(bts) YOONMIN│LOVE STORY ♡

ตอนที่ 16 : 09 : ALWAYS (3/4) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    13 พ.ค. 59


Title: ALWAYS

Cast: BTS, Red Velvet, EXO, Original Character

Relationship: yoonmin ( yoongi x jimin )

Genre: AU, Angst, Fluff(?)

Rate: PG

Words: 7,053 words



Note: I always believe in you.




7





"ทุกคนเก็บของเรียบร้อยแล้วนะ ไม่ลืมอะไรแล้วใช่มั้ย"


สี่เดือนผ่านไปไวราวกับกระพริบตา วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการทำงานแพทย์อาสา จีมินนึกชื่นชมที่ทุกคนพยายามได้ดี ไม่มีคนไหนบ่นหรือว่าทำตัวมีปัญหาซึ่งทำให้ตำแหน่งหัวหน้าของเขาไม่มีอะไรให้หนักใจ ณ จุดนี้เขานึกขอบคุณอยู่เสมอ


"ปาร์คซอนแซงแน่ใจนะคะว่าจะไม่ไปกับเฮลิคอปเตอร์... เมารถไม่ใช่หรอคะ"


จีมินยิ้ม


"คุณซึงวานกับสาวๆนั่งเฮลิคอปเตอร์ไปดีแล้วละครับ พวกผมเป็นผู้ชาย ไม่ลำบากหรอก เดี๋ยวจะรีบตามไปนะครับ"


จีมิน แทฮยอง และซอกจินเป็นผู้เสียสละรอรถบัสเพราะพื้นที่บนเฮลิคอปเตอร์ทีจำกัด ทำให้พวกเขาต้องแบ่งเป็นสองกลุ่ม ซึ่งผู้ชายสามคนในทีมเป็นฝ่ายรอติดไปกับรถจิ๊ปแทน


"ค่า ขอให้ไม่เมารถนะคะ แล้วเจอกันค่ะ"


ขบวนเฮลิคอปเตอร์นำโดนนัมจุนบินห่างออกไป แม้จะรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้เห็นวิวมุมสูงของอูรุค แต่เขาก็ยังไม่อยากไป


เมื่อไหร่ยุนกิฮยองจะกลับมา


จองกุกบอกว่าเขากับยุนกิมีภารกิจด่วน แต่เขาจะกลับมาให้ทันส่งจีมิน


จีมินรู้ว่ายุนกิเป็นคนรักษาสัญญา...


ยุนกิจะกลับมา


.


.


เปรี้ยง!!!!!!!!!!!


ในตอนนั้นที่จีมินได้ยินเสียงปืน



.


.


.


รถโฟร์วิลคันเดิมถูกเหยียบคันเร่งจนสั่นมาตลอดทั้งเส้นทางกลับค่าย จองกุกพยายามปลอบให้ยุนกิใจเย็นแต่...


'ค่ายหมอถูกพวกมาเฟียปล้น'


ยุนกิพยายามส่งเสียงผ่านวิทยุสื่อสารแต่จีมินไม่ตอบกลับ ใจหนึ่งยุนกิภาวนาให้จีมินไปสนามบินพร้อมกับเฮลิคอปเตอร์แล้ว แต่เขารู้


'ผมจะรอเจอพี่ก่อนไป ไม่ไปก่อนหรอกนะ'


แต่เขารู้ว่าจีมินเป็นคนรักษาสัญญา


.



"x off!!!!!!!"


เขาสบถเมื่อเห็นสภาพค่ายที่เละเทะไม่เหมือนเดิม แม้คนอื่นจะรายงานแล้วว่าขับไล่พวกมาเฟียออกไปได้ แต่ยุนกิก็ยังไม่วางใจ


"ปาร์คซอนแซงอยู่ไหน"


"อยู่ที่เมดิคิวบ์ครับ! มีคนของเราบาดเจ็บอยู่เกือบสิบนาย แต่ไม่มีใครเสียชีวิตครับ"


"ดี นายตรวจดูความเรียบร้อยตรงนี้ เสร็จแล้วให้ไปรายงานที่เมดิคิวบ์"



.


.


.


"อดทนหน่อยนะครับ ผมจำเป็นต้องผ่าตรงนี้จริงๆ คนพวกนั้นพังตู้ยาจนเละไปหมดเลย"


ถึงแม้จะเป็นทหารแต่จีมินรู้ว่าการผ่าเอากระสุนออกโดยไม่ใช่ยาชาเป็นอะไรที่โหดร้าย บางคนทนพิษบาดแผลไม่ไหวก็มี แต่เขาจำเป็นต้องทำ ไม่อย่างนั้นแผลจะยิ่งอักเสบ ติดเชื้อ และเลือดจะไหลไม่หยุด


น่ากลัว


ภาพพวกมันถือปืนขนาดยักษ์เข้ามายิงปืนกราดเหมือนต้องการอะไรบางอย่าง ยิ่งกว่าสงครามที่เห็นในหนัง เลือดสดๆของคนที่ยิ้มให้กันทุกวันเลอะเสื้อของเขา ต้องขอบคุณที่ไม่มีใครเป็นอะไรมาก


อะไรทำให้ยุนกิถึงยินดีที่จะเสี่ยงภัย อยู่ในที่แบบนี้


มือของจีมินสั่นขณะที่เขาส่งผ้าอุดปากคนไข้


"ผมจะผ่าแล้วนะครับ"


"...คะ ครับ ปาร์คซอนแซง"


"ระเบียบ! แถว!" เสียงตะโกนจากคนที่อยู่นอกห้องทำให้คนไข้ของจีมินกระตุกร่างกายไปตามสัญชาตญาณแต่โดนคุณหมอกดไหล่ไว้


"ปาร์คซอนแซง...ผมต้อง"


"คุณเป็นคนป่วย นั่งไปแบบนี้ละ ผมจะผ่าแล้ว"


"วัตทยาหัตถ์!"


ยุนกิไม่ได้สนใจว่าใครจะทำความเคารพ แต่เดินก้าวเร็วไปที่เตียงของคนไข้ที่เห็นจีมินกำลังใช้มีดผ่ากรีดที่แขน 


"อะ... อั่ก" พลทหารหลับตา พยายามกลั้นเสียง


พยายามอดทน


กัปตันเคยผ่านสงครามมามากกว่าพวกเขา เคยบาดเจ็บกว่าแต่กลับไม่แสดงความเจ็บปวด เขาจะมาทำตัวเหมือนคนอ่อนแอแบบนี้ไม่ได้


จีมินมองหน้าคนไข้อย่างกังวล


“เจ็บก็ร้องออกมาเถอะครับ”


“ตะ... แต่ผม”


กัปตันของทุกคนเห็นภาพนั้นแล้วถึงนั่งลง หยิบมือของคนไข้มากุมไว้


"ถ้าเจ็บก็ร้องออกมา ถ้าเจ็บก็จิกฉันได้เลย ไม่ต้องอดทน"


"แต่... หัวหน้า"


ยุนกิสั่นหัว "ชายชาติทหารจำเป็นต้องอดทนต่อความเจ็บปวด... แต่วันนี้... นายทำได้ดีแล้ว ทำดีแล้ว พลทหารฮีบอม"


น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้มทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น 


"ฮึก จะ เจ็บครับ"


"ถ้าเจ็บก็จิก จิกลงมาที่แขนได้เลย เข้าใจมั้ย"


"ครับ หัวหน้า!"


.


.



แสงดาวที่เคยส่องสว่างถูกบดบังด้วยม่านหมอกของความขุ่นมัว นอกจากจะต้องคอยดูแลคนเจ็บแล้ว จีมินยังต้องประสานงานกับทางโรงพยาบาลไปด้วย แน่นอนว่าทีมหมอหญิงและพยาบาลถูกส่งตัวกลับทันทีที่เกิดเรื่อง แต่เขา ซอกจินฮยองและแทฮยองตัดสินใจอยู่ต่อเพื่อช่วยเหลือค่าย



จีมินรู้ว่ามีปัญหาเกิดขึ้นจากมาเฟียท้องถิ่น แต่ไม่คิดว่าอยู่ๆพวกมันจะตัดสินใจเข้ามาปล้นค่ายทหารแบบนี้



“ปาร์คซอนแซงครับ อย่าออกไปไกลกว่านี้เลยนะครับ” รวมถึงการรักษาความปลอดภัยด้วย



“รับทราบแล้วครับ คุณทหารรออยู่ตรงนี้ก็ได้ ข้างในน่าจะฝุ่นเยอะ” เขาหยิบผ้าคาดปากขึ้นมาใส่ เดินผ่านซากประตูเข้าไปในอดีตเมดิคิวบ์ที่เคยใช้เป็นสถานพยาบาลหลัก เมื่อตอนหัวค่ำโชคดีที่คนอื่นเข้ามาติดตั้งไฟโคมไว้แล้วถึงไม่มืดมากนัก



เขาเข้าไปตรวจซากมารอบนึงแล้ว แต่คาดหวังว่าอย่างน้อยน่าจะมียาบางตัวหลงเหลือหรือตกค้างอยู่ตามซอกบ้าง



การผ่าคนไข้โดยไม่มียาชาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย... กว่าของจะมาส่งจากศูนย์ใหญ่อีกตั้งสามสี่วัน



“ครับ ถ้ามีอะไรก็ส่งเสียงร้องออกมาเลยนะครับ” 



เขาพยักหน้า เดินข้ามชิ้นส่วนท่อนเหล็กเข้าไป มือข้างซ้ายขยับไฟฉายเพื่อส่องเข้าไปตามซอกหลืบ และอย่างที่คิดว่ายังพอมีอุปกรณ์บางอย่างที่ใช้ได้อยู่จริงๆ



กุกๆกั่กๆ



หืม?



จีมินกวาดสายตาไปที่อีกมุมหนึ่ง อย่างที่บอกว่าเมดิคิวบ์ถูกทำลายเสียย่อยยับแน่นอนว่าไม่ใครเข้ามาใช้ได้แน่ๆถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากกัปตันมิน แม้กระทั่งภายนอกก็ตามยังมีคนคอยเฝ้าอยู่แค่คนเดียว



“นั่นใคร”


เสียงนั้นเงียบหายไป



“Who are you”



“It’s me doctor Park…” เขาเปลี่ยนคำพูดเป็นภาษาท้องถิ่นอูรุค



เมื่อได้ยินเสียงเป็นภาษาท้องถิ่น เสียงฝีเท้าถึงค่อยดังขึ้นจากความมืดมิด มันมาจากผนังห้องที่ถล่มลงมาเป็นรูโหว่ ใจของคุณหมอเต้นระส่ำ 



ใคร?



เมื่อร่างของผู้มาเยือนปรากฎเขาก็ต้องถอนหายใจ



เด็ก


เด็กคนนั้นนั่นเอง ที่จองกุกพามาให้เขาทำแผลให้



“It’s you! come here, you want anything?” สีหน้าของเด็กคนนั้นดูหมองคล้ำกว่าที่เจอกันคราวที่แล้ว จีมินเห็นผ้าพันแผลที่หัวเข่าของเด็กคนนั้นเริ่มสกปรกจึงกวักมือเรียก



“Let me check your leg”



เด็กคนนั้นเมื่อเห็นหน้าจีมินก็หน้าซีดเผือดแต่วิ่งเข้ามากอดเขาไว้ ปากเริ่มพูดพร่ำภาษาที่เขาไม่เข้าใจ จีมินลูบหัวเด็กคนนั้น


คงจะกลัวสินะ



เขาพยายามบอกให้เด็กน้อยใจเย็น สองมือประคองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา เขาไม่เข้าใจความหมายของมันแต่ก็บีบมือเด็กคนนั้นไว้



“What… what do you…”



เปรี้ยง!!!!!!!!!!!!!



!



ด้วยสัญชาตญาณคุณหมอรีบโอบร่างเล็กกว่าเข้ามา เขาได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่วิ่งเข้ามาในเมดิคิวบ์ ในขณะที่ปากกำลังจะส่งเสียงร้องแขนเสื้อกาวน์ถูกยึดไว้โดยไม่รู้ตัวและ...



และเมื่อเข้าจ้องเข้าไปในดวงตาของเด็กคนนั้น ภาพที่สะท้อนกลับมากลับไม่ใช่ใบหน้าของเขาเพียงคนเดียว



“อะ...อื้ออออออ อื้อออออ”



กลิ่นที่คุ้นเคยแสบฉุนขึ้นมาทั้งจมูก เขารู้จักมันดี ยาสลบ!



“ปาร์คซอนแซง! ปาร์คซอนแซงเป็นอะไรรึเปล่าครับ!!”


ดวงตาสีเปลือกไม้ปรือลงตามสติที่ขาดหาย 



“I’m sorry”



แล้วเขาก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย...








8




“ปาร์คซอนแซงนี่ไม่ทำงานหนักไปหน่อยหรอครับ”


กัปตันคนเก่งหัวเราะหึระหว่างเขียนรายงานของสถานการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ เขาไม่เห็นด้วยหรอกกับการที่จีมินจะออกไปตรวจค่ายตอนดึกๆแบบนี้ แต่เพราะอีกฝ่ายบอกว่ามีตัวยาสำคัญที่ต้องใช้จริงๆถึงได้ต้องยอม



“ดื้อมากกว่า”



จองกุกหัวเราะบ้าง



“หัวหน้ากับปาร์คซอนแซงก็เหมือนกันแหละครับ เรื่องบ้างงานเนี่ย”


พูดแล้วก็คิดถึงตอนนั้น



.



.




"เดี๋ยวฉีดยาฆ่าเชื้อแล้วช่วยพาเขากลับไปที่เมดิคิวบ์ทีนะครับ ให้อยู่ห้องพักฟื้นของผู้ป่วยธรรมดาได้" จีมินสั่งการในขณะที่ผูกริบบิ้นสีเหลืองกับข้อมือของคนป่วย



หมู่บ้านปีศาจ -เรียกกันอย่างนี้ในทางปฏิบัติเพราะไม่มีชื่อเรียกทางการ มีโรคหัดระบาดไปทั่ว ทีมแพทย์อาสาจึงแบ่งเป็นสองกลุ่มเพื่อที่จะได้ดูแลชาวบ้านที่ติดเชื้อ ทีมแรกนำโดยอาจารย์หมอคิม ซอกจิน ประจำการอยู่ที่เมดิคิวบ์ คอยรับและควบคุมผู้ป่วยซึ่งถูกส่งมาจากหมู่บ้าน ซึ่งจ่าจอน จองกุกจะนำรถออกไปส่งคนไข้ทุกสี่สิบห้านาที โดยคำสั่งการของคุณหมอปาร์ค จีมิน ซึ่งประจำการอยู่ที่หมู่บ้าน


ริบบิ้นสีเขียว คือผู้ป่วยที่มีอาการบาดเจ็บเล็กน้อย ส่วนใหญ่เป็นบาดแผลภายนอกที่ไม่อันตราย



ริบบิ้นสีเหลือง คือผู้ป่วยที่มีอาการติดเชื้อ อาการค่อนข้างน่าเป็นห่วง ต้องแยกพักฟื้นในห้องปลอดเชื้อเพื่อแยกไม่ให้เชื่อแพร่กระจาย



และริบบิ้นสีดำ ผู้ป่วยที่เสียชีวิตแล้ว



จีมินไม่ได้ชอบริบบิ้นสีดำ แต่เขาจำเป็นต้องมีสติเพราะเขาเป็นผู้นำ แม้จะอนุญาตให้คุณหมอคนอื่นมีสิทธิจัดการคนไข้ได้ด้วยตัวเอง แต่หากมีคนใดที่อาการหนักหรือมีเคสประหลาด การตัดสินใจเป็นของเขาด้วยตำแหน่ง เพราะฉะนั้นเขาจะมานั่งร้องไห้เสียใจไม่ได้



เพราะหน้าที่ของหมอคือการช่วยชีวิต


และการช่วยชีวิตที่ว่าจะทำไม่ได้หากแพทย์ไม่มีสติ



เขาหลับตาลงอย่างขมขื่น มองกระดานดำที่เขียนว่า ตาย: 7 เจ็บ: 15 



หากคนพวกนี้ได้เกิดที่โซล พวกเขาคงไม่ต้องทนทุกข์ทรมาณแบบนี้ เด็กๆอาจจะกำลังได้ไปโรงเรียน วิ่งเล่นอยู่ที่สนามหญ้า ผู้หญิงคนนั้นอาจจะกำลังตั้งครรภ์ มีครอบครัวที่อบอุ่น หรือชายแก่ผู้ตายคนที่หกอาจจะได้ฉลองวันเกิดรอบที่หกสิบกับลูกหลาน



จีมินรู้ว่ามนุษย์เลือกเกิดไม่ได้



ไม่มีใครอยากให้โรคนี้เกิดขึ้น



ไม่มีใครที่อยากตาย



ทุกคนมีคนที่รัก มีคนที่อยากจะกลับไปหา และเขาอยากให้ทุกคนได้สมปราถนาเหลือเกิน



"คนนี้ให้กลับบ้านได้ครับ รบกวนบอกเขาทีว่าให้หลีกเลี่ยงน้ำและอาหารที่ไม่สะอาด"



โชคดีที่มีพลทหารหลายคนเข้าใจภาษาถิ่นพอจะอธิบาย แม้จะมีคนตาย... แต่ก็มีหลายคนที่ยังอยู่



และตราบใดที่หมอมีหน้าที่รักษาชีวิต เขาเองก็ยังมีความหวัง ไม่ว่ามันจะริบหรี่เหมือนแสงเทียน แต่ความหวังก็ยังมีอยู่




จีมินเชื่ออย่างนั้น


.


.


.


"ปาร์คซอนแซง พักหน่อยเถอะครับ"



จีมินหันไปส่งยิ้มให้กับพลทหาร คิม นัมจุน โค้ดเนมมอนสเตอร์



"ผมจะพักได้ยังไงละครับ... ยังมีคนไข้อยู่อีกตั้งเยอะ"



นัมจุนมีสีหน้ากังวล



"แต่ปาร์คซอนแซงไม่ได้พักเลยนะครับ ตรวจมาหกชั่วโมงแล้ว ผมว่าไปพักกินข้าวก่อนไม่ดีกว่าหรอครับ"


เขาส่ายหัว "ไม่ได้หรอกครับ ถ้าในระหว่างที่ผมกินข้าว แล้วใครจะดูแลคนพวกนี้ มีหลายคนที่มีอาการน่าเป็นห่วงมากเลย ผม..."



"อีกแป๊บนึงนะครับ ผมสัญญาด้วยเกียรติของหมอเลยว่าหมดกลุ่มนี้แล้วจะไปกินข้าว นะครับ"



มือของนัมจุนกำวอร์กี้ ทอล์คกี้ที่เอวไว้แน่น หมดกลุ่มนี้เดี๋ยวก็มีกลุ่มใหม่อีก ก่อนหน้านี้กัปตันกำชับไว้แล้วว่าให้ดูแลปาร์คซอนแซงให้ดี ให้พักทุกสามชั่วโมงแล้วก็กินข้าวให้ตรงเวลา แต่เขายังทำไม่ได้เลยสักอย่าง



จะโดนสั่งวิ่งกี่รอบนะ... นัมจุน...



"กัปตันเป็นห่วงคุณหมอนะครับ..."



"ครับ... ทราบแล้วครับ"



"จะไม่พักจริงๆหรอครับ..."



"อีกนิดนึงนะครับ คุณนัมจุน"



"แต่หัวหน้า..."



"ถ้าเราไม่พูด กัปตันก็ไม่รู้หรอกครับ" จีมินยิ้ม 





"อะแฮ่ม เสียดายนะครับที่ผมดันรู้แล้ว แต่ เอ... นี่ผมควรออกไปก่อนรึเปล่านะ..."


ย๊า... คิม นัมจุน วันนี้ไม่ใช่วันของนายสินะ สินะ สินะ



"ฮยอง!"


คุณหมอทำหน้าล่อกแล่ก หันซ้ายแลขวาไม่มีแม้แต่เศษขนมที่พอจะอ้างอะไรได้เลย แย่แล้ว จะทำยังไงดี


"ครับ จีมิน คราวนี้จะไปกับพี่ดีๆได้รึยัง"


.


.


.



"ฮยองอ่า... ไม่โกรธสิ"



รถโฟร์วิลลายพรางวิ่งไปตามเส้นทางกลับค่าย จีมินอยากจะชื่นชมความงามของช่วงเวลาที่พระอาทิตย์กำลังตกดิน แต่คนข้างๆตัวเขาคงไม่ค่อยเห็นตรงกับเขาเท่าไหร่นัก...



"จะไม่โกรธได้ยังไง ก็คุณหมอไม่ยอมกินอะไรเลย"



"ก็ผมตรวจอยู่นี้ครับ"



"ไม่ใช่ข้ออ้าง"



"ฮยองอ่า..."



ยุนกิเหลือบตามองจีมินด้วยความเหนื่อยใจ เขารู้หรอกว่าจีมินมีจิตใจที่ดีและทุ่มเทเพื่อคนไข้ แต่บางครั้งเขาก็อยากจะบอกให้จีมินพักบ้าง สองสามวันมานี่คนตัวเล็กไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลย คนไข้อาการดีขึ้นมาแล้วมีแต่คุณหมอที่นับวันยิ่งหน้าโทรม



ยุนกิรู้ว่าจีมินอยากจะช่วยชีวิตคนทุกคน



แต่บางครั้งมันก็ทำแบบนั้นไม่ได้



"ใต้ตาดำหมดแล้วนะ คุณหมอ"



"โอโมะ! น่าเกลียดมากมั้ย"



กัปตันหนุ่มถอนหายใจ



ปาร์ค จีมินไม่เคยรู้ตัวเลยรึไง ว่าเขาไม่เคยน่าเกลียด ในสายตาของยุนกิ ต่อให้จีมินจะไม่ได้อาบน้ำซักสามวัน ต่อให้ใต้ตาจะคล้ำเหมือนหมีแพนด้า แต่ยุนกิจะไม่มีวันคิดว่าจีมินน่าเกลียด



จะไม่มีวันนั้น



"น่าเกลียด น่าเกลียดมากๆ กลับค่ายไปรีบไปอาบน้ำแล้วก็นอนด้วย ไม่งั้นพรุ่งนี้ใต้ตาจะยิ่งน่าเกลียดกว่านี้อีก"



"ฮยอง!"



แต่ยุนกิจะไม่บอกออกไปหรอกว่าจีมินน่ารัก



น่ารักที่สุดตั้งแต่ที่เขาอายุห้าขวบ น่ารักตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ อย่างที่ไม่มีใครเทียบได้เลย



.



.



.



“แหม ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว รายงานน่ะ เสร็จแล้วหรอครับ” เขาหันไปมองคนยศน้อยกว่าที่กำลังอมยิ้ม เหลือบตาดูหน้ากระดาษที่ว่างเปล่าของอีกฝ่ายแล้วก็เหยียดยิ้ม



“เหอะ ของนายเองเสร็จแล้วรึไง จอน จองกุก”



“ถ้าเสร็จแล้วผมก็ไม่อยู่นี่หรอกครับ”



ใช่สิ เรื่องอะไรจะมาขลุกอยู่กับกัปตันหน้าโหด ให้ไปหาหมอแทฮยองยังดีกว่า ไม่รู้ว่าป่านนี้จะตรวจคนไข้รอบดึกเสร็จแล้วรึยัง



“ใครจะไปเหมือนหัวหน้า อยากไปกับเค้าแต่ก็เอาแต่ปาก...”



เปรี้ยง!!!!!!!!!!!!!




ในตอนนั้นที่ยุนกิได้ยินเสียงปืน



.



.



.




“กัปตันชูก้า...  อ่า หรือว่ามิน ยุนกิ คุณหมอคงรู้จักเขาดีละสิ”



มือที่กำลังใช้ผ้าเช็ดคราบเลือดจากมีดผ่าตัดชะงัก ดวงตาสีเปลือกไม้กวาดมองชายวัยกลางคนที่นอนพิงหลังอยู่กับเตียงหลังใหญ่ 



นั่นคืออิไล



“ก็... เราโตมาด้วยกันน่ะครับ”



“หรอ แต่นายดูไม่เห็นจะรู้เรื่องของเขาเลยนะ”



แกร๊ง



“อ่า... อภัยให้ความปากเสียของฉันเถอะนะ คุณหมอ” อิไลแก้ ริมฝีปากสีคล้ำเหยียดรอยยิ้มเมื่อเห็นคุณหมอที่ลูกน้องซึ่งจงรักภัคดีของเขาอุตส่าห์ ‘ล้ำเส้น’ ของกัปตันชูก้าเพื่อพาตัวมารักษาเขาถึงที่นี่เริ่มอารมณ์เสีย



เมื่อสามวันก่อนอิไลยอมรับว่าพลาด



พลาดให้กับแก๊งมาเฟียครู่อริเนี่ยละ อิไลไม่ได้เกรงกลัวต่อความตายเมื่อตัดสินใจเลือกเดินทางสายดำมืดนี้ แต่แก๊งยังต้องการผู้นำ และนั่นทำให้เขาถูกคุณหมอปาร์ค จีมินยื้อชีวิตเอาไว้ได้จากความตาย เด็กคนนั้นเป็นเด็กท้องถิ่น ถูกบังคับให้ไปหาตัวหมอซักคนมาจากค่ายทหารและก็ทำสำเร็จ อ่า... โชคดีจริงๆ



จีมินนึกอยากจะพาตัวเองออกไปจากห้องนี้ ออกไปจากสถานที่สกปรกโสมมที่เรียกว่า ‘ซ่อง’ ใช่ มันคือซ่องจริงๆ และใครจะคิดละว่าหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ยิ่งใหญ่จะพลาดท่าเสียจนต้องหลบซ่อนตัวในที่แบบนี้ อย่างที่บอกว่ามันคือซ่องโสเภณี



แกร๊ง



น่าขำ ใครๆในที่นี้ก็เรียกเขาว่าคุณหมอ แต่เขากลับถูกล่ามโซ่ไว้อย่างกับเป็นสัตว์เลี้ยง



สัมผัสเย็นๆที่ข้อเท้าทำให้จีมินถอนหายใจ คนไข้คนนี้ฟื้นตัวเร็วกว่าที่คิด ดูจากปากที่กำลังชวนเขาคุยอยู่นี่ละ



“กัปตันกับผมรู้จักกันมานาน คุณหมอ บางครั้งเราก็ช่วยเหลือกัน แต่บางครั้ง... เราก็เป็นศัตรู”



เมื่อทำอะไรไม่ได้เขาก็ตัดสินใจนั่งลงที่เก้าอี้ ยอมเป็นผู้ฟังในเรื่องที่อิไลอยากจะเล่า



“โอ้ ในที่สุดเธอก็อยากจะคุยกับคนแก่อย่างฉัน”



“ผมไม่มีทางเลือกนี่ครับ”



“เธอดูใจเย็นกว่าที่คิด สมแล้วที่เป็นคนที่เขาเลือก”



ดวงตาของจีมินไม่มองสบกับอีกคน มองลอดหน้าต่างออกไปเห็นตึกสีอิฐซอมซ่อแทน เขาไม่เห็นอะไรนอกจากนั้น มันไม่มีทางหนี ถูกล้อมด้วยปราการที่เรียกว่าห้องพักเก่าๆ วันดีคืนนี้ก็จะมีเสียงผู้หญิงสักคนครางเสียงกระเส่า หรืออาจะเป็นเสียงชายหนุ่มหน้าหวานก็ได้ จีมินไม่กล้ามีปัญหากับมันเท่าไหร่แต่อิไลไม่ใช่คนใจเย็น เมื่อเขารำคาญก็เพียงแต่ใช้ดวงตาคมกริบมองไปที่ลูกน้องในสุดสูทดำ ไม่นานหลังจากนั้นก็จะมีเสียงปืน แล้วทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ



อ่านไม่ออก



คนคนนี้



“กัปตัน... อ่า เขาเป็นคนเก่ง”



“กล้าหาญ องอาจ ไม่เกรงกลัวต่อความตายและยึดมั่นในความยุติธรรม”



“ฉันชื่นชมในตัวเขา คุณหมอ กัปตันมินของคุณเป็นทหารที่ดี”



รอยยิ้มปรากฎขึ้นที่มุมปากของคุณหมอ ในสถานการณ์แบบนี้จีมินไม่ได้คิดว่าเขาควรจะยิ้มออกได้สักเท่าไหร่ แต่...



มันเป็นเรื่องจริง



เพียงแค่ชื่อของใครบางคน ทำให้รอยยิ้มเกิดขึ้นได้ในช่วงเวลาที่ตึงเครียด



“แต่เขาอาจะไม่ใช่คนรักที่ดี... หรอกนะ”



“เขาเป็นคนลึกลับ มีความลับซุกซ่อนอยู่มากมาย อยู่ที่นั่นที... อยู่ที่นี่ที บางทีก็คิดต่อไม่ได้...”



“มองตาผมสิ คุณหมอ”



โดยไม่รู้ตัว ดวงตาของเขาทำตาม มองแก้วตาสีอ่อนของอิไล ชั่วครู่ที่มันวับวาวเหมือนตางูทำให้จีมินรู้สึกขนลุกซู่



“วันนึง... ก็หายไป”



“และวันนึง... ก็อาจจะไม่กลับมา”



คำพูดนั้นมีเจตนาหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความหวาดระแวง ปลูกหน่อของความคลางแคลงสงสัยให้ขึ้นเป็นต้นไม้ที่จะสร้างรอยร้าวในใจของเขาไปตลอดกาล 


อิไลเอื้อมมือไปที่แจกันดอกไม้ที่โต๊ะตรงข้างเตียง นิ้วมือเหี่ยวย่นลูบไล้กลีบดอกกุหลาบสีขาวดอกใหญ่ ราคาของมันคงจะไม่ใช่น้อยเลยทีเดียวในประเทศที่ไม่สามารถปลูกดอกไม้ได้ สีของมันตัดกับหัวแหวนสลักรูปสิงโตสีนิลดำสนิท



“ภรรยาของฉัน... เธอชอบดอกกุหลาบสีขาวที่สุด”


“เมื่อก่อนฉันก็นึกชอบมันอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว...”



จีมินมองนิ้วมือนั้นเหมือนถูกมนต์สะกด 



“ผู้หญิงชอบเปรียบความรักกับดอกไม้ ให้ความหมายกับมันอย่างนั้นอย่างนี้ว่ามั้ยละ คุณหมอ...”



“ผมไม่เคยนึกเข้าใจเลย...ว่าทำไมพวกเธอถึงชอบดอกไม้”



“จนกระทั่งเธอตายไปนั่นละ ผมถึงได้เข้าใจ”



“ความรักก็เหมือนดอกไม้ สุดท้าย... ก็ต้องเหี่ยวแห้ง แล้วก็ตายไปอยู่ดี”



นิ้วมือบนขยี้ดอกกุหลาบจนมันหลุดร่วงออกมาจากก้าน เขามองตามมัน จนถึงวินาทีสุดท้ายที่มันตกลงถึงพื้นพรม ไม่เหลือความสวยงามอีกเลย



“อ่อนแอ ช่างเป็นสิ่งที่อ่อนแอจริงๆ”




พลันน้ำเสียงอบอุ่นกลับเย็นชืด แฝงความอำมหิตไว้อย่างที่เขาไม่เคยคาดถึง



ครานี้จีมินมองสบดวงตาของอิไล



“คุณหมอคงไม่คิดหรอกใช่มั้ยว่าเขาจะมาช่วยคุณหมอจริงๆ?”






9



“ผมขอสั่งไม่ให้คุณเคลื่อนไหว”



“ท่านจะบอกไม่ให้ผมช่วยเหลือตัวประกัน”



“เราต้องรอคำสั่ง...”



“ป่านนั้นพวกมันคงฆ่าปาร์คซอนแซงไปแล้ว!”



ในห้องร้อนราวกับมีไฟเผา ไม่มีใครรู้มาก่อนว่ากัปตันมินที่มักจะเคร่งขรึมและปฏิบัติตามคำสั่งมาตลอดแท้จริงแล้วเป็นคนใจร้อนได้ขนาดนี้



นายพลคิมส่ายหัว



“ผมเสียใจแต่เรา...”


“ท่านก็รู้ว่าผมจำเป็นต้องไป”



จองกุกเม้มปาก น้ำเสียงของกัปตันมินเจือไปด้วยความเจ็บปวดแม้จะอยู่ในระเบียบทหาร จองกุกรู้ว่าพวกเขาไม่สามารถดำเนินการเองได้ต่อให้มันจะเป็นเรื่องด่วน



นายพลพยายามหลีกเลี่ยงปัญหากับพวกมาเฟียท้องถิ่นมาตั้งนานแล้ว



“คุณจะฝ่าฝืนกฎงั้นหรอ กัปตัน...”


“ผมต้องช่วยเหลือ...”


“หน้าที่ของทหารคือทำตามคำสั่ง!”



ยุนกิหลับตา พยายามข่มกลั้นอารมณ์ เขารู้ เขารู้ดีกว่าใครว่ามีหน้าที่อะไร หลายปีที่ผ่านมาเขาทำตามมัน ยึดมั่นในกฎและคุณธรรมเสมอมา


“คุณคงไม่คิดจะเอาอนาคตของตัวเองมาทิ้งเพียงเพราะหมอคนเดียวหรอกใช่มั้ย? กัปตัน”



“ความเจ็บปวดของคุณ พวกเราต่างเข้าใจดี แต่หวังว่าคุณจะคิดถึงอนาคตของตัวเองด้วย”



“กัปตัน... ผมหวังว่าคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวัง”



มันคือทางเลือก



.



.



.



คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด



แทฮยองใช้ที่คีบคีบอุปกรณ์ขึ้นมาจากน้ำร้อน เครื่องทำความสะอาดอุปกรณ์แพทย์ได้พังลงตั้งแต่เหตุการณ์นั้นทำให้พวกเขาสุดท้ายก็ต้องกลับมาใช้วิธีการเดิมๆคือการต้ม



“ดื่มนี่สิครับ”



แทฮยองเงยหน้า เห็นหมวดจอนในชุดสีดำสนิทต่างจากชุดทหารที่เขาใส่อยู่เป็นประจำ รับแก้วชาร้อนมาพลางพยักหน้าเป็นเชิงขอบคุณ



“ลำบากแย่เลยนะครับ”



“ก็... นิดหน่อยครับ แต่ป่านนี้จีมินคงจะลำบากกว่าอีก”



“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมเชื่อว่าปาร์คซอนแซงจะปลอดภัย”



คิมซอนแซงยอมรับเลยว่าการที่เขาตัดสินใจมาเป็นแพทย์อาสาที่นี่หนึ่งเพราะจีมินเพื่อนสนิทต้องการที่จะมา และสองคือการได้ออกมาจากการมุดหัวอยู่ในโรงพยาบาลก็เป็นการท่องโลกที่ดีไม่น้อยสำหรับอาชีพที่งานยุ่งอย่างเขา เขาไม่ได้คาดหวังอะไรนักจากการมาทำงาน อันที่จริงออกจะกลัวด้วยซ้ำเมื่อรู้ว่าต้องมาอยู่ค่ายทหาร



แต่เรื่องที่เหนือคาดคือ...



ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีทหารที่ยิ้มสวยแบบนี้ด้วย



“มีคนเคยบอกมั้ยว่าคุณยิ้มสวย น่าจะไปเป็นดารามากกว่าทหาร”



จ่าจอนเลิกคิ้วกับคำพูดนั้น เห็นคุณหมอฉีกยิ้มจนปากแทบจะเป็นสี่เหลี่ยมก็ยิ้มตาม



“ไม่มีหรอกครับ คิมซอนแซงเป็นคนแรกเลย”



“ดูจากชุดแล้วคุณคงไม่ได้แค่แวะมาคุยกับผมละสิ” แทฮยองถามออกมาในที่สุด มือไม่ได้หยุดคีบอุปกรณ์ชุดใหม่ลงไปต้มในถาด จ่าจอนฟังแล้วก็ยิ้มเขิน เกาหัวตัวเอง



“รู้ทันอีกนะครับ”



“ยาชาน่ะ... ยังไม่มาส่งนะครับ” ดวงตาของแทฮยองพยายามจะสื่ออะไรบางอย่าง



“อ่า... หรอครับ?” แต่จองกุกไม่เข้าใจ



คุณหมอก้มหน้าลงกับเตาถ่าน



“ผมหมายถึงว่า เพราะว่าไม่มียาชา ถ้าคุณเป็นอะไรกลับมาเหมือนคราวนั้นอีก คราวนี้ได้เจ็บจริงแน่ๆ...”



“อย่าเจ็บตัวกลับมา... ผมจะหมายถึงอย่างนั้นแหละครับ”



จองกุกนึกเสียดายเหลือเกินที่พระจันทร์ไม่มาเยี่ยมท้องฟ้าในคืนนี้ ก็คุณหมอของเขาเล่นก้มหน้าก้มตาเอาแต่ต้มของในน้ำ อยากจะเห็นหน้าคุณหมอชัดๆตอนพูดจริงๆนะ



“ครับ... สัญญาด้วยเกียรติของทหารเลย”



“รอผมนะครับ... คิมซอนแซง”




รอในที่นี้ของจองกุกไม่ได้หมายถึงเพียงแค่รอให้กลับมา แต่เป็นการรอ เพื่อที่เมื่อเขากลับมาแล้ว เขาอยากจะเริ่มอะไรใหม่ๆกับคุณหมอคิม แทฮยองคนนี้ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยบอก คุณหมอก็ไม่เคยถาม แต่เขารู้ว่าคุณหมอคิมคงจะรู้ว่าสิ่งที่กำลังจะไปเจอวันนี้ไม่ใช่ภารกิจฝึกทหารเหมือนที่เคยเห็นทุกวัน




“อือ ผมจะรอ”



.



.


.



“ฉันไม่ได้ขอให้พวกนายไปด้วย พวกนายไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้”


กัปตัน... มิน ยุนกิในชุดสีดำสนิทยืนมองลูกน้องในหน่วยอัลฟ่าที่ยืนเรียงแถวกันครบตรงหน้า



“พวกเราทิ้งหัวหน้าไปไม่ได้หรอกครับ”



“นี่ไม่ใช่ภารกิจ แต่เป็นการทำตามอำเภอใจของฉัน รู้ใช่มั้ยว่าจะต้องโดนอะไร”



ไม่มีการช่วยเหลือจากรัฐบาล อาวุธที่มีคืออาวุธเถื่อน หากตายไปก็จะไม่ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติอย่างทหาร ทำไมคนเหล่านี้ถึงยังเลือกที่จะติดตามเขา



“ผมเป็นหนี้ชีวิตปาร์คซอนแซงนี่ครับ” จองกุกยิ้มตอบ



“ที่เหลือละ” ยุนกิกุมขมับ จริงอยู่ที่การมีลูกน้องคู่ใจในการทำภารกิจออกจะทำให้อุ่นใจอยู่ไม่น้อย แต่เขาไม่อยากเสี่ยง เพราะเขารู้ว่าสิ่งที่กำลังจะทำต่อไปนี้ไม่ได้ทำให้เขาสามารถรับผิดชอบชีวิตใครได้เลย



“because teamwork makes the dream work”



“มอนสเตอร์...” 



คิม นัมจุนไม่เข้าใจรึไงว่ามันไม่ใช่เวลา...



ความฝันหรือ



น่าตลก



ยุนกิมักจะบอกกับลูกน้องในหน่วยเสมอว่า ‘เขาเป็นทหารเพื่อที่จะปกป้องใครบางคน’ ซึ่งทุกคนได้ประจักษ์แล้วว่าคนคนนั้นคือใคร



ความฝันของเขาคือการเป็นทหาร


ดังนั้นเขาถึงรู้ว่าตัวเองไม่เคยคู่ควร


เขารู้ว่ามือที่พรากชีวิตไปจากผู้คนไม่มีสิทธิ์ที่จะจับมือของคนที่ช่วยชีวิตคนอย่างจีมินได้ แต่...



เขาไม่สามารถปล่อยมือนั้นไปได้เช่นกัน


ชื่อเสียง เกียรติยศ เงินทอง สิ่งที่ใครก็ตามอยากจะได้มา สิ่งที่คนทุกคนยอมแลกมันมาด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา 



ความฝันแต่เด็กของเขาคือการเป็นทหาร ทุกคนรู้ดี สัมผัสของดาวพลาสติกกระทบกันที่บ่ายังคงจำได้ไม่ลืม มันเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ยุนกิมีความสุขกับชีวิตตอนนี้ เขารู้ว่าในอนาคตเขาอาจจะได้เลื่อนขั้นและมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม มันคือความฝันที่ถูกเติมเต็มแล้ว



เขารู้ว่าต่อให้ภารกิจสำเร็จเขาก็จะถูกลดขั้นหรืออาจถูกไล่ออก เขารู้ มันคือสิ่งที่ต้องแลก



แต่ถ้าถามว่ายุนกิจะยอมแลกความฝันทั้งชีวิตของเขากับปาร์ค จีมินหรือไม่



เขาก็คงต้องตอบ



ว่าใช่ เขายอม



ยอมแลกความฝันทั้งหมดที่มีกับความรักครั้งเดียวในชีวิต



ยอมแลกทุกสิ่งที่มีเพื่อปาร์ค จีมิน



“งั้นก็ไป อย่ามาเสียใจทีหลังละกันละพวกนาย”



เพราะเขาจะไม่เปลี่ยนใจ



และจะไม่เสียใจ



ไม่มีวัน




.



.



.




คิก



“เธอหัวเราะ?”



อิไลมองด้วยความแปลกใจ ตั้งแต่ที่จับตัวคนคนนี้มาบนหน้าของจีมินไม่เคยมีรอยยิ้มเลยต่อให้อีกฝ่ายจะยอมรักษาเขาก็เถอะ แต่คราวนี้กลับเป็นจีมินที่หัวเราะ 



“ครับ”



คนเป็นหมอทิ้งตัวลงที่นั่งข้างเตียงของคนไข้ อิไลอาจจะไม่รู้ตัวว่านาทีที่เขาบดขยี้ดอกกุหลาบดอกสวยนั้นไปก็ได้ทำให้มือของตัวเองต้องถูกคมหนามของมันไปด้วย



คุณหมอบรรจงล้างแผลที่มือ แล้วใส่ยา



“ผมรู้ว่าคุณผ่านอะไรมามากมาย และมันอาจทำให้คุณรู้สึกเจ็บปวด...”



“ผู้หญิงที่ชอบดอกกุหลาบสีขาว... คงจะเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนมากสินะครับ” เหมือนกับความหมายของมัน



ใบหน้าเรียบตึงมองที่จีมินที่กำลังทำแผลให้



“ครับ... มันเป็นอย่างที่คุณว่า กัปตันน่ะ... เป็นคนรักที่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ”



“คุณเป็นคนโชคดีนะ”



“หืม? ฉันน่ะหรือ โชคดี?” คุณหมอสร้างความแปลกใจให้เขาอีกแล้ว



“ในบรรดาหมอที่เหลืออยู่ก็มีผมคนเดียวเท่านั้นละที่เชี่ยวชาญการผ่ากระสุน ตั้งแต่รู้จักกันมาผมยังไม่เคยเห็นซอกจินฮยอง หรือแทฮยองจะผ่ากระสุนเลยสักครั้ง”



“อย่างนั้นหรือ? แล้วยังไงละ”



จีมินยิ้ม



“กัปตันน่ะ... อยากเป็นทหารมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วครับ สมัยเด็กๆเขาเป็นคนขี้หงุดหงิดพอสมควรแล้วก็เป็นนักเลงด้วยในบางครั้ง”



“ยึดเรื่องระเบียบเป็นที่หนึ่ง จู้จี้แล้วก็จุกจิกจนบางครั้งก็น่าเบื่อ”



แปลกที่คราวนี้เขามักไปนึกกลัว ทั้งที่รู้ว่าอิไลสามารถที่จะยิงหัวเขาได้อยู่ตลอดเวลา



“แต่มันแปลกนะ ที่ผมกลับตกหลุมรักคนแบบนั้น”



“และเมื่อคุณรู้สึกรักใครบางคน คุณย่อมรู้สึกอยากจะปกป้องเขาเป็นธรรมดา แน่นอนว่าในความรักมีความคาดหวัง  คุณคงจะเจ็บปวดเมื่อคุณไม่สามารถปกป้องคนที่คุณรักได้”



“ผมเองก็เหมือนกัน กัปตันมินเป็นทหารเพราะอยากปกป้องผม ในขณะเดียวกันผมก็เป็นหมอเพราะอยากจะปกป้องเขา”



“คุณคงคิดว่าผมคงกำลังหวังให้กัปตันมาช่วยผม? พยายามจะบอกว่าเขาคงจะไม่มา?”



“ใช่ เขาอาจจะลึกลับ อาจจะมีความลับซ่อนอยู่เต็มไปหมด ชอบเจ็บตัวกลับมา บางทีก็หายไปติดต่อไม่ได้เป็นเดือนๆโดยที่ผมเองก็ไม่สามารถที่จะติดต่อไปได้ก่อน”



“ใครจะไปอยากรักคนแบบนั้นกัน?”



“ผมไม่ได้กลัวหรอก เพราะผมมั่นใจ มั่นใจว่าเขาเองก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน”



“คุณคงคิดว่าคุณสามารถหว่านความหวาดระแวงได้ คุณคิดว่าคุณกำลังทำให้ผมลังเลใจ ทำให้ผมกลัว และสุดท้ายทุกอย่างก็จะพังลง”



อิไลเงียบ



จ้องมองดวงตาสีเปลือกไม้ของคุณหมอ และรอยยิ้มสว่างสไวเจิดจ้าของจีมินที่ยิ้มให้เขาเป็นครั้งแรก



“คุณเอง... ก็ไม่ได้อยากที่จะทำร้ายดอกกุหลาบไม่ใช่หรอครับ?”



“ถึงจะบอกว่ามันอ่อนแอ มันตายง่าย แต่ถ้ามันคือความรัก ผมไม่คิดว่ามันจะหายไปได้ง่ายขนาดนั้น”



“ครับ... ผมก็จะรอ และถ้าเขาไม่มา ผมก็คงเป็นเหมือนคุณที่ยังรออยู่ จะรอด้วยความหวังทั้งหมดที่มี”



“คุณทำลายความรักของเราไม่ได้หรอกครับ”




คำพูดอาจบั่นทอนใครก็ได้ แต่ไม่ใช่เขา



เพราะเขาเลือกที่จะเชื่อในตัวของยุนกิ





เปรี้ยง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!




สองคนในห้องนิ่งสนิทไม่ได้ตกใจกับเสียงปืนดังสนั่น อิไลมองคุณหมอที่เพียงเหยียดรอยยิ้มน้อยๆออกมาอีกครั้ง



“เห็นมั้ยครับ?”



จังหวะเดียวกับที่ประตูห้องเปิดออก



“จีมิน!!!”



น้ำตาเอ่อคลอที่ดวงตาของทั้งคู่ อิไลมองภาพกัปตันใช้ปืนยิงโซ่ที่ล่ามขาคนรักของตนจนมันพัง คุณหมอไม่ได้รีบร้อนจะจากไป สร้างความประหลาดใจอีกครั้งให้กับมาเฟียใหญ่



“แผลของคุณดีขึ้นมากแล้ว เพียงแค่ล้างทำความสะอาดก็คงจะดีขึ้น หวังว่าคุณจะเข้าใจว่าถึงเวลาที่ผมจะต้องไปแล้ว”

 


คุณหมอคว้ามือของกัปตันมาจับไว้ ยุนกิมองมันด้วยความไม่เข้าใจ ทั้งที่เขารู้สึกได้ว่ามือของจีมินสั่นแต่น้ำเสียงกลับมั่นคง



“นี่มันอะไรกัน จี...”



“ผมอยากจะบอกให้เขารู้ ว่าผมจะไม่มีวันเปลี่ยนใจจากฮยอง ต่อให้ฮยองจะต้องไปเสี่ยงตายหรือไปรบที่ไหนอีก”



ยุนกิยกมือปาดน้ำตาที่หางตาของอีกฝ่าย เป็นนาทีเดียวกับที่จีมินพูดมันออกมา



“ว่าผมรักฮยอง ผมรักฮยองและผมจะไม่เปลี่ยนใจ”



“จีมิน... นี่”

อิไลทำหน้าบึ้งตึงเมื่อได้ยินคำพูดนั้น 



ผิดหวังหรือ?



นี่เขากำลังผิดหวังที่เห็นทั้งคู่รักกันงั้นหรือ?



“ความรักของพวกเธอช่างน่าอิจฉา...”



ดวงตาสีอ่อนเข้มขึ้นเมื่อมองคนทั้งคู่ อิไลไม่ปฏิเสธว่าแม้จะเป็นเพศเดียวกันแต่ทั้งคู่กลับเหมาะสมกันเหลือเกินเมื่อยืนอยู่เคียงข้าง



กัปตัน... แข็งกร้าว ดุร้าย เขาเหมือนสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำทุกคนที่แตะต้องคนรักของเขา อิไลไม่เคยคิดหรอกว่ามิน ยุนกิจะมีคนรักที่วิเศษขนาดนี้ ดูคุณหมอจีมินสิ ดูเหมือนจะอ่อนแอ เป็นได้แค่หมอรักษาคนเพียงอย่างเดียวแต่กลับเข้มแข็งอย่างไม่น่าเชื่อ



ชั่วครู่ที่เขานึกถึงแครอล... อา แครอลที่รัก



หากเธอจะแข็งแกร่งและมีความเชื่อมั่นในสักครึ่งนึงของคุณหมอคนนี้ เราอาจจะได้อยู่ด้วยกันรึเปล่านะ



“ฉันชื่นชมความรักของพวกเธอนะ แต่ฉันก็เป็นคนขี้อิจฉาคนนึง...”



“ใช่ เขามาแล้ว มาเพื่อปกป้องเธอ...”



กัปตันทำได้อย่างที่พูดจริงๆ เขามาที่นี่ระเบิดทุกสิ่งทุกอย่างให้พังพินาศเพียงเพราะต้องการช่วยเหลือคนรักของเขาโดยไม่หวั่นเกรงต่อสิ่งใด



จริงหรือ?



มือที่เพิ่งถูกทำแผลหยิบปืนขึ้นมาเล็งที่จีมินพร้อมกับที่ยุนกิชักปืนออกมาเล็งที่อิไล



“แต่ฉันนึกสงสัยจริงๆว่าเธอจะปกป้องเขาได้อย่างที่พูดรึเปล่า”



เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



ในตอนนั้นที่เป้าหมายถูกเปลี่ยนไปที่กัปตัน



แต่ไม่ใช่ยุนกิที่ร่วงหล่น



“จีมิน!!!!!!!!!!!!”



มโนภาพของจีมินสั่นคลอน อิไลเองก็คาดไม่ถึงว่าจีมินจะเป็นฝ่ายพลิกตัวไปรับกระสุนแทนคนที่กำลังยืนอึ้ง รวมถึงตัวเขาเองที่รับกระสุนจากกัปตันมินไปเต็มๆ



“อั่ก.................”



“จีมิน... จีมิน ไม่”



ภาพของยุนกิเลือนลาง พร่ามัวด้วยม่านน้ำตา จีมินรู้ตัวแล้วว่าถูกยิง มันเจ็บจนเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมทุกครั้งที่ผ่าตัดคนไข้ต้องใช้ยาชา มันเป็นแบบนี้นี่เอง



น่าขำ คนเป็นหมอถูกยิงเอาซะได้



ฮยอง... ไม่เป็นไรใช่มั้ย” พูดแล้วก็รู้สึกมีของเหลวตีบตันขึ้นมาที่คอ กลิ่นคาวทำให้รู้ว่ามันคือเลือด 



เลือด เปรอะเปื้อนเต็มเสื้อกาวน์สีขาวเต็มไปหมด



จีมิน จีมินของเขา จีมินที่แสนดี คนที่รักษาคนไข้ทุกคนโดยไม่หลับไม่นอน จีมินคนที่อ่อนโยนกว่าใคร



“จีมิน ไม่ต้องพูดแล้ว ทำใจดีๆไว้” เขาคว้ามือของคนเจ็บมาแนบที่แก้ม หวังเพียงให้จีมินได้รับรู้



ยุนกิอยู่ที่นี่และจีมินจะปลอดภัย



“ฮ่าๆ เธอทำได้อย่างที่พูดจริงๆ ฉัน...นับถือ เธอเลย คุณหมอ” ดวงตาเรียวตวัดไปมองและ



“ไม่นึกเลยว่าจะเป็นทั้งวันนี้ที่เธอและฉันจะต้องตายร่วมกั....”



เปรี้ยง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



“แก!” วินาทีต่อมาร่างของอิไลก็กระตุกแล้วแน่นิ่งไป กระสุนนัดที่พลาดอีกนัดไปโดนแจกันดอกไม้จนทุกอย่างพังทลาย



อิไลมองภาพดอกของมันร่วงหล่นเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมกับชีวิตที่โบยบินไปพร้อมกัน



จีมินหลับตาไว้อาลัยให้คนที่ตายไป คนไข้ที่เขารักษากลับเป็นคนเดียวกับที่ยุนกิได้คร่าเอาชีวิตไป



อิไล... หวังว่าคุณจะได้พบคนของคุณอีกครั้ง ที่ใดสักที่หลังจากนี้ เหมือนกับที่เขาเจอแล้ว



“ฮยอง... อย่าร้อง”



ยุนกิส่ายหัว



‘ชูก้า เกิดอะไรขึ้นผมได้ยินเสียงปืน’



‘ชูก้า ตอบด้วย เราต้องไปแล้ว’



เขาเม้มปาก “โคนัน... จีมินโดนยิง”



“จีมิน ไม่ต้องพูดแล้ว เดี๋ยวฮยองจะรีบพานายกลับไป”



“ไม่ร้อง... เป็น...ลูกผู้ชาย...ต้องเข้มแข็ง”



ยุนกิจำคำนั้นได้ดี เขาเคยพูดมันกับจีมินด้วยตัวเอง แต่จะให้เขาเข้มแข็งต่อไปได้อย่างไรเมื่อจีมิน... คนที่เป็นความเข้มแข็งทั้งหมดของเขากลับอยู่ตรงหน้า โดยที่เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลยแม้แต่จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเจ็บปวดน้อยลง



มือขาวกดผ้าเพื่อห้ามเลือดที่ช่องท้อง



“ผมปกป้องฮยองได้แล้วนะ”



“จีมิน อย่าหลับนะ...”



สติของเขาเริ่มจะจางหายและกลับมาอีกครั้งทุกทีที่น้ำตาของยุนกิหยดลงบนหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่จีมินเห็นว่ายุนกิร้องไห้



“ผม... คู่ควรที่จะเดินข้างฮยองได้รึยัง”



คำถามสุดท้ายก็ไม่ได้รับการตอบ หรือยุนกิอาจจะตอบกลับมาแล้ว



แต่จีมินไม่รับรู้ถึงอะไรอีก







TO BE CON.






first published : 2016.05.11 (5% loading)

edit: 2016.05.13 (100%)






talk;


ทำไมมันไม่จบบบบบบ โฮฮฮฮฮฮ

ตอนหน้าจบแล้วจริงๆค่ะสัญญา



มันยาวมากอ่ะ ยาวจนมันทำให้จบในตอนนี้ไม่ได้เลย

เบื่อกัปตันกันยังคะ ตอนหน้าพี่เค้าก็จะไปแล้วนะ ฮืออ



ไม่คิดว่าจะยาวได้แบบนี้เหมือนกันค่ะแต่ก็ยาวแล้ว

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นดีๆนะคะ และที่สำคัญคือออ


เกินสามร้อยเม้นกับคนเฟฟเกิน 333 คนแล้วอ๊ะ

(แค่คิดว่ามีคนสามร้อยคนอ่านฟิคเราก็ตื่นเต้นแล้ว55555)

ถึงได้รีบมาอัพนี้ไง



ตอนแรกทุกคนคงจะคิดใช่มั้ยว่าพี่ยุนกิโดนยิง

ไม่ใช่ค่ะ ฮือออออออ พี่ขอโทษ พี่ผิดกับหนูไปแล้วจีมิน


มาลุ้นกันค่ะว่าตอนหน้าจีมินจะรอดมั้ย




มีคนสอบถามมาเรื่องรวมเล่มเหมือนกัน

ก็คิดแหละว่า... มันควรจะออกมาเป็นเล่มจริงๆหรอ *ปาดน้ำตา*

ถ้าสนใจก็คอมเม้นไว้ได้ค่ะ ถ้าขี้เกียจก็แบบ 1 ไรงี้

(ทำตัวเหมือนจองของทวิตเตอร์อ่ะ 55555)

ถ้าครบจำนวนก็อาจจะรวมค่ะ แต่อีกัปตันนี้ก็ปาไปครึ่งเล่มแล้วมั้ง

พี่เล่นยาวเหลือเกินนนนนนน ซีรี่ส์ Life ก็ยาวมากค่ะ 

อาจจะต้องทำเป็นเล่มแยกอีก คุณพระ

ทอล์คยาวกว่าเรื่องแล้วมั้ง


อย่าลืมไปอ่านฟิคแก้บนของเรานะคะ 

ลิ้งมันคือคำว่า เนี่ย ที่แปะๆอยู่ข้างล่างอ่ะค่ะ 55555555555555

ขอบคุณอีกครั้งสำหรับคอมเม้นดีๆอีกครั้งค่ะ

เป็นแรงกดดัน เอ้ย! แรงบันดาลในที่ดีมากๆเลย


ตีสามแล้วควรไปนอนค่ะ ฝันดีทุกคนน

รักเหมือนเดิมค่ะ :)


พูดถึงฟิคแก้บน

บนไว้นานแล้ว ลงซักทีเถ้อะ 

เราน่าจะเคยบอกนะว่ามีช่วงนึงไปสอบมา เออ แล้วก็สอบผ่านหว่ะ

บนหาของ เออก็หาเจออีก



ไม่น่าเชื่อเลย...



ไปอ่านกันได้ค่ะ เราไม่ได้ลงในเรื่องนี้เพราะว่ามันไม่ใช่คู่ยุนมิน

แต่เป็นฟิคบังทันเนี่ยแหละ 

เรื่องแรกประเดิมด้วย vmin ใครชอบก็ลองไปอ่านกันได้





เนี่ย







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

2,922 ความคิดเห็น

  1. #2314 MayKamon (@may-kamon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 22:52

    หมอปาร์คต้องรอดนะคะ

    #2314
    0
  2. #2293 twynse (@twynse) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 23:48
    จีมินนนนน ฮือ อย่านะฮือ น้ำตาไหล ใครก็ไดเช่วยจีมด้วย พี่ยุนกิพาจีมินไปหาหมอเร็ว
    #2293
    0
  3. #1988 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 22:06
    จีมินนนนนนนนนนน!!! ฮืออออออ อย่าเป็นอะไรนะ
    นี่ใจหายตั้งแต่จีมโดนยาละอ่ะ นี่มาโดนยิงแถมไม่มีใครผ่าตัดกระสุนได้อีก ฮือออออ ขอให้มีคนช่วยได้เหอะ จะร้องงงงงง
    #1988
    1
    • #1988-1 brunette_ (@brunette_) (จากตอนที่ 16)
      11 มกราคม 2561 / 01:04
      ไม่นะะะะ ฮือออ
      #1988-1
  4. #1965 Maysquidz (@piemintza) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 17:38
    เจ้าจีมเข้มแข็งมาก เรานับถือใจเลยอะ T______T คือแบบ โอย หนูต้องปลอดภัยนะเว้ยยย ไม่ยอมให้เป็นอะไรไปแน่ ทั้งคู่คือความเข้มแข็งของกันและกันจริงๆ ;-;
    #1965
    0
  5. #1867 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 01:26
    หัวใจเรามันบีบไปหมดเลย ความรักเป็นสิ่งที่แยกออกจากกันยากนะ ยากเกินไป
    หลายๆอย่างทำให้รู้ว่าระหว่างที่โดนจับมาเนี่ยจีมินไม่เคยเลิกที่ในตัวยุนกิเลย
    ถึงจะเป็นคนรักที่ไม่ได้เรื่องชอบบ่นนั่นนี่ ชอบหายไปบ่อยๆแต่สุดท้ายแล้ว
    ปกป้องคนที่ตัวเองรักน่ะ เขาทำได้ดีมากเลยจริงๆนะ รวมถึงจีมินก็ด้วย... 
    แต่ยาชามันยังไม่มาถึง คนได้ใช้คนละคนกัน คุณหมอปาร์คอย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ
    ฮื่อ คุณหมอปาร์คคู่ควรกับพี่ยุนกิที่สุดแล้ว ใช่ช่วงชีวีตของพี่ยุนกิ มีคุณหมอปาร์คนะ

    #1867
    0
  6. #1634 Yok-Wnl (@Yok-Wnl) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 00:05
    ฮืออออออออ
    #1634
    0
  7. #865 Jeju07 (@Jeju07) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 22:04
    ชอบเรื่องนี้มากกกก มันดีย์ สนุกด้วย รอลุ้นกับจีมว่าจิเป็นยังไงต่อไปฮื่อ;-;
    #865
    0
  8. #846 บินแบม (@bymira) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 11:50
    มาต่อเลยได้ไหม รอยุนมิน กุกวี น้ำตาซึมเลย
    #846
    0
  9. #831 fnntaex (@smilefinn12) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 10:09
    อ่า หน่วงมั่ก (;__;) มีกุกวีด้วยย ชอบประโยคที่พูดคุยกัน สื่อออกมาได้ดีมากๆเลย มาต่อพาร์ท4 เร็วๆนะคะ รอน้าา
    #831
    0
  10. #645 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 07:47
    ดราม่าอีกแล้ว (;-;) ให้ช่วยแล้วยังจะพยายามฆ่าเขาอีก!
    #645
    0
  11. #629 cinnamello -) (@beerbiere) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 23:02
    อะไรอะะะ อันเดววววววววว หมอปาร์คของเลาาาาาปกป้องพี่ยุนกิแล้วนะ ฮือ คนดีของพี่ ; _________ ; ห้ามเป็นอะไรเข้าใจมั้ยยยยย รีบ ๆ หายไว ๆ มาทำตัวน่ารักใส่กัปตันมินเลยนะ แง ชอบความทีมเวิร์คของอัลฟ่าทีมมาก ๆ จ่าจอนก็มีหมอคิมแล้ว ยังไงดี คุณนัมจุนคะสนใจเรามั้ย ถถถถถถถถถถ ยัง ยังจะเล่นอีกกก
    #629
    0
  12. #563 -_- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 19:07
    ฮรือออออออ ตอนที่แล้วยังละมุนกุ๊กกิ๊กเอาฮากันอยู่เลย แงงงงงงง กระชากอารมณ์สุด

    ชอบผลงานของไรต์ทุกเรื่องเลย รอตอนจบของเรื่องนี้อยู่นะคะ มาต่อไวๆน๊าาาา
    #563
    0
  13. #407 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 19:18
    พฮืออออ จีมๆต้องไม่เป็นไรนะ!
    #407
    0
  14. #367 OㅠO (@ggjiji) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 06:49
    ฮืออออ ไม่เบื่อ แต่ก็ไม่อยากจบเศร้า หมอปาร์คเก่งมากเลย ในที่สุดเจ้าตัวเล็กก็ปกป้องพี่ยุนกิได้ แต่ต้องฟื้นขึ้นมานะ ไหนว่าอยากอยู่ด้วยกันไง ㅠㅠ 
    #367
    0
  15. #365 PUii_foii (@araya_pui) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 18:03
    ฮือออชอบมากๆนะคะ
    #365
    0
  16. #364 WeirdnessNros97 (@nps1997) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 16:13
    พฮือออลุ้นมากกกใจจะขาดซึ้งกับจองกุกกะนัมจุนมากที่ไปช่วยจีมินกับยุนกิ จีมินก็แบบฮรืออเราจะร้องงรับกระสุนแทนยุนกิอะฮือออคุณหมอออ คุณหมอต้องรอดนะคะ รอดอยู่แล้ววว รอนะคะไรท์นี่ลุ้นมากกกโฮรรร~
    #364
    0
  17. #363 lazuliite (@lazuliite) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 10:43
    ไม่รู้ว่ารอบนี้จะเม้นติดมั้ยแง เสียใจเมื่อกี้เม้นแล้วไม่ติดงงมากเลย โกรธแอพเลยอะ!!! ฮือๆๆๆ

    เราประทับใจความรักของกัปตันและปาร์คซอนแซงมาก ยิ่งใหญ่สุดแล้ว ไม่มีอะไรมาทำให้สองคนนี้แยกกันและไม่รักกันได้ กัปตันต้องภูมิใจในตัวปาร์คซอนแซงนะ จากน้องน้อยตัวดื้นตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี ความคิดดี มีความรับผิดชอบและเป็นคนรักที่ดีมากๆๆ ความรักของจีมินที่มีให้พี่ยุนกิไม่มีอะไรมาเทียบได้แล้ว ฮือ ยอมโดนยิงเพื่อปกป้องกับตัน เอาจริงยิ่งใหญ่ตั้งแต่บอกตัวเองว่าต้องเรียนหมอเพื่อมารักษาพี่ แงงงงงงงงงงงงงงง ประทับใจมากๆๆๆๆ แล้วมันบริสุทธิ์มากเลย แต่อิไลแกทำได้ยังไงงงงงงงยิงจีมินของชั้นได้ไง แกมันชั่วร้ายสมควรแล้วที่ต้องจากโลกนี้ไป โกรธมาก โกรธพอๆกับที่เม้นไม่ติดรอบแรก ถ้าอาการปาร์คซอนแซงหนักชั้นจะสาปส่งแกตลอดไปปปปปปปปปปปปป โอยหัวใจ จีมินจ๋าต้องไม่เป็นอะไรนะ น้องต้องอยู่กับพี่ยุนกินะ พี่เขารออยู่ ผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะต้องอดทน อีกนิดเดียวแงงงงงง เจ็บปวดใจเหมือนโดนยิงเอง ฮรึก จ่าจอนกับคิมซอนแซงก็น่าร้ากกกกกกอ่านแล้วเขิน ตอนบอกเรื่องยาชาคิ้วสวด แบบกรีดร้องออกมา บ้าไปแล้วเราเนี่ยแหละค่ะ มีความคิ้วพอกรุบกริบฮื่อออออ รอตอนหน้านะคะ รอเหมือนที่คิมซอนแซงรอจ่าจอน เป็นกำลังใจให้ค่ะ??
    #363
    0
  18. #360 Imnoone (@chanbaek-eye) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 21:39
    แง้ๆๆๆ ไม่นะจีมิน!! ฮือๆๆๆ ใจจะขาดมากอ่ะ ซึ้งมาก จีมินต้องไม่เป็นไร ฮือๆๆๆๆ

    รอตอนจบนะคะ สู้ๆ!!!
    #360
    1
    • #360-1 lazuliite (@lazuliite) (จากตอนที่ 16)
      15 พฤษภาคม 2559 / 10:19
      ไม่ไหวแล้วหัวใจ ทำไมถึงเป็นฟิคที่ดีแบบนี้ เราอินทุกตอนเลยนี่พยามอ่านช้าๆไม่อยากให้จบไว เขียนฟิคเก่งมากๆๆๆๆเลยค่ะ ขอชื่นชม ตั้งแต่อ่านมาได้รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นตลอดเลย ความรักของกัปตันและปาร์คซอนแซงยิ่งใหญ่มากจริงๆ นับถือใจจีมินมาก กัปตันรู้ตัวมั้ยว่าเป็นคนที่โชคดีที่สุดเลยได้มีคนที่รักและเข้าใจแบบนี้ ที่ปาร์คซอนแซงบอกว่าตัวเองคู่ควรกับกัปตันแล้วหรือยัง น้ำตาไหลเลยค่ะฮืออออออออออออออออออ จีมินของพี่ จิตใจดีที่สุดแล้ว ไม่มีอะไรไม่เหมาะสมทั้งนั้น หน่วงมากจีมินอย่าเป็นอะไรนะ สงสารกัปตันสุดเลยแต่เพราะจีมินรักมากเลยปกป้องแบบนั้น ผ่านอะไรด้วยกันมามากอดทนนะ อีกนิดเดียว ฮือ ชอบที่พูดเรื่องความรักกับอิไล แต่แกมันชั่วร้ายยิงจีมินได้ไง สมควรแล้วที่ต้องจบชีวิต โกรธมาก เค้ารักษาแกมานะเห้ย อิผี เกรี้ยวกราดสุดแล้วมาทำหัวใจของกัปตันเจ็บแงงงงงงงง คิมซอนแซงรอจ่าจอนอยู่รึป่าว นี่ก็รออยู่ค่ะน่ารักมากเลย มานิดๆหน่อยๆแต่กระชุ่มกระชวยหัวใจมาก รอตอนถัดไปนะคะ เราเป็นกำลังใจให้ ฮือ พิมมาถึงตอนนี้ก็ยังไม่หยุดร้องไห้ จีมินนี่คนดีนางฟ้าของกัปตัน อดทนหน่อยนะน้องจ๋า แงงงงงงงงงงงง
      #360-1
  19. #359 secret (@dream-secrent) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 21:05
    จ่าจองกุกกับหมอแทฮยอง .////. งืออ
    โอ้ยยยย กัปตันยุนกิเท่มาก พี่เขาเท่มากจริงๆ แบบ...ฮืออออTT ตอนแรกคิดว่าพี่ยุนกิจะโดนยิง แต่ไม่ใช่ เป็นจีมินแทนที่เอาตัวเข้ามาบัง ใจกระตุกวูบมาก อย่าเป็นอะไรไปเลยนะTT
    #359
    0
  20. #358 The MUL (@chalis) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 20:58
    แงงง น้ำตาแตกมาก ทำร้ายจิตใจใสใสของสาวน้อยมากค่ะ555555555 ล้องห้ายยย ฮือ จีมินอาาา อย่าตายนะ กรี๊ดดด
    #358
    0
  21. #357 toxicsync (@ibgdpsk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 15:29
    ปกติไม่ค่อยร้องไห้ให้ฟิคเรื่องไหนเท่าไร แต่เรื่องนี้ทำเราร้องไห้ โฮรกกกก ซึ้งตรงทีมเวิร์ค แล้วก็ตอนจีมรับกระสุน น้ำตาไหลพรากเลยยย
    #357
    0
  22. #356 dyodo_8812 (@bleach_pa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 15:02
    ตัดจบได้บาดใจมาก จีมจะต้องไม่เป็นอะไรนะTT ส่วนหมอคิมกับจองกุกคู่นี้มาเงียบๆมากดีใจที่คู่นี้โผล่มา รอตอนต่อไปนะคะและสนใจรวมเล่มด้วย สู้ๆนะคะไรต์
    #356
    0
  23. #355 Markzzx (@markzzx) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 13:49
    โอ้มายก็อด...โอ้มายก็อด ปาร์คซอนแซงโดนยิง ฮือออออออออออคือตอนนี้คิดอะไรไม่ออกมีแต่คำว่าหมอปาร์คโดนยิงเต็มไปหมด ทำไงดีอะทำไงดี หมอจะไม่ตายใช่ไหมคะ *กรีดร้องทุบตี* นี่อ่านวนไปวนมารอบที่สามแล้ว ชอบตอนที่กับตันคิดถึงหมอมากๆ มันเป็นฟิลลิ่งที่แบบไอคนปากแข็งเอ้ยน้องน่ารักก็บอกน่าเกลียด แหม ยอมบอกน้องเขาไปก็ไม่ไรไหม คีพลุคอยู่นั่น เป็นไง ตอนหลังฉากปาร์คซอนแซงโดนยิงนี่บาดใจมาก รู้สึกเจ็บปวดเหมือนโดนยิงซะเอง เจ็บปวดแรงมาก55555555 คนยิงนี่จิตใจทำด้วยอะไร อิจฉาความรักเขาแล้วยังมีหน้าไปยิงเขาอีก โอ้ย!! เลวมาก โกรธโมโห ตอนแรกคิดว่าจะจบดี นางปล่อยไปสองคนนี้ไป ปรากฏ ไม่ โอยยย ขออนุญาติกดปุ่มแบน จงออกจากเรื่องนี้ไปซะ บังอาจยิงหมอปาร์คและยังทำกับตันมินร้องไห้อีก หมดกันเลยเห็นไหม!!! ทำคนขี้คีพลุคคนนั้นร้องไห้เลยอะ โอย คิดแล้วจะร้องตาม (ภาพมินยุนกิในคอนที่นางนั่งหมอบร้องไห้ลอยขึ้นมาทันที555555555 ) ไม่เอาไม่ร้อง หมอต้องรอด ให้คิมแทฮยองผ่าตัดให้ก็ได้ ถึงจะดูทำไรไม่ค่อยได้ แต่เชื่อเหอะ นางมีพรสวรรค์แอบแฝงใช่ไหม อีทจินด้วย ช่วยหมอปาร์คหน่อย พฮืออออออออ
    แต่ยอมรับเขินแรงมาก ตอนรอผมนะครับ คิมซอนแซง เออ รอเลย เอาใจไปเลย โคนันน่ารักอะ ตายๆ ฉากนั้นแย่งซีนกับตันไปเลย คนบ้าอะไรทำไมน่ารักอย่างงี้ตอบ!!
    ส่วนเรื่องเบื่อกับตันยังคะ ตอบเลยว่า ไม่ ไม่เลยซักนิด ยังคงแฮปปี้กับการอ่านเรื่องนี้มากๆ จริงๆแอบรู้สึกดีตอนที่แกบอกว่าตัดจบไม่ลง วะฮะฮ่า55555555555555ความดี๊ดีที่แท้จริงมันเป็นอย่างงี้!!! หมอและกับตันจงอยู่กับเราต่อไป ว่าแล้วก็รอตอนจบ(ใช่ไหม?) ตอนต่อไป ทั้งๆที่ไม่อยากให้จบ แต่ก็อยากรู้หมอจะตายไหม ไม่ได้อะไม่ได้ นี่ไม่ยอม!! รอแกอยู่นะ รอรอ
    #355
    0
  24. #354 opop9798 (@opop9798) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 11:58
    ไม่นะจีมินTT ห้ามเป็นอะไรไปนะ
    #354
    0
  25. #353 davilbluetam (@davilbluetam) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 09:48
    โอ้ยยยยยยยยย จะร้อง ทำไมทำกับจีมินของแม่แบบนี้ TT
    เราชอบยะ มันดูโรมินติกจนเกือบขั้นน้ำเน่านิดๆ แต่เราชอบอ่ะเหย มันไม่เลี่ยนอ่ะ สู้ๆค่ะ
    ชอบตำพูดเวลาโยงกลับไปสมัยเด็กทุกตอนเลย
    #353
    0