Bring and Back Story | MINJ ♡

ตอนที่ 1 : minj | ความสัมพันธ์สำคัญที่สุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    10 มิ.ย. 62

Title :ความสัมพันธ์สำคัญที่สุด

Author : bringnback_

Pairing : mh x jr


.



ในบรรดาความสำคัญ ความสัมพันธ์สำคัญที่สุด

มินฮยอนคิด



คิดย้อนกลับไป เกิดอะไรขึ้นมินฮยอนยังไม่แน่ใจเลยด้วยซ้ำ พวกเราไม่ได้คุยกันครึ่งปี และสัญญาครั้งสุดท้ายที่ไม่ได้ทำนั้นยังคงจำได้ แต่ก็ไม่รู้จะกลับไปทำตามสัญญานั้นได้อย่างไร


‘ปีใหม่นี้เรามีอะไรให้จงฮยอน’

‘เราไม่มีของมาแลกหรอกนะ แต่จะรอดูสิ่งนั้นจากมินฮยอนแล้วกัน’


ความสัมพันธ์ตรงนั้นของพวกเราหายไปไหน



.



อาจเป็นวันที่มินฮยอนคุยกับจงฮยอนน้อยลงรึเปล่า


เพราะการงานในแต่ละวันมีหน้าที่เพิ่มมากขึ้น เด็กจบใหม่อย่างพวกเราการทำงานที่แรกมักทุ่มเททั้งแรงกายและแรงใจ ใครใช้ทำอะไรไม่เคยบ่น


‘ทำงานเป็นยังไงบ้าง’


‘เหนื่อยมาก แต่สนุกดี’


เขาตอบกลับทันทีหลังแจ้งเตือนข้อความจากจงฮยอนแสดงขึ้นมาบนหน้าจอ


มินฮยอนรู้ตัวเสมอว่าอาการดีใจอย่างออกนอกหน้าเมื่อเห็นจงฮยอนทักมาช่างชัดเจน เพราะเพื่อนคนนี้ช่างเป็นคนพิเศษสำหรับเขา


ช่วงนั้นเราคุยกันทุกวัน ตั้งแต่เช้า กลางวัน เย็น มีเวลาว่างก็คุย แบ่งปันเมนูอาหาร สไตล์การแต่งตัว สภาพอากาศประจำวัน หรือแม้แต่ความห่วงใยที่ไม่ค่อยได้รับจากเพื่อนคนอื่นๆ


‘เรากำลังกลับบ้าน ดึกแล้วไม่มีรถเมล์เลย แท็กซี่ก็ไม่มี สงสัยต้องเรียก grab’


‘ยังไงถึงบ้านแล้วมินฮยอนบอกเราหน่อยนะ เราเป็นห่วง’


ถึงจะไม่เข้าใจว่าผู้ชายตัวใหญ่อย่างเขาน่าเป็นห่วงตรงไหน แต่เมื่อถึงบ้านแล้ว มินฮยอนไม่อิดออดสักนิดที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาจงฮยอนว่าถึงบ้านอย่างปลอดภัย


เราผูกพันกันผ่านตัวอักษร เขาเผลอยิ้มคนเดียวไปหลายครั้งต่อวันเพียงเพราะเราได้คุยกัน


แต่แล้วชีวิตประจำวันก็บีบให้เราคุยกันน้อยลง มินฮยอนทำงานมากขึ้นเท่าตัวเมื่อผ่านช่วงทดลองงาน เขาตอบแชทช้าลงจากสิบนาทีเป็นหนึ่งชั่วโมง ล่วงเลยเป็นครึ่งวัน และสุดท้ายก็กลายเป็นข้ามคืน


มินฮยอนนอนคิดถึงเรื่องราวพวกนี้ในวันที่ฝนตกหนัก ถ้าวันนี้ยังคุยกับจงฮยอนเหมือนเดิม พวกเราจะพัฒนากันไปถึงขั้นไหน



.



แต่มินฮยอนเพิ่งคิดได้ว่า แท้จริงแล้วจงฮยอนไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่พิเศษต่อเขาขนาดนั้น และที่ผ่านมาอาจมีแค่เขาคนเดียวที่คิดว่าตัวอักษรพวกนี้มันช่างวิเศษ


‘ทำอะไรอยู่หรอ’


‘กำลังกินข้าวน่ะ’


จงฮยอนแนบภาพข้าวที่ราดด้วยผัดผักส่งมาด้วย มินฮยอนชินตากับเมนูอาหารนี้อยู่แล้ว เพราะจงฮยอนเลือกกินสิ่งนี้แทบทุกวัน


‘กินแบบนี้ทุกวันไม่เบื่อแย่หรอ 5555’


จงฮยอนไม่ได้ตอบแชทของมินฮยอนในทันที เขารอมันอย่างไม่ร้อนใจเท่าไหร่ สลับไปเล่นโซเชียลอื่นๆ บ้างเพื่อเช็คข่าวสารรอบวัน จังหวะที่รีเฟรชเพื่ออ่านโพสล่าสุด มินฮยอนก็เกิดความรู้สึกบางอย่างในใจขึ้นมา เมื่อเห็นข้อความของจงฮยอนตอบโพสของผู้อื่นอยู่


ดองแชทอย่างนั้นหรอ มินฮยอนคิด แต่ก็เอาเถอะจงฮยอนอาจเข้าแอพนี้อยู่ คงกลับไปตอบแชทเขาอีกไม่นานแน่ๆ


อย่าน้อยใจอะไรกับเรื่องเล็กๆ นักเลย จงฮยอนน่ะไม่ได้มีเหตุผลที่ต้องตอบแชทของเขาคนเดียวสักหน่อย



.



‘เขาเป็นคนดีที่สุดเท่าที่เราเคยเจอมา - kim jonghyun’


มินฮยอนรู้สึกอึดอัดในใจนิดหน่อยตอนเห็นโพสนี้ในวันที่กรมอุตุแจ้งว่ามีกลางวันยาวนานที่สุด


เขาคิดได้อย่างเดียวในตอนนั้น คือจงฮยอนอาจจะกำลังคบกับใครสักคนอยู่ ถึงแม้เสี้ยวนึงของความคิดจะบอกว่าจงฮยอนอาจหมายถึงเขา แต่ยอมรับเถอะว่ามันช่างเพ้อเจ้อเหลือเกิน เพราะความสัมพันธ์ของพวกเราได้เลือนลางลงไปทุกทีแล้ว


โพสลักษณะนี้ของจงฮยอนมีออกมาเรื่อยๆ และมินฮยอนรับรู้มันทุกวัน ไม่มีการเอ่ยชื่อบุคคลนั้น ไม่มีภาพถ่ายที่ชัดเจน และไม่มีการเคลื่อนไหวของความสัมพันธ์ นอกจากโพสที่ชื่นชมคนๆ นั้นอย่างชื่นใจ


มินฮยอนคงทนอ่านไปทุกวันไม่ไหว


เขาจัดการ mute ทุกช่องทางที่จะเห็นข้อความของจงฮยอนทั้งหมด ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากเห็น และไม่อยากจะใส่ใจอีก


ข่มใจ มินฮยอนต้องข่มใจไม่เปิดเข้าไปอ่านข้อความอัพเดตพวกนั้น เก็บทุกความอึดอัดในใจเอาไว้ แล้วปล่อยมันไปสักวัน


ความสัมพันธ์ที่แสนดีของมินฮยอนถูกปิดลงก่อนเข้าฤดูหนาวของปีนี้



.



ความรักครั้งแรกในวัยผู้ใหญ่ของมินฮยอนไม่สู้ดีนัก


เขารู้สึกเบื่อหน่ายนิดหน่อยที่ต้องตามใจผู้หญิงที่จีบติดจากที่ทำงาน การเจอหน้ากันทุกวันทำให้มินฮยอนรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง


และก่อนที่จะรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ เขาตัดสินใจเลิกคุยกับเธอ เพื่อที่จะทำงานร่วมกันต่อไปในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง


ชีวิตของเขาถูกใช้ต่อไป และบางครั้งยังคงคิดถึงความสัมพันธ์ที่แสนพิเศษกับจงฮยอนอยู่ มินฮยอนคิดว่ามันน้อยลงไปจากใจบางส่วนแล้ว ความรู้สึกที่อึดอัดพวกนั้น เขาคิดถึงแต่เรื่องดีที่มีให้กัน แม้ไม่ได้ติดต่อไปหาจงฮยอนอีก


แต่แล้ววันนั้น คืนที่ฝนตกลงมาในเดือนสิบสอง ตอนที่เขานอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงสีเทาอย่างเชื่องช้า บางประโยคในหนังสือทำให้เขาอยากทำอะไรสักอย่างเพื่อส่งท้ายปีเก่า


มีใครบ้างที่เขาอยากทำการ์ดขอบคุณตลอดปีที่ผ่านมา


‘จงฮยอน’


เพื่อนที่ชื่อจงฮยอนถูกเอ่ยออกมาด้วยเสียงอันแผ่วเบา มินฮยอนช่างใจอยู่นานกับชื่อนี้


มันผ่านมานานแล้ว ความรู้สึกก็น้อยลงไปแล้วเช่นกัน ถ้าเขาทักไปขอที่อยู่จงฮยอนเพื่อส่งการ์ดให้คงไม่ใช่เรื่องน่าอึดอัดใจอะไร


ช่องทางเดียวที่พอจะมีอยู่คือทวิตเตอร์ รายชื่อที่ถูก mute ไว้ถูกปลดล็อกขึ้นมาใหม่


จงฮยอนยังคงสนใจเรื่องเดิมๆ หนังสือชื่อประหลาด เพลงที่มีทำนองแปลกหู โปสการ์ดที่วาดขึ้นมาเองอย่างตั้งใจ สถานที่ที่มองออกไปเห็นท้องฟ้าและภูเขาลูกใหญ่ถูกถ่ายไว้โดยจงฮยอน


สิ่งที่ทำให้มินฮยอนหลงใหลพวกนั้นยังอยู่


และคนนั้นที่ถูกพูดถึงอย่างจริงใจยังมีบนหน้าไทม์ไลน์อย่างสม่ำเสมอ


ความอึดอัดเล่นงานมินฮยอนอีกแล้ว


‘ปีใหม่นี้เรามีอะไรให้จงฮยอน’


‘เราไม่มีของมาแลกหรอกนะ แต่จะรอดูสิ่งนั้นจากมินฮยอนแล้วกัน’


ตัดสินใจทักจงฮยอนไปด้วยความรู้สึกทั้งกล้าและกลัว กล้าที่กลับไปเจอความจริง และกลัวว่าข้อความของเราอาจไม่ถูกตอบ


จากแค่โปสการ์ดเปลี่ยนมาเป็นของสักชิ้นที่เคยอยากซื้อให้เมื่อครั้งที่ความสัมพันธ์ยังคงพิเศษ


เขาจะชวนคุยอะไรต่อดี ในเมื่อเราไม่ได้คุยกันเป็นเวลานาน


‘มินฮยอนมีอะไรอีกรึเปล่า’


ก่อนคำถามของมินฮยอนจะถูกส่งออกไป ตอนนั้นจงฮยอนเลือกที่จะถามก่อน คำถามที่เล่นเอาหน้าชา และเขาไม่อยากตีความในแง่ลบนัก


‘ไม่มีแล้ว เราไม่กวนจงฮยอนและ’


ไม่รู้ทำไมมินฮยอนไม่กล้าส่งของขวัญไปให้อย่างที่ใจคิด แม้แต่โปสการ์ดที่เขียนถึงความสัมพันธ์ที่แสนพิเศษระหว่างพวกเรามินฮยอนก็ไม่กล้าส่งไป


ความเสียใจกับตัวเองเกิดขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล



.



ครึ่งปีผ่านไปเร็วกว่าที่คิด


วันที่อากาศกำลังดีมินฮยอนพบกล่องของขวัญชิ้นหนึ่งบนตู้เสื้อผ้าจากการเก็บของเพื่อย้ายที่อยู่ใหม่ ไม่ต้องเปิดดูให้เสียเวลาก็รู้ว่ากล่องใบนี้เก็บอะไรไว้


เขาคิดว่าถึงเวลาแล้วหรือยังที่เจ้าของสิ่งนี้ควรได้รับมันสักที


‘จงฮยอน ตุ๊กตาไม้ที่เคยอยากได้ยังอยากได้อยู่ไหม’


มินฮยอนส่งข้อความแสนโง่เง่าไปหาอีกคน และไม่ได้รับข้อความใดๆ กลับมา


ความเสียใจเกิดขึ้นอีกครั้ง และเขาอยากให้มันเป็นครั้งสุดท้าย ความสัมพันธ์ที่แสนสำคัญสำหรับมินฮยอนน่าจะจบลงแล้วจริงๆ แล้วละ


เขารู้สึกเสียใจเพราะชอบความสัมพันธ์นี้มาก


ความสัมพันธ์ที่สำคัญกับเขาแค่คนเดียว




.


#bnbminj


อย่าชอบความสัมพันธ์ไหนมากไปนักเลย

ชอบแค่พอดี ไม่ดื้อกับตัวเองก็พอ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #8 Blahpara (@parapuii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 00:32
    หน่วงจัง แต่ก็อยากรู้ความรู้สึกของจงฮยอนบ้างเหมือนกันนะ
    #8
    0
  2. #6 one9love (@tunwa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 09:15
    เพราะองค์ประกอบหลายๆ อย่างทำให้ความสัมพันธ์มันเปลี่ยนไป
    #6
    0
  3. #5 Jjang_CM8 (@Jjang_CM8) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 23:42
    แงงงง มันหน่วงๆจังเลยค่ะ เสียดายความสัมพันธ์ของทั้งคู่เหมือนกันนะเนี่ย แต่นั่นแหละขึ้นชื่อว่าความสัมพันธ์มันก็ต้องช่วยกันทั้งสองฝ่ายเนอะ
    #5
    0
  4. #4 Aimiya247 (@Aimiya247) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 22:17

    ;_; อ่านแล้วหน่วงหน่อยๆเลยค่ะ ระยะห่างกับความคิดที่คิดไปเองเรื่อยๆเนี่ยมันทำให้อะไรๆเปลี่ยนแปลงได้เสมอจริงๆ เฮ้ออ

    #4
    0
  5. #3 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 22:06
    ถูกใจจัง เราชอบเรื่องที่ทำเรารู้สึกไปกับตัวละครได้ มันก็จะหน่วงๆ ไม่เจ็บถึงขั้นสาหัส แต่ก็ชาจนไม่อยากทำอะไร อ่าาา กดเฟบบบ
    #3
    0
  6. #2 toothminki (@toothminki) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 18:51

    เศร้าหม่นๆ จังเลยนะคะ;-;

    พอห่างกันไปยังไงความรู้สึกที่มีก็น้อยลงไปด้วย

    เสียดายที่สุดท้ายแล้วต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปตามทางของตัวเอง เส้นทางทั้งสองคนดูเหมือนว่าไม่มาบรรจบกันอีกแล้ว

    แต่อย่างน้อยครั้งนึงก็เป็นความรู้สึกดีๆ ที่เคยเกิดขึ้นจริง

    อยากให้เป็นสิ่งที่มินฮยอนย้อนกลับมามองและรู้สึกดีกับมันนะ

    ขอบคุณที่เขียนให้อ่านกันนะคะ

    #2
    0
  7. #1 Ppxcvii (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 16:29

    แงง ตอนจบแอบเศร้าจังเลยค่ะ เสียดายแทนทั้งสองคนที่จะไม่ได้คุยกันอีกแล้วว ;---; ไม่ว่าจะความสัมพันธ์แบบไหนมันก็ต้องช่วยกันรักษาทั้งสองฝ่ายจริงๆเนาะ แต่ภาษาคุณไรท์น่ารักดีค่ะ อ่านแล้วรู้สึกไม่เศร้ามาก แม้ตอนจบจะแอบเสียดายตามมินฮยอน สู้ๆค่าา

    #1
    0