(bts) YOONMIN│LOVE STORY ♡

ตอนที่ 22 : 15 : PERMANENT RED

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    7 ก.ค. 59

  Title: PERMANENT RED

Relationship: yoonmin ( young x jimin )

Cast: BTS

Genre: AU, Fluff

Rate: PG

Words: 8,080




Note: First time we met I thought that you’re white, but I was wrong, cause all I see is red. Mother xing RED 







เสียงดังอึกทึกโครมครามจากด้านในตึกสีเมทัลลิคซึ่งดีไซน์โดดเด่นสะดุดตาที่สุดในบรรดารอบด้านทำให้จีมินกลืนน้ำลายลงคอกับความอยากรู้อยากเห็นของตัวเอง เขาเห็นคนรอบข้างค่อนข้างให้ความใส่ใจกับการแต่งตัว เช่น ผู้ชายใส่เสื้อเชิ้ตและรองเท้าหนัง ผู้หญิงก็สวมชุดวับๆแวมๆ กับรองเท้าส้นสูงปรี๊ดอย่างที่เขาไม่ได้เห็นบ่อยๆ เอาละ เขารู้... รู้ดีว่าการมาเที่ยวคลับก็มีกฎของมัน แต่เขาไม่คิดว่ามันจะยุ่งยากขนาดนี้ 



ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเที่ยวคลับ เขาขึ้นปีสองแล้ว แน่นอนว่าเพิ่งจะบรรลุนิติภาวะไปหมาดๆ แต่มันเป็นครั้งแรกที่เขามา คนเดียว



คนอื่นคงจะคิดว่าเขาบ้า ก็ใช่ มาคลับคนเดียวมันช่างดูสิ้นหวังสิ้นดี และคลับฮิปฮอปก็ไม่ใช่สไตล์ของเขาเอาซะเลย แต่ว่าเขามีภารกิจสำคัญนี่นา



เขามาเพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่าง



บางอย่างที่เขาคิดว่ามันสำคัญ...



สำคัญกับใจของเขาเอง







สี่เดือนก่อน






หลังจากอดหลับอดนอนท่องหนังสือเพื่อควิซคาบเช้าของวันนี้ในที่สุดคาบเรียนของวันนี้ก็จบลง เพื่อนทั้งกลุ่มตกลงใจกันแยกย้ายกลับบ้านกลับหอไปนอนซึ่งจีมินขอบคุณมากที่มันเป็นอย่างนั้น สมองของเขาเบลอไปหมดจากกาแฟดำที่เขาไม่เคยนึกชอบมันเลยและ...



ปั่ก ตุบ ตับ พลั่ก!



ขณะที่กำลังเดินผ่านแปลงดอกไม้หลังคณะเสียงต่อยตียิ่งชัดขึ้น เอาละ มันไม่แปลกหรอกสำหรับนักศึกษาวิศวะที่จะมีเรื่องกัน จีมินพยายามที่จะเดินเลี่ยง แต่ยิ่งใกล้ถึงปลายทางซึ่งคือที่จอดจักรยานกลุ่มคู่กรณีก็ปรากฎให้เห็น 



สามสี่คนที่กำลังลงไม่ลงมือคือรุ่นน้องปีหนึ่ง ซึ่งถ้าเขาจำไม่ผิด...ปีหนึ่งได้รับอนุญาตให้มีเรื่องกันด้วยงั้นหรอ?



เขาเม้มปาก ถึงจะง่วงจนหาวน้ำตาเล็ดไปหลายต่อหลายรอบ แต่สัญชาตญาณกลับทำให้เขาสาวเท้าเข้าไป



"เฮ้ย ทำไรกันวะ"



รุ่นน้องหันมามองแล้วก็ทำหน้าเลิ่กลั่กเมื่อเห็นว่าเป็น เขา 



"อะ...เอ่อ คือ"



จีมินเดาะลิ้น ผลักไหล่เด็กเหล่านั้นไปให้พ้นทางเพื่อดูว่าใครกำลังโดนซ้อมแล้วก็ทำหน้าเครียด



"พี่ระเบียบไม่ได้บอกพวกมึงหรอวะ ว่าห้ามมีเรื่อง หมาหมู่รุมคนๆเดียวซะด้วย..."



ร่างขาวที่กำลังนั่งพิงกำแพงคือคนที่เขารู้จักดี ผมสีบลอนด์แทบจะกลืนไปกับสีผิวตัดกับเสื้อนักศึกษาสีขาวซึ่งเปื้อนเลือด แต่ดวงตาสีดำสนิทยังฉายแววถือดีทั้งที่โดนซ้อมแทบจะปางตาย



"...แถมที่มึงซ้อมอยู่น่ะ...รุ่นกูซะด้วยนะ"



รุ่นน้องทุกทำทำหน้าซีด เขามองไปที่หน้าแต่ละคนก็จำได้ขึ้นใจดีว่าชื่ออะไรกันบ้าง แน่นอนว่าเรืองนี้จะต้องถึงฝ่ายว๊าก



"พะ พวกผม..."



"พรุ่งนี้เดี๋ยวพวกมึงก็รู้ ไสหัวไปได้ละ เกะกะ" เขาโบกมือไล่ เด็กพวกนั้นรีบวิ่งหนีไปแต่แน่นอนว่าจีมินจดจำทุกอย่างได้หมดแล้ว เขาเดินไปที่คนเจ็บก่อนจะพยุงร่างนั้นขึ้น



"ลุกไหวปะวะ"



"ไหว"



อึดกว่าที่คิดแฮะ



หลังจากประคองให้ลุกขึ้นยืนได้ จีมินก็ถอดช้อปของตัวเองให้อีกฝ่ายใส่เพราะหากออกไปในสภาพนี้คงไม่พ้นต้องมีคำถามจากรปภซึ่งจะมีเรื่องยุ่งยากตามมาอีก แน่นอนว่า ท็อปเซคอย่างมิน ยุนกิทราบดีจึงรับมาใส่อย่างไม่อิดออด



"ขอบใจ"



"เดี๋ยวกูไปส่ง อยู่หอไหนวะ"



"หอ A มึงอ่ะ กูกลับเองได้นะไม่เป็นไร"



"แว่นแตกขนาดนั้นมองทางเห็นอ่อวะ หอเดียวกันไปด้วยกันดิ่ แต่ไม่มีรถนะ ทนร้อนหน่อยละกัน" เขามองอีกฝ่ายที่กำลังถือเศษซากของสิ่งที่มันเคยเป็นแว่นสายตามาก่อนแล้วก็ถอนหายใจ



"ห่า แค่ไปส่งก็ขอบคุณละ"



จีมินไม่ได้รู้เรื่องของยุนกิมากนัก เคยเรียนวิชาพื้นฐานด้วยกันตอนปีหนึ่งก็จริงแต่พอปีสองมาก็แยกย้ายกันตามสาย เขาเรียนวัดคุมในขณะที่ยุนกิเรียนคอม ซึ่งคะแนนสอบเข้าแม่งสูงเหี้ย แถมไอ้หมอนี่ยังเอนท์เข้ามาด้วยคะแนนอันดับหนึ่ง สอบกี่ตัวก็ได้ท็อปเซค แต่แม่งเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เรียนเสร็จก็กลับบ้าน กิจกรรมทำบ้างไม่ทำบ้าง เรียกได้ว่าเด็กเนิร์ดของแท้



เย็นนั้นเขาพยุงอีกฝ่ายไปส่งถึงหน้าห้อง แน่นอนว่าเข้าไปทำแผลให้ด้วย ห้องของเด็กเนิร์ดแปลกตรงที่นอกจากจะเต็มไปด้วยหนังสือแล้วยังมีแผ่นซีดีกองอยู่เป็นตั้ง (แต่เขาไม่ได้ถามหรอกนะ เขายังมีมารยาทมากพอ)



"พรุ่งนี้เข้าช้อปปะวะ" ยุนกิถามหลังจากเขาพันจนข้อมืออีกฝ่ายเกือบจะเป็นมัมมี่



"มี ทำไมอ่ะ"



"งั้นเดี๋ยวกูซักเสื้อให้มึงเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีเข้า" 



"เฮ้ย ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูบอกจารย์..."



"ได้ไง งั้นเอาของกูไปก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้กูซักไปคืน พรุ่งนี้กูมีแต่วิชาเลคเชอร์"



ยุนกิเดินไปหยิบเสื้อช้อปของตัวเองออกมา จีมินพยักหน้ารับมาอย่างงงๆ แปลกใจนิดหน่อยที่ไซส์มันใหญ่กว่าของเขาทั้งที่ตัวพอๆกัน



"งั้นก็ขอบใจแล้วกัน เดี๋ยวกูซักมาคืนนะ"



อีกฝ่ายโบกมือไปมา จีมินเลยถือโอกาสนี้ขอตัวกลับห้อง



ในตอนนั้นเขาไม่ได้สังเกตเลยซักนิดว่าเวลาหมอนี่ไม่ได้ใส่แว่นแฮร์รี่พอตเตอร์แล้วก็หล่อดีเหมือนกัน...



และดูเหมือนพรหมลิขิตระหว่างทั้งคู่ก็ยังไม่หมดแต่เพียงเท่านั้น



เมื่อเช้าวันต่อมาตัวเขาที่กำลังลากจักรยานออกจากหอก็บังเอิญเห็นอีกฝ่ายกำลังเดินกระเผลกอออกจากหอเช่นเดียวกัน ชุดเรียบร้อยนั่นทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายเองก็กำลังจะไปมหาลัยเช่นเดียวกัน



จริงๆแล้วจีมินจะทำเป็นมองไม่เห็นก็ได้



จักรยานซ้อนสองแม่งหนักจะตายไป



เขาคิดอย่างนั้น แต่ปากมันไวไปก่อนสมองทุกทีเลย



"เฮ้ย ไปกะกูดิ่ จะไป ม.ใช่ปะ"


.


.


.




หลังจากนั้นก็มีเรื่องให้เจอกันบ่อยๆ หมายถึงตอนที่คืนช้อปบ้าง อีกฝ่ายซ้อนจักรยานเขาบ้าง จนหลังๆสนิทกันมากขึ้นเขาก็ใช้สิทธิของการเป็นเจ้าของจักรยานบังคับให้มันขี่ ยุนกิเป็นเด็กเนิร์ดก็จริงแต่ก็ไม่ได้หยิ่งอะไรอย่างที่คิด ช่วงมิดเทอมมันก็ติวให้เขา มีกินข้าวด้วยกันบ้าง จนรู้ว่าบ้านแม่งอยู่แดกู มันรู้ว่าเขาเป็นคนปูซาน มันชอบสีดำ แต่เขาชอบสีแดง วันหยุดมันชอบนอนแต่เขาชอบไปเที่ยว มันไม่เลี้ยงสัตว์ส่วนที่บ้านที่ปูซานเขามีหมาอยู่สามตัว



แถมแม่งยังเป็นคนใจดีกว่าที่คิด



'เฮ้ย พวกผมขอโทษนะพี่'



วันนั้นไอ้พวกเด็กที่ซ้อมมันเข้าแถวมาขอโทษ (แน่นอนว่าจีมินเป็นคนเอาเรื่องนี้ไปบอกกับฝ่ายระเบียบเองไม่ใช่ยุนกิ) 



'เออๆ รู้ก็ดีละ ตีนหนักชิบหาย'



มันโบกมือไล่อย่างเฉยๆ ซึ่งจีมินก็ไม่เข้าใจว่าแม่งทำได้ไง เป็นเขานะต่อยคืนไปแล้ว แต่สิ่งนี้ก็เป็นข้อดีที่เขาชอบในตัวอีกฝ่าย



หมาบถึงมันก็เป็นเพื่อนที่ดี



เออ ยอมรับก็ได้ว่าก็รู้สึกดีกับมันอยู่หน่อยๆ จีมินก็เป็นคนนะเว้ย เวลามีคนมาดีกับเราแถมมันก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ด้วย



แต่จีมินก็มีบางอย่างที่เขานึกสงสัย



'ยุนกิไปแดกบุพกันกูมีคูปองอยู่ เย็นวันศุกร์'



'กูไม่ว่างอ่ะ'



'มึงซูชิลดห้าสิบเปอร์ว่ะ เสาร์นี้...'



'โทดที.... กูไม่ว่าง'


หรือว่าจะเป็น


'คืนนี้ป็อกเด้งมั้ยวะ ขาดขาว่ะ'


'ไม่ว่าง ติดงาน'



มันไม่เคยว่างเลยศุกร์เสาร์อาทิตย์


คนเรามันจะไม่ว่างขนาดนั้นได้ยังไง



แถมตอนที่รุ่นน้องพวกนั้นบอกว่าที่ซ้อมยุนกิก็เพราะคิดว่ายุนกิเป็นเด็กขายที่มีเรื่องกันที่คลับ


ขายตัว? 


อย่างว่านั่นน่ะนะ?


โอเค จีมินยอมรับว่ายุนกิก็หน้าตาดี แถมผิวก็ขาว ขาก็เรียวเหมือนผู้หญิง แต่มันจะมีเหตุอะไรที่ทำให้นศวิศวะว่าที่เกียรตินิยมอันดับหนึ่งแบบนั้นมาทำเรื่องขายตัว นี่มันโคตรจะไร้สาระ


พอไปถามก็ได้นามบัตรคลับฮิปฮอปมาบอกว่ายุนกิน่ะขายอยู่ที่นี่ (จีมินไม่เข้าใจเลยว่าถ้าจะขายทำไมมาขายที่นี่ ทำไมไม่ไปขายตามพวกคลับไฮโซย่านกังนัมแทนน่าจะได้เงินเยอะกว่า หมายถึงถ้าอีกฝ่ายจะทำเพื่อเงิน) เพราะฉะนั้นเขาถึงได้มายืนทำหน้าบื้ออยู่ที่นี่เนี่ยแหละ



เขาสูดลมหายใจเข้าลึก




ยังไงเขาก็จะพิสูจน์ให้ได้ ว่ามิน ยุนกิไม่ได้ขาย อีกฝ่ายน่ะ เป็นผู้บริสุทธิ์ จะได้พ้นข้อกล่าวหาบ้าๆบอๆนี่ซะที



ด้านในคลับฟุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้าและบุหรี่ มืดสนิทแต่มีไฟอิเลคทรอนิคสาดแวบไปแวบมา ไม่มีโต๊ะ จีมินกำคูปองที่ได้มาแน่น เขารู้ว่าค่าเข้าแสนแพงนั้นแลกเครื่องดื่มได้สองดริ้ง เขาเดินไปแลกดริ้งแรกที่บาร์เพื่อทำตัวให้กลมกลืน รสชาติของมันไม่ได้ดีเด่อะไรนักเพราะเป็นของฟรีแต่ก็พอกลืนได้ จีมินไม่รู้เหมือนกันว่าเขาควรเริ่มต้นที่ไหน จีมินไม่ใช่คนชอบเที่ยวสไตล์นี้ ไม่ชอบคนเยอะๆแออัดเบียดเสียด กินเหล้าน่ะชอบ แต่ก็ชอบนั่งสบายๆมากกว่า



คนมันเยอะจริงๆนะ



“วันนี้มีแสดงน่ะครับ คนก็เลยเยอะผิดปกติ” บาร์เทนเดอร์เหมือนจะรู้ใจเพราะเห็นสีหน้าหงุดหงิดของเขา จีมินทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้สูงเพื่อพักขา มันดีมาก



“แสดง? แสดงอะไรหรอครับ”



“แร๊ปน่ะ ปกติคนที่มาที่นี่ก็มาเพื่อมาดูสามคนนั้น นี่คงเป็นครั้งแรกที่คุณมาที่นี่ละสิ”


ใบหน้าของเขาแดงซ่าน “ครับ... คือผมมากับเพื่อน...แล้วก็หลงกัน”


คนฟังพยักหน้าพลางเขย่าขวดสีเงินสำหรับมิกเซอร์ “งั้นคุณคงต้องรอให้การแสดงจบก่อน ถึงตอนนั้นคนก็ซาลงเอง”


จีมินเห็นด้วยกับคำตอบ ตอนนี้คนเยอะโคตรๆโดยเฉพาะอย่างยิ่งตรงหน้าเวที เขามองนาฬิกาที่ข้อมือบอกเวลาเกือบจะสี่ทุ่ม ไม่นานหลังจากนั้นเสียงอิเล็คโทรนิคก็เงียบหายไปแทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องเมื่อมีคนสามคนเดินขึ้นมาบนเวที สองคนตัวเท่าๆกันส่วนอีกคนดูจะสูงกว่า


“คุณคงไม่เคยเห็นการแสดงของบังทัน พวกเขาน่ะดังมากเลยนะ”



“หรอครับ... ผมไม่ค่อยฟังพวกแร๊ป แต่ท่าทางพวกเขาจะเก่ง”



“พวกเขาแสดงทุกสุดสัปดาห์แหละครับ คนที่ตัวสูงๆชื่อแรปมอนสเตอร์ คนที่อยู่ริมขวาคือเจโฮป ส่วนคนตรงกลางที่คลุมฮู้ดปิดหน้าปิดตาชื่อชูก้า”


ตอนแรกจีมินคิดว่าคนอะไรถึงได้คือแรปมอนสเตอร์ แต่แล้วก็ต้องอ๋อเพราะมันน่าจะเป็นชื่อในวงการของอีกฝ่ายมากกว่า ท่าทางเขาคงจะมึนแล้ว



เสียงเพลงเริ่มดังขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องของผู้ชม คนที่เริ่มแรปเป็นคนแรกคือคนตัวสูงที่สุด เขาเริ่มด้วยน้ำเสียงกดดัน ก่อนจะแผ่วลงแล้วก็กลับมาหนักแน่น เนื้อหาชวนเสียดสีถึง haters อ่า... จีมินคิดว่าเขาพอจะเข้าใจแล้ว คนต่อมาคือเจโฮป เขามีเสียงติดแหบแต่จีมินก็ต้องยอมรับว่าเสียงนั้นมีเสน่ห์มาก มีท่อนร้องรับที่คนทั้งสามคนช่วยกันร้องและมันก็ทำให้คนที่อยู่ด้านล่างแทบจะคลั่งไปกับพวกเขา 



จนกระทั่งคนที่ชื่อชูก้าเริ่มแรป


น้ำเสียงนั่นเป็นเอกลักษณ์และคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด จีมินหรี่ตาลง จากจุดนี้ค่อนข้างไกลจากเวทีทำให้เขามองเห็นหน้าอีกฝ่ายไม่ชัด ฝ่ายนั้นสวมทั้งหมวกแล้วก็คลุมฮู้ดอย่างกับกลัวว่าใครจะเห็นหน้า เสียงร้องแรปของเขาดุดัน แหบพร่า รวดเร็วเหมือนว่าเขาไม่ได้หายใจ 



มันคุ้น คุ้นอย่างน่าประหลาด



จนกระทั่งในตอนท้ายที่นักร้องสามคนกระโดดจนตัวโยนไปตามจังหวะเพลง แสงไฟสีแดงสาดแวบเหมือนแสงเลเซอร์ แต่ก็ไม่พ้นสายตาของเขาเมื่อฮู้ดนั้นหลุดออกจากหัวและอีกฝ่ายก็ดึงหมวกออกมาเพื่อสะบัดหัว



ดวงตาสีเปลือกไม้เบิกกว้าง



แม้เส้นผมสีกำลังสะบัดไปตามแรงโยกนั้นจะเป็นสีเทา แต่จีมินมั่นใจ


มีชั่วครู่หนึ่งที่อีกฝ่ายกวาดสายตาไปรอบๆด้าน มุมนั้นที่อีกฝ่ายหันมาทางเขา จีมินมั่นใจหนึ่งล้านเปอร์เซ็น


ว่าผู้ชายคนนั้นคือมิน ยุนกิ




ใช่... ท็อปเซคมิน ยุนกิผู้อัจฉริยะคนนั้นเป็นคนๆเดียวกับที่กำลังแหกปากแรปด่าคนทั้งโคตรอยู่นั่นละ



.


.


.



บังทันทั้งสามคนแสดงต่ออีกสองสามเพลงก่อนจะพูดอะไรเล็กน้อยก่อนลงจากเวที น้ำเสียงในตอนที่พูดนั้นย้ำความมั่นใจของจีมินให้มากขึ้น



เปล่าหรอก เขาไม่ได้รู้สึกโกรธ หรือว่าน้อยใจอะไรที่อีกฝ่ายไม่บอกเขา


มันเป็นความโล่งใจมากกว่า



หากคุณบาร์เทนเดอร์บอกว่าอีกฝ่ายมาทำการแสดงที่นี่ทุกอาทิตย์จริงก็แสดงว่าอีกฝ่ายแค่มาร้องโชว์เท่านั้นไม่ได้ขายตัวแต่อย่างใด 



“คุณรู้จักกับบังทันหรอครับ” บาร์เทนเดอร์หนุ่มถามเขาเมื่อเห็นว่าจีมินไม่ได้ละสายตาไปไหนตลอดทั้งการแสดง เขาหันไปยิ้มก่อนจะส่ายหัว


หากยุนกิไม่อยากให้ใครก็ตามรู้เรื่องนี้


เขาเองก็ไม่สมควรที่จะพูดมันออกไป


ถ้าอีกฝ่ายอยากจะเก็บเป็นความลับ เขาเองก็จะทำเป็นไม่รู้


อย่างน้อยเรื่องที่อีกฝ่ายขายตัวก็ไม่ใช่ความจริง



“เปล่าหรอกครับ แค่พวกเขาเก่งกันมากๆเลยก็เลยหยุดมองไม่ได้เลย”


เขายิ้ม ล้วงคูปองออกมาแล้วส่งให้คนถาม “ผมแลกอีกดริ้งแล้วก็จะไปแล้วละครับ”



“ถ้าคุณชอบบังทัน อาทิตย์หน้ามีแสดงวันเสาร์นะครับ” 


จีมินพยักหน้ารับ



เขาคิดว่าวันเสาร์หน้าเขาไม่ได้ติดอะไรนะ



.



.



.




หลังจากวันนั้นสุดสัปดาห์ของจีมินก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป บังทันทำการแสดงทุกอาทิตย์จริงอย่างที่ว่า จีมินรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เห็นมุมใหม่ๆของยุนกิที่อีกฝ่ายไม่เคยแสดงให้เขาเห็น มิน ยุนกิคนพูดน้อย ไม่ค่อยชอบผูกมิตรกลายเป็นคนละคนเมื่อเขาจับไมโครโฟน หากเป็นในมุมมองนักศึกษาธรรมดาๆ ยุนกิเป็นคนดีที่น้ำใจที่ไม่ค่อยพูดซึ่งเขาชอบตรงจุดนั้น แต่ชูก้าคนที่กำลังทำการแสดงอยู่นั้น



เหมือน... จะเรียกว่ายังไงดีละ ฟีโรโมนละมั้ง?



จากการคุยกับบาร์เทนเดอร์ทำให้จีมินรู้ว่าหลังแสดงแล้วบังทันจะไม่ลงมาอยู่ที่ด้านล่างแต่จะดื่มอยู่ตรงเล้าจ์วีไอพีที่ชั้นสองเพราะแรปมอนสเตอร์เป็นน้องชายของเจ้าของคลับ สำหรับชั้นวีไอพีนั้นสงวนไว้ให้เฉพาะสมาชิกวีไอพีที่มีบัตรสมาชิก จีมินพยักหน้าเขาใจ แน่นอนว่าเขาไม่ได้คิดจะไปเสนอหน้าอยู่แล้ว



“คุณ... ไม่อยากคุยกับพวกเขาหรอครับ”



“ผมหมายถึงมีลูกค้าหลายคนพยายามหาทางติดต่อกับพวกเขา เช่นทำยังไงถึงจะได้ขึ้นไปที่ชั้นสอง แต่คุณมาดูพวกเขาหลายครั้งแล้ว...”


จีมินโบกมือไปมา “ไม่หรอกครับ ผมก็แค่ชอบเพลงของพวกเขาน่ะ... ถ้าต้องมานั่งคุยกับทุกคนผมว่าพวกเขาคงจะอึดอัดแย่เลย”



“ฮ่าๆ คุณแปลกดี ปกติลูกค้าสาวๆน่ะ อยากจะนอนกับพวกเขาจะตายไปนะ”


มือที่กำลังลูบไล้ที่ขอบแก้วชะงัก “ออกไปกับลูกค้าก็ได้หรอครับ?”


“ทำไมจะไม่ได้ละครับ จริงๆปกติก็ได้กลับไปเกือบทุกครั้งนั่นละ”


คำพูดนั้นทำให้จีมินยิ้มค้าง



.


.


.



“เป็นไรอ่ะ หน้าตาดูหงุดหงิดนะ”


ยุนกิเดินลงมาที่ด้านล่างหอ เห็นปาร์ค จีมินกับจักรยานคู่ใจกำลังทำหน้าเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่างก็ทัก จีมินหันมามองเขา แวบนึงที่ยุนกิเห็นความไม่พอใจในดวงตาคู่นั้นแต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็ว



“อือ นอนไม่พออ่ะ”


“ทำไรวะ เมื่อคืนก็บอกแล้วไงว่าให้รีบนอน” เขาเดินเข้าไปคว้าที่แฮนด์เป็นสัญญาณว่าวันนี้จะเป็นคนปั่น จีมินก็ถอยออกมารอให้ยุนกิขึ้นไปนั่งแล้วถึงค่อยซ้อน แขนเรียวโอบเข้าที่เอวของเขาแน่นเมื่อยุนกิเริ่มออกตัว



“กลัวร่วงไงวะ” เขาถาม


“ป่าว โทดที” จีมินตอบเสียงอู้อี้ก่อนจะคลายมือออก ยุนกิส่ายหัวให้กับน้ำเสียงง่วงงุนแล้วกระชับมือนั้นให้กลับมาแน่นเหมือนเดิม



“ง่วงก็จับให้แน่นๆ เดี๋ยวร่วงไปแล้วจะเจ็บ”


จีมินครางรับเสียงอู้อี้ ไม่พูดอะไรต่อ ยุนกิยิ้มให้กับเสียงนั้น แรงปั่นไปค่อยลดลงเพราะกลัวอีกฝ่ายจะร่วงลงไปจริงๆจนถึงมหาลัย



.


.


.



 “ผมนึกถึงครั้งแรกที่คุณมาที่นี่” 



จีมินชะงัก หลุดออกจากภวังค์ เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้แล้วถาม “ผมทำไมหรอครับ”



“คุณรู้มั้ยว่าเครื่องดื่มที่ชอบสามารถบ่งบอกตัวตนได้...” บาร์เทนเดอร์หนุ่มยิ้มรับ วันนี้คนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่เพราะเป็นคืนวันศุกร์ปลายเดือน



“งั้นตัวตนของผมเป็นยังไงงั้นหรอครับ”


“ครั้งแรกที่คุณมาที่นี่คุณแลกเอาแต่ดริ้งฟรี... เลือกเฉพาะเครื่องดื่มแบบส่งๆ Snow Queen ก็เป็นตัวเลือกที่ดี แต่ผมกลับคิดว่ามันไม่เหมาะกับคุณสักนิด”


“แล้วดูวันนี้สิ...” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะรินเครื่องดื่มสีแดงสดซึ่งเพิ่งผสมจนเสร็จลงในแก้ว ตกแต่งมันด้วยเชอร์รี่แล้วเลื่อนส่งมา


“Permanent RED เป็นเครื่องดื่มของคนร้อนแรง ผมไม่คิดว่าคุณจะสั่ง แต่คุณก็ชอบมัน และผมว่ามันเหมาะกับคุณนะ”


จีมินเอามือขึ้นมาท้าวคาง หรี่ตามองเครื่องดื่มในแก้ว ยิ้มแล้วก็ตอบคำถาม


“ค็อคเทลของคุณทำให้ผมนึกถึงใครบางคน... ตอนแรกที่ผมไม่รู้จักเขาดีนัก... ผมคิดว่าเขาเป็นสีขาว ใส สะอาดแล้วก็บริสุทธิ์ เหมือนสีใสของ Snow Queen แต่หลังจากที่รู้จักเขามากขึ้น ผมกลับรู้สึกว่าสีแดงคือคำตอบ...”



ใช่แล้ว... สำหรับเขา ในตอนนั้นมิน ยุนกิคนธรรมดาทำให้เขารู้สึกชอบ ชอบในที่นี่หมายถึงนิสัยใจคอ แต่พอได้รู้จักตัวตนจริงๆซึ่งอยู่บนเวที ทุกอย่างมันตีกลบหมด เหมือนโดนทุบด้วยค้อนปอนด์ และจีมินก็รู้ตัวว่าเขาชอบมันพอที่จะมาที่นี่ทุกอาทิตย์


สีแดงในตัวของมิน ยุนกิทำให้เขารู้สึกอยากรู้อยากลอง อยากค้นหามันให้เจอ อยากดึงมันออกมาจากสีขาวที่อีกฝ่ายใช้มันปกปิดไว้



“คุณรู้มั้ยว่าคุณดูเซ็กส์ซี่ชะมัดเลยตอนนี้”


จีมินไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพียงแค่ชูแก้วขึ้นมาก่อนจะกระดกมันลงไปรวดเดียว



“ผมควรออกไปเต้น”



.



.


.




ปกติจีมินไม่ใช่คนชอบทีแออัดเบียดเสียด แต่เมื่อในร่างกายของเขามีแอลกอฮอล์ปะปนอยู่มากขนาดนี้มันก็ทำให้รู้สึกเอนจอยได้มากกว่าที่เคย ที่ฟลอร์กลางเต็มไปด้วยคน เขาไม่มีแก้ว ไม่ใช่นักเต้นเท้าไฟ เพียงแค่โยกตัวไปมาตามจังหวะเพลงเท่านั้นให้สดชื่น



เพราะเขาคิดว่าเขาเมามากเกินไปแล้ว



พลั่ก!



ก่อนจะคิดอะไรต่อไปก็มีร่างใหญ่ๆของผู้ชายที่ตัวสูงกว่าเขาเซเข้ามาชนจังๆ น้ำสีแดงจากแก้วในมือสาดใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางของเขาจนเลอะไปหมด


“เฮ้ย”


“เอ้อ...ขอโทษ...ที่ครับ ผมเมา” ผู้ชายคนนั้นหันมาขอโทษเสียงอ้อแอ้ ก่อนที่จีมินจะพูดอะไรก็ได้ยินเสียงแหบๆ



“เฮ้ย คิบอม มึง!”



“ขอโทษทีนะครับ เพื่อนผมเมามาก” 



นั่นคือเจโฮป



จีมินถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ครับ ผมก็ว่าเพื่อนคุณคงเมาแล้ว”



“เสื้อคุณเปื้อนไปหมดเลย ไปเปลี่ยนก่อนเถอะครับ” เขาพูดด้วยเสียงเคร่งเครียด เห็นสีแดงที่เลอะไปเกือบครึ่งตัวก็อยากจะเขย่าหัวเพื่อนขี้เมาเป็นรอบที่ล้าน



“ไม่เป็นไร ผมว่าผมกลับ...” ขณะที่กำลังจะปฏิเสธและหันหลังไปอีกทาง ต้นแขนก็ถูกรั้งเอาไว้ เขามองดวงตาที่ติดเยิ้มก็ถอนหายใจอีกครั้งยาวๆ



“นะครับ... แป๊บเดียวเอง ผมไม่สบายใจอ่ะ”



“ก็ได้ครับ นำไปสิ”



เขาเดินตามหลังมาอย่างว่าง่าย กะว่าจะไปรออีกฝ่ายที่ห้องน้ำแต่ก็ถูกดักก่อนว่าในห้องแต่งตัวหลังเวลาทีมีห้องเปลี่ยนดีๆ จีมินไม่แน่ใจว่ายุนกิจะอยู่ที่นั่นมั้ย แต่เขาไม่อยากเจออีกฝ่ายเลย แต่ถ้าเจอก็อาจจะต้องทำเป็นจำไม่ได้



แอ๊ด......


เจโฮปพาเข้าไปด้านหลัง ลึกเข้าไปมีที่ทางอยู่ค่อนข้างคับแคบ ประตูสีแดงบานนั้นเมื่อเปิดเข้าไปก็เจอห้องแต่งตัวที่มีโซฟา ราวแขวน โต๊ะหน้ากระจก ติดแอร์เย็นฉ่ำ



“นั่นใครวะ โฮซอก” จีมินหันไปเห็นแรปมอนสเตอร์ที่กำลังนั่งพิงที่โซฟา ดวงตาคู่นั้นติดจะหงุดหงิดเมื่อเห็นคนแปลกหน้า



“ก็ไอ้คิบอมอ่ะดิ่ เมาแล้วไปชนเค้าดริ๊งหกใส่เสื้อเขาเต็มเลย”



เขาเห็นคนฟังพยักหน้าเป็นเชิงอ๋อ ก่อนจะกลับไปสนใจสมาร์ทโฟนในมือ 



“รอแป๊บนะครับ ผมขอไปหาเสื้อแป๊บ คุณน่าจะใส่เสื้อของผมได้”



จีมินพยักหน้า เดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวริมสุดแล้วก็หยิบมือถือออกมากดๆ ก้มหน้าก้มตาพยายามทำตัวไม่สอดรู้สอดเห็น เขารู้สึกได้ว่าคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาเหล่มองเขาอยู่ชั่วครู่ จีมินพยายามทำเป็นไม่รู้ เขามึนมากพอๆกับที่กลัวมากเช่นกัน



ไม่นานนักโฮซอกก็เดินกลับมาพร้อมเสื้อยืดตัวโคร่งสีดำที่เหมือนเสื้อกีฬาในมือ แต่มันจะไม่ค่อยเข้ากับเขาแต่ก็คงพอที่จะให้กลมกลืนไปกับคนในนี้ได้อยู่ 



“อ่า... คุณคงต้องรอยุนกิฮยองออกมาจากห้องน้ำก่อน เขาไดร์ผมอยู่น่ะเลยไม่ได้ยินที่ผมเรียก”



จีมินยิ้ม



“ไม่เป็นไรครับ เปลี่ยนตรงนี้ก็ได้ ผมไม่อยากรบกวน” รีบเปลี่ยน รีบออกจากห้องให้เร็วที่สุดก่อนที่อีกฝ่ายจะออกมา



“เอ้ย... ไม่เป็นไรครับ คือ...”



“ผู้ชายเหมือนๆกัน ผมไม่ได้อายอะไรหรอกครับ” เขายิ้ม ได้ยินเสียงไอค่อกแค่กในห้องน้ำก็รีบถอดเสื้ออก รู้สึกอายเล็กน้อยเมื่อถูกจับจ้อง เหนียวตัวด้วยแต่เดี๋ยวค่อยเข้าไปล้างในห้องน้ำอีกทีแล้วกัน



“ผมไปละ แล้ววันหลังจะเอามาคืนนะครับ ขอบคุณมาก” 



เขาไม่ได้มองหน้าเจโฮปหรือว่าแรปมอนสเตอร์ด้วยซ้ำตอนที่ออกมา เสียงประตูปิดดังพอดีกับที่เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก



“ใครวะ โฮซอก นัมจุน”



“คนที่ไอ้คิบอมมันไปทำน้ำหกใส่อ่ะ เลยพามาเปลี่ยนเสื้อ นี่ไปละ”



ยุนกิพยักหน้ารับ ไม่ได้สนใจอะไรต่อ 



“กูเสร็จละ ไปข้างบนกัน”



.


.


.



จีมินรู้สึกว่าเขาเป็นตัวประหลาด คือเขาไม่เข้าใจว่าทำไม ‘สายตา’ ของคนรอบข้างถึงมองมาที่เขาอย่างกับว่าเขามีคำว่า ‘อาชญากร’ แปะอยู่บนหัว หรืออะไนซักอย่างประมานนั้น 



เขาก้มลงมองเสื้อตัวเอง มันเป็นเสื้อที่ออกจะเป็นเหมือนเสื้อกีฬา มีผ้าตาข่ายอยู่ที่ชั้นนอก ส่วนข้างในเป็นเสื้อยืดสีดำธรรมดา



อะไรกันวะ



เขาพยายามไม่สนใจ หมายถึงก็โยกตัวไปตามจังหวะเพลงตามปกติ ช่วงแรกๆหลังจากที่จบการแสดงของบังทันเขาก็มักจะรีบตรงกลับบ้านไปเลยโดยไม่สนใจอย่างอื่น แต่พอช่วงหลังๆมานี้ จีมินเรียนรู้ว่าที่คลับก็มีอะไรสนุกๆอยู่เหมือนกัน เช่นดนตรี คน และไหนๆก็เสียค่าเข้าแล้วก็ควรจะอยู่ให้คุ้มหน่อย



ในขณะที่กำลังดื่มด่ำกับเสียงดนตรี ทั้งตัวก็เหมือนถูกกระชากไปพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่ใบหน้าจนทำให้ทั้งหน้าหันไปตามแรงตบ



อ่า... เขาโดนตบ



เขาได้ยินเสียงผู้หญิงกรีดร้องแถมก่อนจะพูดอะไรเสียงแหวแหลมๆก็ผรุสวาทใส่เขาจนจีมินอยากจะบอกว่าให้พูดช้าๆหน่อยเพราะเขาคงจะหนีไปไหนไม่ได้



แก! แกใช่มั้ยที่มาอ่อยโฮปโอปป้า!!!”



จีมินส่ายหัวด้วยความมึนงง



“คะ คุณเข้าใจผิดแล้วละครับ”



เขาพูดเสียงอ่อน รู้สึกทั้งคอเสื้อถูกกระชากจนตัวเกือบลอย เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นใบหน้าสไตลกังนัมออนนี่ ดวงตาในคอนแทคเลนส์สีน้ำตาลอ่อนจ้องมาที่เขาเหมือนเขาไปทำอะไรให้อย่างนั้น จีมินไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น...



“จะให้เข้าใจผิดได้ยังไง ก็นี่มันเสื้อของโฮปโอปป้า ชื่อก็มีอยู่ที่หลัง นี่! นี่แกนอนกับโฮปโอปป้าแล้วใช่มั้ย อี...”



จีมินหรี่ตาลง เมื่อตั้งสติได้ก็กระชากตัวเองออกมาจากมือที่เล็บแหลมๆนั่นครูดกับลำคอของเขาจนรู้สึกแสบชา



“เสื้อตัวนี้เขาให้ผมยืมเฉยๆครับ ไม่ได้เป็นอะไรกัน”



“ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วจะให้ยืมเสื้อได้ยังไง นี่!”



“เรื่องมันยาว แล้วก็ไม่ใช่กงการอะไรของผมที่ต้องบอกคุณ ถ้าคุณเป็นแฟนเค้าก็ไปถามเค้าเองก็แล้วกัน!” จีมินสวนกลับก่อนจะสะบัดหันหลัง ไม่อยากจะสาวความต่อ


แต่ผู้หญิงคนนั้นยังไม่จบ



“จับมัน!”


ทั้งคลับจู่ๆคนก็แหวกออกเป็นสองทางโดยอัตโนมัติเมื่อจีมินพยายามจะเดินหนี เขารู้สึกว่ามีมือ มือของผู้หญิงมาจับเขาไว้ที่แขนทั้งสองข้าง ไม่รู้ตัวว่าทำไมอยู่ๆเสียงเพลงก็เงียบลง ไฟเปิด



“คุณต้องการอะไร ผมก็บอกแล้วไงว่าผมไม่ได้เป็นอะไรกับโอปป้าของคุณ”



“หึ แกคิดว่ามาแย่งโฮปโอปป้าแล้วจะหนีได้ง่ายๆหรอ ก็เอาสิ งั้นฉันจะตะโกนให้หมดเลยว่าแกมันก็แค่แมวขโมย! มาอ่อยแล้วก็มาหาโอปป้าถึงเตียงเค้าถึง...”




เพี๊ยะ! เขาโดนตบที่ใบหน้าอีกฝั่งและนั่นมันเกิดจะทนแล้ว!



“พอแล้ว!”




ครานี้เป็นจีมินเองที่โมโห เขาย้ำว่าเขาโมโหมากจริงๆ สายตาของคนกี่สิบคู่กำลังมองมาที่เขา แล้วอยู่ๆยัยบ้าที่ไหนก็ไม่รู้ว่ากล่าวหากันหน้าด้านๆแบบนี้ เป็นเขาก็ไม่ทน


ด้วยความขาดสติ จีมินถอด แทบจะกระชากเสื้อออกมาจากตัว มองที่คำว่า J-HOPE แล้วก็ต้องร้องอ๋อว่าไอ้คนที่ว่านั่นมันพาเรื่องซวยๆมาให้เขาจนได้ 



พลั่ก!



“อยากได้เสื้อนักก็เอาไปเลย แต่จะบอกให้รู้ไว้นะ ว่าถ้าโฮปโอปป้าอะไรนี่เลิกกับเธอมันก็ไม่ใช่เพราะผมหรอก มากล่าวหาคนอื่นแบบนี้ระวังซักวันจะโดนซ้อม” เขาปาเสื้อใส่หน้าผู้หญิงคนนั้น


“ครั้งนี้เห็นว่าเป็นผู้หญิง แต่ถ้าคุณยังไม่เลิกตามอีก ก็อย่าหาว่าผมรังแกก็แล้วกัน”



เขาได้ยินเสียงสูดปากจากคนรอบข้าง รู้สึกเย็นเพราะท่อนบนเปลือยเปล่า เสื้อตัวเก่าก็ดันเปียกจนใส่กลับไม่ได้อีก ใบหน้าเห่อร้อนเพราะรู้สึกถึงสายตาโลมเลียจากคนรอบข้างแต่จีมินพยายามทำใจแข็ง เขารู้ว่าทุกจับตามอง แต่เขาไม่อยากจะแสดงให้เห็นถึงความเขินอาย 



“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”



“เอะอะอะไรกัน”



เสียงแหบพร่าพร้อมกับฝูงชนที่แหวกออกเป็นสายทำให้จีมินเห็นใครซักคนที่เขามั่นใจว่าเขาไม่รู้จักในเสื้อเชิ้ตสีชมพูเดินเข้ามาด้วยท่าทีเคร่งเครียด



“ซะ...ซอกจิน...โอปป้า” จีมินได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้นกระซิบออกมา แน่นอนว่าเขาไม่ได้สนใจ เขาสนใจอีกสามคนที่หลังที่เดินตามหลังมาต่างหาก



เขา ลืม ไปด้วยซ้ำว่าเขากำลังหลบหน้าใครบางคนอยู่



จีมินเห็นเจโฮปก็รีบเปิดปากทันทีด้วยความโมโห



“นี่! คุณน่ะ ถ้ารู้ตัวว่ามีแฟนขี้หึงขนาดนี้ก็ไม่ควรให้ใครยืมเสื้อพร่ำเพรื่อนะ แฟนคุณตบผมไปสองรอบ เอาเล็บมาจิกผมจนเป็นรอยไปหมดแถมยังจะไม่ยอมจบง่ายๆด้วย รีบบอกเค้าไปสิว่าเราไม่ได้เป็นเหี้ยไรกันทั้งนั้น รีบหยุดแฟนคุณเลยก่อนที่ผมจะเรียกตำรวจ!”



จีมินได้ยินเสียงคนรอบข้างสูดปากอีกครั้ง แน่นอนว่าเขามั่นใจล้านเปอร์เซ็นว่าผู้หญิงคนที่ว่าไม่ได้เป็นแฟนเฟินอะไรของเจโฮปทั้งนั้น



แต่เขาจะต้องไม่เจ็บตัวฟรีแน่ๆ



“จีมิน!” เขาได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเรียกพร้อมกับที่ภาพทั้งหมดกลายเป็นสีขาวชั่วครู่ รู้ตัวอีกทีเสื้อคลุมสีขาวที่เขาเห็นบ่อยๆก็ถูกคลุมไปทั้งตัวแล้ว



“คนรู้จักฮยองหรอ” เจโฮปถามเสียงเครียด ยุนกิพยักหน้าครางฮึมฮัมในลำคอเหมือนเป็นคำสบถ จีมินเรียกตัวปัญหาทั้งคู่มาเจอกันก่อนจะพูดว่า



“เสื้อคุณอยู่ที่แฟนคุณ ไม่เคลียร์กันเอาเองแล้วกัน!”



“โอปป้า!”




เขาทิ้งท้ายก่อนจะเดินดุ่มๆออกไปจากวงคนมุง รู้ดีว่ามีเสียงฝีเท้าตามมา เขาไม่ได้ตอบรับเสียงเรียกของอีกฝ่าย รู้สึกทั้งเจ็บ ทั้งชาแล้วก็อยากร้องไห้ด้วยเพราะว่าอาย



มือที่กำลังจะยกขึ้นโบกเรียกแท็กซี่ถูกคว้าเอาไว้ เขาไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ยุนกิมีแรงมากขนาดนี้แต่ก็มากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายสามารถคว้าไหล่เขาทั้งสองข้างแล้วก็หันทั้งตัวให้มาเผชิญหน้ากัน




“อย่ามอง” เขาพูดเสียงสั่น ก้มหน้าลง ป่านนี้หน้าของเขาคงจะทั้งบวมแล้วก็น่าเกลียดมากแน่ๆ



“เจ็บมากมั้ย...” เสียงของอีกฝ่ายอ่อนโยนเหมือนทุกครั้งที่เคยเป็นมาและมันทำให้เขาน้ำตาคลอ



“ไม่เจ็บ”



“โกหก...” มือขาวประคองหน้าของคนตัวเล็กกว่าให้เงยหน้ามาสบตากัน จีมินพยายามขัดขืนแต่ก็สู้แรงไม่ได้เลย



“…ชู่ว อย่าร้องดิ่ เดี๋ยวตาก็บวมหรอก”



“ก็บอกว่าอย่ามองไง น่าเกลียด”



ยุนกิหัวเราะ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันหรอที่ปาร์ค จีมินสนใจว่าจะดูดีหรือไม่ดูดีต่อหน้าเขา?



“ไม่น่าเกลียดหรอก คิดมาก”



“กูไม่ได้เป็นชู้กะเจโฮป”



“อื้อ กูรู้....”



“กูจะกลับแล้ว มึงกลับเข้าไปเหอะ” เขาเบี่ยงตัวออก แต่กลับไม่พ้นจากมือที่กำแน่นที่ข้อแขน



“กลับด้วยกัน ให้กูไปเอากระเป๋าก่อน”



“มึงจะกลับทำไม มึงก็อยู่ต่อไปดิ่”



“ใครจะไปมีอารมณ์อยู่ต่อ มึงขี้แยน้ำตาร่วงลงมาเป็นลิตรขนาดนี้”



ได้ยินอย่างนั้นก็ทำหน้าบูด “เว่อร์”



จีมินเห็นยุนกิยกยิ้ม “นี่ไง... หัวเราะแล้ว”



อีกฝ่ายลากเขากลับไปสถานที่เดิมแต่เปลี่ยนทางเข้าเป็นที่ด้านหลัง แม้จะรู้สึกไม่ดีแต่เขาก็รอให้อีกฝ่ายเก็บของ พอจะถอดเสื้อคืนอีกฝ่ายก็บอกว่าไม่ต้อง 



สรุปก็กลับหอกันทั้งอย่างนั้น จีมินมีรอยตบที่แก้ม ยุนกิยังไม่ล้างเครื่องสำอาง คนขับแท็กซี่มองพวกเขาแปลกๆแต่เขาก็พยายามจะเสกันไปมองด้านนอก



แอร์ในรถเย็นจนตัวสั่น แต่มือของเขากลับถูกกุมไว้จนร้อน



.



.



.



“แล้วตกลงมึงไปทำไรที่คลับ”



หลังจากประคบน้ำแข็งให้หน้าหายบวมกับทายาแล้วยุนกิก็เริ่มเปิดประเด็น จีมินรู้ดีว่าต่อให้โกหกไปอีกฝ่ายก็คงจะฉลาดพอที่จะจับได้เลยเลือกที่จะพูดความจริง



“ไอ้พวกแจฮยอนมันบอกว่ามึงเป็นเด็กขาย กูไม่เชื่อก็เลยตามมาดู”



“ว่าไงนะ” ยุนกิทำหน้างง 



“ก็พวกแจฮยอนบอกว่าที่ไปตีมึงคราวนู้นเพราะเข้าใจผิดคิดว่ามึงเป็นเด็กขายที่คลับ มันบอกว่ามึงขายตัว เข้าใจปะวะ แล้วกูไม่เชื่อก็เลยไปพิสูจน์”



พอฟังจีมินอธิยายยาวๆยุนกิถึงเข้าใจ



“กูไม่ได้ขาย มึงบ้าปะ”



“กูรู้แล้วนี่ไง”



“นานแค่ไหนแล้ว...”



“…อ่า ก็สองเดือน” เขาอ้อมแอ้มตอบเสียงค่อย ไม่สบตาอีกฝ่าย



“ไปคนเดียว?”



“อือ....”



“ปาร์ค จีมิน! นายคิดว่าสถานที่แบบนั้นมันใช่หรอที่จะไปคนเดียว”



“กูก็รอดกลับมาทุกครั้งอ่ะ ถ้าครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเพื่อนเฮงซวยของมึงเอาเสื้อนั่นมาให้กูใส่กูก็ไม่ซวยหรอก กูบอกแล้วว่ากูจะกลับก็เซ้าซี้อยู่ได้” 



เขาได้ยินเสียงยุนกิถอนหายใจกับคำแก้ตัว อีกฝ่ายเขยิบเข้ามาใกล้ มือขาววางลงบนหัวเขาแล้วก็โยกไปโยกมา



“มาแล้วทำไมไม่บอกกู”



“ก็...กูนึกว่ามึงไม่อยากให้ใครรู้ แม้กระทั่งกู...”



“งั้นถ้ารู้แล้วทำไมยังมาอีก” 



ยุนกิสาบานว่าเขาเห็นแก้มของจีมินขึ้นสีจากที่มันแดงอยู่แล้ว พยายามจะไม่หัวเราะเมื่อตอนที่จีมินรีบล้มตัวลงกับเตียงแล้วพลิกหน้าหนี



“กะ...ก็กูอยากไปเที่ยวบ้างไม่ได้หรอไง”



“เที่ยวคนเดียวอ่ะนะ?”



“เรื่องของกูอย่าเสือกครับ”



“พูดไม่เพราะ!”



“แล้วไอ้เนื้อเพลงมึงที่แหกปากอยู่ทุกอาทิตย์แม่งสุภาพมากเลยดิ่”



“อ๋อ...นี่ไปดูกูแรปจนจำเนื้อได้เลยหรอ”



“ใครว่ากูไปดูมึง!”



“ก็มึงพูดเองว่ามึงจำเนื้อเพลงกูได้”



ยุนกิพอจะเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว...



คนปากแข็ง หึ



เห็นจีมินกำลังใช้เท้าหนีบผ้าห่มเตรียมจะคลุมโปงก็รีบเข้าไปขัดขวาง ยื้อแย่งกันอยู่สักพักจีมินก็เป็นฝ่ายเหนื่อยก่อน



“เป็นห่วงกูหรอ จีมิน”



“เสือก”



“ยอมรับก็ได้ ก็อยากรู้อ่ะ”



ไอ้เหี้ยจะตื้อไปไหนวะ! 



จีมินรู้ตัวว่าตอนนี้แก้มของเขาร้อนจนแดงไปหมดแล้ว มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมาปิดหน้า รู้สึกได้ว่าถูกพลิกให้หันกลับไปฝั่งที่ยุนกินั่งอยู่ก็หลับตาปี๋



ไม่



ไม่เอาอ่ะ ยังไม่พร้อมนี่หว่า จะให้บอกชอบกันง่ายๆแบบนี้น่ะหรอ



“กลับห้องไปเลยไป”



“แหม ถึงห้องแล้วก็ไล่เลยนะ พ่อคุณ”



“เออ ห้องกูกูจะให้ใครอยู่ใครไปก็ได้”



จีมินได้ยินเสียงฝีเท้าดังไปตามทางเดิน พอเห็นว่ามันเงียบไปแล้วถึงได้พูดกับตัวเองทั้งที่กำลังปิดหน้าปิดตาอยู่นั่นแหละ



“…จะให้กูพูดได้ไง...ว่ากูชอบมึง...”



“กูได้ยินนะ”



“เหี้ย!”



ดวงตาสีเปลือกไม้เบิกกว้าง หัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม รู้สึกเย็นวาบเมื่อเห็นว่าไอ้คนที่ควรจะออกไปแล้วที่จริงยังไม่ได้ไปไหนเลยเพียงแค่ยืนพิงกำแพงอยู่อย่งนั้น แถมยังยิ้มอย่างโคตรจะน่าหมั่นไส้อีกต่างหาก



“มึง! ทำไมมึงยังอยู่!”



“ก็ถ้าไม่อยู่คงไม่ได้ยินอะไรดีๆหรอกมั้ง”



เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสาวเท้าเข้ามาใกล้ จีมินก็รีบผุดลุกขึ้นเขยิบหนีไปที่ส่วนในสุดของเตียง หยิบหมอนมากอดเหมือนมันเป็นเกราะหุ้มชั้นดี



“ยะ...อย่าเข้ามานะ กูต่อยจริงนะเว้ย”



“เฮ้ย ทำเหมือนกูจะข่มขืนมึงอย่างงั้นแหละ” เสียงทุ้มติดขำยิ่งทำให้จีมินหงุดหงิด



“กูบอกให้ไปแล้วทำไมไม่ไปวะ!”



แต่คำถามของเขาไม่ได้รับคำตอบ



“ชอบกูจริงดิ่”



ปี๊ด............



คำถามนั้นยิ่งทำให้แก้มของจีมินร้อนกว่าเก่า ถามกันง่ายๆงี้เลยหรอวะ มิน ยุนกิ



“ระ...เรื่องของกู”



“เอ้า ก็มึงชอบกูมันไม่ใช่เรื่องของกูหรอ” ยุนกิขึ้นเตียงมาแล้ว จีมินถอยจนหลังติดชนกับกำแพง เห็นใบหน้าหล่อเหลายิ้มเยาะก็ยิ่งรู้สึกกลัว



“ก็เรื่องของกูไง กูจะชอบใครก็เรื่องของกู มึงจะชอบใครก็เรื่องของมึง กะ...กูไม่เกี่ยว”



“อ้อหรอ” 



จีมินเห็นยุนกิเดาะลิ้น ก่อนสมองทั้งหมดจะมึนเบลอแทบจะระเบิดเมื่อได้ยินประโยคถัดมา



“แล้ว... ถ้ากูชอบมึงเหมือนกัน แล้วมันจะไม่ใช่เรื่องของ ‘เรา’ หรอวะ”



ฉ่า............



“ไอ้เหี้ย พูดดีๆนะมึง กูต่อยจริงนะ”



เขาหลับตาปี๋เมื่ออีกฝ่ายเข้ามาใกล้จนตัวแทบจะเกยกันอยู่แล้ว ลมหายใจร้อนรินรดที่ข้างแก้ม ไม่เคยรู้เลยว่ายุนกิมันก็มีมุมแบบนี้ของมันเหมือนกันและนั่นทำให้เขาเขิน เขินเว้ย ไอ้บ้า



“ก็นี่พูดจริงไง... มึงก็ชอบกู กูก็ชอบมึง งั้นเราเป็นแฟนกันมั้ยวะ มึงจะได้เลิกชอบกูข้างเดียว กูจะได้เลิกชอบมึงข้างเดียว วินๆแฟร์ๆ ได้กันทั้งสองฝ่าย”



เหี้ยเอ้ย ขอเป็นแฟนอย่างกับเล่นขายของ



ไม่มีวิธีที่มันโรแมนติกกว่านี้แล้วหรอวะ มิน ยุนกิ



“ได้เหี้ยอะไร พูดดีๆนะมึง”



ยุนกิหัวเราะ “แล้วจะเป็นไม่เป็น”



“ขอคิดดูก่อน”



“เฮ้ย แม่งมีงี้ด้วยอ่อวะ ชอบกันแล้วทำไมไม่เป็นแฟนกันอ่ะ”



“มะ...ไม่รู้”



“ไม่รู้ได้ไง”



“โอ๊ย ขอกูโทรปรึกษาแม่ ปรึกษาเพื่อนบ้างไม่ได้อ่อวะ” นี่ก็ยอมรับนะว่าแถ แต่แบบทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก



“แล้วถ้าบอกว่าไม่ให้อ่ะ เป็นเลยไม่ได้อ่อ แก้มมึงแดงนะ”



“งือ...อย่ามอง”



ยุนกิไม่รู้ว่าวันนี้เขายิ้มเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้ว และรอยยิ้มของเขามันก็เกิดจากคนตรงหน้าทั้งนั้น



“ไอ้น่ารักเอ้ย เป็นแฟนกูเหอะ มีเหล้าฟรีตลอดชาติเลยนะ”



“กูไม่ได้คลับมึงแล้ว ไอ้เหี้ย เสียวโดนตบชิบหาย เกิดมีแฟนยุนกิโอปป้ามาตบกูอีกจะทำไงวะ” จีมินพูดจริงๆนะว่าไม่ได้อ้าง นี่กลัวจริงๆ



“มีกูอยู่จะกลัวอะไรวะ...”



ลมหายใจนั้นเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนจีมินอดไม่ได้ที่จะเปิดตา มองสบกับดวงตาสีดำสนิทที่ไม่เคยได้มองมันใกล้ๆขนาดนี้มาก่อน



ดวงตาสีดำ ที่ให้ความรู้สึกของสีแดง



“กูอยู่ข้างๆมึงแล้ว คิดว่ากูจะปล่อยให้ใครมาทำไรมึงได้หรอ? หืม?”



จีมินไม่ได้ตอบคำถามนั้น หลับตาลง รับรสสัมผัสที่ริมฝีปากอุ่นร้อน



จูบของมิน ยุนกิให้ความรู้สึกเหมือนเครื่องดื่มชนิดนั้นไม่มีผิด



แต่สัมผัสของมันคงจะตราตรึงอยู่ เป็นสีแดงที่ได้แต่งแต้มลงบนตัวเขาโดยที่ไม่มีวันลบออก




.



.



.




จีมินยกยิ้มแหยๆให้กับบาร์เทนเดอร์คนเดิมที่ไม่ได้มีสีหน้าแปลกใจยามที่เขาติดสอยห้อยตามแรปเปอร์คนดังของคลับมาในวันนี้ มิน ยุนกิอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงสีเดียวกันเหมือนทุกครั้งที่เขาขึ้นแสดง เพียงแค่ชุดคลุมตัวนอกกลับคลุมอยู่บนตัวเขา เอาละ จีมินรู้ว่าสายตาของคนรอบข้างคงจะมีความสอดรู้สอดเห็นไม่ต่างจากวันนั้นเพียงแต่มิน ยุนกิหรือชูก้าของทุกๆคนกลับเป็นฝ่ายตวัดสายตาเย็นชาจนต้องหลบสายตากันแทบไม่ทัน



“ผมเอาเหมือนเดิม” จีมินพูดเมื่อเขาเดินมาถึงบาร์



“ครับ ยุนกิอ่ะ เอาไร”



“On the rock”



“รับทราบ เดี๋ยวให้เด็กเอาไปให้ที่ชั้นสองนะ”




มันเป็นครั้งแรกที่จีมินได้ขึ้นมาเหยียบย่างที่ชั้นสอง ซึ่งดูหรูหราผิดกับสไตล์ดิบเถื่อนที่ด้านล้าง ในห้องวีไอพีมีคนอยู่แล้วสามคนซึ่งก็คือเจโฮป หรือจอง โฮซอก คนที่เป็นคนเอ่ยปากเลี้ยงเขาไถ่โทษเรื่องวันนั้น แรปมอนสเตอร์หรือคิม นัมจุน ที่วันนี้มีสีหน้าเป็นมิตรกว่า แล้วก็คิม ซอกจิน เจ้าของคลับซึ่งเป็นพี่ชายของนัมจุน



“ย่าห์ มาแล้ววว จีมินฮยอง นั่งเลยฮะ นั่งเลย สั่งเต็มที่เลยนะวันนี้ผมเลี้ยงเอง” โฮซอกแทบจะลุกมาปัดเก้าอี้ให้เข้า จีมินโบกมือไปมาเป็นเชิงว่าเขาไม่ได้ติดใจอะไรเรื่องวันนั้นแล้ว เพราะยุนกิเล่าให้ฟังว่าผู้หญิงที่ตบเขาอับอายจนไม่กล้ามาที่นี่อีกหลังจากโดนโฮซอกเหวี่ยงไว้เพราะไม่ได้เป็นอะไรกัน



แต่ถึงอย่างนั้นจีมินก็สั่งกับแกล้มมาเยอะจานจนโฮซอกแทบเหงื่อตก เขายิ้มร้ายกาจ วันนี้อุตส่าห์ไม่กินข้าวเย็นมาเลยด้วยเพราะการนี้แหละ




ไม่นานหลังจากนั้นเครื่องดื่มก็มาถึง จีมินหยิบแก้วเครื่องดื่มของเขาขึ้นมาชนแก้วกับแก้วเหล้าที่เหลือ แน่นอนว่าพวกนี้ชอบดื่มอะไรแรงๆ แต่จีมินยังไม่อยากเมาให้เร็วจนเกินไปนัก



Permanent RED ฉันชอบนะ แต่ไม่ค่อยมีคนสั่งหรอก” ซอกจินยิ้มเมื่อเห็นมัน



“คุณบาร์เทนเดอร์บอกว่ามันเหมาะกับผมอ่ะครับ”



“นายชอบสีแดงหรอ?”



จีมินยิ้ม กระดกเครื่องดื่มเข้าปากไปอึกใหญ่ ส่ายหัว



“เปล่า... แต่คนที่ผมชอบ...เขาเหมือนสีแดงเลย



เขาไม่ได้เหล่สายตาไปทางยุนกิเมื่อได้ยินเสียงโฮซอกกับนัมจุนโห่แซว ได้ยินเสียงอีกฝ่ายหัวเราะหึๆ รู้ตัวอีกทีก็ถูกคว้าคอเข้ามาจูบแล้ว แต่คราวนี้เขาไม่ได้หลบหนี รับจูบอย่างเต็มใจจนทั้งตัวแทบจะเอียงราบไปกับโซฟา



“ย่าห์! ฮยอง จะทำอะไรก็ให้มันน้อยๆหน่อย เห็นใจคนโสดบ้างดิวะ!”



จูบของยุนกิรสชาติขมปร่าพอๆกับออนเดอะร็อค



แต่จีมินคิดว่าเขาชอบมันนะ





END


first published : 2016.07.07



ยังคงเข้าร่วมวีคลี่อย่างต่อเนื่องค่ะเพราะแต่งเรื่องอื่นไม่ออก แงงงงงงงงงงงง

เรื่องนี้เป็นสีแดงนะคะ 55555555


พอมาถึงตอนนี้ก็รู้สึกผิดมากๆเลยที่เราไม่ได้เอาทั้งคุณจิ้งจอกทั้งปกัปตันมาต่อ

แต่เราเขียนไม่ออกจริงๆอ่ะค่ะ เขียนไปได้ก็ลบแล้วลบอีก แงงงงงงงง



อ่านรอกันไปก่อนนะคะ ฮือออออ

วันนี้วันที่ 7 เดือน 7 จะกลับไปอ่านเจ็ดเดือนเจ็ดกันอีกรอบก็ได้ค่ะ


ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ดีๆเสมอมาเลยนะคะ

พูดคุย+ทวง อะไรก็ได้ที่ @kolevf_

กับแท็ก #luvstoryoonmin ค่าาาาาา ฝากพี่แรปเปอร์ของเราไว้ด้วยนะคะ :)





  CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

2,922 ความคิดเห็น

  1. #2908 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 01:21
    กรี๊ดดดด วุ้ยยยอิจมากแม่
    #2908
    0
  2. #2818 EntOo (@EntOo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 01:49
    เขินแรงมากแม่
    #2818
    0
  3. #2707 Yukime3424 (@SakawaraKeyjung) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 16:07
    อยากจะกรี๊ด​ไปให้ถึงดาวอังคาร
    #2707
    0
  4. #2393 โรโรโนอา、 (@earniii) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 18:33
    ชอบทุกเรื่องเลยแง่งงง
    #2393
    0
  5. #2241 Red_Baby (@jidapa_phesuk) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 17:15
    เขินนนนน ฮือออออ
    #2241
    0
  6. #2162 AH-EYEZ (@parichatpopeye) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 00:37
    แรกๆนึกว่าจีมินเมะซะละ
    #2162
    0
  7. #2077 brunette_ (@brunette_) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 12:48
    ชอบfluffทุกเรื่องของไรต์เลย น่าร้ากกกกก
    #2077
    0
  8. #2027 -Suub D- (@anchisa47) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 20:49
    ชอบเรื่องนี้อะ อมก ฮือออ คือน่ารักมาก บับว่าพิ่่ก้าของนุ้งงงงง จมิงก็บับบ ฮือออชอบบบ
    #2027
    0
  9. #1993 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 18:17
    น่ารักอ่ะเรื่องนี้ จีมินน่ารักมากๆเลย แถมความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็น่ารักๆมากๆ เล่นซะคนโสดอิจฉาอ่ะ // ไม่อยากโสดมาคบกับเราได้ค่ะพี่โฮป *หลบรองเท้า* 55555
    และก็ยังคงสเตปการโดนทำร้ายของจีมินอยู่ เพราะรักถึงทำร้ายแน่ๆอ่ะงานนี้ 55555
    #1993
    0
  10. #1942 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 01:26
    หัวใจเต้นแรงเลยแฮะ ดวงตาสีดำที่ทำให้รู้สึกเหมือนสีแดงอ่า 
    เป็นรุ่นเดียวกัน เรียนคณะเดียวกันแต่คนละสาขาสินะ 
    มีความแตกต่างเบาๆ แต่ว่ามันก็ไม่ได้แย่ใช่ไหมหละแบบนี้น่ะ 
    เป็นการเจอที่แบบว่า อ่ายุนกิโดนซ้อมอยู่อ่ะละคือไม่เอาเรื่องด้วย 5555
    ถ้าเป้นนี่คงต่อยคืนแล้วแต่ว่าเขาไม่ทำอ่ะ ให้ทำไงได้เนอะจีมินอ่า 
    ตัวตนที่มหาลัยกับที่คลับมันคนละแบบกัน แต่มีความสุขกับสิ่งที่ทำนี่เนอะ
    ฟีลแบบแมนๆบอกชอบกัน ขอเป็นแฟนกันแบบ โห่ย เขินแทนเลย 
    มีการบังคับด้วย เป็นตอนนี้เลยไม่ได้หรอ อะไรเนี่ยมินยุนกิ 5555555555
    มินยุนกิจะไม่ให้ใครทำอะไรปาร์คจีมินหรอกนะ แฟนทั้งคนน่ะ คึ ㅋㅋㅋ
    #1942
    0
  11. #1846 มีฟา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 00:25
    ดีต่อใจใครก็ชอบ งืออออ ชอบยุนมินแนวนี้ จีมมินแมนดีนุ่งชอบ พี่กิก็คีพลุคได้โซกู๊ดดมากก
    #1846
    0
  12. #1825 monkeyp. (@any_praew) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 12:26
    อ่านทุกเรื่องก็เขินมันทุกเรื่อง  ให้ตายสิโรบิ้น
    #1825
    0
  13. #1567 cn20024 (@cn20024) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 02:00
    อ่านมาทั้งหมดยังไงก็ชอบpermanent red only red and redมากเว่อ ฮือออออ
    #1567
    0
  14. #1449 ✘ปู๊นๆhyung░⁺ (@phtr3x) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 12:44
    โหหหชอบเรื่องนี้อ่ะชอบบบ ชอบแนวเน้อ่ะฮือออ
    #1449
    0
  15. #1220 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:59
    นี่ก็ฟิคในดวงใจอีกเรื่อง ยอมแล้ว
    #1220
    0
  16. #1066 Gravity09 (@Gravity09) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 23:20
    เราอ่านแล้วรู้สึกว่ามันทั้งเซ็กซี่ ทั้งร้อนแรง เครื่องดื่มสีแดงมันเข้ากับจีมินจริงๆนะ ไม่ใช่แค่เซ็กซี่ แต่พออยู่กับเครื่องดื่มแถมเมานิดๆ ปาร์ค จีมินเขาเซ็กแอพเพียลมากค่ะคุณ

    ในขณะที่ชูก้านี่ฟีโรโมนกระจาย ตอนเป็นยุนกิดูเป็นคนที่..ยังไงดีล่ะ ไม่ถึงกับนุ่มละมุน แต่ก็อ่อนโยนกว่าตอนเป็นชูก้าที่ดิบเถื่อน

    เขาบอกว่าเครื่องดื่มที่ชอบมันจะบอกถึงนิสัยของคนๆนั้น นี่เขินมากเลยค่ะตอนแรปเปอร์ชูก้าสั่งออนเดอะร็อค

    คุณพระ..อีกคนก็เซ็กซี่ อีกคนก็ฮอตปรอทแตก ดิบๆ เถื่อนๆ แถมเจ้าเล่ห์ โอ้ย..เขาเหมาะสมกันนนน
    #1066
    0
  17. #813 'schdapt (@junkim) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 03:15
    เคยคิดมาตลอดว่าจีมินเหมาะกับสีแดงจนได้มาอ่านฟิคตอนนี้ คุณพระ เหมือนความฝันเป็นจริงที่เครื่องดื่มสีแดงนั่นเหมาะกับจีมิน โอ้ยยยยย ชอบอ่ะ ชอบมากกกกกกก แนวเพื่อนกันกู-วะเว้ยนี่ชอบมาก ละแบบ แมนๆเป็นแฟนกันก็ได้ ชอบฉากจีมินถอดเสื้อละเขวี้ยงใส่ ดิบอ่ะ เอาอีกๆๆ 5555555555
    #813
    0
  18. วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 23:59
    กรี๊ดดดดดดดดดด โฮปอปป้าาาาา ผิดๆ ฮ่าา ล้อเล่นค่ะ อยากหวีดเมนเฉยๆ อิอิ
    อ่านแล้วชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกไก่ล้านตัว อยากจะจิ้มกไก่ให้ข้อนิ้วเคล็ดไปเลย ชอบมากจริงๆ
    ชอบคาแรคเตอร์แมนๆแบบนี้สุดๆๆๆๆๆๆๆ แล้วแบบ มีเสน่ห์มากกกกจริงๆ อ่านแล้วก็รู้สึกเองว่าจีมินเซ็กซี่จริงๆ ถึงตัวจริงจะชอบน้องในแบบนั้นอยู่แล้ว แต่เรื่องนี้มันแบบ เออ คือมีเสน่ห์มากทั้งคู่เลย จีมินน่ารักกกกกก คือ จริงใจจริงจัง ชอบแล้วก็ศึกษาในตัวอีกฝ่าย ฮือออ ดีอ่ะ ชอบบ ยุนกิก็แบบ เท่โฮกก เท่โคตร แบบ ตัวจริงกับที่แสดงออกมันคนละเรื่อง เท่ล้ำลึกมากพ่อคุ๊ณณ
    แล้วฉากสารภาพรักคือไร ตรงๆไม่หวาน ไม่อ้อม แต่คือรักอ่ะ นึกภาพออกเลย มโนไปไกล๊ไกล
    แล้วก็ชอบ ชอบที่มันจะว่ายาวก็ไม่ยาวนะ แต่อ่านแล้วรู้สึกว่าเออ ที่อ่านอยู่นี่ เป็นเดือนนะไรงี้ ดีอ่าา ชอบมากเลยยยยยย
    อยากอ่านตอนต่อชะมัดดดดด กรี๊ดดดด ชอบบบบบบค่ะ
    #728
    0
  19. #702 เพิธ (@huskyguy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 01:46
    เขิลมากเขิลมากแบบฮืออออออออออ
    #702
    0
  20. #655 Yimine_yim (@153792nc) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 22:36
    พระเจ้าาาาาาาาา เขินกว่านี้มีอีกมั้ย อหหหหหหหห งานดีมากๆๆๆ
    #655
    0
  21. #651 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 20:44
    ท่าทางน่าอร่อย รอโตก่อนเดี๋ยวจะไปลองชิมนะ 555 มินยุนกินี่ก็ ใส่แว่นบังหน้านี่เอง
    #651
    0
  22. #621 fAh_svt17 (@fAh_svt17) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 17:35
    ฮื่อเขินค่ะเขินนนมีความร้อนแรงงง
    ไรท์นี่เก่งอ้ะแต่งได้หลายแนวเลยย เราก้ชอบทุกเรื่องเลยด้วย55555 แต่นี่มาทวง มาทวงงงง กัปตันเรารออยู่น้าาา กัปตันก้ากะหมอจีมมมมม งือออ มาต่อๆๆ
    #621
    0
  23. #613 lazuliite (@lazuliite) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 21:18
    เพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้เม้นในนี้มัวแต่แหกในทวิตเตอร์ แงงงเราขอโทดนะน้อง เราแย่มากเลอ5555555555555 ก่อนอื่นต้องบอกว่าไม่มีฟิคน้องเรื่องไหนที่เราไม่หวีดโน้ตเลยอะ แค่อ่านก็รู้ว่ามีอะไร แล้วก็มีอะไรจริงๆด้วย กราบ อ่านโน้ตก็มือหงิกอะเข้าใจเรามั้ย ไม่ได้เว่อนะแต่แบบหวปมสดสหวหวดสผงฟฃ แบบนี้55555555 เราชอบฟิคแนวนี้จังแมนๆครัชแต่ยังไงนจีมก็น่ารักอยู่ดี แอบไปพิสูจน์ความจริงด้วยตัวเองในสถานที่แบบนั้นน้องจ๋าพิเป็นห่วงนะ เอาจริงนิก็อยากไปฟังพิยุนกิแรปทุกวันที่มีงานเลย จะด่าเราในเนื้อแรปก็ได้เรายอม ฮือ นจีมตอนกึ่มๆต้องดีมากแน่เลอออออ อยากไปเต้นใกล้ๆขอสีหน่อยแต่คงไม่ได้เจ้าของดุ ตอนจะเป็นแฟนกันก๊าวใจมาก พิร้ายมากเลอเขินอะ นจีมคนแมนก็เขิน น่าร้าก55555555 ทั้งเรื่องเราชอบตอนนจีมงอนพิสุดแล้ว งอนแบบพิไม่รู้ตัวด้วยคิดว่าพิหิ้วสาว แง ละพิก็จับมือให้กอดเอวแน่ๆอมกกกกกกกกกกอยากสิงนจีมเลยข่ะ ละนังนั่นกล้าตบนจีมได้ไง เดี๋ยวหล่อนเจอชั้นแน่!!!! โอยเราเม้นไร้สาระมากมีแต่อะไรแบบนี้555555555555 แต่ฟิคแนวนี้ของน้องโอเคมากกกกเราชอบนะ เหมือนอ่านฟิคในเล้าเลออออ น้องถนัดทุกแนวเลยป่ะคะะ555555 นี่ไม่ได้ทวงด้วยแต่รอกัปตันอยู่สู้นะะ!
    #613
    0
  24. #612 kangineung (@banoffeepie027) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 18:55
    เหยยย ได้ฟีลแปลกใหม่คืออันนี้เหมือนฟิคไทย(ก็ฟิคไทยแมะ5555555555) โอ้ยน้องแต่งได้หลายแนวจุงเร นี่ตอนแรกๆเหมือนจีมก้าเลยอะจีมินโหมดอปป้านึกว่าโดนหลอกมาเชือดแล้วข่ะ ไอตรงวินๆได้กันทั้งสองฝ่ายนี่คำว่าได้ตัวหนาเชียวข่ะนุ้ง หนาขนาดนี้ไม่แต่งฉากนั้----- 5555555555หลอกๆ ใสบ้างเถิด ก๊ากก อยากอยู่ในคลับตอนนจีมกระชากเสื้อทิ้งมากอยากใช่สายตาโลมเลียนจีม แต่ยุนกิคงไม่ปล่อยให้ทำแบบนั้นแน่ ชอบความที่พิมีสองสีในตัวจังเลย น่าค้นหาทั่วสุดนจีมพิขอร่วมค้นหาด้วยดิอยากโดนสีแดงสาดบ้าง(คือรัย) ส่วนสองเรื่องนั้นไปทำใจสบายๆนะนุ้งไม่ต้องเร่งต้องรีบถึงเวลาก็มาเอง ชยู้บบบ ปอลอ ชอบโน้ตแม๊กกกกกก
    #612
    0
  25. #611 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 16:22
    กี่รอบๆก็กลับมาตายรัง แต่ละตอนเราต้องอ่านอย่างน้อยสองรอบอ่ะ ติด คิดถึงไรต์แล้วนะ555555
    #611
    0