(bts) YOONMIN│LOVE STORY ♡

ตอนที่ 21 : 14 : i need your love before i fall

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    29 มิ.ย. 59

Title: I need your love before I fall 

Relationship: yoonmin ( yoongi x jimin)/vkook ( taehyung x jungkook )/namjim ( namjoon x seokjin )

Genre: Fluff, light angst, HYBRID!AU

Tags: kitten jimin, bunny jungkook, hamster seokjin

Rate: PG

Words : 9,421 words


Note:  **ขออนุญาตอธิบายนิดนึง พอดีว่าฟิคไฮบริดไม่ค่อยมีให้เห็นในบ้านเรา ไฮบริดก็ประมาณว่าเป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์นะคะ อาจจะแบบเป็นหมา เป็นแมวไรงี้ไปตามเรื่อง ไม่ต้องตกใจนะคะ** ในเรื่องก็จะอธิบายไว้นิดหน่อยค่ะ
















นี่... แมวน่ะ เป็นสัตว์ขี้เหงานะ 


รู้มั้ย...



.


.


.



ตึกหรูสีงาช้างสะท้อนกับแสงแดดของช่วงเวลาเที่ยงวัน สะท้อนป้ายชื่อโด่งดังซึ่งไม่ว่าใครก็ตามในย่านกังนัมย่อมรู้จัก แน่นอนว่าไม่มีใครปฏิเสธว่า MIN & KIM เป็นสำนักงานกฎหมายที่มีชื่อเสียงที่สุดในยุคสามพัน สำนักงานมีทั้งหมดเจ็ดชั้น ให้บริการด้านกฎหมายครบวงจรและสิ่งที่ไม่เคยขาดแคลนในมินแอนด์คิมคือนักกฎหมายมืออาชีพที่การันตีได้ด้วยผลสำเร็จ 100% และยอดผลประกอบการดีเยี่ยมในทุกไตรมาส



นอกจากนั้นตัวสำนักงานเองก็ได้รางวัลตึกสำนักงานที่สวยที่สุดของนิตยสาร CASAVIVA ด้วย



ปลายเท้าในรองเท้าหนังอาร์มานี่ก้าวไปตามพื้นหินอ่อนสวยงามซึ่งเพิ่งจะถูกรีโนเวทไปไม่นานมานี้ มิน ยุนกิ หนึ่งในซีเนียร์พาร์ทเนอร์ขยับจัดปกเสื้อของตัวเองให้เข้าที่หลังจากเหนื่อยล้าตลอดการประชุมช่วงเช้า ที่ชั้นเจ็ดซึ่งเป็นชั้นบนสุดนอกจากจะเป็นห้องทำงานของพาร์ทเนอร์แล้วยังมีหนึ่งอย่างที่เป็นเอกลักษณ์สำคัญของมินแอนด์คิม



เขากดเปิดล็อกประตูจากด้านนอก เพียงบานแง้มออกก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่พุ่งเข้ามาหาตัว



“คุณยุนกิ”



ร่างเล็กที่โผเข้ากอดโดยไม่เกรงกลัวว่าสูทราคาแพงของทอม ฟอร์ดจะยับเยินเห็นทีจะมีเพียงคนเดียวในโลกใบนี้


“จีมินอา กินข้าวรึยัง” พาร์ทเนอร์หนุ่มถามเสียงนุ่ม ก้มลงมองใบหูสีขาวกระดิกไปมารวมทั้งหางสีขาวนุ่มสะบัดคลอเคลียเข้ากับกางเกงแสลค 



“ยัง... จีมินรอคุณยุนกิ”



เสียงหวานตอบพร้อมกับที่เจ้าของมันเงยหน้าขึ้นจากอกเสื้อ ดวงตาสีน้ำตาลเทาจ้องเขาตาแป๋วจนคนอยากจะดุต้องเก็บคำพูดเอาไว้ในใจ



จีมินเป็นไฮบริดแมวสายพันธุ์สก๊อตติชโฟลด์สีขาว 



ไม่ใช่เรื่องแปลกในยุคสามพันที่ไฮบริด หรือมนุษย์ครึ่งสัตว์จะออกมาโลดแล่นอยู่ในสังคมเฉกเช่นคนธรรมดา ได้รับการยอมรับในสังคม บ้างก็มีเกียรติเป็นถึงครูบาอาจารย์แต่ส่วนมากจะนิยมเป็นสัตว์เลี้ยงของไฮโซเสียมากกว่า แต่นั่นก็นับเฉพาะไฮบริดที่ได้รับการจดทะเบียนเท่านั้น ทุกตัวที่ว่าจะต้องมีเจ้าของและปลอกคอ



“ฉันบอกแล้วไงว่าให้กินก่อน ฉันกลัวเธอจะหิว”



“แต่จองกุกกับซอกจินฮยองก็รอเหมือนกัน”



แมวน้อยไซร้หน้าตัวเองกับแขนแกร่งตามวิสัยแมวๆของเจ้าตัว เขาถอนหายใจ เดินตามเข้าไปในห้องกระจกใสซึ่งกินอาณาบริเวณทิศตะวันตกของตึกทั้งหมด ในนั้นตกแต่งอย่างหรูหราราวกับเพนท์เฮ้าส์ของดาราฮอลลีวู้ดในนิวยอร์ก มีทั้งห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัว แม้กระทั้งห้องดูหนัง และแน่นอนว่ามีแต่เจ้าของไฮโซเท่านั้นที่จะบ้าทำห้องแบบนี้ให้สัตว์เลี้ยง



ใช่... มันเป็นห้องของสัตว์เลี้ยง



“ยุนกิ นัมจุนละ” เสียงเอื่อยแววมาจากด้านในที่ตรงเปลซึ่งแขวนอยู่จากด้านบนสุด ยุนกิเงยหน้า เห็นซอกจิน แฮมสเตอร์สุดรักสุดหวงของนัมจุน พาร์ทเนอร์อีกคนของเฟิร์มกำลังนอนเหยียดขาอย่างสบายอารมณ์ ในมือถือหนังสือปรัชญา



“กำลังมา หมอนั่นติดลูกความ” เขาตอบ หูกลมๆของซอกจินขยับดุ๊กดิ๊กก่อนเจ้าตัวจะกลับไปสนใจหนังสือในมือต่อ



“คุณยุนกิ หิวมั้ย... จีมินทำอาหารกลางวันไว้ด้วยนะ” แรงฉุดรั้งที่เสื้อทำให้เขาละความสนใจจากแฮมสเตอร์ หันกลับมามองลูกแมว สายตาของจีมินเต็มไปด้วยความคาดหวัง



“หิวสิ ไหนวันนี้เธอทำอะไร...” 



ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องครัว ก่อนจะพบอีกสองชีวิตนั่งกินพาสต้าทะเลเพสโต้ซอสฝีมือจีมิน



“กุกกี้อา... กินอีกหน่อยสิ”



นั่นคือพาร์ทเนอร์คนสุดท้ายของมินแอนด์คิม



คิม แทฮยอง



สูทสากลสีเทาดำถูกถอดพาดเอาไว้หลวมๆกับพนักเก้าอี้ ด้านข้างคือจองกุก ไฮบริดกระต่ายเนเธอร์แลนด์ดวาร์ฟซึ่งกำลังสั่นหูสีดำไปมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ปากสีชมพูยู่ปฎิเสธแอสพารากัสในช้อน



“กุกกี้อ่า... กินผักอีกหน่อยสิ เธอเป็นกระต่ายนะ ผักน่ะดีต่อสุขภาพกระต่ายจะตายไป”



ยุนกิส่ายหัวให้กับภาพนั้น เมื่อสี่สิบนาทีก่อนเลขาของเขาเพิ่งรายงานว่าแทฮยองโมโหจนเลือดขึ้นหน้าด่าหุ้นส่วนทุกคนในแผนกคอเปอเรทอย่างไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น แต่พอเข้ามาในห้องนี้กลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน



ทาสกระต่ายเอ้ย...



ยุนกิถอดสูทของตัวเองออกบ้าง จีมินเข้ามารับมันพาดไว้อย่างเรียบร้อยโดยรู้งาน เขาเดินไปที่เคาท์เตอร์ หยิบจานกระเบื้องเคลือบลายราคาแพงออกมาในนั้นมีเสต็กแกะส่งกลิ่นหอมฉุยซึ่งเป็นของโปรดของเขาเอง



ทั้งคู่รับประทานมื้อเที่ยงด้วยกันเหมือนทุกวัน ยุนกิรักฝีมือทำอาหารของไฮบริดแมวพอๆกับที่จีมินชอบที่จะสรรหาเมนูแปลกๆมาเสิร์ฟ ดูเผินๆแล้วช่างเป็นชีวิตเรียบง่าย แต่ก็นั่นละ



อีกสิบห้านาทีจะหมดเวลาพัก ในที่สุดยุนกิและแทฮยองก็กลับออกไปที่ห้องทำงาน



จีมินเหม่อมองแผ่นหลังที่ก้าวหายไปจากบานประตู สลับกับปลอกคอสีเงินสวยบนคอของจองกุก



.



.



.



“อีกสิบสี่วัน”



เขาขีดฆ่าปฏิทิน อีกสิบสี่วันจะเป็นวันเกิดของเขาและยุนกิสัญญาแล้วว่าจะพาเขาไปฉลองวันเกิดรวมทั้งพาเขาไปเที่ยว จีมินเข้าใจว่าการทำงานในสำนักงานกฎหมายทำให้ยุนกิค่อนข้างยุ่ง กินและนอนไม่ค่อยเป็นเวลา เขาจึงไม่เคยเรียกร้องอะไร



“ย่าห์... แมวโง่ นั่งขีดปฏิทินอะไรอยู่”


จองกุกชอบกอดร่างอุ่นๆของแมวเหมียว แม้จีมินจะเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานนักแต่ถ้าเทียบกับซอกจินผู้ไม่ทำอะไรเลยนอกจากนอนแทะเมล็ดทานตะวันแล้วย่อมนิสัยดีกว่ามาก อาจเพราะซอกจินโตกว่าพวกเขาหลายปีและมีเจ้าของเป็นคนรู้มากอย่างนัมจุนทำให้ทั้งแมวและกระต่ายสื่อสารกับเขาไม่ค่อยจะรู้เรื่อง



“นี่... จองกุก นะ... นายว่ายุนกิ จะอยากเป็นเจ้าของฉันมั้ย”



อ่า... จองกุกเข้าใจแล้ว



เขามองรอบคอที่ว่างเปล่าของไฮบริดแมว อย่างที่บอกว่าไฮบริดเป็นที่ยอมรับของสังคมปัจจุบันแต่นั่นก็เฉพาะไฮบริดที่จดทะเบียนอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วเท่านั้น (แน่นอนว่ามินแอนด์คิมเองก็ให้บริการในส่วนนี้ด้วย) ไฮบริดตามกฎหมายจะต้องมีปลอกคอ ฝังชิประบุไอดีกับชื่อเจ้าของเพื่อความปลอดภัย



จีมินไม่มีปลอกคอ



เขาถอนหายใจ แม้จะได้รับการเลี้ยงดูที่ดีในระดับเดียวกับกับจองกุกและซอกจินแต่จีมินรู้ดีว่าสถานะของเขานั้นเทียบไม่ได้เลยสักนิดกับอีกสองตัว ทั้งจองกุกและซอกจินเป็นทั้งไฮบริดและคนรักของแทฮยองและนัมจุน (มันไม่ใช่เรื่องแปลกแล้วในสมัยนี้) หมายถึงทั้งคู่ต่างยินดีรับไฮบริดเข้ามาเป็นคู่ชีวิต แต่ในกรณีของเขาและยุนกินั้นต่างกัน



จีมินเคยเป็นไฮบริดไร้เจ้าของมาก่อน



แน่นอนว่าเขาไม่ได้เกิดจากแลปเถื่อนหรืออะไรในแง่นั้น เจ้าของเก่าของจีมินเป็นลูกเศรษฐีซึ่งได้รับการตามใจ หมายถึงเมื่อเธอพูดคำเดียวว่าอยากจะได้ไฮบริดพันธุ์สก็อตทิชโฟลด์สีขาวซึ่งมีใบหน้าน่ารัก เธอได้เขา เธอได้จีมิน เขาถูกผสมเพื่อการนั้น ซึ่งไฮบริดซึ่งถูกผลิตด้วยวิธีการดังกล่าวมักจะมีราคาแพงและมีมันสมองที่ดีกว่าสายพันธุ์ทั่วไป เขาถูกเลี้ยงดูอย่างดี จนกระทั่งเธอแต่งงาน



เจ้าบ่าวของเธอเลี้ยงหมา ไฮบริดหมา หมานั่น...



มันเป็นหมานิสัยไม่ได้ เสแสร้งและทำทุกอย่างเพื่อให้เธอเกลียดเขา จีมินร้องไห้ทุกครั้งที่หล่อนเริ่มตวาดด่าทอ มันจบลงในที่สุดเหมือนเธอกระชากปลอกคอของเขาออกและไล่เขาออกจากคฤหาสถ์พันล้าน



รอยแผลถลอกที่คอไม่มีอยู่แล้ว เพียงแต่เขายังรู้สึกร้อนอยู่บ้างบางครั้ง



เป็นยุนกิที่เก็บเขามา



แมวที่บังเอิญพลัดหลงเข้ามาอยู่ในสวนของตึกที่กำลังก่อสร้าง มันเริ่มขึ้นอย่างนั้น



.



.



“หมอนั่นอาจจะไม่อยากผูกมัดนายรึเปล่า หมายถึงนายเพิ่งจะอายุสิบเจ็ดเองเท่านั้น” แฮมสเตอร์เหวี่ยงตัวลงมาจากเปลของเขา เสนอความเห็น


ไฮบริดที่อายุไม่ถึงสิบแปดยังไม่ถือว่าบรรลุนิติภาวะ แต่เมื่อพ้นอายุสิบแปดไปแล้วจะมีสิทธิ์ตัดสินใจได้ด้วยตัวเองว่าอยากจะทำอะไรไม่ทำอะไร บางตัวไม่มีเจ้าของก็จะไปเข้าร่วมกับสังกัดรัฐบาลเพื่อหาตำแหน่งที่เหมาะสม



“แต่จีมินอยากอยู่กับยุนกิ...”



จีมินหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ หมายถึง เขาไม่ได้คิดจะอยู่ฟรีกินฟรีหรอก แต่เขาแค่อยากอยู่กับยุนกิ ยุนกิที่แสนดีและเอาใจใส่ ยุนกิที่ชอบให้เขานั่งบนตัก เกาหูแล้วก็ลูบหางเขาเมื่อมีเวลาว่าง ยุนกิ ยุนกิ...



“นายก็บอกให้หมอนั่นพานายไปจดทะเบียนสิ” 



จีมินถอนหายใจกับคำพูดนั้น ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยาก... แต่เพราะยุนกิไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน บางทียุนกิอาจจะไม่ได้อยากรับเขาเอาไว้ก็ได้


ไฮบริดน่ะ... ค่าใช้จ่ายสูงจะตายไป



“แต่ว่า...”



“อีกสิบสี่วันจะถึงวันบรรลุนิติภาวะของนาย ถึงตอนนั้นก็ลองคุยกับยุนกิดู ถ้าหมอนั่นเซย์โน ฉันจะคุยกับนัมจุนให้”



“ขอบคุณฮะ ซอกจินฮยอง” จีมินเข้าไปคลอเคลียกับแฮมสเตอร์หนุ่มซึ่งดูจะชอบการสัมผัสแบบแมวๆ ไม่นานกระต่ายก็เข้ามารวมวงด้วย ก็สัตว์เลี้ยงน่ะ... ชอบความอบอุ่นนี่นะ...



.



.



.



“นายไม่กลัวว่าจีมินจะเหงาหรอ”



“นายหมายความว่ายังไง” ยุนกิไม่เข้าใจคำถามของนัมจุน... พวกเขาอยู่ในห้องรับรองส่วนรวมหลังจากมีเวลาว่างเล็กน้อยหลังประชุม 



“ไฮบริดที่ไม่ได้จดทะเบียนออกไปข้างนอกไม่ได้ ดูอย่างจินหรือว่าจองกุกสิ...” มีหลายครั้งที่นัมจุนเห็นสายจาเหงาหงอยของจีมินยามที่ไฮบริดที่สองชีวิตออกไปเที่ยวเล่นนอกห้าง เพราะจีมินเป็นไฮบริดเถื่อน การออกไปเร่ร่อนด้านนอกถือว่าเป็นข้อต้องห้ามอย่างร้ายแรงและเจ้าตัวก็ไม่คิดจะเสี่ยงกับชื่อเสียงของยุนกิ ปากก็บอกว่าไม่เป็นไรแต่ลึกๆแล้วนัมจุนรู้ว่าจีมินเองก็อยากจะได้รับอิสระอย่างนั้นบ้าง



“จีมินไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของฉัน นัมจุน” เขากล่าว



“ไม่ใช่ก็เหมือนใช่ หรือว่านายไม่คิดจะรับจีมิน...”



“เปล่า” เขาตัดบท



“จีมินกำลังจะอายุสิบแปด บางทีจีมินอาจจะมีเป้าหมายในใจแล้ว” จีมินไม่ได้เป็นของเขามาตั้งแต่ต้น และยุนกิรู้ดีกว่าการถูกเจ้าของทิ้งทำให้แมวน้อยรู้สึกเจ็บปวดแค่ไหน ยุนกิไม่แน่ใจว่าจีมินอยากจะถูกผูกมัดด้วยปลอกคออีกครั้งหรือเปล่า



ยุนกิจำครั้งแรกที่พาไฮบริดตัวน้อยเปียกฝนเข้ามาหลบภัยได้ดี ร่างนั้นสั่นด้วยความหนาวแต่กลับขู่ฟ่อเมื่อเขาพยายามจะเอาผ้าขนหนูไปให้ ไม่ต้องการให้ใครแตะต้องโดนตัว แววตาแหลกสลาย ไม่ง่ายเลยกว่าที่ทั้งคู่จะเข้ากันได้เหมือนทุกวันนี้



สำหรับยุนกิ จีมินไม่ใช่สัตว์เลี้ยงที่จะต้องถูกเจ้าของคอยชักจูง



“แล้วถ้าถึงตอนนั้นจีมินยังยืนยันว่าจะอยู่กับนาย...”



“ก็แค่พาไปที่ชั้นห้า”


เขาหมายถึงแผนกจดทะเบียนไฮบริด



“ก็ดี รีบตัดสินใจละ”



.



.



.





จีมินเหลือบมองจองกุกและซอกจินที่กำลังนอนแผ่อย่างหมดแรงอยู่บนเตียง ด้วยสัญชาตญาณแมวทำให้เขาสามารถรับรู้ได้ว่าเหตุใดสัตว์อีกสองชนิดถึงได้ดูอ่อนเพลียกว่าทุกวัน



ผิวของจองกุกถูกแต่งแต้มด้วยรอยแดงเป็นจ้ำๆ ดวงตาปรือฉ่ำน้ำวับวาว ต้องยอมรับว่าวันนี้ใบหน้าของกระต่ายดูผ่องใสกว่าทุกวัน



เขาสูดกลิ่นนัมจุนและกลิ่นของแทฮยองที่ติดตัวสัตว์เลี้ยงทั้งคู่มา แน่นอนว่าสัตว์เลี้ยงทุกตัวย่อมชอบที่จะให้มีกลิ่นของเจ้าของติดตัว จีมินเองก็เช่นกัน



มันทำให้สัตว์เลี้ยงรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย เหมือนเจ้าของอยู่ด้วยตลอดเวลา ถึงเขาจะไม่เคยมีประสบการณ์อย่างว่า แต่มันคงจะดีไม่น้อยถ้า... ถ้าสักวันเขาจะสามารถมีกลิ่นตัวของยุนกิอยู่ล้อมรอบแบบนี้บ้าง



อย่างที่บอกว่าจีมินเป็นพันธุ์พิเศษ เขาเข้าใจระบบการสืบพันธุ์ของทั้งมนุษย์และไฮบริดเป็นอย่างดี 



“เอาน้ำมั้ยฮะ ซอกจินฮยอง” 



“อื้อ... ขอบคุณนะ จีมินนี่” ซอกจินผงกหัวขึ้นมารับน้ำดื่มที่ไฮบริดแมวป้อนให้ถึงปาก แฮมสเตอร์เป็นสัตว์ที่มีความต้องการทางเพศสูงพอๆกับกระต่ายและนั่นอาจทำให้เกิดภาวะขาดน้ำได้จากการร่วมรักหลายๆครั้งติดกัน



แน่นอนว่าเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์ในแง่นั้นกับเจ้าของคนเก่า แต่หล่อนก็ไม่ได้ปิดกั้นอะไร จีมินเคยนอนฟังแม้กระทั่งตอนที่หล่อนร่วมรักกับสามี อย่างที่บอกว่าเขาน่ะก็เป็นแค่สัตว์เลี้ยง



จีมินปราถนาอยากจะมีความรักที่สวยงามอย่างนั้นบ้าง



เพียงแต่เขาอาจไม่คู่ควรพอ...



.


.




วันนั้นฝนตก



โชคร้ายชะมัด...



ฮู้ดสีดำสนิทเปียกลู่ไปตามตัว โชคดีที่จีมินอาศัยอยู่ในเพิงของคนงานก่อสร้างมาได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว... หมายถึงในตอนกลางวันคนงานพวกนี้ทำงาน กลางคืนก็กลับไปที่อื่น โชคร้ายในความโชคดีที่ซ้อนกันอีกทีคือตึกที่ว่ากำลังจะสร้างเสร็จในอีกไม่นานเพราะเหลือแค่ขั้นตอนเก็บความเรียบร้อยและตกแต่งภายใน จีมินรู้ว่ามันคือสำนักงานกฎหมาย... แต่สถานที่ที่ว่านี้ก็ไม่ค่อยจะดีกับตัวเขาเท่าไหร่



ที่นี่คือกังนัม



จีมินเกิดและเติบโตที่นี่ เขาไม่เคยไปที่อื่น หมายถึงไปโดยที่ไม่มีเจ้านาย... ไม่สิ อดีตเจ้านายต่างหาก เขาถูกซูยองเขี่ยออกจากบ้านเมื่อเดือนที่แล้ว ต้องหลบๆซ่อนๆอยู่ตามซอกตึกและอาศัยอาหารที่ขโมยมาบ้าง เหลือทิ้งบ้าง ชีวิตแมวหรูไฮโซเหมือนเป็นเพียงแค่ความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น


ฮู้ดสีดำถูกกระชับขึ้นเพื่อซ่อนหูแมวให้มืดชิดกว่าเดิม เขารู้สึกได้ว่าหางที่พันอยู่รอบเอวกำลังสั่นและไม่สบายเท่าไหร่ แต่เขาต้องอดทน ถ้าพวกเทศบาลรู้ว่าเขาเป็นไฮบริดเร่รอน ไม่ต้องคิดเลยว่าพวกนั้นจะจับเขาส่งหน่วยงานหรือว่าเอาไปขายในตลาดมืด



มีเศรษฐีหน้ามืดจำนวนไม่น้อยที่ต้องการไฮบริดเถื่อนไว้สนองความใคร่ เก็บพวกนั้นไว้ในซอกหลืบที่ลึกที่สุด ดำมืดที่สุด มันคือคุก จีมินรู้ เขาเรียนมามากพอที่จะรู้ดีว่าถ้าถูกจับได้ก็ไม่คิดจะต้องเห็นเดือนเห็นตะวันอีกต่อไปแล้ว


คิดเพียงแค่นั้นก็รู้สึกแสบร้อนที่แผลถลอก



ซูยองไม่เคยเป็นแบบนั้น เธอโดนล้างสมองไปแล้ว จากไอ้หมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์หน้าโง่นั่น



สองสามวันแรกจีมินยังวนเวียนอยู่แถวบ้านหลังเดิม เขาคาดหวังว่าซูยองจะได้สติในที่สุดว่าที่จริงแล้วไอ้หมานั่นก็แค่ประจบประแจงเพื่อเรียกร้องความสนใจ หมานั่น! ภายใต้หน้าตาเป็นมิตรขี้เล่นกลับจ้องจะแทงเข้าข้างหลังอยู่ทุกวินาที



ซูยองคิดว่าเสื้อชั้นในที่หายไปเป็นเพราะว่าจีมินอิจฉาเธอกับสามี ทั้งที่มันเป็นคนขโมย



ซูยองคิดว่าชามแก้วที่แตกเป็นเพราะว่าจีมินไม่ชอบสามีใหม่ของเธอ



และถึงที่สุดเจ้าหมานั่นทำให้เธอคิดว่าจีมินอยากจะครอบครองเธอ ฉันท์คนรัก ซูยองแบ่งแยกฐานะระหว่างสัตว์เลี้ยงและเจ้านายอย่างชัดเจน นั่นทำให้เธอรับไม่ได้ แล้วไล่แมวที่แสนดีซึ่งโตมาด้วยกันออกจากนั้น



จีมินร้องไห้ แต่ในที่สุดแล้วเขาก็ต้องทำใจ



คืนนั้นจีมินฝันร้ายอีกครั้ง





ยามเช้ามาถึงทั้งที่ฝนยังคงไม่หยุดตกตั้งแต่เมื่อคืน จีมินรู้สึกไม่สบายแต่ก็ต้องฝืนใจลุกขึ้น เตรียมมองหาที่ซ่อน คนงานกำลังจะมาถึงในไม่ช้า เขารู้ 



เสียเอะอะโวยวายดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จีมินเห็นว่าพวกเขาเริ่มรื้อเพิงก่อสร้างเพื่อเคลียร์พื้นที่สำหรับจัดสวน จีมินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ซึ่งตั้งเด่นเป็นสง่า เขารู้ว่ามันคือต้นท้อ คนงานพูดว่ามันนำความโชคดีมาสู่สำนักงานจึงได้ปลูกไว้หลายชั่วอายุคน อย่างน้อยก็คงจะไม่มีใครยุ่งกับมันและนั่นหมายถึงเขาด้วย



เขาทิ้งร่างลงกับกิ่งไม้ใหญ่ กอดอีกก้านเพื่อยึดถือตัวเองไว้ รู้สึกอ่อนเพลียจึงหลับไป



.



.



.



เขารู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อมีบางอย่างกระแทกสะกิดกับหัวไหล่ ไฮบริดแมวลืมตา ฝนยังไม่หยุดตกแต่ก็ซาลงบ้างแล้ว เขาเหลือบซ้ายแลขวาก็เห็นว่าที่ด้านล่างมีร่มสีดำสนิทกางอยู่ มีคน!



หูของเขาตั้งด้วยความตกใจ ห่อตัวเข้าไปอีกเมื่ออีกฝ่ายเริ่มส่งเสียง



“จะลงมาดีๆหรือว่าจะให้ผมแจ้งตำรวจ”



ตำรวจ! ไม่นะ!



ถ้ามีตำรวจมาละก็เขาเสร็จแน่ๆ สิ่งที่เพียรพยายามมาตลอดช่วงหลายอาทิตย์ที่ผ่านมาจะต้องสูญเปล่า



“เฮ้! นายเข้าใจที่ผมพูดรึเปล่า ผมบอกให้ลงมาไง”



เสียงนั้นเริ่มทวีความหงุดหงิด



“ผะ... ผมลงไปไม่ได้”



“นายปีนขึ้นไปได้ ทำไมจะลงมาไม่ได้!” ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะตีความผิด



“ผมกลัว...” จีมินรู้สึกมึนเบลอเพราะพิษไข้ ที่กลัวนั้นนอกจากจะกลัวตำรวจ กลัวผู้ชายคนนี้ แล้วขาเขาก็ยังสั่นไปหมด 



“ย่าห์ จริงๆเลย มานี่ จับมือผม” มือขาวยื่นออกมา จีมินมองมัน เขายังไม่เห็นใบหน้าที่อยู่ใต้ร่มเลยด้วยซ้ำ



“ผมกลัว...” เขาพูดย้ำ



“นี่นายเป็นเด็กรึไงนะ มีฉันอยู่จะกลัวอะไร จับมือฉันไว้สิ”



เสียงนั้นอ่อนลง แต่หนักแน่นมั่นคงพอที่จะทำให้จีมินรู้สึกอุ่นใจ เกิดความหวัง มันประหลาด ทั้งที่ฝนกำลังตก และอากาศก็โคตรจะแย่ แต่เอาเถอะ เขาไม่มีทางเลือกแล้ว อนาคตของเขา... ให้สุดแล้วแต่ผู้ชายคนนี้ก็แล้วกัน



เขาคว้ามือขาวนั้นไว้ มันอุ่น



จนกระทั่งตัดสินใจกระโดดลงมา ฮู้ดที่อยู่บนหัวเขาก็หลุดออก พอดีกับที่จีมินคุกเข่าลงกับพื้น เงยหน้าจนดวงตาสีน้ำตาเทาของเขาสบกับสีดำสนิทในแววตาของเจ้าของมือนั้น



นานเพียงลมหายใจ แต่กลับไม่มีฝ่ายใดละสายตาจากกัน


จนกระทั่งอีกฝ่ายเป็นคนกระซิบ



“แมว?”



.



.



.




“จีมิน... จีมินนี่”



“หื้อ....” จีมินหลุดออกจากภวังค์ความฝันเมื่อหลายเดือนที่แล้วเมื่อเขาถูกปลุก เขาลืมตา ลุกจากโซฟาสีเลือดหมู ยุนกิเป็นคนปลุกเขา ฟุดฟิดกับเนื้อตัวอีกฝ่ายก็รู้สึกถึงกลิ่นแปลกปลอม



มันเป็นกลิ่นน้ำหอม...



“ยุนกิ... มีอะไร”



“มีคนจะแนะนำให้รู้จักน่ะ...” ยุนกิยิ้ม ลูบหัวของไฮบริดแมวที่ยังทำหน้าง่วงงุนอยู่ เขาจูงจีมินเดินพาไปที่ห้องประชุม ที่นั่นทั้งนัมจุนและแทฮยอง รวมถึงผู้หญิงแปลกหน้าในเครื่องแบบสีน้ำเงินซึ่งจีมินรู้จักมันดี



แคชเชอร์...



สัญชาติญาณทำให้จีมินรีบหลบไปที่ด้านหลังของคนตัวสูงกว่า 



แคชเชอร์มีหน้าที่จับไฮบริดเถื่อน รวมทั้งหางานให้กับไฮบริดที่อายุครบเกณฑ์ในกรณีที่ไฮบริดไม่มีเจ้าของ หมายถึงพวกมันจะถูกส่งไปอยู่ในความดูแลของรัฐบาล



ยุนกิจะส่งตัวเขาให้กับแคชเชอร์หรอ



น้ำใสเอ่อคลอในดวงตาสีน้ำตาลซึ่งทวีความเข้มขึ้นจนกลายเป็นสีเทา มันมักจะเกิดขึ้นเวลาที่จีมินรู้สึกกลัว



“ไม่ต้องกลัว... สวัสดีจ๊ะ เธอคือจีมินใช่มั้ย...” หญิงสาวคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงใจดี ยุนกิพาตัวเขามาที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม 



“เธอมาสัมภาษณ์อะไรนิดหน่อย ไม่ต้องกลัว พวกเราอยู่ตรงนี้” นัมจุนบอก จีมินไม่เข้าใจว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น แต่เขาคิดว่าเขาเชื่อคำพูดของนัมจุนได้...



“คุณนัมจุนบอกฉันว่าเธอเป็นโฮมเลส...”



คำว่าโฮมเลสทำให้หูสีขาวพับตกลงรวมทั้งหางซึ่งลากตกกับพื้น แต่เพราะเขานั่งอยู่จึงไม่มีใครสังเกต



“ครับ... ใช่ ผมเป็นโฮมเลส”



ไฮบริดที่ไม่มีเจ้าของ ไม่มีใครต้องการ



“ไม่ต้องกลัวจ๊ะ ฉันไม่ได้จะมาพาเธอไปไหน เพียงแค่ฉันจำเป็นจะต้องมีข้อมูลของเธอ หมายถึงเธอจะต้องกรอกแบบสอบถามพวกนี้ให้กับฉันเท่านั้นเอง โอ้ ลืมบอกไป ฉันชื่อฮเยริน เธอเรียกฉันว่าพี่ฮเยรินก็ได้นะ”



จีมินพยักหน้า



จากนั้นแคชเชอร์สาวก็อธิบายให้เขาฟังว่าเพราะอีกไม่ถึงสิบวันจะเป็นวันบรรลุนิติภาวะของจีมิน ดังนั้นจีมินจะต้องเลือกแล้วว่าจะเอายังไงต่อไปกับชีวิต หล่อนให้เขาทำข้อสอบ จีมินได้ผลทดสอบที่ดีทางด้านภาษานั่นหมายความว่าเขาสามารถทำงานเป็นล่ามหรืออะไรก็แล้วแต่ได้ถ้าต้องการหรือไม่ก็หาเจ้าของที่ต้องการเขา หล่อน ตอนนี้กฎหมายแรงงานไฮบริดเปิดกว้างกว่าสมัยก่อน ไฮบริดมีสิทธิ์ที่จะปกครองตัวเองได้ภายใต้การควบคุมของรัฐ



“เธอมีเวลาหนึ่งอาทิตย์หลังจากอายุครบสิบแปด ไว้ฉันจะกลับมาใหม่นะ”



เมื่อหญิงสาวกลับไป นัมจุนทำท่าว่าจะพูดอะไรสักอย่างส่วนยุนกิมีสีหน้ากังวล จีมินไม่อยากฟังคำพูดใดจึงขอตัวไปพักอ้างว่าปวดหัว แต่มือที่ถือซองเอกสารนั้นสั่นระริก



เขากำลังจะถูกทิ้งอีกครั้งแล้วใช่มั้ย...



จีมินมองสบดวงตาสีดำสนิทของยุนกิ มันเต็มไปด้วยความลังเลใจ



.



.



.






จีมินยังไม่ได้กรอกข้อความใดลงไปทั้งนั้นแม้เวลาจะล่วงเลยมาสักพัก เขายังอาศัยอยู่ในห้องเดิมในขณะที่จองกุกและซอกจินต่างกลับบ้านไปกับเจ้าของ ส่วนยุนกิมีงานเร่งด่วน หมายถึงนัดกับลูกค้า นั่นทำให้เขาไม่สะดวกที่จะพาจีมินไปด้วย จีมินไม่เคยติดใจสงสัยอะไรจนกระทั่งเขาเพิ่งจะรู้ว่ามีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงกลิ่นเดิมๆติดตัวยุนกิมาได้หลายวันแล้ว



เขาไม่ชอบกลิ่นมัน 



กลิ่นของมันฉุน มันทำให้เขารู้สึกปวดหัว



ยิ่งใกล้วัน จีมินก็ยิ่งรู้สึกเครียด



เขารู้ดีว่าตั้งแต่ที่ต้องหลบๆซ่อนๆมาสุขภาพของเขาไม่ดีกว่าเมื่อก่อน อย่างที่บอกว่าไฮบริดพันธุ์พิเศษจะต้องได้รับการดูแลอย่างดีกว่าไฮบริดธรรมดาทั่วไป เมื่อก่อนนี้ซูยองจะพาเขาไปฉีดวัคซีนหกเดือนครั้ง มันเป็นยาราคาแพงหูฉี่ที่ช่วยทำให้ตาของเขาใสและมีขนที่นุ่มฟูรวมทั้งเรื่องภูมิคุ้มกันอื่นๆด้วย จริงๆเลยกำหนดที่ว่าไปสามเดือนแล้ว แต่จีมินรู้สึกเกรงใจเรื่องค่าใช้จ่ายจึงไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร



นัมจุนพูดว่ายุนกิต้องการจะให้เขาตัดสินใจด้วยตัวเอง หมายถึงถ้าเขาอยากจะไปเขาก็มีอิสระที่จะเลือกมัน แต่ถ้าเขาอยากจะอยู่ที่นี่ก็เป็นบ้านสำหรับเขาเสมอ



ในตอนแรก จีมินดีใจที่ได้ยินอย่างนั้น เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย



จนกระทั่งเขาได้กลิ่นน้ำหอมนั่นบนตัวยุนกิ



มันทำให้เขานึกถึงซูยอง



ผู้หญิงคนนั้นจะมีสัตว์เลี้ยงเหมือนสามีของซูยองรึเปล่า แล้วไฮบริดตัวนั้นจะใจร้าย หรือว่าใจดี ผู้หญิงคนนั้นจะชอบเขามั้ย ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ยุนกิเจอกับเธอเมื่อไหร่ เขาไม่รู้เลย



จีมินอยากจะถาม แต่ยุนกิยุ่งมากจริงๆ



จีมินกลัว



แล้วเขาก็เข้าใจ



เพราะอาศัยร่วมกับไฮบริดที่มีเจ้าของขี้ตามใจอย่างจองกุกและซอกจิน (สังเกตได้จากปลอกคอฝังเพชรของคาเทียร์บนคอซอกจินและจองกุก ราคาของมันสามารถดาวน์รถยนต์ได้หลายคันเลยทีเดียว) จนบางทีเขาก็เผลอลืมไปว่าเขาเป็นเพียงแค่สัตว์เลี้ยง ไม่ใช่ไฮบริดที่เป็นคู่ชีวิต



ยุนกิอาจจะใจดีกับเขา เล่นกับเขา ดูแลเขา แต่นั่นก็เป็นเพียงสิ่งที่เจ้าของ คนดูแล หรืออะไรก็แล้วแต่เขาทำกันเท่านั้น



แท้ที่จริงแล้วยุนกิอาจมีใครสักคนอยู่ ใครสักคนที่ดีกว่าจีมิน



เธอจะเป็นพาร์ทเนอร์แบบยุนกิหรือเปล่า หรือว่าเป็นคุณหนูไฮโซจากตระกูลดัง บางทีเธออาจเป็นนักร้องไอดอลด้วยซ้ำ



ในตอนนั้นเองที่จองกุกและซอกจินเริ่มสังเกตว่าจีมินกินข้าวน้อยลง




“นายควรกินให้เยอะขนาดนี้ ถ้านายไม่ชอบกินผักนายก็ควรจะกินเนื้อเยอะๆ” จองกุกทำตัวเป็นกระต่ายนิสัยดีโดยการตักแฮมเบิร์กส่วนของตัวเองลงในจานของจีมินที่มีแต่ผัก แต่จีมินส่ายหัว เขาไม่ได้อยากกินอะไรเลยด้วยซ้ำ



“ฉันโอเค... จองกุก”



“แต่หน้านายซีดมาก นายเครียดอะไร จีมิน” ซอกจินขมวดคิ้ว



“ฉันแค่รู้สึกตื่นเต้น... หมายถึง วันเกิด...”



เขาโกหก อันที่จริงเขาไม่อยากให้มันมาถึงด้วยซ้ำ



“อ๋าาาา นายคงจะคิดเรื่องสถานที่ที่อยากจะไปเที่ยวกับยุนกิสินะ อืม... นายคงไม่ค่อยได้ไปไหน ญี่ปุ่นเป็นไงละ ไปช่วงเดือนเมษากำลังมีดอกซากุระบานด้วยนะ ปีที่แล้วนัมจุนพาฉันไปละ”



“ญี่ปุ่นไม่ใกล้ไปหรอฮยอง อย่างยุนกิน่าจะชอบฝั่งยุโรปมากกว่ารึเปล่า ทั้งตัวเขามีแต่อาร์มานี่นะ” จองกุกออกความเห็นบ้าง



“แต่ช่วงนี้ยุนกิดูยุ่งๆนะ นายได้คุยกับเขาบ้างรึเปล่า”



จีมินส่ายหัวกับคำถามของแฮมสเตอร์ ไม่เลย นอกจากถามไถ่เรื่องทั่วไปแล้วยุนกิไม่ได้พูดถึงอะไรอีก อันที่จริงอาจจะไม่มีทริปบ้าๆบอๆเลยด้วยซ้ำ



“ย่าห์ ผู้ชายพวกนี้งานยุ่ง นายควรจะไปเตือนยุนกิบ้าง หรือให้ฉัน...” ซอกจินเบ้ปาก



“มะ... มะไม่ต้องหรอก ฮยอง เดี๋ยวผมจะบอกยุนกิเอง....”



จากนั้นจีมินก็เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น เช่นเกี่ยวกับว่าฮันนีมูนของซอกจินกับนัมจุนเป็นยังไง หรือว่าเรื่องคอลเลคชั่นกันดั้มตัวใหม่ของจองกุกที่แทฮยองซื้อให้ เรื่องอื่นๆที่ไม่ใช่เรื่องเจ้านาย สัตว์เลี้ยง หรือว่า... ความรัก



.



.



.



ยุนกิสัญญาว่าจะกลับมาตอนสี่ทุ่ม



ยุนกิสัญญาไว้แล้ว



จีมินนอนขดตัวกับพื้นพรมสีเทาในห้องเดิม ที่ด้านข้างมีหนังสือปรัชญาความรักของซอกจินวางอยู่เกลื่อน เพราะพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ ไฮบริดทั้งสองจึงกลับบ้านพร้อมกับเจ้านายไปหมดแล้วเหลือเพียงแค่จีมิน ยุนกิบอกเขาว่ามีดินเนอร์กับลูกค้า เขาเข้าใจดี ยุนกิให้สัญญาว่าจะกลับมาให้ทันเป่าเค้กวันเกิด มันอยู่ในตู้เย็น มันเป็นเค้กร้านดังจากฝรั่งเศสตกแต่งด้วยสตรอเบอร์รี่ของโปรดของเขา



สี่ทุ่มครึ่งแล้ว



จีมินง่วง แต่เขาไม่กล้าหลับ เขากลัวว่าหากเขาเผลอหลับไปเขาจะไม่ได้เป่าเค้ก



จีมินรู้สึกไม่สบาย มันเป็นอาการเรื้อรังจากช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา โอเค เขายอมรับว่าเขาผิดที่ไม่ค่อยกินข้าว แต่เขากินมันไม่ลงจริงๆ เขาปวดท้อง เขาไม่ได้กินข้าวเย็นวันนี้เพราะต้องการจะเก็บท้องไว้กินเค้ก



เค้กวันเกิดของเขา



ไฮบริดแมวขดตัวกับความหนาวที่เพิ่มขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ เขากำลังจะหลับแล้วจนกระทั่งได้ยินเสียงโทรศัพท์



ยุนกิโทรมา...



“ยุนกิ....”



ปลายสายมีเสียงรื่นเริงของงานเลี้ยงสังสรรค์ เขาได้ยินเสียงเครียดของยุนกิ



‘จีมินอา... ฉันคงจะกลับช้าสักหน่อย เธออยู่ได้มั้ย’



“อยู่ได้ฮะ...” เขาตอบ มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ยุนกิมีธุระด่วน



‘เธอนอนไปก่อนเลยนะ ฉันกลัวว่ามันจะนาน...’



“ผมรอได้...” เขาหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ



‘มันดึกแล้ว เธอควรนอน เอาเป็นว่าถ้ากลับไปแล้วฉันจะปลุกเธอดีมั้ย แล้วเรามาเป่าเค้กด้วยกันนะ’



จีมินลังเล แต่เขาเองก็เริ่มง่วงแล้วเหมือนกัน แล้วก็ไม่อยากขัดใจอีกฝ่ายด้วย เขาคิดว่าเขาจะรอ แต่ก็ไม่อยากทำให้ยุนกิไม่สบายใจ



“โอเค”


‘เด็กดี... รีบเข้านอนนะ ฉันต้องไปแล้ว’



‘อ่ะ... ครับ คุณซูยอง ผมจะไปเดี๋ยวนี้’



เมื่อได้ยินชื่อ ‘ซูยอง’ จีมินรู้สึกเหมือนถูกสาป


ปลายสายตัดไปแล้วแต่เขายังคงถือโทรศัพท์คาเอาไว้ปลายสาย เขาได้ยินเสียงหัวเราะของหญิงสาวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่มันจะถูกตัด มันไม่ใช่เสียงของ ‘หล่อน’ แต่คงเป็นคนที่มีชื่อเหมือนกัน ซ้ำกัน เพียงแต่เสียงนั้นเป็นเสียงเดียวกับที่อยู่ในสายโทรศัพท์ของยุนกิตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาและคาดว่าคงจะเป็นคนเดียวกับเจ้าของกลิ่นน้ำหอมนั้นด้วย



ในตอนนั้นที่จีมินนีกถึงหล่อนอีกครั้ง



ซูยองอายุห้าขวบตอนที่จีมินเกิด



หล่อนรักเขามากกว่าตุ๊กตาทุกตัวที่หล่อนมี แน่นอนว่ามากกว่าอิซาเบลล่า ตุ๊กตาราคาแพงที่สุดนั่นด้วย ซูยองแชร์ทุกอย่างที่มีกับจีมิน เรียกเขาว่าแมวน้อย แปรงขนที่หู เกาที่คอ ร้องเพลงให้จีมินฟัง หล่อนรักการร้องเพลง เสียงของหล่อนไพเราะกังวาลเหมือนนกไนติงเกล ผิวของหล่อนขาวจัด นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงมีจนสีขาวและริมฝีปากแดงระเรื่อเหมือนกับสีผลเชอร์รี่ เพราะซูยองอยากให้เขาเหมือนเธอ เขาถูกผสมให้มีสรีระเหมือนผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย เอวบาง อ้อนแอ้น สูงไม่มากเพื่อที่เธอจะสามารถสวมมงกุฎดอกไม้ และให้เขาสวมชุดเจ้าหญิง



เมื่อเธอขึ้นเรียนชั้นประถม เธอสอนภาษาอังกฤษเขา มันคือคำว่า CAT ซูยองรักแมว รักจีมินที่สุด



ตอนที่หล่อนขึ้นชั้นมัธยม หล่อนมีแฟนคนแรก หล่อนเอาแต่พูดถึงเขา เขาเป็นกัปตันทีมบาส หน้าตาดี บ้านรวย แต่หล่อนเลิกกับเขาเพราะเขาเกลียดแมวและซูยองรักจีมินมากกว่าเขา



ซูยองสัญญาว่าพวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป



แต่นั่นก็เป็นเรื่องโกหก



หล่อนแต่งงาน มีหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ และจีมินก็เป็นแค่ขยะ



จีมินพยายามปาดน้ำตาที่ไหลออกจากหางตาให้มันหายไป แต่มันกลับไม่หยุดง่ายๆ ยุนกิเองก็สัญญา



แต่มันก็กำลังจะกลายเป็นเรื่องโกหกเช่นเดียวกัน



ยุนกิจะแต่งงานกับหล่อน มีลูกสาวที่น่ารักน่าชัง อาจจะเลี้ยงหมาที่ดูเป็นมิตรซึ่งเฝ้าบ้านได้ ภรรยาของยุนกิจะเกลียดเขาเพราะเขาเป็นแมวเย่อหยิ่ง ยุนกิจะไม่มีเวลา ยุนกิจะหายไป และยุนกิจะโกรธที่เขาทำชามแตก ยุนกิจะโมโหที่เขาป่วย ยุนกิจะไม่ยิ้มและยื่นมือขาวๆนั่นมาจับเขา จะไม่ลูบหูแล้วก็เกาคอให้เขาเหมือนอย่างเคย ยุนกิจะคิดว่าเขาเรียกร้องความสนใจ



เพราะยุนกิไม่รักเขา เพราะเขาเป็นแค่สัตว์เลี้ยง



เป็นแค่ไฮบริดนอกคอกที่ไม่มีเจ้าของ



เขาจะโดนขับไล่ ต้องกลับไปอยู่ในเพิงโง่ๆนั่นไม่ก็ใต้สะพานลอยตรงทางด่วนริมแม่น้ำ 



เขามันก็แค่แมวถูกทิ้ง แมวจรจัด ไม่มีบ้าน ไม่มีเจ้าของ ไม่มีอะไรเลย



ในตอนนั้นที่จีมินไม่รู้ตัวว่าดวงตาของเขากลายเป็นสีเทาโดยสมบูรณ์ รูม่านตาขยายกว้าง เขารู้สึกถึงบางอย่าง มันเป็นของเหลวร้อนๆที่จุกขึ้นมาในลำคอ เขากลัว เขาพยายามกลืนมันลงไปแต่มันไม่สำเร็จ มันพุ่งออกจากปากเขา ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง 


จีมินพยายามจะควานหาน้ำดื่มจากด้านข้างแต่เขาไม่มีแรง เขาล้มลงกับพรม รู้สึกถึงของเหลวนั่นอีกครั้ง สำรอกมันออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า



ยุนกิไม่กลับมา



เขาคิดว่าเขากำลังจะตาย




.



.



.




วันเสาร์เป็นวันหยุดพักผ่อน จองกุกรู้ดี วันหยุดสำหรับเขาและแทฮยองคือการนอนเล่นเกมส์ ไม่ก็ออกไปช้อปปิ้ง แทฮยองชอบแต่งตัวให้จองกุก ชอบหาเครื่องประดับสวยๆมาให้เขาใส่ แต่ไม่ใช่กับวันเสาร์นี้ ทั้งที่เมื่อวานเพิ่งจะกลับออกจากออฟฟิศน่าเบื่อนั่นแต่เพราะแทฮยองลืมเอาเอกสารสำคัญที่จะต้องใช้ มันทำให้ทั้งเขาและแทฮยองต้องตื่นแต่เช้า (สิบโมงอาจจะไม่เช้าสำหรับคนอื่น แต่เช้าสำหรับเขา) หอบร่างตัวเองมาถึงออฟฟิศ 



อันที่จริงแทฮยองบอกว่าให้เขารออยู่ที่บ้านก็ได้ แต่จองกุกชอบที่จะตัวติดกับเจ้าของ เขาถึงตามมา



จองกุกบอกว่าจะไปเอาของที่ห้อง หมายถึงห้องที่เขาอาศัยอยู่แทบจะตลอดทั้งวันนั่นละ อันที่จริงเขาแค่อยากจะแอบขโมยกินเค้กวันเกิดจีมินก่อนซอกจิน เขาแอบตกลงกับแมวนั่นไว้แล้วว่าจีมินจะต้องแอบเก็บมันไว้ให้เขา



แค่คิดเจ้ากระต่ายก็มีความสุข แต่เมื่อยิ่งเดินเข้ามาใกล้เท่าไหร่ เขาก็ยิ่งได้กลิ่นแปลกๆ กลิ่นเหม็น กลิ่นคาว เขาไม่แน่ใจว่ามันคือกลิ่นของอะไร เขาเดา บางทีอาจจะเป็นแอปเปิ้ลเน่า ถุงเท้า ถุงยาง



จนกระทั่งเขาเปิดประตู



เขาถึงได้รู้ว่ามันไม่ใช่กลิ่นทั้งหมดที่ว่ามา



แต่เป็นกลิ่นเลือด



หูของกระต่ายตั้งเมื่อเห็นภาพในห้องนั่งเล่น จองกุกหวีดเสียงกรีดร้องออกมาจนแทฮยองที่อยู่อีกทิศตกใจ ละทิ้งเอกสารทั้งหมดบนโต๊ะเพียงเพื่อจะเช็คว่าเกิดอะไรขึ้นกับไฮบริดของเขา



แต่ไม่ใช่จองกุก



ทะ... แท แท จีมิน แท! แททททททท!!!!!!!!



เมื่อภาพทั้งหมดปรากฎในครรลอง แทฮยองรีบเอามือทั้งสองข้างปิดตาคนรักของเขาไว้ จองกุกสะอื้น เขาสะบัดหัวจากการกอบกุมของเจ้าของ



“ชู่ว อย่ามอง คนดี หลับตานะ”



“แท... จีมิน จีมิน...”



“เด็กดี พี่จะเรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้”



“จีมินตายแล้ว...”


“ไม่ จีมินยังไม่ตาย อาจจะไม่สบาย กุกกี้ หลับตา ไปที่ห้องพี่นะ รอพี่อยู่ตรงนั้น”



เสียงปลอบประโลมไม่ทำให้เจ้ากระต่ายคลายความตื่นกลัว แทฮยองประคองคนรักให้ไปนั่งที่ด้านข้างเมื่อจองกุกปฏิเสธไม่นอมทำตามที่สิ่งเขาบอก จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์โทรหาโรงพยาบาล



ขอบตาของเขาร้อนผ่าว



ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น



แต่ร่างที่จมแอ่งเลือดนั้น... มันทำให้ยากที่จะเชื่อจริงๆ ว่าจีมินยังมีชีวิตอยู่




.



.



.




“นี่... ฉันไม่ใช่คนร้ายนะ”



ดวงตาสีเทาสบกับดวงตาสีดำอย่างไม่ลดละ เขาไม่กล้าละสายตาไปแม้สักวินาทีเดียวแม้ร่างขาวจะไม่มีอาวุธใดๆในมือ นอกจากผ้าขนหนู และใช่ ผ้าขนหนูไม่ใช่อาวุธ 



“เฮ้ พูดอะไรหน่อย แมวน้อย เธอก็รู้ว่าฉันจะไม่ทำอะไรเธอ”



“ผะ... ผมจะเชื่อได้ยังไง”



เสียงแหบพร่าถามกลับ เขาเห็นผู้ชายคนนั้นถอนหายใจ



“ถ้าจะทำอะไรป่านนี้ก็เรียกตำรวจนานแล้ว นายอยู่ในชุดนั้นมันเปียก เดี๋ยวก็ไม่สบาย อย่างน้อยเข้าไปอาบน้ำเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อหน่อยก็ยังดี แล้วออกมากินข้าว นายหิวมั้ย ฉันมีปลานะ”



มนุษย์หน้าโง่ นายคิดว่าจะหลอกจีมินได้ด้วยปลางั้นหรอ



“โอเค... ไฮบริดแมวอาจจะไม่ชอบกินปลา แต่นายควรจะกินอะไรซักหน่อย แล้วฝนหยุดตกแล้วค่อยว่ากัน โอเคมั้ย”



ผู้ชายคนนั้นดูเป็นมิตร แต่เจ้าหมานั่นต่อหน้าซูยองก็ดูเป็นมิตรเหมือนกัน เขาจะเชื่อได้ยังไง



“คุณจะไม่เรียกตำรวจ...”



“ใช่ ไม่เรียก”



“คุณจะให้จีมินอาบน้ำในห้องของนาย...”



จีมินอยากอาบน้ำ เขาไม่ได้อาบน้ำมาเป็นเดือนแล้ว



“อ่า อันที่จริงไม่ใช่ห้องน้ำของฉัน แต่นายอาบได้”



“คุณจะให้จีมินกินข้าว...”



“ใช่ นายอยากจะกินอะไรละ เอาเป็นว่าไปอาบน้ำก่อนแล้วเราค่อยว่ากันดีมั้ย หืม...” ผู้ชายคนนั้นสาวเท้าเข้ามาอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็หยุดอยู่ห่างพอที่จะไม่ทำให้เขารู้สึกระแวง



จะเชื่อใจได้มั้ย



จะเชื่อใจมนุษย์ได้อีกรึเปล่า



จีมินมองสบกับดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น มันใส ไร้คำโกหก และดูมีแต่ความจริงใจ ชั่ววูบนึงที่มันทำให้จีมินรู้สึกเหมือนได้กินผีเสื้อเข้าไปเป็นร้อยๆตัว ไม่สิ เขาจะกินมันได้ยังไง แต่ช่างเถอะ มันดีมากพอที่จะทำให้หางเลอะโคลนของเขากระดิก กวัดแกว่งไปคลอเคลียกับขากางเกงเนื้อดีจนมันเปื้อน



“อ๊ะ... ขอโทษ” หูสีขาวตกลง ผู้ชายคนนั้นจะต้องโกรธ เหมือนตอนที่เขาทำรองเท้าของซูยองเปื้อนโคลน



“ไม่เป็นไร...” ผู้ชายคนนั้นนอกจากจะไม่ดูโกรธแล้วยังเอามือสะอาดๆมาลูบที่หูของเขาด้วย จีมินเกร็งตัว ไม่กล้าขยับ



“เด็กดี... เธอชื่อจีมินใช่มั้ย”



“อะ... อื้อ”



“ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะไม่ทำอันตรายอะไรทั้งนั้น”



“ฉันสัญญา”



คำพูดนั้นทำให้ดวงใจที่แหลกสลายของไฮบริดร้อนผ่าวจนมาถึงขอบตา เขาไม่คิดว่าคำสัญญานั่นจะเป็นเรื่องจริงมาจนถึงตอนนี้



“ปะ... ปาร์ค จีมิน”



“มิน ยุนกิ”



แล้วผู้ชายคนนั้นก็ยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นสวยงามพอจะทำให้ทั้งหัวใจของไฮบริดสั่นไหว





.








และจีมินยังไม่ตาย



กลิ่นยาแสบฉุนเข้ามาในฆานประสาทของไฮบริดแมวเมื่อเขาตื่น จีมินไม่มีแรง คอของเขาแห้ง ขอบตาร้อนผ่าว เขาพยายามขยับตัวแต่ก็พบว่ามีสายน้ำเกลือระโยงระยางพันธนาการตัวเขาไว้จนหมด



โรงพยาบาล



เขาพยายามจะลืมตา แต่มันไม่ได้ผล



“จากการเชคประวัติ... ไฮบริดไม่ได้ฉีดวัคซีนมาสี่เดือนแล้วเลยทำให้ภูมิคุ้มกันในร่างค่อนข้างต่ำ จากคำบอกเล่าของกระต่ายและแฮมสเตอร์บอกว่าเขาไม่ค่อยกินข้าวแล้วก็เครียดด้วย คุณได้สังเกตเขารึเปล่า...”



“อ่า... ผม งานค่อนข้างยุ่ง” นั่นคือเสียงของยุนกิ



“ย่าห์... ถ้าคุณคิดจะเลี้ยงแมวก็ต้องใส่ใจมันมากๆนะรู้มั้ย แมวน่ะ เป็นสัตว์ที่อ่อนไหวง่ายแล้วก็เครียดง่าย ยังดีที่เชื้อในกระแสเลือดไม่รุนแรงมาก แต่มันคงจะดีกว่านี้จะเราจะฉีด....”



“ฉีดครับ หมอ ทำยังไงก็ได้ให้เขาปลอดภัย” จีมินไม่เคยได้ยินยุนกิร้อนรนแบบนี้มาก่อน



“แต่ราคามันค่อนข้าง...”


“ผมมีเงิน” ครานี้เสียงแหบต่ำนั้นแฝงด้วยความไม่พอใจ



“อ่า โอเค เอาเป็นว่าเราต้องรอให้เขาฟื้นก่อน ยานี่จะต้องฉีดตอนที่ไฮบริดที่สติแล้วเท่านั้น”



“แล้วเมื่อไหร่เขาจะฟื้นครับ...”



ยุนกิมองร่างของไฮบริดแล้วก็ถอนหายใจ เป็นเขาเองที่ไม่ได้สังเกตจีมินให้ดี ทำให้แมวน้อยของเขาต้องป่วย ติดเชื้อในกระแสเลือดแถมเป็นโรคเครียดด้วยอีกอย่าง เขารู้สึกหงุดหงิดตัวเอง รู้สึกเลวที่ปกป้องจีมินไม่ได้อย่างที่เคยพูดไว้ ใบหน้านั้นซีดขาว เขาเคยคิดว่าการปล่อยให้จีมินได้คิดอะไรคนเดียวเป็นเรื่องที่ถูกต้อง แต่มันกลับผิด ผิดไปทั้งหมด



จีมินอา... ขอโทษนะ



.



.



.



สองเสียงนั่นแว่วออกไปจากห้องแล้ว จีมินเบิกตาโพลง รีบลุกขึ้นนั่ง เห็นว่าห้องว่างเปล่าแล้วสบโอกาสดึงสายน้ำเกลือที่พันกันออกโดยไม่สนใจความเจ็บปวด



เขาต้องหนี



ไม่... เขาจะไม่ฉีดยาอะไรทั้งนั้น



จีมินรู้ดีว่ายานั่นราคาแพงมากแค่ไหน รวมถึงค่ารักษาไฮบริดที่มีราคาสูงกว่ามนุษย์ทั่วไป ไฮบริดที่บรรลุนิติภาวะแล้วร่างกายมักจะแข็งแรงกว่าแต่เมื่อป่วยก็รักษาให้หายได้ยาก ตัวยามีราคาสูงกว่ายาของไฮบริดเด็ก



จีมินให้ยุนกิจ่ายมากไปกว่านี้ไม่ได้



เขาไม่อยากเป็นภาระไปมากกว่านี้อีกแล้ว



จีมินรีบลุกจากเตียง กระชากสายรัดที่ข้อมือออก โชคดีที่มันเป็นห้องส่วนตัวจึงมีหน้าต่าง เขามองหากิ่งไม้ ต้นไม้หรืออะไรก็ได้ เขาเห็น หันมามองเตียงที่ว่างเปล่าเป็นครั้งสุดท้าย



จีมินอยากจะบอกการตัดสินใจของเขากับยุนกิ แต่มันคงไม่มีวันนั้นแล้ว



ลาก่อน มิน ยุนกิ






เป็นยุนกิเองที่คราวนี้ไม่พบสิ่งใดเลยในห้องสีขาวตื้อนอกจากผ้าม่านซึ่งกำลังสั่นไหวไปตามแรงลม



หัวใจของเขาเจ็บแปล๊บ



ไฮบริดของเขาหายไป



ความรู้สึกยามที่อีกฝ่ายไม่กลับมาเป็นเช่นนี้เอง



.



.



.




มันน่าตลกที่เขาเลือกที่จะกลับมาที่ออฟฟิศ แต่อย่างว่า สถานที่ที่อันตรายที่สุดกลับเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดเช่นเดียวกัน เขาเลือกเวลากลางคืนที่ไม่มีใครอยู่ คาดหวังว่าจะหายตัวไปอย่าเงียบๆ บางทีอาจจะเป็นเมืองอื่นที่ห่างไกลจากที่นี่



จีมินไม่ได้วางแผนจะอยู่นานนัก แต่เขากลับมาเพื่อเอาบางอย่าง



มันถูกฝังอยู่ใต้ต้นท้อ



ปลอกคอหนังสีเงินยวงฝังด้วยเพชรชั้นดี มันมีชื่อเขาสลักอยู่ มันคือปลอกคอที่ซูยองสั่งทำพิเศษตอนเขาอายุสิบห้า แม้มันจะขาดแล้ว แต่เขาก็ยังเก็บมันเอาไว้



จีมินเคยคิดว่าเขาคงจะไม่ต้องการมันอีกแล้ว แต่วันนี้กลับเป็นเขาเองที่กลับมาขุดมัน



เขาหยิบมันมาแนบที่แก้มแล้วก็ร้องไห้



มันผิดด้วยหรือที่เขาเองก็เป็นแค่แมวตัวนึงที่อยากจะมีเจ้าของ อยากถูกดูแลเอาใจใส่ ได้รับความรัก และเป็นคนรักที่ดีพอของใครสักคน มนุษย์จะรู้บ้างมั้ยว่าแท้จริงแล้วสิ่งที่ผูกพันสัตว์เลี้ยงกับเจ้าของไม่ใช่ปลอกคอราคาแพงแต่เป็นความรักเท่านั้นเอง



เขาเพียงแค่อยากจะมีเจ้าของ



จะรวยหรือจนไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่เพียงแค่เจ้าของที่จะไม่ทิ้งเขาไปไหน จีมินเกิดมาเพื่อเป็นสัตว์เลี้ยง แต่สัตว์เลี้ยงไม่เคยต้องการอิสรภาพโง่นั่น



แม้ซูยองจะทิ้งเขาไปแล้ว แต่อย่างน้อยปลอกคอนี้มันก็เคยมีอยู่จริง



อย่างน้อยมันก็เป็นเครื่องเตือนใจว่าอย่างน้อยจีมินก็เคยมีเจ้าของกับเขาบ้าง



แกร็ก



เสียงฝีเท้าทำให้เจ้าแมวสะดุ้ง เขารีบกระโจนขึ้นไปบนต้นไม้ แต่ไม่ทันแล้วเมื่อเขาพบในที่สุด






“อยู่นี่นี่เอง...”


ดวงตาสีเทาจดจ้องไปที่มิน ยุนกิ เขาไม่สวมสูทเหมือนทุกวันทั้งที่ยุนกิมักจะย้ำว่าสูทเป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขา เขาดูเหนื่อยล้า อิดโรย ใต้ตาคล้ำกว่าทุกที



“จีมินอา... หนีออกมาทำไม หืม...”



จีมินคิดว่ายุนกิจะโกรธเขา เกลียดเขา ไม่ก็ดีใจที่เขาหายไป แต่ในแววตานั้นดูโศกเศร้ากว่าที่เขาคิด 



“ทุกคนเป็นห่วงนะ”



คำว่า ‘ทุกคน’ ทำให้ขอบตาของเขาร้อนผ่าว เขาคิดถึงจองกุก คิดถึงซอกจิน คิดถึงแทฮยองแล้วก็นัมจุนด้วย



“โกหก...”



“อย่าร้องไห้” คำพูดนั้นหลุดออกมาพร้อมกับที่หยดน้ำใสร่วงพราวจากดวงตาแมว



ยุนกิไม่ชอบเลยเวลาที่ดวงตาของจีมินกลายเป็นสีเทาแบบนั้น มันแปลว่าเจ้าตัวกำลังเศร้า เหมือนตอนที่จีมินตื่นจากฝันร้าย หูที่ขาวพับลงและหางก็ลู่ลงมา จีมินขดตัวกับกิ่งไม้ เขากลัวว่ามันจะบาดเจ้าแมวน้อย



“ยุนกิผิดสัญญา...”



เจ้าแมวร้องครางออกมาอย่างเจ็บปวด แต่ยุนกิกลับเจ็บปวดยิ่งกว่า



“ขอโทษ...”



“ฉันไม่ได้อยากผิดสัญญา”



“คุณยุนกิไม่ต้องการจีมินแล้ว...”



“ต้องการสิ ฉันต้องการเธอ...” เขาเห็นยุนกิล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกง จากนั้นก็หยิบบางสิ่งออกมา เจ้าแมวหรี่ตาลง พยายามจ้องสิ่งที่อยู่ในมือขาวก่อนหัวใจจะสั่นระรัว



มันคือปลอกคอ



“มันเสร็จช้าไปหน่อย... ฉันไม่รู้... ว่าเธออยากจะมาอยู่ด้วยกันรึเปล่า แต่ก็เตรียมมันไว้ ที่เราคุยกันไง จีมินอา เราจะเป่าเค้กในวันบรรลุนิติภาวะของเธอ ถ้าเธออยากจะไปฉันก็จะไม่รั้ง แต่ถ้าเธออยากอยู่...”



ยุนกิอยากจะบอกไฮบริดตัวน้อยว่าเขายินดีจะเป็นบ้านของจีมินตลอดไป เพียงแต่... เขากลัวว่าคำตอบนั้นอาจจะไม่ได้มาจากใจของจีมิน เขาไม่อยากทำร้าย ไม่อยากบังคับ แต่ก็ไม่อยากให้จีมินจากไปไหน



เขาชอบเวลาที่จีมินยิ้มจนตาหยี เวลาที่หูแมวตั้งเวลาได้ยินเสียงของเขา เวลาที่หางนุ่มนิ่มสัมผัสกับข้อเท้าเขาเมื่อเวลาจีมินเขินอาย



เขาคิดว่าเขาพร้อมที่จะผูกพันตัวเองกับเจ้าแมว แต่ไม่รู้เลยว่าเจ้าแมวจะคิดเหมือนกันกับเขาหรือเปล่า



ปลอกคอนั้นสะท้อนกับแสงจันทร์ มันเป็นเพชรน้ำงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น



“เราก็จะอยู่ด้วยกัน ดีมั้ย”





“ฉันไม่ได้เห็นเธอเป็นสัตว์เลี้ยงหรอกนะ แต่ก็อยากจะทำให้มันถูกต้อง เราจะอยู่กันแบบที่แทฮยองอยู่กับจองกุก แบบที่นัมจุนอยู่กับซอกจิน เธอจะเรียกมันว่าอะไรก็แล้วแต่ แต่ฉัน...”



ฟึ่บ!!!!!!!!!!




“เหวอออออ” ยุนกิสะดุ้งเฮือกเมื่อจีมินกระโดดลงจากต้นไม้โดยไม่ได้ให้สัญญาณ เขาอ้าแขนรับร่างเล็กโดยสัญชาตญาณจนทั้งคู่ล้มลงไปกับพื้นหญ้าด้วยกัน



“จริงๆนะ...” เสียงหวานกระซิบถาม ใบหน้าแดงซ่านเพราะเขาไม่เคยจ้องยุนกิในระยะประชิดแบบนี้มาก่อน



จีมินหมายถึงว่าอยู่ด้วยกันตลอดไป 



ยุนกิยิ้ม ยกมือลูบใบหูสีขาวอย่างนิ่มนวล



“จริงสิ เธอคิดว่าที่ผ่านมาฉันรีบทำงานขนาดไหนเพื่อวันหยุด เราจะมีเวลาด้วยกันอีกตั้งหนึ่งอาทิตย์ ซอกจินบอกว่าเธออยากไปอิตาลี... เธอชอบเสียงเพลงใช่มั้ย ฉันจะพาเธอไปนั่งกอนโดลา พาเธอไปกินไอศกรีมเจลาโต้รสหมากฝรั่งที่เธอชอบไง แล้วเราก็...”



“คุณต้องการจีมิน... จริงๆนะ”



“เธอก็รู้ว่าฉันต้องการเธอเสมอ แมวน้อย...”



“ตะ... แต่คุณมีกลิ่นผู้หญิง...” ใบหน้าของจีมินเครียดขึ้น ยุนกิหัวเราะเมื่อเห็นภาพนั้น เขาลืมไปเลยว่าแมวเองก็เป็นสัตว์ที่จมูกไวใช่ย่อย



“เธอเป็นดีไซเนอร์ คนทำปลอกคอนี้ไง ฉันอยากให้ปลอกคอของเธอออกมาดีที่สุดก็เลยเรื่องมากไปหน่อย ทำให้เธอต้องคิดมากซะแล้ว ขอโทษนะ”



ม่านหมอกในใจของเขาถูกคลี่คลายลงในที่สุด ดวงตาจ้องเพชรบนปลอกคอตาวาว



“คุณจะสวมมันให้จีมินใช่มั้ย...”



แทนคำตอบ ยุนกิใช้มือข้างหนึ่งรวบผมที่ประต้นคอนั้นออกไป ทาบแผ่นหนังลงกับลำคอขาวแล้วกลัดล็อก รู้สึกตื้นตันอย่างประหลาดเมื่อปลอกคอของเขาพอดี และเข้ากับจีมินอย่างที่ใจคิด



“เธอดูดีมาก”



ครั้งนี้น้ำตาเกิดจากความสุขใจไม่ใช่พลั้งเผลอ ยุนกิโน้มคอของจีมินลงมาเพื่อจูบซับน้ำตานั้น ไล่ไปจนถึงข้างแก้มและริมฝีปากสีสด บดเบียดด้วยความอ่อนโยน เขาเคยวาดฝันจูบแรกระหว่างเขากับจีมินไว้มากมายแต่ไม่คิดว่ามันจะสวยงามขนาดนี้ ริมฝีปากของจีมินร้อนผ่าว นิ่มมากพอที่เพียงแค่ดุนลิ้นเพียงนิดเจ้าแมวก็เปิดรับลิ้นของเขาให้แทรกสอดเข้าไปภายใน แมวน้อยของเขาหลับตาพริ้มอย่างน่าเอ็นดู ค่อยจูบตอบเขากลับอย่างกล้าๆกลัวๆ



“จีมินรักคุณ”



เมื่อละออกจากกันเจ้าแมวก็เอาจมูกเข้ามาถูไถกับจมูกของเขา ดวงตานั้นเมื่อลืมขึ้นก็กลับเป็นสีน้ำตาลสวยเหมือเดิมแล้ว ข้างแก้มขึ้นสีระเรื่อจนยุนกิอดใจไม่ไหวต้องหอมฟอดแรงๆไปอีกที



“ฉันก็รักเธอ”



แล้วพวกเขาก็หัวเราะขึ้นพร้อมกัน เสียงหัวเราะของจีมินไพเราะกว่าเสียงใดก็ตามที่ยุนกิเคยฟังมาทั้งชีวิต





.




.




.





 

นัมจุนอยากจะเอาทุกคำด่าที่ยุนกิเคยปรามาสเขากับแทฮยองไว้โยนใส่เจ้าตัวนัก



ตอนที่ตัดสินใจสร้างตึกใหม่ ยุนกิเอาแต่บ่นว่าการสร้างห้องให้สัตว์เลี้ยงเป็นเรื่องไร้สาระ แต่แน่นอนว่ายุนกิทำอะไรไม่ได้ในเมื่อทั้งเขาและแทฮยองต่างก็มีสัตว์เลี้ยง ยุนกิเคยด่าออกมาชัดๆด้วยซ้ำว่าการเสียเงินแพงๆทำปลอกคอให้สัตว์เลี้ยงเป็นเรื่องสิ้นเปลืองฟุ่มเฟือย



แล้วปลอกคอนั่นมันอะไร



ในตอนแรกเขาไม่ได้สังเกตมัน แต่เพราะอยู่ๆทุกครั้งที่สายตาของยุนกิจับจ้องที่จีมิน เห็นว่าเจ้าแมวมองปลอกคอของตัวเองแล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มันไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว นั่นทำให้เขาต้องหรี่ตาลงสังเกตปลอกคอนั่นใหม่อีกครั้ง



เพชรบนปลอกคอนั่นแพงกว่ารถยนต์ของเขาซะอีก เขาจำได้ว่ายุนกิเคยมาอ้อมแอ้มถามเรื่องร้านเครื่องประดับที่แม่ของเขาชอบใช้ไปออกงาน นึกว่าจะซื้อไปให้สาวที่ไหน ที่แท้... ไหนจะพวกเครื่องประดับเยอะแยะมากมายอีก



ยัง ยังไม่พอ



นัมจุนมองไปยังร่างของจีมินซึ่งคร่อมอยู่บนตักของเพื่อนตัวขาว จีมินซุกหน้าลงกับซอกคอของยุนกิ หลับอย่างสบายอกสบายใจ ขนที่หูและหางกลับมานุ่มฟูสวยเพราะได้รับการดูแลอย่างดี นอกจากจะฉีดวัคซีนแล้วเจ้าแมวยังได้รับการพาไปทำสปาทรีทเม้นท์ (เขามารู้ทีหลังตอนเห็นบิลบัตรเครดิตของซอกจิน) และคนต้นคิดก็ไม่ใช้ใครที่ไหนแต่เป็นมัน และมัน! 



ก็รู้อยู่ว่ามันรวย แต่เปย์ขนาดนี้ได้ไง




“จีมินอา... ฉันต้องไปทำงานแล้ว” ยุนกิเหลือบตามองเวลาจากนาฬิกาโรเล็กซ์ที่ข้อมือ จีมินครางฮือรับแต่ว่ายังไม่ยอมขยับ



“งื้อ......”



“จีมินนี่ เด็กดี ไปนอนที่เตียงนะ”



“อีกห้านาทีนะ... นะฮะ” ปลายหางส่ายไปมา เกี่ยวพันกันกับกางเกงแสลคของยุนกิ



นัมจุนไม่เคยเห็นสีหน้าปั้นยากของเพื่อนขนาดนี้ ยุนกิเป็นคนตรงต่อเวลามาตั้งแต่ไหนแต่ไร ถ้ามีประชุมก็จะไปก่อนเวลาสิบนาทีเสมอ



ตอนนั้นเองที่ยุนกิกว่าโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออก



“เลขาเชว บอกว่าผมจะไปสายสักสิบหานาทีนะ ให้คนอื่นรอไปก่อน”



มิน ยุนกิ ไอ้ทาสแมว!!!!! ทาสแมวชัดๆ






END





first published 2016.06.28




 หน้าด้านอีกแล้วอ่ะค่ะ ลงฟิคมั่วซั่วอีกแล้วฮือๆๆๆๆๆ

อันนี้สำหรับโปรเจคบังทันวีคลี่อีกแล้วค่ะ 5555

ขยันอะไรกันเบอร์นั้น เราเป็นคนเขียนเร็วมาก

แต่ถ้ามีอารมณ์จะเขียนก็จะเขียนเร็วมากๆ ไม่มีก็ไม่มีเลย

(เธอกำลังพยายามอ้างอยู่สินะ แถมาก)



เรื่องนี้เป็นเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงอ่ะค่ะ

เอ็นดูน้องแมวกันด้วยนะคะ :)

(อยากได้แมวแบบนี้ หาได้ที่ไหนคะช่วยที)


ส่วนเรื่อง Don’t let daddy know

เราลงเวอร์ชั่นเต็มไว้ใน wattpad ค่ะ

ลองไปหาได้ใน @kolevf_

กับแท็ก #luvstoryoonmin นะคะ

จะทีมแมว ทีมกระต่าย  ทีมแฮมสเตอร์ยังไงก็บอกกันได้ค่า



ชอบไม่ชอบยังไงก็คอมเม้นไว้ได้นะคะ  

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นดีๆเสมอมาเลยค่ะ



*อธิบายเพิ่ม

คือจริงพ้อยท์ของเรื่องนี้ที่อยากจะสื่อไม่ใช่แค่เพราะน้องแมวโน้ยจีมนะคะ 5555

คือเราอยากสื่อเรื่องอย่าทิ้งขว้างสัตว์เลี้ยง

อย่างแบบ เค้าเนี่ยก็มีความรู้สึกนะ เรารักเค้าเล่นกับเค้า

ต้องดูแลสังเกตเค้าด้วย ยังไงมันก็เป็นของเราไรงี้


แมวจริงๆเราไม่ได้เลี้ยงอ่ะค่ะ #ถุย

แต่เค้าดูเหมือนจะหยิ่ง ไม่ค่อยเข้ามาคลอเคลีย ขี้รำคาญ

ชอบอยู่คนเดียว เจ้าของก็จะคิดว่าเออ ปล่อยมันไว้ให้ทำไรตามใจ

จริงๆเค้าอาจจะอยากให้เราใส่ใจกว่านี้ก็ได้นะ 



ประมาณนี้แหละค่ะ แด่คนรักสัตว์ทุกคนน้า


 
  CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

2,923 ความคิดเห็น

  1. #2909 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 00:27
    ว้ากกกก
    #2909
    0
  2. #2833 BzPH-w (@BzPH-w) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 10:24
    น้ำตาไหลเลยค่ะไรท์ อุแงงงงง เป็นฟิคที่ภาษาดีมากเลยค่ะ;-;
    #2833
    0
  3. #2820 EntOo (@EntOo) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 02:29
    เราอ่านไปก็ยิ้มมมมไป แหมพึ่งอ่านไฮบริด เรายังไม่ชิน แต่จะบอกว่าอินมากกกกกกก น้ำตาซึมเลย น่ารักอบอุ่นละมุนมาก ขอบคุณนะไรท์ที่แต่งฟิคดีๆต่อใจให้เสพ กราบงามๆ
    #2820
    0
  4. #2620 lunatic.august (@kanityada2) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 18:16
    ช่วงสอบแบบนี้ก็คือ มาราธอนอ่านนิยายเก่าค่ะ 5555555555555555
    แต่เรื่องนี้น้องจมินน่ารักแบบว่ามากๆๆๆ ใจนุเหลวทุกครั้งที่นึกภาพตาน้องเปงสีเทาขดตัวสั่นๆคือมันแบบ ฮือ น้องงงง ทุกสิ่งในโลกไม่ควรทำให้เทอกลัว ใจบางแหลกสลายเปนผุยผงแล้ว แล้วสองคนนี้มันอะไรกันคะ เหมือนเกรงใจกันไปเกรงใจกันมาอยู่นั่น ฮือๆๆ ดีแค่ไหนที่น้องจีมินไม่หายไปก่อน ดีแค่ไหนแล้วที่มาหากันที่ต้นท้อTT_TT สวยงามมากๆๆๆ ตอนน้องจีมินเศร้าก็คือน้ำตาซึมแล้ว ในใจน้องเง๋าแบบแทบจาร้องไห้ตาม แง พอเคลียปมอะไรได้เสดคือเหมนกลิ่นทาสแมวมาก ฮือๆๆๆๆ พิลุงดูแลน้องดีมากๆๆๆ อยากร้องไห้น้องมีชีวิสดีๆแร้ว แงแงงงงง
    #2620
    0
  5. #2522 Seoky (@earniii) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 05:38
    อ่านเรื่องนี้หลายรอบมาก ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกก
    #2522
    0
  6. #2445 hugegirl (@hugegirl) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 17:47
    ฮือออออ น่ารักมากกกกก อดีตของจีมินทำน้ำตาไหลเลย จีมินนาาา ใครๆก็รักเรานะ
    #2445
    0
  7. #2421 sf59seya (@sf59seya) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 14:20
    ขอเเบบนี้อีกน่ารักมากอ่าาาาา
    ชอบมากๆ
    #2421
    0
  8. #2302 twynse (@twynse) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 00:46
    หยั่กเก็บน้องแมวมาเลี้ยงเลยง่ั แง้งเอ็นดูนุแมวน้อยยย
    #2302
    0
  9. #2276 -janggeum (@-janggeum) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 19:33
    อ๊ากกกก!!!หน่องเขินนนนนนน😳//ชอบมากกกกกกกสุดดดดดดๆๆๆๆ
    #2276
    0
  10. #2253 'PIOGGIA' (@pioggiia) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 09:28
    ชอบมากกกกกกกกกกกก ละมุนและอุ่นๆในใจมาก เมื่อน้องจีมินได้ปลอกคอแล้ว
    ฮืออออ คุณยุนกิน่าอิจฉาจัง มีแมวน่ารักๆมาคลอเคลีย แง๊งง
    #2253
    0
  11. #2246 saowwaluk (@saowwaluk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 02:09
    กลับมาอ่านก็ยังชอบอยู่ดี ฮืออออ
    #2246
    0
  12. #2244 notsoinnocent326 (@notsoinnocent326) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 09:40
    ตอนที่จีมินกลับมาเอาปลอกคอ เชื่อมั้ยคะว่าเราร้องไห้เลย 55555 ร้องไห้จริงๆ และตั้งแต่ต้นเรื่อง เราเข้าใจจริงๆว่าไรท์ต้องการจะสื่ออะไรเพราะตัวเราเองก็เซนซิทีฟกับเรื่องแบบนี้มาก ขอบคุณมากนะคะที่กลั่นกรองออกมาเป็นฟิคดีๆแบบนี้ ไม่ใช่แค่ดีธรรมดา แต่ดีมากเลยแหละค่ะ หลงรักฟิคไรท์อีกแล้ว
    #2244
    0
  13. #2072 brunette_ (@brunette_) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 14:24
    โอ้ยยย น่ารักมากกก นึกสภาพจิมินหูลู่ ตาเเป๋ว เขิลลลล พี่มินทาสเเมวว
    #2072
    0
  14. #2053 nnnnnn28 (@nnnnnn28) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 12:33
    ร้องไห้เลยอ่ะเรา คุณยุนกินี่มันทาสแมวชัดๆเลยนะคะ5555
    #2053
    0
  15. #2049 P950807 (@twangmanao) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 16:28
    น่ารักมากๆเลยค่ะฮื่อ ทาสแมวมากเว่ออะคุณยุนกิ!!!!55555555555
    อ่านแล้วก็เขินบิดไปบิดมาอะ น้องแมวน่ารักมากๆ งื้ออยากจีมินเป็นของตัวเองแต่ก็ไม่อยากไปฟาดฟันกับคุณมินเขา55555555
    สนุกมากๆค่ะ ชอบทุกเรื่องที่ไรท์แต่งเลย<3
    #2049
    0
  16. #2048 P950807 (@twangmanao) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 16:28
    น่ารักมากๆเลยค่ะฮื่อ ทาสแมวมากเว่ออะคุณยุนกิ!!!!55555555555
    อ่านแล้วก็เขินบิดไปบิดมาอะ น้องแมวน่ารักมากๆ งื้ออยากจีมินเป็นของตัวเองแต่ก็ไม่อยากไปฟาดฟันกับคุณมินเขา55555555
    สนุกมากๆค่ะ ชอบทุกเรื่องที่ไรท์แต่งเลย<3
    #2048
    0
  17. #1992 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 17:27
    ทำเราร้องไห้น้ำตาไหลอีกแล้วอ่ะ ใจร้ายจัง 55555
    แต่ก็ดีใจที่จบลงด้วยดี
    แต่คือแบบ ทำไมต้องทำร้ายจีมินขนาดนี้ กี่เรื่องแล้วที่จีมินต้องเกือบตาย? 555555
    #1992
    0
  18. #1971 kookvante (@ploy-water) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 01:35
    น่ารัก น่ารัก น่านักมาก มากก อยากอ่านแบบเรื่องยาวเลยอะ แงงงงง
    #1971
    0
  19. #1883 B2umy-Armty (@b2umyarmty) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 13:49
    หมั่นไส้คุณยุนกิตามเลยค่ะ โอ้ยยย พวกทาสสส????
    #1883
    0
  20. #1882 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 02:19
    อ่านจบแล้วถึงกับ อ๊าา จริงๆเลยคุณเขาเป็นทาสแมวจริงๆเลยอ่ะ
    ถ้านัมจุนไม่เอามาเล่าก็คงไม่รู้ว่าทำทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยไปว่าแทกับเขาน่ะ
    ปลอกคอ การดูแลอย่างดี ความเนี้ยบเวลาทำงาน ทั้งหมดนั่นเปลี่ยนได้เพราะจีมินเจ้าแมวน้อย
    อื่อ จริงๆหละ สัตว์เลี้ยงน่ะโตมาด้วยกันขนาดนั้นแล้ว สงสารจีมินมากๆเลย ตอนรู้ว่าโดนไล่ออกมาแบบนั้น
    ไม่อยากถูกทิ้ง ไม่อยากโดนทำร้ายอีกแล้ว พอเจอคนใจดีแล้วก็กลัวว่าจะโดนหลอกอีกไหม 
    แต่ยุนกิไม่ใช่แบบนั้นนี่เนอะ เป็นห่วงคุณเขากลัวเป็นภาระ ค่าใช้จ่ายนู้นนี่นั่นอีกแหนะ ถามพี่เขาก่อน
    ยุนกิก็เหมือนกัน ดูแลเจ้าลูกแมวดีๆหน่อยสิ คิดมากไปนู้นแล่ว ถึงจะแอบทำของขวัญให้ก็เถอะนะ 
    ถ้าสมมติว่าแทฮยองไมไ่ด้กลับมา แล้วจองกุกไม่ได้มาเจอจีมินจะทำยังไงกันคุณมินยุนกิ ดูแลน้องดีๆหน่อย

    #1882
    0
  21. #1845 มีฟา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 23:59
    หุวววว จัดว่าเด็ด ตอนจีมินดราม่านี่น้ำตาแทบคลอ อย่าให้รุ้นะอิหมาตัวนั้น เดะเจอๆ จับย่างเลย ไอหมาชอบเสี้ยม ยุนกิละมุลละไม ชอฟฟฟฟ กุกน่ารัก จินมีความ้ป็นพี่ใหญ่ห่วงใยน้อง จีมยัยแมวน้อยย
    #1845
    0
  22. #1824 monkeyp. (@any_praew) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 11:42
    พี่กิทาสแมว  ละมุนอะไรเบอร์นั้น
    #1824
    0
  23. #1570 Doyoung_Jae (@Im_Jinyoung) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 21:13
    น่ารักอ่ะะทำไมเราอ่านข้ามตอนนี้ไปได้นะ! ชอบความแฟนตาซีนี้ ไม่ซ้ำใครจริงๆภาษายังสวยเหมือนเดิมเลยนะคะ! ลั่นพี่นัมตอนท้ายมาก5555555
    #1570
    0
  24. #1217 NANAYEERP (@NANAYEERP) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:06
    งื้ออออ ชอบมาก TT น่ารัมากกกกกกกก แง ชอบเวลาจีมแทนตัวเองว่าจีมิน ชอบยุนกิที่ทำเป็นเฉยๆ แต่ใจดีกับจีมมากจริงๆ แงๆ รักเลย
    #1217
    0
  25. #1216 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:43
    เกือบร้องไห้TT แต่น้ำตานี่ซึมไปเรียบร้อยแล้วค่ะ555555555 ชอบมากโลยยย ยุนกิทาสแมวเอ้ย555555555
    #1216
    0