❒ GRAVITY ❒ Sehun ✘ Jessica [HUNSIC]

ตอนที่ 2 : GRAVITY TWO l น้องยังเด็ก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    3 ม.ค. 61









GRAVITY TWO l น้องยังเด็ก



4 ปีผ่านไป

"นะเจจ๋า ช่วยเราหน่อยน้าาาาา นะเจน้าาาาา"โรเซ่จับแขนข้างหนึ่งของเพื่อนตัวเล็กกว่าพลางเขย่าจนเจสสิก้าตัวสั่นคลอนไปมา

"งุ้ย โรเซ่"เจสสิก้าทำปากยู่เมื่อถูกกดดัน ร่างเล็กเบี่ยงหันไปอีกด้านแต่อีกคนก็ยังตามมาตอแย

"เพื่อความรักของเพื่อน น้าาาาาา"ใบหน้าเรียวของโรเซ่ซบลงบนลาดไหล่เล็กของเพื่อนสนิทที่ตัวเล็กบางทว่าเนื้อหนังกลับมีน้ำมีนวลนุ่มนิ่ม

"ก็ได้อ่ะ"ในที่สุดคนแพ้ลูกตื้อไม่ไหวก็ตกปากรับคำ ก่อนโรเซ่จะกระโดดโลดเต้นไปรอบห้องนอนของเจสสิก้า

"เย้ๆๆๆๆๆ คิดไว้แล้วว่าเจจ๋าต้องช่วยเรา"โรเซ่กลับมากอดเจสสิก้าอีกรอบ เจนนี่ดึงหนังสือที่ปิดหน้าออกแล้วปรือตามองเหวี่ยง ๆ เมื่อถูกรบกวน ร่างสมส่วนขายาวเหมือนนางแบบนอนเหยียดอยู่บนเตียงของ

"ที่เจช่วยเพราะโรซไปรบเร้าไง"เจนนี่ไม่ได้นอนหลับและหูก็ยังได้ยินคำขอร้องอยู่ตลอด จะบอกว่าโรเซ่ขี้ตื้อก็คงไม่ใช่ร้อยเปอร์เซนต์ ทว่าเจสสิก้าเองก็ขี้ใจอ่อน ปฏิเสธคนไม่เป็นเหมือนกัน

"ไม่เป็นไรหรอกเจน"พอเห็นสีหน้าโรเซ่สลดเจสสิก้าเลยออกปากบอกเพื่อนสนิทอีกคนยิ้ม ๆ "ใกล้เวลาแล้ว ไปอาบน้ำแต่งตัวกัน"

เจสสิก้าลุกขึ้นก่อนใคร อีกสองคนเลยทำท่าเอื่อยเชื่อยลุกตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะทั้งโรเซ่กับเจนนี่มาช่วยเจสสิก้ากับพวกพี่ๆ จัดสถานที่งานวันเกิดพี่เซฮุนตั้งแต่เช้าแล้วเลยรู้สึกขี้เกียจแล้วก็ง่วงขึ้นมา

สองสาววัย 16 ปีที่ค่อยๆ เติบโตเป็นสาวตามกาลเวลาอยู่ในขุดกระโปรงเดรสสั้นเลยเข่าเพียงเล็กน้อย เจนนี่มัดจุกไว้ครึ่งหัว ส่วนโรเซ่ถักเปียสองข้างจับมือกันลงมาจากชั้นสอง ก่อนจะเจอกับพี่คริสกำลังช่วยแม่บ้านยกถาดอาหารมาวางที่โต๊ะ บรรยากาศงานไม่ได้ใหญ่โต ชวนแค่คนสนิทชิดเชื้อกันเท่านั้น

"ลงมากันแล้วหรอสาว ๆ หิวกันรึยังเอ่ย"นายแพทย์คริสถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ความใจดีและความสุภาพแผ่กระจายออกมาจนเพื่อนสนิทน้องสาวเขินออกมานิด ๆ แม้ไม่ได้ชอบพออีกคนแม้แต่น้อย ถ้าเรื่องความหล่อต้องยกให้พี่คริสเลยนี่นา ยิ่งอายุ 28 ย่างเข้า 30 แบบนี้ยิ่งร้อนแรงแม้จะอยู่ในชุดสุภาพรัดกุม เหมือนเทวดาลงมาเดินดิน

"หิวนิดหน่อยค่ะพี่คริส แต่รอเจก่อนดีกว่า"โรเซ่ตอบแบบเขิน ๆ แก้มแดงระเรื่ออย่างน่ารัก

"แล้วยัยตัวเล็กไปไหนคะ ทำไมไม่ลงมาพร้อมพวกหนู"เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าพร้อมกันเมื่อเจอคำว่าคะและคำว่าพวกหนู ถึงจะได้ยินอยู่บ่อย ๆ แต่ก็ไม่ยักกะชินเสียที เหมือนเป็นเจ้าหญิงเลย ไม่สงสัยสักนิดว่าทำไมเจสสิก้าถึงเป็นคนที่สดใสแถมยังมองโลกในแง่ดีขนาดนี้

"เตรียมของขวัญให้พี่เซฮุนอยู่ค่ะ"เจนนี่ตอบเมื่อโรเซ่เขินตัวบิดไปแล้ว

"เด็ก ๆ ลงมากันแล้วหรอครับ"พี่เลย์เดินหน้าหล่อเข้ามาร่วมวงสนทนาอีกคน แม้จะอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเหลืองอ่อนตามธีมงานของวันนี้ทว่าสีสันพวกนั้นก็ถูกความหล่อของคนสวมใส่กลบไปจนหมด

พี่เลย์ก็หล่อแบบคนดี๊คนดี หล่อแบบขาวใสบริสุทธิ์ผุดผ่อง ทำอาหารก็เก่งเป็นถึงเชฟชื่อดัง ทั้งรสฝีมือ ทั้งหน้าตา เสน่ห์ปลายจวักที่สาว ๆ หลงใหลอย่างกับถูกป้ายน้ำพราย ราวกับเจ้าชายบนหอคอยที่ไม่อาจเอื้อม แต่ก็เป็นเจ้าชายที่จับต้องได้ และมีตัวตนจริง ๆ อยู่บนโลกใบนี้

"ห้าว~"พี่แบคฮยอนเดินห้าวมาแต่ไกลก่อนจะยิ้มเมื่อเห็นอีกสี่คนยืนอยู่"ชานยอลโทรบอกว่าใกล้จะถึงแล้ว วันนี้มีเพื่อนเซฮุนเยอะหน่อยนะ"

"มีคนหล่อเยอะมั้ยคะ"โรเซ่ถาม เจนนี่ที่ยืนใกล้เลยกระทุ้งศอกใส่สีข้างเบา ๆ

"เยอะสิ เดี๋ยวพี่จะแนะนำให้รู้จัก"แบคฮยอนยิ้มให้เพื่อนสนิทน้องสาวจนปากขยับเป็นรูปสี่เหลี่ยม

พี่แบคฮยอนหล่อแบบสดใส ทะเล้น น่ารัก มองแล้วเพลินตา พอได้คุยยิ่งมีความสุข เน แถมยังเป็นคนตลก จังหวะซิทคอมที่น้อยคนจะมี ใครอยู่ใกล้ก็หลงรัก ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย หมือนกับอีกคนมีพลังวิเศษสะกดจิตให้คนอื่นอารมณ์ดีอะไรทำนองนั้

ไม่นานรถของพี่ชานยอลก็มาถึงพร้อมกับรถอีกสองคันที่มาจอดภายในรั้วบ้าน บ้านหลังใหญ่ที่ครึกครื้นอยู่แล้ว มีสีสันเพิ่มอีกเป็นเท่าตัวเมื่อมีหนุ่มสาวอัธยาศัยดีมารวมตัวอยู่ด้วยกัน

"เจ้าของวันเกิดทำไมมาช้างี้วะ"ชานยอลออกปากบ่นทันทีเมื่อเห็นเพื่อนสนิทอย่างเซฮุนเดินหน้านิ่งเข้ามาในห้องรับแขกพร้อมกับแม่สุดที่รักอย่างน้านายอง"แม่สวัสดีครับ"

เพื่อนเซฮุนลุกขึ้นโค้งตัวให้คุณผู้หญิงของบ้าน อีกฝ่ายก็ผายมือให้ตามสบาย

"เซฮุนรอแม่แต่งตัวน่ะลูกก็เลยช้า ขอโทษด้วย"นายองวาดรอยยิ้มเปื้อนความสุข

"อุ้ย ผมสิครับต้องขอโทษน่าตบปากจริง ๆ "หนุ่มทะเล้นประจำกลุ่มทำท่าตบปากตัวเองอย่างเป็นจริงเป็นจังจนคนมองต่างหัวเราะ คนตัวสูงทำหน้าเหยเกก่อนจะนึกขึ้นได้แล้วชะเง้อคอมองไปโดยรอบ"ว่าแต่หวานใจผมอยู่ไหนครับแม่ ตั้งแต่มายังไม่เห็นเลย"

"ใครหวานใจมึง"เซฮุนที่เงียบตั้งแต่มาถึงจ้องเขม่นใส่เพื่อนสนิท ชานยอลกับไคยิ้มกริ่มอย่างนึกสนุกที่ได้กวนประสาทเพื่อนสนิทหน้านิ่งให้หัวเสียได้ ส่วนคนอื่นต่างอมยิ้มมองคนที่เฉยกับทุกอย่างบนโลกใบนี้กำลังหน้าบึ้ง

"เออ นั่นดิ อย่าทำให้พี่เขยกูโมโห"ไคพยักพะเยิดหน้าขึ้นลง แต่ก็ต้องหุบปากฉับเมื่อนอกจากเซฮุนแล้วสายตาของพี่ชายเซฮุนอีกสามคนยังจับจ้องมายังเขา

เป็นบ้านที่พี่ชายหวงน้องสาวขั้นรุนแรง ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม คบกับเซฮุนมาหลายปียังนึกภาพผู้ชายที่จะมาเป็นลูกเขยบ้านนี้ไม่ออกเลย

"สรุปน้องไปไหนครับ"เซฮุนเองก็เกิดความสงสัยเพราะวันนี้ยังไม่เห็นน้อง ถ้าจะพูดถึงก็เห็นแบบวับไปแวบมามากกว่า

สุดท้าย...พี่เซฮุน ผู้ชายที่เรียบนิ่งราวกับท้องทะเลยามรัตติกาล ทว่าภายใต้ทะเลที่เงียบสงบก็แฝงไปด้วยเสน่ห์อันลึกลับน่าค้นหา ดวงตาคล้ายเมล็ดอัลมอนต์เหมือนมีแรงดึงดูดให้อยากเข้าใกล้ แต่น้อยคนเหลือเกินที่เมื่ออยู่ใกล้แล้วจะรู้สึกอยู่ใกล้จริง ๆ ขึ้นชื่อว่าเสือยิ้มยากยังไงก็ยังเป็นเช่นนั้น เป็นเพียงคนเดียวในบรรดาพี่ชายของเจสสิก้าที่ทั้งโรเซ่และเจนนี่ยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่าเหมือนมอนสเตอร์ในคราบเทพบุตร แตกต่างจากพี่ชายอีกสามคนโดยสิ้นเชิง

จะว่าไปมีพี่ชายคนไหนของเจสสิก้าที่ไม่หล่อลากไส้บ้าง...

...ก็ไม่เห็นจะมี

พรึ่บ!

ไฟในบ้านดับลงจนทุกคนกวาดมองรอบตัวโดยอัตโนมัติ ก่อนเสียงหวานจะก้องขึ้นท่ามกลางความมืด ริมฝีปากเจ้าของวันเกิดขยับยิ้มบาง ๆ โดยที่ใครก็ไม่มีโอกาสได้เห็นมัน แสงสว่างที่แหวกความมืดทำให้ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู~"น้องเล็กของบ้านเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพี่ชาย ก่อนจะชูเค้กขึ้นให้อีกฝ่ายเป่าได้ง่ายขึ้น ดวงตาของเซฮุนสุกสว่างเมื่อจับจ้องที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มของคนตัวเล็ก ใบหน้าเรียวโน้มลงเป่าเทียนให้ดับลง หลังจากนั้นไฟทั้งบ้านก็สว่างวาบขึ้น

เหมือนเวลาหยุดหมุนเมื่อเจสสิก้าตัวน้อยที่ดูเป็นเด็กกะโปโลดูสวยสง่าในชุดเกาะอกสีเหลืองอ่อน กระโปรงสั้นเลยเข่าฟูฟ่องเหมือนตุ๊กตาเริงระบำ ผมที่มักจะปล่อยให้ยุ่งถูกรวบเป็นก้อนโมจิไว้กลางหัว ทำให้ดูน่ารักระคนซุกซน

"สุขสันต์วันเกิดนะคะ"เสียงหวานของน้องปลุกให้หนุ่ม ๆ หลุดจากภวังค์ เซฮุนยิ้มบางเบารับคำอวยพร ก่อนจะช่วยน้องประคองเค้กมาถือไว้ในมือทำให้เหมือนมือใหญ่ ๆ ของพี่โอบอุ้มประคองมือเล็กน่ารักไว้อีกที

"ทำไมเป่าเค้กเร็วจังล่ะ"ยุนอาเพื่อนในกลุ่มของเซฮุนเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

"พอดีแม่จะบินไปประชุมที่อิตาลีน่ะจ๊ะ เลยให้น้องเอาเค้กมาให้เซฮุนเป่าก่อน"นายองว่า

"อ้าว คุณแม่ก็ไม่ได้อยู่ฉลองกับพวกเราน่ะสิครับ"ไคปรี้เข้าหาแม่เพื่อนอย่างประจบประแจง

"ไม่มีแม่ก็ฉลองกันได้หรอก แม่รู้"คนถูกรู้ทันยู่ปาก นายองหันไปยิ้มให้ลูกชายคนเล็กที่วันนี้เติบโตเต็มวัยแล้ว"แม่ไปก่อนนะลูก สุขสันต์วันเกิดขอให้พบเจอแต่สิ่งดี ๆ เป็นลูกชายที่น่ารักของแม่ตลอดไปนะ"

"เดี๋ยวพวกเราเดินไปส่ง..."

"อยู่ฉลองในนี้กันไปเถอะลูก ตามสบายนะ เดี๋ยวแม่ต้องขึ้นไปเตรียมของอีกนิดหน่อย"นายองกวาดมองทุกคนแล้วยิ้มใจดีออกมา ก่อนจะมาหยุดที่ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน

"คุณแม่"เจสสิก้าเบ้ปากแล้วตรงเข้ามาสวมกอดคนเป็นแม่ ไม่บ่อยนักที่แม่จะบินไปต่างประเทศ และเธอก็ติดแม่มากจนไม่อยากให้ท่านไปไหนไกล

"อย่าดื้อกับพี่ ๆ นะลูก แม่ไปเก็บของก่อน"ยังมีเอกสารบางส่วนที่ต้องเคลียร์อย่างกะทันหัน ทำให้นายองจำต้องผละจากตัวลูกสาวปลีกตัวเดินออกมา โดยไม่ลืมหอมแก้มนุ่มนิ่มเป็นการส่งท้ายให้ชื่นใจ

เมื่อทั้งห้องนั่งเล่นที่ใช้จัดงานวันเกิดเหลือเพียงวัยรุ่นหนุ่มสาว ทุกคนก็หายจากอาการเกร็งเพราะแต่ละคนรู้จักมักคุ้นกันดีอยู่แล้ว

"ป่ะ ไปทานอาหารกันดีกว่า"พี่ใหญ่สุดอย่างคริสดันหลังน้อง ๆ ให้ไปยังโต๊ะอาหาร

บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุข ทุกคนพูดคุยกันในเรื่องตลกโดยเฉพาะชานยอลและแบคฮยอนที่เวลาอยู่ตรงนี้จะเข้าขากันยิ่งกว่าอะไร อาหารของพี่เลย์ไม่เป็นหมันเพราะรสชาติอร่อยเกินกว่าจะปล่อยทิ้งไว้ให้เย็นชืด 

"เฮ๊ย ไปไหนวะชานยอล"จงอินเรียกถาม

"ไปสูดอากาศแป๊บ เดี๋ยวมา"ชานยอลเดินออกจากโต๊ะอาหาร โรเซ่ที่เห็นจังหวะก็เตะขาเพื่อนสนิทข้างตัวเบา ๆ เจสสิก้ากลอกตาแล้วบอกพี่แบคฮยอนว่าจะไปเข้าห้องน้ำ

ภายในสวนหลังบ้านเปิดไฟสว่างกว่าทุกวัน เจสสิก้าก้าวตามแผ่นหลังแกร่งจนมาถึงกลางสวนที่มีชิงช้าม้านั่ง ชานยอลหย่อนตัวอย่างผ่อนคลายแล้วหยิบซองบุหรี่ออกมาเคาะ ทว่าความรู้สึกเหมือนถูกสายตาจับจ้องจึงเงยหน้าขึ้น คนตัวโตดึงมวนที่อัดแน่นไปด้วยสารนิโคตินออกจากริมฝีปากอย่างรวดเร็วแล้วซุกมันไว้ตรงกระเป๋ากางเกงด้านหลัง

"น้องเจ มาทำอะไรในนี้ครับ"ชานยอลลุกขึ้นยืนมองร่างเล็กตรงหน้าด้วยความสงสัย เจสสิก้าสูดลมหายใจเข้าเหมือนรวบรวมความกล้าก่อนจะเดินเข้าไปใกล้คนตัวโต

"นี่ค่ะ"

"หนูเอานี่มาให้ค่ะ"กล่องของขวัญเล็ก ๆ น่ารักถูกยื่นมาตรงหน้าทำให้ชานยอลเลิกคิ้วอย่างสงสัย"ให้พี่?"

"ค่ะ"เพราะกลัวพี่ชานยอลถามเพราะโรเซ่กำชับเด็ดขาดว่าอย่าบอกใคร ทำให้ต้องรีบคว้ามือของพี่ตัวโตมารับกล่องนั้นไว้"รับไว้นะคะ"

"ของใครครับ"ชานยอลขมวดคิ้ว เพราะถ้ามันเป็นของคนตรงหน้าเขาน่าจะไม่มีชีวิตถึงวันเซยิด สี่คนนั้นอาจจะฆ่าปาดคอเขาให้ตายวันนี้เลยก็ได้ น้องมองไปรอบตัวอย่างระวังแล้วกวักมือพี่ให้ก้มลงมาฟัง

"โรสค่ะ"ใจคนฟังชื้นขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ ฝ่ามือหนายกขึ้นมากุมอกเหมือนโล่งใจ

"โอเค ขอบใจมาก รีบเข้าบ้านเถอะ อากาศเย็นแล้ว"ชานยอลอดยีผมน้องด้วยความเอ็นดูไม่ได้ เจสสิก้าย่นคอยิ้มอย่างน่ารัก

"แล้วพี่ชานยอลไม่เข้าไปด้วยกันหรอคะ"

"พี่ขอยืนสูดอากาศพักนึง เดี๋ยวตามไปครับ"

คนตัวเล็กพยักหน้า ก่อนจะเดินกลับไปเส้นทางเดิม ขาเรียวชะงักเมื่อเห็นใครบางคนยืนอยู่ในเหงามืด และมายืนตรงนี้นานเท่าไหร่ก็ไม่รู้

"พี่เซฮุน"ลูกแก้วสีเข้มเลิ่กลั่กเหมือนถูกจับได้ว่าทำผิด ทำให้คนเป็นพี่รู้สึกหัวเสียที่น้องสนใจผู้ชายตั้งแต่อายุเท่านี้แถมยังทำตัวมีลับลมคมในอีก

"พี่บอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้ยุ่งกับชานยอล"เป็นเพื่อนกันมาทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเพื่อนมันเป็นเสือผู้หญิง อีกทั้งยังเคยเปรยๆ บอกเจสสิก้าไปแล้วด้วยว่าชอบใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่ชานยอล

"หนูเปล่า"เจสสิก้ากัดริมฝีปากล่างหลังจากอธิบาย แต่สายตาที่ท้อความผิดหวังที่มองมาทำให้น้องใจวูบโหวง พี่เซฮุนอาจจะดุมากกว่าใคร แต่สายตาแบบนี้เธอไม่เคยเห็นเลยสักครั้ง สายตาที่เหมือนกำลังจะเกลียดกันแบบนี้

"แล้วที่พี่เห็นคือ?"คิ้วเข้มของพี่เลิกขึ้นพร้อมสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้ แต่แน่นอนว่าน้ำเสียงทุ้มเจือความหงุดหงิดไว้ มือเล็กกำกระโปรงแน่นก่อนจะส่ายหัวแทนการตอบคำถาม โกหกก็ไม่ได้ บอกความจริงก็ไม่ได้เพราะสัญญากับโรเซ่ไว้ ทำอะไรไม่ได้เลยกับสถานการณ์นี้ เจสสิก้าซื่อสัตย์ยิ่งกว่าใคร และไม่มีทางทำให้ใครรู้สึกแย่กับความไว้ใจที่มอบให้

"พี่ไม่โกรธที่มีความรัก แต่พี่ไม่ชอบที่ทำตัวลับๆ ล่อๆ แล้วขอบอกไว้เลยนะ ชานยอลมันมีแฟนแล้ว"ใบหน้ารูปไข่ช้อน ดวงตาคู่สวยกลมแป๋วมองพี่ชายอย่างตัดพ้อและอัดแน่นไปด้วยความจริงในใจที่ไม่สามารถอธิบายได้ ทว่าเซฮุนกลับคิดว่าน้องกำลังเจ็บปวดกับความจริงเรื่องชานยอล 

นัยน์ตาคู่คมเสไปทางอื่นแทนการมองใบหน้าเหมือนลูกแมวถูกรังแกของน้อง ก่อนจะหยิบบุหรี่ออกมาเคาะแล้วจุดต่อหน้าต่อตาคนอายุน้อยกว่าแปดปี เย็นชาจนน้องหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

"เข้าไปข้างในได้แล้ว พี่อยากอยู่คนเดียว"เจ้าของใบหน้ากลมกลึงสลด เจสสิก้ารู้ว่าพี่เซฮุนสูบบุหรี่ และพี่เซฮุนบอกว่ากำลังพยายามเลิก ทว่าตอนนี้เขากลับคาบไว้ในปากให้เธอเห็นแบบไม่ใส่ใจ ดวงตาเศร้าสร้อยมองพี่ชายที่ทอดสายตาไปทางอื่นอีกครั้งแล้วเดินคอตกเข้าไปในบ้าน




ลูกสาวคนสุดท้องของบ้านเดินเลี่ยงขึ้นมาชั้นบนเพราะอยากอดแม่ ก่อนที่ท่านจะบินไปต่างประเทศคืนนี้ อย่างน้อยการกอดเพื่อซึมซับความอบอุ่นอาจจะทำให้ความหนาวเหน็บจากความเย็นชาของพี่เซฮุนลดทอนลงได้บ้าง

เจสสิก้าหวังว่าอย่างนั้น...

"ดูแลน้องด้วยนะลูก"ประตูที่ไม่ได้ปิดสนิทดีทำให้คนที่เพิ่งมาถึงไม่ต้องลงทุนเคาะ เธอตั้งใจจะเข้าไปหาทว่าเสียงพูดคุยกับทำให้ขาเรียวอยากจะยืนอยู่กับที่ก่อน ได้เห็นพี่คริสอ้อนแม่แบบนี้หาโอกาสยากนี่นา

"ครับแม่ แม่ก็ดูแลตัวเองด้วยนะครับ"พี่คริสพูดระหว่างเก็บเอกสารใส่กระเป๋าของแม่

"ขอบใจมากนะลูกที่ช่วยแม่ดูแลน้องๆ โดยเฉพาะเจสสิก้า"แม่ลูบผมพี่คริสพร้อมรอยยิ้ม แม้แต่คนที่หัวใจห่อเหี่ยวยังอดยิ้มตาไม่ได้ เจสสิก้ายกมือหวังจะเคาะประตูส่งเสียงทว่าประโยคถัดมากลับทำให้กำปั้นเล็กๆ ค้างอยู่กลางอากาศ

"ผมรักน้องเหมือนน้องแท้ๆ ยังไงผมก็จะดูแลให้ดีที่สุดครับ"

"ดีแล้วลูก"

"เหมือนน้องแท้ๆ"เสียงแหบพร่าถูกแค่นจากลำคอ หัวของคนฟังอยู่ตรงนี้เหมือนถูกทุบด้วยของแข็งซ้ำๆ ราวกับร่างกายถูกกระชากให้ออกไปอยู่ในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วง รู้ตัวอีกทีคนที่หัวใจบอบช้ำก็พาตัวเองมาอยู่ในห้องนอน พร้อมกับร่างสั่นสะท้านและน้ำตาที่รินไหลออกมาไม่หยุด

"หนูไม่ใช่ลูกคุณแม่"

เสียงที่เบาหวิวผสานแรงสอื้นแทบจะขาดใจย้ำอยู่อย่างนั้น ย้ำจนหัวใจดวงน้อยเหวอะหวะไปหมด




"เมื่อคืนก็ขึ้นไปนอนก่อน ทำไมตื่นสายจัง"เลย์ที่กำลังจัดโต๊ะขมวดคิ้วมุ่นเมื่อน้องสาวของบ้านยังไม่ลงมาทานข้าว แบคฮยอนที่ยกจานตามมาก็สงสัยเหมือนกัน เซฮุนชะงักมือที่กำลังยกกาแฟขึ้นจิบก่อนจะมองไปยังบันไดที่ไร้วี่แววร่างแสนคุ้นเคยในทุกๆ เช้า

"เดี๋ยวไปตามเอง"แบคฮยอนวางจานแล้วจ้ำอ้าวขึ้นไปบนห้อง เมื่อถึงหน้าประตูห้องน้องสาวก็เคาะเรียก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เจสสิก้าขา ตื่นยัง"

ก๊อก ก๊อก

"ลงไปกินข้าวได้แล้วน้า พี่เลย์ทำออมเล็ตของโปรดน้องด้วย"แบคฮยอนเอ่ยด้วยความเสียงอ่อนโยนอย่างที่มักจะใช้เสียงนี้คุยกับน้องสาวคนเล็ก ที่หลังจากบรรดาเพื่อนเขาได้ยินมักจะคิดว่าเป็นเสียงสามเสียงสี่ ที่พวกมันไม่มีทางเข้าใจหรอก ถ้าไม่มีน้องสาวน่ารักแบบเจสสิก้า

"หนูไม่หิวค่ะ"คำตอบของคนหลังประตูทำให้คิ้วพี่ขมวด

"ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า เปิดประตูให้พี่แบคฮยอนหน่อย ไปโรงเรียนไหวมั้ย"

"หนูอยากนอนค่ะ อยากนอนจริงๆ"ดูเหมือนเจสสิก้าจะไม่โอเคเลยสักนิด เขาเลี้ยงมากับมือทำไมจะไม่รู้ 

"งั้นสักพักพี่จะยกข้าวขึ้นมาให้นะ"แบคฮยอนยอมล่าถอยเพราะเซ้าซี้ไปรั้งจะทำให้น้องรู้สึกแย่ ลูกคนที่สามเลยพาตัวเองกลับมายังห้องอาหาร

"น้องล่ะ จะไปโรงเรียนสายเอานะ"เลย์ถามพลางเหลือบมองนาฬิกาบนผนังไปด้วย เซฮุนที่กำลังลุกไปทำงานทำเป็นไม่สนใจทั้งที่ยังตั้งใจฟัง

"ไม่ลงมาอ่ะ คิดว่าน่าจะร้องไห้"

"ร้องไห้?"สีหน้าของเลย์มีความวิตกกังวลเต็มไปหมด ก่อนเซฮุนจะว่างแจ็คเกตที่พาดบนแขนลงแล้วก้าวไปทิศทางที่แบคฮยอนเพิ่งจากมา 

ก็อก ก็อก

"เจสสิก้า"ไร้เสียงตอบรับจากเจ้าของห้อง เซฮุนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ให้ตายเถอะ เขาคิดว่าเขาเย็นไม่ไหว เรียวขาแกร่งก้าวไปอีกทิศทางเพื่อหยิบกุญแจสำรองแล้วกลับมาไขประตูห้องน้องสาว ร่างที่นอนสะอื้นอยู่บนเตียงผุดลุกมองมายังร่างสูงที่ยืนหน้านิ่งอยู่ตรงนั้น

"..."ดวงตากลมสวยมองใบหน้าเฉยชาของพี่ชายด้วยความเจ็บปวด ตลอดเวลาที่ผ่านมาคิดว่าที่พี่ๆ ชอบแซวว่าพอเธอเกิดมาพี่เซฮุนก็ไม่ใช่ลูกคนเล็ก จึงไม่ใจดีกับเธอเท่าพี่คนอื่น ทว่าสายตาที่เห็นวันนี้ทำให้คนที่รับรู้ความจริงเข้าใจแล้วทุกอย่าง เจสสิก้าเบื้อนหน้าไปทางอื่นก่อนแขนจะถูกกระชากลงจากเตียงโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

"พี่ไม่เคยสอนเราให้เสียการเรียนเพราะผู้ชายนะ"เซฮุนกำลังโกรธที่เจสสิก้าเห็นเรื่องชานยอลสำคัญกว่าครอบครัว สำคัญการเรียน สายตาเหือดแห้งของน้องสาวตอนนี้จึงไม่สามารถทำให้ความโมโหที่ปะทุในใจลดลงได้เลย

"..."

"ไปอาบน้ำ"มืออีกข้างที่ไม่ได้บีบแขนน้องชี้ไปยังประตูห้องน้ำ แต่ร่างเล็กกลับยืนนิ่งราวกับไร้วิญญาณ

"หนูไม่ไป อึก"เกือบหลุดสะอื้นเมื่อพี่บีบแขนแรงขึ้นให้หันไปสบตาที่ดุดันและน่ากลัวคู่นั้น เจสสิก้ากลัวจนปริปากไม่ออก มันเจ็บจนจุกไปหมด เจ็บจนแยกไม่ออกมาว่าร่างกายกับหัวใจอย่างไหนจะแหลกสลายไปก่อน

"ทำไมดื้อแบบนี้ ชานยอลมันเป็นพ่อเธอรึไง พี่บอกให้ไปอาบน้ำ"

"หนูไม่ไป"

"ใจแตก!"ฟางเส้นสุดท้ายของพี่ชายขายสะบั้น ไม่ต่างกับน้องสาวที่แบกความเจ็บปวดไม่ไหวแล้วเช่นกัน

"อือ หนูมันใจแตก อยากได้พี่ชานยอลจนตัวสั่น โอ๊ย!"ร่างบางสะดุ้งเมื่อฝ่ามือหยาบก้านฟาดลงที่ตูดเล็กๆ ฟันขบริมฝีปากล่างแน่นสกัดกั้นแรงสะอื้น

"ทำไมเป็นเด็กแบบนี้"

"เซฮุน!"เลย์กับแบคฮยอนที่เพิ่งขึ้นมาพร้อมกันร้องห้ามเมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังง้างมือขึ้นอีก เลย์ปรี้เข้าไปแยกน้องสาวที่สะอื้นจนตัวโยนแยกออกจากน้องชาย ก่อนจะรวบร่างสั่นสะท้านมากอดไว้แนบอกเพื่อปลอบขวัญ

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงกับต้องลงไม้ลงมือ"แบคฮยอนถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่พวกเขาจะตีน้อง ไม่มีเลย แต่วันนี้มันเรื่องอะไรนักหนาถึงกับต้องทำขนาดนี้

"หนูเกลียด ฮึก หนูเกลียดพี่เซฮุน"คนที่ร้องไห้จนตัวโยนในอ้อมกอดเลย์ช้อนสายตามองพี่ชายคนที่สี่แสนตัดพ้อ เซฮุนที่โกรธจัดก่อนหน้านี้ตัวแข็งทื่อเหมือนถูกน้ำเย็นสาดซัดเข้าใส่ มือที่เพิ่งตีน้องกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดเด่นชัด เล็บที่ตัดสั้นจิกลงบนผิวเนื้อตัวเองจนรู้สึกเจ็บ พอมีสติความรู้ผิดทุกอย่างก็ถาโถมเข้ามาจนพูดไม่ออก

คำว่า เกลียด ของน้อง ไม่ต่างกับของคมกรีดลงบนผิวเนื้อของคนฟังช้าๆ แต่ลึกและรุนแรงเกินจะบรรยาย

"เกลียดเหมือนที่พี่เกลียดหนู ฮือ"หัวใจที่บอบช้ำกับเรื่องราวที่ไม่อยากบอกใครทำให้เจสสิก้าคิดแบบนั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเกลียดเธอเพราะมาแย่งทุกอย่างไป

"ไม่เอาค่ะ ไม่เป็นไรนะ"เลย์กอดน้องไว้แน่น ริมฝีปากคอยพรมจูบผมนุ่มลื่นกับเอ่ยปลอบสลับกัน"ออกไปก่อนไป"คนอายุมากที่สุดมองหน้าน้องชายคนเล็กอย่างเหนื่อยอ่อน เขาจะไม่ตัดสินถ้ายังไม่ได้ฟังเรื่องราวจากปากเซฮุนก่อน แต่ในตายเถอะ ไอ้ท่าง้างมือเมื่อกี้ทำให้ใจมันวูบจนอยากตีน้องชายสักทีเหมือนกัน

"พี่..."คนผิดยังไม่ไหวติง ใจที่อยากเข้าไปปลอบน้องเต็มแก่ได้แต่นิ่งเป็นหิน แบคฮยอนจึงดึงเซฮุนออกมาด้านนอก

เมื่อเสียงประตูปิดลงเลย์เลยพยุงน้องขึ้นมานั่งบนเตียง นิ้วเรียวปาดน้ำตาที่เปอะแก้มทั้งสองข้างออกทว่าความเจ็บปวดเหล่านั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหลง่ายนัก

"มีอะไรอยากบอกพี่มั้ย"ความอ่อนโยนที่ประคองใบหน้าไว้ทำให้เจสสิก้าปล่อยโฮออกมาแล้วโถมตัวกอดพี่ชายไว้แน่น แค่คิดว่าเราไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน ไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกันยิ่งทำให้น้องเจ็บ ความจริงที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต ความจริงที่ไม่อยากจะรับรู้เลย

ด้านแบคฮยอนที่พาน้องชายออกมาข้างนอกก็ดันน้องให้นั่งลงบนโซฟาด้วยแรงทั้งหมดที่มี เซฮุนเหม่อลอยจนต่อว่าไม่ออก คนเป็นพี่กอดอกมองดวงตาระริกไหวของน้องชาย สายตาที่ยากจะเห็น ครั้งล่าสุดคือตอนน้องเป็นประจำเดือนครั้งแรก หลังจากนั้นเซฮุนก็ไม่เคยเผยด้านอ่อนไหวให้ใครเห็นอีกแม้กระทั่งคนในครอบครัว

"ผมผิดเอง"เสียงเซฮุนแหบสั่น มันแตกพร่าเหมือนอ่อนแรงจะแค่นคำพูดออกมา

"ผิดแล้วทำทำไม"ไร้เสียงตอบรับ แบคฮยอนเลยนั่งลงข้างน้องชายแล้วกอดคอไว้"น้องยังเด็กนะ การใช้ความรุนแรงสั่งสอนไม่ใช่ทางออกที่ดี เราก็รู้"

"ผมขาดสติ"เซฮุนเอาแต่จ้องมือข้างนั้น มือที่กำลังสั่นเพราะความรู้สึกผิดของตัวเอง ทำให้แบคฮญอนอดเห็นใจไม่ได้

"ครั้งนี้ให้เป็นบทเรียนนะ วันหลังต้องมีสติมากกว่านี้"เขาไม่อยากต่อว่าน้อง แค่นี้เซฮุนคงรู้สึกผิดมากพอแล้ว

"ครับ"

แบคฮยอนตบลาดไหล่กว้างของน้องแล้วโอบไว้อย่างให้กำลังใจ แม่ปลูกฝังให้เรารักกัน อยู่ด้วยกัน ทำกิจกรรมด้วยกัน ดูแลซึ่งกันและกัน ทำให้ทั้งห้าคนเคารพกันและกันมาตลอด เรื่องทะเลาะ แง่งอนก็มีเพียงน้อยนิดจนนับครั้งได้ แม้แต่เซฮุนที่ชอบนิ่งเงียบยังไม่หัวแข็งกับกิจกรรมเด็กๆ ที่เราชอบทำด้วยกัน

การก้าวไปข้างหน้าคือช่วงเวลาแห่งการเติบโตเป็นผู้ใหญ่

"ผมไม่น่าทำแบบนั้น"

บางครั้งก็ก้าวพลาดเจ็บตัวไปบ้าง

"ผมอยากขอโทษ"

บางครั้งก็มีโอกาสได้แก้ไข

"ผมอยากบอกว่า...ผมไม่ได้เกลียดน้องเลย"

และบางครั้งก็ไม่มีโอกาสนั้นอีก


TBC


Talk 

เรื่องนี้ กระชับ จบไวจ้า แต่จะจบไวเหมือนพล็อตมั้ย ขึ้นอยู่กับความขยันของเราเอง เย้!










(c) Chess theme
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #47 Smurfette (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 01:03
    เศร้า เข้าใจผิดกัน เลยกลายเป็นแผลในใจทั้งสองฝ่าย เซฮุนต้องใจเย็นๆ กว่านี้นะ
    #47
    0
  2. #40 mindddddd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 05:54
    คิดถึงงงง
    #40
    0
  3. #38 mindddddd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 03:56
    อยากอ่านต่อแล้วงือออ
    #38
    0
  4. #37 wawrienine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 19:51
    ไรท์คัมแบคคคคคคคในที่สุด  ฮืออออพี่ฮุนนนนนนอย่าเย็นชาาาา สิก้าให้อภัยพี่นะ
    #37
    0
  5. #36 yuki-onna nurarihyon no mago (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 17:14
    ติดตามนะคะ
    #36
    0
  6. #35 doprivate (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 20:05
    รอเลยค่า
    #35
    0
  7. #34 nachyxm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 12:57
    รอนะคะ ติดตามค่ะ สู้ๆๆ
    #34
    0
  8. #33 ผู้หญิงของคุณเจ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 17:50
    แหม พูดกับน้องนี่ไม่มีครับ ข๋า คะกับน้องเหมือนคนอื่นเลยนะเซฮุนไม่แปลกใจที่น้องจะคิดว่าตัวเองเกลียด อยากรู้ทำไมไม่ไปถามเพื่อนละว่าน้องให้หรือใครให้มันน่าด่าจริงๆเลยว่าน้องใจแตก แรงมากเลี้ยงน้องมากับมือยังไม่รู้อีกน้องเป็นยังไง ว่าแต่พี่ชานกับไคน่ารักอ่ะมีการแหย่ คนบอกคนหัวร้อน ใครหวานใจ- 5555555 อาการหวงน้องมันออก จ้าสูบบุหรี่ประชดน้องต่อหน้าน้องในขณะที่ชานยอลซ่อนไม่ให้น้องเห็น หวงน้องแล้วพาลนะเรานิ่ แล้วน้องบอกเกลียดแบบนี้จะกล้ามองหน้าน้องติดไหมนิ่ ขอบคุณที่อัพค่ะ
    #33
    0
  9. #32 chompoolu9401 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 17:49
    โถ่นุ้งเจสน่าสงสารจุงงง
    #32
    0
  10. #31 Smurfette (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 12:22
    เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว น้องเจกำลังชอค พี่เซฮุนก็ดันเข้าใจผิดคิดว่าน้องบ้าผู้ชาย เฮ้อ ถ้าได้ระบายออกมา ความเจ็บก็จะบรรเทาลงนะเจ สู้ๆ มันอาจเจ็บปวด แต่แม่และพี่ชายก็รักน้องเจมากนะ อย่าคิดมากเลย
    #31
    0
  11. #30 mindddddd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 02:52
    มาต่อเร็วๆนะคะ ชอบมากๆ
    #30
    0
  12. #29 woopraow (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 02:03
    เข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว มาต่อเร็วๆนะคะ อยากรู้เซฮุนจะทำยังไงต่อ
    #29
    0