(bts) YOONMIN│LOVE STORY ♡

ตอนที่ 14 : 09 : ALWAYS (2/4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    13 พ.ค. 59

Title: ALWAYS

Cast: BTS, Red Velvet, EXO, Original Character

Relationship: yoonmin ( yoongi x jimin )

Genre: AU, Angst, Fluff(?)

Rate: PG




Note: Inspiration from ‘Descendants of The Sun'

BGM: OST.Descendants of The Sun: ALWAYS sung by T Yoonmirae



Warning!: มีการใช้คำทับศัพท์ เช่น ปาร์คซอนแซง - หมอปาร์ค เป็นต้น







กัปตันมินนั่งมองเหล่าพลทหารกำลังออกกำลังกายอยู่ตรงเนินหญ้าตรงข้ามเมดิคิวบ์ 



หลังจากผ่านคืนวันนั้นมาได้สองวัน เขาไม่ได้เห็นหน้าจีมินอีกเลย


ยุนกิยอมรับว่าเขาคิดถึงจีมิน



ช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา ด้วยภาระ หน้าที่ ทำให้เขาไม่สามารถแสดงออกมันออกมาได้อย่างชัดเจนนัก ตั้งแต่ตัดสินใจเข้าร่วมหน่วยรบพิเศษของรัฐบาล ยุนกิรู้ว่าเขาไม่ได้เดินอยู่บนถนนธรรมดาทั่วไปอย่างที่คนอื่นเดิน ชีวิตซึ่งแขวนไว้บนเส้นด้ายทำให้เขาไม่กล้ารับใครเข้ามาในชีวิต หรือขอให้ใครสักคนรอเขาเหมือนอย่างที่ทหารเกณฑ์ทั่วไปทำได้



แต่เขารู้ว่ามีคนหนึ่งรอเขาอยู่เสมอ



รอทั้งที่เขาไม่ได้ขอ



รอให้ได้พบกันไม่กี่ครั้งในรอบปี




เขาไม่อยากยอมรับว่าเขาคิดถึงจีมิน แต่มันเป็นความรู้สึกบางอย่างที่อยากจะอธิบายเมื่อเรารู้ว่ามีใครบางคนรอเราอยู่เสมอ ทั้งที่เราไม่ได้คุยกัน ไม่ได้พบหน้ากัน



มิน ยุนกิก็แค่คนธรรมดาคนนึงที่มีป้ายแขวนคอว่ากัปตัน 



เขายอมรับว่าตกใจ และหวาดกลัวไปพร้อมๆกันเมื่อเห็นชื่อของจีมินติดมากับคณะแพทย์ที่จะมาประจำการที่อูรุค ที่นี่ไม่ใช่เขตอันตราย... แต่มันก็แค่คำพูด 


กัปตันมินไม่เคยเข้าใจเลยว่าคุณหมอของเขาจะมาที่นี่ทำไม ที่ที่มีแต่สงคราม โรคระบาด และน้ำตา 


เขาหลับตาลง


นึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา




.


ปั่ก!!!



'จีมิน จีมิน อยู่ที่ไหน'



ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงกว่าแล้ว คนทั้งบ้านตระกูลปาร์ค รวมไปถึงตระกูลมินบ้านข้างๆต่างออกค้นหาตัวจีมินที่ไม่กลับบ้านตามเวลาเหมือนทุกวัน เพราะวันนี้ยุนกิมีเข้าชมรมฟุตบอลถึงบอกให้จีมินกลับไปก่อน เขาไม่คิดว่าว่าจีมินจะหายตัวไป



แต่เขาคิดว่าเขารู้ว่าจีมินอยู่ที่ไหน



'ฮึก... ฮยอง'



ยุนกิอายุสิบขวบฉุดเด็กชายจีมินอายุแปดขวบขึ้นมาจากพุ่มไม้ในสวนสาธารณะ ปัดเศษใบไม้ และลูบตามรอยขีดข่วนตามเนื้อตัวนิ่ม วันนี้จีมินก็โดนแกล้งอีกแล้ว



'ไปซ่อนอะไรในพุ่มไม้'



'ก็... ก็จินกูแกล้งผม ผมก็เลยต้องซ่อน ไม่งั้นจินกูก็จะแกล้งอีก'



ยุนกิถอนหายใจ 'แล้วที่โดนใบไม้ต้นไม้ข่วนเอาแบบนี้ไม่เจ็บกว่าหรอ'



พุ่มไม้ข้างๆภายนอกมีใบสีเขียวสด แต่ข้างในกลับเต็มไปด้วยหนามแหลมคม



จีมินอายุแปดขวบพยักหน้า เจ็บสิ แต่ถ้าไม่ซ่อนก็จะโดนแกล้งอีก เขาไม่อยากร้องไห้แล้ว เขาอยากเข้มแข็งเหมือนยุนกิ แต่จินกูตัวใหญ่เกินไป จินกูชอบเองกำปั้นมาไล่ทุบเขา แล้วเด็กคนอื่นๆก็หัวเราะ



'แต่ผมต้องซ่อน'



'ฟังนะ จีมิน นายคิดว่านายซ่อนได้ก็จริง นายอาจจะซ่อนจากจินกู จากฮยองได้ แต่ดูสิ เข้าไปในนั้นแล้วเป็นยังไง เจ็บตัวกว่าเดิมมั้ย?'



'เจ็บ'



'นายซ่อนตัวได้จากทุกคนยกเว้นตัวเองจีมิน บางทีคนเราทั้งที่รู้ว่าสู้ไม่ได้แต่ก็ห้ามหนี บางทีการเข้าไปซ่อนอาจจะเจ็บกว่าการที่นายสู้กันตรงๆก็ได้ ทำไมไม่สู้กลับ'



'จีมินกลัว พวกนั้นแกล้งจีมิน พวกเขาหัวเราะจีมิน'



'พวกเขาจะไม่หัวเราะถ้านายกล้าที่จะต่อยจินกูกลับไป ถ้าวันหลังจินกูมาแกล้งอีกก็ต่อยกลับไปเลย จำหมัดสายฟ้าที่ฮยองสอนได้มั้ย?'



จีมินจำได้ แต่ไม่เคยได้ใช่มันซะที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกลัว หรือว่าอะไร



'แต่จีมินแรงไม่เยอะเท่าจินกู'



'เชื่อสิว่านายมีแรงมากพอ ขอแค่นายกล้าที่จะสู้เท่านั้นละ'



ในตอนนั้นเขาจำไม่ได้แล้วว่าตอบอะไรยุนกิออกไป แต่คำว่า 'ซ่อน' กลับทำให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัยเหมือนที่เคย



'ว่าแต่นายทะเลาะอะไรกับจินกู ถึงต้องหนีขนาดนี้หะ?'



ปกติเด็กเล่นกันไม่แรงขนาดนี้ ไปทำอีท่าไหนมานะปาร์ค จีมิน



จีมินยิ้ม ถอดเป้สะพายหลังออกแล้วหยิบตุ๊กตากระต่ายจนสีเทาออกมายุนกิถึงได้ร้องอ๋อ



'ก็จินกูจะลักพาตัวชูก้า จีมินเป็นแม่ของชูก้าก็ต้องปกป้องชูก้าสิ'



ตุ๊กตาตัวเก่าที่ยุนกิให้จีมินเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อหลายปีที่ผ่านมามีความสำคัญต่อจีมินขนาดไหน ยุนกิก็เพิ่งได้รู้วันนี้



'ย๊า จินกู ไอ้เด็กบ้า พรุ่งนี้ฮยองจะไปต่อยมัน'



จีมินเหลือบตามองคนที่กำลังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงแล้วก็ยิ้มขำ



ในพุ่มไม้นั่นมืดมากพอที่จะอำพรางและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน สำหรับจีมิน มือที่เอื้อมมาคว้าเขาไว้ คือแสงสว่างเดียวท่ามกลางช่วงเวลาใกล้ค่ำ



ไม่แค่ปัดเศษใบไม้ออก แต่ยังปัดเอาความกลัวทุกอย่างออกไป



จีมินรู้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ไม่ว่าจะมีอุปสรรคอะไรอยู่ เขาไม่จำเป็นต้องกลัว หากมีคนคนนี้อยู่ข้างๆเขา


ขอบคุณมิน ยุนกิจริงๆ




.




"จองกุก ลืมตา จองกุก!!!!!!"


ยุนกิเกือบจะถอดใจอยู่แล้วตอนที่นัมจุนบอกว่าแทบจะไม่รู้สึกถึงลมหายใจของคนที่นอนอยู่ สำหรับยุนกิ จองกุกเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมงาน หมายถึงหลายปีที่ผ่านมา เด็กบ้าจอนจองกุกเป็นทั้งรุ่นน้องที่ดี คู่หู คนที่รู้ใจเขามากที่สุด คนที่ยุนกิพร้อมจะเชื่อใจและระวังหลังซึ่งกันและกันอย่างไม่ลังเล เขากำลังจะสูญเสียเพื่อนร่วมรบ เพื่อนแท้ เพื่อนตายเพียงคนเดียวของเขาไป และมันเกิดจากความไม่เอาไหนของเขาเอง


ถ้าเขาไม่บอกให้จองกุกเป็นคนเข้าไปเช็คห้องนั้นก่อน


ถ้าเขาไม่บอกให้จองกุกเข้าไปช่วยเหลือตัวประกันกับเขา


ถ้าเขา...


"หัวหน้าครับ ผมอยากให้ทำใจ..."



"ไม่ จองกุกจะไม่เป็นไร"



"แต่...."




.



เขามันโง่


จีมินคนโง่ ตัวนายในตอนนั้นยังรู้เลยว่าจะไม่เป็นไร แล้วทำไมจะยังต้องกลัวอะไรอีก



มิน ยุนกิอยู่ตรงหน้านี้แล้วไม่ใช่หรอ?


ยังมีอะไรที่ต้องกลัวอีก?




.


ฟึ่บ!!!!



"เฮ้ย!!!!!"



"ผู้ป่วยมีอาการช็อคจากการเสียเลือด กระสุนสามนัด หัวไหล่ อกด้านขวา ผมจะทำการฉีดยาชาก่อน เขาเลือดกรุ๊ปอะไรครับ"



ก็เป็นตอนเดียวกับที่พระเจ้า ปีศาจ ซาตาน หรืออะไรก็แล้วแต่ ส่งปาร์ค จีมินลงมา ฉุดรั้งมือที่กำลังจะพรากชีวิตไปจากจองกุกเอาไว้



"...ปาร์ค ซอนแซง"



"ตอบผมกัปตัน! เขาเลือดกรุ๊ปอะไร ผมต้องให้เลือดเขาเดี๋ยวนี้"



"โอครับ คุณหมอ แล้วคุณหมอขึ้นมา..." พลทหารอีกคนนึงชิงตอบแทนกัปตันที่กำลังช็อคไปแล้ว และจีมินจำได้ว่าเขาคือโค้ดเนมอากุม่อนที่อยู่ในวอร์กี้ ทอล์คกี้



"มีใครเลือดกรุ๊ปเดียวกับเขามั้ย ผมพกเลือดสำรองมานิดหน่อยแค่คิดว่าคงไม่พอ" 



"ผมครับ!!!!"



"ดี งั้นอากุม่อน คุณมานั่งตรงนี้ คุณไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรใช่มั้ย ผมจะไม่เจาะเลือดคนที่กำลังบาดเจ็บ"



พลทหารโค้ดเนมอากุม่อนทำตาโต "ปะ... เปล่าครับ ผมไม่ได้ถูกยิงที่ไหน"



"ดี คุณ ว้อดก้า มานั่งตรงนี้ ช่วยจับล็อกโคนันเอาไว้แน่นๆเลยนะ ผมกลัวว่าเขาจะดิ้นแล้วมีดไปโดนจุดอันตราย ส่วนคุณ มอนเสตอร์คุณต้องมาช่วยส่งอุปกรณ์ให้ผม เรามีเวลาสองชั่วโมงสี่สิบนาทีกว่าจะถึงค่าย ผมอยากให้พวกคุณให้ความช่วยเหลือผมเต็มที่"



พลทหารอีกสามคนกระพริบตาปริบๆ ก่อนที่มอนสเตอร์จะหันไปมองกัปตันมิน



"หะ...หัวหน้า" สำหรับทหาร คำสั่งของผู้บังคับบัญชาการถือเป็นที่สุด พวกเขาในที่นี้แม้อยากจะช่วยคุณหมอใจจะขาดแต่หากไม่มีคำสั่ง... พวกเขาก็ไม่สามารถแม้แต่กระทั่งจะหายใจ



จีมินหันไปมองยุนกิ



"รู้ตัวรึเปล่า... ว่านายทำอะไรลงไป"



เขากระซิบลอดไรฟัน


"รู้ครับ"



"จีมิน ผ่ากระสุนไม่เหมือนกับที่นายผ่าคนไข้..." เขาถลึงตา ปาร์ค จีมินไม่รู้รึไงว่าการแอบหนีขึ้นมาบนเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพมีความผิดแค่ไหน เขาอาจถูกส่งตัวกลับไปสอบสวนที่โซล ไม่ก็อาจจะถูกสั่งเก็บไปเลยก็ได้ แล้วถ้าเกิดยุนกิยอมให้จีมินผ่าตัดจองกุกบนเครื่องเฮลิคอปเตอร์โง่ๆนี่แล้วถ้าจองกุกตายขึ้นมา จีมินจะรู้มั้ยว่าตัวเองต้องโดนโทษทางทหารเท่าไหร่



จีมิน ปาร์ค จีมิน



ใจหนึ่งเขาก็ดีใจ แต่อีกใจนึงก็เสียใจ



ทั้งอยากให้มีจีมินอยู่และไม่อยากให้มีอยู่



ทั้งที่เขาก็รู้ว่าไม่มีใครจะช่วยชีวิตจองกุกได้นอกจากจีมิน



"ผมรักษาเขาได้"



"นายไม่ใช่หมอทหารจีมิน"






"ผมรู้วิธีผ่ากระสุน/นายจะรู้ได้ยังไง!!!"




เกือบพร้อมๆกันที่ทั้งคู่แทบจะตะคอกใส่กัน มันไม่เคยเป็นแบบนี้เพราะยุนกิไม่เคยทำให้จีมินมีน้ำตา และน้ำใสๆที่คลอนัยน์ตาสีเปลือกไม้ก็ทำให้เขา... ใจหาย 



ยุนกิไม่เคยอยากทำร้ายจีมิน



แต่เขาจำเป็นต้องปกป้องจีมิน



จนถึงตอนนี้ยุนกิก็ยังไม่เข้าใจ



ทำไมต้องเป็นจีมิน


คนคนเดียวที่เป็นทั้งปัญหาและปาฏิหารย์ ปรากฎตัวเพื่อสร้างความหวังและให้ทั้งความสิ้นหวังกับเขา



จีมินสะอื้น


"ผมรู้... เพราะพี่ชายข้างบ้านผมเป็นทหาร"



มือของคุณหมอกำสเตโทสโคปไว้แน่น แน่นจนยุนกิอยากจะจับมันให้คลายออก



แต่เขาไม่กล้า



มือที่ต้องพรากชีวิตของคนอื่น


มีสิทธิ์จะจับมือของคนที่ช่วยชีวิตคนด้วยหรือ



"เขาชอบหายตัวไปบ่อยๆ บางทีก็มีแผลกลับมา และนับตั้งแต่วันที่เขาใส่เครื่องแบบทหารเป็นครั้งแรก... ผมก็รู้... ว่าต้องเรียนรู้วิธีที่จะช่วยชีวิตทหาร”



“ผมต้องทำมันให้ได้”



"เพราะผมไม่อยากจะสูญเสียเขาไปโดยที่ผมทำอะไรไม่ได้เลย"



"เพราะทั้งที่เขารู้ว่าผมเป็นห่วง แต่ก็ยังไม่หยุดเจ็บตัว ทั้งที่รู้ว่าผมต้องเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นเขาเลือดออก แต่เขาก็ยังทำมัน ทำทั้งที่รู้ว่าผมเป็นห่วงขนาดไหน"



"ผมรู้ว่าพี่เสียเขาไปไม่ได้"


“ไม่สิ... ผมรู้ว่ากัปตันเสียเขาไปไม่ได้”



“แต่ผมก็เสียพี่ไปไม่ได้เหมือนกัน”




"และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้ผมเป็นหมอ"




นับตั้งแต่ที่รู้ว่าทหารจะต้องถือปืน จะต้องใช้ระเบิด จะต้องไปทำสงคราม นับตั้งแต่วันนั้นจีมินก็กลัว กลัวมาตลอดแม้ยุนกิจะไม่เคยบอกเขาว่าต้องไปรบที่ไหนเมื่อไหร่ แต่จีมินก็ยังกลัว... กลัวว่าสักวันยุนกิจะไม่กลับมา กลัวว่าถ้ามีวันนึงที่ยุนกิล้มลงไปแล้วเขาจะไม่สามารถทำอะไรได้เลย


"ผมอาจจะไม่เคยมีประสบการณ์ ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำอยู่มันไม่ถูก ผมไม่เข้าใจเรื่องระเบียบทหาร แต่ในฐานะที่ผมเป็นหมอ ผมปล่อยให้เขานอนต่อไปโดยที่ไม่ทำอะไรเลยไม่ได้"


“แต่จีมิน...”


"ยุนกิ พี่เป็นคนบอกไม่ให้ผมซ่อน ผมเลือกแล้วว่าจะสู้ และผมกำลังขอให้พี่ ให้โอกาสให้ผมได้สู้กับมัน"


"ยุนกิฮยองเป็นคนมอบความกล้าให้กับผมมาตลอด"


"ได้โปรดเถอะครับ"


"เพราะผมไม่อยากที่จะหนีอีกแล้ว"



นาทีนั้นที่ทั้งเฮลิคอปเตอร์เงียบงันด้วยความกดดัน จีมินเห็นยุนกิกำมือแน่น เขารู้ว่ายุนกิกำลังตัดสินใจระหว่างศีลธรรมอันดีกับกฎระเบียบที่เขายึดถือมาตลอดชีวิตและจีมินรู้ว่าเขาต้องรอ


ชั่ววินาทีเหมือนหนึ่งชั่วโมง


จีมินมองยุนกิหลับตาลง มองยุนกิหายใจ ถอนหายใจ ริมฝีปากเม้มสนิท มันนานจนจีมินคิดว่าเขาเกือบตายแล้ว แต่.


"อากุม่อน มอนเสตอร์ ว้อดก้า ทำตามคำสั่งของปาร์คซอนแซง"


"รับทราบ!!!!!!"






ถ้ายุนกิถือปืนจับมีดเพื่อปกป้องคนอื่น จีมินก็ขอใช้ความรู้และวิชาชีพทั้งหมดของเขาเพื่อปกป้องยุนกิ


คืนนั้นยาวนานกว่าชั่วชีวิต


คืนนั้นเป็นวันแรกที่จีมินได้เข้าไปเหยียบโลกของยุนกิ 







5






'ชูก้า? ทำไมต้องชื่อชูก้าด้วย ตั้งอะไรแมนๆไม่ดีกว่าหรอ'




ซังนัมจา มิน ยุนกิอายุเก้าขวบขมวดคิ้ว อันที่จริงเขาอยากให้หุ่นยนต์กันดั้มเป็นของขวัญวันเกิดจีมินแต่คุณแม่บอกว่ามันโหดร้ายเกินไปสำหรับเด็กน่ารักอย่างจีมิน ดังนั้นเงินค่าขนมที่เก็บสะสมมาหลายเดือนถึงออกมาเป็นตุ๊กตากระต่ายสีเทานุ่มนิ่มขนฟู



ตอนแรกยุนกิไม่ชอบมันเท่าไหร่หรอก เด็กผู้ชายที่ไหนจะเล่นตุ๊กตา แต่พอเห็นว่าจีมินชอบมันแค่ไหนเขาก็ดีใจ



'ไม่เอาอ่ะ ยุนกิฮยองคิดชื่อทีไร ก็เหมือนปีศาจบ้าๆบอๆทุกทีเลย เอาชูก้าเฉยๆ'



'แต่มันจะไม่... หวานแหว๋วไปหน่อยหรอ’ ยังไงเขาและจีมินก็เป็นผู้ชายนะ



'ก็อยากให้หวานๆไงถึงได้ชื่อนี้ กระต่ายก็น่ารักดีออก ฮยองอ่า ฮยองไม่คิดว่าตัวเองเถื่อนไปหน่อยหรอ วันๆเอาแต่ถือปืน ดูหนังเลือดสาด น่ากลัวจะตาย'



ยุนกิไม่รู้ว่าจีมินไปเอาคำว่า "หนังเลือดสาด" มาจากไหน



‘ชายชาติทหารจะต้องเข้มแข็งไม่หวั่นเกรงต่ออันตราย' 



เขาพูดใช้กำปั้นของตัวเองทุบที่หน้าอกปั่กๆจนดาวพลาสติกสีทองกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง (สีของมันเริ่มลอกแล้วและที่จริงเขาต้องซื้อมันใหม่ แต่เพราะต้องเก็บเงินซื้อกระต่ายโง่นี่ทำให้เงินของยุนกิหมด) ชุดทหารสีเขียวเริ่มซีดตามจำนวนครั้งที่ใส่



'แล้วชูก้าอันตรายตรงไหน น่ารักดีออก'



ซังนัมจามิน ยุนกิถอนหายใจ ชูก้าก็ชูก้าวะ... ถือซะว่าเขาตามใจพลเมืองก็แล้วกัน




.





"ปาร์คซอนแซงไม่ยอมออกมาจากเมดิคิวบ์เลยครับหัวหน้า วันนี้วันที่ห้าแล้ว จบการรายงาน"


จองกุกฟื้นตัวเร็วกว่าที่คิดสมกับเป็นหน่วยรบที่ถูกฝึกมา เขารู้และทราบเรื่องทั้งหมดแต่ยังไม่มีโอกาสได้เจอคุณหมอที่ช่วยชีวิตเขาเลยสักครั้งเพราะปาร์คซอนแซงลั่นไว้แล้วว่าจะขังตัวเองไว้แต่ในนั้นเพราะทำผิดกฎจนกว่าจะครบหนึ่งอาทิตย์



"แล้วปาร์คซอนแซงกินอะไรแล้วรึยัง"



"ผมให้ซึงฮยอนยกอาหารไปให้แล้วครับ แต่คุณพยาบาลซนบอกว่าปาร์คซอนแซงทานไม่ค่อยลง"



"อืม.... หรอ"


นิ้วขาวเคาะลงที่โต๊ะทำงานอย่างครุ่นคิด



"งั้นนายทำอันนี้ให้ปาร์คซอนแซงหน่อย ในตู้เก็บของด้านซ้ายในห้องครัวมีกิมจิ ใส่กิมจิเยอะๆด้วยนะ" ยุนกิเปิดลิ้นชัก หยิบรามยอนห่อสีแดงส่งให้จองกุก



"หว่าว.......เป็นเอามากนะครับเนี่ย แล้วให้ผมเอาไปให้จะดีหรอ"



"ดี แล้วไม่ต้องพูดมากละ นี่เป็นคำสั่ง เข้าใจมั้ย?"



"รับทราบ! วัตทยาหัตถ์!"



.



.



.




"เห.... นี่มันอะไรกันครับจ่าจอน" จีมินขมวดคิ้วเมื่อหม้อทองเหลืองบรรจุรามยอนกิมจิร้อนๆถูกวางลงตรงหน้า เขาก้มลงดมกลิ่นก็พบว่ามันเป็นรสโปรดของเขาเอง




"อภินันทนาการจากกัปตันครับ ผมจะไม่บอกหรอกนะว่าเค้าเป็นห่วงคุณหมอมากแค่ไหน แต่เค้าให้ผมใส่กิมจิเยอะๆด้วย คุณหมอรู้มั้ยครับว่ากัปตันหวงกิมจิฝีมือแม่มากแค่ไหน ไม่เคยมีใครได้กินหรอกนารวมถึงผมด้วย"



คิก



คุณหมอยิ้ม "งั้นหรอครับ"



จองกุกพยักหน้า



"กัปตันเป็นห่วงคุณหมอมากเลยนะครับ ถ้าว่าง... ก็ช่วยไปหาเขาหน่อยเถอะครับ คุณหมอก็รู้ว่ากัปตันน่ะ ปากแข็งขนาดไหนนี่"



"ครับ ครับ แล้วจ่าจอนโอเคแล้วหรอครับ มีเจ็บตรงไหนรึเปล่า"



พลทหารทำท่าตะเบ๊ะ



"จ่าสิบเอกจอน จองกุก ปลอดภัยดีครับ ต้องขอบคุณปาร์คซอนแซงมากครับ!"



"ได้ยินอย่างนี้ก็โล่งใจครับ เอาละ ขอบคุณสำหรับรามยอนมากนะครับ"



"ครับ... อ่า... แล้ว มีอะไรจะฝากบอกกัปตันมั้ยครับ"



คุณหมอหรี่ตาลงเล็กน้อยเป็นเชิงคิดก่อนจะคลี่ยิ้มหวานให้กับพลทหาร



"ไม่มีครับ ไว้ถ้ามี... ผมจะไปบอกเขาเอง"



"รับทราบครับ!"



จีมินพยักหน้า แล้วก้มลงสูดเส้นรามยอนเข้าปาก

อร่อยมากเลย รสชาติของบ้านเกิด



"อ้อ คุณหมอ... ถ้าว่างๆ ก็ลองฟังสัญญาณช่องแปดนะครับ"



"?"



.



.



.



"จ่าสิบเอกจอน จองกุก ทำภารกิจส่งรามยอนเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ!"



"ดี แล้วปาร์คซอนแซงว่าไงบ้าง"



"ปาร์คซอนแซงขอบคุณผมครับ"



"..........."



"แค่นั้นหรอ"



"ครับ"



"นายแน่ใจนะว่าไม่ลืมอะไร"



"ครับ! หลังจากนั้นปาร์คซอนแซงก็แค่พูดถึงอาการป่วยของผมครับหัวหน้า"



.



ปาร์ค จีมิน! ใจคอทำด้วยอะไร นี่เขาอุตส่าห์ส่งรามยอนของโปรดไปให้เลยนะ ใส่กิมจิเยอะๆด้วย นี่ของล้ำค่าของเขาเลยนะ ไม่คิดจะแม้แต่ฝากมาขอบคุณกันเลยรึไง



กัปตันทิ้งตัวลงกับเก้าอี้อย่างอารมณ์เสีย



มองรูปภาพเขากับจีมินที่ถ่ายกันครั้งสุดท้ายก็ตอนที่จีมินเรียนจบมัธยมปลาย ตอนนั้นจีมินออกจะน่ารัก ทำไมโตมาแล้วดื้อขนาดนี้นะ



ก๊อก ก๊อก



"เข้ามา"



กัปตันมินหลับตาลง เอนหลังกับเก้าอี้ทำงาน คงเป็นนายทหารซักคนที่เข้ามารายงานการลาดตระเวณประจำวัน ไม่อากุม่อน ก็คงเป็นมอนสเตอร์



"ว่าไง มีอะไรผิดปกติมั้ย"



"อ่ะ... เอ่อ ผมเอง"



"จีมิน?"



ยุนกิรีบลืมตา มองคุณหมอในชุดกาวน์สีขาวสะอาดกับเสื้อยืดสีส้ม ในมือถือหม้อสีทองเหลืองมาด้วย



"ผมเข้ามาได้ใช่มั้ย?"



"อะ... อืม”


เมื่อมองอีกฝ่ายให้เต็มตา ยุนกิพบว่าจีมินผอมลงและดูไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่ อาจเพราะช่วงนี้มีโรคระบาดทำให้คณะแพทย์ต้องทำงานหนักขึ้นด้วย



ได้ยินคำอนุญาตจีมินก็เดินเข้ามาที่โต๊ะทำงานฝั่งตรงข้าม วางหม้อรามยอนที่ยังร้อนอยู่ระหว่างพวกเขา ยื่นตะเกียบส่งให้กัปตันหนุ่ม



"อะไร"



"หม้อนี่มันใหญ่จะตาย ผมกินคนเดียวไม่หมดหรอก..."



เขากระพริบตา



"เราไม่ได้กินรามยอนด้วยกันนานแล้วนะครับ... ฮยอง"



แล้วคุณหมอก็ฉีกยิ้มส่งให้กัปตันที่ยังนั่งหน้าเหวอ ยุนกิจะไม่พูดออกไปหรอกนะ ว่าเขา...คิดถึงรอยยิ้มนี้มากขนาดไหน



"อื้อ อย่าช้าละ จีมิน ไม่งั้นนายอดแน่!"





6




วันที่ 14 ของการเป็นแพทย์อาสา เวลา 7 โมง



"อ่า... มาอยู่ที่นี่ก็มีข้อดีเหมือนกันนะ..."



จีมินที่กำลังแปรงฟันเดินไปที่ริมรั้วซึ่งอยู่ๆก็มีแก๊งสาวๆไม่ว่าจะทั้งคุณหมอทั้งพยาบาลมารวมตัวกันโดยไม่ทราบสาเหตุ



"ข้อดีอะไรหรอครับ"



พยาบาลเบ จูฮยอนหัวเราะคิก



"ปาร์คซอนแซงไม่เข้าใจหรอกค่ะ แต่... เอ๊ะ อาจจะเข้าใจก็ได้ ลองดูนั่นสิคะ" สาวสวยชี้ไปทางลงเนินซึ่งจีมินได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงพูดอะไรบางอย่าง



อ่า... ชายชาตรีวิ่งถอดเสื้อกันตั้งแต่เช้าเลยแฮะ



ภาพตรงหน้าคือหมู่ทหารในชุดกางเกงลายพราง เปลือยท่อนบนกำลังวิ่งเป็นแถวอย่างมีระเบียบพร้อมตะโกนบางอย่างไปด้วย



อ่า.... พวกทหารนี่หุ่นดีเป็นบ้า



จีมินไม่แน่ใจว่าเขาอิจฉาริษยาหรือว่าเคลิ้มไปตามสาวๆ แต่บอกเลยว่าตามท้องถนนจะมีสักกี่คนที่มีหุ่นแบบนี้...



แต่เอ๊ะ เดี๋ยวนะ... ไอ้คนผมเทานั้นคุ้นๆแฮะ



แปรงสีฟันของจีมินแทบหลุดออกจากปาก เมื่อกลุ่มคนเหล่านั้นวิ่งเข้ามาใกล้จนเกือบจะผ่านหน้าเขาไป ไอ้คนที่วิ่งขนาบข้างคุมแถวก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นกัปตันมินนั่นเอง



"ย๊า... กัปตันมินโคตรขาว แต่คนอะไรเซ็กซี่ชะมัด ดูซิกแพคของจ่าจอนนั่นสิ!!!!!"



ร่างขาวตัดกับผิวแทนของพลทหารคนอื่นเจิดจ้ามากท่ามกลางแสงแดด ยุนกิไม่ได้มีซิคแพคเหมือนจองกุกแต่รูปร่างก็ดีไม่น้อยเลยทีเดียว



"....นี่มันจะเกินไปแล้วนะ มิน ยุนกิ"



บอกเลยว่าไม่สบอารมณ์



ยัง! ยังมีหน้ามาวิ๊งค์ใส่เขาอีก!!!!!



วันนั้นทั้งวันคงต้องขออธิษฐานให้กับคนไข้ของปาร์คซอนแซง ใครๆก็บอกว่าคุณหมอมือหนักกว่าทุกวัน... โดยเฉพาะ เวลาฉีดยา........



อ่า คนเจ็บไม่อยากเจ็บเลย




.




วันถัดมา


"อ้าว ปาร์คซอนแซง ตื่นมาทำไมแต่เช้าครับ"



จองกุกกำลังยืนรอเวลาเจ็ดโมงตรงซึ่งทหารทุกคนจะต้องมารวมตัวกันเพื่อวิ่งออกกำลังกายยามเช้า แต่วันนี้นอกจากมีเพื่อนพลทหารแล้วยังมีแขกคนพิเศษด้วย



"ผมอยากมาวิ่งด้วยน่ะครับ... ปกติอยู่ที่โซลผมจะเข้าฟิตเนส แต่ตั้งแต่มาที่นี่ก็ไม่ได้ออกกำลังกายเลย อ่า... มันผิดระเบียบหรอครับ"



"อ๊า... เปล่าครับ เปล่าเลย ดีซะอีก งั้นรอเดี๋ยวนะครับ อีกซักห้านาทีก็น่าจะมากันครบแล้วละ"



จีมินยิ้มหวาน



แล้วมิน ยุนกิจะได้รู้ว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับใคร



.



.



.



"เมย์เดย์ๆๆๆๆ โคนันเรียกชูก้า โคนันเรียกชูก้า"



"อือ...... อะไรแต่เช้าของมันวะจองกุก" 



ยุนกิพลิกตัวไปมาบนที่นอน เมื่อคืนกว่าเขาจะได้กลับค่ายก็ตีสามกว่าแล้วถึงได้ให้จองกุกคุมวิ่งตอนเช้า อุตส่าห์บอกไว้แล้วด้วยว่าถ้าไม่มีอะไรฉุกเฉินก็ห้ามติดต่อมาเด็ดขาด 



นี่จะแกล้งกันหรอไงห๊ะ



"นี่ชูก้า มีอะไร"



"วันนี้ปาร์คซอนแซงมาวิ่งด้วยครับ หัวหน้า"



อือ... แล้วไง



"แล้วไง ก็ปล่อยเค้าวิ่งไปสิ"



ดีซะอีก ไอ้เด็กขี้เกียจคนนั้นได้ออกกำลังกายซะบ้าง วันๆเอาแต่อยู่ในห้องตรวจ เส้นยึดเส้นตึงเป็นคนแก่หมดแล้ว



"แต่... แต่"



"แต่อะไร"



"ปาร์คซอนแซงบอกว่าจะทำตามกฎเราทุกอย่างเลยนะครับ"



"อ้อ หรอ" ที่ว่าต้องวิ่งรอบค่ายให้ครบแปดรอบน่ะนะ เด็กนั่นจะทนไหวได้ซักกี่รอบเชียว



"หะ... หัวหน้าโอเคหรอครับ"



"ทำไมจะไม่โอเคละ แค่ปล่อยให้วิ่งๆไป ซักรอบที่สามก็เหนื่อยแล้วมั้ง"



"นี่หัวหน้าเข้าใจที่ผมพูดจริงๆรึเปล่าครับ"



"ย๊า จอนจองกุก ถ้านายจะกวนการนอนก็รีบวิ่งต่อไปได้แล้ว ฉันจะนอนเข้าใจมั้ย ปาร์คซอนแซงอยากวิ่งก็ปล่อยให้เค้าวิ่งไป เดี๋ยวเค้าเหนื่อยก็เลิกเองแหละ"



"ปาร์คซอนแซงวิ่งไปสามรอบแล้วยังไม่เหนื่อยเลยนะครับ"



"งือ ก็ปล่อยเค้าไป เรื่องพวกนี้ค่อยมารายงานอีกทีตอนสิบโมง"



"ตะ... แต่..."



"แต่อะไร จองกุก ถ้าไม่สำคัญจริงๆฉันจะวิ่งไปถลกหนังหัวนายเหมือนตอนที่เราทำภารกิจที่ลิเบีย คอยดู"



"แต่ปาร์คซอนแซงเค้าถอดเสื้อด้วยนะครับ ขาวมากเลย เอ้ย ผมหมายถึง..."



"ว่า.ไง.นะ"



"คะ... คือ ปาร์คซอนแซงถอดเสื้อกับใส่กางเกงขาสั้นมากๆวิ่งรอบค่ายกับพลทหารคนอื่นครับ!!!!"



"ตอนนี้อยู่ที่ไหน"



"คะ...คือ"



“สั่งทหารหยุดวิ่งให้หมดแล้วอย่าให้ใครมองปาร์คซอนแซงเข้าใจมั้ย ไม่ ไม่ สั่งหมอบให้หมด! ฉันจะรีบไป"



.



.




ในอดีต สถิติการวิ่งของกัปตันมินถือว่าเร็วไม่เป็นสองรองใครในหน่วยอัลฟ่า แต่เขาก็ไม่ได้ทำลายสถิติมาหลายปีแล้ว หมายถึงยุนกิไม่ได้จำเป็นต้องฝึกหนักเหมือนสมัยก่อน เขาจึงไม่ได้สนใจจะทำอะไรให้เป็นจริงเป็นจัง



จนกระทั่งวันนี้ละ




"โว้ววววว 13 วินาที เร็วกว่าสถิติเดิมตั้ง 26 วิ..." 



"ปาร์คซอนแซงอยู่ไหน"



"อ่ะ... อยู่ตรงนั้นครับ" ปลายนิ้วชี้ไปที่ร่างขาวซึ่งกำลังยืนทำหน้ามุ่ยอยู่ท่ามกลางหมู่ทหารที่ถูกสั่งหมอบ ยุนกิสาวเท้าเร็วๆไปก่อนจะ



ฟึ่บ



"นี่อะไรครับ" จีมินมองเสื้อลายพรางซึ่งมีป้ายปักคำว่า มิน ยุน กิ ที่ตอนนี้คลุมอยู่บนตัวเขาอย่างไม่เข้าใจ นาทีนั้นที่ยุนกิเห็นว่าใต้ร่มผ้าของจีมินขาวกว่าส่วนอื่นๆมากนักเขารู้สึกเหมือนไมเกรนจะขึ้นให้ได้



"ยังมีหน้ามาถามอีก กลับกับผมเดี๋ยวนี้ ปาร์คซองแซง"



"ผมก็แค่มาวิ่ง..."



"มากับฮยอง... หมอบไป หมอบ!!!!! ถ้าไม่มีคำสั่งห้ามเงยหน้า ไม่งั้นจะให้ไปวิ่งอีก 20 รอบ!!!"



กัปตันหันไปตะคอกเสียงแข็งจนคนทั้งกองรีบมุดหน้าลงดินด้วยความงง 



กัปตันมาจากไหน?



กัปตันทำไมอยู่ๆอารมณ์เสีย?



แล้วทำไมพวกเขาต้องวิ่งเพิ่ม?




งง




จีมินมองมือที่จูงเขาให้วิ่งกลับไปยังตึกพัก แอบลอบยิ้มกับตัวเองเพราะรู้ว่ายุนกิจะไม่มีวันเห็น อ่า... นี่กัปตันจะรู้ตัวมั้ยว่าผมยุ่งขนาดนี้มันบ่งบอกชัดๆว่าเขาตื่นสาย หน้าก็โทรมๆเหมือนคนยังไม่ตื่น ไหนจะเสื้อสีกากีย้วยๆอีก อยากประกาศให้คนทั้งค่ายรู้รึไงนะ ว่าเพิ่งลุกจากที่นอน



"ย๊า ปาร์ค จีมิน ไม่ต้องแอบยิ้มเลยนะ กล้าได้ยังไงไปถอดเสื้อวิ่งกับผู้ชายเป็นฝูง ถ้าวันนี้ฮยองไม่ได้ตีนายอย่ามาเรียกว่ากัปตัน!!!!"



แล้วรอยยิ้มของคุณหมอก็ยิ่งกว้างกว่าเดิม



"ครับ ครับ กัปตัน จะตีตรงนี้เลย หรือว่าไปหาที่เหมาะๆ ตีกันสองคนดีละครับ?”



"หยุดพูดเลยนะ!!!!!!! ทำไมโตมาแล้วดื้อขนาดนี้ ฮึ่ยยยยยยยย"



จีมินไม่ได้ตอบโต้ประโยคกึ่งตะคอกของยุนกิในครั้งนี้ เพียงแต่... กระชับมือที่จับกันไว้ให้แน่นกว่าเดิม





และมันจะผูกพันพวกเขาไปอีกนาน




เอาละ



ตอนนี้เค้าชักเริ่มสงสัยแล้วละสิ ว่ายุนกิจะกล้าตีเขาอย่างที่พูดจริงรึเปล่า?



คิดอย่างนั้นแล้วคุณหมอก็หัวเราะคิกในใจ









Talk;



สองตอนไม่จบอ่ะ5555555

กราบขออภัยทุกคนค่ะ เราไปญี่ปุ่นมาเครื่องแลนด์เมื่อเช้า

ไปทำงานกลับมาก็มาอัพเรยยยยยยยยจริงๆ

มีคนแก้ศัพท์ทางทหารให้เรา ต้องขอบคุณมากๆเลยนะคะ

นี่เราเพิ่งรู้เลยยยย 55555 จะพยายามไม่ให้ผิดอีกนะคะ แงงงงงงงงง



เพิ่มอีกตอนนึงละกันน้าาาาา จบจริงแหละ จบสิ คิดว่าจบบบบ 55555555




ขอบคุณที่ยังติดตามและรอฟิคเรานะคะ T_______T

เดี๋ยวจะอัพคุณจิ้งจอกด้วยค่า ขอปรู๊ฟแป๊บบบบบบบบ

พูดคุยกันได้ที่เดิมค่า @kolevf_ / #luvstoryoonmin ค่า



first published: 2016.04.26

edit: 2016.05.13 <chap no.>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

2,912 ความคิดเห็น

  1. #2706 Yukime3424 (@SakawaraKeyjung) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 21:42
    ระหว่างที่เขากำลังคุยซึ่งกันสิ่งที่อยู่ในหัวฉันตอนนั้นคือลาก่อนนะจอนจองกุกทุกคนจะคิดถึงนายrip 555555555โครตบาปเลยเจ้าค่ะ
    #2706
    0
  2. #2312 MayKamon (@may-kamon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 19:59

    ความขาวนี้ หนูจะให้ทหารทั้งกองทัพเห็นไม่ได้นะคะปาร์คชิมชิม

    #2312
    0
  3. #2292 twynse (@twynse) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 23:04
    น่ารักที่สุดเลยพ่อยุนกิฮยองคนขี้หวงงื้ออออ
    #2292
    0
  4. #1987 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 15:53
    โอ้ยยยยยย น่าร้ากกกกกก ตอนนี้โคตรน่ารักเลยอ่ะ กัปตันมินคนขี้หวง 55555
    น่าสงสารทั้งคนป่วยและทหารในค่ายนะคะ 55555
    #1987
    0
  5. #1964 Maysquidz (@piemintza) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 16:56
    เจ้าจีมคือเท่มากกกก ความเป็นหมอสูงมากอะ ยอมโดนลงโทษอะไรก็ว่าไป แต่จกุกต้องรอด พี่ก้าก็แบบ ไม่อยากให้น้องโดนลงโทษไง มันหลายอย่าง แต่ยังไงชีวิตจกุกก็ต้องมาก่อนอะเนอะ ละดูเจ้าจีมถือหม้อมาม่าไปกินกับพี่เขา ฮื่ออออออ น่ารักกกกก ไหนจะตอนเอาคืนพี่เขาอีก หูววววววว เผ็ชมากนุ เอาซะพี่เขาทำลายสถิติไปตั้งเยอะแหนะ555555555555
    #1964
    0
  6. #1874 B2umy-Armty (@b2umyarmty) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 18:17
    น่ารักมากค่ะะั
    #1874
    0
  7. #1866 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 01:12
    โอ่ยยย น่ารักจังเลยอะ่ พี่ยุนกิก็ทำได้แค่พูดว่าจะ้องอ่ะนะ แต่แบบว่าจะตีจริงๆหรอ 
    มินยุนกิไม่รู้สินะว่าเล่นกับใครอยู่อ่ะ นี่ปาร์คจีิมินนะะ รู้ยังว่าน้องดื้อขนาดไหนแสบขนาดไหน
    ฮื่ออ น่ารักจังเลย ตอนที่มานั่งกินด้วยกัน มานานๆแล้วมั้งที่จะได้ทำแบบนี้กับคนที่เรารักน่ะ
    แล้วก็นะตอนช่วยชีวีตจองกุก โคนันคุงนี่แบบว่าเข้าใจอ่ะ มันกดดันอะไรหลายอย่าง
    กฏระเบียบมันมีอย่างเคร่งนั่นอ่ะ แล้วก็ทำให้รู้ว่าจีมินน่ะโตขึ้นแล้วจริงๆนะ เขามาที่นี่เพื่อทำหน้าที่
    หน้าที่ของอาชีพหมอ รักษาคนไข้ คนเจ็บ รวมถึงคนที่ตัวเองเป็นห่วงตลอดด้วย 
    #1866
    0
  8. #1076 0899331957 (@0899331957) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 02:57
    ขำ การรายงานภารกิจ 55555555
    #1076
    0
  9. #643 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 06:48
    ขำจ่าจอนรัวๆ เลยค่ะ 555 รายงานได้น่ารักมาก
    #643
    0
  10. #628 cinnamello -) (@beerbiere) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 22:23
    5555555555555555555 ขอขำกัปตันก่อนเนอะ ตลกกกกกก ทำเอาทหารงงกันทั้งกองว่ากัปตันไปโมโหอะไรมา หลังจากที่วิ่งถอดเสื้อโชว์แถมวิ้งค์ให้น้องไปแล้วก็ให้น้องได้มีโอกาสเอาคืนบ้างเนอะ 555555555555 แล้วจีมินนี่อะไรอะ ร้ายนะหมอปาร์คคคคคค งืมมมม ว่าแต่อยากเห็นซิคแพคจ่าจอนจังเลยค่าาาา เดี๋ยว ๆๆๆๆ เรื่องชูก้าอีก ทำไมน่าร้ากกกกกก แถมเอามาเป็นโค้ดเนมอีกแหนะ ก็ชีวิตอยากมีอะไรหวาน ๆ อะเนอะ อิอิอิ จีมินคนดีของเลาน่ารักมากโลย ยุนกิคนเถื่อนดูแต่หนังเลือดสาดก็ต้องมีอะไร ๆ น่ารักแบบนี้ในชีวิตบ้างแหละ ชอบจังเลยยยต่างคนต่างทำเพื่อกันและกัน งิ
    #628
    0
  11. #562 -_- (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 18:45
    ฮ่าาาาาา น่าร๊ากกกกกกก น่ารักมากๆเลย ขำกัปตันมินคนปากแข็งขี้หวง
    #562
    0
  12. #406 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 19:04
    นั่ลลั้กกก 555555
    #406
    0
  13. #371 iChukaihun (@kittynadear) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 02:36
    แง่น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆ ขำเวลาจ่าจอนอยู่กะกัปตันเขาขากันได้อีก5555555555
    #371
    0
  14. #368 Rada Maeo (@rada94) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 13:35
    ภารกิจส่งรามยอนเรียบร้อยแล้วครับ 55555
    #368
    0
  15. #362 lazuliite (@lazuliite) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 09:47
    จะร้องไห้อีกแล้ว เอาจริงน้ำตาคลอเลยตอนจีมินบอกเหตุผลว่าทำไมเรียนหมอ จีมินนี่ต้องรักพี่ยุนกิมากขนาดไหนนะ ฮือ พี่ยุนกินโปรดเข้าใจน้อง อย่าดุน้องเลย ใจร้าวมากอ่านไปน้ำตาคลอไป ชอบเรื่องตอนเด็กของยุนมินมากๆ มีความน่ารักและน่าประทับใจ จีมินแม่ชูก้าจีมินแม่ชูก้าจีมินแม่ชูก้า ร้องห้ายยยยยยยยย จีมินจ๋าทำไมน่ารักตั้งแต่เป็นตัวอ่อน นี่ก็รักมากไม่ไหว แพ้ แล้วพี่ยุนกิจะรอดหรอ55555555 ชอบการง้องอนของกัปตันด้วยคิ้วๆมากเอาของกินมาล่อ ตอนนี้จ่าจอนก็ยังหล่อเสมอเลยค่ะ นี่ถ้าไม่วอบอกกัปตันช็อกตายแน่ เจอเอาคืนแบบนี้เป็นไง สะใจจุง55555555555555 ปาร์คซอนแซงก็ร้ายไม่เบา สงสารคนอื่นซวยเลย โถ
    #362
    0
  16. #293 *Heineken* (@heineken007) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 02:09
    ฮึก กัปตันกับปาร์คซอนแซงน่ารักตั้งแต่เด็กอีกแล้ว ชีวิตของยุนกิและจีมินเหมือนเป็นครึ่งหนึ่งของกันและกันเลย พี่สอนน้องให้เข้มแข็งส่วนน้องทำเพื่อจะได้ปกป้องพี่ ได้ดูแลพี่เหมือนอย่างที่พี่คอยดูแล เราชอบพาร์ทสลับตอนเด็กกับตอนโตมากเลยค่ะ เหมือนได้เห็นภาพเขาเติบโตมาด้วยกัน อารมณ์คุณแม่ภูมิใจในความรักความสัมพันธ์ของสองพี่น้อง(ไม่แท้)นี้มาก ให้ตาย;-; ตอนจีมินออกมาจากที่ซ่อนเพื่อช่วยจองกุกนี่คือแบบ กรีดร้อง แล้วยิ่งอธิบายว่าทำไมถึงมาเป็นหมอแล้วยิ่งร้องหนัก คือน้องทำเพื่อพี่จริงๆอะ น้องรักพี่ขนาดไหนที่จะเป็นหมอเพราะห่วงพี่ กลัวพี่จะเจออันตราย เป็นหมอเพื่อมารักษาพี่ยามบาดเจ็บหรือเจ็บป่วย มันคือความรักที่บริสุทธิ์มากจริงๆนะ มันแสดงให้เห็นว่าเรื่องราวระหว่างทั้งคู่ในวัยเด็กมันพิเศษมาก มากจนจดจำได้อย่างไม่เคยลืมและไม่คิดว่าจะลืม และยังคงติดตามเป็นความทรงจำที่ดีมาเสมอ คือต่อให้มันจะเป็นเรื่องราวตอนที่เผชิญกับเรื่องเลวร้ายหรือไม่ดียุนกิก็ยังทำให้มันกลายเป็นสิ่งดีๆของจีมินตลอด ทำไมละมุนขนาดนี้ ฮือ ม่ต่อตอนที่น้องกินข้าวไม่ลง ห่วงเขามากถึงกับยอมให้ใส่กิมจิฝีมือแม่ลงไปในรามยอนเยอะๆ แล้วตอนที่จีมินมาหายุนกิ ฟหกด้ืนยววบลวยวว เขาแค่จะกินรามยอนด้วยกันแต่นี่บิดแล้ว ฮืออ อาการหนัก;-; แล้วตอนที่ยุนกิวิ่งกับพลทหาร คุณคะ!! ภาพผิวขาวๆ บางๆ ลอยมาเป็นฉากๆ แน่นอนว่าไม่มีซิกแพคแต่คือผิวขาวไง แงงง พอตัดฉับ! เดี๋ยวเลยไปมากกว่านี้แล้วหยุดไม่ได้ จีมินดูหวงพี่มากจริงๆถึงกับประชดด้วยการถอดเสื้อใส่ขาสั้นไปวิ่งด้วย ที่หนักกว่าจีมินก็มินยุนกินี่แหละค่ะ พอรู้ว่าน้องถอดเสื้อไปวิ่งนี่ตาสว่างเชียว หวงน้องมากไหม ทหารคนอื่นไม่รู้เรื่องรู้ราวก็ต้องมารับเคราะห์เพราะความหวงของกัปตัน55555555555 ถือว่าการประชดของหมอปาร์คสำเร็จนะคะร้ายไม่เบาเลยคนเรา แต่เชื่อเถอะว่ากัปตันคงไม่ตีน้องแน่ๆ กล้าตีเหรอน้องน่ารักขนาดนั้น ที่น้องืำไปทั้งหมดก็เพราะหวงยุนกิไง โอ๊ย พิมพ์เองเขินเองเป็นบ้าแล้ว;____; คืออ่านจบแล้วไม่ต้องดูซีรี่ส์ภาพก็ลอยมาเป็นฉากๆแล้วค่ะ จุงกงจุงกิไม่มีในหัวเลยมีแต่กัปตันมิน ฮอลลล แล้วก็เราคิดไปถึงตอนจบแล้วอะเห็นบอกข้างบนว่า angst คุณไรท์คงไม่โหดร้ายกับเราใช่ไหมคะ;-; ถึงแม้ว่าเราจะชอบแนวนี้(angst)แต่มันก็ทำใจยากเหมือนกันนะคะ ทางที่ดีเปลี่ยนให้มันเป็นฟลัฟทั้งเรื่องเถอะนะคะ *กระซิบข้างหู* เอาหละ หวีดเยอะเหลือเกินเดี๋ยวคุณไรท์จะรำคาญเอา ขอบคุณสำหรับฟิคมากๆนะคะ มันดีจนไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้ว ฮึก ไว้จะรอตอนตอนต่อไปเนอะ:)
    #293
    0
  17. #292 secret (@dream-secrent) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 01:34
    โง้ยยยย จะกล้าตีคุณหมอปาร์คจริงๆเหรอคะ คุณกัปตันยุนกิ~ นี่ตลกที่จองกุกวอไปรายงานยุนกิมาก พอบอกว่าจีมินถอดเสื้อวิ่งพร้อมกับทหารในค่าย แถมยังบอกว่าขาวนี่ถึงกับตื่นเต็มตาเลย55555555555555555555555555
    #292
    0
  18. #286 kangineung (@banoffeepie027) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 23:26
    โง้ยยยย เราชอบที่ตัดไปเล่าเรื่องตอนเด็กที่นจีมหนีไปซ่อนละตัดกลับมาที่ปัจจุบันตัดสินใจเลิกซ่อนออกไปช่วยจ่าจอนมากเลยอะะ ละคือกัปตันมินนี่ระอะ ใช้อำนาจหน้าที่ในทางไม่ชอบสุดๆขี้หวงจ๊นนนนนนน ปาร์คซอนแซงก็ร้ายกาจนะตั้งใจทำเค้าหึงเนี่ย หื่ออออ ขำโค้ดเนมของทุกคนเลยอะ555555555555
    #286
    0
  19. #285 nongkaimuk wang (@nongkaimuk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 23:25
    จะอีก2ตอนก็ได้ค่ะแงงง ตลกมาก ขำหนัก 555555666 เรื่องนี้ดีมากเลยค่ะ อาจจะเป็นเพราะพล็อตดีอยู่แล้วด้วย ยิ่งเอามาปรับเป็นฟิคยิ่งดีเลยค่ะ
    #285
    0
  20. #277 OㅠO (@ggjiji) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 20:45
    หมอปาร์คคคคคคคค อะไรคือตีกันสองคน!! ดื้อแล้วยังกวน ทะลึ่งอีกด้วย! 

    ยุนกิน่ารักมากกกกก ทหารงงกันหมดสิยกเว้นจองกุก จ่าโคนันตัวดี รายงานตลอดดดด กัปตันหึงน่ารักจังเลย
    #277
    0
  21. #276 taewhale23 (@taewhale23) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 20:26
    โง้ยยยยยยยยยยยย มีตอนไหนไม่ยิ้มบ้างไม่รู้ อ่านไปยิ้มไปแก้มจะแตกแล้วค่ะ
    ปาร์คซอนแซงร้ายนักนะคะ กัปตันมินต้องจัดการนะ ตีให้ได้ เชียร์กัปตันมินค่ะ 
    #276
    0
  22. #273 PimPatcha (@exofan4545) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 14:36
    จีมินออกไปช่วยจองกุกด้วย กล้ามากขึ้นแล้วนะ ไม่ต้องค่อยหนีคอยซ่อนเหมือนตอนเด็กๆแล้ว มินยุนกินี่มีอิทธิพลต่อปาร์คจีมินจริงๆค่ะ ขำความกัปตันมิน หึงโหดมาก แอบสงสารพวกพลทหาร55555555555555 ปาร์คซอนแซงเอาคืนกัปตันได้แสบมากค่ะ ละอะไรคือไปหาที่เหมาะๆตีกันสองคนคะ โปรดขยายความ55555555555555
    #273
    0
  23. #272 suga.suga (@first_first) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 13:17
    ความยุนกินี่ โอ๊ยย หึงหนักหวงแรงนะคะ5555
    #272
    0
  24. #271 bomb-bomb (@bomb-bomb) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 12:52
    โอ๊ยยยย ตอนที่แล้วว่าน่ารักแล้ว ตอนนี้น่ารักยิ่งกว่าเดิมอีก ;////; อ่านไปนี่พูดคำว่าน่ารักอ่าไปไม่ต่ำกว่าสิบรอบแล้วอ่ะ 55555555555
    #271
    0
  25. #270 ณ นะ (@jan2543) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 12:18
    ตอนนี้คนที่น่าสงสารที่สุดคงจะเป็นพลทหารทั้งหลาย55555555555555 วิ่งอยู่ก็โดนสั่งหมอบเฉยย 555//กิหึงก็บอก ทำมาลงทงลงโทษจีม
    #270
    0