(bts) YOONMIN│LOVE STORY ♡

ตอนที่ 12 : 08 : A FOX WEDDING (1/?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    5 เม.ย. 59

Titile: A Fox Wedding

Cast: BTS

Pairing: yoonmin  ( yoongi x jimin )

Genre: Angst, AU, Fantasy

Rate: PG

Words: ?



Note: On a day when the sun shines bright and the rain falls, in daylight to late at night, groom's fox recieves his bride.

Warning: Name's change :-)










เดือนหก ท้องฟ้าสีครามสดใส ฝนตกแดดออก จิ้งจอกแต่งงาน





1




ในช่วงปิดเทอมหน้าร้อนจิซึรุและครอบครัวเดินทางมาพักผ่อนที่บ้านของคุณยายในแถบชานเมืองซึ่งมีผู้คนอาศัยอยู่ไม่มาก ร่างเล็กเดินเตาะแตะไปตามแผ่นหินที่ปูอย่างละเอียดบนพื้น เขาชอบบ้านคุณยาย ชอบสวนที่เต็มไปด้วยต้นไม้ ชอบอาหารที่คุณยายทำที่สุด





“จิซึรุคุง อย่าไปไกลมากนะลูก” 



“คร้าบ”



คุณแม่ของเขาร้องเตือน ติดกับบ้านโบราณหลังใหญ่เป็นชายป่าที่รัฐบาลอนุรักษ์เอาไว้จึงไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าไปเมื่อก่อนคุณยายเล่าให้ฟังบ่อยๆว่าที่จริงแล้วเพราะป่าแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของโยไค ภูติฝีปีศาจทั้งหลายนั่นละ จิซึรุฟังแล้วก็ร้องว้าว เขาไม่เคยเจอโยไคมาก่อน



ในป่าไม่ค่อยมีใครเข้ามานอกจากชาวบ้านที่มักจะมาเก็บเห็ดและสมุนไพรบนภูเขา หรือใช้สันจรเล็กน้อยแต่ก็เฉพาะเวลากลางวัน จิซึรุคุ้นเคยกับแถบนี้ดีเพราะถึงแม้อายุเขายังน้อย แต่คุณพ่อก็ชอบมาเขามาเดินเล่นบ่อยๆ



เด็กชายสูดกลิ่นสดชื่อของป่า เขาชอบมันที่สุด อากาศเย็นสบายไม่เหมือนนอกเมือง




“งี้ด...”




“อ๊ะ เสียงอะไรน่ะ” เขามองไปทางซ้ายที มองไปทางขวาที จากนั้นก็พบก้อนขาวๆกลมๆอยู่ท่ามกลางสีเขียวของต้นไม้ใบหญ้า



“จิ้งจอก... จิ้งจอกนี่นา” ลูกสุนัขจิ้งจอกตัวสีขาวจั๊วะนอนขดอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ แต่เมื่อเพ่งเล็งดีๆก็เห็นว่าที่ขาของมันบาดเจ็บจนเลือดไหลซึมเพราะติดกับดักนายพราน



ฟ่อ...



เจ้าตัวน้อยขู่เมื่อเห็นจิซึรุทำท่าว่าจะเข้าไปใกล้ เขาชะงักก่อนจะพูดกับมัน



“ไม่เป็นไรน้า เจ้าตัวเล็ก จิซึรุจะช่วยนายเอง” จิ้งจอกน้อยยังไม่หยุดขู่ เขาถึงค่อยๆยื่นมือไปใกล้ๆเพื่อแสดงเจตนาที่ดี จมูกของมันเริ่มฟุดฟิด เมื่อเห็นว่าร่างนั้นไม่ได้เกร็งและพองขน ดูสงบลงก็ค่อยๆเขยิบเข้าไปใกล้อีก



เด็กชายเพิ่งจะเรียนวิชาลูกเสือไปเมื่อไม่นานมานี้เลยรู้วิธีแก้กับดักนายพราน -เด็กๆทุกคนในโรงเรียนของเขารู้จักมัน- เขาบรรจงทำมันอย่างช้าๆเพราะรู้ดีว่าเหล็กที่แหลมคมมันอันตราย ดูท่าว่าเจ้าตัวน้อยนี่จะพยายามดิ้นไปมาจนบาดแผลเหวอะหวะก่อนหน้านี้



“งี้ด.... งี้ด...” มันร้อง



“ใจเย็นๆนะ อย่าดิ้น ถ้านายดิ้นมันจะยิ่งเจ็บนะ” เขาลูบขนขาวๆที่เปื้อนฝุ่น ดวงตาสีดำกลมโตของมันรื้นไปด้วยน้ำตา เขารู้ว่ามันเจ็บมาก แต่เขาจำเป็นที่จะต้องถอดกำดักออกจริงๆไม่อย่างนั้นแผลจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆและอาจจะติดเชื้อ จากนั้นก็ถอดกระเป๋าเป้สะพายหลังของตัวเอง เขามีกระติกน้ำอันเล็กที่พกไว้เผื่อว่าจะหิวน้ำกลางทาง รินน้ำลงไปบนบาดแผลเพื่อล้างคราบดิน



โชคดีที่มีความรู้ทางด้านสมุนไพรจากคุณพ่อ เขาจึงหามันได้ไม่ยากนัก นำใบไม้ที่จำชื่อไม่ได้ว่าอะไรมายีให้เป็นกากแล้วก็โปะลงไปบนแผล ใช้ผ้าเช็ดหน้าของตัวเองพันเอาไว้ก็เป็นอันเสร็จ สำหรับเด็กที่เติบโตมาในป่าอย่างจิซึรุเป็นเรื่องง่ายมาก



“ฉันไม่รู้ว่านายจะชอบนี่มั้ย แต่ดูแล้วว่าท่าทางนายจะหิว” เขามีหมูอบแห้งๆออกมาจากห่อ แน่นอนว่าสัตว์ตัวจิ๋วรีบกินมันอย่างหิวโหย ดูท่าว่าจะติดกับดักนี่มาหลายชั่วโมงเลยทีเดียว



จิซึรุใช้เวลาตลอดบ่ายวันนั้นในการดูแล ‘มัน’ นึกอยากจะพามันกลับบ้านแต่ก็กลัวว่าแม่ของมันจะตามหาลูกไม่เจอ และครอบครัวของเขาเองก็คงจะตกใจมาก เพราะจิ้งจอกไม่ใช่สัตว์เลี้ยง มันไม่เหมือนหมา หรือว่าแมว จนใกล้ค่ำ จิ้งจอกตัวนั้นถึงได้ลุกขึ้น มันหันมามองเข้าเหมือนจะขอบคุณแล้วก็วิ่งหนีไป



จิซึรุไม่คิดหรอกว่าจิ้งจอกจะเข้าใจภาษามนุษย์ แต่ก็ตะโกนไล่หลังมันไป



“กลับบ้านดีๆนะ ระวังอย่าให้บาดเจ็บอีกละ”




ดวงตาสีดำกลมโตจดจ้องเขา สะท้อนสีส้มของพระอาทิตย์ซึ่งกำลังตกดิน








.






วันต่อมาเด็กชายก็ยังเข้าไปเที่ยวเล่นในป่าอีกเหมือนเคย



แต่วันนี้อากาศไม่ดีเท่าเมื่อวาน แดดร้อนจัดจนเหงื่อไหล เขาเดินมาเรื่อยๆจนภาพสิ่งแวดล้อมเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัวแล้วจิซึรุถึงเพิ่งรู้ว่าเขาหลงทาง เดินหลงไปวนมาใจถึงเริ่มเสีย เขามั่นใจว่าคุ้นเคยกับที่นี่ แต่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป เปลี่ยนจนประหลาดไปหมด



ซ่า



ทั้งที่แดดจ้าขนาดนี้แต่ฝนก็เทลงมา เด็กน้อยพยายามกลั้นน้ำตา แม้ว่าวันนี้จะพกเสื้อกันฝนมาด้วยแต่เขาไม่ชอบมันเอาซะเลย วิ่งพาตัวเองไปหลบอยู่ในโพรงไม้ ฝนตกหนักมากจนเขามองไม่เห็นว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหนกันแน่ เขาเคยเจอกับสถานการณ์แบบนี้มาก่อน แต่มันไม่น่ากลัวเท่าวันนี้



ทั้งที่จิซึรุไม่เคยหลงทาง



ไม่นานเสียงขบวนแห่อะไรบางอย่างก็ดังเข้ามาในหู เด็กมนุษย์ค่อยๆโผล่ศีรษะออกไปดูก็เห็นว่ามีคนในชุดกิโมโนเต็มยศกำลังแห่ขบวนเจ้าสาวอย่างที่เคยเห็นในภาพยนต์ เขารู้เพราะเห็นร่างในชุดกิโมโนสีขาวเด่น มันแปลกที่พวกเขาไม่เปียกฝน แต่จิซึรุไม่เห็นหน้าพวกเขาเพราะทุกคนล้วนปกปิดในหน้าตนเองด้วยหน้ากากจิ้งจอก



แห่ขบวนเจ้าสาวในป่านี้นี่นะ? แถมยังตอนฝนกำลังตกด้วยหรอ



ถ้าตามพวกนั้นไป... จะสามารถหาทางออกจากป่าได้มั้ยนะ



“ช่ะ... อุ๊บบบบ”



!



เสียงที่ร้องจะเรียกกลับหดหายไปเพราะถูกปิดปาก เด็กน้อยดิ้นไปมาก่อนจะได้ยินเสียงลมหายใจเป่ารดที่ข้างหู



“ชู่ว... อย่าร้อง ถ้าร้องออกไปจะถูกจับกินนะ”



เป็นใครบางคนที่อยู่ในโพรงไม้ก่อนหน้าเขา .




.




เมื่อเด็กชายหยุดดิ้น มือที่ปิดปากเขาเอาไว้แน่นก็คลายลง จิซึรุหันใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตาไปมองก็พบว่าเป็นเด็กอายุไล่เลี่ยกันกับเขา ใบหน้ามีหน้ากากจิ้งจอกรูปหมาจิ้งจอกสีขาวครึ่งหน้า สีเดียวกับเรือนผมของเจ้าตัว



“นะ... นาย เป็นพวกเดียวกับคนกลุ่มนั้นหรอ”



“ก็ไม่เชิง” 



เมื่อเสียงขบวนแห่ดังไปไกลแล้ว เด็กคนนั้นถึงได้คลานออกไปจากโพรงไม้ เมื่อเขาลุกขึ้นจิซึรุก็พบว่าอีกฝ่ายตัวสูงกว่าเขานิดหน่อย ลายอะจิไซสีฟ้าอ่อนบนชุดตัดกับผ้ากิโมโนสีขาวเทา



“นายจะพาจิซึรุออกไปจากป่าใช่มั้ย”



เขากลัว เมื่อกี้เด็กคนนี้บอกเขาว่าจะถูก ‘จับกิน’



“อืม... ถ้านายสัญญานะว่าจะไม่บอกเรื่องวันนี้กับใคร” ยกนิ้วเรียวขึ้นแตะที่ริมฝีปาก จิซึรุถึงพยักหน้า



“อื้อ เป็นความลับระหว่างเราสองคนนะ”



“ผมชื่อจิซึรุ นายละ”



“เรียกข้าว่ายูกิ”



จิซึรุเดินตามอีกฝ่ายออกมาอย่างงงวย ขาของเด็กคนนั้นกะเผลกเหมือนเจ็บอยู่แต่เขาไม่กล้าถาม ถ้าเกิดถามออกไปแล้วเด็กคนนั้นเกิดเปลี่ยนใจไม่ไปส่งเขาจะทำยังไงกันละ






กว่าจะออกจากป่าได้ก็เย็นแล้ว คุณแม่และคุณยายไม่ได้ออกตามหาเพราะรู้ว่าจิซึรุไม่เคยไปไหนไกลและมักจะพาตัวกลับบ้านได้เอง แม้จะสงสัยว่าทำไมชุดของเด็กชายถึงเลอะเทอะแต่ใบหน้ายิ้มแย้มของเด็กชายก็ทำให้ความสงสัยนั้นหมดไป



.




“ยูกิเมะ วันนี้หายไปไหนมา พี่ตามหาเจ้าตั้งนาน”



ครอบครัวของยูกิเมะตั้งชื่อนี้ให้แก่เขาเพราะเขาเกิดในวันที่หนาวที่สุดของปี เด็กชายมีผิวสีขาวสะอาดและเรือนผมสีเดียวกัน ดวงตาสีดำดั่งขนนกกา ยูกิเมะไม่ใช่ลูกคนสุดท้องของตระกูลแถมยังมีสีขนที่ต่างจากตัวอื่นจึงไม่ได้มีใครสนใจเขามากนักว่าเด็กชายจะไปวิ่งเล่นที่ไหน



เพราะเขาเป็นพันธุ์หายาก ไม่ เพราะเขามันประหลาด ไม่เหมือนตัวอื่น



“หืม.. กลิ่นมนุษย์นี่ นี่น้องไปเจอมนุษย์มาหรอ” นัตซึมิสูดจมูกฟุดฟัดก็ได้กลิ่นแปลกปลอม หางสีน้ำตาลทั้งสองข้างสะบัดไปมาอย่างระแวง



“อื้อ ยังเป็นเด็กอยู่เลย ไม่เป็นไรหรอก”



วันนี้เป็นงานแต่งงานของพี่สาวคนโตของยูกิเมะซึ่งแต่งให้กับลูกชายของครอบครัวจิ้งจอกซึ่งมีถิ่นฐานอยู่อีกภูมิภาคหนึ่ง เมื่อเช้ามีการทำพิธีเรียกฝนเพื่อกลบเสียงขบวนแห่ ยูกิเมะไม่ชอบเดินนิ่งๆจึงออกวิ่งไปจากฝูง กว่าจะนึกออกว่ามนต์คุ้มฝนน่ะ... จะมีเฉพาะในเส้นทางของจิ้งจอกตัวก็เปียกโชก แล้วก็ได้เจอกับจิซึรุ...



เขาเจอเด็กมนุษย์นั่นมาสองวันติดแล้ว



เมื่อวานเพราะสะเพร่าไปจึงเผลอติดกับดักนายพราน ยูกิเมะหอนร้องเรียกจนหมดแรงแม้จะรู้ว่าท่านพ่อ ท่านแม่ และพี่น้องที่อาศัยอยู่ไกลออกไปคงจะไม่ได้ยิน ท่านแม่เคยเล่าให้ฟังแล้วว่าให้ระวังกับดักของนายพราน เพราะนายพรานไม่เคยปราณีสัตว์จำพวกจิ้งจอก แต่สุดท้ายเป็นตอนนั้นที่มีเด็กมนุษย์คนนึงเดินมาเจอเขาโดยบังเอิญ ทำแผล แล้วก็ให้อาหารกับเขา



มือขาวแตะไปที่แผ่นอกของตัวเอง ในนั้นมีผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าอ่อนซึ่งถูกซักแล้วอยู่



เด็กน้อยเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลที่อยู่ๆก็วิ่งเข้ามาหลบสายฝนในโพรงเดียวกับเขา ยูกิเมะกลั้นหายใจตามสัญชาตญาณเมื่อมีร่างเล็กๆของใครอีกคนเข้ามาอยู่อาศัย



‘จะให้มนุษย์เห็นไม่ได้เป็นอันขาด ถ้าเห็นแล้วก็ให้ฆ่าทิ้ง’





มันเป็นกฎเหล็กของเผ่าพันธุ์ที่จิ้งจอกทุกตนทราบดี แต่ยูกิเมะไม่อยากฆ่าใคร เขาไม่เคยฆ่า ไม่เคยแม้กระทั่งออกล่า... คิดได้อย่างนั้นก็รีบเก็บหางสีขาวของตัวเอง เลื่อนหน้ากากให้กระชับกว่าเดิม อีกฝ่ายเป็นผู้มีพระคุณต่อเขา แต่ถึงอย่างนั้นก็จะให้รู้ไม่ได้เด็ดขาด



โดยไม่รู้ตัว เมื่อเด็กมนุษย์ทำท่าจะร้องขอความช่วยเหลือ เขารู้ว่ามันจะนำพาเด็กนั่นไปสู่ความตาย คิดได้เขาเองก็เผลอคว้าร่างนั้นไว้เสียแล้ว




.



เช้าวันถัดมา จิซึรุกินข้าวโดยไม่อิดออด กินเสร็จแล้วก็รีบวิ่งออกไปใส่รองเท้าที่ชานด้านนอก



“จะรีบไปไหนละหืม... เมื่อวานจิซึรุคุงก็กลับซะเย็นเลยไม่ใช่หรอลูก” คุณยายของจิซึรุนั่งปักผ้าอยู่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี ปกติเด็กๆมักจะงอแงไม่ชอบสถานที่ชนบทแบบนี้ แต่จิซึรุน่ะ รักธรรมชาติ ดอกไม้ ต้นหญ้าที่สุด



“ก็เมื่อวานฝนตกนี่นา” เด็กน้อยยู่ปาก



“ฮ่าๆ นั่นสินะ แดดจ้าขนาดนี้ฝนยังตก สงสัยจะเป็นงานแต่งงานของคิทซึเนะละมั้งน้า”



“คิทซึเนะ?” เด็กน้อยตาวาว จะใช่กลุ่มคนที่เห็นเมื่อวานรึเปล่านะ



“พวกเขาเป็นใครหรอครับ” คลานเข่าเข้ามาหาหญิงชราอย่างกระตือรือร้น เธอจึงวางเข้มและด้ายในมือลง ใช้มือเหี่ยวย่นลูบไปที่ผมยุ่งๆนั่น



“จิ้งจอกยังไงละ เคยได้ยินไหม? ฝนตกแดดออก จิ้งจอกแต่งงาน”



“จิ้งจอกแต่งงานได้ด้วยหรอครับคุณยาย” นึกไปถึงสัตว์หน้าขนที่เคยเห็นในโทรทัศน์



“ได้สิ ถ้าเป็นปีศาจจิ้งจอกน่ะนะ”



“พวกเขามีจริงด้วยหรอครับ”



“มีสิจ๊ะ ถ้าจิซึรุมีความเชื่อ เหมือนที่ยายเอง... ก็เชื่อเหมือนกัน”



.



“ฝนตก~แดดออก~จิ้งจอกแต่งงาน” ฮัมเพลงไปด้วยฝีเท้าก็ก้าวไปตามรอยหินเดิมที่มีรอยตะไคร่สีเขียว เพราะเมื่อวานฝนตกหนักอากาศในป่าก็เลยเย็นสบายเป็นพิเศษ



ถึงเมื่อวานจะหลงทางก็เถอะ หวังว่าป่าคงจะไม่แปลกเหมือนเมื่อวานนะ



ซ่า...ซ่า 



ส่วนที่เขาชอบมากที่สุดก็คือลำธารเล็กๆที่มีน้ำเย็นไหลผ่านอยู่ตลอดเวลา มันใส และมันเป็นที่ประจำของเขาแต่วันนี้กลับมีผู้อื่นจับจองอยู่แล้ว



“ยูกิ~”



เจ้าของชื่อตกใจรีบคว้าหน้ากากขึ้นมาสวม เพราะเผลอหลับถึงไม่ได้กลิ่นมนุษย์ที่ปะปนมาในอากาศ ยูกิเมะลุกขึ้น มองร่างเดิมที่เขาเพิ่งจะพาออกไปส่งเมื่อวาน



“กลับมาทำไม”



“จิซึรุอยากเล่นด้วย” ยิ้มเผล่แล้วก็ถลาไปกอดร่างสูงกว่าในชุดยูกาตะสีน้ำเงิน



“ทำไมถึงต้องใส่หน้ากากตลอดเวลาด้วย”



“เพราะมันเป็นกฎน่ะสิ” เผลอตอบไปแล้วก็อยากจะตบปากตัวเอง ที่จริงเขาไม่ควรเผลอรับเอาร่างเล็กๆนั่นไว้ด้วย



เขาไม่ควรอยู่ใกล้มนุษย์



“แต่ตอนนี้ไม่มีคนอื่นนี่ จิซึรุอยากมองเห็นหน้าของยูกิ”



“ไม่ได้หรอก ท่านแม่บอกไว้ว่าห้ามให้คนอื่นเห็นหน้า”



“แต่ว่า...”



“ถ้ายังไม่เลิกพูดเรื่องนี้จะไม่เล่นด้วยแล้วนะ” เขกหัวเล็กๆนั่นไปทีจิซึรุก็กลับมาสงบเสงี่ยม เขาแหงนหน้าขึ้นมองเรือนผมซึ่งไม่ได้ถูกบดบังไป มันเป็นสีขาวละเอียดเหมือนสีผิวของยูกิ และเขาไม่เคยเห็นใครมีผมสีขาวแบบนี้มก่อน



“ผมของยูกิสวยจัง”



“มันน่าเกลียด”



“แต่จิซึรุชอบนะ”



ในฝูงของเขาไม่มีใครมีสีผมเช่นนี้ รวมทั้งไม่มีใครมีขนสีขาวแบบเขามาก่อน ท่านพ่อของยูกิไม่ค่อยอยากจะยุ่งกับลูกที่ต่างไปจากตัวเองสักเท่าไหร่ เพราะมีความเชื่อว่าสีที่ต่างจะนำมาซึ่งเหตุการณ์เสมอ



ไม่มีลูกจิ้งจอกตัวไหนอยากเล่นกับเขา



“อ๊ะ นั่นหางนี่ ยูกิมีหางด้วย” เพราะละจากสมาธิทำให้เผลอหลุดการควบคุมตัวไป เขารีบผละตัวเองออกจากจิซึรุ สัญชาตญาณของสัตว์เริ่มตื่นตัว



จะ... จะทำยังไงดี



“ทำไมต้องถอยไปด้วยอ่ะ หางของยูกิน่ารักจะตาย ให้จิซึรุลูบมันได้มั้ย”



“มะ...  ไม่” จุดอ่อนของเขาก็คือหาง มันเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจพอๆกับผมสีขาวนี้



“ทำไม”



“มันน่าเกลียด”



“ไม่เห็นน่าเกลียดเลย ยูกิเคยดูในทีวี จิ้งจอกสีขาวก็สวยดีออก”



เขาตกใจเมื่อพบว่าความลับของตัวเองถูกล่วงรู้ ใจหนึ่งก็คิดว่าควรฆ่าเด็กมนุษย์นี่ไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่อีกใจก็คิดว่าจิซึรุคงไม่อันตรายอย่างมนุษย์คนอื่น



ถึงเขาจะไม่เคยพบมนุษย์คนอื่นก็เถอะ



แววตาเปล่งประกายนั้นไม่ได้โกหก ยูกิไม่รู้ว่า ‘ทีวี’ คืออะไร แต่เขาอายุมากพอที่จะแยกแยะมันออกว่าจิซึรุไม่ได้โกหกจริงๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นเมื่ออีกฝ่ายบอกว่าเขา ‘สวย’ ไม่ได้น่ารังเกียจเหมือนคนอื่นๆ



“จะ... จริงหรอ”



ท่านแม่บอกว่ามนุษย์น่ะ เป็นอันตราย การที่พวกเขาจะรู้ตัวตนของเรามันทำให้เรามักถูกตามล่า มนุษย์ถลกหนังของพวกเราไปทำผ้าพันคอ และยูกิไม่อยากเป็นผ้าพันคอให้ใครทั้งนั้น



“อื้อ จริงสิ คุณยายบอกว่าจิ้งจอกสีขาวน่ะ หายากแล้วก็เก่งมากๆเลยด้วย”



ได้ยินอย่างนั้นก็ลดการป้องตัวลง ค่อยๆเดินกลับมาใกล้จิซึรุ แขนเล็กจับปอยหางสีขาวฟูฟ่องของตัวเองส่งให้เด็กมนุษย์



“ว้าววว ขนนิ่มมากๆเลย”



นั่นเป็นครั้งแรก... ที่ยูกิคิดว่ามนุษย์อาจจะไม่ได้เลวร้ายทุกคนอย่างที่ท่านแม่บอก ยูกิไม่ได้ถามอีกฝ่ายว่ากลัวเขาหรือไม่ ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าการให้มนุษย์ล่วงรู้ตัวตนเป็นการฝ่าฝืนข้อห้ามอย่างร้ายกาจ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่จิตใจที่แห้งแล้งถึงเหมือนถูกรดด้วยน้ำชุ่มฉ่ำ





เขาได้ยินเสียงกระดิ่งลมแว่วผ่านเข้าหู บอกว่าต่อจากนี้ไป ฤดูร้อนจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว




2



หลายปีผ่านไป หน้าร้อนปีนี้จิซึรุอายุสิบห้าแล้ว ปกติเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวของเขามักจะเริ่มเรียนพิเศษในช่วงปิดเทอมเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับปีการศึกษาหน้าที่จะมาถึง แต่จิซึรุไม่อยากเรียน สำหรับเขาแล้วมีเพียงเป้าหมายเดียวเท่านั้นในฤดูร้อนจึงต้องขยันตั้งใจเรียนกว่าคนปกติเพื่อที่จะไม่ต้องถูกบังคับ



“มาแล้ว”



ริมลำธารเป็นสถานที่นัดพบของพวกเขาในทุกปี ปีนี้ยูกิสูงขึ้นอีกแล้วต่างกับตัวของเขาที่ยังสูงเท่าเดิม



นอนแผ่ลงกับพื้นหญ้าอย่างไม่กลัวสกปรกก็รู้สึกถึงความเย็นที่ริมฝีปาก เผลออ้าปากจนอีกฝ่ายป้อนแตงโมหวานฉ่ำ



“อื้อออออ ยูกิ”



“ฮ่าๆ กินเข้าไปซะ”



ยูกิพิจารณาเพื่อนตัวเล็กที่ไม่มีทีท่าว่าจะเปลี่ยนไปเลย อย่างว่าเพราะพัฒนาการของจิ้งจอกมักจะเร็วกว่ามนุษย์ในวัยเด็ก และหยุดลงเมื่ออายุครบยี่สิบ ดังนั้นเขาถึงยังสูงกว่า



“มันเย็น”



พวกเขามักแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆอยู่เสมอ ยูกิมีความสนใจใคร่รู้ในโลกภายนอกที่เขาไม่เคยได้รับอนุญาตให้ออกไป ปกติจิ้งจอกอายุสิบเจ็ดปีที่เข้าพิธีบรรลุนิติภาวะแล้วเท่านั้นถึงจะสามารถออกล่าได้ และนั่นมันอีกตั้งสองปี



“อากาศร้อนแบบนี้ก็ต้องกินอะไรเย็นๆสิ” 



พูดแบบนั้นแล้วก็เข้าคลุกวงในกับจิซึรุ อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณของหมาทำให้ยูกิชอบที่จะสัมผัสตัวของคนตรงหน้า ที่ฝูงเองก็ชอบเล่นกันแบบนี้ เพียงแต่ไม่มีใครกล้าพอที่จะเล่นกับเขาแม้กระทั่งพวกพี่ๆ กอดรัดฟัดเหวี่ยงไปจนเหนื่อยจิซึรุก็ขอยอมแพ้ หัวเราะเอิ้กอ้ากพลางเอามือไปลูบหูจิ้งจอกสีขาวที่มักจะโผล่มาตอนที่ยูกิอารมณ์ดี



“หูหางโผล่หมดแล้วนะ ยูกิ”



“เอ้อ นี่ อีกสามวันหลังจากนี้ห้ามเข้ามาในป่านะ” ถูกเตือนเรื่องหูเรื่องหางก็นึกขึ้นได้ 



“ทำไมละ”



“พี่สาวคนรองของข้าจะแต่งงาน เจ้าไม่ควรเข้ามา”



กลิ่นของมนุษย์เด็กๆอาจไม่แรงมาก แต่ตอนนี้จิซึรุอายุสิบห้าแล้ว ยูกิได้กลิ่นเพศของเด็กหนุ่มชัดเจนดี และมีอีกหลายคนที่จมูกดีกว่าเขาในฝูง



เขาไม่อยากให้ใครเจอจิซึรุ



มันจะต้องมีปัญหา



เมื่อฤดูหนาวที่ผ่านมามีมนุษย์เร่รอนเผลอหลงป่าเข้ามาหาอาหาร ตอนนั้นพี่ชายคนที่สามของเขาเจอมนุษย์ผู้นั้นแล้วก็ฆ่าทิ้ง ศพถูกทิ้งเปล่าไว้จนเน่าเปื่อยและสลายหายไปเอง



ยูกิไม่อยากให้จิซึรุมีอนาคตแบบนั้น



“แต่หลังจากวันนั้นจิซึรุจะต้องกลับบ้านแล้ว” มันเป็นวันสุดท้ายของวันหยุดฤดูร้อน และเขาก็อยากใช้เวลากับยูกิให้มากที่สุด



“ชู่ววว ฟังข้านะ จิซึรุโตแล้ว คงพอจะรู้ว่าจิ้งจอกตัวอื่นที่ไม่ใช่ข้าน่ะอันตรายแค่ไหน” เขาเตือนอย่างเป็นกังวล แต่ไม่กล้าเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นออกไปเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรังเกียจ



“แต่ว่า...”



“เอาอย่างนี้ หลังเสร็จพิธีข้าจะแอบมาหาเจ้าดีหรือไม่”



หลังจากเสร็จพิธีแล้วทุกคนก็คงจะวิ่งวุ่น เขาที่ไม่มีหน้าที่อะไรคงจะหาทางหลบออกมาได้ ไม่ใช่จิซึรุคนเดียวหรอกที่เหงา แต่ยูกิเองก็เหมือนกัน



ฤดูกาลหมุนเปลี่ยนผ่านในทุกปี แต่ยูกิกลับโหยหาฤดูร้อนมากกว่าสิ่งไหน



“สัญญานะ”



“อื้อ สัญญา”



เขามองลงไปในแววตาฉ่ำน้ำของจิซึรุ รู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองคืออะไร



แต่... เขาจะไม่บอกจิซึรุหรอก เพราะจิซึรุยังเด็ก



ให้มันค่อยเป็นค่อยไปจะดีกว่า




.




คืนสุดท้ายของฤดูร้อน จิซึรุไม่ได้นอน



โชคดีที่เขาโตพอแล้วที่จะแยกห้องนอนกับพ่อและแม่ทำให้การแอบออกมาจากห้องมันไม่ยากเท่าไหร่



“จิซึรุ...” 



เขาเหลือบตาไปที่พุ่มไม้ เห็นหางสีขาวแกว่งไปแกว่งมาก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคือยูกิ ตกใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายไม่เก็บมันเหมือนทุกครั้ง



ผิวหนังส่วนที่โผล่พ้นออกมาจากหน้ากากจิ้งจอกแดงระเรื่อกว่าทุกวัน รวมถึงสาบเสื้อที่แยกออกจนเผยให้เห็นแผ่นอกขาวมีกล้ามเนื้อทำให้เด็กอายุสิบห้าปีอย่างจิซึรุหน้าร้อนวาบ



“ดื่มมาหรอ ยูกิ”



“อื้อ... มันเป็นธรรมเนียมของเราน่ะ”



ยูกิคว้าเอาร่างน้อยนั้นเข้ามาจนชิด เพราะฤทธิ์เหล้าของจิ้งจอกมักจะแฝงไปด้วยบางอย่างกระตุ้นความต้องการ แต่ยูกิรู้ตัวพอที่จะไม่เอามันมาลงกับจิซึรุ เพราะสำหรับเขาแล้ว จิซึรุนั้นมีค่ากว่าหญิงคณิกาที่ท่านพ่อจ้างมาบำเรอความสุขในงาน



“ทำไมตัวร้อนจัง ไม่สบายหรอ” ปกติตัวของยูกิจะเย็นจัดเหมือนหิมะในฤดูหนาว เขาถึงชอบที่จะเข้าไปคลอเคลียตามเนื้อตัวเย็นๆนั่น แต่วันนี้ผิวของยูกิกลับร้อนเป็นไฟ



“เปล่า”



ความเงียบทำให้จิซึรุได้ยินเสียงหัวใจของยูกิ มันเต้น ตุบ...ตับ รวดเร็วกว่าที่เคย มากไปกว่านั้นมันยิ่งทำให้ใจของเขาเต้นระรัวตามไปด้วย




“อยากให้ฤดูร้อนหน้ามาถึงเร็วๆจังเลยนะ”



เขาหลับตา รับสัมผัสบางเบาที่หน้าผาก ไม่ได้ตอบอะไรออกไปแม้ในใจจะคิดเช่นเดียวกัน



ตอนนั้นนั่นเอง ที่จิซึรุเริ่มรู้สึก ว่าระหว่างพวกเขามันมีบางอย่างเปลี่ยนไป...





TO BE CONTINUE





Talk; 






สอบเสร็จร้าวววววว ดีใจน้ำตาไหลเลยค่ะ

เอาจิ้งจอกมาลงซะที ในที่สุด ในที่สุด!!!!



เปลี่ยนแปลงชื่อหน่อยนะคะ จะได้เข้ากับบรรยากาศ

เราได้แรงบันดาลใจจากการที่ดูรายการทีวีเกี่ยวกับคิทสึเนะค่ะ

เรื่องนี้เคยแต่งไว้นานมากกก แต่แต่งไม่จบ แล้วก็เอามารีไรท์อีกเนี่ยแหละ



คิดว่าสามตอนจบนะคะ 55 ถ้าไม่มีอะไรเพิ่มเติมไปมากกว่านี้นะ...



ฝากคุณจิ้งจอกกับเด็กมนุษย์ไว้ด้วยค่ะ :-)

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ทั้งในนี้ wattpad แล้วก็ในแท็กนะคะ

ชอบไม่ชอบยังไงพูดคุยกันได้ค่า #luvstoryoonmin



และเปิดฟิคยาวแล้ว(ไม่ยาวหรอก555)

ลองไปอ่านกันดูได้ค่ะ Seoul Has Fallen

มีแท็กด้วยยย #โซลแฮสฟอลเลน ฝากด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่า :)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

2,922 ความคิดเห็น

  1. #2855 pnnx (@smilefinn12) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 09:02
    ฮือยอมรับว่าลืมมม เลยมาอ่านใหม่แล้วยังชอบเหมือนเดิมเลย น่ารักๆๆ
    #2855
    0
  2. #2754 raina? (@numbea) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 17:33
    ฮื่ิ

    เราชอบอนิเมะเรื่องนี้ๆๆๆ แต่ไม่จบดราม่าได้มั้ยคะฮรึก

    ชอบบ

    อยากให้เขาได้อยู่ด้วยกันนน
    #2754
    0
  3. วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 10:09
    ฮือออออ ชอบเรื่องนี้มากๆค่ะ อ่านแล้วอยากไปญี่ปุ่นเลย ชอบสำนวน ฝนตกแดดออก จิ้งจอกแต่งงานมากค่ะ เด็กๆทั้งสองคนตอนเล่นกอดรัดฟัดเหวี่ยงเป็นอะไรที่น่ารักมากๆ ใจบาง แงงง
    #2723
    0
  4. #2705 Yukime3424 (@SakawaraKeyjung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 19:48
    ความบังเอิญ​ที่อธิบายไม่ได้55555555(ร่ำไห้)​
    #2705
    0
  5. #2500 __0997 (@casanoveenax) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:23
    น่ารักมากเลยค่ะฮื่อออออ หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ...
    #2500
    0
  6. #2492 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 12:52
    เอ็นดูจริงๆ
    #2492
    0
  7. #2310 MayKamon (@may-kamon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 15:50

    ท้ายตอนมีแอบลุ้นนะคะ

    #2310
    0
  8. #1985 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 09:39
    ชอบบบบบบ เราชอบทุกตอนเลย แม้ก่อนหน้านี้มันจะหน่วงๆไปหลายตอนเลยก็เหอะ 55555
    เป็นคนนึงเหมือนกันที่ไม่ชอบแนวดราม่า เพราะแค่ที่เจอในชีวิตก็ดราม่าพอล่ะอ่ะ พอมาเจอในนิยายมันก็พาลให้หดหู่ทุกครั้งที่คิดถึงเลยจริงๆ 5555

    ส่วนเรื่องนี้ น่าสนใจสมกับการรอคอยจริงๆ ชอบแนวนี้อ่ะ น่ารักทั้งพี่กิทั้งจีมินเลยจริงๆ
    #1985
    0
  9. #1863 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 00:36
    อ่านจบแล้วถึงอุทานว่าพระเจ้าเลย แงงงงงง ฮื่อ 
    น้องอยู่ในวัยที่กำลังโตกันทั้งคู่แล้วก็นะ ในสถานการ์ณแบบนี้
    ยูกิคงห่วงความปลอดภัยของน้องมากที่สุดหละ ถ้าไม่ใช่เขาเจอ...
    แล้วก็นะ เจ้าตัวเล็กปีหน้าก็คงจะโตแล้ว ทั้งคู่ต่างรู้หละว่ามันไม่เหมือนเดิม
    จิ้งจอกกับมนุษย์ ฮื่อ ใจนุ ㅠ-ㅠ 
    #1863
    0
  10. #1818 monkeyp. (@any_praew) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 19:45
    ชอบมากกกกก รอติดตามนะคะ
    #1818
    0
  11. #839 รปภ. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 19:05
    พึ่งมาเจอ น่ารักมากค่ะ:)
    #839
    0
  12. #691 jimin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 22:04
    ชอบตอนที่ยูกิเมะยื่นหางให้จิซึรุจับจังเลยค่ะ

    ฮือออออออออออออออ

    มีความนุ่มนิ่ม~~~~



    ดูเป็นความรักที่บริสุทธิ์จังเลยค่ะ

    ความรักระหว่างเด็กมนุษย์กับสุนัขจิ้งจอกขนฟูสีขาว

    ลูกออกมาต้องเป็นลูกครึ่งคนกับหมาแน่นอน 100% ค่ะ

    5555555555555555555
    #691
    0
  13. #641 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 05:53
    วรั้ยยย น่ารักมากค่ะ โอ๊ยยย แต่ทำไมรู้สึกเหมือนตอนจบมันจะดราม่า หวังว่าจะไม่นะ ;-;
    #641
    0
  14. #403 cinnamello -) (@beerbiere) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 10:35
    คุณยูกิกับจิซึรุ ฮืออออ ดีกับใจมาก ๆ โอ้ยยยยไรท์เราชอบมากกกกก ทำไมละมุนแบบนี้ ฮืออ อ่านแล้วคิดถึงหางสีขาวนุ่ม ๆ ของคุณยูกิเลย ???
    #403
    0
  15. #248 OILRAINBOW (@OILRAINBOW) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 23:51
    ไรท์ เราชอบบบ มาต่อน้ะ คือแนวเรื่องคือดีมาก เราชอบแนวเนนนน้ แบบมันให้ความรู้สึกถึงอนิเมะนิดๆ555555 เราอินนนน พูดเลยยยย มาต่อน้ะรอค่าาาา ^_^
    #248
    0
  16. #240 แตมป์ (@stampna) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 13:58
    ไรท์คะ เค้าชอบมากกกกกกกกกกกกกก จำไม่ได้ว่าปกติเม้นในนี้มั้ย แต่เม้นใน wattpad กับติดแท็กนะ ;-----;

    แต่นี่ชอบมากๆๆๆๆเลย ฮรืออออออออ ชอบพล็อตนี้มากๆเลยค่ะ ปกติพล็อตอื่นก็ชอบแล้วนะ 

    มันละมุนมากๆเลยค่ะ ยูกิเมะกับจิซึรุทำเค้าใจสั่นมาก แงงงงงงงง 

    ไม่รู้จะหวีดยังไงดี แต่ถ้าเรื่องนี้ไรท์จะแต่งยาวเค้าจะดีใจมาก 55555555 ;___; ไรท์อยากรวมเล่มมั้ยคะ

    เค้ารักฟิคไรท์ ฮรืออออ ♡♡♡♡♡
    #240
    0
  17. #209 OㅠO (@ggjiji) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 16:50
    เรื่องนี้ใช่มั้ยที่คุณไรท์เตอร์กรองอยู่นาน ชอบจังเลยยยยย จิซึรุน้อยกับพี่ยุนกิ อะไรก็ตามที่เป็นยุนกิมันละมุนไปหมด ยุนกิจะถูกจับแต่งงานด้วหรือเปล่าคะ ไม่เอานะ แล้ววันไหนจะถูกจับได้? ㅠㅠ แงงงงงง อุปสรรคเยอะแยะจังเลย จิซึรุน้อยรีบๆโตให้ทันพี่ยูกินะ
    #209
    0
  18. #208 kingoffish (@kingoffish) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 12:51
    ชอบมากกกกก
    เปลี่ยนไปปกปเยอะๆเลยเนอะ เิๆๆๆๆ
    #208
    0
  19. #207 เนี่นฮิเร็ม (@elf-parnly) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 03:18
    ชอบอ่ะะะะะ แต่ตอนจบเรื่องเศร้ามั้ยอ่ะไรท์ เรารู้สึกละมุนไงก็ไม่รู้ แต่กลัวจบแบบนำ้ตามาเต็มเพราะเป็นรักต่างเผ่าพันธุ์อ่ะ แต่ยังไงก็ชอบอ่ะ ชอบบบบบบบบ
    #207
    0
  20. #205 koipca (@koipca) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 01:01
    น่ารักง่าา รีบมาต่อน้าา
    #205
    0
  21. #203 baby J (@joojie18) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 23:38
    ชอบแนวนี้จังงงงงง (จิงๆก็ชอบทุกเรื่องที่ไรท์แต่ง >< 5555)
    ชอบบรรยากาศของเรื่องอะ ฤดูร้อน น่ารัก ใสๆ แฟนซี ญี่ปุ่นๆ // ทำยังไงดีรักต่างเผ่าพันธุ์แบบนี้ มันน่ารักมาก แต่ก็ไม่รู้แล้วสุดท้ายจะลงเอยยังไง ฮื่อ กลัวจัง
    #203
    0
  22. #202 galaxy.p (@thawanhathai12) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 22:29
    เกรซซซซ. คือมันดีกับจัยยยยยย. น่ารักแรง//กรีดร้องงงง แอบเห็นคอมเม้นของใครซักคนเรื่องspirited away เหยยย คือแบบบ มันใช่~ ให้อารมณ์เดียวกันเลอออ พล็อตฟิคมันได้ใจมาก คือมันดูน่ารักดูมุ้งมิ้ง แต่สารภาพจากใจ นี่ยังจำชื่อน้องจีมแบบญี่ปุ่นบ่ได้เลย5555555 มาแต่งต่อเร็วๆน้าา ไอมิสยูวว
    #202
    0
  23. #200 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 20:50
    ชอบบบบบบบบอ่ะ ยูกิดีอ่ะ ชอบจิซึรุแล้วใช่มะ อยากให้ฤดูร้อนมาถึงเร็วๆจังเนอะ ว่าแต่จะมีทางให้จิ้งจองกะมนุษย์อยู่ด้วยกันได้ไหมมมม
    #200
    0
  24. #199 P I I M . (@choi-minki) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 18:06
    ชอบอะะะ ให้กลิ่นความเป็นญี่ปุ่นมาก อ่านแล้วแอบนึกถึงเรื่อง spirited away มีความน่ารัก ฮือ นี่ชอบแนวนี้อะ แนวแบบที่ไม่ใช่คนเงี้ย555555555555555555555555555 นึกภาพยุนกิเป็นเจ้าของสีขาวแล้วเขินเลย มันต้องน่ารักมากแน่ๆ ดูบริสุทธิ์งี้อะ ยุนกิชอบจีมินแล้วใช่ไหม ภาวนาให้ได้กันเร็วๆ555555555555555555555555555555555555555555555 กลัวพ่อแม่ยุนกิรู้จัง กลัวจะเกิดเรื่องอะ แง ขอให้ไม่เกิดอะไรร้ายแรงนะ TT_____TT

    แต่งแนวนี้บ่อยๆก็ดีนะ เราชอบ? เอาใจช่วยไรท์น้า เห็นว่ามีฟิคยาวด้วย จะตามไปอ่าน! สู้ๆน้า
    #199
    0
  25. #198 PIP'3 (@-pit-) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 17:02
    งื้ออออ ชอบบวบ
    #198
    0