❒ GRAVITY ❒ Sehun ✘ Jessica [HUNSIC]

ตอนที่ 3 : GRAVITY TREE l น้องผิดอะไร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    11 ส.ค. 62







GRAVITY TREE l น้องผิดอะไร



1 ปีผ่านไป

"อายุขนาดนี้แล้วนี่นา"เจสสิก้ากำลังจะสิบแปดปีในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าแล้ว และในวันครบรอบสิบแปดปีเธออยากมีของขวัญให้กับคุณแม่รวมไปถึงพวกพี่ชายที่เลี้ยงดูเธอมา 

แม้ไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน

"แต่..."

"มาถึงขนาดนี้แล้วนะเจสสิก้า หนูจะถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว อย่าลืมสิว่าหนูเป็นคนเซ็นสัญญาเอง"กระดาษเอสี่ที่มีอักษรมากมายถูกสะบัดในระดับสายตาของเด็กสาว คนตัวเล็กกลืนน้ำลายเหนียวหนืดในลำคออย่างยากลำบาก หลังเลิกเรียนพิเศษวันก่อนพี่แบคฮยอนมาช้าเธอเลยขอเดินเล่นแถวนี้ก่อน ไม่คิดว่าจะมีคนมาทาบทามให้ไปถ่ายแฟชั่น ในชั่วขณะคิดว่าไม่น่าสนใจและพวกพี่ชายคงไม่อนุญาต แต่เคยได้ยินเพื่อนในห้องคุยกันว่าผลตอบแทนจากงานสบายๆ นี้ อยู่ในหลักที่น่าพอใจ เจสสิก้าต้องการเงินจำนวนหนึ่งมาซื้อของขวัญและมาใช้ส่วนตัวเพื่อที่จะได้ไม่ต้องลำบากครอบครัวที่อุปการะเธอเป็นอย่างดี โตแล้วก็ควรหาเงินใช้เองบ้าง

ทว่าพอได้คุย หลวมตัวเซ็นสัญญากับพี่ทิฟฟานี่ไปแล้วไม่คิดว่าชุดมันจะออกมาโป๊ะขนาดนี้ ถึงมันจะเป็นบิกินี่ครึ่งท่อนก็เถอะ หากทว่ากางเกงมันก็รัดสั้นจนไม่คิดว่าคนเราจะใส่ลงไปได้

"รีบเอาชุดไปเปลี่ยนเถอะค่ะ ทั้งกองรอเราคนเดียวเลย"ทิฟฟานี่เอ่ยหน้าเครียด

"เออ..."

"ถ้าไม่ถ่ายเจสสิก้ากับพี่จะถูกปรับหลายแสนเลยนะ"

"หลายแสน!"ใบหน้าที่มีสีชมพูระเรื่อซีดเผือดลงในทันที

"ไม่ได้อ่านในสัญญาหรอกหรอ"คนตรงหน้าถาม เจสสิก้าทำหน้าเหยเพราะความเว่อซ่าของตัวเองที่ไม่อ่านสัญญาเหล่านั้นในครบถ้วน เรียกว่าโง่มากๆ เลยดีกว่า"เตรียมตัวเถอะคะ ตากล้องก็ไปขอร้องเขามา ทั้งที่เป็นคนดังแท้ๆ ปล่อยให้เขารอไม่ได้นะคะ"

คนตัวเล็กลุกตามแรงฉุดก่อนจะถูกดึงเข้าไปในห้องแต่งตัวด้วยกันกับพี่ทิฟฟานี่ แม้จะรั้งตัวไว้แค่ไหนก็ไม่สามารถ


*


"ขอโทษด้วยนะคะ อีกสักพักน้องก็จะออกมาแล้วค่ะ"หนึ่งในทีมงานปรี้เข้ามารายงานความคืบหน้าให้กับตากล้องหนุ่มที่กำลังลองแสงอยู่หน้าเซ็ต ใบหน้าหล่อเหลามีรอยหนวดจางๆ พยักหน้าอย่างรับรู้โดยไม่หันมามองหน้าอีกฝ่าย ไม่มีคำบ่นใดๆ เล็ดลอดออกมาด้วยซ้ำ ทำงานมากับคนหลายประเภท ขนาดตากล้องโนเนมกว่าคุณคนนี้ยังบ่นจะเป็นจะตายเพราะกองเลท แล้วดูคนตรงหน้าเธอสิ ดังก็ดัง ไม่เห็นจะบ่นสักคำ ถึงจะนิ่งขรึม แถมยังมีใบหน้าไม่เป็นมิตรก็เถอะ

"ขอบใจนายมากเซฮุน ตากล้องพี่แม่งเลว"ร่างสมส่วนขึ้นชื่อว่าเป็นรุ่นพี่ที่รู้จักกันของตากล้องชื่อดังเดินเข้ามาหา คนที่กำลังเช็คกล้องอยู่หันไปพยักหน้ารับเล็กน้อย

"ไม่เป็นไร"เพราะเขาก็อยู่สตูดิโอข้างกันนี้ แค่เข้ามาถ่ายรูปไม่กี่เซ็ตไม่เหนือบ่ากว่าแรงเลยช่วย ถึงงานถ่ายโฆษณาโบชัวร์เหล่านี้เขาจะไม่ได้รับนานแล้วก็ตาม เพราะรับเฉพาะถ่ายแบบนิตยสาร

"นางแบบมาแล้วค่ะ"เนตรคมกริบเบนมองตามเสียงโดยอัตโนมัติ เขาแค่อยากรู้ว่านางแบบหน้าไหนกันที่ทำให้เขาต้องมารอเกือบชั่วโมง

"พ...พี่เซฮุน"มือที่กำชุดคลุมอาบน้ำสีขาวไว้สั่นระริกจนเผลอปล่อยสาบชุดออกเผยให้เห็นชุดที่อยู่ด้านใน เจสสิก้าตัวสั่นรีบตะครุบไว้อีกครั้ง ทว่าเมื่อปะทะกับดวงตาเรียบนิ่งแฝงความดุดันคู่นั้นก็รู้สึกตัวชาไปหมด พี่เซฮุนมองมาราวกับจะแผดเผาเธอให้กลายเป็นจุลไปต่อหน้าเขา ต่อหน้าทุกคน

"รู้จักกันหรอ"ทิฟฟานี่มีสีหน้าสงสัย ก่อนจะสะอึกเมื่อถูกสายตาของตากล้องหนุ่มตวัดมองคล้ายอยากจะพุ่งมาบีบคอ

"เธอเอาเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดมาถ่ายชุดว่ายน้ำ?"คำพูดที่ยาวที่สุดในรอบวันเปล่งขึ้น ฟังแล้วไม่น่ายินดี ตรงกันข้ามกลับเย็นยะเยือกจนต้องสบตากันเลิ่กลั่ก

"คุณรู้ได้ไง แต่ถึงจะอายุต่ำว่าสิบแปดฉันก็ขอผู้ปกครองแล้ว"หญิงสาวเชิดหน้าอย่างเหนือกว่า ก่อนใบหน้าจะซีดเผือดเมื่อร่างสูงตรงเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยคำที่ทำให้ทุกคนกลืนน้ำลายดังอึ้ก

"พี่เพิ่งรู้นะ ว่าแม่ของเราอนุญาตให้เธอมาถ่ายอะไรแบบนี้ด้วย"

"ม...แม่ของเรา"เจ้าของแบรนด์ที่เป็นรุ่นพี่เซฮุนหน้าเหวอ ในขณะที่คนเป็นน้องเอาแต่ก้มหน้ามองเท้าตัวเองเงียบๆ

"เป็นพี่น้องกันเหรอ"ทิฟฟานี่มองสลับทั้งคู่ไปมาทั้งเหวอทั้งอึ้ง

"กลับบ้าน"

"หนูจะถ่าย"มือที่กำลังเอื้อมมาหาน้องชะงักกลางอากาศ ก่อนริมฝีปากสีคล้ำที่ผ่านการสูบบุหรี่อย่างหนักจะเม้มแน่นเข้าหากัน ดวงตากลมแป๋วที่สบกับเขาอย่างจังล่าสุดก็เมื่อหนึ่งปีก่อน หลังจากเหตุการณ์คราวนั้นเขาเลือกบินไปเรียนด้านการถ่ายรูปที่ออสเตเรีย เพิ่งจะกลับมาได้ไม่กี่เดือน และเป็นเดือนที่ไม่ได้ไปนอนบ้านเลย อืม ย้ายไปอยู่คอนโดนานแล้ว ไม่ได้คุยกันเป็นปีกลับมาทั้งทีดูซ่าขึ้นไม่หยอกเลย

"ก็ถ่ายสิ จะได้ฟ้องร้องกันทั้งกอง อย่าลืมนะว่าอายุเท่าไหร่ แล้วยังไม่มีลายเซ็นจากผู้ปกครอง"ทั้งกองที่ว่าเหงื่อแตกพลั่กกันถ้วนหน้า ก่อนรุ่นพี่คนตัวสูงจะเอ่ยแทรกกลางความอึดอัดเหล่านี้ แน่นอนว่าเขาเป็นตากล้องต้องศึกษาคอนเซปต์เห็นแบบชุดว่ายน้ำที่นางแบบจะใส่อยู่แล้ว

โป๊จะตายห่า!

"เออ นายพาน้องนายกลับไปก่อนเถอะ"ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยทันทีเพราะไม่อยากถูกฟ้องอย่างที่อีกคนได้ลั่นวาจาไว้ ทิฟฟานี่รีบพาเจสสิก้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าตามคำสั่งคนว่าจ้าง เซฮุนเล่นใช้โอกาสนั้นเก็บอุปกรณ์ของตัวเองอย่างเงียบเฉียบ เป็นเวลาที่ทุกคนก็ไม่กล้าเข้าไปยุ่งเช่นกัน

หายไปนานหลายนาที หากทว่าตอนกลับออกมากลับมีเพียงทิฟฟานี่เท่านั้น รุ่นพี่ของเซฮุนเลยรีบเอ่ยปากถามด้วยท่าทีไม่สู้ดีนัก

"ออกไปข้างหลังแล้วค่ะ"

"ว...ว่าไงนะ"รุ่นพี่ของเซฮุนเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก

"น้องบอกว่ามาเองได้ก็กลับเองได้ค่ะ"

คนที่เก็บของเสร็จแล้วได้แค่ขบกรามแน่นจนหน้าผากขึ้นเส้นเลือด ก่อนจะเดินไปจากสตูดิโออย่างชำนาญ ข้าวของทั้งหมดถูกโยนขึ้นรถอย่างหัวเสีย คนตัวสูงยืนเท้าสะเอวอย่างสะกัดกลั้นอารมณ์หัวร้อนขงตัวเอง ก่อนจะเหลือบเห็นร่างคุ้นตากำลังยืนอยู่ข้างถนน ท่อนขาเรียวยาวพาร่างสูงตรงเข้าไปหาคนที่ขึ้นชื่อว่าน้องสาวก่อนจะจับแขนไว้กันอีกฝ่ายหนี

"พี่เซฮุน"เจสสิก้าหน้าตื่นหลังจากหายจากการสะดุ้ง ฝ่ามืออุ่นที่เหมือนจะร้อนจัดทำให้คนตัวเล็กกว่าตัวสั่นเถิบ

"ทำผิดแล้วคิดจะหนี?"เซฮุนเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ทว่าแรงบีบมันคือคำตอบทั้งหมดแล้วว่าเขากำลังโกรธ

"ไม่ได้หนี"การสะบัดมือราวกับคีบเหล็กนี่เป็นเรื่องยากเย็นเรื่องใหม่ที่เธอจดบันทึกเอาไว้นอกเหนือจากการขอพวกพี่คริสไปเที่ยว

"กลับบ้านกับพี่มันจะขาดใจตาย? แล้วที่ไปยืนใส่ชุดโป๊ๆ ให้ผู้ชายมองทำไมไม่รู้จักอาย ทำไมไม่นึกถึงหน้าแม่หน้าพี่คนอื่นบ้าง"คนฟังรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาทันที ก่อนดวงตาจะร้อนผะผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรู้ว่าแม่จะอับอายเพราะเรื่องนี้ พี่ทั้งสามคนเองก็คงไม่ต่าง รวมถึงคนตรงหน้านี้ที่ห่วงความรู้สึกตัวเองยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

"แต่หนูก็ยังไม่ถ่าย"

"แล้วถ้าตากล้องไม่ใช่พี่ คงถ่ายไปถึงไหนต่อไหนแล้วใช่มั้ย โดดเรียนพิเศษมา คนมาส่งเขาคงชื่นใจหรอก"เป็นอีกคำที่น้องฟังแล้วสะอึกจนอยากร้องไห้ใส่พี่เซฮุนเสียดื้อๆ เซฮุนมองสีหน้าซึมลงของน้องอย่างเย็นชา เพราะพวกเขาสี่คนต่างมีกลุ่มไว้พูดคุยกัน เรื่องส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องของน้องทั้งนั้น และเมื่อเช้าพี่แบคฮยอนเพิ่งบอกไปว่ามาส่งน้องเรียนพิเศษแต่เช้าทั้งที่ตัวเองก็งานรัดตัว"จะขึ้นรถได้รึยัง"

เมอซิเดสเบนซ์จอดเทียบข้างทางเท้าก่อนกระจกจะเลื่อนลงมาเผยให้เห็นใครบางคนที่ส่งยิ้มมาให้ตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้าทั้งหมด

"รอพี่นานมั้ยน้องเจ อ้าวเซฮุน!"คนหลังพวงมาลัยที่ประหลาดใจในทีแรกยกยิ้มทักทายเพื่อนที่ไม่ได้พบกันเป็นปี มีแต่ติดต่อกันทางโซเชียลบ้าง ร่างสูงอีกคนยืนหรี่ตามองเพื่อนสนิทกับน้องสาวสลับกัน ทำให้เจสสิก้าอาศัยจังหวะนั้นสะบัดข้อมือจนหลุดแล้ววิ่งขึ้นรถของชานยอลไป มือรีบกดล็อคประตูรถทันที

"อย่าเปิดนะคะพี่ชานยอล"ชานยอลสะดุ้งชะงักมือที่กำลังจะปลดล็อค เซฮุนทุบรถจนเขากลัวว่ากระจกจะแตก เจ้าของรถเผยสีหน้าลำบากใจมีท่าทีอึกอัก จนกระทั่งคว้าโทรศัพท์ที่แผดเสียงขึ้นมาดู

OHSEHUN

แค่เงยมองก็เห็นเพื่อนทำหน้ายักษ์ใส่จากข้างนอก ชานยอลมองคนตัวเล็กที่กอดอกหน้าบึ้งอยู่ข้าง ๆ จึงได้ทำแค่ถอนหายใจแล้วกดรับสาย

(เปิดประตู)ถึงเซฮุนจะสั่งแบบนั้นแต่พอเหลือบมองเจสสิก้าแล้วเขาก็ทำไม่ลง ก็ถ้าเพื่อนขอร้องกับผู้หญิงขอร้องยังไงชานยอลคนนี้มันก็เลือกผู้หญิงอะนะ

"ไม่ได้ มึงไม่ต้องห่วง กูจะพาไปส่งให้ถึงบ้าน อย่างปลอดภัยด้วย"

(นี่มึง)ดูจากสีหน้าก็พอรู้ว่าเซฮุนมันอยากฆ่าเขาขนาดไหน

"ขอโทษจริงๆ ว่ะเพื่อน"

(ชานยอล ชานยอล!)

ชานยอลกดวางสายแล้ววางโทรศัพท์ลงข้างตัว ก่อนจะออกรถโดยมีเพื่อนสนิทมองตามไล่หลังด้วยสายตาที่ฆ่าคนให้ตายได้ภายในพริบตา


*


"น้องเจ ถึงแล้ว"เจสสิก้าที่หลับอุตุตื่นขึ้นเมื่อถูกมือหนาสะกิด ใบหน้างัวเงียแสนน่ารักอดให้คนมองยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้ เพราะความบังเอิญว่าเขาอยู่แถวนั้นพอดี แล้วก็ทักน้องไปตามประสาพี่น้อง พอรู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ใกล้กันเลยอยากอาสามารับไปหาของอร่อยทาน ใครจะคิดว่าจะเจอเซฮุนอยู่ด้วย น้องเองก็ไม่ยอมบอกอะไรเขาสักคำ พอกินข้าวอิ่มก็หลับอย่างที่เห็น

"ขอบคุณนะคะพี่ชานยอล วันนี้รบกวนเยอะเลย"

"ไม่รบกวนหรอก พี่เต็มใจอยู่แล้ว"สายตาที่มองน้องเหลือบเห็นว่าร่างสูงของพี่คนโตกำลังเดินลงจากบันได สีหน้าเรียบนิ่งแสนน่ากลัว ชานยอลเลื่อนกระจกลงเมื่อคริสโน้มตัวลงมา

"พี่คริสสวัสดีครับ"มือหนาทำท่าจะปลดเบลธ์เพื่อลงไปทักทายตามมารยาททว่าเสียงทุ้มต่ำกลับแทรกขึ้นพาให้ชะงัก

"ขอบใจมากที่มาส่ง กลับไปเถอะ"อันนี้ไล่กูชัดๆ ชานยอลยิ้มแห้ง

"งั้นเจขอตัวนะคะ"น้องก็ขอบคุณอีกครั้งแล้วลงจากรถที่พี่ชายเปิดรอไว้ เมื่อรถเบนซ์เคลื่อนออกไปก็เหลือเพียงพี่น้องที่ไม่ได้เอ่ยทักกันอย่างเช่นทุกวัน น้องตัวเล็กหงอยลงง้มหน้างุด ก่อนก้อนสะอื้นจะไล่ขึ้นมายังลำคอเมื่อมือหนาแสนอบอุ่นทาบลงบนหัวแล้วโยกเบาๆ

"กินอะไรมาหรือยัง"พยักหน้าแทนคำตอบก่อนคริสจะโอบไหล่ที่ลู่ตกเข้าไปภายในบ้าน

"กลับมาแล้วหรอลูก"เจสสิก้าไม่สามารถกลั้นความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาได้เมื่อได้ยินเสียงทักแรกของแม่ ท่านยังคงนั่งยิ้มอยู่ตรงนั้นอย่างเช่นครั้ง รอคอยเธออยู่ตรงห้องรับแขกทุกวันหยุด รอให้มาทานของว่างฝีมือพี่เลย์พร้อมหน้าพร้อมตากัน

"ฮึก...คุณแม่..."ทำนบน้ำตาของน้องแตกเป็นสายเพราะแม่ยังยิ้ม และพี่ทั้งสามคนยังมีแววตาที่เอ็นดูไม่เปลี่ยนไปจากตอนเช้าเลยสักนิด ร่างเล็กวิ่งเข้าไปกอดร่างคนที่เป็นทุกอย่างในชีวิต แม่เองก็ตวัดแขนกอดลูกตัวน้อยของท่าน มือเรียวสาวลูบผมและแผ่นหลังเพียงหวังว่าสัมผัสนี้จะปัดเป่าความเจ็บปวดของเจสสิก้าได้"หนูขอโทษนะคะ...ฮึก...ขอโทษ...ฮือ"

"ปลอดภัยก็ดีแล้วคนเก่งของแม่ ไหนวันนี้ไปทำอะไรมาบ้าง เล่าให้แม่สั่งหน่อย"ยิ่งแม่ใจดี เจสสิก้ายิ่งหยุดร้องได้ยาก พี่ชายสามคนสบตากันโดยไม่พูดอะไรออกมา ถ้าเทียบกับสิ่งที่น้องเจอกับความรู้สึกพวกเขาในตอนนี้ มันมีแต่ความเป็นห่วงเท่านั้น ไม่มีอย่างอื่นเลย

"ฮึก...หนูทำไม่ดีค่ะ หนูเกือบทำให้คุณแม่ผิดหวัง"

"แม่หวังแค่ให้เจมีความสุขนะลูก ถ้าหนูมีความสุขเรื่องอื่นแม่ไม่เคยผิดหวังเลย"

"ขอโทษค่ะ หนูขอโทษ"

"เด็กอะไรขี้แยจริง ไหนดูหน้าสิ"ผละออกจากกันแล้วประคองแก้มทั้งสองข้างไว้ นิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาอย่างแผ่วเบา จมูกแดงระเรื่อกับดวงตาสีเดียวกันทำให้คนเป็นแม่นึกเอ็นดู เพราะเลี้ยงมากับมือถึงได้รู้ว่าลูกไม่ได้เต็มใจอยากจะทำมัน ทุกการกระทำย่อมมีเหตุผล และเธอก็รู้ต่อให้ไม่ถาม เจสสิก้าก็ต้องพูดออกมาในสักวัน น้องเป็นเด็กซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองเสมอ"ไม่เอาไม่ร้องแล้ว ขึ้นไปอาบน้ำลงมากินของว่างดีกว่า"

"ค่ะ"เจสสิก้าทำจมูกฟุดฟิดจนแบคฮยอนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อดยีผมด้วยความเอ็นดูไม่ได้ พี่ชายอีกสองคนก็ยิ้มตามเพราะส่วนหนึ่งที่ทำให้บ้านมีชีวิตชีวาได้ก็คือเจสสิก้าคนนี้ ตอนเซฮุนโทรมาบอกก็นึกโมโหเหมือนกัน หมายถึงยัยแมวมองอะไรนั่นที่มายุ่งกับน้องสาวของเขา แต่พอเห็นน้องกลับมาบ้านอย่างปลอดภัยแล้วร้องไห้เป็นเผาเต่าเลยไม่อยากบ่นอะไรมาก ไอ้คำที่อยากจะสั่งสอนก็ถูกกลืนหายไปจนหมด

พอน้องเดินขึ้นห้องไปแบคฮยอนเลยพิมพ์ลงในแชทกลุ่มว่าน้องมาถึงแล้ว ข้อความถูกอ่านทันทีด้วยคนนึ่งคนเขามั่นใจว่าไม่ใช่พี่คริสกับพี่เลย์เพราะทั้งคู่นั่งอยู่ตรงหน้าและไม่ได้ถือโทรศัพท์ แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องเป็นใครอีกคน ดูอย่างเซฮุนที่เหมือนจะขี้โมโหยังบอกให้เขาอย่าโกรธน้อง ต่อให้ท่าทางจะดูดุร้ายแต่ใครจะรู้ว่าเซฮุนห่วงน้องมากกว่าอะไร

และความปรารถนาเดียวของคนในบ้านนี้คือความสัมพันธ์ของเจสสิก้ากับเซฮุน

เป็นความปรารถนาของเขาเช่นกัน


*


"เออ กูเข้าใจมึงแหละ น้องมึงยิ่งโตยิ่งสวย"ชานยอลชะงักปากเมื่อรู้สึกถึงสายตาทิ่มแทง อย่างกับว่าเขาพูดอะไรไม่เข้าหู และคงไม่เข้าหูใครบางคนเข้าจริงๆ

"มึงนี่นะ กวนน้ำให้ขุ่นประจำ"ยุนอาผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มตบหัวเพื่อนตัวดีเป็นการสั่งสอนเมื่อเห็นว่าบรรยากาศกำลังพัง หลังจากนั้นเสียงหัวเราะก็กลับมาอีกครั้งเมื่อคนปากแกร่วงหาส้นเท้าถูกลงโทษ

บรรยากาศภายในบาร์มีเพลงจังหวะเบาสบายไม่เหมือนในคลับ บวกกับแอลกอฮอล์ทำให้การดื่มและพูดคุยกันไหลลื่น พออายุมาขึ้นแสงสีแสงกลายเป็นสถานที่แสนน่าเบื่อ บาร์เครื่องดื่มบนดาดฟ้าอาคารแห่งหนึ่งจึงเป็นทางเลือกที่ดีในการพบปะสังสรรค์

"ช่วงนี้เป็นไง เห็นมึงบ่นเรื่องบัตรเครดิต"ยุนอาดื่มเหล้าแล้วหันไปถามจงอิน พอถูกยิงคำถามอีกคนก็ทำหน้าเหมือนจะตายเข้าจริง ๆ

"เมียกูใช้เงินเก่งมากมึง วันก่อนรูดเป๋าไปแสนสี่ กูทรุด"พูดถึงเมียแล้วเหล้าก็กลายเป็นหวาน เพราะเมียขมกว่าเหล้า

"เศร้าไปอีก อยากรีบมีเมียก็งี้"ชานยอลทำหน้าเหมือนเห็นใจแต่สัมผัสได้ว่าตอแหล

"แล้วมึงอ่ะ จะไม่หนีไปไหนแล้วใช่มั้ย"จงอินไม่อยากพูดถึงเมียแล้วเลยเบี่ยงประเด็นไปทางเซฮุนที่วันนี้พูดน้อย จากที่พูดน้อยอยู่แล้ว

"อืม"

"แล้วเมื่อไหร่มึงจะคืนดีกับน้องวะ"สิ่งที่ชานยอลพูดมาแต่ละคำทำให้บรรยากาศบนโต๊ะมันย่ำแย่จริง ๆ แต่ลึก ๆ อีกสองคนก็อยากรู้เหมือนกัน คบมันมาตั้งนานทำไมจะไม่รู้ไอ้อาการเห่อน้องสาวเหมือนจะเป็นจะตายนั่น ตอนนี้คิดว่าก็ยังเป็นแต่ฟอร์มจัด

"ไม่รู้"

"มันก็พูดยากอะเนอะ เหอะ ๆ"พอพูดเรื่องนี้ทีไรก็จบที่การหัวเราะแห้งใส่มันทุกที ดีเท่าไหร่แล้วที่พอมาถึงร้านเหล้าแล้วเซฮุนไม่อัดเขาน่ะ แค่มันทำหน้ายักษ์ใส่ก็จะตายแล้ว"มึง ๆ โต๊ะนั้นมองมึงนานแล้วอ่ะ"

สายตาทั้งสี่คู่มองไปตามทิศทางที่ชานยอลบอกก่อนจะเห็นผู้หญิงสาวทั้งโต๊ะมองมาทางนี้ ให้เซฮุนบ้าง ชานยอลบ้าง จงอินบ้าง ยุนอาหันกลับมาทำหน้าเอือมคนเดียวเงียบ ๆ เพราะเพื่อนของเธอก็ดันชูแก้วเล่นกับพวกนั้นด้วย พวกเสือนี่มันไม่ทิ้งลายจริง ๆ


*


"ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยสิน้อง"แบคฮยอนเชยคางที่ก้มหน้างุดของน้องสาวขึ้น เจสสิก้างอง่ำมองพี่เลย์กับพี่แบคฮยอนสลับกันด้วยตาขุ่นเคือง ถ้าไม่ใช่เพราะไอเดียของพี่แบคฮยอนบวกแรงหนุนของพี่เลย์ เธอก็คงไม่ต้องมายืนอยู่ในลิฟท์นี้ ที่อีกไม่กี่อึดใจก็จะถึงชั้นที่พี่เซฮุนพักอยู่ แบคฮยอนยีผมน้องสาวด้วยความเอ็นดู พอมาถึงเลย์ก็แตะการ์ดที่น้องชายให้มา เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูอีกฝั่งเปิดพอดิบพอดี

"เอ่อ"สามพี่น้องเบลอไปชั่วขณะที่เห็นนางเอกชื่อดังเปิดประตูออกมายืนอยู่ตรงหน้า เธอเสยผมยาวสลวยขึ้นอย่างมีจริตจกร้าน ก่อนจะยกยิ้มให้แล้วเดินผ่านไป ท่วงท่าชวนมองบวกกับใบหน้าสวยเต็มไปด้วยเสน่ห์ทำให้อดมองตามไม่ได้

เลย์เป็นคนแรกที่ถอนสายตาออกมาก่อนแล้วเปิดประตูเข้าไป โดยไม่ลืมลากคออีกสองคนที่สิ้นสติไปแล้วเข้ามาด้วย สองหนุ่มพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อสภาพห้องของน้องชายไม่ได้แย่อย่างที่คิด คงเป็นเพราะเซฮุนค่อนไปทางเจ้าระเบียบด้วย แบคฮยอนให้เจสสิก้านั่งรอที่โซฟา ก่อนที่เขาจะเปิดประตูไปเรียกน้องชายในห้องนอน ไม่นานนักเซฮุนก็เดินออกมาด้วยสภาพไม่ตื่นดีนัก ร่า่งสูงในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์มหายเข้าไปในครัว ไม่นานก็กลับมาพร้อมเหยือกและแก้วน้ำ เมื่อวางมันลงตรงหน้าแขก เจ้าของห้องก็พาร่างสูงใหญ่มาทิ้งข้างๆ คนตัวเล็ก ที่ขยับหนีไม่ทัน ปากเล็กๆ เบะออกเมื่อถูกขายาวเป็นกิโลของพี่ชายพาดมาโดน ก่อนจะผลักออกแล้วกระเถิบหนี มุมปากคนขี้แกล้งยกยิ้มเบาๆ โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

แบคฮยอนและเลย์ที่นั่งโซฟาเดี่ยวคนละด้านอดยิ้มให้กับท่าทีไม้เบื่อไม้เมาของคู่นี้ไม่ได้ เพราะอันที่จริง ทุกคนต่างรู้ว่าเซฮุนไม่ใช่คนใจร้ายกับน้อง แต่ก็เป็นคนปากแข็งเกินจะพูดว่าห่วงใย

"มาทำอะไรกันแต่เช้า"

"มาเยี่ยมคนไม่กลับบ้านกลับช่องน่ะสิ"เลย์ว่า

"อือ"เซฮุนบิดขี้เกียจ แล้วก็คงตั้งใจยั่วโมโหให้น้องสาวหงุดหงิด เลยกะองศากำปั้นไปเฉียดหัวน้องให้หน้าหงิก คนตัวเล็กแสดงใบหน้างอง้ำออกมาอย่างปิดไม่มิดก่อนจะลุกขึ้นยืน

"หนูจะไปห้องน้ำ"

"รู้หรอว่าอยู่ไหน"เซฮุนเลิกคิ้วเมื่อเห็นว่ายัยตัวดีทำท่าจะเดินไปทั่วห้องเขาอย่างกับรู้ดีเสียเหลือเกิน ทั้งที่ยังไม่เคยมาด้วยซ้ำ

"หึ"น้องส่ายหน้า ก่อนที่พี่จะผายมือไปทางห้องนอนตัวเองด้วยใบหน้าเยาะเย้ยแกมกวนประสาท เจสสิก้าขมุบขมิบปากบ่นแล้วเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว 

ห้องนอนมืดๆ ทำให้อดเบ้ปากใส่ไม่ได้ มือเล็กคลำจนเจอสวิตช์ไฟ เมื่อทุกอย่างสว่างสภาพห้องที่เป็นระเบียบก็อดให้น้องสาวคนเล็กของบ้านอดหมั่นไส้ความเจ้าระเบียบของพี่ชายไม่ได้ เท้าเล็กรีบมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำ เมื่อทำธุระเสร็จ จังหวะที่เหยียบฝาถังขยะเพื่อทิ้งกระดาษชำระ สายตาทีดีเสียเหลือเกินดันไปเห็นซากพลาสติกที่ใช้งานแล้วกองอยู่ในนั้น

"บ้ากาม!"คนตัวเล็กพุ่งไปที่อ่างล้างหน้ากวักน้ำมาล้างตา ถูกไปมาจนแก้มเป็นรอยแดง เมื่อสงบสติได้ก็รีบเดินออกจากนั้นเพื่อจะชวนพี่ชายอีกสองคนกลับบ้าน

หากทว่า...

"ถูกทิ้งน่ะ"พอออกมาดันเห็นคนตัวโตที่ดีแต่ทำหน้านิ่งกวนประสาทยืนกอดอกรออยู่ด้านหน้า

"ทิ้ง? พี่แบคฮยอนกับพี่เลย์กลับแล้วหรอ"เจสสิก้าอ้าปากพะงาบๆ อย่างเหลือเชื่อ เซฮุนไหวไหล่แล้วหันไปกดรีโมทเปิดม่านให้แสงสว่างลอดเข้ามาในห้องนอน น้องคนเล็กสูดลมหายใจเข้าอย่างสะกัดกั้นอารมณ์ ขาที่กำลังจะก้าวออกจากห้องชะงักทันทีเพราะมือสากๆ ของเจ้าของน้องนี้คว้าไว้

"รอกลับพร้อมกัน"

"เจกลับเองได้"ยังจะปากดี เซฮุนเห็นท่าทางพยศแล้วก็อยากแกล้งให้โมโหอีก อยากแกล้งให้ร้องไห้ขี้มูกโปงเลยยิ่งดี เด็กอะไร อวดดี

"อย่าดื้อ บอกให้รอก็รอ ระหว่างรอก็ทำตัวให้เป็นประโยชน์ ทำไข่เจียวรอพี่ พี่จะไปอาบน้ำ"

"ทำไมต้องทำด้วย พี่เลย์ทำกับข้าวมาเยอะแยะ"

"บอกให้ทำก็ทำ ทำไมขี้เถียง"พอพี่กดเสียงต่ำ พร้อมขมวดคิ้ว น้องก็หงอลงอย่างเห็นได้ชัด เจสสิก้าเม้มปากแล้วเดินกระแทกเท้าไปทางประตู ระหว่างนั้นก็อยากจะหันว่าเถียงสักทีให้พอเป็นกระสัย และดันเป็นจังหวะเดียวที่พี่ชายเธอกำลังถอดเสื้อทำให้แผ่นหลังกำยำอวยต่อสายตา เจสสิก้าสะดุ้งเฮือก คว้าของตกแต่งที่เป็นซิลิโคลนใกล้มือปากไปที่หัวคนไม่รู้เรื่องรู้ราวเข้าอย่างจัง

"โอ๊ย!"เซฮุนจับจุดที่เจ็บก่อนจะหันขวับตาเขียวปั๊ดมาทางน้องสาว เจสสิก้าที่กำลังตกใจรีบหมุนตัววิ่งหนีออกมาจากห้องนั้น"เจสสิก้า!!!"

บ้าเหอะ บ้าเหอะๆๆๆๆๆๆ ให้ตายสิ ทำไมต้องหันไปเห็นอะไรอุจาดตาแบบนี้ด้วย แถมหลังยังมีแต่รอยข่วนอีก คนตัวเล็กสะบัดหัวไล่ภาพเหล่านั้นออกจากความคิด แล้ววิ่งไปยังครัวโดยไม่สนเสียงโวยวายที่ดังไล่หลังมาเลยสักนิด


TBC


Talk

คิดถึงขนาดไหนบอกมาน๊าาาาาาาาาาาา






(c) Chess theme
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #63 Exoo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 14:26

    ว่าเเต่น้องเจหายโกรธพี่เซฮุนเเล้วหรอคะ

    #63
    0
  2. #62 Exoo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 14:23

    กิ้สสสสคิดถึงมากฮือออ เซฮุนขี้เเกล้งน้อง!5555555 บ้ากามด้วยคนบว้า????

    #62
    0
  3. #53 Pun_J (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 16:16
    เซฮุนขี้เเกล้ง น้องน่ารักมากเลย ในที่สุดไรท์ก็กลับมา คิดถึงมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลย ไม่หายไปนานอีกนะคะ เเงงงงงง
    #53
    0
  4. #52 l027 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 13:43
    เห็นแจ้งเตือนนนนนน แงง กลับมาแล้วว //หอมหัว
    #52
    0
  5. #51 mindddddd (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 12:29
    โอ้ยยยยยยยยยย คิดถึงมากกกกกก
    #51
    0
  6. #50 oohsemii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 11:18
    แงง~ไรต์มาอัพแล้ว คิดถึงมากกกกกถึงมากกกกที่สูด คิดถึงๆๆๆๆคิดถึงจริงๆนะคะกดเข้านิยายไรต์ตลอดตอนเปิดเด็กดีงื้ออออคิดถึง อย่าหายไปนานแบบนี้อีกนะคะ
    #50
    0
  7. #48 Smurfette (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 01:27
    ชานยอลจะรู้มั๊ย คือตัวต้นเหตุให้พี่น้องเข้าใจผิดกัน พาชานยอลไปเก็บ แล้วจัดให้ฮุนสิกเคลียร์กันซะที ห่างกันนานเกินไปแล้ว สงสารเซฮุน ไม่กลับไปอยู่บ้าน เพราะคำว่าเกลียดที่น้องหลุดออกมาวันนั้นใช่มั๊ย เฮ้อ
    #48
    0
  8. #44 งืม ‘ㅅ’ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 17:50
    รอนะคะะะะ
    #44
    0
  9. #43 ผู้หญิงของคุณเจ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 16:44
    เข้าใจเซฮุนที่เป็นห่วงนะแต่คำพูดแต่ละคำที่ออกมาจากปากนี่เฉือนบาดใจเหลือเกิน เป็นนี่ร้องไห้ใส่ละ แต่สิก้าก็ดื้อที่ยังจะถ่ายเข้าใจว่ากลัวเสียเงิน คุณแม่อบอุ่นมากไม่ดุเลย ชานยอลนี่แกอ่ะตัวต้นเหตุให้เขาไม่พูดกันเลย เล่าให้ฮุนมันฟังยังที่เจเอาของไปให้นั่นไม่ใช่ของเจ มันนี่จริงๆเลยเห็นน้องสาวเพื่อนดีกว่าเพื่อนตัวเอง แต่ก็ดีแกล้งให้คนปากร้ายมันหัวเสียซะ 555555 ขอบคุณที่อัพค่ะ
    #43
    0
  10. #42 nattida dansumrit (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 10:42
    รีบกลับมาคืนดีกันเถอะ
    #42
    0
  11. #41 this2ndsinxx. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 02:57
    แต่งต่อนะค่ะ รอค่าาาา รอมาทุกวันเลยยย 😂
    #41
    0