(bts) YOONMIN│LOVE STORY ♡

ตอนที่ 15 : 08 : A FOX WEDDING (2/???)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,677
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    26 เม.ย. 59

Title: A Fox Wedding

Cast: BTS

Pairing: yoonmin  ( yoongi x jimin )

Genre: Angst, AU, Fantasy

Rate: PG

Words: ?



Note: On a day when the sun shines bright and the rain falls, in daylight to late at night, groom's fox recieves his bride.

Warning: Name's change :-)








3




“จิซึรุคุง หน้าร้อนปีนี้พวกเรามีแพลนว่าจะไปทะเลโอกินาว่า สนใจอยากจะไปด้วยกันมั้ย” เสียงระฆังทำให้เขาละจากภวังค์ ในห้องเรียนเพื่อนส่วนใหญ่ต่างทยอยออกไปจากห้องแล้ว ห้องเรียนถูกเก็บกวาดอย่างสะอาดเพื่อรับวันหยุดที่จะมาถึง




“อ่า ขอโทษด้วยนะ ซาโตชิ ฉันต้องกลับไปเยี่ยมคุณยายที่ต่างจังหวัดน่ะสิ” 




“กลับไปเยี่ยมคุณยายหรือว่าไปหาสาวกันแน่” ซาโตชิยิ้มเจ้าเล่ห์ 



“สะ... สาวอะไรกัน” จิซึรุหน้าแดงแปร๊ด เท่านั้นก็กลายมาเป็นประเด็นใหญ่โต



“เห จิซึรุเองก็เดทอยู่แล้วงั้นหรอ” นาโอมิถามอย่างตกใจ ปีนี้พวกเขาอายุสิบเจ็ดแล้ว ทุกคนในกลุ่มก็ทยอยมีแฟนกันหมด เหลือแต่หนุ่มหน้าแมวอย่างจิซึรุคุงนี่ละที่ยังไม่สนใจใคร 



ถือว่าช้านะสำหรับวัยรุ่นสมัยนี้



“เปล่าหรอก อันที่จริงก็มีเพื่อนสมัยเด็กอยู่เฉยๆน่ะ”



“ผู้หญิงหรือผู้ชายละ”



“ก็ผู้ชายน่ะสิ ซาโตชิคุง นายไม่ต้องมาสงสัยหรอกนะ ว่าผมจะมีแฟนน่ะ” 



“ก็แหม นายดูไม่สนใจใครเลยนี่ พวกเราชวนไปเที่ยวไหนนายก็ไม่เคยไป ก็นึกว่าจะมีใครที่ไหนอยู่”



จิซึรุยิ้มรับกับคำพูดนั้น แค่คิดว่าวันพรุ่งนี้จะได้เจอยูกิ เขาก็มีความสุขแล้ว






.






“คืนนี้อย่าลืมมาเร็วๆละ ข้าจะรอตรงหน้าศาลเจ้านะ” 



พวกเขานัดหมายจะไปเที่ยวเทศกาลด้วยกัน



จิซึรุคาดเดาในใจว่าดวงตาของจิ้งจอกหนุ่มจะต้องเปล่งประกายกว่าวันไหนๆแน่นอน เพราะจิ้งจอกที่อายุสิบเจ็ดปีขึ้นไปเท่านั้นถึงจะสามารถออกนอกจากอาณาเขตจิ้งจอกได้ และยูกิก็เพิ่งจะอายุครบกำหนดไปเมื่อฤดูหนาวที่ผ่านมา ตัวเขาเองเคยไปงานเทศกาลจนเบื่อแล้ว แต่กลับตื่นเต้นกว่าทุกครั้ง



เขามีเรื่องอยากจะทำพร้อมกับยูกิเยอะแยะมากมาย




“รู้แล้วน่า แล้วอย่าลืมนะ ใส่หน้ากากที่ฉันให้ไปด้วยละ” เขาไม่อยากให้ใครผิดสังเกตุเพราะหน้ากากจิ้งจอกของยูกิทำจากไม้แกะสลักราคาแพง จึงหาหน้ากากหมาจิ้งจอกธรรมดาๆที่ทำจากพลาสติกส่งให้



“หน้ากากนี่โง่ชะมัด” ปากสีชมพูยื่นออกมาอย่างไม่พอใจ 



“เอาน่า วันนี้ลองเป็นคนธรรมดาๆซักวันเอง”



แต่ยูกิไม่ใช่คนนี่นา แม้จะคิดอย่างนั้นแต่ก็รับมันมา





อย่างที่บอกว่าวันนี้เป็นงานเทศกาลฤดูร้อน



เวลาหนึ่งทุ่มตรง จิซึรุก็มาถึงที่หน้าศาลเจ้า ยูกิไม่ได้ดูแปลกตาไปเพราะปกติอีกฝ่ายก็ใส่ชุดยูกาตะอยู่แล้ว แต่เขากลับไม่เคยชินกับตัวเองเอาซะเลย แถมเกี๊ยะนี่ก็เดินยากชะมัด



“รอนานรึเปล่า”



จิ้งจอกหนุ่มในชุดยูกาตะสีเข้มภายใต้หน้ากากจิ้งจอกที่เขาให้ ยูกิดูกลมกลืนกับคนอื่นมากๆอย่างไม่น่าเชื่อ



เขามองจิซึรุในชุดยูกาตะสีฟ้าอ่อน อันที่จริงยูกิไม่ค่อยเห็นจิ้งจอกตัวผู้ใส่ชุดสีอ่อนมาก่อนนอกจากสีขาว สีอ่อนๆมักจะเข้ากับพวกตัวเมีย แต่จิซึรุคงเป็นข้อยกเว้น



หรือว่าที่จริงพวกมนุษย์ชอบใส่เสื้อผ้าสีสันสดใส?



แต่เขายืนอยู่ที่หน้าประตูนี่มาตั้งนานแล้วก็ไม่เห็นมนุษย์ผู้ชายใส่ชุดสีอ่อนหรือสีสดใสเท่าไหร่เลยนะ นอกจากเด็ก



น่ารัก



“ให้”



“อะไร?”



จิซึรุรับหน้ากากรูปแมวเหมียวมา ยิ้มชอบใจที่อย่างน้อยมันก็ไม่ใช่หน้ากากยักษ์หรืออะไรที่น่าเกลียดกว่านั้น



“ให้ฉันหรอ”



“เจ้าใส่แล้วก็คงจะดูแปลกตาดี”


เขาไม่ได้พูดอะไรต่อเมื่อเห็นหลังหูของยูกิสีแดง รีบคว้ามือขาวนั้นแล้วก็เดินเข้าซุ้มประตูสีแดงไป





จิซึรุพาจิ้งจอกหนุ่มที่ไม่เคยมางานเทศกาลไปช้อนปลาทอง เล่นเกมส์ รวมทั้งกินปลาหมึกย่าง ทาโกยากิแล้วก็สายไหม ยูกิกระซิบบอกเขาว่าเจอปีศาจปะปนอยู่ในงานค่อนข้างมาก จิซึรุไม่รู้มาก่อนว่าปีศาจจะชอบงานอะไรแบบนี้ แต่พอคิดว่าปีศาจเองหากต้องเอาแต่เก็บตัวอยู่ในภูเขาแล้วก็ป่า คงมีเพียงแค่งานรื่นเริงแบบนี้เท่านั้นที่น่าสนใจท่ามกลางอายุขัยที่ยาวนาน หลังจากวนเวียนอยู่ในงานจนเมื่อยก็เดินมาหาที่นั่งเงียบๆ รอดูพลุดอกไม้ไฟตอนสี่ทุ่ม



เหลือบตาไปมองคนข้างๆ 



อีกไม่นาน เขาเองก็จะต้องตายไป ส่วนยูกิก็จะเป็นคนที่ยังอยู่เช่นเดียวกัน



“นี่... ยูกิ”



“หือ” จิซึรุไม่เคยนึกชอบดังโงะ แต่ยูกิกลับชอบมันมากถึงได้ไม่หยุดกินมัน



“ถ้าวันนึง ฉันตายไปแล้วยูกิจะเหงามั้ย”



“พูดอะไรอย่างนั้น”



ยูกิไม่เคยคิดเรื่องนี้ ต้องใช้คำว่าไม่อยากจะดีกว่า จิซึรุเพิ่งจะอายุสิบเจ็ดและยังอีกนานกว่าจะถึงเวลานั้น



“ก็ถามเฉยๆ ก็ยูกิน่ะ... พูดอยู่ตลอดนี่นาว่าไม่ค่อยมีเพื่อน”



จิซึรุไม่ค่อยเข้าใจเรื่องในเผ่าพันธุ์จิ้งจอก แต่ยูกิก็เคยเล่าอยู่เหมือนกันว่าเพราะสีขนที่ไม่เหมือนตัวอื่นๆทำให้จิ้งจอกวัยเดียวกันไม่ค่อยคบหาเขา คิดแล้วก็เหมือนที่คนเราไม่ชอบคนที่มีสีผิวไม่เหมือนตนเองหรือเปล่า คนขาว คนดำ คนผิวเหลือง แตกต่างกันเพียงแค่สี ที่จริงแล้วก็ล้วนเป็นมนุษย์เหมือนกัน



“ข้าไม่สนหรอก มีแค่จิซึรุก็พอแล้ว”



“ฮื้อออ จะไม่สนได้ยังไงกันเล่า ยูกิไม่เหงาหรอ”



เหงา... 



ยูกิเงยหน้ามองดวงดาวของท้องฟ้าฤดูร้อน จิ้งจอกส่วนใหญ่ต่างก็รักชีวิตส่วนตัวกันทั้งนั้น มีบ้างที่ออกมาพบปะ แต่ก็เป็นครั้งเป็นคราว ตัวเขาเองนอกจากเก็บตัวฝึกวิชาแล้วก็ไม่ได้ทำอย่างอื่นอีก อันที่จริง... ยูกิมีบางอย่างที่ไม่เหมือนพี่น้อง ทุกคนในตระกูลของเขาซึ่งเป็นจิ้งจอกชั้นสูง ในอายุเท่านี้ควรจะมีหางได้แล้วถึงห้าหางแต่เขามีเพียงแค่สามเท่านั้น เรียกได้ว่าพัฒนาการช้ากว่าชาวบ้านนั่นละ



พ่อของเขาเองก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้ อันที่จริงคือนอกจากพวกที่ชอบดูถูกเหยียดหยามเขาก็ไม่มีใครสนใจทั้งนั้น



จิซึรุมองสีดำสนิทของยูกิจากหน้ากากที่เจาะเป็นรูที่ช่วงตา มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้มองตาของอีกฝ่ายชัดๆแบบนี้ ดวงตาสีนิลกลมโตเกือบจะไร้แววดูหม่นเศร้า เขาไม่รู้ว่าที่มันเป็นแบบนี้เพราะสิ่งที่เขาพูดไปหรือไม่ แต่ก็นึกไม่ชอบมันเอาเสียเลย



“ที่จริง มองดาวจากในเมืองก็แปลกดีนะ”



ยูกิเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่อง



“ทำไมละ”



“ข้าไม่เคยออกมาเห็นแสงสี หรือสิ่งที่เจ้าเรียกว่ารถยนต์ ตึกรามบ้านช่อง ผู้คน อยู่ตรงนี้มองดาวไม่ชัดเหมือนในป่า แต่ก็ไม่แย่นักหรอก”



เพราะยูกิไม่เคยอยู่กับจิซึรุในตอนกลางคืนแบบนี้มาก่อน ปกติจิซึรุได้รับอนุญาตให้ออกมาเที่ยวเล่นเฉพาะตอนกลางวัน และป่าตอนกลางคืนก็อันตรายต่อมนุษย์เพราะสัตว์นักล่า



การได้นั่งดูดาวแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน



ยูกิไม่รู้หรอกว่าจะมีโอกาสได้มานั่งดูดาวกับจิซึรุแบบนี้อีกมั้ย แต่ในเวลาแบบนี้เขาไม่อยากพูดเรื่องความเป็นความตายเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นไปได้ เขาก็ไม่อยากให้จิซึรุตาย



“ยูกิ... ดูนี่นะ”



จิ้งจอกมองแท่งอะไรอย่างในมือมนุษย์ เห็นจิซึรุทำอะไรซักอย่างแล้วก็เกิดประกายไฟ ไม่นานก็มีแสงและเสียงดังเปรี๊ยะออกมาจากแท่งสีเทาในมือ



“นะ... นี่มันอะไร”



“เรียกว่าไฟเย็นละ”



ประกายในมือของจิซึรุส่องสว่างต่อเนื่องอยู่ไม่นานก็ดับลง



“มันหายไปแล้ว”



“อื้อ แต่นี่มีอีกหลายอันเลย ลองเล่นดูสิ”



จิซึรุส่งแท่งไฟเย็นให้กับอีกฝ่ายจากนั้นก็ใช้ไม้ขีดไฟจุดมัน มือของจิ้งจอกสั่นเมื่อประกายไฟเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่มันกลับไม่ร้อนอย่างที่คิด



ปัง!



ไม่ทันได้ตั้งตัว ในที่สุดก็ได้เวลาจุดดอกไม้ไฟ



สีเขียว สีแดง สีน้ำเงิน สีขาว สว่างไสวจนกลบแสงดาวไปเสียหมด



ดาวประดิษฐ์ของมนุษย์



เขานึกขำเมื่อเห็นดวงตาของปีศาจหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเพราะแสง สีแล้วก็เสียงดัง มันเป็นครั้งแรกที่สิ่งประดิษฐ์ของมนุษย์ดูยิ่งใหญ่มาก จิซึรุชอบยูกิในเวลาแบบนี้ที่สุด เพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้ยูกิลืมช่วงเวลาที่ต้องอยู่คนเดียวไปได้



“สวยจังเลยนะ จิซึรุ”



“อื้มมมมม”




จิซึรุอยากจะมองดวงตาของยูกิให้นานกว่านี้อีกนิด ปีนี้ยูกิสูงกว่าเขาไปมากแล้ว เสียงก็เริ่มแตกเหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป ถึงแม้ดูเหมือนมนุษย์ แต่เขาก็ไม่ใช่มนุษย์ ยูกิจะรู้มั้ยนะว่าส่วนใหญ่คนที่มาเป็นคู่ในงานมักจะเป็นคู่รักกันทั้งนั้น



คิดถึงคำว่า ‘คู่รัก’ ใบหน้าของเขาก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ



จิซึรุอายุสิบเจ็ดแล้ว โตพอที่จะรู้ว่าความรักความชอบฉันท์หนุ่มสาวเป็นเช่นไร และเขาคิดว่าเขาชอบยูกิ โดยไร้ซึ่งเหตุและผล



จิซึรุใคร่ครวญหลายต่อหลายครั้งกับเรื่องนี้



มันจะเป็นไปได้หรือไม่?



ความรักระหว่างมนุษย์กับปีศาจ



หรือความรักระหว่างเขากับจิ้งจอก



“ฉันเองก็เคยคิดนะ ว่าเวลาเจ็ดสิบ หรือว่าแปดสิบปีเป็นเวลาที่ยาวนาน แต่สำหรับยูกิคงจะสั้นสินะ”



“อายุขัยของมนุษย์อาจจะสั้นเมื่อเทียบกันปีศาจ แต่มันก็คงเป็นเหมือนกับดอกไม้ไฟนี่ละ สว่างเจิดจ้า มีสีสันสวยงาม แต่อยู่ได้ไม่กี่วินาทีก็หายไป ฉันเอง... ก็อาจจะเป็นแค่หนึ่งในดอกไม้ไฟในชีวิตของยูกินะ”



“เราอยู่ด้วยกันมานานแค่ไหนแล้วนะ แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปรึเปล่า ฉันไม่แน่ใจเลย...”



“ยูกิอาจจะไม่อยากพูดเรื่องนี้ แต่จริงๆแล้วฉันเองก็ต้องตายไปในสักวันใช่มั้ยละ”



“แต่ในระหว่างนี้ เรามาทำให้มันน่าจดจำดีมั้ย เหมือนกับที่นายจดจำความสวยงามของดอกไม้ไฟในวันนี้ ให้ฉันได้อยู่ ได้เป็นสิ่งสวยงามในความทรงจำของยูกิได้มั้ย”



“จิซึรุ....”



“ฉันรู้ว่าอีกไม่นานนายก็จะต้องแต่งงานกับจิ้งจอกสาวสักตัว มีจิ้งจอกจิ๋ว แล้วก็ต้องคอยดูแลครอบครัวของนาย คงจะไม่มีเวลาออกมาเล่นกันแบบนี้แล้ว”



“ฉันเอง... ก็คงจะเหงามากเลยละ”



ยูกิมองไม่เห็นใบหน้าของจิซึรุเพราะมันถูกซ่อนอยู่ใต้หน้ากากแมว ตัดสินใจจับมือเล็กกว่าให้แน่น



“คิดมาก”



ยูกิไม่เข้าใจเลยว่ามนุษย์ทุกคนคิดเยอะอย่างนี้รึเปล่า แต่อย่างที่บอกว่าเขาไม่เคยมีใคร เขาไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายจะคิดเยอะ ถ้าคิดเยอะก็คงพูดความรู้สึกของตัวเองไปนานแล้ว



“ข้าไม่มีใครหรอก จริงๆนะ”



“เจ้าก็รู้นี่ ว่าข้ามีแต่เจ้า”



“ตลอดมาและ...”



เด็กมนุษย์ตัดสินใจเคลื่อนย้ายตัวเองขึ้นไปบนตักกว้าง



“มีอะไร จิซึ...”



เขารู้ว่าจิ้งจอกไม่อนุญาตให้เปิดเผยหน้าตาต่อหน้ามนุษย์ถึงเลือกที่จะหลับตาลง เลื่อนหน้ากากขึ้นเบาๆก่อนเพราะกลัวว่าเจ้าของใบหน้านั้นจะเจ็บ



จิซึรุจูบยูกิ



ลิ้มลองรสชาติของความรักเป็นครั้งแรก



และ อา... ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาเหมือนกัน



แต่เขารู้ว่ายูกิกำลังจะพูดคำว่าอะไร



และตลอดไปนั้นไม่เคยมีจริง









หัวใจของเขาเต้นระส่ำเมื่อพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้ผลักเขาออกไปแต่กลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกจนแนบสนิท มือเย็นของยูกิทั้งสองข้างเองก็ประคองหน้าของเขาเมื่อจิซึรุทำท่าว่าจะผละออก สานต่อจุมพิตแบบผู้ใหญ่ที่เขาไม่รู้จัก



มนุษย์ในอ้อมกอดจิ้งจอกหลับตาปี๋เมื่อทั้งคู่ผละจากกัน


และเมื่อเขาลืมตา


สิ่งที่เห็นเพียงสิ่งเดียวคือกลีบปากสีชมพูระเรื่อซึ่งกำลังฉีกยิ้มกว้างสวยงามที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา





.






“โอ๊ะ ยูกิเมะ วันนี้น้องเองก็ไปงานเทศกาลของพวกมนุษย์มางั้นหรอ” นัตสึมิทักทายน้องชายที่เพิ่งกลับมา วันนี้เองนัตสึมิก็ไปที่งานนั่น ได้เจอจิ้งจอกอยู่หลายตัวแต่ก็ไม่ได้ทักทายอะไรกันหรอก



“อือ ทำไมพี่กลับมาเร็วจัง”



“ก็นะ...” พี่สาวหัวเราะคิก อันที่จริงการที่ปีศาจไปงานพวกนี้น้องจากจะไปเพื่อรับสูดรับเอากลิ่นอายของมนุษย์ให้พอชื่นใจบ้างก็ไม่แปลก ยิ่งเป็นจิ้งจอกซึ่งรักการเสพราคะยิ่งกว่าเผ่าพันธุ์อื่น วันนี้นัตสึมิได้พบกับหนุ่มมนุษย์ผู้หนึ่งเหมือนกันจึงไม่ได้สนใจงานโง่ๆนั่นเท่าไหร่



“ว่าแต่... วันนี้น้องดูแปลกๆไปนะ”



“แปลกยังไง”



ถามอย่างนั้นแล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อพี่สาวเข้ามาดมที่ตัวไม่หยุด เมื่อพอใจแล้วนัตสึมิก็ถอยออกห่าง ยิ้มกว้าง



“ยูกิเมะน่ะ... โตเป็นหนุ่มแล้วน้า”



ได้ยินอย่างนั้นยูกิก็หน้าแดง เขารู้ว่า ‘โตเป็นหนุ่ม’ ในภาษาจิ้งจอกก็แปลว่าเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์นั่นละ



และมันก็เกิดขึ้นเพราะจิซึรุคนเดียว...




.





“อ๊า... จะทำยังไงดีนะ”



จูบไปแล้ว... จูบไปแล้วละ



ร่างน้อยในชุดนอนกลิ้งไปกลิ้งมาในฟูก จิซุรุไม่รู้เหมือนกันว่าทั้งที่เป็นฝ่ายใจกล้าเปลื้องหน้ากากก่อนก็คือเขา แต่คราวนี้กลับต้องมานอนเขินไปเขินมาซะอย่างนั้น



คิดถึงเรื่องนั้นเขาก็หน้าแดง



ฤดูร้อนนั้นตราตรึงใจทั้งคู่มากกว่าครั้งไหนๆ



ความทรงจำของรักแรก





.







4





“จิซึรุอา... ไม่โกรธนะ”



จิ้งจอกหนุ่มพยายามแยกส่วนนิ้วก้อยของตัวเองให้ชี้โด่ชี้เด่ผิดธรรมชาติ นานมาแล้วจิซึรุเคยสอนเขาว่ามันเป็นสัญลักษณ์ของการ ‘ขอคืนดี’ ฤดูร้อนปีนี้ยูกิอายุสิบเก้าแล้วและคืนวันมะรืนเป็นเทศกาลออกล่าของเผ่าทำให้เขาไม่สามารถออกมาเที่ยวเล่นกับจิซึรุได้ถึงสองวันเต็มๆเพราะพี่ชายทุกคนต่างก็จริงจังกับมันมากจนต้องเก็บตัวเพื่อเตรียมความพร้อม



“ไม่ได้โกรธ”



“เจ้าโกรธอยู่เห็นๆ”



ดูจากแผ่นหลังที่หันมาทางเขาสิ เป็นใครใครก็รู้



ยูกิเข้าไปกอดจิซึรุไว้ ตอนนี้อีกฝ่ายเริ่มสูงขึ้นแล้วนิดหน่อยทำให้ตัวผอมลงจนสามารถโอบไว้ได้ทั้งรอบเอว จิ้งจอกหนุ่มไม่เคยบอกหรอกว่ากลิ่นกายของอีกฝ่ายน่าหลงใหลเพียงใด รวมทั้งริมฝีปากนิ่มที่ได้ลิ้มลองหลายต่อหลายครั้งด้วย



“ก็มันตั้งหลายวันนี่นา”



“ข้าขอโทษ”



“ช่างมันเถอะ ยูกิก็ไปล่าให้สนุกก็แล้วกัน”



ถึงปากจะว่าอย่างนั้นแต่วันนั้นแทบทั้งวัน ยูกิก็ไม่ได้เห็นรอยยิ้มจากจิซึรุเลย




.




“อ้าว จิซึรุ วันนี้หลานไม่ออกไปเที่ยวเล่นในป่าหรอจ๊ะ เมื่อวานก็ไม่เห็นจะออกไปไหน”


เวลาสายของอีกวันคุณยายเดินออกมาก็เห็นหลานชายตัวดียืนกวาดใบไม้อยู่ที่ลานหน้าบ้าน ปกติจิซึรุเคยทำอะไรแบบนี้ที่ไหนกันเล่า



“ไม่ไปครับ”



“ทำไมกันละจ๊ะ หรือว่าหลานเริ่มจะเบื่อแล้วงั้นหรอ”



เป็นไปได้อยู่ที่เด็กวัยรุ่นอาจจะเริ่มเบื่อสถานที่ที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากต้นไม้ใบหญ้า



“เปล่าครับ แค่เหนื่อยๆ” ว่าแล้วก็เดินมาทรุดตัวลงนอนข้างๆหญิงสูงวัย



น่าเบื่อด้วย



“คุณยาย... เล่าเรื่องของจิ้งจอกให้ฟังหน่อยได้มั้ยครับ”



“จิ้งจอก เรื่องอะไรละจ๊ะ” มือเหี่ยวย่นลูบผมของจิซึรุเบาๆอย่างถนอม เด็กหนุ่มดูเบื่อๆเหนื่อยๆตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว คนเป็นยายรู้สึกได้แต่ก็เลือกที่จะไม่ถาม หล่อนคิดว่าจิซึรุโตพอแล้วที่จะจัดการกับปัญหาของตัวเอง



“ก็แบบ... จิ้งจอกเป็นปีศาจแบบไหน อะไรแบบนี้จะมั้งครับ”



“หลานไปเจอจิ้งจอกมาหรอจ๊ะ”



“ก็... ประมาณนั้นละมั้งครับ”



ไม่ใช่จิ้งจอกธรรมดา แต่เป็นปีศาจจิ้งจอกละนะ



“ก็...”



สมัยตอนที่คุณยายยังเป็นเด็ก คุณแม่ของคุณยายเล่าว่านานมาแล้วที่มีปีศาจจิ้งจอกฝูงหนึ่งตั้งรกรากอยู่ที่ป่าแห่งนี้ ปีศาจจิ้งจอกมีความแตกต่างกับปีศาจชนิดอื่นตรงที่มันไม่ได้ชอบกินเนื้อมนุษย์เหมือนปีศาจฝูงอื่นๆ แต่กลับชอบที่จะใช้ชีวิตอย่างสังคมมนุษย์ ชอบสวมเสื้อผ้า เดินสองขา บ้างก็ชอบแปลงกายเข้ามาอยู่ปะปน แต่งงานอยู่กินกับมนุษย์เพราะมีเวทมนต์แปลงกายที่ร้ายกาจรวมทั้งสามารถสร้างภาพมายาได้อย่างใจคิด ไม่มีใครสามารถต้านทานพวกมันได้ ไม่มีใครรู้ว่าพวกมันทำอย่างนั้นเพราะอะไร ว่ากันว่าเพราะจิ้งจอกน่ะชอบเสพราคะจากมนุษย์ แต่บ้างก็ว่าเพราะใฝ่หาความรักที่หาได้ยากในหมู่จิ้งจอกด้วยกัน ทายาทของเด็กลูกครึ่งจิ้งจอกกับมนุษย์มักจะมีสเน่ห์ที่ร้ายกาจ



“ปีศาจ... มีความรักได้ด้วยหรอครับ”



“ทำไมจะไม่ได้ละจ๊ะ จิซึรุ ปีศาจก็มีหัวใจเหมือนกับเรานี่”



จิซึรุรู้ว่าปีศาจก็มีหัวใจ



แต่ไม่รู้หรอกว่าหัวใจของปีศาจ ‘ตนนั้น’ จะมีไว้สำหรับเขาเพียงคนเดียวหรือไม่




.






คืนนั้นเด็กหนุ่มมนุษย์นอนกระสับกระส่ายอยู่ในฟูก



เขานอนไม่หลับ



การอยู่ตัวคนเดียวทำให้จิซึรุนึกย้อนไปถึงวันแรกที่ได้พบกับยูกิ ตอนนั้นเขาอายุสิบขวบ



จิซึรุไม่รู้... ว่าควรคิด หรือควรทำอะไรอย่างไรต่อไป ก่อนหน้านี้เด็กหนุ่มเพิ่งจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่โตเกียวและเขาค่อนข้างมั่นใจว่ามันจะต้องเรียนหนักจนไม่สามารถกลับมาที่บ้านนอกนี่ได้บ่อยๆอีกแล้ว เขาไม่น่าโกรธยูกิเลย ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรผิดแท้ๆ เขาควรจะดีใจกับอีกฝ่ายด้วยซ้ำที่ในที่สุดก็ได้รับการยอมรับจากพี่ๆให้เข้าร่วมกลุ่มล่า



ทั้งที่เคยปลอบใจจิ้งจอกหนุ่มไปว่าให้อย่าอยู่คนเดียว แต่เขากลับโกรธอีกฝ่ายด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง



คิดได้อย่างนั้นก็เสียใจ



วันนั้นเขาเดินออกจากป่าโดยที่ไม่มองหน้ายูกิ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะโกรธเขาจนไม่มาพบหน้ากันอีกหรือไม่



ถ้ายูกิโกรธละ...



เขาโตพอแล้วที่จะรู้ตัวว่าระหว่างเขากับยูกิได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสมบูรณ์---จิซึรุหมายถึงเมื่อฤดูร้อนเมื่อสองปีที่แล้ว 



จิซึรุอ้อมแอ้มซาโตชิไปว่าหากเราเผลอไปจูบใครสักคนแล้วเขาไม่ผลักเราออกแปลว่าอะไร มันเป็นคำถามที่สิ้นคิดมากเพราะกลายเป็นหัวข้อล้อเลียนของไอ้เพื่อนตัวดีไปจนจบเทอม ซาโตชิบอกว่าแสดงว่าผู้หญิงคนนั้นก็ชอบเขาเหมือนกันอย่างไรเล่า



แต่ยูกิไม่ใช่ผู้หญิง



แต่จิ้งจอกเองก็ไม่เลือกคู่เสพสังวาสเช่นกัน



เขาไม่เคยมีเพศสัมพันธุ์มาก่อน แต่ก็ไม่ได้เรียบร้อยจนไม่เคยดูคลิปหรือว่าอ่านหนังสือโป๊ อันที่จริงแล้วซาโตชิเคยบอกว่าที่สุดของการช่วยตัวเองก็คือได้จินตนาการถึงสาวที่เราชอบ เพราะซาโตชิเองก็เคยบอกว่าเขาคิดถึงมาริ สาวทรงโตสุดฮอตประจำชั้น



จิซึรุไม่ได้อายหรือว่าเขิน เพียงแต่เขาไม่ได้ชอบผู้หญิงคนไหน



เขาแค่ชอบผู้ชาย และผู้ชายที่ว่านั้นก็ดันไม่ใช่มนุษย์เสียอีก



มีช่วงนึงที่เขาถึงกับจิตตกไปเลยเหมือนกันเมื่อรู้ว่าตัวเองเบี่ยงเบนทางเพศ แต่เมื่อมาใคร่ครวญให้ดีแล้ว จิซึรุพบว่าเขาไม่ได้ชอบผู้ชาย เขาชอบแค่ยูกิ



เพียงแค่จินตนาการว่าใบหน้าที่อยู่ภายใต้หน้ากากนั้นจะเป็นเช่นไร ใบหน้าก็เห่อร้อนเสียแล้ว ว่ากันว่าจิ้งจอกน่ะ... หน้าตาดีเกือบทุกตนเพราะใช้มันให้การล่อเหยื่อ แล้วยูกิน่ะจะมีใบหน้าที่หล่อเหลาแบบนั้นหรือเปล่า



จิซึรุ คนใจง่าย...



ทั้งหมดนั้นกลั่นออกมาเป็นน้ำตา



.




เมื่อไหร่งานนี่จะเสร็จกันซักที



ยูกิบ่นพำพำในใจกับตัวเองอย่างหงุดหงิด เพราะกลุ่มล่าของครอบครัวเขาชนะอันดับหนึ่งจึงทำให้ท่านพ่อมีความสุขกว่าปีไหนๆ พี่ๆของเขาเองก็เช่นกัน ปีนี้ยูกิได้รับจอกเหล้าจากผู้ใหญ่มากมายเพราะเป็นตัวเด่นในงาน ตั้งแต่บรรลุนิติภาวะมาเหมือนพลังของเขาจะแก่กล้าขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นั่นทำให้เขาสามารถทำผลงานได้ดีกว่าจิ้งจอกตัวอื่น



ผ่านไปสองวันแล้วและไม่รู้ว่าป่านนี้จิซึรุจะโกรธจนกลับไปเมืองกรุงแล้วหรือยัง



“ท่านยูกิ...” เขารับจอกเหล้าจากซากุระ ซากุระเป็นลูกสาวของครอบครัวจิ้งจอกที่มีชื่อเสียงอีกหนึ่งตระกูล เธออายุน้อยกว่าเขาสองปี เพราะในงานเลี้ยงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใส่หน้ากาก นั่นทำให้เขาเห็นว่าใบหน้าของหญิงสาวขึ้นสีระเรื่อชวนมอง



“ยูกิเองปีนี้ก็อายุสิบเก้าแล้วสินะ” ท่านพ่อของซากุระเองก็เป็นสหายสนิทกันกับท่านพ่อของเขา



“ขอรับ ท่านสุมิดะ เมื่อฤดูหนาวที่ผ่านมานี้เอง”



“ลูกสาวของข้า ซากุระเองก็เพิ่งจะสิบหกเมื่อใบไม้ผลิที่ผ่านมาเช่นกัน” พูดแล้วก็หัวเราะอย่างมีนัยยะ ยูกินึกเกลียดชังเวลานี้นักเพราะรู้ว่าผู้ใหญ่ต้องการอะไร


ตลอดหลายปีที่ผ่านมายูกิไม่ยักรู้ว่าท่านสุมิดะจะให้ความสนใจในตัวเขา เพียงแค่คิดว่าเขาเป็นแค่จิ้งจอกหลงฝูงที่ไม่มีพลังอำนาจอะไรจึงหมายปองท่านพี่โยชิทากะให้หมั้นหมายกับซากุระ เพียงแต่ท่านพี่มีหญิงที่หมายปองอยู่แล้ว และบังเอิญยูกิก็ทำผลงานได้ดี หวังว่า...



“ช่างเหมาะสมกันเหลือเกินนะ สุมิดะ”



“ยูกิเองก็ยังไม่มีนางในดวงใจใช่หรือไม่ละ”



“อันที่จริง... ก็มีอยู่บ้างน่ะขอรับ”



ยูกิเห็นว่าท่านพ่อมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ แต่เขาเองก็ไม่อยากจะถูกจับคู่แบบนี้เหมือนกัน โชคดีที่ท่านสุมิดะไม่ได้มีทีท่าโกรธอะไร อย่างว่า ครอบครัวของเขาเองก็มีตัวผู้ตั้งหลายตัว แถมเขาเองก็ไม่ได้เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด 



มันเป็นครั้งแรกที่ยูกิคิดว่าเขาช่างโชคดีเหลือเกินที่มีขนสีขาว



.




“ท่านพ่อจะต้องไม่พอใจมากแน่ๆ ยูกิ” นัตสึมิเป็นพี่สาวที่เขาสนิทใจด้วยที่สุดในบรรดาพี่น้อง ยูกิถึงได้กล้าถอนหายใจแล้วก็พูดออกมาตรงๆ



“ข้ามีคนที่รักอยู่แล้ว พี่นัตสึมิ”



“น้องจะหมายถึงมนุษย์นั่นน่ะหรือ” นัตสึมิถาม รู้ดีว่าตัวของยูกิมักจะมีกลิ่นของมนุษย์คนหนึ่งติดตัวอยู่เสมอในฤดูร้อน



อันที่จริงก็มีจิ้งจอกที่ปลอมตัวปะปะไปแต่งงานอยู่กินกับมนุษย์อยู่บ้าง แต่อายุขัยของมนุษย์ก็สั้นกว่าปีศาจ ส่วนใหญ่พวกเขาถึงเลือกที่จะอยู่กินกับมนุษย์เป็นเพียงครั้งคราว ไม่สานสัมพันธ์ต่อในระยะยาว 



“ท่านพ่อคงกลัวว่าจะไม่มีหญิงใดแต่งให้เจ้า”



“ข้าไม่เห็นสนเลย ไม่มีใครสนใจข้าตั้งแต่เด็กๆมาแล้ว”.....นอกจากจิซึรุ



“ถ้าเจ้าไม่สนใจก็ดีอยู่หรอก แต่การที่เจ้าไม่ได้แต่งงาน รู้หรือไม่ว่า...”



“รู้ ข้ารู้ ไม่มีสิทธิ์ถูกรับเลือกให้เป็นผู้นำตระกูลต่อไปใช่มั้ยเล่า ข้าไม่สนเรื่องพวกนั้นหรอก ท่านพี่ สำหรับข้า ท่านพี่อิซึมิก็เหมาะสมดีอยู่แล้ว”



ท่านพี่อิซึมิได้รับสายเลือดของท่านพ่อมาเต็มๆ ทั้งสีขน สัญชาตญาณแล้วก็ฝีมือ ตอนนี้แต่งภริยามีบุตรตัวน้อยแล้วด้วย แถมภริยาของท่านพี่อิซึมิก็มาจากตระกูลสูงส่ง เขารู้ว่าในสายตาท่านพ่อ ท่านพี่อิซึมิน่ะ ดีที่สุด



“แต่ว่า... นั่น ยูกิ น้องจะไปไหน”



นัตสึมิตะโกนเมื่อยูกิหุนหันออกจากงาน เป็นเวลากลางดึกแล้วเหล่าจิ้งจอกต่างเมามายด้วยเหล้าบ๊วย นั่นทำให้กฎเกณฑ์ต่างๆค่อนข้างหย่อนยาน อันที่จริงไม่มีใครมานั่งสังเกตุหรอกว่าจะมีใครหนีไปหรือออกไปทำอะไร วันนี้เป็นวันเฉลิมฉลองนี่



“ข้าจะไปหาจิซึรุ”



ใช้มนต์คืนร่างก็หลายเป็นจิ้งจอกสีขาวตัวเขื่อง พุ่งทะยานหายไปในความมืด




ที่ของเขาก็คือที่ที่มีเพียงจิซึรุเท่านั้น .




และทันทีที่ฝ่าเท้าของยูกิหยุดลงที่ชานบ้านไม้โบราณ เขาก็เห็นร่างของใครบางคนกำลังยืนสั่นสะท้านท่ามกลางลมหนาวของคืนฤดูร้อน



“ยูกิ...”



จิ้งจอกเดินเข้าไปใกล้ คว้าร่างที่กำลังสั่น จูบริมฝีปากขึ้นสีระเรื่อเพราะความหนาวและจูบซับน้ำที่หางตาของจิซึรุด้วย



“ขอโทษ”



“อย่าร้อง ข้าขอโทษ เป็นข้าที่ต้องขอโทษเจ้า”



“ฉันรักยูกิ”



ยูกิเคยได้ยินตำนานความรักระหว่างมนุษย์กับจิ้งจอก มันนานมาแล้วและเป็นไปได้ยากเหลือเกิน



แต่เพราะคนที่กำลังยืนอยู่ข้างหน้า



ทำให้เขาอยากจะลองเสี่ยงสักครั้ง



เพราะยูกิคิดว่ามันคือความรัก












_________________________________________________________________________________________




Talk; มาต่อร๊าวววววววววววว

ใครที่รอพี่เค้าอยู่ มาแล้วค่ะมาแล้วววววววววว

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์มากเลยนะคะ 

กำลังไล่อ่านอยู่เลยรวมทั้งในแท็ก #luvstoryoonmin ด้วย แฮ่

แวะพูดคุยหรือว่าจะทวง..........ก็ได้ค่ะ @kolevf_


เค้ารักกันแล้วอ่ะ แง เขินนนนน

คิวต่อไปเป็นคิวของเรื่องยาวแล้วค่ะ 5555555555

ใครยังไม่ได้ไปอ่านลองไปอ่านอินโทรก่อนก็ได้ <Seoul has Fallen>

นี่ไม่ได้ดองนะคะ ไม่ได้ดองค่ะ ยังไม่เทค่าาาาา


แล้วเจอกันตอนต่อฮับบบบบบ <3


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

2,922 ความคิดเห็น

  1. #2856 pnnx (@smilefinn12) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 09:18
    ชอบvibe เรื่องนี้มากๆเลยค่ะ TT
    #2856
    0
  2. #2756 raina? (@numbea) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 17:49
    อ่านไปก็น้ำตาคลอไปทั้งที่ยังไม่มีอะไรดราม่า แต่มันอึดอัดดด คิดมากไปกับน้องเลย

    ชอบเรื่องนี้มากๆเลยฮับ!!
    #2756
    0
  3. วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 10:26
    เขารักกัน ฮือออออออ จิซึรุคิดมากจนร้องไห้เลย น้องงงง;_________; พอเห็นเด็กๆโตขึ้น คิดอะไรที่ซับซ้อนขึ้น โตขึ้นแล้วจริงๆสินะคะ แต่จิซึรุก็ยังมีความเป็นเด็กน้อยขี้งอนนิดๆ น่ารักจังเลย;-;
    #2724
    0
  4. #2501 __0997 (@casanoveenax) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:35
    น่ารักมากๆเลยฮื่อ ชอบคำพูกของคุณยายทุกคนมีหัวใจ รักเป็นกันทั้งนั้นเนอะ
    #2501
    0
  5. #2493 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 13:08
    ฟีลกู๊ดมากๆ
    #2493
    0
  6. #2313 MayKamon (@may-kamon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 22:20

    สวยงามจริงๆค่ะ อ่านไปทำไมคิดถึงเจคอปกับเบลล่าล่ะเนี่ย555

    #2313
    0
  7. #1869 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 02:03
    หัวใจน่ะ ใครๆก็มีน่ะจิซึรุคุง ฮื่อ ยูกิก็มีถึงแม้จะเป็นปีศาจก็เถอะ
    ความสัมพันธ์แบบนี้ไม่ใช่ว่าไม่รู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ แต่รู้มากๆเลยตั้งหาก
    ความทรงจำมันสวยงามเสมอหละนะ การที่ได้ใช้เวลาอยู่กับคนที่เรารู้สึกดีด้วยน่ะ
    มันดีที่สุดแล้วใช่ม้า แต่อาจจะขัดใจนิดหน่อยเพราะว่าเจอกันในเวลาจำกัดนี่นะ
    แล้วก็นะจิซึรุอย่าร้องไห้เลยนะ ยูกิมาหาแล้วนี่ไง แงงงง น้อง
    ตำนานมาเป็นตำนานเพราะว่าเกิดขึ้นแล้วผ่านมาแล้วยังไงหละยูกิ ไม่ว่าจะทางไหน
    ที่เลือกเราก็จะเป็นกำลังใจให้นะ มันคงไม่ได้ง่ายหรอก.. ความรักครั้งนี้น่ะนะ ฮื่อ 
    #1869
    0
  8. #1433 NirachaMind (@NirachaMind) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 21:05
    ขอให้จบแฮปปี้เป็ีนคู่ครองกันเถอะ สาธุ
    #1433
    0
  9. #1071 bmlp'll (@bamlit20612) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 09:11
    ชอบบบ ฮือออออ
    #1071
    0
  10. #1031 แตมป์ (@stampna) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 13:48
    ชอบเรื่องนี้มากๆๆเลยค่ะ แงงงง จริงๆอ่านไปแล้ว แต่ไม่แน่ใจว่าเม้นรึยัง เหมือนจะลืมเม้น ฮึก ขอโทษทีนะคะ อ่านแล้วรู้สึกถึงความเป็นญี่ปุ่นเลยค่ะ
    #1031
    0
  11. #845 บินแบม (@bymira) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 11:26
    ชอบเรื่องนี้ มาต่อนะคะ รอๆ 55
    #845
    0
  12. #840 รปภ. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 19:31
    ไรท์มาต่อน้าา เค้ารออยุ่

    ชอบเรื่องนี้สุดอ่ะ><
    #840
    0
  13. #832 fnntaex (@smilefinn12) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 12:54
    ชอบแนวนี้มากก สู้ๆนะคะ มาาต่อไวๆน้า
    #832
    0
  14. #760 zowelln (@ploy-10) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 22:46
    ฮือออออ เราชอบเรื่องนี้มากๆ เลย เดาทางไม่ถูกเลยว่าเรื่องจะจบยังไง ยังไงมนุษย์ก็มีอายุขัยสั้นกว่าปีศาจจิ้งจอกอยู่แล้ว นี่ว่ายูกิดูรักจิซึรุมากอ่ะ ต่อให้เสี่ยงหรือจากกันยังไง แต่มันคงดีกว่าไม่ได้อยู่ด้วยกันเลยมากกว่า รอมาต่อนะคะ ฮืออ
    #760
    0
  15. #644 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 07:10
    ละมุนอะ อยากเห็นปฏิกริยาของจิซึรุตอนเห็นหน้ายูกิจริงๆ
    #644
    0
  16. #561 -_- (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 17:49
    ฮือออออ อยากอ่านต่อออออ
    #561
    0
  17. #404 cinnamello -) (@beerbiere) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 10:46
    จะไม่เศร้าใช่มั้ยคะ ฮือ เราชอบมากเลยยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกละมุน ชอบตอนจูบมากเลย เกร้ดดดดดด ดีกับใจจจจ
    #404
    0
  18. #393 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 08:13
    พฮึก ชอบบบ อยากให้จีซึรุกลายเป็นอะไรก็ได้แล้วอายุยืนๆอ่ะะ
    #393
    0
  19. #322 The MUL (@chalis) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 15:29
    แงง ชอบคุณจิ้งจอกมากเลยค่ะ ละมุนจังง ?? ขอให้แฮปปี้เถอะค่ะ สาธุ 5555555
    #322
    0
  20. #319 OㅠO (@ggjiji) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 08:39
    เรื่องนี้คุ้มกับที่รอมากเลย ชอบบรรยากาศมากๆๆๆๆๆ จิซึรุรุกก่อนนะจ้ะะะะ ไม่เบานะจ้ะะะะะ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยเห็นหน้ายูกิถูกมะ ขี้โกงง่า หล่อซะขนาดนี้จะปิดหน้าไปถึงหน้ายย เจ้าตัวเล็กโกรธเค้าแล้วมายืนร้องไห้ เอ็นดูเนาะ 
    #319
    0
  21. #318 PIP'3 (@-pit-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 09:10
    ละมุนแบบหน่วงๆ -3- รอน้าาาาา
    #318
    0
  22. #301 suga.suga (@first_first) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 12:17
    มีความละมุน เขินอ่ะ งืออ -///-
    #301
    0
  23. #300 ณ นะ (@jan2543) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 09:21
    ทั้งละมุน ทั้งสับสน ทั้งเศร้า หลากหลายมากอะ // อยากจะรู้ตอนจบจริงๆแล้วสิ เพราะมันเริ่มมีปัญหาเข้ามาแล้ว ไหนจะความต่าง งืออออ
    #300
    0
  24. #299 dyodo_8812 (@bleach_pa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 09:15
    จูบกันแล้วจิซึรุรุกก่อนด้วย55 ชอบเรื่องแนวนี้มาก หวังว่าจะไม่มีอะไรมาขัดขวางทั้งคู่นะ กลัวดราม่ามาก
    #299
    0
  25. #298 opop9798 (@opop9798) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 09:10
    อยากให้แฮปปี้เอนด์จังค่ะTT ที่คุณยายเล่าว่ามีตำนานที่จิ้งจอกอยู่กินกับมนุษย์ได้ ยุนกิกับจีมินก็ต้องได้นะแงง แต่ถ้าจีมินเป็นลูกผสมก็ดีสิ ;__;
    #298
    0