(bts) YOONMIN│LOVE STORY ♡

ตอนที่ 44 : 27 : Heart beat 1 (HBD SUGA)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    12 มี.ค. 60




Title: Heart beat < Strawberry, Candy and more > 1

Fandom: 방탄소년단 /BTS

Relationship: yoonmin ( yoongi x jimin ) 

Genre: Alternative Universe!Omegaverse, Against

Rate: ?

Word: ???

Note: Alpha!Yoongi, Omega!Jimin 

Note2: Side!Vkook (Alpha!Taehyung, Omega!Jungkook)

Warning: เป็นฟิคแนวโอเมก้าเวิร์ส ไม่รู้ว่าจะรู้จักกันมั้ย แต่ถ้าไม่รู้จักอยากให้ลองไปอ่านรายละเอียดที่อยู่ในบล็อก

               >>> LINK <<< นี้ก่อน ไม่ใช่บทความที่เราเขียนนะคะ แต่พอลองอ่านแล้วก็รู้สึกว่าชัดเจนดีมากๆ เพระาโอเมก้าเวิร์สก็ยังไม่ค่อยมีให้เห็นในไทย ยิ่งด้อมเราแล้วหามีอยู่แค่เรื่องสองเรื่องเองด้วย แต่ถ้าใครคุ้นกับเอยูนี้แล้วก็อ่านโลดเลยค่ะ

ยาวนิดนึงขอตัดเป็นสองตอนนะคะ






 

วันนี้คุณยุนกิก็หิ้วโอเมก้ามาอีกแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นนักร้องนายแบบที่ไหนนะ”

            “ชู่วอย่าพูดดังไปสิ เดี๋ยวคุณจีมินได้ยินเธอก็คิดมากอีกหรอก”

            “อุ้ย ลืมไปเลย แต่คุณยุนกิก็โจ่งแจ้งขนาดนี้แล้วนะ ยังไงคุณจีมินเธอก็ต้องรู้มั้ยนะ”

            …………………….” เสียงพูดคุยของแม่บ้านสองคนเริ่มเบาลงเรื่อยๆตามจังหวะการเดิน ทว่าคนที่ยังซุกตัวอยู่แต่ในพุ่มไม้กลับได้ยินสาระสำคัญของมันหมดเสียแล้ว เจ้าของชื่อที่ถูกพูดถึงกอดเอาเข่าของตัวเองให้เข้ามาจดชิดแผ่นอกบาง ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น

            วันนี้… คนคนนั้นก็พาคนอื่นมาอีกแล้ว

            ถ้าถามว่าเขารู้มั้ย รู้สิเขาจะไม่รู้ได้ยังไง เพราะเสียงหอบครางกระเส่าที่ดังจนต้องแอบหลบมาอยู่ตรงนี้ เพราะจะไปแอบอยู่ที่ไหนก็ต้องพบเจอกับสายตาเวทนาของคนรับใช้

            มือเล็กในแขนเสื้อจิกจนไหมพรมสีครีมยับยู่ยี่


            ทั้งที่เป็นคู่หมั้นคู่หมาย แต่ทว่ามิน ยุนกิคนนั้นไม่เคยแม้แต่กระทั่งจะมองมาที่เขา ครั้งสุดท้ายคือเมื่อตอนที่อีกฝ่ายสวมแหวนหมั้นซึ่งนั้นก็ผ่านมาเกือบสองปีแล้ว จีมินรู้ดีว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความเต็มใจ แต่เป็นเพราะทั้งสองตระกูลกำลังจะควบรวมบริษัทเข้ามาเป็นเครือเดียวกัน ว่าง่ายๆก็คือแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจ ยุนกิไม่ใช่อัลฟ่าเพียงคนเดียวในตระกูล ทว่าพี่ชายอีกสองคนของเขาต่างมีเมทเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว และที่บ้านของเขาไม่ต้องการให้จีมินเป็นรองใครที่ไหน ดังนั้นต่อให้ยุนกิเลือกที่จะไม่สืบทอดกิจการแล้วหันไปเอาดีทางด้านดนตรีก็ตาม เจ้าตัวก็เป็นตัวเลือกเพียงหนึ่งเดียวสำหรับโอเมก้าอย่างเขา

            อัลฟ่าแรปเปอร์คนนั้น ที่ตั้งแต่หมั้นกันก็ขยันหาคนมานอนด้วยไม่หยุดหย่อน ราวกับกำลังรอให้จีมินเป็นฝ่ายถอนหมั้นเสียเอง ทั้งที่เจ้าตัวก็รู้ว่าจีมินไม่มีวันทำอย่างนั้น

            พ่อแม่พี่ชายพี่สาวประคบประหงมเขาราวกับไข่ในหินเพราะบ้านตระกูลปาร์คไม่ได้ให้กำเนิดโอเมก้ามาหลายชั่วอายุคนแล้ว พ่อกับแม่ของเขาเป็นอัลฟ่า พี่ชายและพี่สาวก็เป็นอัลฟ่า มีเพียงจีมินเท่านั้นที่ถึงกับต้องส่งผลตรวจกลับไปเช็คอีกรอบเพราะกลัวว่าจะเกิดความผิดพลาด


            แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องยอมรับว่าเขาคือโอเมก้า

            จีมินก็ไม่ได้อยากเกิดมาเป็นโอเมก้านักหรอก

            เรื่องอารมณ์อ่อนไหวเป็นเรื่องธรรมชาติของคนที่เกิดมาเป็นโอเมก้าอย่างเขา รูปร่างหรือก็ไม่สูงหรือดูกำยำทั้งที่เกิดมามีเพศสภาพชาย พี่สาวของเขายังดูจะแข็งแรงเสียกว่า ด้วยนิสัยของอัลฟ่าที่มีความเป็นผู้นำ ทั้งครอบครัวใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะปรับตัวให้พูดจาอ่อนหวานกับโอเมก้าอย่างเขาก็ต้องเสียน้ำตาไปหลายฉาก

            เกลียดตัวเอง

            ที่หลงรักอัลฟ่าผู้นั้นนั้นตั้งแต่แรกพบ ทั้งที่ยุนกิไม่เคยมองมาที่เขาสักครั้ง

 


            จีมินกำลังรวบช้อนในจานอาหารเช้าแล้วในขณะที่เจ้าของบ้านในชุดคลุมอาบน้ำสีดำสนิทตัดกับผิวขาวเดินควงเกี่ยวโอเมก้าร่างโปรงบางในชุดแบบเดียวกันลงมาที่โต๊ะอาหาร

            “จีมินนี่ อรุณสวัสดิ์” เสียงแหบแห้งนั้นเอ่ยทัก จีมินจดจ้องไปที่รอยรักเต็มแผ่นอกที่เล็ดรอดออกมาจากร่มผ้าก็รีบหันเหไปทางอื่น จริงอยู่ที่ในสมัยนี้ไม่ได้เคร่งครัดเรื่องการสงวนเนื้อตัวไว้ให้เมท แต่ถึงอย่างไรคนที่ถูกเลี้ยงมาอย่างครอบครัวหัวโบราณอย่างเขาก็ยังไม่กล้าจะละเมิดข้อห้ามเหล่านั้น โอเมก้าข้ามคืนของยุนกิคนนี้มีผิวขาว ไม่มากเท่าคนเป็นอัลฟ่าแต่ก็ขาวกว่าเขา เรือนร่างผอมบางต่างกับจีมินที่เจ้าเนื้อ ดวงตาแพรวพราวระยับที่เขาเองยังต้องรีบหันหนี คิดแค่นี้ก็รู้สึกหดหู่แล้ว

            “นี่ใครเหรอครับ คุณยุนกิ”

            “คู่หมั้นน่ะ” จีมินเม้มปากเพราะไม่เคยเห็นยุนกิพาคู่นอนลงมาที่โต๊ะอาหารอย่างโจ้งแจ่งเช่นนี้ ก่อนเขาจะเอ่ยปากขอตัวไปเรียน ช่วงนี้ที่คฤหาสน์ตระกูลมินไม่มีเจ้านายคนอื่นอยู่เพราะท่านประธานกับภรรยาไปดูงานที่ต่างประเทศเป็นเดือน ส่วนพี่ชายอีกสองคนของยุนกิเองก็บินไปคุมสาขาอเมริกากับเยอรมัน โดยปกติแล้วที่บ้านมักจะไม่พอใจอยู่เสมอที่ยุนกิทำตัวสำมะเลเทเมาไปทั่วแต่ก็ไม่เคร่งครัดจริงจังเพราะการที่อัลฟ่าจะไประบายความใคร่อยากกับใครที่ไหนก่อนแต่งงานนั้นไม่ใช่เรื่องแปลก

            งานแต่งงานของทั้งคู่ถูกกำหนดไว้หลังจากที่จีมินเรียนจบ แต่นั่นมันก็อีกปีกว่า


            “จีมินอา ไม่ให้พี่ไปส่งจริงเหรอ” จีมินส่ายหัว รู้ดีว่ายุนกิถามไปอย่างนั้นเอง ก่อนที่นายหญิงตระกูลมินจะเดินทางต่างก็กำชับเป็นอย่างดีว่ายุนกิจะต้องไปรับไปส่งเขาที่มหาวิทยาลัยทุกวัน เจ้าตัวเองก็รับปากแล้วแต่พอคล้อยหลังได้ไม่ถึงสิบนาทีมือขาวนั้นกลับวางเงินปึกใหญ่ลงกับมือเขาแล้วบอกว่าให้เป็นค่ารถไปเรียน

            จีมินถึงจะเติบโตมาในตระกูลร่ำรวยแต่เขาไม่ใช่คนเรื่องมาก จากปากซอยใหญ่กับที่นี่ก็ไม่ห่างไกลกันมากนัก รถหลายสายเองก็แวะผ่านแทบจะทุกห้านาทีดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะนั่งรถประจำทางไปเอง

            “ไม่เป็นไรครับ เมื่อวานคุณยุนกิทำงานมาเหนื่อยๆ จีมินไปเองได้” ก็พูดไปอย่างนั้น ที่จริงเจ้าตัวไม่ได้เหนื่อยกับการทำงานหรอก แต่เหนื่อยเพราะกิจกรรมในร่มผ้าต่างหาก

            “เดี๋ยวแม่ก็ว่าพี่อีกอ่ะ” คนตื้อตามมารยาทบ่นกระปอดกระแปด

            “จีมินไม่บอกหรอกครับ”

            “เยี่ยม”

            จีมินยิ้มแห้ง รู้ดีว่ามันเป็นคำนี้เจ้าตัวรอฟัง เขาไม่ใช่คนขี้ฟ้อง แถมมันก็ไม่ได้ลำบากอะไร ไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ต้องรอใครให้มารับไปส่งก็สะดวกดี จีมินโค้งตัวเบาๆให้คนทั้งคู่ กระชับเป้ที่ด้านหลังก่อนจะเดินออกจากบ้านไม่สนใจคนทั้งคู่อีกว่าจะทำอะไร จะไปที่ไหน

            ยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับเขาอยู่แล้ว

 

            “จีมินนี่~ วันนี้ก็มาเช้าอีกแล้วนะ” แรงโถมที่ด้านหลังทำให้คนที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสือในมือชะงักแล้วถึงหัวเราะ

            “เรียกจีมินนงจีมินนี่อะไรจองกุก ขนลุกเป็นบ้า”

            จอน จองกุกเบ้ปาก “จีมินนี่! พูดจาเหมือนพวกอัลฟ่าเถื่อนๆเลย หัดพูดเพราะๆซะบ้างสิ”

            “นายก็รู้ว่าที่บ้านฉันมันอัลฟ่าทั้งนั้น”

            “ไม่รอกันเลยนะ จองกุก!

            “ก็พี่แทเดินช้า!

            จีมินโบกมือทักทายคิม แทฮยอง เพื่อนสนิทในกลุ่มอีกคน ในกลุ่มของจีมิน จองกุก และแทฮยองเป็นเพื่อนร่วมเรียนกันมาตั้งแต่มัธยมปลาย พอเรียนจบมาแล้วก็ยังเลือกเรียนคณะเดียวกันถึงได้เกาะกลุ่มมาจนถึงทุกวันนี้ แทฮยองส่ายหัวอย่างอ่อนใจเมื่อเห็นจองกุกเกาะจีมินแจ ถ้าจีมินไม่ใช่โอเมก้าละก็เขาไม่มีทางยอมหรอก ก็อัลฟ่าน่ะหวงเมทของตัวเองจะตายไป

            “วันนี้ว่าออกแต่เช้าแล้ว ยังแพ้นายอีกจนได้”

            “น่า ที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อยก็เลยออกเร็ว”


            “คุณยุนกิพาโอเมก้ามานอนอีกแล้ว? นี่มันรอบที่สี่ของสัปดาห์แล้วนี่” แทฮยองไม่เคยนึกชอบไอ้พี่อัลฟ่าหน้าแป๊ะที่เป็นคู่หมั้นจีมินเลย ไม่ใช่ว่าหึงหรือว่าหวง แต่เพราะสำหรับเขาจีมินเป็นเพื่อนสนิทที่คุ้นเคยกันมานาน ตอนที่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องหมั้นหมาย แทฮยองไม่ได้ถือสาเรื่องชื่อเสียงเจ้าชู้ที่ลือกระฉ่อนกันไปทั่วเมืองเพราะก่อนที่เขากับจองกุกจะเมทกันแทฮยองก็เคยเป็นอะไรที่คล้ายกันมาก่อน แต่เมื่อมีเมท แทฮยองเรียนรู้ที่จะรักษาน้ำใจของโอเมก้าของตัวเอง มันก็ไม่ได้มีกฎห้ามอะไรแต่แทฮยองรู้ดีว่าจองกุกไม่ชอบให้เมทของตัวเองมีกลิ่นของคนอื่นติดมา กว่าจะปรับตัวหาเข้ากันได้ก็ใช่ว่าจะง่าย

            แทฮยองก็ไม่ได้นึกชอบอะไรยุนกิหรอก แต่อีกฝ่ายอายุมากกว่า แถมยังเป็นแรปเปอร์และนักแต่งเพลงที่ประสบความสำเร็จทั้งที่อายุยังน้อย ถึงนิสัยส่วนตัวจะแย่ไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วก็ถือว่าเป็นคนเก่งที่น่านับถือคนหนึ่ง เขาพูดอะไรมากไม่ได้ทั้งนั้นละ

            และที่จริงโอเมก้าที่มีเมทจะจมูกไวเพิ่งขึ้นเป็นพิเศษ ถ้ามีกลิ่นอะไรแปลกๆติดตัวคนรักมาก็ต้องคิดแล้ว

            มันไม่ใช่ว่าโอเมก้าเป็นพวกขี้จับผิด แต่เพราะฮอร์โมนต่างหากที่ทำให้เป็นแบบนั้น

            “อื้อ ช่างเขาเถอะ”

            “จีมิน ทำไมนายไม่บอกคนอื่นเรื่องนี้ นายก็รู้ว่ายิ่งเมทของตัวเองมีกลิ่นคนอื่นติดเท่าไหร่ยิ่งจะทำให้นายสุขภาพเสีย”

            “กับพี่ยุนกิแล้วยังไม่ได้เมทกันซะหน่อย ไม่เป็นไรหรอกน่า” จีมินรู้ว่าแทฮยองเป็นห่วงเขา แต่เขามันก็เป็นแค่โอเมก้าตัวเล็กๆไม่มีสิทธิไม่มีเสียงอะไร จะไปห้ามคนอย่างมิน ยุนกิเรียกได้คำเดียวว่าไม่รักชีวิต


            เห็นมึนๆง่วงๆอย่างนั้น เวลาโมโหก็โมโหร้ายจนน่ากลัว จีมินคาดเดาว่ามันคงเป็นคุณสมบัติทั่วไปของอัลฟ่า

            “นายอย่าดูถูกฮอร์โมนของตัวเองนะจีมิน! แต่ก่อนที่ฉันกับแทยังไม่ได้เมทก็คลื่นไส้บ่อยๆเหมือนกันแหละ”

            จองกุกเหล่ตาไปที่แทฮยอง สมัยก่อนแทฮยองก็เป็นประเภทพ่อพวงมาลัยร่อนไปร่อนมา ทั้งที่ยังไม่ได้เมทกัน แต่พอคบกันได้ไม่นาน ไอ้ความรู้สึกเหมือนผูกพันกันมันกลับส่งผลกระทบต่อจองกุกไม่น้อยเลย แล้วกับจีมินที่ตกหลุมรักคนแบบนั้นมาเกือบสองปีแล้วจะต้องรู้สึกขนาดไหน

            จีมินไม่ได้ปฏิเสธว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ต่อให้มันจะมีอะไรเกิดขึ้นจริง ยังไงคนแบบนั้นก็คงไม่มาสนใจคนอย่างเขาอยู่ดี

            “ช่างมันเถอะ ว่าแต่วันนี้มีควิซ พวกนายนัดฉันมาแต่เช้าก็เพื่อจะให้ทวนให้ไม่ใช่เรอะไง มัวแต่พูดเรื่องไร้สาระเดี๋ยวก็ไม่ทันกันพอดี”

            พูดประโยคนี้หลุดออกมาจากปาก ทั้งแทฮยองและจองกุกก็เบิกตากว้าง รีบหยิบหนังสือวิชาคาบเช้าออกมาโดยพร้อมเพรียง ลืมเรื่องที่พูดกันก่อนหน้าไปเสียสนิท!

            แต่ในใจลึกๆของแทฮยองภาวนาไม่ให้ทั้งคุณยุนกิและจีมินรู้ตัวในวันที่สายเกินไปแล้ว

 

            ตอนที่จีมินจรดปากกาเขียนตัวอักษรสุดท้ายเสร็จ ก็เป็นเวลาเดียวกับที่นักศึกษาซึ่งถัดไปอีกสามโต๊ะข้างหน้าเขาล้มลงตกเก้าอี้ไป คนทั้งห้องและอาจารย์รีบจ้องไปที่ตรงนั้นเป็นจุดเดียวกัน ก่อนจะร้องอ๋อเมื่อได้กลิ่นหอมราวกับขนมหวานลอยละล่องจนแสบจมูก

            มันเรียกว่าฮีท

            ไม่นานนักก็มีอัลฟ่าคนหนึ่งรีบเปิดประตูห้องเข้ามา แน่นอนว่าเป็นเมทของนักศึกษาโอเมก้าคนนั้นที่ล้มลงไป อัลฟ่าหนุ่มหยิบกระดาษคำตอบควิซไปส่งอาจารย์ให้ที่หน้าห้องโดยที่อาจารย์ที่สอนก็ทำเพียงแค่พยักหน้าส่งๆให้คนเป็นอัลฟ่ารีบอุ้มโอเมก้าของตัวเองกลับบ้าน


            สิ่งที่จีมินไม่ชอบอย่างหนึ่งของการเป็นโอเมก้าคือ ฮีทหรือฤดูผสมพันธุ์


            เพราะเป็นโอเมก้าที่สามารถตั้งครรภ์และมีลูกได้ ทำให้เกิดสิ่งที่เรียกว่าฤดูผสมพันธุ์ขึ้น โดยปกติตัวของโอเมก้าแต่ละคนจะมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวของตัวเอง ซึ่งกลิ่นหอมที่ว่านั้นจะทวีความรุนแรงเมื่อฤดูผสมพันธุ์มาเยือน กลิ่นที่ว่าจะล่อลวงอัลฟ่าทั้งหลายทั้งแหล่เข้ามาตามกฎเกณฑ์ของธรรมชาติ ถ้ามีเมทแล้วก็โชคดีไป แต่ถ้าไม่มีเมทก็ต้องระวังเพราะโอเมก้าส่วนใหญ่ที่ยังไม่มีคู่มักจะหาน้ำหอมกลิ่นอัลฟ่ามาฉีดตัวอยู่เสมอเพื่อป้องกันอันตรายจากอัลฟ่าเหล่านั้น


            ถึงจะเป็นมนุษย์เหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นทุกคนต่างรู้ดีว่าอัลฟ่าคือยอดสูงที่สุดบนพีระมิดในสังคม


            มีอัลฟ่าจำนวนไม่น้อยที่มีนิสัยชอบข่มเหงรังแกโอเมก้า ซึ่งเป็นปัญหาที่ไม่ได้รับการแก้ไข โอเมก้าซึ่งเป็นฐานจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากสวมปลอกคอเพื่อป้องกันการเมทที่ไม่พึงประสงค์และพยายามฉีดน้ำหอมเพื่อกลบทับกลิ่นเหล่านั้น มันถือเป็นเครื่องป้องกันประจำตัวที่ต้องพกพาไปไหนต่อไหน เพราะไม่มีใครรู้ว่าฮีทจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ มันอาจเกิดขึ้นตอนที่คุณนอน อาบน้ำ ไม่ก็อย่างในห้องสอบแบบนี้ ซึ่งเพื่อป้องกันการเกิดฮีทในห้องสอบ ก็มีบางครั้งที่เราต้องพึ่งยาเลื่อนหรือป้องกันการเกิดฮีท แต่ผลกระทบที่ตามมาก็อาจจะทำให้ปวดหัวเป็นไข้ก็มีให้เห็นอยู่ทั่วไป


            ข้อดีในข้อเสียของการเป็นคู่หมั้นของมิน ยุนกิคือไม่มีอัลฟ่าคนไหนกล้าเข้าใกล้เขา

            ไม่นับครอบครัวและแทฮยองที่เป็นเพื่อนกันมานาน อัลฟ่าทุกคนรู้ดีว่ามิน ยุนกิเป็นอัลฟ่าในหมู่อัลฟ่า ไม่มีการชกต่อยครั้งไหนที่เขาไม่ชนะ เมื่อปาร์ค จีมินคนนี้ถูกตราอยู่หน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์จนเกือบหนึ่งสัปดาห์เพราะพิธีหมั้นหมายสุดอลังการ อัลฟ่าคิดไม่ซื่อพวกนั้นก็กลัวมากพอที่จะเลือกไม่แตะต้อง

            ขี้โวยวาย ปากร้าย หัวรุนแรง ใครจะไปอยากมีเรื่องกับคนแบบนั้น ยุนกิไม่เคยคิดแม้แต่จะรักษาภาพลักษณ์ นอกจากเรื่องเอาการเอางานแล้วพ่อคุณนึกอยากจะทำอะไรก็ทำ เคยแคร์เคยสนใจที่ไหน

            “จีมินวันนี้เรากลับก่อนนะ”


            จีมินเห็นจองกุกพูดเสียงเบาก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ ท่าทางกลิ่นของโอเมก้าคนเมื่อกี้จะส่งผลกระทบต่อแทฮยองไม่มากก็น้อยเพราะเห็นสีหน้าแดงๆของเจ้าตัวก็พอจะรู้ว่าคนทั้งคู่คงจะต้องกลับไปสะสางปัญหาที่เกิดขึ้น โดยปกติแล้วแทฮยองจะขับรถไปส่งจีมินที่ป้ายรถประจำทาง แต่วันนี้มันคงไม่ดีนักเพราะถึงอย่างไรจีมินก็เป็นโอเมก้าคนหนึ่ง การที่จะให้ไปนั่งอุดอู้อยู่ในรถเกิดแทฮยองหน้ามืดไปก็คงไม่ดี เขาโบกมือลาเพื่อนสองคนอย่างเข้าใจ ไม่ได้คิดว่าจะกลับบ้านเร็วอยู่แล้ววันนี้

 

            เขาฉีดน้ำหอม หยิบปลอกคอขึ้นมาสวม มันเป็นปลอกคอหนังที่ตัวล็อกทำจากเหล็กแข็งแรง การเมทของอัลฟ่าและโอเมก้าทำได้โดยการที่อัลฟ่าจะทำรอยที่หลังคอของโอเมก้าด้วยการกัดฝังคมเขี้ยวลงไประหว่างร่วมอภิรมย์ ตราบใดที่ยังมีปลอกคอนี้อยู่จีมินก็คลายความกังวลที่จะต้องไปไหนมาไหนคนเดียว เป็นโอเมก้าที่ยังไม่มีเมท ที่จริงก็ควรไปกับเพื่อนนั่นละ แต่เมื่อเพื่อนของคุณเป็นเมทกัน ไอ้จะเข้าไปเป็นมือที่สามตลอดเลยมันก็ไม่ใช่เรื่อง


            ท่ามกลางอากาศต้นเดือนมีนาคม จะว่าหนาวมากมั้ยก็ไม่ได้หนาวมากนักเพราะช่วงเดือนกุมภาพันธ์อากาศที่หนาวจนอุณหภูมิติดลบก็หนาวกว่านี้มาก จีมินชอบฤดูหนาวมากกว่าฤดูอื่นเพราะในช่วงฤดูร้อนมันก็ร้อนจนทำเขาต้องฉีดน้ำหอมกลบกลิ่นบ่อยครั้งกว่าเพราะกลิ่นเหงื่อมักจะกระตุ้นความใคร่อยากของอัลฟ่า ถึงจีมินจะไม่เคยเป็นฮีทมาก่อน แต่เขาคิดว่าระแวงไว้ก่อนก็ดีกว่าไม่ระวังอะไรเลย

            “โปรโมชั่นวันนี้ ซื้อของให้เมทลดสามสิบเปอร์เซ็นต์นะคะ” จีมินหยุดเท้าที่ร้านขายอุปกรณ์อิเลคทรอนิคส์แฟรนไชส์ชื่อดัง นอกจากพวกเครื่องใช้ไฟฟ้าก็มีพวกเครื่องดนตรีด้วย

            ที่จริงอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของยุนกิแล้ว

            “สวัสดีค่ะ คุณลูกค้าไม่ทราบว่าสนใจอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าคะ” พรีเซนเตอร์เบต้าสาวสวยทักเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม จีมินพยักหน้ารับแกนๆก่อนจะรีบพุ่งตัวไปที่พวกกลุ่มหูฟัง

            เขาไม่มีความรู้เรื่องเครื่องทำเพลง หรือพวกเครื่องดนตรี แถมอีกฝ่ายยังมีของเหล่านี้อยู่เต็มไปหมด ที่พอจะใกล้ตัวที่สุดก็คือหูฟังนั่นละ

            พูดถึงคำว่าหูฟัง ก็แบ่งออกเป็นหลายประเภท ทั้งที่ใช้ทั่วไป แบบเป็นเฮดโฟน หรือแบบพวกอินเอียร์ มีแบบที่ต่อสัญญาณให้เลือกมากมายเต็มไปหมด เอาจริงๆแล้วถึงจะคิดมาก็ชวนให้ตาพร่าเหมือนกัน

            “มาซื้อของให้เมทเหรอครับ” พนักงานเบต้าประจำแผนกเดินเข้ามาถามทันที โชคดีที่ร้านค้าชอบจ้างพนักงานที่เป็นเบต้า เพราะพวกเบต้ารู้ดีว่าควรจะรักษาระยะห่างกับอัลฟ่าและโอเมก้ายังไง

            “ครับคือเขาชอบเล่นดนตรี” ทำเพลงกับแรปคำหยาบจะถือได้ว่าเป็นการเล่นดนตรีมั้ยนะ

            “อื้มถ้าอย่างนั้นลองดูหูฟังแบบอินเอียร์มั้ยครับ นอกจากโปรโมชั่นลดสามสิบเปอร์เซ็นแล้วยังมีให้สกรีนลายฟรีด้วย มีรุ่นที่ดูมาแล้วเป็นพิเศษมั้ยครับคุณลูกค้า”

            จีมินส่ายหัว “ที่จริงผมไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับอินเอียร์ แต่เพราะจะถึงวันเกิดเขาแล้วก็อยากจะให้ของที่มันดีๆหน่อย”

            คนเป็นเบต้าผงกหัวอย่างเข้าใจ พิจารณาดูแล้วจากรองเท้ากระเป๋าแสดงว่าลูกค้าคนนี้มีเงิน ดังนั้นก็ควรจะขายอะไรที่มันดีๆหน่อยสินะ

            “งั้นลองเป็นรุ่นนี้มั้ยครับ เพิ่งออกมาได้ไม่ถึงสัปดาห์กำลังจะหมดสต็อกแล้วด้วย พวกแรปเปอร์ นักดนตรีเขาชอบใช้กัน สกรีนลายฟรีด้วยนะ”


            พนักงานแนะนำหูฟังให้เขาสองสามรุ่น จีมินก็เลือกรุ่นที่ดูดี แอบเปิดรีวิวจากอินเทอร์เน็ตนิดหน่อยก็เลือกรุ่นหนึ่ง สกรีนลายสีตัวอักษรสีเงินบนพื้นสีน้ำเงินเข้มประกายมุก

            มองดูแล้วก็คล้ายกับดวงดาวบนท้องฟ้าตอนกลางคืนดีเหมือนกัน สำหรับเขาเองก็มองยุนกิอย่างนั้นนั่นละ

            จะชอบรึเปล่านะ

 

            จีมินกลับถึงบ้านไม่เย็นไม่ค่ำ แม่บ้านบอกว่ายุนกิพาคู่ขาคนนั้นออกไปเมื่อสองสามชั่วโมงที่แล้ว ได้ยินอย่างนั้นก็ถอนหายใจ แสดงว่ายังไงก็คงไม่กลับมาเร็วๆนี้นั่นละ เจ้าตัวเป็นคนใช้ชีวิตกลางคืน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าจุดจบของคืนนี้ถ้าไม่ใช่ฮอลล์คอนเสิร์ตสักที่ก็คงเป็นที่ผับที่บาร์

            จีมินไม่ได้ถือสากับไอ้การชอบเที่ยวแบบนี้หรอก เขาเองก็มีบ้างที่ไปเที่ยวอะไรแบบนี้ แต่ก็ต้องไปกับเพื่อนๆเท่านั้นถึงจะมั่นใจว่าปลอดภัย


            หลังจากอาบน้ำกินข้าว จีมินก็เริ่มเขียนการ์ด เพราะเขาเป็นคนพูดไม่เก่ง อีกทั้งเขากับยุนกิเองก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันมากนัก (ในสถานะคู่หมั้นแล้วคงต้องใช้คำว่าไม่สนิทกันเลยมากกว่า) เราสองคนต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายชอบอะไร ทำอะไรอยู่ที่ไหน แต่มันก็ไม่ได้เกิดจากที่เราพูดคุยกัน เป็นเพราะเขามักจะรู้ ส่วนยุนกิเองก็คงถามเรื่องของเขาผ่านทางแม่บ้านเพื่อเอาไปรายงานคุณมินกับคุณนายมิน


            เขารู้ว่ายุนกิชอบเพลงฮิปฮอป ส่วนจีมินก่อนที่เราสองคนรู้จักกัน เขาไม่เคยชอบฮิปฮอปมาก่อนเลย


            ไม่เคยชอบเจ้าสัตว์หน้าขนอย่างเจ้าหมาฮลลี่ที่ยุนกิรักเหมือนลูก ไม่เคยนึกอยากที่จะไปเที่ยวรอบโลกด้วยเหมือนกัน แต่เพราะตอนที่เห็นเจ้าตัวให้สัมภาษณ์ด้วยดวงตาที่เป็นประกายว่ามันคือความฝัน จีมินถึงนึกอยากจะติดตามไปดูยุนกิเล่นคอนเสิร์ตนานาชาติที่เจ้าตัวเดินทางไปแสดงดูสักครั้ง


            มันไม่ใช่ตัวเขาเลย

            เขาน่ะชอบฟังเพลงบัลลาด ชอบเต้น แต่ไม่ชอบอะไรที่มันหนักหน่วง ไม่ชอบออกเดินทางแต่ชอบนอนอยู่บนเตียง

            แต่พอคิดว่าจะได้ทำเรื่องเหล่านั้นกับยุนกิ มันก็ชวนให้ตื่นเต้นไปหมด

            นั่นคือความคิดของเขาก่อนที่เขาจะค้นพบว่าการที่เราสองคนหมั้นหมายกัน มันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับการจับคนแปลกหน้าสองคนมาให้สัมภาษณ์ต่อหน้าคนทั้งประเทศที่รู้ดีว่าเรากำลังเสแสร้ง

            ผมไม่เคยนึกสนใจไอ้ของพวกนี้มาก่อนเลย แต่พอคิดว่าคนที่มีพร้อมทุกอย่างแล้วอย่างคุณจะอยากได้อะไร ก็ไม่มีอะไรที่คุณขาด ผมเลยคิดว่าอันนี้ที่จริงมันก็น่าจะดีนะ…’

            จากไม่กี่บรรทัดกลายเป็นหน้ากระดาษ

            จากคำบอกเล่ากลายเป็นคำบอกรัก.

 

            เช้าวันถัดมา ยุนกิไม่ได้คิดว่าจีมินจะยังรอพบเขาอยู่ทั้งที่เลยเวลาอาหารของเจ้าตัวแล้ว

            “วันนี้ไม่มีเรียนเหรอจีมิน?”


            จีมินยิ้มกว้างกว่าทุกวัน เพราะวันนี้ไม่ได้มีกลิ่นโอเมก้าที่ไหนมาติดตัวคู่หมั้นของเขา ดูจากแววตาอิดโรยของคนเป็นอัลฟ่าแสดงว่าเจ้าตัวน่าจะมัวแต่หมกมุ่นทำเพลงอยู่ถึงดึกดื่น

            “วันนี้เรียนบ่ายครับ วันนี้คุณยุนกิไม่ได้ไปไหน?”


            ยุนกิเอียงคอด้วยความสงสัย ดูเหมือนวันนี้โอเมก้าของเขาดูเหมือนจะอยากพูดอะไรกับเขามากกว่าปกติ “พี่มีงานช่วงบ่าย เราเรียนกี่โมง ออกไปพร้อมพี่มั้ย?”

            “คาบบ่ายสองโมงครึ่งครับ แต่คุณยุนกิไม่ได้ต้องไป เอ่อ รับใครที่ไหนเหรอครับ”

            “ใครจะสำคัญกับพี่เท่าเราละ หืม? เดี๋ยวพี่ไปส่งที่มหาลัยนะ อย่าเพิ่งไปละ พี่ไปอาบน้ำก่อน”

            จีมินพยักหน้ารับ มองปลายผ้าคลุมอาบน้ำเดินกลับขึ้นไปบนห้องหัวใจก็สั่นระรัว ที่จริงถึงจะเป็นพวกชอบหิ้วคนเข้ามานอนแต่จีมินรู้ว่ายุนกิยังไม่ได้มีคนที่จริงจังด้วย ถ้าเป็นไปได้ก็ขออย่าให้มีเลยก็แล้วกัน


            หลังจากนั้นไม่นานยุนกิก็แต่งตัวเรียบร้อยถือกระเป๋าลงมา จีมินรู้สึกได้ว่ามีสายตาสอดรู้สอดเห็นของเหล่าคนงานในบ้านเพราะมันนานมากแล้วที่ไม่มีใครได้เห็นยุนกิและจีมินออกไปไหนมาไหนพร้อมกัน คุณยุนกิเธอเป็นพวกมนุษย์กลางคืน ส่วนคุณจีมินเองก็ใช้ชีวิตแบบพวกเด็กนักศึกษาทั่วไป


            “นั่งได้มั้ย ให้พี่ปรับเบาะให้” ยุนกิหันมามองคนที่กำลังพยายามปรับเบาะให้เข้าที่เพราะมันกว้างเกินกว่าต้องการ

            “ได้ครับ ไม่เป็นไร” จีมินเลื่อนเบาะให้เข้าที่ยุนกิถึงเริ่มออกรถ

            “วันนี้เรียนอะไรนะเรา”

            “เรียนภาษาอังกฤษครับ พอดีอาจารย์แกมีธุระช่วงเช้าเลยเลื่อนมาเป็นช่วงบ่ายแทน”

            “อ่า อย่างนี้นี่เอง ก็ว่าปกติจีมินไปเช้าจะตาย”

            หืม ยุนกิน่ะ เคยสนใจเขาด้วยรึไง? คนเด็กกว่าคิดในใจแต่ไม่ได้พูด

            “ครับ แล้ววันนี้คุณยุนกิมีงานเยอะมั้ยครับ”


            “ก็มีนิดหน่อย แต่คงไม่ทันเราเลิกเรียนละมั้ง หรือว่าจีมินอยากจะกินข้าวเย็นกับพี่?” ยุนกิถามไปอย่างนั้น รู้ดีว่าจีมินต้องกำลังทำหน้าประหลาดทั้งที่เขาไม่ได้เห็นเพราะมองทางอยู่ ก็โอเมก้าของเขาน่ะ เคยอยากจะไปไหนมาไหนกับเขาที่ไหน เจ้าตัวเป็นเด็กเรียบร้อย ดูแล้วน่าจะแหยงกับพฤติกรรมของเขามากอยู่ แต่ยุนกิก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ เพราะถึงยังไงสุดท้ายแล้วก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี


            “ไม่รบกวนเหรอครับ”

            “ฮื้อ อย่าพูดคำว่ารบกวนให้แม่พี่ได้ยินเชียวนะ หยิกพี่หูขาดแน่”

            ยุนกิได้ยินเสียงจีมินหัวเราะคิกคัก พอแอบเหลือบตาหันไปดูก็เห็นว่าดวงตาเจ้าของเสียงหยีกันจนกลายเป็นจันทร์เสี้ยว

            เสียงโทรศัพท์เรียกเขาทำให้จีมินหยุดหัวเราะ ปาดน้ำที่หางตากดรับแล้วก็พบว่าเป็นแทฮยอง

            “ว่าไง แท”

            จีมิน กินข้าวด้วยกันมั้ย

            “อืม… ยังไม่ถึงมหาลัยเลย พวกนายกินไปก่อนก็ได้”

            ยังไม่ถึง? นายเนี่ยนะ แทฮยองไม่เคยเห็นจีมินมาถึงช้ากว่าพวกเขาสักครั้ง

            “อื้อ วันนี้คุณยุนกิมาส่ง”

            จริง?

            “จริงสิ” จีมินไม่กล้าล้ออะไรเพื่อนเพราะรู้ดีว่าคนที่กำลังขับอยู่

            เดี๋ยวพวกฉันรอดีกว่า โรงอาหารคนเยอะด้วย แทฮยองกับจองกุกถ้าเลี่ยงได้ก็อยากจะเลี่ยงที่สุดคือการให้จีมินไปฝ่าคนเยอะๆที่โรงอาหารช่วงบ่าย จีมินชอบคิดว่าตัวเองไม่เป็นไร แต่ไม่รู้เลยว่ามีคนรอจ้องจะเข้ามาใกล้อยู่ตลอด

            “แทฮยอง ไม่ต้องรอก็ได้ ฉันกินคนเดียวได้”

            “เดี๋ยวพี่กินเป็นเพื่อน จีมินบอกเพื่อนไป” ยุนกิเหมือนเริ่มจะเก็ทอะไรบางอย่าง เขาไม่เคยไปที่โรงอาหารมหาลัยของจีมินหรอก แต่ก็พอจะเดาได้คร่าวๆว่าเพื่อนของจีมินคงไม่อยากให้จีมินกินข้าวคนเดียวในที่ที่คนเยอะ วันนี้ยังมีเวลาอีกมาก ไปถ่ายรูปกับจีมินแล้วส่งให้แม่ดูดีกว่าจะได้เลิกบ่นเขาสักที

            “เห? จะดีเหรอครับ คุณยุนกิ”

            “ดีสิ หรือว่าจีมินไม่อยากกินข้าวกับพี่?”

            “อ่างั้นแทฮยอง นายกับจองกุกกินไปก่อนเลยก็ได้จะได้ไม่ต้องหิ้วท้องรอ เดี๋ยวพี่ยุนกิจะกินด้วย”

            แทฮยองบ่นงึมงำอยู่สองสามคำก่อนจะวางสายไป จีมินไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับอัลฟ่าแรปเปอร์วันนี้

            อยู่ดีๆก็ทำเหมือนอยากอยู่กับเขาอย่างนั้นละ


 

            ยุนกิไม่ชอบที่ที่คนเยอะ แล้วโรงอาหารคณะจีมินก็คนเยอะมาก พอทั้งคู่ได้โต๊ะจีมินก็รีบถามเลยว่ายุนกิอยากจะกินน้ำอะไร เห็นเหงื่อที่ข้างแก้มก็แอบรู้สึกผิด

            เขารู้ว่ายุนกิไม่ได้เต็มใจหรอก

            “อะไรก็ได้ จีมินอยากกินอะไร อันไหนอร่อยแนะนำพี่เร็ว”

            “อืมปกติก็กินข้าวยำร้านนู้น แต่คุณยุนกิชอบกินเนื้อนี่ครับ พุลโกกิร้านนั้นก็ใช้ได้อยู่นะครับ” เขาชี้นิ้วไปทางหนึ่งที่มักใช้บริการเป็นประจำ ยุนกิมองร่างเพรียวบางของจีมินก็ต้องส่ายหัว เพราะมัวแต่กินผักก็เลยผอมแบบนี้ แน่นอนว่าเป้าหมายของเขาต้องเป็นร้านที่สอง

            “แล้วจีมินจะกินอะไร”

            “อะไรก็ได้ครับ แล้วแต่คุณยุนกิเลย แต่ว่าให้ผมไปซื้อให้มั้ย มันร้อนเดี๋ยวจะ

            ยุนกิเพิ่งจะสังเกตว่าจีมินชักจะเกรงใจเขาเกินไปแล้ว

            “ไม่ต้องเลย เดี๋ยวพี่ไปซื้อเอง เรานั่งอยู่นี่แหละ”

            จีมินมองตามร่างที่เดินหายไปทางที่เขาชี้บอก ไม่เคยคิดฝันเหมือนกันว่าจะได้มีวันที่ได้กินข้าวกับคุณยุนกินอกบ้านแบบนี้

            นี่มันเหมือนฝันไปเลย

            “จีมิน สวัสดี”

            เสียงทักทายทำให้คนถูกทักรีบหันไป เห็นหน้าคนทักแล้วก็ทำหน้าบูด

            “อ่าสวัสดี กีฮา” จีมินไม่ได้โง่พอที่จะไม่รู้ว่าอัลฟ่าอย่างกีฮาที่เข้ามาทักเข้ามาหาเขาบ่อยๆนะเพราะอะไร แต่อย่างที่บอกว่าจีมินไม่ได้สนใจ เขามีคู่หมั้นแล้วก็บอกไปตั้งหลายครั้งแต่เจ้าตัวไม่เคยจะเชื่อ

            “ทำไมวันนี้มาที่โรงอาหารคนเดียวละ แทฮยองกับจองกุกไม่มาด้วยเหรอ”

            อา สองคนนั้นมากินไปก่อนแล้วมั้ง”

            “อย่างงี้จีมินก็เหงาแย่เลยสิ ให้เรานั่งเป็นเพื่อนมั้ย?” จีมินไม่เคยนึกชอบใจสายตาเจ้าชู้กรุ้มกริ่มของอีกฝ่ายเลยสักนิดเพราะมันทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกรุกราน

            “ไม่เป็นไร กีฮากินข้าวแล้วก็ไปทำธุระต่อเถอะ เราไม่อยากรบกวน”

            “แต่จีมินอยู่ตรงนี้ จะให้เราไปที่ไหนละ ให้เรานั่งด้วยดีกว่านะ”

            “อย่าเลยคือเราไม่” จีมินพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่มือหนาของอัลฟ่ากลับจับลงที่ไหล่เขาอย่างแรง

            ไม่มีใครสั่งใครสอนรึไงกันนะว่าอย่างแตะตัวโอเมก้าตามอำเภอใจโดยเฉพาะโอเมก้าที่


            “จีมิน นี่ใคร” เสียงเข้มพร้อมมือหยาบที่วางอยู่ตรงไหล่แคบถูกปัดผลักออกไป จีมินที่เผลอหลับตาปี๋ถึงเงยหน้าขึ้นมองเห็นอัลฟ่าแรปเปอร์ที่วางถาดอาหารสองถาดลงที่โต๊ะอย่างแรง กระทั่งไหล่อีกข้างก็ถูกโอบไว้

            “คะคือ” “คนที่จีบจีมิน ละนายเป็นใคร” กีฮาเหมือนจะยังไม่เข้าใจ อัลฟ่าที่กำลังโอบไหล่จีมินอยู่มองหน้าก็รู้สึกไม่ถูกชะตาด้วยแล้ว

            คือ เป็นคู่หมั้นน่ะ

            “เป็นคู่หมั้นของจีมิน พอใจยัง ไม่มีใครสั่งสอนรึงไงว่าอย่ามาแตะตัวโอเมก้าของคนอื่น”

            ยุนกิจ้องกลับไปตรงๆ เมื่อเลือกที่จะมายุ่งกับคนของเขาก็ควรจะทำใจไว้แล้วด้วยว่ามิน ยุนกิไม่เคยปล่อยให้ใครมาแตะต้องของของเขาฟรีๆ

            กีฮามองมาที่ทั้งคู่อย่างหวาดระแวง แต่เมื่อเห็นว่าจีมินไม่ปฏิเสธก็ได้แต่เดินไปทางอื่นอย่างหัวเสีย ในบรรดาอัลฟ่าก็พอจะมองกันเองออกว่าใครอยู่ในขั้นไหน และอัลฟ่าที่อ้างว่าเป็นคู่หมั้นก็จีมินก็คือของจริง

            ถึงว่าไม่เคยออกไปกับใครที่ไหนเลย

 

            “นานรึยัง?”

            “อะไรเหรอครับ” จีมินพยายามทำตัวลีบให้นั่งติดริมเก้าอี้มากที่สุด เมื่ออัลฟ่าเลือกที่จะนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งเดียวกันแทนที่จะเป็นฝั่งตรงข้าม ไม่เคยชินเอาเสียเลยเมื่อมือข้างหนึ่งของอีกฝ่ายแตะที่เอวแบบนี้

            “ไอ้หมอนั่น”

            “ปกติก็ไม่มีหรอกครับ เพราะแทฮยองกับจองกุกอยู่ด้วย”

            “เพื่อน?”

            “ครับ”

            “แล้วมีแบบนี้บ่อยมั้ย” ยุนกิเข้าใจแล้วว่าทำไมเพื่อนของจีมินถึงเป็นห่วงเจ้าตัวนักหนา ถ้าไม่มาเจอด้วยตัวเองก็คงไม่เข้าใจ ถึงจะยังไม่ได้เมทกันจริงๆแต่ยังไงจีมินก็เป็นคู่หมั้นของเขา ยุนกิไม่ปฏิเสธหรอกว่าเขาก็ไม่ใช่คนดี แต่ทุกครั้งที่จะออกไปกับใครที่ไหนก็เต็มใจด้วยกันทั้งสองฝ่ายทั้งนั้น

            หรือว่านี่มันเป็นบาปของเขา?

            “ก็มีบ้างครับ สองสามคน”

            “วันหลังพี่จะมารับมาส่งเราเอง”

            “แต่ผมเกรง” “ไม่ต้องเกรงใจอะไรทั้งนั้น มีเรื่องแบบนี้ทำไมไม่บอกให้พี่รู้?”

            จีมินไม่เคยเห็นยุนกิสนใจเรื่องของเขาแบบนี้มาก่อน อยากจะตอบออกไปตรงๆว่าเคยอยู่ให้เขารายงานด้วยรึไงกัน

            “ก็เราไม่ค่อยเจอกันนี่ครับ”

            เห็นคนเป็นโอเมก้าทำหน้าหงอ ดวงตาแข็งกร้าวก็อ่อนแสงลง มองแค่จากตรงนี้ก็รู้แล้วว่าโอเมก้าของเขาตัวเล็กกว่าที่คิดไว้มาก จะไปสู้กับใครที่ไหนได้

            “วันหลังมีอะไรก็โทรเรียกพี่ เข้าใจมั้ย? พี่อาจจะไม่ใช่คนดี แต่ถึงยังไงเราก็พึ่งพี่ได้ ยังไงเราก็เป็นคู่หมั้นกัน”

            คู่หมั้นที่เกิดจากความไม่เต็มใจนะเหรอครับ? จีมินได้แต่คิดในใจเท่านั้นละ

            “ครับ”

            “แล้วพรุ่งนี้พี่จะมารับผมเหรอครับ” พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของเจ้าตัว

            “เดี๋ยวพี่ดูอีกที แต่อาจจะมารับเรากลับก่อนเพราะพี่มีปาร์ตี้”

            ยุนกิขมวดคิ้ว เขารู้ดีว่าคนอย่างจีมินไม่น่าจะชอบไปปาร์ตี้

 

            ในเสื้อคลุมตัวนอกของจีมินมีถุงผ้าเล็กๆสอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อด้านใน มันคือของขวัญ


            เพราะวันนี้ยุนกิตัดสินใจที่จะเคาท์ดาวน์ฉลองวันเกิดปีที่ยี่สิบหกกับเพื่อนๆที่คลับชั้นสูง คนที่มาก็มีแต่เพื่อนไฮโซ เพื่อนในวงการไม่ก็พวกนางแบบสาวๆสวยๆ จีมินเห็นพวกหล่อนแต่งตัวจี๊ดจ๊าดเดินผ่านทีไรก็แทบจะเป็นลมเพราะบนตัวพวกหล่อนน่ะต้องเรียกว่าเศษผ้าด้วยซ้ำ


            จีมินไม่ได้เข้าไปทักเจ้าของงานเพราะเจ้าตัวดูเหมือนกำลังจะวุ่นวายกับการรับของขวัญที โอบคนนั้นทีคนนี้ที ยุนกิไม่ได้เชิญเขามาอยู่แล้วแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ห้าม จีมินไม่รู้ว่ายุนกิจะรู้มั้ยว่าเขามาที่นี่ แต่ที่แน่ๆคือเขาตั้งใจแค่รอให้ถึงเวลาเที่ยงคืน มอบของขวัญ แล้วก็กลับ


            ที่จริงเขาแค่รออยู่ที่บ้านก็ได้ แต่จีมินเห็นว่าของขวัญวันเกิดก็ควรจะให้ในวันเกิด และยุนกิเองก็คงไม่ได้กลับบ้าน (แหงละ เห็นโอเมก้าแต่ละคนแล้วถ้าจีมินเป็นยุนกิก็คงไม่กลับบ้านเหมือนกัน) เขามองแทฮยองกับจองกุกอย่างขอโทษ แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะพวกเราไม่ได้แฮงค์เอ้าท์แบบนี้ด้วยกันมานานแล้ว


            “คุณยุนกินี่ฮอตเป็นบ้าเลย มีแต่คนสวยๆล้อมหน้าล้อมหลัง” จองกุกกระซิบ     

            “อย่าพูดแบบนี้ให้แทฮยองได้ยินละ ไม่งั้นนายจะซวยเอา” จีมินกระซิบกลับ ตอนแรกก็คิดว่ารอให้คนน้อยๆ แต่พอดูแบบนี้แล้วคงไม่มีโอกาสแล้วละมั้ง

            ทำยังไงดีนะ อยากกลับบ้านแล้วสิ

            “ว่าแต่วันนั้นกีฮาหน้าเบี้ยวไปเลย เกิดอะไรขึ้นกันแน่ คนเขาลือกันให้แซ่ดว่านายมีอัลฟ่ามาด้วย”

            จองกุกละอยากจะเห็นหน้ากีฮาตอนนั้นเหลือเกิน ถึงเจ้าตัวจะเป็นอัลฟ่าที่เก๋าพอตัวแต่ถ้าให้เทียบกันแล้วยังไงคุณยุนกิก็เหนือกว่าเห็นๆ แทฮยองเคยเล่าให้ฟังว่าถึงอัลฟ่าจะเป็นพวกไม่ยอมใคร แต่มันก็มีบางครั้งที่เจออัลฟ่าให้หมู่อัลฟ่า ไม่อยากลงก็ต้องลง

            “ก็คุณยุนกิมาเจอตอนกีฮาจับไหล่เอาน่ะสิ นายก็รู้ว่าไอ้เรื่องแตะตัวโอเมก้าคนอื่นน่ะ

            “หา หมอนั่นกล้าทำขนาดนั้นเลย? จีมิน ถึงได้บอกแล้วว่าอย่าไปไหนมาไหนคนเดียวน่ะ”

            “อื้อ รู้แล้วน่า”


            “ว่าแต่คุณยุนกิถึงกับไปกินข้าวกับนาย แสดงว่าระหว่างพวกนายสองคนก็ต้องมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นแล้วสินะ” ตอนที่ได้ยินว่าคุณยุนกิยอมมากินข้าวที่โรงอาหารเขาตกใจมาก ก็คนคนนี้เคยแสดงทีท่าว่าจะสนใจเพื่อนเขาที่ไหน

            “ก็ไม่รู้สิ แต่เขาคงไม่คิดอะไรหรอกมั้ง” อาจจะแค่หวงก้างตามประสาอัลฟ่าแค่นั้นเอง

            “แล้วนายละ? นายจะไม่คิดอะไรได้เรอะไงฮึ่ก! อึ่ก” “จองกุก?”

            จีมินกำลังจะตอบคำถามแต่ก็ต้องรีบร้อนหันไปประคองเพื่อนเมื่อเห็นว่าจองกุกมีทีท่าผิดปกติ จองกุกงอตัวเหมือนว่าปวดท้อง จีมินนึกอยากจะถามว่าจองกุกเป็นอะไรจนกระทั่งได้กลิ่นหอมสดชื่นเหมือนผลส้ม มันคือกลิ่นประจำตัวเวลาที่จองกุกเป็นฮีท

            “ฮีท?” เขาถาม

            “อะ.. อื้อ” บ้าจริง ทำไมเขาต้องมาเป็นฮีทตอนนี้ด้วยนะ


            “เดี๋ยวฉันจะโทรหาแทฮยองให้” จีมินไม่รู้ว่าแทฮยองเดินไปเอาเครื่องดื่มถึงได้ แต่ก็ไม่วางใจนักเพราะจมูกดีๆของอัลฟ่ารอบข้างเริ่มจะฟุดฟิดกันเหมือนพยายามจะตามหาว่าใครคือเจ้าของกลิ่นนั้น จีมินดึงจองกุกให้เข้ามาใกล้ตัว พยายามซุกหน้าตัวเองกับซอกคอขาวเพื่อไม่ให้กลิ่นนั้นแพร่กระจายไปมากกว่านี้ กลิ่นหอมรุนแรงของโอเมก้าฟุ้งแตะจมูกจนเขารู้สึกมึนเมา มือหนึ่งประคองศีรษะของคนที่กำลังซุกหน้ากับไหล่ตัวเอง อีกมือก็รีบกดโทรออกหาแทฮยอง


            มันใช่เวลาอยู่สักพักกว่าแทฮยองจะรับโทรศัพท์เพราะสัญญาณในคลับค่อนข้างแย่ แต่ใช้เวลาไม่นานเมื่อเขาเห็นเงาร่างของอัลฟ่าหนุ่มที่ละทิ้งทุกอย่างมาเพื่อโอเมก้า


            “จีมินอา อย่างนี้ไม่ไหวแล้วละต้องกลับ” แทฮยองมองจองกุกอย่างกังวล รีบรับร่างของเมทเข้ามาในอ้อมแขน ในขณะเดียวกับฟีโรโมนของแทฮยองก็ส่งกลิ่นรุนแรงเพื่อให้อัลฟ่าคนอื่นรับรู้ว่าโอเมก้ามีเจ้าของแล้ว อัลฟ่าคนอื่นเมื่อเห็นอย่างนั้นก็เข้าใจ อัลฟ่าดีๆเขาไม่มีใครอยากจะยุ่งกับโอเมก้าที่มีเจ้าของหรอก ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่อย่างปกติน่ะนะ


            จีมินพยักหน้า ที่จริงต่อให้แทฮยองไม่พูดเขาก็กะจะไล่ทั้งคู่กลับอยู่แล้ว

            “พวกนายไปเถอะ อีกแป๊บเดียวพอฉันให้ของขวัญคุณยุนกิเสร็จก็กลับบ้านแล้ว”

            “รีบกลับละ ส่งป้ายทะเบียนแท็กซี่มาให้ฉันด้วย”

            “รู้แล้วครับพ่อ รีบกลับบ้านไปดูแลแม่เหอะ”

            “เดี๋ยวจะโดน จีมิน! นี่พูดจริงๆนะ นายก็รู้ว่าที่แบบนี้ไม่ดีสำหรับโอเมก้าที่

            “รู้แล้วน่า ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันพกน้ำหอมกับปลอกคอมาด้วย เดี๋ยวถึงบ้านจะรีบบอก นายก็อย่ารุนแรงกับจองกุกนักละ” จีมินหัวเราะ มองอัลฟ่าที่แกล้งทำหน้าหงุดหงิดใส่เขาก็รีบโบกมือไปมา แน่นอนว่าแทฮยองไม่เสียเวลา ยิ่งปล่อยให้กลิ่นนี้อยู่ไปนานๆมีแต่จะทำให้อัลฟ่าในคลับร้อนรน

            กว่าจะได้คุยกับสองคนนี้อีกรอบ ก็คงอีกสามวันละมั้ง ฮีทของจองกุกน่ะกินเวลานานจะตายไป

 

            ตอนที่ความรู้สึกนั้นเข้าจู่โจมเขา จีมินไม่รู้ว่ามันคืออะไร

            เหมือนร่างกายทั้งร่างมันร้อนผะผ่าว ท่ามกลางผู้คนเบียดเสียด ดวงตาของเขาเหมือนจะพร่าเพราะแสงไฟ รู้สึกเหมือนมีบางอย่างโบยบินอยู่ในช่องท้อง

 

            ตอนที่มองใบหน้านั้นชัดๆ ยุนกิไม่อยากจะเชื่อว่านั่นคือจีมิน

            มันเริ่มจากกลิ่นหอมแบบที่เขาไม่อาจปล่อยผ่านได้ลอยแตะจมูก จมูกของเขามันดีกว่าชาวบ้านทั่วไปอยู่แล้วเขารู้ เพราะอย่างนั้นเมื่อกลิ่นหอมคุ้นเคยที่เขาจำได้ว่ามันเป็นของใครทวีความรุนแรงขึ้นทุกที ทุกที ขาทั้งสองข้างเหมือนอยู่ไม่สุขตามสัญชาตญาณ เขาทิ้งกลุ่มเพื่อนไว้ที่โต๊ะพิเศษ สองเท้าสาวไปตามทางเบียดกับคนมากมาย ไม่สนใจเสียงทักทายของใครทั้งนั้น

            กลิ่นลูกอมรสสตรอเบอร์รี่ที่รุนแรง มีอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละที่เขารู้จัก

            เขาไม่ได้คิดว่าจะเจอจีมินในปาร์ตี้วันเกิดของเขา

            แต่ที่เขากำลังเห็นอยู่คือจีมิน

            เจ้าตัวพยายามหันซ้ายหันขวาท่ามกลางเหล่าอัลฟ่าที่พยายามจะเข้าใกล้ ดวงตาคู่นั้นสั่นระริกราวกับลูกนกในรังที่เจอสัตว์นักล่า

            “จีมิน!” นาทีที่เขาส่งเสียง ทันทีที่ดวงตามองสบ ยุนกิรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับจีมิน

            สีน้ำตาลในดวงตาคู่นั้นไม่เคยทอดมองเขาหยาดเยิ้มแบบนี้

            เขาฝ่าบรรดาพวกปลาซิวปลาสร้อย จีมินเอนโน้มตัวเข้าที่แผ่นอกที่กว้างพอจะกักขังเขาไว้ทั้งตัว เมื่ออัลฟ่าที่ล้อมรอบเห็นว่าโอเมก้าคนนี้มีเจ้าของแล้วก็ถอยห่าง มางานวันเกิดก็ต้องย่อมรู้ว่าควรจะเกรงใจเจ้าของวันเกิดด้วย

            “คุณยุนกิผมร้อน”


            “อื้อ รู้แล้วน่า มากับพี่นะ” เขาโอบประคองร่างนั้นไม่สนใจว่าไหล่ตัวเองจะกระแทกกับใคร นาทีที่เห็นว่าโอเมก้าของตัวเองถูกจับจ้องราวกับเป็นเนื้อชั้นดีมันทำให้ต่อมบางอย่างในตัวแทบจะระเบิดออกมา ไหนจะไอ้เจ้าเด็กมหาลัยคนเมื่อวาน ยุนกิไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะมีวันนี้ วันที่เขาต้องมาคอยตามหวงใครสักคนที่เขาพยายามแล้วที่จะไม่ให้ความสำคัญ

            ลำคอของเขาแห้งผาก วันนี้จีมินแต่งหน้าแต่งตัวไม่เหมือนกับทุกที อายไลเนอร์ที่กรีดเป็นเส้นบางขับให้ดวงตาคู่สวยเป็นคมชัด ยอมรับละว่าเคยคิดอยู่เหมือนกันว่าคู่หมั้นของตัวเองเป็นคนจืดชืด แต่วันนี้เขาคงต้องคิดใหม่

            โดยเฉพาะเวลาที่เจ้าตัวเป็นฮีท

            ใช่ จีมินกำลังเป็นฮีท

 

            ทันทีที่แผ่นหลังเอนราบติดกับเบาะรถ จีมินไม่ได้คิดว่าจะเป็นเขาเองที่พุ่งเข้าจู่โจมอีกฝ่ายก่อนอย่างนั้น แต่บางอย่างในตัวเขามันบอกว่าเขาต้องทำแบบนั้น

            “โว้ว ใจเย็นก่อน จีมิน” ยุนกิไม่อยากจะยอมรับนักละว่าริมฝีปากที่แตะลงบนอวัยวะเดียวกันกับของเขาก็นิ่มดี แต่เขาอยากจะให้จีมินรู้ตัวก่อนว่าเจ้าตัวกำลังเป็นอะไร และกำลังจะเผชิญอะไรต่อจากนี้

            “ร้อน”

            “รู้ตัวมั้ยเนี่ยว่าเรากำลังเป็นฮีท”

            ฮีท? ตอนนี้เนี่ยนะ

            “ผมไม่เคยเป็นฮีทมาก่อนเลย”

            “หืม? เอาจริงสิ แล้วรู้มั้ยว่าต้องทำอะไร” จีมินพยักหน้าอย่างเขินอาย เขารู้ แถมคนที่อยู่ตรงหน้าเขายังเป็นคู่หมั้นด้วย

            “จริงๆก็ไม่อยากทำในนี้หรอก แต่นายรอไม่ไหวแน่”

            “อื้อ ทำเลย” ตอบแล้วก็ไม่รอช้า มือเล็กรีบดึงเสื้อหนังตัวนอกของอัลฟ่าให้หลุดพ้นออกไป ด้านไหนเป็นเสื้อเชิ้ตพิมพ์ลายแบบที่เจ้าตัวชอบใส่ จีมินนึกไม่ชอบมันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรเพราะใส่แล้วยุนกิดูเหมือนเป็นพวกเสี่ยขี้เปย์ถึงได้ไม่ลังเลที่จะกระชากมันออก

            ยุนกิอมยิ้ม เขาพอจะรู้ว่าเวลาโอเมก้าติดฮีทแล้วนิสัยจะเปลี่ยนไป แต่ไม่คิดว่ามันจะทำให้โอเมก้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ แต่เขาชอบมันนะ

            


ก็นั่นแหละ

password : เลขหกตัว ปีเกิดเดือนเกิดวันเกิดคุณอัลฟ่า 


 

            รู้ตัวอีกทีโอเมก้าในอ้อมกอดของเขาก็สลบไปแล้วด้วยความอ่อนเพลีย

            ยุนกิถอนตัวออกมาในที่สุด จับพลิกดูก็เห็นว่ามีเลือดไหลออกเป็นทางยาวจากช่องทางนั้นก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าเป็นครั้งแรกแต่เขากลับไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย

            เขามองนาฬิกาที่ข้อมือซ้าย เพิ่งจะห้าทุ่มครึ่งเท่านั้น

            อัลฟ่าหนุ่มหยิบเสื้อผ้ามาสวมให้ตัวเองก่อนจะหยิบเสื้อคลุมตัวยาวคลุมให้คนที่หลับตาพริ้ม เสื้อผ้าของจีมินขาดหมดจนไม่เหลืออะไรที่ใส่ได้เลย

            “คุณจะไปไหน” เหมือนกับรู้ว่าคนเป็นอัลฟ่ากำลังจะห่างไป นาทีนั้นที่อยู่ๆจีมินก็รู้สึกตัว ดวงตาสีน้ำตาลจ้องเขาไม่วางตา

            “พี่ต้องกลับเข้าไปในงาน คนอื่นรออยู่”

            จีมินจับชายเสื้อเชิ้ตนั้นไว้โดยไม่รู้ตัว “ไม่ไปไม่ได้เหรอครับ” อยู่ดีๆเขาก็เกิดไม่อยากให้อีกฝ่ายไปไหนทั้งนั้น อยากให้ยุนกิกอดเขาไว้อย่างนี้จนกว่าจะเช้า


            “เด็กดี รออยู่ที่รถก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะโทรให้คนขับรถมารับเรา”

            เลือดในกายของจีมินพลันเย็นเฉียบเหมือนถูกแช่ในช่องฟรีซ

            ให้คนขับรถมารับเขากลับบ้าน? นี่มิน ยุนกิทำเหมือนว่าเขาเป็นพวกคู่นอนได้ยังไงกัน?

            “ให้คนมารับผมกลับบ้าน?”

            “อือ เราเหนื่อยขนาดนี้จะกลับเข้าไปในงานได้ยังไง?”

            เขาไม่ได้อยากกลับเข้าไปในงาน เขาแค่อยากให้ยุนกิอยู่กับเขา


            “มะไม่เอานะ จีมินไม่กลับบ้าน จีมินไม่อยากอยู่คนเดียว คะ คุณอยู่กับจีมินนะ นะฮะ อย่าไปนะ” จีมินไม่รู้ว่าอะไรทำให้ปากของเขาถึงหลุดพูดอะไรอย่างนั้นออกไปได้ ยุนกิขมวดคิ้วด้วยความไม่แน่ใจ เพราะจีมินไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

            หรือเพราะได้กันแล้ว? ก็เลยแสดงความเป็นเจ้าของ?

            “จีมินพี่ต้องไปเพราะคนอื่นรออยู่ แต่พี่ไม่อยากเอาเราไปด้วยเพราะพี่อยู่กับเราตลอดไม่

         “ไม่! จีมินไม่ให้พี่ไป พี่ต้องอยู่กับจีมิน!!!!

         “จีมิน!


            ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นอัลฟ่า ยุนกิไม่เคยปล่อยให้ใครก็ตามแม้กระทั่งพวกอัลฟ่าด้วยกันมาขึ้นเสียงใส่ คนตรงหน้าเป็นแค่โอเมก้าถือดียังไงมาขึ้นเสียงใส่เขา

            “จีมินไม่ให้พี่ไป! ถ้าพี่ไปจีมินจะฟ้องคุณแม่!

            ดวงตาสีดำสนิทของอัลฟ่าหรี่ลง จีมินรู้ดีว่าเขาเผลอทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจเสียแล้ว

            แต่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรทำให้คนที่สงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่เสมออย่างเขาเผลอมีปากมีเสียงกับยุนกิได้ยังไง เขาแค่รู้สึกว่าเขายอมไม่ได้เท่านั้นที่จะให้อีกฝ่ายไปที่อื่น ที่อื่นที่เต็มไปด้วยโอเมก้าที่ไม่มีเขา


            “ก็เชิญเลย แต่นายก็ควรจะรู้ไว้ด้วยนะ ว่าถ้าคิดจะทำแบบนั้นแล้วระหว่างเรามันจะเป็นยังไง

            ยุนกิกำลังจะบอกจีมินว่าหลังจากนี้ไปจะไม่มีการถนอมน้ำใจต่อกันอีกแล้ว

            แล้วคนเป็นโอเมก้าอย่างเขาจะทำอะไรได้ เมื่อรอยตราของอีกฝ่ายมันชัดเจน บ่งบอกแล้วว่าชีวิตนี้เขามีได้แค่อีกฝ่ายเท่านั้นในขณะที่ยุนกิจะไปมีใครอีกกี่คนก็ได้

            คนฟังหน้าชา น้ำตาที่คลออยู่บนดวงตาคู่สวยไม่ทำให้อัลฟ่าใจอ่อน เขาสะบัดชายเสื้อแล้วหันหลังเดินกลับเข้างานไปอย่างไม่ไยดี

            “พี่ยุนกิ! พี่ยุนกิ!




 

            “คะคุณลูกค้าแน่ใจนะคะ ว่าไม่อยากไปโรงพยาบาล” พนักงานสาวมองดูลูกค้าในชุดเสื้อคลุมตัวยาว เห็นรอยแผลถลอกตามข้อมือก็นึกกลัวขึ้นมาในใจว่าจะเกิดเหตุไม่ดีไม่ร้ายขึ้น


            จริงอยู่ที่หล่อนเป็นเบต้า แต่กลิ่นหอมหวานที่ชัดเจนขนาดนี้เป็นใครก็รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังเป็นฮีท และโอเมก้าที่เป็นฮีท โดยเฉพาะโอเมก้าที่มีเจ้าของแล้ว (น่า เธอได้กลิ่นอัลฟ่าปะปนมาอยู่ไม่มากก็น้อย แปลว่ายังไงคนตรงหน้าก็ต้องมีเมทแล้วสิน่า) ก็ควรจะอยู่กับเมทของตัวเองไม่ใช่โรงแรมแบบนี้


            “ผมไม่เป็นไร” พูดคำว่าไม่เป็นไรออกไปแต่น้ำเสียงของเจ้าตัวกลับไม่โอเคเลยสักนิด

            “งั้นเดี๋ยวดิฉันจะให้แม่บ้านเตรียมกล่องพยาบาลให้คุณลูกค้าด้วยนะคะ ค่าบริการอยู่ที่

            มือเล็กวางปึกเงินฟ่อนหนาลงไปบนเคาท์เตอร์ เบต้าสาวพลันเบิกตาโตเพราะหล่อนไม่เคยเห็นเงินเป็นฟ่อนหนาขนาดนี้อยู่ตรงหน้ามาก่อน

            “ผมไม่รู้ว่าจะเช็คเอาท์เมื่อไหร่ ถ้าไม่พอก็ค่อยมาบอกผมแล้วกัน”

            “คะค่ะ งั้นนี่คือคีย์การ์ด ทางโรงแรมมีบริการรูมเซอร์วิสยี่สิบสี่ชั่วโมงคะ คุณลูกค้าคะ คุณลูกค้า

            คนถูกเรียกคว้ารหัสเข้าห้องแล้วก็เดินดุ่มๆไปที่ลิฟท์ ไม่สนใจเสียงร้องเรียกของพนักงานกะกลางคืนอีก พอเข้าห้องมาเชคว่าปิดล็อกเรียบร้อย จีมินไม่ได้อาบน้ำ ไม่ได้หาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน แต่ทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างขวางเกินกว่าจะนอนเพียงคนเดียว

            น้ำตาไหลออกมาทั้งที่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

            แต่รู้ว่ามันต้องเกี่ยวกับอัลฟ่าคนนั้น

            อัลฟ่าที่เขาไม่รู้ว่าหลังจากนั้นจะไปเอามั่วกับใครในงาน ไม่รู้ว่าปากที่ใช้จูบเขา จะใช้จูบคนอื่นต่อรึเปล่า อัลฟ่าที่เป็นเจ้าของรอยกัดบนตัวเขา แต่กลับไม่ใช่อัลฟ่าของเขา

            ถ้าเป็นไปได้แล้วเขาไม่อยากเกิดเป็นโอเมก้าเลย

 

           

           

           TO BE CON


     first published : 2017.03.09

    edit; word proof 2017.03.12


     talk;

     มาช้าก็ยังดีกว่าไม่มาาาาาาา

     คือจริงๆแล้วคือยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายต่อเลยค่ะ แต่ต้องตัดออกเป็นสองตอนเพราะว่ายาวมาก

     คือแค่ตอนนี้ก็ 9300 กว่าคำแล้ว ซึ่งยังไปได้ไม่ถึงครึ่งเลย ร้องไห้แป๊บ

     สุขสันต์วันเกิดคุณยุนกิของพวกเรา ขอให้ไปทัวร์คอนครบรอบแบบไม่เจ็บไม่ป่วย (ทุกคนเลยก็เอาจริงๆแหละ)

     เป็นอัลฟ่าโอเมก้าเรื่องแรกที่เคยเขียนเลย คือตัวเองก็วอแวกับแนวนี้มาพักนึงแล้วแหละ แต่ยังไม่ได้พล็อตถูกใจเลยเพิ่งมาเขียน

     ใครชอบอัลฟ่าโอเมก้ายกมือขึ้นนนน!!!!

     สำคัญสุดเลยคือปรู๊ฟผ่านๆมากๆใครเจอคำผิดก็ช่วยบอกพี่ทีเด้อออออ ขอร้องละ 5555 ตาลายแล้ว

     ชอบไม่ชอบยังไงก็คอมเม้นไว้ หรือติดแท็ก #luvstoryoonmin ให้กันทีนะก๊ะ

     ขอบคุณสำหรับคอมเม้นดีๆเสมอมาเลย แล้วก็ขอบคุณคุณยุนกิด้วยที่เป็นแรงบันดาลใจให้เรา รักเด้ออออออ

     ถ้าใครยังงงๆก็ลองไปอ่านบล็อกที่แปะไว้ตรงโน็ตนะคะ คือเราว่ามันเป็นการอธิบายที่ชัดมากๆเลยแหละ

     แต่ถ้ายังงงอยู่ก็ทักมาถามก็ได้ค่า ยินดีอธิบาย

     และที่สำคัญที่สุดคือ ฟิคเปิดจองแล้วววว (ก็โฆษณาต่อไปเรื่อยๆแหละค่ะ คนเราต้องขายของ)

     เพราะคงได้มีโอกาสพิมพ์แค่ครั้งเดียวด้วย เลยไม่อยากให้พลาดกันนะคะ 


     ขอบคุณมากๆค่า บล็อกนี้ก็อยู่กับทุกคนมาเกินปีนึงแล้วไม่น่าเชื่อว่าเรายังเขียนฟิคอยู่เลยแฮะ

     รัก ,

     kolevf เองงงงงง


  CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

2,922 ความคิดเห็น

  1. #2861 Whale.Girl.91 (@Prince_B) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 12:27
    สงสารน้องโอเมก้าาาา เหมื่อยะใจอ่อนแต่พี่มันทำไมทำแบบนี้ ฮรืออออออออ
    ทีมแม่น้องโอเมก้ากำไม้แขวนเสื้อรอแล้วนะคะ ฉันจะฟ้องงงงงง
    #2861
    0
  2. วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 09:21
    สงสารน้องจีมิน ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว เวลาแบบนี้ควรจะอยู่ด้วยกันนะ ;__________;
    #2729
    0
  3. #2637 mmsays (@sunshineisty) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 12:09
    นิสัยพี่กิก็คือ...ตอนแรกเห็นเหมือนหวงๆก็คิดว่าหรือจริงๆจะดีกว่าที่เราคิด แต่พอบอกจะกลับเข้างานให้คนขับรถมารับก็แบบ แง ทำไม
    #2637
    0
  4. #2504 __0997 (@casanoveenax) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:39
    ตาพี่.....ลดๆบ้างนะ เท่าที่อ่านยุนกิก็ไม่ได้ต่อต้านอะไร ออกจะโอเคด้วยซ้ำที่ไม่อยากสนใจเพราะกลัวว่าถ้ารักน้องแล้วจะหลงหนักอ่ะดิ แค่เห็นตอนหวงเพื่อนก็รู้แล้ว ทำไรคิดดีๆนะตาพี่ น้องไปได้แต่น้องไม่ไปต่างหาก
    #2504
    0
  5. #2447 hugegirl (@hugegirl) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 17:54
    จีมินไม่น่ายอมให้กัดเลย สงสารน้อง
    #2447
    0
  6. #2273 friedcheeze (@mr_blacx) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 12:22
    คิดถึงง กลับมาอ่านอีกแล้วว555
    #2273
    0
  7. #2271 xxibalice (@xxibalice) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 00:54
    เพิ่งได้มาอ่าน สนุกมากค่ะ ตามหาโอเมก้าเวิร์สของยุนมินไม่เจอสักที จนมาเจอเรื่องนี้ ชอบมากๆค่ะ พี่ยุนกิทำไมทำกับน้องจีมินเเบบนี้ อ่านไปก็ร้องไห้ไป เพราะสงสารจีมิน &#12640;&#12640; อยากให้ไรท์เเต่งเเนวนี้อีก ประทับใจในการเขียนของไรท์เลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #2271
    0
  8. #2231 INCHANN (@INCHANN) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 12:46
    โอ้ยยยบทจะอบอุ่นก็ไมโครเวฟ แต่พี่ก้าก็คือพี่ก้า ฮืออออ เพลยบอยมาก ดุมากด้วย แอบสงสารจีมเบาๆ
    #2231
    0
  9. #2025 -Suub D- (@anchisa47) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 23:19
    ฮือออออ สงสารอีกแล้วจมิงของมี๊ เป็นการอ่านฟิคแนวนี้ครั้งแรกซึ่งไรท์แต่งออกมาได้ดีมากเค้าชอบมากเลยย ขอบคุณไรท์มากๆนะงับที่แต่งฟิคๆออกมาให้ยุนมินชิปเปอร์ได้อ่าน
    #2025
    0
  10. #2014 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 10:23
    สลัดคราบความเป็นมินยุนกิในทุกตอนทุกเรื่องที่ผ่านมาออกไป เหลือไว้เพียงแค่คุณยุนกิที่เลวได้ใจ 55555
    ฮืออออ สงสารจีมินอ่ะ เพราะงั้น โกรธคุณยุนกิมากๆเลย
    ขอให้ตามหาตัวจีมินไม่เจอ จอให้พลิกโซลหาไปเลย ฮึ่ย!
    #2014
    1
    • #2014-1 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 44)
      12 ตุลาคม 2560 / 10:23
      *ขอให้ สิ
      #2014-1
  11. #1897 มีฟา (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 22:27
    โกรธยุนกิมากๆเลย เป็นอันฟาแล้วคิดว่าสูงหรอฮะ!!ใช่ซี่ คนชั่ววว//โดนตบ อินจัด ยุนกิทำแบบนี้ได้ยังไงงง พ่อแม่สอนมาแบบนี้หรอหรือนิสัยสันดาน ทิ้งจีมินแบบนี้ได้ไง ไม่ยอมๆๆๆๆๆ นายจะต้องเจอดีมินยุนกิ ขิ!!!
    #1897
    0
  12. #1455 fayfai2302 (@fayfai2302) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 17:19
    สนุกมากเลยค่ะ ชอบแนวนี้มากงะ อ่านแล้วมันหน่วงในใจ หน้าชาเลยตอนยุนกิจะกลับไปงานปาร์ตี้ ฮึ่ยยย โกรธแทนจีมิน
    #1455
    0
  13. #1425 jtwu_ (@jeanteuk) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 11:02
    ไอพี่ยุนกิ!!!&-@/&.&-@/?/&/&/@-&:@-@
    โมโหและโกรธา เข้าใจว่าเป็นอัลฟ่าแถมเหนืออัลฟ่าด้วยแต่ทำไมต้องทำร้ายจิตใจน้องขนาดนี้ เซาซอยมากๆ หลายการกระทำเลยอ่ะที่เราอยากจะแบบ จีมินเลิกเหอะ ฮือ เข้าใจฟีลแทฮยองอ่ะ ไม่ชอบใจเลย ;-; ละพอมีอัลฟ่าตัวอื่นมายุ่ง พี่ก็หวง น้องเป็นสิ่งของของพี่หรอ ห้ะห้ะห้ะ /อิน ละพอเมทกันแล้ว ทิ้งน้องไว้อีก คือโอเมก้าอารมณ์อ่อนไหวง่ายพี่เค้าใจม้ายยยยย โอว้ยหาเนหนดาหยกนห /ตบตี ฮือ
    #1425
    0
  14. #1408 llookpadwu (@0810113721) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 17:34
    ทำไมอ่านแล้วเจ็บในทรวงแปลกๆ ฮรือออ น้ำตามาาา จีมเข้มแข็งมากเลยอ่ะ ทนมากี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ ยังต้องมาทนวันเกิดพี่ก้าอีก โอ้ยเป็ยจีมนี่เหนื่อยมากเลย รักคนที่เค้าไม่สนใจเราเนี่ย ฮรือ อ่านไปสงสารไป
    #1408
    0
  15. #1406 beeYouA (@lavansompot) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 01:30
    ฟิควันเกิดพี่ก้าแต่ทำไมนี่อ่านไปด่าพี่ก้าไปแทบทั้งเรื่องเลย แต่เกลียดจริงๆ ไม่ไหวแล้วค่ะ ขอด่าอีกรอบนะคะ คือการที่ควงคนนู้นคนนี้เข้าบ้านอย่างไม่แคร์สื่อก็ว่าแย่แล้ว นี่ยังมีกล้าทิ้งน้องจีมของเราหลังจากมีอะไรกันแล้วด้วยอีก คือน้องไม่ควรทน ควรเลิกกับอิพี่ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่อ่านแล้วคือเศร้าตามเลย โดยเฉพาะตรงที่ว่าอัลฟ่าจะไปมีใครอื่นกี่คนก็ได้ แต่โอเมก้ามีได้แค่คนเดียว มันทำให้เรานึกถึงทัศนคติคนเราสมัยก่อนมันก็แบบนี้แหละ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมน้องจีมถึงต้องมาทนเจอเรื่องอะไรแบบนี้ด้วย TTTTTTT
    #1406
    0
  16. #1394 NANAYEERP (@NANAYEERP) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 18:46
    อ้าว ยุนกิไหงทำเงี้ย ;_; ฮือ จมิงของพรี่อะ ฮือ คือแบบ ตอนแรกยุนกิก็ดูอบอุ่นอะ ถึงจะยังไม่เป็นเมทแต่ก็แอบใจดี แต่พอได้กันแล้วใจร้ายเฉย คือรายยย แงงง เราชอบฟิคเรื่องนี้มากเลยนะคะ พอเห็นเด้งนี้มือไม้สั่นไปหมด 5555 ไรท์เขียนโอเมก้าเวอรสได้ใกล้เคียงกับที่เราอ่านๆ มาเลยค่ะ ข้อมูลปึกมาก ชอบ <3
    #1394
    0
  17. วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 01:35
    ฮึยยยย เราไม่เคยอ่านแนวนี้เลยค่ะ แปลกใม่และสนุกมาก เราแอบเติมหูลูกเสือดาวให้จีมินด้วยค่ะ แฮ่ มันจินตนาการเป็นส่วนผสมของสัตว์ไปได้ไงไม่รู้ค่ะ มันไม่เกี่ยวเลยนี่น่าใช่มั้ยอ่ะ แค่ให้ความรู้สึกแบบนั้น
    โมโหคุณอัลฟ่าน้ำตาแทบร่วงเลยค่ะ ใจร้ายยยยยยยยยย โอเมก้าโดนกดขี่ทางเพศแบบสุดๆเลยอ่ะ อ่อนแอมาก แถมคู่ของจีมินยังไม่ค่อยปกป้องอีก ง่ะ ติดลบพันล้านเลยยยยยยยยยย ถ้าไม่มาง้อดีๆนะ !!!
    ฮือออออ ทำไรไม่ได้ ฮ่าาาาาา รอลุ้นต่อตอนหน้าค่ะ
    #1392
    0
  18. #1384 Yes! SUGA (@kawpoonn) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 02:10
    ฮืออออ ไรท์เตอร์ที่หนึ่งในใจของเรา เราชอบมากเลยค่ะ เราไม่เคยอ่านแนวนี้แบบเข้าใจลึกซึ้งมาก่อน (หลังจากเข้า blog ที่ไรท์เตอร์แนะนำแล้วมาอ่าน คืออินมากกก ชอบมากค่ะ) มันดีมากๆ จริงๆ ดีจนเราไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้ววว

    คุณอัลฟ่าใจร้ายอ่ะ ไม่รักจีมินบ้างเลยหรอ ทำเหมือนหึง ทำเหมือนห่วง แต่สุดท้ายก็ทิ้งน้องไว้ในสภาพแบบนั้น ;___; จีมินอาาาา อดทนไว้นะ อยากเข้าไปปลอบน้องจังเลยค่ะ (แต่น้องก็คงจะรอแค่คุณอัลฟ่าเท่านั้น)

    เอาคืนแทนน้องด้วยนะคะ ให้คุณอัลฟ่าตามหาจนพลิกแผ่นดิน เชอะ!

    ขอบคุณสำหรับโอเมก้าเวิร์สดีๆ เรื่องนี้นะคะ อยากอ่านไปเรื่อยๆๆๆ เลย

    ปล.คิดเหมือนกันเลยค่ะ อยากให้ทุกคนทัวร์คอนแบบไม่เจ็บไม่ป่วย แข็งแรงเป็นเดอะฮัลค์เลยยยย



    #1384
    0
  19. #1333 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 04:35
    กรี๊ดดดด ชอบโอเมก้าเวิร์สค่ะ!! //ยกมือ ไม่คิดว่าจะได้อ่านเลยนะเนี่ย ฮือ คุณยุนกิใจร้ายจัง ทำไมทำกับน้องแบบนั้น มาซ่อนที่บ้านเรานะจมิง ให้ยุนกิตามหาหัวหมุนไปเลย ;-;
    #1333
    0
  20. #1332 Z0227Z (@witch0227) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 00:14
    คุณยุนกิใจร้ายกับน้องเกินไปเเล้วอ่ะ สงสารจีมิน ฮืออ
    #1332
    0
  21. #1331 lazuliite (@lazuliite) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 23:49
    โอเมก้าหนูจ๋าของพี่แงงงงงงงงงงงงงง อ่านจบแล้วใจบางมาก ฮรึก พิยุนกิทำเกินไปแล้วป่ะเอาจริงคิดว่าหล่อมากแล้วจะทำไรก็ได้แงะ โกรธๆๆๆๆๆๆๆกากสหวกกสกวกสกวกใหงฟงหวกวก ทำแบบนี้กับจีมินได้ยังไง โอ้ยน้องตัวนิดเดียวเอง ไปมั่วกับคนอื่นก็ว่าแย่แล้ว ยังจะทำให้ฮีทครั้งแรกของโอเมก้าตัวน้อยไม่น่าจดจำอีก พิทำได้ยังไง!!!!!!! ขอแบนพระเอกฟิคได้มั้ยคะฮืออออ หล่อมากเท่มากแต่ก็ใจร้ายมากอีก ดูสิหนูต้องไปนอนเหงาในโรงแรมคนเดียว พิรู้ตัวบ้างปะ ก็เพราะอยากให้สนใจบ้างเลยเผลอทำนิสัยไม่ดีใส่ทำไมพิไม่เข้าใจน้องคะ เราเสียใจมากเลยอ่ะแค่คิดว่านจีมต้องเจอแบบนี้ทุกวันใจก็จะสลาย ร้องไห้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทีมน้องโอเมก้าจ๋าอีกแล้ว มีฟิคเรื่องไหนที่ไม่ทีมหนูบ้าง5555555555555 บอกเลยว่าพิจะต้องเสียใจและเจ็บปวดจากการกระทำของตัวเอง พิจำไว้เลยนะ!!! ที่สะเทือนใจอีกคือนจีมยังไม่ได้ให้ของขวัญวันเกิดพิเลยอ่ะ เกิดเรื่องแบบนี้ก่อนแงงงงงงงงงง ไม่ไหวแล้วใจจะสลาย จีมจ๋าของพรี่T_________________________T
    #1331
    0
  22. #1330 zowelln (@ploy-10) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 20:34
    -พี่ยุนกิ!!!! ฮืออออออ เจ็บอะ ทำไมทำกับจีมินแบบนี้อะ เข้าใจนะว่าพี่เป็นคนยังไงและคงจะไม่อยากเปลี่ยนตัวเองไปเพื่อใครอย่างนั้น แต่แบบ.. แบบนี้มันก็เกินไปป่ะวะ อัลฟ่าเห็นแก่ได้! ฮืออออ

    เราจะไม่รักพี่แล้ว ถ้าพี่รู้ตัวช้ากว่านี้ จีมินไม่ต้องไปไหนเลยนะ ขังตัวเองอยู่ในโรงแรมนั่นล่ะ! ให้เจ้าคู่หมั้นกระวนกระวายให้ตายไปเลย!! คนเรามันไม่เสียอะไรไป มันก็ไม่รู้หรอกว่าอะไรที่ว่านั่นสำคัญขนาดไหน

    เหอะ จำไว้เลยนะพี่ยุนกิ ตอนนี้จีมินเป็นคนรั้งพี่ แต่ถ้าครั้งหน้าพี่รั้งจีมินนะ หนูจะซ้ำเติมพี่เยอะๆ ด้วยคำว่าสมน้ำหน้าเลย ชิ! พ่อพระเอกใจร้าย!!
    #1330
    0
  23. #1329 เอวาเจลีนจัง (@nada3535) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 17:41
    หง่ากกกกกกกกกกก ฮิโด้ยยยยยยยยยยยยยยย ฮือออออ ยุนกิอปป้า ฮิโด้ยยยยยยยย
    สงสารจีม แต่แบบ โอ๊ยไม่รู้ สับสนๆ555555555
    อยากอ่านต่อเลยค่าา
    #1329
    0
  24. #1328 ~{jellybear}~ (@catandstarfish) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 15:32
    เราชอบฟิคแนวโอเมก้าเวิร์สอยู่แล้วค่ะ พอเห็นปุ๊ปก็หวีดเลยรู้ว่าต้องดีมากแน่ๆ อ่านจบก็ไม่ผิดหวังเลยค่ะแต่คุณยุนกิใจร้ายมากเพิ่งได้น้องแท้ๆ ฮือออ รอตอนต่อไปนะคะ รอเล่มด้วย
    #1328
    0
  25. #1327 khaimoolk (@khaimoolk) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 10:57
    กรี๊ด มันมาพีคมากๆเอาตอนท้ายน่ะเองงงงง โอเมก้าคนหนูเปลี่ยนไปร้าววววววววว ฮึ คุณยุนกิ หนูไม่ง่ายนะเว่ย นี่ #ทีมโอเมก้า นะ แม้พิยุงจะหล่อมากแค่ไหนก็ตาม โอ้ยยยยสนุกกกกกมากกกกกกกๆๆๆๆๆๆ ช่วงนี้อ่านแนวนี้อยู่เลย แต่ตัดจบได้ขาดใจมากค่ะ ฮือ หนูจ๋าของพี่ต้องทนหนาวทนเจ็บเดียวดาย ให้พี่ได้เข้าไปรับใช้เถอะนะหนูจ๋าลูก แง เข้าใจว่าที่น้องเป็นงี้เพราะอาการฮีท เลยมีความดื้อแพ่ง555555555555 พิยุงก้ไม่เข้าใจไรเลยอะะะะะะะะ ผ่านมากี่ฮีทร้าว คนเขาไม่ได้ก้าวร้าวขึ้นมาเฉยๆนาเหวยยยย มีที่มาที่ไป!!!!!! นานๆเราจะเทคไซด์รุนแรงมากขนาดนี้ ฮือๆๆ น้องคนแต่งอย่าตกใจกัว ตัดจบได้ขาดใจคูมแม่เบาๆ เป็นห่วงหนูจ๋า ฮือ รอตอนต่อไปสุดๆเลยพูดเลย
    #1327
    0