Bring and Back Story | MINJ ♡

ตอนที่ 2 : minj | Backstroke 1/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    22 มิ.ย. 62

Title : Backstroke

Author : bringnback_

Pairing : mh x jr



.



‘ไม่ทำแล้วโว้ย’


มินฮยอนตะโกนในใจ ตะโกนในใจที่หมายถึงการมีคำพูดร้อนระอุอยู่ในใจแต่ไม่สามารถนำออกมาเป็นคำพูดได้


ตลอดทั้งเดือนที่ผ่านมามินฮยอนเอาแต่หมกหมุ่นอยู่กับงานตลอดเวลา ทำงานที่รับมอบหมายชนิดที่คิดแล้วคิดอีกตลอด 24 ชั่วโมง


จริงๆ ทั้งวันทั้งคืนจริงๆ


ไม่ใช่เพราะงานที่ทำอยู่ตอนนี้หนักเกินไปหรอก แต่เพราะหัวหน้างานของเขาเพิ่งลาออกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยต่างหาก หลังจากนั้นหน้าที่ทั้งหมดจึงตกมาเป็นของเขา เขาที่ทำงานมานานที่สุดในทีมตอนนี้


ถึงจะดีใจที่ได้คิดงานและแสดงความคิดของตัวมากขึ้น แต่ต้องยอมรับว่าการรับตำแหน่งหัวหน้าคนใหม่นั่นไม่ง่ายเลย


“วันนี้ไปไหนเปล่าวะ” แบคโฮเพื่อนสนิทฝั่งตรงข้ามถามขึ้นมากลางความคิดที่ร้อนระอุ


“จะให้กูไปไหนได้ โปรเจคเวรนี่ยังทำแผนไม่เสร็จเลย” มินฮยอนโยนปากกาลงโต๊ะ ยกสองมือลูบหน้าตัวเองก่อนถอนหายใจเสียงดัง


“กูเห็นมึงนั่งทำหน้าเครียดมาครึ่งเดือนแล้วมั้ง ไปหาอย่างอื่นทำบ้างเหอะ” แบคโฮเอ่ย


“ไม่ได้ ต้องทำให้เสร็จ”


“โอ้ย วันศุกร์อะ กลับบ้านเร็วๆ หรือไปหาอะไรทำนู่น อยู่แต่ตรงนี้จะคิดอะไรออกกูถามหน่อย”


มินฮยอนคิดตามคำพูดของเพื่อน ก็จริงที่เขานั่งอยู่ตรงนี้ตลอดเวลาและคิดงานไม่ออก หรือเขาควรออกไปหาอย่างอื่นทำบ้างจริงๆ


แบคโฮสะพากกระเป๋ากล่าวอีกนิดหน่อยว่าจะไปฟิตเนสสักสองชั่วโมงก่อนกลับบ้าน อืม เป็นความคิดที่ดีนะ แต่คนอย่างมินฮยอนน่ะออกกำลังกายซะที่ไหน


เขานึกถึงกิจกรรมที่พอทำได้ระหว่างเก็บของลงกระเป๋าช่องใหญ่ ต่อด้วยเก็บโน้ตบุ๊คลงกระเป๋าช่องกลาง และเก็บหูฟังลงช่องเล็กข้างหน้า แต่ก่อนเก็บหูฟังลงไปมินฮยอนกลับเห็นใบสะสมแต้มการเข้าใช้สระว่ายน้ำที่เคยว่ายเมื่อนานมาแล้วเข้า


เกือบลืมไปเลยว่าตัวเองน่ะชอบว่ายน้ำ


ไม่รู้ทำไมเมื่อก่อนถึงชอบว่ายน้ำมาก ไปวันเว้นวันเลยก็ว่าได้ แต่เพราะหน้าที่การงานจึงทำให้เขาออกจากกิจกรรมนั้น และห่างหายจากสระว่ายน้ำที่ไปประจำในระยะนี้


คงไม่แย่อะไรถ้าวันนี้ลองกลับไปว่ายน้ำที่เดิมสักหน่อย


เขาเลือกกลับไปคอนโด ค้นหากางเกงว่ายน้ำในลิ้นชักและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสบายๆ หยิบอุปกรณ์อาบน้ำสระผมที่ควรใช้และออกจากคอนโดอีกครั้ง



.



บรรยาการสโมสรเล็กๆ ที่คนไม่เยอะเท่าไหร่ทำให้มินฮยอนยิ้มออกมา อาจเพราะวันนี้เป็นวันศุกร์สิ้นเดือน คนอื่นคงเลือกไปสังสรรค์ตามร้านอาหารเสียมากกว่ามาว่ายน้ำแน่ๆ


ก็ดีแล้ว จะได้ไม่รู้สึกเคอะเขินตอนที่ว่ายน้ำเก้ๆ กังๆ


เขาเปลี่ยนชุด เก็บของไว้ในล็อกเกอร์ หยิบหมวกและแว่นตาว่ายน้ำออกจากกระเป๋า รวมทั้งโทรศัพท์กับผ้าเช็ดตัวก่อนเดินไปล้างตัวในสะอาด มินฮยอนชอบจังหวะล้างตัวก่อนลงสระที่สุด เพราะเหมือนเป็นการเตรียมความพร้อมให้ตัวเปียก ทั้งยังตื่นเต้นเล็กน้อยที่ร่างกายโดนน้ำเย็นๆ


เขานำผ้าเช็ดตัวและโทรศัพท์ไปวางไว้ที่เก้าอี้ริมสระ ข้างๆ ที่ผู้ชายร่างเล็กกำลังปรับสายแว่นตาว่ายน้ำหน้าเครียด อาจเป็นเพราะมินฮยอนมองจ้องเกินไปอีกฝ่ายจึงรู้ตัว ทำให้คนนั้นหันมามอง


ผู้ชายคนนั้นยิ้มและก้มหัวทักทายเล็กน้อย มินฮยอนยิ้มกลับไป และเราไม่ได้สนใจกันอีก


มินยอนลงไปในสระ ความเย็นของน้ำสีฟ้าทำให้รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย ร่างกายปรับตัวจนชินกับความเย็น และเขาก็เลือกดำลงไปที่ใต้น้ำ


ทางฟรีสไตล์ของมินฮยอนยังโอเคอยู่ เขาคิดอย่างนั้น วาดมือขึ้นว่ายไปสามครั้งและเงยหน้าขึ้นหายใจจังหวะที่สี่ จากสระทางด้านซ้ายไปด้านขวา เขาว่ายไปกลับอยู่อย่างนั้นอีกสี่รอบก่อนหลบมาพักเหนื่อย


ตะคิวกินหน่องขาเขาไปเรียบร้อย


อาจเพราะไม่ได้ว่ายน้ำนานหรือไม่ได้วอร์มร่างกายเสียก่อนเลยเป็นเช่นนี้ อาการของมินฮยอนไม่ได้รุนแรงเท่าไหร่ เขาจึงเลือกยืนพักให้ตะคิวนั้นหายเสียก่อน


“คุณ”


มีคนเรียกมินฮยอนแน่นอน พอหันไปตามเสียงนั้นจึงพบว่าเป็นผู้ชายที่พบเมื่อก่อนหน้า


“ครับ”


“คุณว่ายฟรีสไตล์แปลกๆ”


คือยังไง มินฮยอนออกจะงงกับประโยคนั้น


“ยังไงนะครับ”


“คือไม่ได้จะสอนอะไรนะครับ แต่คุณว่ายน้ำเกร็งมากเลย ท่าฟรีสไตล์จังหวะที่เงยหน้ามาหายใจ หูคุณต้องแนบแขนแล้ววาดแขนอีกข้างไปอย่างธรรมชาติ แต่คุณยกไหล่สูงแถมยังดูเกร็งอีก…พรุ่งนี้จะเมื่อยได้นะ”


มินยอนว่านี่แหละคือการสอน


“พอดีว่าผมไม่ได้ว่ายน้ำมานาน ท่าทางคงจะแปลกๆ ไปน่ะครับ”


“ถ้าว่ายถูกต้องคงดีต่อสุขภาพของคุณ” คนตัวเล็กเอ่ยก่อนยิ้มอีกครั้งแล้วออกตัวว่ายไปอีกทาง


ถึงจะมาแบบงงๆ แต่โอเค... ท่าว่ายเขาผิด จะรับฟังไว้และปรับปรุงแล้วกัน



.



คำตอบของคำถามเมื่อช่วงเย็นที่ว่าทำไมเมื่อก่อนถึงชอบว่ายน้ำนักคงเป็นการไม่คิดอะไรเลยในหัว


สี่สิบห้านาทีผ่านไปในหัวของเขาไม่ได้คิดอะไรเลยตอนว่ายน้ำนอกจากจับจังหวะเงยหน้าขึ้นมาหายใจ อาจจะคิดขึ้นมาบางเวลาหยุดพัก แต่เชื่อเถอะว่าตอนลอยตัวบนผิวน้ำในหัวของเขาไม่มีอะไรสักอย่าง


สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนหนึ่งเดือนที่แสนเหนื่อยเขาได้พักผ่อนเรียบร้อยแล้ววันนี้ มินยอนชักไม่อยากกลับบ้านไปคิดเรื่องงานที่แสนปวดหัวแล้วละ


และมินฮยอนควรขึ้นจากสระเพราะน้ำเริ่มเย็นลงอีกครั้ง นาฬิกาบอกเวลาสองทุ่มสิบนาที สโมสรนี้กำลังปิดอีกไม่ช้า เขาตัดสินใจเก็บข้าวของบางส่วนแล้วไปอาบน้ำ มองรอบสระอีกครั้งจึงพบว่าตนเป็นคนสุดท้ายที่ขึ้นจากสระของคืนนี้


หลังจากอาบน้ำเรียบร้อย มินฮยอนได้แวะดื่มชาก่อนกลับคอนโดที่คาเฟ่หน้าสโมสร เขาสั่งชาร้อนง่ายๆ แบบกา พร้อมหยิบนิตยสารแจกฟรีบนชั้นมาอ่าน บทความน่าสนใจอย่างเหตุผลของการลาออกจากงานนั้นทำเขาแอบหัวเราะ ก็อย่างนี้แหละ คนเราชอบเจออะไรที่ตรงกับความคิดในหัวแบบบังเอิญบ่อยๆ


“ขอนั่งด้วยคนนะครับ”


อ่า ผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว


“อ๋อ เชิญครับๆ”


มินยอนพับเก็บนิตยสาร ผายมือเชิญผู้มาเยือนก่อนยกน้ำชาขึ้นจิบ เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองนิดหน่อย เพราะไม่รู้จักมักคุ้นกับคนตรงหน้า


“ผมกวนคุณรึเปล่า” อีกฝ่ายเริ่มถามอีกครั้งคล้ายชวนคุย


“ไม่กวนครับ ตามสบายเลย”


ถึงแม้ในใจมินฮยอนจะบอกว่าคุณกำลังกวนผมอยู่ แต่ไม่พูดไปน่าจะดีกว่า


“ทำไมวันนี้ถึงมาว่ายน้ำละครับ ผมไม่เห็นคุณมาสักพักใหญ่”


“เคยเห็นผมหรอ” มินฮยอนชี้นิ้วที่ตัวเอง


“แน่นอนสิครับ ผมเป็นครูสอนว่ายน้ำที่นี่”


ไม่น่าแปลกใจที่ครูสอนว่ายน้ำจะบอกว่าเขาว่ายน้ำท่าผิด แต่การที่ใครสักคนจำเราได้แม้ไม่เจอมาสักระยะหนึ่งก็น่าแปลกอยู่เหมือนกัน ทั้งๆ ที่ไม่เคยคุยหรือรู้จักมาก่อน แต่คุณคนนี้กลับจำมินฮยอนได้แม่น


“คุณยังเหมือนเดิมที่ว่ายน้ำเสร็จแล้วมานั่งจิบชาก่อนกลับ”


อย่าว่างั้นงี้เลย แต่เขาเริ่มกลัวแล้ว ไม่ใช่ว่าถูกสะกดรอยตามหรอกนะ


“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นละครับ ฮ่าๆ อาจดูน่ากลัวไปหน่อย แต่ผมเจอคุณที่ร้านนี้ทุกครั้งหลังเลิกงานทำให้จำได้ดี”


เก็ต อย่างกับอ่านใจ ตอบคำถามอย่างมีเหตุผล


“อ๋อ แต่ผมยังสงสัยที่คุณจำผมได้” มินฮยอนตอบ “ทั้งที่เจอคนมากมายน่ะครับ”


“ไม่แปลกหรอกครับ เรื่องจดจำหน้าตาและชื่อคนอื่นคือเรื่องถนัดของผม” ผู้ชายคนนั้นจิบโกโก้ร้อนในมือ

เราคุยกันอีกพักใหญ่ถึงเรื่องงานของกันและกัน ช่วงเวลาที่มินฮยอนหายไปจากสโมสร กิจการครูสอนว่ายน้ำที่ลูกค้าน้อยลง ความเครียดสะสมที่เกิดจากการทำงานหนัก การทำให้ตัวเองผ่อนคลายหลังเลิกงาน หรือแม้แต่อาการนอนไม่หลับของเขาที่เป็นมาสักพัก


ถ้าคิดในแง่ดีการได้คุยกับคนแปลกหน้าหรือคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อนนั้นเข้าท่าไม่น้อย เขาสามารถพูดได้ทุกอย่าง ไม่รู้เบื้องหน้า ไม่รู้เบื้องหลัง และไม่มีผลประโยชน์ต่อกัน


บทสนทนาตรงนี้ทำให้มินฮยอนรู้สึกสบายใจอีกครั้ง


ผมมินฮยอน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”


“ครับ ผมจงฮยอน ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน”


ครั้งหน้าถ้ามีโอกาสเจอกันอีก หวังว่าจงฮยอนจะเรียกชื่อของเขามากกว่าเรียก คุณ ในทุกประโยค


“เออใช่ ผมอยากจะบอกคุณอีกอย่าง” จงฮยอนเรียกเขาเอาไว้ก่อนแยกย้ายไปรถของตัวเอง “ตอนที่คุณลอยตัวบนน้ำ คุณดูผ่อนคลายที่สุดเลยนะครับ”



tbc


#bnbminj


.



เมื่อวานมีโอกาสไปว่ายน้ำหลังหลังเลิกงานมาค่ะ เลยเอามาแต่งฟิคดูดีกว่า อาจจะไม่สมจริงเรื่องท่าทางเท่าไหร่ แต่เราว่าความรู้สึกตรงนั้นมันเข้าท่าดี สำหรับเรื่องสั้นนี้ยังมีอีกสองตอน รบกวนติดตามกันด้วยนะคะ ;_;


ขอบคุณค่ะ

ติชมได้ทั้งทางคอมเม้น และติดแท็กทวิตเตอร์ #bnbminj เลย :-D


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #12 one9love (@tunwa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 06:30
    จำเค้าได้ดีเลยนะ
    #12
    0
  2. #11 Jjang_CM8 (@Jjang_CM8) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 14:48
    จงฮยอนเเอบมองเค้าตลอดเลยใช่ทั้ยเนี่ยยยย
    #11
    0
  3. #10 p-ppixvii (@p-ppixvii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 01:29
    จงฮยอน เธอมีพิรุธนะ 555555 ชอบภาษาคุณไรท์จังค่ะ อ่านแล้วภาพการ์ตูนญี่ปุ่นลอยมา น่ารักกก อ่านแล้วอยากว่ายน้ำด้วยเลยย ;---; รออีกสองตอนนะคะะ
    #10
    0
  4. #9 Blahpara (@parapuii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 00:42
    หื้มมมมม จงฮยอนฉันได้กลิ่นแปลกๆ จากเธอนะมองมานานแล้วช่ายม้าาาาาา 55555
    #9
    0
  5. #7 3x1space (@newmyaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 22:40

    จงฮยอนนี่แค่อยากรู้จักหรือมีอะไรในใจด้วยคะ แอ่ๆๆ

    ทั้งทักเขาก่อน ทั้งขอนั่งด้วย แถมยังแอบมองอีก

    ไม่งั้นคงไม่รู้หรอกเนาะว่าเขาว่ายน้ำเป็นยังไง


    ปล.อยากเห็นผู้ชายว่ายน้ำบ้างค่ะ

    อยากได้อาหารตาขาวๆ555555555

    #7
    0