(bts) YOONMIN│LOVE STORY ♡

ตอนที่ 1 : 00 : AGE 1/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,537
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 263 ครั้ง
    24 ก.พ. 59

Title: Age

Cast: BTS,GOT7,OC

Pairing: yoonmin (yoongi x jimin) and a little bit of kookv 

Genre: AU

Rate: PG15



Note: student park jimin and his lecturer




คุณคิดว่าสำหรับคู่รักต่างวัยแล้ว... ความต่างของอายุนั้นสำคัญขนาดไหน


5 ปี 6 ปี 7 ปี หรือว่ามากกว่านั้น



จีมินไม่เคยคิดหรอก เอาจริงๆคือไม่ได้สนใจเรื่องหงุมหงิมแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว


จนกระทั่ง เมื่อไม่นานมานี้นี่แหละ





1



“สวัสดีครับ อาจารย์ชื่อมินยุนกิ แต่เรียกพี่ยุนกิก็ได้นะครับ เพราะพี่เองก็เป็นศิษย์เก่า เป็นรุ่นพี่พวกเรานั่นแหละ”



จีมินเป็นนักศึกษาวิศวะ คณะที่อุตส่าห์ตรากตรำอ่านหนังสือข้ามวันข้ามคืนเพื่อเข้ามาแล้วสุดท้ายคิดอยู่ทุกวันว่านี่กูคิดถูกหรือคิดผิดนั่นละเพราะสิ่งที่เรียนมาตามระบบการศึกษาพื้นฐานแม่งแทบจะช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย



“โห พี่เค้ารุ่น 48 นี่ห่างกับเรากี่รอบวะเนี่ย”



จีมินไม่ได้หันไปสนใจที่แทฮยองพูด แทฮยองเพื่อนของเขากำลังนั่งใช้นิ้วโง่ๆนั่นนับความต่างระหว่างพวกเขากับอาจารย์ที่เพิ่งเข้ามาสอนในเทอมนี้ แทฮยองก็เป็นแบบนี้ ตื่นเต้นกับอะไรทุกอย่างไปหมด 



“อีเหี้ย อาจารย์แม่งจบ M.I.T อ่ะโหดสาสส”



อย่างที่บอกว่าจีมินไม่ได้สนใจ



เจ้าของร่างที่ขาวยิ่งกว่าหลอดไฟในห้องเรียนในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม อาจารย์มินยุนกิเป็นคนไม่สูงแต่กลับดูดี หน้าเด็กอย่างเหลือเชื่อทั้งที่ห่างรุ่นกับพวกเขาเกือบสิบปี 



“อายุ 28 จริงๆหรอวะ หน้าโคตรเด็กอ่ะ”



จีมินฟังแทฮยองพูดแล้วก็ไม่แน่ใจว่าเพราะสีผมสีมิ้นท์เด่นสว่างผิดวิสัยที่อาจารย์ส่วนใหญ่จะทำนั่นรึเปล่าที่ทำให้อาจารย์ยุนกิดูหน้าเด็กขนาดนี้ น้ำเสียงทุ่มนุ่ม ยิ่งเวลาพูดเสียงดังหรืออุทานโคตรจะเหมือนคนเมา(ซึ่งโดนนักศึกษาหลายคนแซวแล้วแม้ว่าจะเป็นคาบแรก) หรืออาจเพราะการเรียนจบจากอเมริกาทำให้มินยุนกิไม่ใช่คนคร่ำครึเหมือนอาจารย์ปู่ในคณะ



แต่จีมินยืนยันว่าเขาไม่ได้สนใจเรื่องอายุ



ดวงตาเล็กเรียวค่อยๆหรี่ลง จดจ้องไปที่คนที่กำลังยืนสอนเรื่องยากๆที่ไม่เข้าหัวเลยซักนิด คนที่ถูกจับจ้องเหมือนจะรู้ตัว แต่เพราะเป็นอาจารย์จึงหันมายิ้มใส่นักศึกษาหลังห้องที่นั่งติดริมหน้าต่าง เด็กหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยแล้วทำทีเป็นจดเนื้อหาที่โชว์ในสไลด์แทน



เวลาสามชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยที่ยังไม่ทันได้รู้ตัว จีมินก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนั่งมองหน้าคนสอนอยู่เฉยๆเหมือนคนโง่ง่ม



“กูไปก่อนนะ นัดจองกุกไว้อ่ะ” แทฮยองรีบกวาดข้าวของใส่กระเป๋าเป้สีดำใบใหญ่ จีมินพยักหน้าเข้าใจแล้วกดหยุดโปรแกรมอัดเสียงซึ่งทำเป็นปกติเวลาที่มีคาบเลคเชอร์ ที่หน้าห้องมีนักศึกษาสาวๆรุมล้อมกันถามคำถามซึ่งอาจารย์ใหม่แกะกล่องก็ยินดีตอบ



จีมินยิ้ม



อาจารย์มินยุนกิจะรู้ตัวมั้ยนะ ว่าจริงๆแล้วพวกหล่อนไม่เคยสนใจเนื้อหาการสอนมาก่อน



จนกระทั่งอาจารย์หนุ่มขอตัวเพราะว่ามีธุระนั่นละ พวกสาวๆถึงได้ยอมล่าถอยไป ในห้องเลคเชอร์ไม่มีคนอื่นแล้วนอกจากจีมิน ได้กลิ่นหอมอ่อนๆที่ยังหลงเหลือเมื่อเดินผ่านหน้าห้องบริเวณโต๊ะอาจารย์ เขาก็เป็นอย่างนี้ ไม่ชอบเบียดเสียดแย่งลิฟท์กับบันไดกับนักศึกษาร้อยกว่าชีวิต โจมาโลนกลิ่นเบอร์รี่ดูจะไม่เข้ากับผู้ชายในวัยใกล้สามสิบเลยแม้แต่น้อย แต่พอผสมกับกลิ่นเหงื่อของคนฉีดแล้วกลับดึงดูดเขาจนหายใจติดขัด



ดวงตาเล็กหรี่ลงอีกครั้งเหมือนเห็นวัตถุขนาดเล็กที่ตกอยู่ข้างโต๊ะอาจารย์สะท้อนกับแสงแดดตอนสี่โมงเย็น นึกสงสัยจนเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมาเป็นกุญแจรถประทับตรามาเซอราติ



จีมินแน่ใจว่าไม่มีใครในเซคขับรถยี่ห้อนั้นแน่ๆ อันที่จริงคือนักศึกษามหาลัยที่ติดสถานีรถไฟอย่างพวกเขาไม่มีความจำเป็นจะต้องขับรถด้วยซ้ำ



ของอาจารย์มินยุนกิ?



โชคดีที่ตึกเรียนของเขาอยู่ติดกับลานจอดรถอาจารย์ จีมินเพียงแค่เดินแล้วชะโงกไปที่ริมหน้าต่างก็พบกับภาพคนที่เดินออกจากห้องเรียนไปเมื่อครู่กำลังหันซ้ายหันขวา ท่าทางกำลังหงุดหงิดใช้ได้เลยด้วย



เขาเดินออกจากห้อง เดินผ่านกลุ่มนักศึกษาหญิงเมื่อกี้แล้วส่งยิ้มให้กับหล่อนอย่างทุกที



จนภาพมินยุนกิที่กำลังหงุดหงิดนั่นปรากฎอยู่ในสายตานั่นละ ชายหนุ่มกำลังคุยโทรศัพท์กับใครซักคน --มินอา--  นั่นเป็นชื่อผู้หญิง อย่างว่าละนะ แทฮยองพูดในห้องว่ามินยุนกิเป็นทายาทบริษัทก่อสร้างขนาดใหญ่ที่มาเป็นอาจารย์เพราะว่าชอบ หน้าตาก็ดี ฐานะก็ดี ไม่แปลกหรอกที่จะมีแฟนสวยๆซักคน



“อาจารย์ครับ...” เสียงเล็กเอ่ยทักอย่างแหบแห้งเมื่อใบหน้าติดหงุดหงิดนั่นหันมามอง คิ้วขมวดแน่นก่อนจะพูดขอตัวกับคนในสาย จีมินคิดว่าได้ยินปลายสายกรีดร้องอย่างหงุดหงิด แต่นั่นไม่ใช่เรื่องของเขา



“เอ่อ ว่าไงครับนักศึกษา”


ยุนกิพยายามปรับน้ำเสียงให้สุภาพแต่มันก็ยังเจือไปด้วยความหงุดหงิดอยู่ดี



“ผมคิดว่าอาจารย์หานี่อยู่” มือซ้ายแบออกให้เห็นสิ่งที่อยู่ในมือ คิ้วที่ขมวดอยู่นั่นถึงคลายลง “มันตกอยู่ในห้องตอนที่ผมเดินผ่าน แต่อาจารย์ออกไปแล้วตอนนั้นน่ะครับ”



จนประโยคนั่นพูดจบอาจารย์หนุ่มถึงได้พิจารณานักศึกษาตรงหน้าอย่างจริงจัง เขาไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นคนสูง แต่อีกฝ่ายกลับมีร่างที่เล็กกว่าเขา มันไม่ได้ผอมแห้งแต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้ออย่างพอดีเป็นสีน้ำผึ้งอ่อนเข้ากับผมสีส้มสว่าง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มและริมฝีปากที่ยิ้มอยู่ตลอดเวลา 



“ขอบคุณมากนะ คุณ...”



“จีมินครับ ปาร์ค จีมิน ตอนแรกว่าจะมาถามอาจารย์เกี่ยวกับเนื้อหาซักหน่อย แต่ผมคิดว่าอาจารย์คงจะรีบอยู่ในตอนนี้ ไว้ถามในคาบหน้าก็ได้ครับ”



พูดจบแล้วก็โค้งให้อย่างสุภาพ เขานับหนึ่ง สอง สะ...



“เดี๋ยวก่อน”



“ครับ?”



จีมินเงยหน้าขึ้นมาคนอายุมากกว่า เห็นแววตาของยุนกิไม่ได้มีความหงุดหงิดแล้ว



“ผมอาจจะไม่สะดวกตอบคุณตอนนี้ แต่คุณอีเมลล์มาถามก็ได้ นี่นามบัตรผม” มือขาวยื่นนามบัตรสีขาวสะอาดซึ่งจีมินแน่ใจว่าเขาไม่ได้ให้มันกับใครในคาบอย่างแน่นอน



“ขอบคุณครับ”




จีมินยืนมองคนที่ขับรถสปอร์ตสีขาวออกไปแล้ว สายตาถึงกลับมาอยู่ที่นามบัตรอีกครั้ง




มิน ยุนกิ .




2



ยุนกิเข้าใจ และมั่นใจตามประสาอดีตนักศึกษาวิศวะว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่เด็กผู้ชายจะมีความทะโมนมากกว่าเด็กผู้หญิง ในคณะที่มีผู้หญิงน้อยจนแทบจะไม่มีเลยอย่างนี้ คนสอนมักจะต้องใช้ความพยายามและน้ำอดน้ำทนมากเป็นพิเศษ...


แต่คะแนนควิซเด็กในมือนี่มันไม่ใช่.........



เขาค่อนข้างมั่นใจว่าดีกรีที่เรียนจบมาไม่ใช่กระจอก แล้วตัวเองก็ไม่ได้สอนแย่ คือจริงๆนะ ตั้งแต่สมัยเรียนแล้วที่เขาเองก็หงุดหงิดอาจารย์ที่สอนไม่ได้เรื่อง และทำได้แค่เก็บความคิดที่ว่าถ้ามีโอกาสได้เป็นอาจารย์ก็จะทำให้ดีที่สุด อาจจะไม่ได้ดีมากแต่ก็น่าจะดีกว่าอาจารย์แก่ๆที่เคยสอนเขาอย่างแน่นอน



พูดไม่ออกเลย



คะแนนที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ไม่ใช่แค่นักศึกษาชายแต่นักศึกษาหญิงก็เช่นกัน เขามั่นใจอีกนั่นละว่าไม่ได้ออกข้อสอบยาก เคสก็ใช้ตามที่สอนในคาบแล้ว



ทำไม!



ตัวเลขแดงเถือกที่โชว์หราอยู่ที่หน้าใบรายชื่อของเด็กนักศึกษาทำให้ต้องกุมขมับอีกรอบ ในบรรดากลุ่มอาจารย์ก็ไม่อนุญาตให้แจกเอฟมากตั้งแต่เทอมแรกด้วย แต่ถ้าคะแนนมิดเทอม ควิซสองของเด็กๆยังเป็นอย่างนี้ต่อไปเขาจะเอาอะไรไปบอกคณบดีเล่า บอกว่าตัวเองสอนห่วยอย่างนั้นนะหรอ?



งานที่บริษัทยังไม่เครียดเท่านี้เลยนะ



ดวงตาไล่ไปตามใบรายชื่อ ที่จริงตอนตรวจข้อสอบเมื่อกี้ก็เห็นอยู่แวบๆว่ามีคนได้เต็มด้วย นิ้วเรียวพลิกกระดาษเป็นกองอย่างมีความหวัง



คนนี้ไง!



นักศึกษาปาร์ค จีมิน



ที่จริงมีอีกคนที่ชื่อคิมแทฮยองแต่ยุนกิกลับคุ้นเคยชื่อของจีมินมากกว่า จีมินคือนักศึกษาคนนั้นที่ยุนกิเคยให้อีเมล์ไป จากวันนั้นจีมินก็มักจะส่งเมล์มาถามเนื้อหาที่ไม่เข้าใจอยู่เสมอ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ยุนกิรู้สึกขุ่นเคือง อายุจะใกล้เข้าสามสิบแล้วยุนกิคิดว่าแยกออกระหว่างนักศึกษาที่ถามคำถามเพราะต้องการที่จะ ‘เข้าหา’ กับ ถามเพราะมีเรื่องสงสัยจริงๆออกและจีมินเป็นเด็กประเภทหลัง เด็กหนุ่มที่เขาจำได้แค่ว่ามีผมสีส้มมักทำให้เขารู้สึกสนุกอยู่ตลอดเวลาที่ได้คิดคำตอบ ถกกันในประเด็นต่างๆที่นักศึกษาคนอื่นอาจจะคิดไม่ถึง เขาเป็นพวกแพ้เด็กใฝ่รู้ ใฝ่เรียนเพราะหาได้ยาก แล้วจีมินก็ดันเป็นเด็กประเภทที่ว่า พูดตามตรงก็คือเอ็นดูนั่นละ



ยุนกิหันไปพลิกเพื่อหากระดาษคำตอบของปาร์คจีมินอีกครั้ง ตอนตรวจเขาไม่ได้เปิดชื่อดูหรอกเพราะไม่อยากทำให้ตัวเองลำเอียงในการตรวจ แต่กระดาษคำตอบนั่นทำให้เขาประทับใจจริงๆ คำตอบที่เขียนมาด้วยลายมือเรียบร้อย และสะอาด คำที่เขียนถูกกลั่นกรองมาอย่างดี



ไม่ได้ไบแอสนะพูดจริงๆ



“อ้าว ลายมือแบบนี้ ปาร์คจีมินนี่ใช่มั้ยอาจารย์มิน” เขาสะดุ้ง หันไปเจออาจารย์ลุงกำลังยืนอยู่ที่ด้านหลัง จริงๆการมองว่าใครกำลังทำอะไรอยู่จากด้านหลังมันค่อนข้างเสียมารยาทแต่เพราะอายุน้อยกว่าเขาจึงทำได้เพียงตอบรับไปเท่านั้น



“ครับ อาจารย์ชอง เขาได้ท็อปเซคผมน่ะ”



“ฮ่าๆ ตามเคยละนะ เด็กคนนี้ดูเผินๆเหมือนจะไม่ตั้งใจเรียน แต่ก็ทำการบ้านหนักอยู่เสมอ ถ้ามีนักศึกษาอย่างปาร์คจีมินอีกหลายๆคนในห้องก็ดีอยู่หรอก”



“ไม่ใช่เด็กเรียนหรอกหรอครับ” ยุนกิมั่นใจว่าทุกครั้งที่หันไปมองเจ้าเด็กผมส้มนั่นก็มองมาตลอดไม่ได้ก้มเล่นมือถือเหมือนเพื่อนข้างๆนะ



“เด็กกิจกรรมตัวยงเลยละ เพื่อนเยอะมาก เห็นช่วงสอบๆก็ติวให้เพื่อนด้วย”



“อ่า... ครับ”





ยุนกิเดินควงกุญแจรถออกมาหลังจากเคลียร์คะแนนทุกอย่างเสร็จ ปกติเขามามหาลัยแค่อาทิตย์ละสองครั้ง และส่วนมากเข้าสอนเสร็จแล้วก็กลับไปทำงานต่อที่บริษัททันที ระหว่างทางก็แวะทักทายนักศึกษาทุกคน เขาค่อนข้างสนิทกับเด็กๆเพราะความเป็นรุ่นพี่ทำให้สนิทใจด้วยง่ายกว่าอาจารย์ทั่วไป



“ไม่ใช่ตรงนี้สิ จองกุก นายต้องแทนค่าแบบนี้ต่างหาก” สายตาดันเหลือบไปเห็นคนที่เพิ่งพูดถึงนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ข้างคณะ นั่นปาร์คจีมิน เพื่อนที่นั่งข้างๆและมีเด็กหนุ่มอีกคนที่ยุนกิไม่คุ้นหน้ากำลังขีดๆเขียนๆอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่



เพราะถูกจ้องนานๆทำให้จีมินรู้ตัว เขาเงยหน้าขึ้นไปมองร่างโปร่งในชุดสูทสีน้ำตาลเข้ม แล้วถึงคลี่ยิ้มให้อาจารย์ยุนกิ



“ยังไม่กลับหรอครับอาจารย์” อีกฝ่ายทักมาแบบนั้นยุนกิถึงเดินเข้าไปที่โต๊ะของเด็กหนุ่มสามคนนั้น “ทำอะไรกันอยู่ละ พวกเรา” เขาเหลือบมองลงบนกระดาษก็เห็นมันเขียนไว้บนหัวว่าแสตท 1



ปาร์คจีมินเรียนปีสามแล้วยังไม่ผ่านแสตท 1 งั้นหรอ?



“นี่จองกุกครับ น้องเรียนปีหนึ่งแต่ไม่ค่อยเข้าใจวิชาแสตทผมเลยช่วยติว” จีมินแนะนำจองกุกให้กับคนตรงหน้า เด็กหนุ่มชื่อจองกุกรีบหันมาก้มหัวทักทายก่อนจะแนะนำตัวเอง 


“จอนจองกุก บริหารปีหนึ่งครับ”



อ้อ เด็กต่างคณะ ถึงว่าไม่เคยเห็นเลย



“พี่ยุนกิทำไมเพิ่งกลับเอาป่านนี้ละครับ” เป็นเสียงของเด็กอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆจองกุก ยุนกิหันไปมองแล้วถึงร้องอ๋อ นี่คือเพื่อนของปาร์คจีมิน ชื่ออะไรนะ แท... แท



“แทฮยองครับ คิมแทฮยอง อาจารย์จำจีมินได้ทำไมจำผมไม่ได้ละ” แทฮยองแซวอย่างไม่คิดอะไร



“ฮ่าๆ ก็ดูจากคะแนนควิซแล้วจีมินได้ท็อปน่ะสิ เราก็คะแนนดีนะ คิมแทฮยอง”



“ไอ้จีมินก็ยังงี้แหละครับ ท็อปตลอด จะเอาเกียรตินิยม”



ยุนกิเห็นจีมินยิ้มออกมาอย่างขลาดเขิน เขาคิดว่าจีมินน่ารักนะ เป็นเด็กที่น่าเอ็นดูมากๆ อย่างที่บอกว่าเขาแพ้เด็กเรียนด้วย มือถึงได้เอื้อมไปขยี้ผมสีส้มเบาๆอย่างไม่รู้ตัว



“ได้อยู่แล้วแหละ พยายามเข้านะ”



ยุนกิอาจไม่รู้ว่าภายใต้รอยยิ้มสุภาพของจีมินมีอะไรซ่อนอยู่ในนั้น ใจของเด็กหนุ่มสั่นระรัว แต่เขากลับไม่ได้แสดงออก จีมินไม่สามารถวางสายตาออกจากอีกคนได้เลย แม้ยุนกิจะไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น ร่างสูงเดินจากไปแล้ว เสียงโทรศัพท์ที่ตั้งไว้เป็นพิเศษดังขึ้นทำให้จีมินรู้ว่านั่นคือเสียงเรียกเข้าสายของคนรักของยุนกิ เขามักจะตัดสายบ่อยๆตอนที่สอนในคาบ



“มึง... เอาจริงหรอวะ จีมิน”



แทฮยองมองมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด จีมินยักไหล่ใส่ในขณะที่แก้ตรงที่ผิดให้จองกุกเป็นรอบที่สิบห้า



“กูก็แค่ชอบเค้าเอง ไม่เห็นเป็นไรเลย”



จีมินไม่ได้คิดจะเอาเกียรตินิยมไปเสี่ยงกับอาจารย์มินยุนกิ สำหรับเขาแล้ว มันไม่เกี่ยวกับว่าเราจะคิดยังไงเพราะคนอื่นก็แค่มองในสิ่งที่เราแสดงออกเท่านั้น ตราบเท่าที่เขายังเป็นนักศึกษาที่น่ารักอยู่อย่างนี้ ใครก็มาว่าเขาไม่ได้


ส่วนเรื่องความคืบหน้าหรืออย่างอื่น ให้เป็นไปตามโอกาส น่าจะดีกว่า.





3




“เอ้า โชนนนนนนนนนน” 



สอบมิดเทอมนรกได้จบลงแล้วเมื่อวานสดๆร้อนๆ ทั้งจีมินและแทฮยองแค่มองหน้ากันก็รู้ว่าขอกลับไปนอนให้หายเหนื่อยก่อนซักวันแล้วค่อยมาฉลอง เพื่อนๆในเซคนัดกันเรียบร้อยแล้ว เหล่าสาวๆก็กลับไปแต่งหน้าทำผมให้กลับมาสวยเหมือนเดิมหลังจากใส่มาส์กมาสอบทุกวัน พวกเขาถึงมานั่งอยู่ที่คลับแถวมหาลัยในตอนนี้



ดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์ยกขึ้นเมื่อปากของเขายิ้ม เขารักทุกอย่างในการเที่ยวราตรี ไม่ว่าจะเป็นดนตรีอีดีเอ็มที่คนอื่นชอบคิดว่ามันปวดหัว กลิ่นเหล้า กลิ่นควันบุหรี่ หรือแม้กระทั่งกลิ่นความรักและความใคร่ที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศ แผ่นอกภายใต้เสื้อซีทรูกระเพื่อมไหวตามจังหวะดนตรี รวมถึงขาเรียวใต้กางเกงหนังขยับเป็นจังหวะฮิปฮอป



อย่างที่บอกว่าปาร์คจีมินไม่ได้เป็นเด็กเรียน และเพื่อนๆทุกคนก็รู้ดีกว่าลีลาของจีมินไม่ใช่ธรรมดา



ในสายตาของอาจารย์และผู้ใหญ่คนอื่นๆ ปาร์คจีมินก็เป็นแค่เด็กธรรมดา ไม่ได้แต่งกายถูกระเบียบร้อยเปอร์เซ็นแต่ก็ไม่น่าเกลียด เป็นเด็กชอบทำกิจกรรมและรู้จักคนเกือบทั้งคณะ แต่นั่นก็คือนักศึกษาปาร์คจีมิน ไม่ใช่ ‘ปาร์ค จีมิน’ คนนี้



“มึงว่าจะมีคนมาขอเบอร์มันกี่คนวะ” คิมโดยองที่เริ่มเมาแล้ววางแบงค์พันวอนสามใบลงบนโต๊ะอย่างใจป้ำ จากนั้นก็มีอีกหลายคนพูดตัวเลขมากมายออกมาทั้งที่เมา



ยังไม่ทันตอบอะไรเขาก็ถูกแทฮยองลากไปเต้นที่ฟลอร์ หากเป็นเมื่อก่อนจีมินคงจะต้องกลุ้มใจว่าจะทำยังไงกับเพื่อนคนดีที่เมาไม่รู้เรื่องทุกครั้ง แต่ในตอนนี้เด็กหนุ่มในแจ็คเก็ตหนังที่คอยประกบแทฮยองอยู่ด้านหลังทำให้จีมินไม่จำเป็นต้องคิดมากอีกต่อไป



น่าอิจฉาแทฮยองที่มีแฟนเด็กที่โตเป็นผู้ใหญ่กว่า



แต่เด็กๆน่ะ ไม่ใช่เสปคของจีมินหรอก



“แทแท เมาแล้วป่าววะ”เขากระซิบที่ข้างหูแทฮยอง แต่อีกฝ่ายกลับยิ้ม



“ยังๆ แต่สนุกว่ะ ไม่ได้มาตั้งนาน” ช่วงที่ผ่านมาพวกเขาคงจะเรียนหนักมากไปจริงๆ



“มึงรู้มั้ยว่าเมื่อกี้กูเจอใคร” แก้วเหล้าของอิมแจบอมชนเข้าที่แก้วเหล้าของจีมิน ไม่รู้ว่ามันผ่านคนเบียดเสียดมาเจอพวกเขาได้ยังไงเหมือนกัน แต่คิ้วก็เลิกเพื่อเป็นการถาม


“ใคร”



“อาจารย์มินว่ะ”



“หื้ม?”



“อาจารย์มินยุนกิไง เห็นมากับเพื่อนอยู่ที่โต๊ะนู้น” มันชี้นิ้วไปอีกฝั่งนึง หัวเราะแล้วก็หันไปเต๊าะสาวทรงโตที่เดินเข้ามาใกล้ จีมินไม่ได้แปลกใจว่าทำไมยุนกิถึงรู้จักร้านนี้ เจ้าของก็คือศิษย์เก่าคณะเดียวกัน พวกเขาถึงได้กล้าเมาเป็นหมาทุกครั้งที่มาเพราะอย่างน้อยก็ไม่โดนปรับ แต่ที่แปลกใจคือ ทำไมถึงได้มาวันเดียวกันนี่ละ



จะว่าบังเอิญ... ก็บังเอิญจริงๆ



จีมินสาบานว่าเมื่อเต้นไปเรื่อยๆเขาก็ได้พาตัวเอง แทฮยองและจองกุกเดินไปถึงอีกฝั่งของฟลอร์ที่ ‘บังเอิญ’ เป็นโต๊ะของใครบางคนที่เพิ่งฟังมาจากแจบอม ดวงตาหลังเลนส์สีเขียวเทาหรี่เพื่อมองหาเป้าหมาย แล้วก็หยุดอยู่ที่โต๊ะใหญ่ที่มีชายสี่ห้าคนนั่งอยู่ ผมสีเขียวมิ้นท์นั่นยังคงเป็นจุดเด่นอยู่เช่นเคยแต่วันนี้มินยุนกิไม่ได้ใส่สูทเรียบร้อยสมมาดอาจารย์เหมือนทุกวัน กางกางยีนส์สีเข้มกับเสื้อสีดำตัวโคร่งทับด้วยแจ็กเกตหนังสีเดียวกันตัดกับผิวขาวๆนั่นอย่างชัดเจน ถึงแม้ในโต๊ะจะมีผู้ชายอีกคนนึงที่ทำผมสีชมพู แต่ยังไงดวงตาของจีมินก็ยังหยุดอยู่แค่ที่อาจารย์มินยุนกิอยู่ดี 



จีมินมอง มอง แล้วก็มอง



จนเห็นอีกฝ่ายหยิบโทรศัพท์ พูดอะไรกับเพื่อนแล้วก็เดินไปทิศทางเดียวกับจีมินรู้ว่ามันเป็นห้องน้ำ เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะบอกกับจองกุกว่า ขอไปห้องน้ำและฝากแทฮยองไว้ จองกุกมองมาอย่างรู้ทันแต่แล้วยังไง



ยังไงจีมินก็ไม่แคร์อยู่ดี




ห้องน้ำในคลับแบ่งแยกออกเป็นสองแบบคือห้องน้ำของแขกซึ่งเต็มไปด้วยคนที่มาซึ่งเป็นแขกธรรมดาๆ กับห้องน้ำวีไอพีซึ่งเป็นของเจ้าของและเพื่อนๆ เพราะจีมินเป็นรุ่นน้องถึงได้มีอภิสิทธิ์ไม่ต้องไปเบียดเสียดกับคนอื่นแต่ก็แลกกับการที่จะต้องรักษาความสะอาดอย่างเคร่งครัด



จีมินเป็นแผ่นหลังจากยุนกิกำลังก้มๆอยู่ที่อ่างล้างหน้า อาศัยจังหวะนั้นทำเป็นล้างมือ สาบานว่าแค่อยากมาเห็นอาจารย์มินยุนกิชัดๆ ไม่ได้อยากแอบฟังเค้าคุยกันจริงๆ




“ผมมาเที่ยวกับเพื่อน”


.


“ก็กับพวกนัมจุน ซอกจินงี้ไง”


.


“ที่ผมไม่รับก็เพราะว่าผมติดคุยกับอาจารย์คนอื่นอยู่”


.


“คุณอย่างงี่เง่าได้มั้ย”


 .


“ผมไปไม่ได้ ผมติดประชุม”


.


“ฟังผมก่อน... ผม”



“โธ่เว้ย!” 



จีมินสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างทุบกับผนัง เมื่อเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นอีกฝ่ายหันมาสบตาเขาพอดีเหมือนกัน



“…จีมิน?”



“พี่ยุนกิ?”



พวกเขาพูดขึ้นพร้อมกัน และที่จริงคือมีแค่ยุนกิคนเดียวเท่านั้นแหละที่ไม่รู้อะไรเลยว่าถูกเขาตาม



“มาเที่ยวหรอครับ” จีมินก้มหัวน้อยๆขณะแสร้งทำเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องบังเอิญ ใบหน้าเนียนขึ้นสีระเรื่อเมื่อสายตาของยุนกิกวาดไปทั่วร่างของเขา จีมินรู้ว่ายุนกิคงตกใจเมื่อเห็นเขา... ในสภาพแบบนี้



“อืม นี่มากับเพื่อนหรอ”


พูดตรงๆคือยุนกิแปลกใจจริงๆ ปาร์คจีมินในชุดเสื้อกล้ามซีทรูอวดหุ่นสวยแม้จะมีแจ็คเก็ตกลุมอยู่กับกางเกงหนังรัดแน่นไปกับเรียวขาทำให้เด็กหนุ่มดูเพรียงบางกว่าเมื่อใส่แสลคดำ ปาร์คจีมินแต่งหน้า ยุนกิแน่ใจแม้ว่าดวงตาจะพร่าเล็กน้อยด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์



และคงจะเป็นเพราะแอลกอฮอล์ที่ทำให้เขาคิดด้วย ว่าอีกฝ่าย... ดูน่ากิน กว่าปกติ



ใช่ น่ากิน


ยุนกิไม่ปฏิเสธว่าตอนนี้เขากำลังคิดกับเด็กนักศึกษาในวิชาตัวเองว่าน่ากิน สมัยเรียนเขาเป็นเพลย์บอยตัวพ่อ แต่พอโตมาแล้วก็อยากทำอะไรให้มันเข้าที่ด้วยการคบคนที่คิดว่าโอเค เลิกพฤติกรรมฟันด่ะ แล้วก็กลับมาตั้งใจขยันทำงาน...



นั่นไม่ได้ผลเมื่อเขามองจีมิน



เปล่า จีมินไม่ได้ยั่วเขา ดวงตานั้นยังคงมองเขาด้วยสายตาเคารพอยู่เช่นเดิมเหมือนทุกวันที่นักศึกษาปาร์คจีมินมองอาจารย์คนนี้ แต่โธ่เว้ย


ยิ่งเพราะจีมินมองแบบนั้นนั่นละ



ยิ่งเวลาที่ริมฝีปากสีสดนั่นกัดด้วยความเขินอาย เลือดในกายเขายิ่งเดือดพล่าน



“ครับ พี่ยุนกิก็มากับเพื่อนหรอครับ”


รอยยิ้มอ่อนๆนั่นส่งยิ้มให้ยุนกิเมื่อเขาพยักหน้า เด็กหนุ่มไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่บอกเขาว่าขอให้สนุก จากนั้นก็ขอตัวออกไปเท่านั้น


หงุดหงิด



ทำไมหงุดหงิด



ชั่วขณะนั้นที่มินยุนกิไม่ได้คิดเรื่องของแฟนสาวเลยแม้แต่น้อย



แต่กำลังสนใจเด็กหนุ่มธรรมดาๆ ที่ตอนนี้เดินหายไปท่ามกลางฝูงชนแล้ว




.




“ทำไมไปห้องน้ำนานจังวะ” แทฮยองที่เมาขึ้นอีกยี่สิบเปอร์เซ็นพิงตัวเองเข้ากับร่างจองกุกแล้วตอนที่จีมินเดินหาทั้งคู่เจอ จีมินส่งสายตารู้ทันเด็กหนุ่มข้างหลังเมื่อเห็นว่าจองกุกพอใจแค่ไหนที่แทฮยองไม่ได้ทำตัวออกนอกลู่นอกทางมากกว่าที่คิด



ไม่อยากจะเล่าเลย แต่แทฮยองเมื่อก่อนน่ะนะ... 



ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้เด็กจองกุกนี้ลีลา ‘ดี’ ขนาดไหนถึงทำให้คิมแทฮยองคบได้นานขนาดนี้



“กูไปห้องน้ำมาแล้วเจอพี่ยุนกิ”



“อ้าวหรอ” แทฮยองหยิบกระเป๋าตังขึ้นมาเปิดแล้วรูดซิปช่องลับ จากนั้นก็ยื่นถุงยางให้จีมิน



“เอาติดตัวไว้สิ จะได้ไม่นก”



เป็นจองกุกที่ตกใจว่าทำไมแฟนตัวเล็กของเขาถึงพกของพรรค์นี้



“มึงเมาละ” จีมินเหยียดยิ้ม รีบยัดถุงยางที่ได้รับจากแทฮยองมาใส่ในกระเป๋าเสื้อ เขาไม่ได้คิดจะใช้มันหรอก จริงๆนะ



“เมาเหี้ยอะไรละ”



คิมแทฮยองโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจแนบชิบกับใบหน้าเขา



“กูได้ยินมานะ ว่าผู้หญิงในเซคแอบไปถามรุ่นพี่รุ่นเดียวกับพี่ยุนกิมา...”



ใกล้จนจีมินรู้ว่าแทฮยองรู้... ว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรง



“ใครก็เคยได้พี่ยุนกิอ่ะ ก็บอกกันเป็นเสียงเดียวกันทั้งนั้น...”



ใกล้จนเขาไม่ได้ยินเสียงอื่น



“ว่าเด็ด” 







Talk;


สวัสดีค่า ฟิคบังทันเรื่องแรกที่เอาลงเลย ฝากด้วยกับแท็ก #luvstoryoonmin นะคะ

มีแต่งเก็บไว้เยอะมากเลย แต่ขอดูฟีดแบคก่อนนะคะ แอบเขินอยู่เหมือนกัน 555

ตัดเป็นสองตอนเพราะว่าเยอะค่ะ 8200 กว่าคำ เอ็นดูนักเรียนจีมกันเยอะๆนะคะ >.<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 263 ครั้ง

2,922 ความคิดเห็น

  1. #2914 unickverse (@nickcuname) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 11:04
    บฟวสรหวไงงฟกาสห นักเรียนก็แซ่บ อาจารย์ก็เด็ด มวยถูกคู่แล้วนะคะะ????????
    #2914
    0
  2. #2716 EntOo (@EntOo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:13
    อมกกกกก. ชอบกลิ่นอายเรื่องนี้มากๆ จบพาร์ทที่คำว่าเด็ด
    #2716
    0
  3. #2635 mmsays (@sunshineisty) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 09:23
    โอ้ยยยย จีมินนนน
    #2635
    0
  4. #2611 สามเส้นปังปัง (@fuchlwara) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 14:42
    &#127770;เด็ดจีงเป่า
    #2611
    0
  5. #2478 POP2540 (@pop032540) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 23:13
    ต้องลองจีมินถึงจะรู้
    #2478
    0
  6. วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 23:40

    กี๊สสสสสสส ใครจะเด็ดกว่ากันล่ะคะเนี่ย หืดหาดดดด

    #2333
    0
  7. #2279 twynse (@twynse) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 00:48
    แง้งงง แซ่บๆมากค่ะ
    #2279
    0
  8. #2278 MayKamon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 22:33

    จีมินโหมดเซ็กซี่กร้าวใจป้าจริง

    #2278
    0
  9. #2264 คิมซง (@alicecynthia) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 11:10
    <p>คนอะไรซื้อเล่มและอ่านในเล่มก่อนค่อยมาอ่านในเว็บอีกทอด 5555555 เราเองค่า</p><p>เรื่องนักศึกษากับอาจารย์นี่อ่านกี่ครั้งก็แบบ ฟฟฟฟฟฟฟ ใต้ความเรียบง่ายนั้นช่างร้อนแรง</p><p>ชอบความที่จีมินเป็นเด็กที่ดูธรรมดาแต่เรียนเก่ง ทำกิจกรรมและเพื่อนเยอะ แต่ยามค่ำคืนนั้น....</p><p>เอาจริงไม่ใช่แค่อาจารย์ยุนกิหรอกค่ะ เจอจีมินแต่งตัวแบบนั้นเราก็คงมีอึ้ง ใครจะคิดว่าน้องจะฮอตขนาดนี้</p><p>ฮืออออออ แล้วอาจารย์ก็ท่าทางไม่ธรรมดานะคะ โอเค ถือว่าศีลเสมอกันทั้งคู่เนอะ 5555 <br></p>
    #2264
    0
  10. #2068 『` Raypiadea 』 (@atlove-323) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 01:21
    ชอบการบรรยายนะคะ &#128156; ชอบคู่นี้ซะแล้วสิคะ >__<
    #2068
    0
  11. #1969 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 15:15
    กรี้ดดดดดดด ทำไมจีมินดูผัว แต่ยุนกิผัวกว่า หุๆ จีมินโคตรควีนอ่ะ
    #1969
    0
  12. #1847 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 01:08
    อ่า นักศึกษาปาร์คจีมินเนี่ยแบบเนี้ยมีอยู่จริงๆนะ ในคลาสเรียนก็ดูปกติดี
    แต่พอคะแนนสอบก็มาก็แอบท็อปเบาๆ นิสัยดี เพื่อนเยอะ เที่ยวเก่ง
    มีความแซ่บในตัวสูงมากเลยจีมินอ่า ฮึๆ เหมือนตัวเป้งจะเจอกันเลยน้า
    มินยุนกิจะทนนักศึกษาปาร์คจีมินได้นานขนาดไหนนะ โอกาสมันมีมาเรื่อยๆ
    มีมาก็ใช้ ทีละนิดทีละหน่อยสินะจีมินอ่า ~
    #1847
    0
  13. #1404 HOUSEOFJIMIN (@HOUSEOFJIMIN) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 01:24
    เด็ดด อะไรอ่าาา น้องอยากกรีดร้องงงงงง
    #1404
    0
  14. #899 NANAYEERP (@NANAYEERP) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:33
    หื้มมมม >_<~ เด็ดจนิงไหม จีมรีบพิสูจน์สิ้ 55555555
    #899
    0
  15. #872 MTYPEFAN (@MTYPEFAN) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 23:16
    โอ้โหยยยยยยยยย -0- ...ว่าเด็ด !!! >,,<
    #872
    0
  16. #843 Phuphatawantok (@9593TAEGI) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 14:43
    ;--; จีมินเธอมันร้ายยยย ชอบจังงงง จีมินคือดีงามมากลูกแงงงงง อาจารย์กับนักเรียนนี่มัน /ต่อมศีลธรรมกระตุก
    แต่หนูวางตัวดีมาก ปลื้ม ไม่รู้ว่าพี่ยุนกิหรือจีมินใครจะเด็ดกว่ากันนะคะ
    ชอบภาษามากเลยค่ะ ลื่นมากกก ชอบสำนวนด้วยดี๊ดี
    #843
    0
  17. #721 som-_-moment (@som-_-moment) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 19:33
    "เด็ด" ว๊ายยยยยจีมินนนน
    #721
    0
  18. #712 queen s (@nwoum) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 23:12
    โอ้ยยยยยยย สนุกมากค่ะ ชอบมาก ภาษาสวยมากๆเลย ฮือ T_______________T
    #712
    0
  19. #711 queen s (@nwoum) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 23:12
    โอ้ยยยยยยย สนุกมากค่ะ ชอบมาก ภาษาสวยมากๆเลย ฮือ T_______________T
    #711
    0
  20. #676 jimin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 19:36
    อาจารย์มินเด็ดสินะคะ >_____<

    อย่านะจีมิน...

    ..

    ..

    .

    อย่าช้า~

    555555555555555555555
    #676
    0
  21. #630 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 00:36
    แวร้ยยย ดูแบดจังเลย ;///;
    #630
    0
  22. #557 -_- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 13:06
    ชอบอ่ะ เข้ามาอ่านเป็นครั้งที่สามแล้ววววว เลิฟฟฟฟฟฟ
    #557
    0
  23. #556 -_- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 13:06
    ชอบอ่ะ เข้ามาอ่านเป็นครั้งที่สามแล้ววววว เลิฟฟฟฟฟฟ
    #556
    0
  24. #548 theycallmebaepsae (@choannzz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 00:19
    ฮือพ่ายแพ้อ.มินลุคนี้มาก จีมมินก็แซ่บไม่หยอก อยากรู้แล้วว่าพี่ยุนกิจะเด็ดแค่ไหน ; ______ ;
    #548
    0
  25. #373 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 19:06
    ชอบคนแบบนี้อ่ะ แบ่งเวลาเป็นรู้หน้าที่ แล้วที่ได้มาไม่ใช้จริงๆเหรอออ
    #373
    0