักงานสาวลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเป็นฝ่ายออกไปแล้วปิดประตูให้ พอได้ยินเสียงประตูห้องปิด ความอึดอัดก็เข้าครอบคลุมอย่างที่จีมินไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นไปได้ถึงขนาดนี้

           

            “คุณก็ออกไปเถอะครับ” เขาไม่เคยคิดเลยว่าน้ำเสียงตัวเองจะกระด้างแข็ง โดยเฉพาะเมื่อใช่มันพูดกับอัลฟ่าด้วยแล้ว

            “ไม่ออก”

            จ้องตากันอยู่นาน มีความรู้สึกมากมายหลายถ้อยคำที่เขาอยากจะบอก อยากจะพูด แต่เขาไม่เคยกล้าเลยสักครั้ง สีดำสนิทในดวงตาของอัลฟ่าทำให้จีมินรู้ ว่าสุดท้ายแล้วก็เป็นเขาเองที่ต้องพ่ายแพ้

            ยุนกินึกอยากจะจับตัวจีมินเข้ามาเขย่าๆด้วยความโกรธทั้งหมดที่มี รู้รึเปล่าว่าออกมาคนเดียว อยู่คนเดียวในที่แบบนี้ทั้งที่เป็นฮีทมันอันตรายขนาดไหน เคยคิดบ้างมั้ยว่าถ้าตัวเองเป็นอะไรไปแล้วคนอื่นจะรู้สึกยังไง จีมินคิดแล้วหรือว่าไม่ได้คิดอะไรเลย

            เขาตามหาตัวอีกฝ่ายคนแทบบ้า เกือบจะแจ้งตำรวจแล้วด้วยซ้ำ

            ทำไมต้องทำให้เป็นห่วงด้วยวะจีมิน

            “ขอโทษ”

            แต่ทั้งหมดนั้นยุนกิก็ทำได้แค่พูดออกไปเพียงคำเดียว

            ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเขารู้ว่าตัวเองเป็นคนกล้า หักกับใครก็หักแต่อย่าให้งอให้อ่อนข้อ แต่กับจีมินแล้วอัลฟ่ากลับต้องพยายามทำใจเย็น แค่เห็นน้ำตาอีกฝ่ายไอ้ความโกรธจนอยากทำให้ช้ำมันสลายหายไปหมด

            จีมินส่ายหัว น้ำตาที่คิดว่าจะไหลย้อนกลับเข้าไปในกระบอกตากลับไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย พอถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของอัลฟ่า มีคำด่าทอที่เขาคิดว่าเขาอยากจะด่าออกไปให้สะใจ แต่กลิ่นที่อบอุ่นปลอดภัยกลับทำให้เขาพูดไม่ออก

            “คุณมันเลว”   

            “อืม พี่รู้” ยุนกิไม่ได้โกรธ ลูบผมสีเข้มของจีมินเบาๆ แตะปากมันกลุ่มผมนิ่มเป็นเชิงปลอบโยน

            ปลอดภัยก็ดีแล้ว ปลอดภัยก็ดีแล้วจีมิน

            “คุณรู้มั้ยว่าผมกลัวขนาดไหน” ลานจอดรถทั้งเปลี่ยวทั้งมืด แท็กซี่ที่มาส่งเขาก็น่ากลัว ตอนนั้นทั้งกลัวทั้งโกรธ

            “พี่ผิดเอง พี่ขอโทษ ขอโทษทั้งหมดนั่นละ ที่พูดไม่ดีใส่ด้วย”

            “ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณแล้ว” จีมินโกหก

            “พี่ไม่ดีเอง อย่าไล่พี่เลยนะ”

            ยุนกิไม่คิดว่าเขาจะลงให้ใครได้มากขนาดนี้ แต่ก่อนนอนกับโอเมก้ากี่คนก็ไม่มีใครกล้าที่จะผลักไสเขาอย่างจีมิน มีแต่เขาที่ไล่คนช่างตื้อเหมือนหมูเหมือนหมา พอมาโดนไล่เองก็รู้สึกเหมือนหัวใจมันเจ็บแปลบเสียอย่างนั้น

            “ผมจะถอนหมั้น” “ไม่ให้”

            เขาจับไหล่ของคนเป็นโอเมก้าให้จ้องหน้ากันตรงๆ ดวงตาคู่นั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาจนอดรู้สึกเอ็นดูสงสารไม่ได้ ยิ่งพอเห็นรอยเขี้ยวของตัวเองยังเป็นแผลสดใหม่ก็ยิ่งรู้สึกผิด

            “จีมิน พี่รู้ว่าพี่ผิด รู้ด้วยว่าพี่มันเลว แต่อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย”

            “คุณไม่เคยนึกถึงใจผมเลย ชอบเอาโอเมก้าที่ไหนก็ไม่รู้มานอน รู้บ้างมั้ยว่าคนอื่นเขามองผมยังไงบ้าง”

            บางทียุนกิก็ลืมไปว่าคนตรงหน้าถึงจะดูเป็นผู้ใหญ่ แต่จริงๆก็เป็นแค่เด็กมหาลัยคนนึง ไหล่ของจีมินแคบจนกอดเข้าไปก็จมอยู่เต็มอก

            “ไม่ทำแล้วครับ ไม่มีอีกแล้ว”

            เห็นจีมินเงียบไปคนเป็นอัลฟ่าก็ใจเสีย “จีมิน ไม่ถอนหมั้นนะ”

            ริมฝีปากของโอเมก้ายื่นออกมาด้วยความหงุดหงิด เขาจะเบือนหน้าหนีแต่อัลฟ่ากลับไม่ยอม แตะริมฝีปากลงบนริมฝีปากของโอเมก้าเบาๆ มันทำให้จีมินรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

            “ผะผมยังไม่หายโกรธนะ” แต่เกือบแล้ว

            “ง้อนะครับ”

            จีมินรู้สึกอ่อนปวกเปียกไปทั้งตัว เพราะเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่ามินยุนกิจะมีด้านแบบนี้ ที่พูดจาดีๆ กอดเขาดีๆ หรือว่าง้องอนกันทั้งๆที่อีกฝ่ายเป็นอัลฟ่า

            “ผมจะฟ้องแม่” ว่าพี่ทำอะไรกับผมไว้บ้าง

            “ฟ้องก็ดี เราจะได้แต่งงานกันพรุ่งนี้เลย จีมินจะเอามือถือพี่โทรไปเลยมั้ยละ?”

            หน้าของคนเป็นโอเมก้าขึ้นสีแดงเปล่งปลั่ง ด้วยความโมโหหรือความเขินตัวเขาเองก็ไม่รู้ แต่สัญชาตญาณมันบอกให้ผลักคนเป็นอัลฟ่าออกไป แต่ด้วยแรงน้อยนิดเพราะเพศสภาพ อัลฟ่าน่ะ รู้สึกกระทบกระเทือนเสียที่ไหน

            “จีมินพี่พูดตรงๆนะ ว่าพี่ก็พูดไม่ได้เต็มปากหรอกว่าพี่คิดยังไง รู้สึกอะไร แต่พี่เองก็ไม่เคยเมทใคร พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลังจากเมทกันแล้วเขาห้ามทิ้งโอเมก้า จะหาว่าพี่แก้ตัวก็ได้

            จีมินวางมือลงบนหน้าตัก เม้มปากอีกครั้งเพื่อรอให้อัลฟ่าอธิบาย

            “ถึงพี่จะนอนกับคนอื่นไปทั่ว แต่พี่ไม่เคยเมทใครจริงๆนะสาบานเลย พี่เมทเราเป็นคนแรก แล้วจะเมทเราแค่คนเดียวด้วย”

            ยุนกิดึงมึงที่กำแน่นเข้ามาหาตัว แทรกนิ้วของตัวเองเข้าไประหว่างนิ้วมือของโอเมก้า

            “จีมินก็รู้ว่าพี่เป็นคนยังไง เอาจริงๆตั้งแต่เราหมั้นกันมา เราก็แทบไม่ได้คุยกันเลย จีมินเด็กกว่าพี่ก็ตั้งเยอะ เอาจริง พี่ก็ทำตัวไม่ถูกหรอก”

            ตอนแรกที่เห็นคนตัวเล็กแอบอยู่หลังประตู เขานึกว่าอีกฝ่ายจะแตกเอาง่ายๆเหมือนเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ

            “เราไม่เคยพูด พี่ก็ไม่อยากจะถามเพราะที่จริงเราสองคนก็ไม่ได้เต็มใจหมั้นกันแต่แรก พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจีมินคิดอะไร ไม่รู้ด้วยว่าที่พี่เอาใครมานอนจะทำให้จีมินคิด ก็ใครจะรู้ว่าจีมินรักพี่วะ?”

            “ใครรักคุณกัน!

            อัลฟ่าหัวเราะกับเสียงที่แทรกขึ้นมาเหมือนร้อนรนของจีมิน มืออีกข้างเลื่อนขึ้นไปจับที่ข้างแก้มของคนที่เอาแต่ก้มมองที่หน้าตัก “พี่อ่านการ์ดแล้วนะ อินเอียร์ของจีมินน่ะ จะใช้อย่างดีเลย ขอบคุณมากๆนะครับ”

            “พูดแบบนี้แล้วผมจะไปต่อได้ยังไงกัน” คนเป็นโอเมก้าบ่นอุบอิบ รู้แล้วว่ายังไงตัวเองก็เป็นฝ่ายแพ้

            พ่ายแพ้ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มจับอาวุธเลย

            “ไปต่อได้อยู่แล้ว ทำไมจะไปไม่ได้” เห็นอารมณ์ของโอเมก้าคงที่ ยุนกิก็เลื่อนมือเข้าไปใต้ร่มผ้า รู้สึกว่าจีมินสะท้านเฮือกก็ยิ้มร้าย “จีมินอา แต่จะโกรธพี่ยังไง ก็ไม่ควรเล่นกับไอ้ของพรรค์นี้เลยนะ”

            จีมินรู้สึกได้ว่าไอ้สิ่งนั้นถูกคนเป็นอัลฟ่าดึงออกแล้วก็ได้ยินเสียงมันกระทบกับพื้นพรม

            “กะก็เพราะใครกันละ”

            “รู้แล้วครับ เรามาเริ่มกันใหม่นะ”

            สัมผัสของคนเป็นอัลฟ่านิ่มนวลต่างจากเมื่อหลายชั่วโมงก่อนนัก ไม่ใช่แค่ร่างกายที่โอนอ่อน แต่ในความรู้สึกของจีมิน คนคนนี้เป็นเจ้าของรอยกัดที่หลังคอ เป็นอัลฟ่าของเขา เป็นเจ้าที่แท้จริงของเขา

            ………………………………

            “จีมินอา ให้โอกาสพี่นะครับ”

            เพียงแค่เสียงทุ้มกระซิบกระซาบที่ข้างหู ใจของคนเป็นโอเมก้าก็อ่อนยวบ เขาหลับตา รับจูบที่อัลฟ่าแตะลงมาอย่างยินยอม พูดด้วยเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

            “ถ้าทำผมเสียใจอีกนะผมฟ้องแม่แน่”

            “ครับ ไม่ทำอีกแล้วครับ”


    the real mate

password : เลขหกตัว วันเกิดคุณอัลฟ่า ขึ้นตัว 9 ลงท้ายด้วย 9



            “ฮืออออออ” จีมินรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่อัลฟ่ากำลังจะลุกจากเตียง เขาปรือตา คว้าแขนของอีกฝ่ายเอาไว้ทั้งที่ยังมองไม่เห็นดี

            ยุนกิหัวเราะหึ ทั้งที่ยังไม่ตื่นแต่กลับรีบจับเขาไว้เลยนะ

            “พี่แค่จะไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้เฉยๆครับ ไม่ได้จะไปไหนซะหน่อย”

            “จริงนะ” เสียงเล็กเสียงน้อยของโอเมก้าทำให้ยุนกินึกอยากจะดึงเจ้าตัวเข้ามาฟัดแรงๆอีกสักทีสองที แต่เดี๋ยวอาการฮีทของโอเมก้าก็จะกลับมาอีก เพราะฉะนั้นเขารอได้

            “จริงครับ จะเอาที่อยู่ในตัวเราออกด้วย ทิ้งเอาไว้แบบนั้นมันไม่ดีหรอก”

            จีมินอิดออดพอเป็นพิธีก็ปล่อยให้อัลฟ่าเดินเข้าไปในห้องน้ำ พอไม่มีผิวเนื้อของอัลฟ่า ทั้งห้องก็พลันเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที

            นี่มันคืออาการเสพติดไออุ่นของอัลฟ่ารึเปล่านะ แล้วโอเมก้าคนอื่นจะเป็นแบบนี้เหมือนเขารึเปล่า

            ไม่ปล่อยให้โอเมก้าคิดนาน ยุนกิก็กลับมาพร้อมกับกะละมังน้ำอุ่นและผ้าขนหนูที่โรงแรมมีเตรียมไว้ให้เหมือนจะรู้ว่าต้องใช้ ยุนกิไม่เคยทำแบบนี้ให้ใคร แต่พอคิดว่าเดี๋ยวจีมินต้องอึดอัดกับเขาไปอีกหลายยก ทำให้เจ้าตัวรู้สึกผ่อนคลายบ้างน่าจะดีกว่า

            “อ้าขาหน่อยครับ พี่จะเอาออกให้” จีมินเขินจนหน้าร้อนทั้งที่ระหว่างพวกเรามันไม่มีอะไรให้เขินแล้ว ขาทั้งสองข้างแยกกันออกอย่างช้าๆ ให้ยุนกิกวาดนิ้วเข้าไปในช่องทางจนน้ำสีขุ่นทะลักออกมาจนเปรอะเต็มผ้าปูที่นอน หลังจากเอามันออกหมด ยุนกิก็หยิบเจลเย็น (โรงแรมชักจะรู้ดีเกินไปแล้ว) มาทาให้ช่องทางที่เหมือนจะฉีกขาดเพราะเขา เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้โอเมก้าจนกลิ่นเหงื่อหายไปทั้งหมด

            “ขอบคุณนะครับ” จีมินไม่รู้ว่าเขาต้องพูดมันมั้ย แต่ความรู้สึกเต็มตื้นในใจทำให้เขาพูดมันออกมา ยุนกิเหลือบตาขึ้นมอง ก่อนจะตบหน้าขาของโอเมก้าเบาๆ “พี่ต้องดูแลโอเมก้าของพี่อยู่แล้วครับ”

            จีมินคิดว่าเขาจะละลายแล้ว

            ยุนกิไม่รู้ว่าเขารู้สึกอะไรอยู่ตอนนี้ ตั้งแต่เกิดมาก็เอามั่วไปหมดจนต้องตรวจสุขภาพทุกปีแต่เขาไม่เคยเมท ไม่เคยมีคนรักแบบจริงจังรวมทั้งยังไม่เคยรักใคร ไอ้ความรู้สึกเวลาโดนโอเมก้าโวยวายงอแงใส่ ตอนแรกก็คิดว่าจะรำคาญ แต่พอมองไปมองมาแล้วมันก็ใช้ได้อยู่หรอก

            อย่างที่บอกว่าเขาไม่เคยรักใคร แต่ลองดูสักครั้งก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

            ยกต่อมามันเริ่มขึ้นเร็วกว่าที่คิด เพราะขณะที่ยุนกิกำลังอาบน้ำล้างคราบไคลของตัวเอง (โอเค เขาเป็นคนอาบน้ำนานหน่อย แต่ก็ไม่ได้นานขนาดนั้น) อยู่ดีๆเนื้อตัวร้อนรุ่มของโอเมก้าก็สวมกอดเขาจากที่ด้านหลังจนน้ำเย็นกลายเป็นน้ำอุ่น เสียงเล็กเสียงน้อยของโอเมก้าทำให้เขาไม่สนใจแม้กระทั่งจะกลับไปที่เตียง

            “พี่ยุนกิจีมินอยากอีกแล้ว”

            เขารีบช้อนตัวของโอเมก้าขึ้นมาวางบนอ่างหน้าล้างหน้า ปิดน้ำแทบไม่ทัน

            แก้มของจีมินขึ้นสีแบบระริ้ว ยุนกิคิดว่าอ่างหินอ่อนนี่มันจะราคาเท่าไหร่กันถ้าพวกเขาเผลอทำมันแตก

            แต่เอาเถอะ ถึงจะแพงแค่ไหน เขาคิดว่าเขามีเงินจ่าย

 

 

            …..แล้วสรุป นายก็ดีกับเขาง่ายๆอย่างงี้อ่ะนะ” จองกุกกระซิบกระซาบที่ข้างหูเพื่อนสนิท ขณะเดียวกันดวงตาก็ไม่ละไปจากหน้าต่างห้อง ที่ด้านนอกอัลฟ่าของจีมินนั่งกอดอกรอเวลาเลิกคาบอย่างใจเย็น

            “อื้อก็อย่างนั้นแหละ” ตั้งแต่เหตุสะเทือนเลือนลั่นนั่นเกิดขึ้น จีมินเคยคิดแล้วว่าฮีทสามวันของจองกุกกินเวลายาวนานโคตรๆ แต่ฮีทของเขากลับนานกว่าถึงห้าวันจนแทบจะไม่ได้ทำงานทำการ เพื่อนสองคนของเขาตกใจใหญ่โตทันทีที่โทรเข้าเบอร์เขาแต่คนรับสายดันเป็นคนเดียวกับที่กำลังนั่งรอเขาอยู่ที่นอกห้องตอนนี้

            “มันไม่ได้ปะ จีมิน เขาอาจจะแค่ดีกับนายตอนนี้ ลับหลังใครจะรู้ว่า

            ลับหลัง เขาแทบไม่ได้รู้สึกถึงคำนี้นานมากเลย

            ตั้งแต่ปรับความเข้าใจ(?) กันตอนนั้น ยุนกิก็แทบไม่ปล่อยให้เขาห่างจากตัว คือมันไม่ใช่ว่าจีมินจะเชื่อยุนกิทั้งหมดหรอก แต่คำว่าไม่ให้ห่างของยุนกิคือไม่ให้พ้นสายตาเลย ทั้งที่อยู่ในบ้านก็สั่งคนใช้ให้ย้ายของของเขาเข้าไปอยู่ในห้องตัวเองโดยพลการ (เขาจำได้ดีว่าวันนั้นที่กลับมาเจอห้องโล่งๆของตัวเองแทบจะช็อค) แล้วที่มานั่งรอนี่ก็ไม่ใช่ว่ามารับ แต่คือมาส่งเขาเรียนแล้วนั่งรอจนกว่าเขาจะเลิกคาบ ทำตัวเหมือนคนไม่มีงานทำ

            เออ คาบสองชั่วโมงครึ่งนั่นแหละ ตอนเบรกก็ไม่ให้ไปไหน จะเดินไปเข้าห้องน้ำยังต้องจูงมืออย่างกับเด็กโรงเรียนหญิงล้วน

            ถามว่าจีมินอายมั้ย คือเขาอายมาก

            แต่ถามว่าชอบมั้ย ก็ชอบมากเช่นกัน

            “จีมิน! จีมิน นี่นายจะมองคุณยุนกิแล้วตาเยิ้มขนาดนั้นไม่ได้นะ” จองกุกละกลัวเหลือเกินว่าจีมินจะเททั้งใจไปให้อัลฟ่าคนนั้น ถึงทั้งคู่จะเมทกันแล้วเอาจริงจองกุกก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ ก็คุณยุนกิเคยทำอะไรดีๆที่ไหนให้เขาเชื่อกันว่าจะดูแลเพื่อนเขาได้

            “เอาน่าจองกุก ฉันเองก็ไม่ได้คิดจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้อยู่นานหรอก”

            ดวงตาของโอเมก้าหรี่ลง มองอัลฟ่าที่กดมือถือไม่หยุด อยู่ดีๆจองกุกก็รู้สึกได้ว่ามีรังสีบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ได้จากตัวจีมินแผ่ขยายมาถึงตัวเอง

            ถามว่ารักมากมั้ยจีมินก็คงต้องบอกว่ารักมาก

            แต่มินยุนกิก็ควรจะรับรู้ความรู้สึกเวลาที่โอเมก้าหวงของเสียบ้าง

            จองกุกรู้สึกเย็นยะเยือกแทนยุนกิทั้งตัวเลย

 

 

3

 

            คลับที่ยุนกิมาแรปให้บ่อยๆเป็นคลับที่อยู่ชั้นใต้ดินของตึกสำนักงานชื่อดังแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ในย่านคนรวยอาศัย ช่วงกลางวันปิด เปิดกลางคืนถึงสองนาฬิกาของเช้าวันใหม่ ถึงยุนกิจะตัวติดกับจีมินมากแค่ไหน แต่เรื่องเดียวที่ต้องยอมคือเรื่องหน้าที่การงาน

            ยุนกิออกจากบ้านไปตั้งแต่สองทุ่ม ย้ำกับเขานักย้ำกับเขาหนาว่าจะรีบกลับ แต่สุดท้ายแล้วก็ยันสว่างทุกทีอ้างว่ากลัวด่าน

            พอรถของอีกฝ่ายพ้นสายตาไปได้สักสิบนาที จีมินก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจอย่างช้าๆ เขาเดินเข้าห้องน้ำ อาบน้ำอย่างพิถีพิถันประณีต หยิบเสื้อเชิ้ตสีดำตัวเก่งของอัลฟ่ามาสวม เขาไม่นึกชอบมันหรอกเพราะความหลวมของมันเล่นเอาซะร่วงลงมาจนถึงกลางอก เขาไม่ชอบเปิดเผยเนื้อตัวกับใครคนอื่น แต่เพราะวันนี้เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะสั่งสอนอัลฟ่าตัวดีเสียบ้าง ถึงได้หยิบกางเกงหนังสีดำตึงเปรี๊ยะออกมาใส่ ตอนซื้อมาก็ต้องแอบแทบตายเพราะถ้ายุนกิเจอมันก่อนละก็มีหวังได้เผาทิ้งแหงๆ         

            จีมินก็พอมีความรู้เรื่องการแต่งหน้าอยู่บ้างตามประสาคนดูแลตัวเอง หลังๆมานี้พอมีเมทแล้วจองกุกก็ขยันพูดเรื่องปราบปรามความเจ้าชู้ของอัลฟ่าให้เขาฟังอยู่ตลอด แทฮยองที่นั่งอยู่ข้างๆไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี วันนี้เขาแต่งตาเข้มกว่าปกติ ทาปากด้วยลิปกลอสฉ่ำวาว พอถึงเวลานัดหมายรถของแทฮยองก็จอดรออยู่ที่หน้าบ้านแล้ว

            จีมินหยิบปลอกคอที่ทำจากผ้าซาตินเรียบลื่นขึ้นมาสวมเป็นอย่างสุดท้าย บรรดาแม่บ้านคนใช้ที่ยืนรออยู่พลันไม่กล้าเอ่ยปากอะไรออกมา หลังจากที่คุณจีมินย้ายเข้าไปอยู่ห้องเดียวกันกับคุณชายของบ้านก็ไม่มีใครกล้านินทาเขาออกนอกหน้าอีก

            หัวหน้าพ่อบ้านมองร่างที่เดินออกไปขึ้นรถด้วยความลังเล แต่พอเจ้าตัวหันมากำชับว่าห้ามใครบอกยุนกิเรื่องนี้เด็ดขาด ทุกคนก็ผงกหัวกันล่กๆ

            เรื่องของเมท คนนอกห้ามเอาใจใส่ คุณจีมินเธอว่าไว้อย่างนั้นละ

 

            กว่าจะเบียดเสียดผู้คนมาถึงโต๊ะข้างเวทีได้จีมินก็ย่นจมูกอยู่นาน ด้วยกลิ่นตัวเฉพาะของทั้งอัลฟ่าและโอเมก้าทำเอาเขาเวียนหัวแทบจะเป็นลมจนนึกสงสัยว่ายุนกิทนอยู่กับอะไรแบบนี้ได้นานสองนานก็นึกแปลกใจเพราะเจ้าตัวประสาทรับกลิ่นดีกว่าเขามากนัก

            “ไม่ได้กินเหล้าด้วยกันแบบนี้นานแล้วเนอะ” จองกุกยิ้ม เจ้าตัวนั่งอยู่ระหว่างเขากับแทฮยองเพราะอัลฟ่าน่ะ มัวแต่ปรายสายตาทิ่มแทงใครก็ตามที่มองจองกุกอยู่จนกระอักเลือด

            “ฉลองสอบเสร็จเป็นไง”

            ที่จีมินเลือกวันนี้เพราะพวกเขาสอบเสร็จแล้ว มีเวลาว่างพอที่จะไม่ต้องกังวลว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะกระทบกับการเรียนที่เหลือ นึกขันในใจที่ฮีทของเขากับจองกุกมาแทบจะพร้อมๆกัน ซึ่งดมจากกลิ่นตัวแล้วก็คงไม่นานนักหรอก

            “นายว่าคะแนนของใครจะดีกว่าระหว่างฉันกับแทฮยอง” จีมินพูดถึงวิชาแสตทที่ทำเอาพวกเขาเครียดนักเครียดหนาอยู่ค่อนเดือน จองกุกที่ตอนนี้แก้มขึ้นสีเพราะฤทธิ์แอล์กอฮอล์ส่ายหัว เขาไม่รู้หรอก รู้แต่คะแนนเขาห่วยสุดแน่ๆ

            “ไม่รู้ รู้แต่ถ้าพูดเรื่องวิชาแดนซ์ที่ฟลอร์ละก็ฉันกินขาด”

            จีมินหรี่ตา ลองจองกุกพูดแบบนี้ได้ยันสว่างกับแทฮยองแน่

            “ไม่ต้องคิดจะไปที่ฟลอร์เลยนะ กุก” แทฮยองขมวดคิ้ว

            “จะไป ถ้าพี่แทไม่ชอบก็นั่งรออยู่นี่แหละ” แล้วคิดว่าแทฮยองจะนั่งรออยู่มั้ยละ?

            สามเพื่อนซี้ฝากโต๊ะไว้กับบริกรโดยที่ไม่ลืมยัดแบงค์หมื่นวอนสามใบลงในมืออย่างใจป้ำ ตอนที่พวกเขาไปถึงที่ฟลอร์เสียงดนตรีแบบอีดีเอ็มก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงเช็คไมโครโฟน

            ถึงแทฮยองจะไม่ชอบมาคลับตั้งแต่คบจองกุก แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธหรอกว่าเป็นแฟนเพลงของแรปเปอร์บังทัน ตั้งแต่สมัยก่อนแล้วที่โยกหัวแบบไม่คิดชีวิตกับไซเฟอร์ พอเสียงเพลงดังขึ้นก็อดโยกตามไม่ได้ ขอแค่แน่ใจว่าจองกุกจะไม่ไปที่ไหนนอกจากในอ้อมแขนของเขาก็สบายใจ ส่วนจองกุกที่มีกำแพงมนุษย์คอยดูแลจากด้านหลังก็ไม่ต้องห่วงว่าจะโดนใครที่ไหนมาลวนลาม

            เสียงอิเลคทรอนิกส์ทำให้คนทั้งคลับกรีดร้องออกมาเมื่อแรปเปอร์ในชุดแสดงสามคนเดินออกมา เสื้อยืดสีขาวแพลนๆตัวในถูกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมกำมะหยี่ลายปักตัวยาว กางเกงหนังนั่นรัดจนจีมินยู่ปากด้วยความไม่พอใจ

            แขวนสร้อยอะไรของเขาไม่รู้! อย่างกับพระเครื่อง!

            เข็มขัดหนังของอัลฟ่ากระตุกไปตามแรงเขย่าจนคนกรีดร้อง เพลงนี้ขึ้นด้วยท่อนของแรปมอนสเตอร์ก่อนตามด้วยเจโฮป แล้วก็เป็นท่อนของยุนกิ จีมินรู้ดีเพราะยุนกิเอาแต่ซักซ้อมมันจนไม่ได้หลับได้นอน ไม่รู้จักก็บ้าแล้ว

            I love I love myself

            จีมินโยกหัวไปตามจังหวะดนตรี ฟังของจริงแล้วก็รู้สึกว่าเพราะบรรยากาศในคลับเป็นใจให้คนชอบดนตรีแนวนี้ ขนาดเขาเฉยๆไม่ชอบฮิปฮอปยังรู้สึกเลยว่าต้องโยกตาม

            พอจบท่อนแรกแทฮยองก็สะกิดจีมิน เขาหันไปเห็นคนเป็นโอเมก้าซุกหน้าเข้ากับไหล่ก็รู้ว่าจองกุกคงจะเข้าสู่ช่วงฮีทแล้วถึงพยักหน้า แทฮยองบอกว่าเรื่องเงินให้เคลียร์กันวันหลังแต่จีมินโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ พอท่อนบริดจ์จบลงก็เป็นท่อนของเจโฮปไม่นานก็มีมือนึงเลื่อนมาแตะที่เอว

            จีมินหันไป เห็นผู้ชายท่าทางเมาอยู่ไม่ยอมถอยก็เบี่ยงตัวอย่างสุภาพ

            “ขอโทษนะครับ แต่ผมไม่สนใจ”

            “แต่ตัวคุณหอมมากเลยนะครับ” ผู้ชายคนนั้นหรี่ตา ทำท่าจะเข้ามาใกล้อีกแต่จีมินก็รีบเดินหนี รู้ตัวอีกทีก็เดินมาถึงข้างหน้าที่คนเบียดกันแน่นกว่าที่ข้างหลัง

            “ผมไม่สนใจ” เขาพูดออกไปตรงๆ

            ก็ลองสนใจสิ คลับได้แตกแน่

            แต่ถึงจะไม่สนใจ คลับก็คงได้แตกอยู่แล้วแหละ ก็นี่มันความตั้งใจของเขานี่นา

           

            ยุนกิสาบานว่าเขาไม่ได้ตาฝาด

            จังหวะหายใจของเขาหายไปช่วงหนึ่งเลยขณะที่โฮซอกกำลังแรป เขาเดินไปใกล้ๆ สูดรับกลิ่นคุ้ยเคยเข้ามาเมื่อเห็นว่าจีมินอยู่ตรงนั้น

            เขาเพิ่งรู้ว่างานอดิเรกของจีมินนอกจากการปลูกต้นไม้แล้วต้องเพิ่มว่าขยันทำให้เขาหัวใจจะวายอยู่ตลอดเวลา

            เสื้อนั่นก็เสื้อของเขา

            ยุนกิไม่ปฏิเสธหรอกว่าร้อยทั้งร้อยก็ต้องบอกว่าจีมินดูดีในเสื้อแบบนั้น แต่มันก็ไม่ควรจะผ่าลงมาจนเหมือนไม่มีกระดุมอยู่แล้ว แล้วปาร์คจีมินเอาความกล้าที่ไหนที่จะใส่เสื้อแบบนั้นมาหาเขาถึงนี่

            พอดวงตาของทั้งคู่สบกัน ยุนกิเห็นจีมินยิ้มเยาะใส่เขา

            เจ้าตัวไม่ได้เต้นอะไรแรงเลยแต่โยกตัวไปตามจังหวะที่คนรอบข้างเบียดก็ทำเอาเขารู้สึกร้อนขึ้นมาจนห้ามไม่อยู่ ยิ่งเวลามีคนมาเบียดซ้ายทีขวาที ยุนกิรู้สึกเหมือนจะเป็นความดันให้ได้

            ดี! ดีมากเลย จีมิน

            แถมด้วยไอ้หน้าปลาจวดที่พยายามจะสีคนของเขาอยู่นั่นละ จีมินคิดว่าเขาไม่กล้าใช่มั้ย? แต่เขากล้า อัลฟ่าอย่างเขามีหรือจะไม่กล้า?

            พอท่อนบริดจ์ที่สองของเพลง คนที่หน้าเวทีก็แตกตัวทันทีที่แรปเปอร์คนดังกระโดดลงมาโดยไม่คำนึงถึงความสูง แหกปากไปด้วยก้าวเท้าไปด้วยอย่างช้าๆ จีมินไม่ได้เบี่ยงตัวหนี เพราะเขาไม่ได้มาเพื่อหนีอยู่แล้ว

            ทะเลคนพลันแยกออกเป็นทางให้แรปเปอร์เดินอย่างไม่ต้องเบียดใคร ไม่มีใครรู้หรอกว่ายุนกิคิดจะทำอะไร นัมจุนและโฮซอกที่อยู่บนเวทีก็ไม่รู้

            พอประชิดถึงตัวคน มือขวาที่ถือไมโครโฟนก็ใช้ลำแขนกวาดต้อนโอเมก้าเข้ามาในอ้อมอก ข้อมือซ้ายที่สวมโรเล็กซ์ใช่ปัดมือของคนที่คิดจะลองดีเบาๆ แต่เต็มตาคนที่อยู่รอบข้าง

            ไอ้คนหน้าอ้าปากค้าง

            ใครมันจะไปรู้วะว่าโอเมก้าคนนี้คือโอเมก้าของมินยุนกิ

            ถ้าไม่รู้ก็รู้ซะวันนี้ รู้มันแม่งให้หมดทั้งโลกเลย อัลฟ่าเหมือนจะบอกเขาอย่างนั้น

            ยุนกิไม่ได้โยกตัว ไม่ได้ผละออกจากร่างของจีมิน แรปของเขาไม่ได้ประกอบด้วยท่าโยกจนตัวโยนเหมือนทุกครั้งแต่ดุดันทรงพลัง สายตาเกรี้ยวกราดส่งถึงทุกคนที่คิดไม่ซื่อกับคนของเขา

            กระชับเอวของโอเมก้าให้เขามาใกล้ ยิ่งเวลาจีมินโยกตัวเขาก็ยิ่งทนไม่ไหว

            ………..ขอให้สุขภาพแข็งแรงนะจ๊ะ” ใช้หลังมือตบเบาๆที่ข้างแก้มของไอ้หน้าปลาจวด จีมินเหลือบมองคนนั้นจากท่อนแขนของยุนกิก็เห็นว่าเขาเป็นลมไปแล้ว โดนการ์ดลากออกไปแทบไม่ทัน

            พอเขาแรปท่อนสุดท้ายก็ก้มลงมองดวงตาแพรวพราวเจ้าเล่ห์ของจีมิน

            ไงละ?จีมินเหมือนจะถามเขาอย่างนั้น

            รู้แล้ว รู้แล้วน่า เอาซะเขาไปไม่ถูกเลย

            ไอ้ความรู้สึกหึงหวงจนแทบบ้านี่มันมาจากไหนไม่รู้มากมาย จะผู้หญิงหรือผู้ชายเขาไม่ได้แคร์ รู้แต่ว่ามันไม่มีใครหน้าไหนมาแตะโดนตัวจีมินได้นอกจากเขา

            ยิ่งเวลาเจ้าตัวขยับดุกดิกอยู่ในอ้อมกอดแบบนี้ เขานึกอยากจะทำมันตรงนี้เสียให้ได้!

            เขาไม่ปฏิเสธหรอกว่าลมหายใจของเขาสั่นไหวเมื่อจีมินเสียดสีเนื้อตัวในผ้าลื่นกับตัวเขา ยุนกินึกอยากให้ท่อนบริดจ์ที่ไม่ได้ยาวเลยจบลงเดี๋ยวนี้

            ไม่ต้องพูดถึงหรอกนะว่าพอเพลงจบเขาก็ปล่อยให้นัมจุนกับโฮซอกแสดงโซโล่ต่อไปก่อนอย่างนั้น ใครจะด่ายังไงไม่รู้แต่ตอนนี้ต้องแจกนิ้วกลางให้ไอ้แปะที่คิดจะเคลมจีมิน ใช้แรงเพียงนิดเดียวก็อุ้มจีมินที่หัวเราะคิกขึ้นมาด้วยแขนข้างเดียว

            แล้วคิดว่ามีใครจะทำให้เขาเป็นอย่างนี้ได้มั้ยละ?

            ปาร์คจีมิน เดอะวันแอนด์อนลี่

 

            “ซนนักนะ เด็กดื้อ” จีมินหัวเราะหนักกว่าเดิมตอนที่ถูกเหวี่ยงลงบนโซฟาในห้องพักหลังเวที กลิ่นลูกอมสตรอเบอร์รี่ที่รุนแรงกว่าวันอื่นทำให้เขารู้ว่าเจ้าตัววางแผนมาแล้วอย่างดี

            “ดื้อแบบนี้ต้องลงโทษ” ยังมีหน้ามายิ้มหวานใส่เขาอีก! ยุนกิไมเกรนขึ้นจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว

            ยุนกิมองโรเล็กซ์ที่สวมอยู่ อีกครู่หนึ่งโซโล่ของนัมจุนก็จะจบแล้วจากนั้นก็คงเป็นโฮซอก ไม่มีทางทันที่เขาจะสั่งสอนโอเมก้าให้หลาบจำแน่นอน ขณะที่ดึงรั้งกางเกงหนังของเจ้าตัวลงมาในหัวก็นึกไอเดียอะไรดีๆออก

            ปลดเข็มขัดหนังที่สวมออกก่อนจะรวบเอาแขนทั้งสองข้างของโอเมก้าให้ติดกับส่วนที่ยื่นออกมาจากโต๊ะทำเพลงขนาดย่อม ไม่รอให้จีมินประท้วงเขามัดแขนของโอเมก้าไว้เพื่อไม่ให้เจ้าตัวหนีไปไหน

            “ยุนกิ! ไอ้นัมจุนมันแรปจะเสร็จแล้วนะโว้ย จะทำอะไรก็รีบๆหน่อย”

            เขาหัวเราะหึ ก่อนจะดึงกางเกงของโอเมก้าลงมาพรวดเดียว แล้วเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าถือโบเทก้าของตัวเองมาควานหาของข้างใน

            จีมินมองของที่ยุนกิหยิบออกมาอย่างตกตะลึง

            “พี่ยุนกิ!

            เขาไม่ได้คิดว่าจะเห็น มันในมือของอีกฝ่าย

            “พี่ไม่ค่อยชอบหรอก แต่จีมินดื้อเอง เป็นเด็กดีแล้วรอพี่อยู่นี่นะ” อัลฟ่าค่อยดันมันเข้าไปในช่องทางที่ร้อนผ่าวเพราะจีมินกำลังเป็นฮีทอีกรอบแล้วอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าโอเมก้าไม่ร้องเพราะเจ็บก็เปิดสวิชต์เบอร์แรกให้จีมินสะอึก

            “พี่ยุนกิ!” เขาดิ้นไปดิ้นมา รู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

            “อ๊ะ อ๊ะ! อย่าขยับนะ ถ้าเครื่องทำเพลงบนโต๊ะพี่หล่นลงมา พี่จะเอาเราจนคุ้มค่าเสียหายเลย”

            จีมินถลึงตา หลบยุนกิที่จูบแรงๆที่ปากเขาก่อนจะเดินออกไปเมื่อได้ยินเสียงนัมจุนที่แสดงเสร็จแล้วย้ำว่าให้รีบไปแสตนบาย

            แล้วคิดว่าจีมินจะแคร์เหรอ?

            ก็ต้องแคร์สิ! ไอ้เครื่องทำเพลงหลักล้านนั่นเขามีเงินใช้ที่ไหน!!!!

“มึงอย่าให้ใครเข้าไปในห้อง เฝ้าไว้”

            นัมจุนถอนหายใจ ไอ้ยุนกิแม่งเล่นไม่เป็นเวลาอีกแล้ว ไม่ต้องดูก็รู้ว่าเดี๋ยวห้องก็เละอีกสงสารคนเก็บกวาดชะมัด แล้วมันเรื่องอะไรของเขาวะที่ต้องรออยู่หน้าห้อง แต่ถ้าขืนเข้าไปมีหวังหัก มีหวังได้แตกหัก!

 

            จีมินได้ยินเสียงยุนกิเริ่มแรปเพราะมีลำโพงอยู่ในห้องก็ยิ่งเคียดแค้นหนัก ไอ้ที่สิ่งมันสั่นอยู่ในห้องมันชวนให้หวีดร้องออกมาด้วยความทรมานแต่ก็เกรงใจคนที่เฝ้าหน้าห้องอยู่เหลือเกิน คนดีๆที่ไหนเขาพกของแบบนั้นไว้ในกระเป๋า เออ! ก็อันเดียวกับที่เขาซื้อมานั่นแหละ ใครจะรู้ว่ามีคนเก็บกลับมาด้วย

         ไอ้พี่ยุนกิบ้า!!!!

            เหมือนล่วงรู้ความในใจของเขา คนที่หยิบรีโมทออกไปด้วยก็กดเพิ่มความแรง เสียงหัวเราะหนักๆของเจ้าตัวลอดผ่านไมโครโฟนทำเอาจีมินกถลึงตามองความว่างเปล่าบนเพดาน

            ก็ไม่คิดว่าจะเล่นแบบนี้นี่หว่า!!!!

            ท่อนล่างของเขาปวดหนึบ รู้เลยว่าตัวเองทำโซฟาในห้องเลอะเทอะไปหมดจนจีมินแน่ใจมากๆว่ามันจะต้องถูกสั่งเปลี่ยนหลังจากนี้

            “อ่ะ อ๊า!” มินยุนกิเห็นเขาเป็นอะไรกันแน่

            พอเพลงจบก็ไม่ยอมกลับมาซะที มัวแต่คุยเล่นอยู่นั่นแหละ!

            ……….อะไรนะครับ? เข็มขัดของผมหายไปไหน?” เสียงทุ้มลอดออกมาจากลำโพงที่บนหัว

            ไม่

            อย่านะโว้ย!

            “ก็แมวมันดื้อเลยต้องล่ามไว้นี่ไงครับ”

            จีมินคิดว่าเขาจะเป็นลมอยู่แล้ว

 

            “มาเอาออกเดี๋ยวนี้เลยนะพี่ยุนกิ” เสียงหวานตะโกนด่าทันทีที่ได้กลิ่นอัลฟ่าเดินเข้ามาในห้อง ยุนกิถอดเสื้อคลุมตัวเองมาคลุมส่วนเปลือยเปล่าก่อนจะจิ๊ปาก ปล่อยให้โฮซอกกับนัมจุนเข้ามาเอากระเป๋าอย่างเร็วและออกไปอย่างรีบๆ

            “ล็อกให้ด้วย”

            พอเสียงประตูห้องปิดลง จีมินถึงหันมาถลึงตาใส่อัลฟ่า ใครว่าโอเมก้าว่าง่ายสอนง่ายจีมินคนนึงละที่ไม่ใช่ ตอนเจ้าตัวปกตินะก็แสนดีจนใจหาย พอช่วงจะฮีทเท่านั้นแหละเปลี่ยนเป็นหน้ามือกับนั่นแหละ

            เขาเดินเข้ามาปลดเข็มขัดที่มัดจนข้อมือขึ้นเป็นรอยแดงเพราะเจ้าตัวดิ้นไปดิ้นมาตอนแรก จูบที่ข้อมือนั้นเบาๆแค่นั้นจีมินก็อ่อนระทวย

            รู้ว่าเขาแพ้อะไรอย่างนี้ก็ดันทำ! แล้วเขาจะกล้าด่าได้ยังไง?

            พอเขาแก้มัดเสร็จก็อุ้มทั้งร่างของโอเมก้าขึ้นมานั่งคร่อมบนตัก จูบริมฝีปากอิ่มบึ้งตึงเบาๆอย่างรักใคร่

            “นี่แก้แค้นพี่ใช่มั้ย รู้มั้ยว่าพี่เกือบจะฆ่ามันอยู่แล้ว” เขาหมายถึงผู้ชายคนนั้นที่พยายามจะโอบไหล่จีมิน

            “แล้วรู้สึกรึยัง?” ถูกถามอย่างเอาเรื่องยุนกิก็หัวเราะ ซุกหน้ากับไหล่บาง

            “สำนึกแล้วครับที่รัก

            “ถ้าเห็นว่าไปกับโอเมก้าที่ไหนอีกนะ!” มีเรื่องแน่

            “ทำไม? จะฟ้องแม่อีกรึไง?” เมื่อก่อนไม่เห็นขี้ฟ้อง เดี๋ยวนี้เอะอะๆก็ฟ้องเอา แต่บอกไว้ก่อนเลยว่าต่อให้มีแม่เขากับแม่จีมินรวมกับสิบคนก็ทำอะไรความหน้าด้านของอัลฟ่าไม่ได้หรอก ณ จุดนี้

            “จะฟ้องจริงๆด้วย!

            เออฟ้องไปเลย!

            คนเป็นอัลฟ่าถอนหายใจ นับวันโอเมก้าของเขาชักจะดื้อขึ้นทุกวันแล้ว

            “งั้นตอนนี้ขอกอดให้หนำใจก่อนแล้วกัน ออนท็อปให้พี่หน่อยนะครับคนดี”

         แล้วจีมินปฎิเสธได้ที่ไหน?

 

 

            “ถามจริง จะไปเอาคืนเค้าแล้วเจ็บตัวกลับมานี่มันคุ้มกันมั้ยเนี่ย” จองกุกเช็ดตัวให้คนที่ฮีทหนักจนไข้ขึ้น โชคดีที่ฮีทของเขาหมดไปเมื่อวันก่อนเลยไม่มีปัญหาที่จะมาดูแลจีมินถึงบ้าน แต่จองกุกคนเดียวนะที่ได้เข้าห้องนอน แทฮยองต้องรอข้างนอก

            จีมินยิ้ม พยักหน้า

            “โว้ย นี่ก็พวกคลั่งรักอีกคนนึงแล้ว”

            ช่วยทำตัวเหมือนคนที่ถูกทิ้งขว้างมาสองปีหน่อยได้มั้ย?

            “นายกลายเป็นพวกคลั่งรักไปแล้วจริงๆด้วย” เหมือนมีคำว่ารักยุนกิแปะอยู่กลางหน้าผากเลย

            จีมินคิดอยู่ครู่นึงถึงลองถามจองกุกถึงสิ่งที่คาในใจของตัวเอง

            “จองกุกอา เคยคิดมั้ยว่าคนเราทุกคนที่จริงมีอัลฟ่าเป็นของตัวเอง”

            คนถูกถามเอียงคออย่างสงสัย ไม่ได้เข้าใจถึงสิ่งที่จีมินพูด โอเมก้าก็ต้องมีอัลฟ่าเป็นของตัวเองอยู่แล้วปะ

            “ไม่เข้าใจ”

            เพราะจีมินไข้ขึ้นหนักมากทั้งที่ติดฮีท ยุนกิถึงไม่กล้าดูแลโอเมก้าของเขาเองเพราะตอนแรกที่จีมินคิดว่าไม่สบายก็เอาอ้อน เอาแต่นัวเนียจนไม่ได้พักผ่อน พอได้ไข้ขึ้นของจริงยุนกิก็ไม่รู้จะทำยังไงเพราะที่บ้านไม่มีโอเมก้าคนอื่นแล้วจนต้องโทรตามจองกุก จีมินยังขำอยู่เลยตอนที่ยุนกิพูดไปเสียงสั่นไปอย่างนั้น

            หมดกัน คุณอัลฟ่าผู้ยิ่งใหญ่

            “นายเคยคิดมั้ยว่าถ้าโลกนี้มันไม่มีอัลฟ่าเบต้าโอเมก้าแล้วจะเป็นยังไง?”

            “ไม่เคยอ่ะ” แล้วก็โคตรไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมจีมินถึงต้องพูดอะไรแบบนี้ นี่คือเพ้อเพราะพิษไข้รึไง

            “คือลองคิดดูนะ พวกเราเป็นโอเมก้าที่ต้องยอมให้อัลฟ่าตลอดเลย ตอนที่ทะเลาะกันฉันก็เคยคิดนะว่าถ้าไม่ต้องมาอยู่ในโลกที่มีอัลฟ่าโอเมก้านี่คงจะเจ๋งสุดๆไปเลย”

            อย่างที่บอกว่าเขาไม่ได้อยากเกิดเป็นโอเมก้า

            “แต่แม่ง พอมาคิดอีกทีแล้วมันจะมีคนประเภทนึงเว้ย ที่เราแม่งจะแพ้ทางตลอด พูดไรนิดพูดไรหน่อยก็เคลิ้ม เขาดีกับเรานิดหน่อยก็ดีใจจนตัวสั่น” ก็เคยคิดแบบนั้นแหละ พอตอนที่คิดว่าจะถอนหมั้น จะโกรธ จะด่า แต่พอเขาชายตามองอ้อนๆก็เป็นตัวเราที่ยอม

            “ที่นายถามตอนนั้นว่าทำไมถึงดีกับพี่ยุนกิง่ายๆ มันไม่ใช่เพราะว่าเป็นเมท ไม่ใช่เพราะเขาเป็นอัลฟ่าส่วนฉันเป็นโอเมก้าหรอก”

            ต่อให้เขาจะเป็นอะไรก็ตาม ก็คงจะแพ้ทางคนๆนี้ต่อไปอยู่ดี

            “เพราะรักมาก เขาเลยกลายเป็นอัลฟ่าของเราไง”

            อัลฟ่าในชีวิตจริง คนแรกและคนเดียว

 

            คนเป็นอัลฟ่าที่อยู่หลังประตูกลั้นยิ้มจนแก้มแทบแตก ไอ้ความรู้สึกตื้นตันใจไม่รู้ว่ามาจากไหนมากมายแต่มากพอให้รู้สึกร้อนที่กระบอกตา เขาพอจะรู้ว่าจีมินเป็นคนลึกซึ้งแต่ไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้ออกจากเจ้าตัวถึงจะลับหลังก็เถอะ ได้ยินเสียงบ่นคนป่วยอีกสองสามคำพอจองกุกเปิดประตูมาก็อ้าปากค้าง เห็นยุนกิแตะนิ้วที่ริมฝีปากตัวเองเป็นเชิงให้เงียบก็เลิกคิ้วสงสัย ยุนกิเลยล้วงกล่องเล็กๆออกมาโชว์

            ที่จริงก็คิดมาสักพักแล้ว

            แม่ของเขาตกใจหัวใจจะวายตอนที่ยุนกิโทรไปโวยวายเรื่องจีมิน ทุกคนก็คิดหมดแหละว่ายุนกิจะถอนหมั้นแต่ฟังไปฟังมาแล้วกลับไม่ใช่อย่างนั้น

            จองกุกตาโตยิ่งกว่าไข่ห่าน

            อย่าบอกนะว่า

            อัลฟ่ายิ้มเยาะ ก่อนจะเปิดกล่องเบาๆเผยให้เห็นแหวนทองคำขาวสองวงอยู่ข้างใน เพชรเม็ดเล็กแต่ราคาไม่เล็กตามส่องประกายแวววาวงดงามสมฐานะคนรวยอย่างเขาที่สุด

            โอเมก้าหันไปมองแทฮยองที่พยักหน้าอย่างอ่อนใจ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อใครจะคิดว่ามินยุนกิคนเดียวกับเมื่อหลายเดือนก่อนที่เพิ่งหิ้วโอเมก้ามานอนสี่ครั้งต่อสัปดาห์จะเป็นคนเดียวกับที่กำลังยืนโชว์แหวนแต่งงานอยู่ตรงหน้า

            สุดโต่งจริงๆเลยให้ตาย

            จะมีใครอีกละ มินยุนกิ เดอะวันแอนด์อนลี่



FIN.


first  published 2017.03.12


Talk;

            จบแล้ว คุณพระ แก้บน smut หมื่นคำที่เอาจริงๆก็เนื้อหาก็ปาเข้าไปสองหมื่น อยากบอกว่าเหนื่อยมากๆ แต่เพราะไม่คิดเลยว่าฟีดแบ้กจะเยอะขนาดนี้เลยต้องอัพแล้วแหละ ตอนแรกเกือบแล้วว่าต้องตัดออกเป็นตอนสามมั้ย แต่ก็ไม่ดีกว่า บอกแล้วว่าจะจบสองตอนก็ต้องจบแหละเนอะ คิดแล้วก็อยากจะเขียนตอนพิเศษเลยแหละ

            คือตอนจบไม่รู้ว่าจะถูกใจทุกคนมั้ย แต่ที่จริงฟิคเรื่องนี้มันเริ่มจากการที่เราคิดว่าเออ ถ้าจีมินงอนพี่ก้าคนไปเข้าโรงแรมพึ่งอุปกรณ์เนี่ย คงตลกมากเลยนะ คือมาจากแค่นี้จริงๆค่ะ 5555555

            เอาจริงๆ มีเรื่องจะทอล์คเต็มไปหมด คือเรื่องแรกเลยไม่คิดว่าคนจะด่าพี่ก้าขนาดนั้น 55555 คือเอาจริงไม่ได้คิดเลยว่าตรงนั้นจะทำให้คนหัวร้อนกัน แต่ก็หัวร้อนมาก เอาไงละ ถึงขั้นเปลี่ยนดิสอ่ะค่ะรีดเดอร์

            คือสำหรับเราแล้วไม่ได้ตั้งใจให้พี่ก้าแบดเลย แต่เขียนแล้วก็แบบ ก็เค้าเป็นอัลฟ่าไงคะ 55555

            ที่จริงพี่เค้าเป็นคนดีนะก๊ะทุกคนนนนนนน นี่มันคือฟิควันเกิดพี่เค้าไงงงงงง 55555555

            อีกเรื่องนึงที่ไม่ทอล์คไม่ได้ คือเราก็คิดว่าทุกคนจะคิดออก แต่สงสัยคิดลึกไปเอง heart beat นี่ไม่ได้มาจากเสียงหัวใจเต้นนะคะ แต่มันคือลูกอมฮาร์ทบีทไงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง กลิ่นสตรอเบอร์รี่อ่ะ นี่คิดนานมากเลยนะคะ ไม่มีใครสนใจเลยได้อ่ะ

            สำหรับเรื่องนี้เป็นเดบิวต์โอเมก้าเวิร์สของเราเลย ขอบคุณมากๆทั้งแท็กและคอมเม้น

            ทำให้มีแรงใจเขียนถึงฟ้าสางเลยอ่ะ ฮือออออ โด๊ปกาแฟเลยยยเพื่อการนี้

            ขอบคุณมากๆ เป็นกำลังใจที่ดีมากๆ อ่านทุกแท็ก ทุกคอมเม้นเลยนะคะ แฮปปี้มากจริงๆ

            สำหรับบังทันวีคลี่ต่อไปก็เป็นวีคของจองกุก กำลังคิดเลยว่าจะเขียนคู่รักกลิ่นส้มดีมั้ย

            ให้ทุกคนเดาเร็วว่าทำไมจองกุกถึงกลิ่นส้ม ถ้าเดาถูก ก็เดาถูกแหละค่ะ

 

            ทอล์คจะยาวกว่าเรื่องแล้ว ชอบไม่ชอบยังไง คอมเม้นไว้ได้ที่ด้านล่าง หรือจะติดแท็ก #luvstoryoonmin ที่เดิมได้เลยนะคะ รออ่านฟีดแบ้กคุณอัลฟ่าเวอร์ชั่นนุ่มนวลอยู่นะคะ

 

            รักเหมือนเดิม

            kolevf






 
  CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 161 ครั้ง

2,922 ความคิดเห็น

  1. #2862 Whale.Girl.91 (@Prince_B) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 13:02
    เฮ้ออออออ สงสารน้อง แต่ก็นะ ดื้อจังจะไปจัดการเขาเป็นไงล่ะ เจ็บตัว ฮรือออ
    #2862
    0
  2. #2626 lunatic.august (@kanityada2) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:08
    โอ้ย ฮือ55555555555555555 ก็คือตอนแรกโกรธตาพี่มากแล้ว ทำกับน้องแบบนั้นได้ยังไงคุณแรปเปอร์!! แต่พอมาตอนสองเห็นความเด๋อด๋าของเจ้าตัวก็คือจะด่าแต่ก็ด่าไม่ลง ฮือ คนกากเอ๊ย ละนี่คือยัยน้องก็แสบมาก มันน่าตีให้ขาลาย หนูวางแผนอะไรของหนูเนี่ย ฟาดแร้ว!! สรุปก็คือเหมือนคนกากๆสองคนที่รักกันมากๆแค่นั้นเอง เห่อ เอ็นดูไปหมดเลยค่ะ ละก้อ ชอบตาพี่วันประกาศหมั้นมาก ฮือ พี่ลุงเอ๊ยยยย 5555555555555
    #2626
    0
  3. #2505 __0997 (@casanoveenax) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:27
    โง้ยคู่แซ่บมากๆๆๆ น้องจีมินไม่ได้ซื่อนะ เค้าเรียกรู้เวลาว่าควรทำอะไรตอนไหนนนน น่ารักมากเลยฮื่อพี่ยุนกิเป็นไง หึงใช่ไหม!!วันหลังก็อย่าทำ เห็นแก่ที่จะขอน้องแต่งงานนะ ขอให้รักกันนานๆนะ
    #2505
    0
  4. #2464 `มนุษย์ล่องหน (@zincoei) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 16:35
    กลับมาอ่านรอบที่สองก็ยังชอบมากๆเหมือนเดิม หมายถึงคุณยุนกิ กรี้ดดด55555 ย้อเย่ง คิดถึงไรต์จังเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้เสมอ วนอ่านเรื่องเก่าๆซ้ำๆไป
    #2464
    0
  5. #2232 INCHANN (@INCHANN) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 13:17
    ฮืออออออเบสมากค่ะ ประทับใจสุด โอ้ยยยยชอบ
    #2232
    0
  6. #2210 BBBBMTMT (@BBBBMTMT) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 16:30
    อึยย ไรท์ทำเราเขิงอีกแล้ววว โอ้ยชอบบบบบบสุดๆ ฉันชอบมากกกกก โอ้ยยยยยยยยยยยย
    #2210
    0
  7. #2171 'PIOGGIA' (@pioggiia) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 01:13
    ชอบมากกกกกกกก ฟิคโอเมก้าคือของหวาน คืออาหารชั้นเลิศ
    ตอนแรกโกรธยุนกิมาก อยากให้หนูจีมินหนีไปไกลๆเลย
    แต่พอเขามาง้อ ก็ทำใจอ่อนยวบตามไปด้วย ฮือออออ
    เรื่องนี้ก็น่ารักอีกแล้ววววว
    #2171
    0
  8. #2064 brunette_ (@brunette_) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 09:38
    น่ารักกกกก เขิลลลลล
    #2064
    0
  9. #2038 P950807 (@twangmanao) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 17:49
    โอ้ยยย เขินมาก พ่ายแพ้สุดๆเลยค่ะ ฮื่ออออ ชอบความเอาแต่ใจของยัยกับการง้อของพี่ยุนกิ งื้ออ
    #2038
    0
  10. #2026 -Suub D- (@anchisa47) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 23:23
    พี่ก้าโดนเอาคืน มีความสะใจ วรั้ยโดนเอาคืน5555555
    #2026
    0
  11. #2015 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 11:24
    เอาจริงๆเรื่องนี้ทำเราน้ำตาไหลเลยอ่ะ 55555
    ชอบอ่ะ ที่จีมินเป็นอย่างนี้ ในที่สุดคุณยุนกิก็รู้สึก หึๆ สมควร
    แต่แบบ นี่ก็บอกชอบมันจะทุกเรื่องละเนี่ย 5555 แต่ก็ชอบทุกเรื่องจริงๆนี้ (ที่จบแบบแฮปปี้อ่ะ) 555
    อย่างเรื่องนี้ ยุนกิกลายเป็นคนกลัวมะ...ไม่สิ เกรงใจเมียไปเลยอ่ะ 555 น่าร้ากกกกกก ><
    #2015
    0
  12. #1956 มนุษย์ง่วง (@grace-sk) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 08:59
    เดอะวันแอนโอนลี่ ~
    #1956
    0
  13. #1898 มีฟา (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 23:03
    หืมมมม กรี๊ดดดดดดดด น้องยอมแล้วค่ะ เลือดสูบฉีดดีมากๆสพหรับเรื่องนี้อิ_อิ
    #1898
    0
  14. #1875 Bangtan Forever (@Focusto47) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 18:28
    ไรท์บอกรหัสมาเถอะ
    #1875
    0
  15. #1814 nochujkkook (@nochujkkook) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 15:52
    สนุกมากเลยยยค่ะ จีมินนน่ารักกฟฟฟ เขินนนนพี่ก้าเลยยยยฟฟสหสหวหสหาหาสหสห
    #1814
    0
  16. #1811 monkeyp. (@any_praew) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 14:36
    แพ้คนอย่างมินยุนกิด้วยคนได้ไหมคะ
    #1811
    0
  17. #1492 bmlp'll (@bamlit20612) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 11:25
    กรี๊ดน่ารักกกกกกกก
    #1492
    0
  18. #1457 fayfai2302 (@fayfai2302) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 22:37
    สนุกมากกกเลยค่ะไรต์ ชอบมากกกเลย เราตามมาเพราะวีกับกุก แต่ตอนนี้คิดว่า ยุนมินก็จะเป็นอีกคู่ที่เราจะต้องอ่าน เดี๋ยวตามไปอ่านของไรต์ทุกเรื่องเลย อิอิ ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆแบบนี้นะคะ ^^
    #1457
    0
  19. #1456 pmild2 (@Pmild) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 18:05
    งงตรงที่รหัสผ่านนี่เเหละ
    #1456
    0
  20. #1427 jtwu_ (@jeanteuk) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 11:37
    จะล้องหั้ยยยยยยย โกรธพี่เค้าหนักแค่ไหนเจอลูกอ้อนขอโทษๆไปเลาก็แพ้ ฮืออออออออออออออ ทำไมพิอบอุ่นอ่ะ ทำไมพิดีแล้วอ่ะ ทำมายยยยยยยยยยย จิตใจอ่อนไหว แต่ก็ดีที่พี่ยังรู้ตัวทันนะ ;-; ไม่อยากให้ทำร้ายจิตใจน้องไปมากกว่านี้ สารภาพว่าอ่านไปเหมือนได้กลิ่นสตรอเบอร์รี่ไปด้วยเลยคะ อินจัด แบบกลิ่นฟุ้ง/ไม่ใช่ 55555555555555555 นึกภาพจีมใส่เสื้อพิแล้วมันเจริญพอร์นมากๆ มาเอาคืนเค้าแต่ตัวเองโดนเอาแทน ฮืออ 5555555 เห็นเค้ารักกันแล้วมีฟามสุข ;-;
    #1427
    0
  21. #1405 ฝัน หวานนน (@fhunwhannn) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 23:54
    ฮรืออออ งานดีมากจริงๆค่ะไรท์ ชอบฟิคแนวนี้มากกกกแต่ไม่ค่อยมีคนแต่งเลย แงงงงงง ดีมากจริงๆค่ะ ไม่ได้อ่านฟิคไปใจเต้นแรงไปแบบนี้มานานแล้ว ชอบเรื่องนี้มากก ไม่อยากให้จบเลย ขอตอนพิเศษหลังแต่งงานได้ไหมคะไรท์
    #1405
    0
  22. #1403 sugamybae_ (@vlikeabutterfly) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 14:32
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดเพิ่งได้มาอ่านจบแบบดีเลย์มากๆค่ะฮือออออออออออออ เสียใจที่ไม่ยอมรีบอ่านตั้งแต่แรก นังบ้าปล่อยไว้ได้ไง TT__________TT มันแบบบบโอ้ยๆๆทำไงอะ คุณอัลฟ่า มันเกินไป!!!! ทำไมเสียงอ่อนเสียงหวานได้ขนาดนั้นคะ ไหนตอนแรกดิบเถื่อนนักดิบเถื่อนหนา กิสสสสสสสสสสส เรายังแพ้เลยแล้วจีมินจะไม่แพ้ได้ไง! ลงไปดิ้นมากตอนเขาพูดครับกับน้องอะ 'ไม่ทำแล้วครับ ไม่มีอีกแล้ว' ตรงนี้แบบ ไม่ได้แล้วอะ อัลฟ่าอบอุ่นขนาดนี้ได้เหรอ จริงๆหลังอ่านตอนแรกจบเราไม่ได้โกรธพิขนาดนั้นนะ แต่แค่รู้สึกว่าเอ้อออออออ ทำเป็นไม่แคร์ไปเถ้อะ เดี๋ยวรู้เลย แล้วพอมาตอนสอง ผ่างงงงงงงงงงงง เป็นไงล่ะ รู้เลยจริงๆ สมหน้าอะ 555555555555555555 ชอบพิอัลฟ่าโหมดนี้มากๆ ละพอนางใจดีกับน้องปุ๊ป นางก็มีมุมตลกของนางอะ กวนตรีนมากตอนมัดน้องไว้ในห้องละตัวเองออกไปแรป มีพูดออกไมค์ละยังเอ้อระเหยเม้ามอยกับชาวบ้านก่อนอีก น้องมันเปียกจะแย่แล้วโว้ย ที่เกลียดสุดคือตอนกดรีโมทเพิ่มความแรง กรี๊ดดดดดดดเป็นอัลฟ่าที่ผีมากก็ตอนนี้ ตลกมาก 5555555555555 ฮือ ถ้านี่เป็นนจีมคงด่าไปสามวันสามคืน 555555555555 อีกตอนที่เราหลุดขำคือตอนน้องบอกพี่แขวนสร้อยเหมือนพระเครื่อง 5555555555555555555555 นึกภาพออกจริงจัง ชุดไซเฟ่อร์โซเสี่ยอันนั้น เรื่องนี้เป็นโอเมก้าเวิร์สเรื่องแรกที่เราอ่าน แล้วมันก็ครบรสมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วเปลี่ยนโหมดตัวเองไวมาก ชอบคู่นี้อะ นจีมดื้อนิดๆงี้ ขอบคุณที่แต่งงานดีๆมาให้อ่านนะคะ อยากบอกพี่แค่นี้ และที่สำคัญคืออยากอ่านสเปมากค่ะ แต่เถอะนะคะ น้องกราบ 5555555555555555
    #1403
    0
  23. #1402 mmippp (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 11:22
    งื้อออชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ มากกกน่ารักกกกอยากอ่านวีกุกก
    #1402
    0
  24. #1401 lazuliite (@lazuliite) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 05:30
    พออ่านจบแล้วแบบนี้เลยค่ะน้องงศหใผหงยกเสมแวหวกสดสกวไสกาแวกหวกสกรี๊ดดดดดกดกกกกดดกกช่วยด้วย ฮืออออออทำไมพิหล่อมากเบอนี้ไม่ไหวแล้วเอานจีมน้องหนูโอเมก้าไปเลย ยกให้นะคะ ไม่มีการทวงคืนด่วน จะบ้าตาย ใจเหมือนพังไปแล้วพังไปกับความหล่อและความร้อนแรงทั้งหมดของเรื่องนี้ เราอินทูโอเมก้าเวิร์สมากและไฟนอลลี่น้องก็ปล่อยมาให้อ่านกัน เป็นไงคะดีจนไม่รู้จะชมยังไงแล้ว ดีมาก ถูกจริตเรามากๆๆๆๆๆๆๆ ไม่คิดว่าจะขนาดนี้แต่โซฮอตตตฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ฮือๆๆๆๆ ตอนแรกนะโกรธพิจนอยากให้พิโดนเอาคืนบ้าง จริงๆพิก็โดนเอาคืนแต่พิได้กำไรมากอ่ะ หนูลูกยกนี้แพ้นะคับพิอัลฟ่าเค้าไม่สะเทือนเลยแต่หนูสะเทือนมาก สั่นมากด้วย กรี๊ดดกดดดดชั้นพิมอะไรลงไป แค่คำว่าขอโทษของพินี่เหมือนไม่เคยว่าพิเลยค่ะ น้องยอมแล้ว อินกว่านจีมคือชั้นเอง นี่เราทีมพิไง คำพูดของนจีมท้ายเรื่องนี้จริงมากเข้าใจมาก ก็เพราะรักไงจะยังไงใจก็ยอม ขอตอนแต่งงานหน่อยค่ะขนาดนี้แล้วแถมตอนฮันนีมูนมาด้วยก็ได้เรารู้ว่าน้องโอเค5555555555555 นี่ชอบนกุกมากๆๆๆๆเลยนะหน้าตาตอนบอกว่าไปเอาคืนเค้าแต่ตัวเองเป็นแบบนี้กลับมาต้องน่าเอ็นดูมากแน่ๆ คู่รักฮีทสามวันของพี่ นี่ก็จะไม่คิดอะไรไม่ดีแต่คงร้อนแรงแข่งคุณอัลฟ่าแรปเปอร์แน่ๆเลยข่ะเราสัมผัสได้ ฮือนอนต่อไม่ได้แล้วรับผิดชอบกันด้วยนะฟิคน้องทำเราเป็นแบบนี้เสียสติไปแล้ว หวีดมากๆๆๆๆๆ พิหล่อเกินไปอ่ะ แล้วน้องโอเมก้าตอนเป็นฮีทก็สุดยอดไปรุย เค้าเหมาะกันจนไม่รู้จะบอกยังไงแล้วค่ะ ฮือ รักนะคะ
    #1401
    0
  25. #1398 Maysquidz (@piemintza) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 18:44
    โอ้ย ไรท์เตอร์ คิดไม่ถึงกับที่มาของชื่อเรื่องจริงๆนะ 55555555555555555555555 อยากจะยกป้าย 10 10 10 ให้เลยค่าคือมันดีกับใจมากกก อ่านละใจเต้นแรงทุกตัวอักษรเลยอะ ตื้นตันใจมากอัลฟ่าหนุ่มของเราพอได้เมทล่ะติดเมีย หวงเมียจริงๆเลยนะ อิ____อิ ขำตรงที่พี่แกคิดประมาณว่าพลาดมาได้ไงตั้งปีสองปี ค่ะ พี่พลาดมาก55555555555555555555555555555555555555 ในส่วนของฉากน้องงอแงนี่ทำเราน้ำตาตกเลยอะ เข้าใจฟีลเจ้าจีมนะ พอเห็นเพื่อนมีอัลฟ่าคอยดูแลแต่เราดันโดนทิ้งหลังเสร็จกิจนี่ก็น่าน้อยใจนะ ต้องขอบคุณยัยกีที่ชี้ทางสว่างให้พี่ก้า แอบแปลกใจที่พี่แกไม่รู้ เห็นคั่วโอเมก้าหลายเจ้าแล้วก็ไม่คิดว่าจะไม่รู้จริงๆ55555555 คาแรคเตอร์ของแต่ตัวละครนี่ชอบมากค่ะ พี่ก้าก็แบบ หลังเท้าเป็นหน้ามือเลยอะ ความจะขอน้องแต่งงานนี้ (กรี๊ดลั่นเลยค่ะ กรี๊ดแทนเจ้าจีม) เจ้าจีมนี่น่ารักมากกกกกกกกก อยากจะโอบกอด เด็กน้อยของเล-- ของพี่ก้าก็ได้จ้า /กัวพี่ก้าเตะ 55555555555555555 ละกร๊าวใจตรงน้องมาเยือนผับ กร๊าวยิ่งกว่าคือพี่ก้าเอาคืน โอ้ยแกร๊ จะเป็นลมมาก ณ จุดนี้ ฮื่อออ วงวารคุณนัมจุนเขานะคะ เสียงน้องก็หวานใช่ย่อย 55555555 โอ่ย หวีดแรงมาก ยาวเว่อร์วัง คือชอบมากจริงๆค่ะ แต่งมาอีกนะคะ รออ่านค่าาา ร้ากกกกกก><~
    #1398
    0