Devil's Secret ✡ Luhan ✘ Jessica [LUSICA]

ตอนที่ 6 : CHAPTER 06 l Believe It Or Not

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    17 พ.ย. 59









CHAPTER 06 l Believe It Or Not




โรงเรียนรัฐบาลเก่าคร่ำครึเป็นที่รู้จักในนามนักเรียนที่สร้างปัญหาให้กับเขตมากที่สุด ร่างเล็กของหญิงสาวกอดกระเป๋านักเรียนแนบอก ไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทา

ดูยัยนั่นสิ ได้ยินว่าเป็นเด็กเสี่ย ยี้สกปรกเนอะ น่ารังเกียจเสียงค่อนขอดดังตามหลัง คนที่พูดไม่คิดจะออมเสียงเพราะต้องการให้เธอได้ยิน

นั่นสิ ฉันได้ยินว่ายัยนั่นขายตัวให้กับคนแก่พุงพลุ้ยด้วยนะ แหวะโสมมที่สุดแม้จะเดินมาไกลเธอก็ยังได้ยินเสียงชัดเจน

ซันนี่ตรงเข้าห้องน้ำก่อนจะล๊อกมันอย่างแน่นหนา ทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างเหนื่อยล้า ยอมให้คนอื่นดูถูกดูแคลนเพื่อแลกกับการได้มีเขา

ไม่มีใครรู้ว่าไอ้แก่พุงพลุ้ยที่พูดถึงคือซิ่วหมินหนึ่งในเอ็กโซ ไม่มีแม้แต่หลักฐานยืนยันด้วยซ้ำเอาแต่พูดกันปากต่อปาก และเธอก็ไม่คิดจะบอก เขาอยู่สูงเกินไปที่เธอจะดึงลงมาเกลือกกลั้วให้คนอื่นเข้าใจแบบนี้ก็ดีแล้ว

ครืด ครืด 

ไอโฟนสีขาวที่เคยเป็นของซิ่วหมินสั่นอยู่ในกระเป๋ากระโปรง เธอได้มาได้ยังไงนะหรอ ก็ซิ่วหมินอีกนั่นแหละ เขาใช้ไม่ถึงวันก็โยนมันมาให้เธอ ของแบรนด์เนมมากมายบนตัวเธอไม่เคยซื้อเองด้วยซ้ำ ทุกๆอาทิตย์จะมีคนของร้านนำมาให้

นี่ละมั้ง เรียนโรงเรียนรัฐบาลค่าเทอมถูกแสนถูก แต่ทั้งตัวซันนี่กลับเป็นของแบรนด์เนม บัตรเครดิตของเขาที่ให้มาเธอแทบจะไม่ได้ใช้ด้วยซ้ำ ส่วนมากก็ใช้ซื้อขนมไปแจกเด็กๆที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า หรือไม่ก็เอาไปซื้ออาหารให้สุนัขจรจัด

(Xiumin)

ซันนี่เผยยิ้ม เมื่อชื่อคนโทรมาปรากฏ ไม่บ่อยนักหรอกที่เขาจะโทรหาเธอ

(ยัยบ้าทำอะไรอยู่ทำไมไม่รู้จักรับโทรศัพท์)เธอแทบจะดึงไอโฟนออกจากหูแทบไม่ทัน เมื่อปลายสายโวยวาย

คือฉันปิดเสียงไว้นะคะ คุณมีอะไรรึเปล่าคะ

(เธออยู่ไหน)

ฉันอยู่โรงเรียนค่ะ ละ...ยังไม่ทันถามปลายสายก็ขัดขึ้น

(ออกมารอฉันหน้าประตูโรงเรียน ฉันกำลังจะถึง)

อะไรนะคะ จะออกไปได้ยังไงค่ะ เพิ่งจะเข้ามา อาจารย์ที่ยืนเฝ้าหน้าประตูคงไม่ยอมให้ออกไปซันนี่พูดเสียงอ่อน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเข้าเรียน เพราะยังเช้ามาก

วุ่นวายจริง งั้นเธอออกมารอหน้าตึก อยู่ตึกไหนซิ่วหมินบ่นพลางหมุนพวงมาลัยเลี้ยงเข้าซอยโรงเรียน

ตึก TW ค่ะพูดจบซิ่วหมินก็กดวางสาย ซันนี่เก็บไอโฟนเข้าที่เดิม แต่ไม่ทันจะปลดกลอนประตู ร่างกายก็รับรู้ถึงความเย็นยะเยือก

ซ่า!!!!!!

เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากข้างนอก คนในห้องน้ำยกมือขึ้นลูบใบหน้ากลิ่นเหม็นของน้ำสกปรกที่สาดเข้ามาทำเอาซันนี่มึนไปชั่วขณะ เปิดประตูออกมาก็เจอกับผู้หญิงสองคนถือถังน้ำในมือ

อ้าว เธออยู่ในนั้นหรอซันนี่ ขอโทษทีนะ อาจารย์สั่งให้เข้ามาทำความสะอาดห้องน้ำน่ะ แต่นึกว่าไม่มีใครอยู่เลยสาดน้ำเข้าไป ซอรี่นะจ้ะคนที่มีถังน้ำในมือปิดปากน้ำตาโต ซันนี่จำได้ว่าเรียนห้องเดียวกับเธอ

เธอไม่โกรธพวกเราใช่มั้ยอีกคนถามแสร้งทำหน้าตากังวล

อืมคนถูกกระทำฝืนยิ้มพยักหน้าน้อยๆ เดินผ่านสองคนนั้นไป เธอไม่ชอบมีเรื่องกับใคร ไม่ชอบความยุ่งวุ่นวายที่สุด ระหว่างที่เดินผ่านคนถือถังน้ำก็ยกขาขึ้น ทำให้ซันนี่สะดุดขาที่ยื่นออกมา จนล้มหัวเข่ากระแทกพื้นปูน เลือดสีแดงไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้

อุ้ย ขอโทษนะจ้ะขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันก็อยากช่วยเธอนะ แต่พวกเราต้องไปเข้าแถวแล้วน่ะ ซอรี่อีกครั้งน๊าพูดจบก็กอดแขนหัวเราะคิกคักออกไป

ทิ้งให้อีกคนพยุงตัวขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู แย่แล้ว นี่เธอสายมากขนาดนี้เลยหรอซันนี่คว้ากระเป๋านักเรียนมาสะพายเดินกะเผลกไปหน้าตึก ลืมความเจ็บไปหมดเพราะกลัวว่าคนที่นัดไว้จะรอ

รถจากัวร์สีดำเคลื่อนเข้ามาให้โรงเรียนรัฐบาล ย่อมตกเป็นเป้าสายตาอยู่แล้ว ยิ่งเวลานี้คือเวลาเข้าแถวเคารพธงชาติด้วยยิ่งแล้วใหญ่ ตึกเรียน TW ยังอยู่หน้าสนามพอดิบพอดี กระจกฟิล์มดำทำให้คนภายนอกไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าหงุดหงิดของคนด้านใน ซิ่วหมินชักสีหน้าที่ต้องมานั่งรอคนที่นัดไว้ ยัยนั่นไม่มีสิทธิ์ให้เขาต้องมารอ เวลาของเขามีค่ามากแค่ไหนไม่รู้รึไง!

ก๊อก ก๊อก 

เสียงเคาะกระจกดังขึ้น คนด้านในเบือนหน้าไปมองก็เห็นชายวัยกลางคนชะเง้อชะแง้พยายามมองมาจากข้างใน ซิ่วหมินถอนหายใจก่อนจะลดกระจกลง

คุณมีธุระอะไรรึเปล่าครับชายวัยกลางคนที่สวมยูนิฟอร์มผู้รักษาความปลอดภัยถามผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาสะอาดสะอานตรงหน้า

ฉันมารอคนรู้จักเขาตอบเสียงเรียบ

แล้ว...ยังถามไม่จบ ซิ่วหมินกลอกตาขึ้นเบื่อหน่ายก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นร่างบางที่เดินกะโผลกกะเผลกอยู่ข้างหลังรปภ. ทำให้เขาขมวดคิ้วยุ่ง เปิดประตูรถลงจากรถ เดินตรงไปหาซันนี่ สภาพเปียกลู่ไปทั้งตัว เสื้อนักเรียนแขนยาวสีขาวแนบไปกับทรวดทรงจนเห็นไปไหนต่อไหน หัวเข่าที่เต็มไปด้วยเลือด ทำให้ายหนุ่มหน้าตึง

คนที่อยู่ในแถวดึงแขนเสื้อเพื่อนยิกๆในหันไปมอง นักเรียนที่กำลังเข้าแถวเห็นคนในรถชัดเจนก็กรี๊ดออกมากิจกรรมเคารพธงชาติต้องหยุดลง

ทำไมออกมาสภาพนี้เขาถาม

คุณรอนานมั้ยค่ะ ฉันขอโทษนะคะ คือฉันไม่ได้ตั้งใจซันนี่มีสีหน้าร้อนรนกลัวเขาจะโกรธที่เธอมาสายมากกว่า

ฉันถามว่าทำไมเธอถึง ได้อยู่ในสภาพน่าเกลียดแบบนี้ซิ่วหมินตะคอกไม่ออมเสียง รู้สึกเดือดขึ้นมาไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

ไม่มีอะไรหรอกค่ะซันนี่ลู่ไหล่เข้าหากันเพราะรู้สึกหนาว

อ้าว ซันนี่เธอเดินไหวแล้วหรอ ยังไงก็ขอโทษอีกทีแล้วกันนะคนที่แกล้งซันนี่เดินเข้ามาหา เพราะไม่ทันเห็นซิ่วหมิน

เธอทำร้ายยัยนี่หรอเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นทำให้ คนมาใหม่หันไปมองต้นเสียง ทำเอาเธอเบิกตาโตไม่อยากจะเชื่อสายตา นะ นี่ ซิ่วหมิน เอ็กโซ

คุณซิ่วหมินอย่าเข้าใกล้ยัยนี่นะคะ ยัยนี่สกปรกค่ะ พวกขายตัว!”เธอดึงแขนซิ่วหมินออกห่างจากซันนี่ แต่เขาสะบัดแขนจนร่างเธอเซจนเกือบล้ม

ว่าไงนะ เธอว่าใครที่ขายตัวซิ่วหมินปัดแขนเหมือนมือที่เพิ่งจับเขาเป็นสิ่งหน้ารังเกียจ ถามย้ำอีกครั้ง

ก็ยัยนี่ไงคะ ขายตัวให้ไอ้แก่ตัณหากลับ คนสกปรกโสมมแบบนี้อย่าเข้าใกล้เชียวนะคะเธอชี้นิ้วไปทางซันนี่ สายตาจิกกัด

แล้วเธอรู้รึเปล่าล่ะ ว่าใครเป็นคนซื้อยัยนี่ซิ่วหมินยิ้มเยาะเหมือนเรื่องที่ได้ยินเป็นเรื่องตลกซะเต็มประดา เธอส่ายหัวแล้วอยากรู้มั้ย

คุณรู้ด้วยหรอค่ะทำตาโต หูผึ่งขึ้นมาทันที

ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ก็ไอ้แก่ตัณหากลับที่เธอพูดถึง มันคือฉันเอง!”พูดจบก็ผลักไหล่เธอให้พ้นทาง ก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวนอกโยนคลุมหัวซันนี่ กุมมือเธอไปที่รถ ทิ้งให้อีกคนยืนอ้าปากค้าง

ขึ้นไปสิซิ่วหมินกดหัวซันนี่ให้เข้าไปในรถ แต่เธอยังขืนตัว

ตัวฉันสกปรก เดี๋ยวฉันไปนั่งรถเมล์ดีกว่าค่ะ คุณจะให้ฉันไปเจอที่ไหนค่ะร่างบางพูดเกรงใจ ตัวเธอเหม็นมากถ้าเข้าไปอยู่ในรถคงจะส่งกลิ่นแรง

พูดมาก อย่าขัดใจฉัน รีบเข้าไป คนมองกันหมดแล้วไม่เห็นรึไงชายหนุ่มทำหน้าเซ็ง เมื่อทั้งอาจารย์และนักเรียนต่างให้ความสนใจมาทางเขาและซันนี่ แต่ไม่มีใครกล้ามายุ่ง  ซันนี่เลยทำตามอย่างว่าง่ายเพราะไม่อยากให้เขาหงุดหงิดไปมากกว่านี้

ซิ่วหมินเหล่มองคนข้างตัวสลับกับถนนข้างหน้า เมื่อเช้ายัยพาโบไข้ขึ้นสูงมาก แต่พวกเขาไม่อยากให้คนที่ไม่รู้จักมักคุ้นมายุ่งย่ามในบ้าน เขาเลยอาสามารับซันนี่ไปดูแลเจสสิก้าเพราะดูๆแล้ว เธอจะไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยมีปัญหา ไม่ปากมากเหมือนคนอื่นๆ แต่ดูจากสภาพตอนนี้แล้ว อยากให้ยัยนี่เอาตัวเองให้รอดเสียก่อน...




เอ็กโซมายืนออกันในห้องของลู่หาน จากห้องที่เคยกว้างขวางกลับแคบลงถนัดตา เลย์อังมือไปบนหน้าผากเจสสิก้าครั้งแล้วครั้งเล่า แต่พิษไข้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลยแม้แต่น้อย

เมื่อไหร่ไอ้เฉินจะมาวะแบคฮยอนมองประตูห้องไม่ละไปไหน บ่นหาคนที่ลงไปปรุงยาที่ห้องใต้ดิน

เดี๋ยวก็คงมานั่นแหละลู่หานเดินออกจากห้องน้ำใช้แผ่นเจลลดไข้แปะบนหน้าผากตัวเอง ซวยจริงๆ พอเจสสิก้าไม่สบายเขาก็พลอยไม่สบายไปด้วย ชีวิตเขาชักจะเข้าใกล้คำว่ามนุษย์ขึ้นทุกวันๆ

ยัยพาโบ ยัยตัวปัญหาเทากระแทกตัวลงบนโซฟาตัวยาวข้างๆคริส

จะว่าไปยัยพาโบก็น่าสงสารนะทุกคนหันไปมองดีโอ ไม่อยากจะเชื่อหู

น่าสงสารตรงไหนวะซูโฮถาม

ก็ผู้หญิงตัวเล็กๆตัวคนเดียว ไม่มีญาติพี่น้อง อีกอย่างยัยนี่โดนเลือดลู่ฮยอง ถ้ายัยพาโบรู้เรื่องที่จะเกิดขึ้นกับตัวเองในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แกว่ายัยนี่จะอยากมีชีวิตอยู่มั้ยวะดีโอพูดจบภายในห้องก็เงียบลง ได้ยินกระทั่งเสียงลมหายใจ “ถ้าเป็นฉัน ฉันยอมตายซะดีกว่าคนในห้องหน้าเครียดขึ้นมา หันไปมองร่างบางที่นอนหลับอยู่บนเตียง ก็จริงของดีโอ ถ้ายัยพาโบรู้เรื่องนั้นยัยนี่จะทำยังไง




ร่างสูงก้าวจากระเบียงเข้ามาในห้องนอนสีหวาน ก่อนจะวางดอกเดซี่ลงกลางเตียงนุ่ม สายตาคมมองหาเจ้าข้างห้อง เสียงน้ำภายดังขึ้น คงอาบน้ำอยู่ละมั้ง

กึก

กำลังจะเดินกลับเท้าก็เตะเข้ากับกล่องที่โผล่ออกจากใต้เตียง เขามองกลับไปทางห้องน้ำอีกครั้ง ชั่งใจไม่นานก็ดึงกล่องไม่ใหญ่มากออกมา เมื่อเปิดฝาก็ต้องเผยยิ้มกว้าง นี่ซอฮยอนยังเก็บมันไว้อีกหรอ

มือหนาล้วงลงไปหยิบรูปที่เขาตั้งใจวาดให้เจ้าของห้อง เป็นรูปที่ซอฮยอนกำลังยิ้มกว้าง ยกมือลูบภาพคิดถึงวันเวลาเก่าๆ ครั้งแรกที่เขาเจอซอฮยอน

1 ปีก่อน

ร่างสมส่วนเหยียดตัวนอนไปบนสนามหญ้าในสวนสาธารณะ อากาศดีๆแบบนี้ทำให้เขาหนีเอ็กโซคนอื่นๆมาที่นี่ โดยเลือกมุมที่ลับตาคน

อิเล็กตรอน (Electron) สัญลักษณ์ e - มีประจุลบ และมีมวลน้อยมาก  โปรตอน สัญลักษณ์ p + มีประจุเป็นบวก และมีมวลมากกว่า อิเล็กตรอน ( เกือบ 2,000 เท่า)

เสียงพึมพำท่องโครงสร้างอะตอมดังเล็ดลอดเข้าโซนประสาทคนต้องการพักผ่อน เขาชักสีหน้าไม่พอใจมองไปรอบๆก็ไม่พบต้นเสียง เสียงเงียบลงไปแล้ว ชายหนุ่มเลยทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง

นิวตรอน สัญลักษณ์ n มีประจุเป็นศูนย์ และมีมวลมากพอๆ กับโปรตอนพอกำลังจะเคลิ้มเสียงนั่นก็ดังขึ้นมาอีก เขาทนไม่ไหว เดินไปตามเสียงเจี้อยแจ้ว มือหนาแหวกพุ่มไม้ออกก็เห็นร่างโปร่งบางของใครบางคนนอนเงยหน้า ใช้หนังสือปิดใบหน้าตัวเอง แต่เสียงท่องโครงสร้างอะตอมยังดังไม่หยุด

จำนวนโปรตอนในนิวเคลียสเรียกว่าเลขอะตอม (atomic number, Z)

ย๊า!!!”ซอฮยอนที่กำลังตั้งใจท่องหัวข้อที่กำลังจะสอบต้องสะดุ้งสุดตัวผุดขึ้นนั่ง เงยหน้ามองร่างสูงที่จ้องหน้าเธออย่างเอาเรื่อง

มีอะไรรึเปล่าค่ะเธอรีบหยิบหนังสือลุกขึ้นถามคนตรงหน้า

ที่นี่ที่ไหน

ก็สวนธาราณะไงค่ะ

ใช่ ที่นี่คือสวนสาธาราณะซึ่งหมายถึง ไม่ใช่ของเธอแค่คนเดียวเขากอดอก มองซอฮยอนที่ยังคงพยักหน้าฟังเขาอย่างตั้งใจ

"ค่ะ แล้ว?”ซอฮยอนเอียงคอทำหน้าฉงน ทำเอาคนที่เตรียมจะต่อว่าพูดไม่ออก เมื่อสบเข้ากับดวงตากลมแบ๊ว

กะ ก็หมายความว่า เธอเสียงดังรบกวนเวลานอนของฉันน่ะสิหญิงสาวถึงบางอ้อ

อ่า ขอโทษทีนะ พอดีพรุ่งนี้ฉันจะสอบแล้วน่ะ ขอโทษที่รบกวนกล่าวขอโทษเขา

สวยก็ไม่สวยยังชอบทำน่าตาน่าเกลียดอีกเข้าจิ๊ปากเมื่อรู้สึกประหม่า

ฮ่าๆ ฉันไม่เชื่อนายหรอก ใครๆก็บอกว่าฉันสวย นายน่ะคนแรกเลยนะที่บอกว่าฉันน่าเกลียดซอฮยอนหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ไม่รู้สึกโกรธที่เขาต่อว่า เขาเป็นคนตรงๆซึ่งเธอชอบผู้ชายแบบนี้แหละ

ประหลาด ไม่คุยกับเธอแล้ว ยัยตัวประหลาดพูดจบเขาก็หันหลังกลับ แต่ก่อนที่จะไปซอฮยอนก็เรียกเขาไว้

ฉันซอฮยอน นายละเขาเลิกคิ้วขึ้นชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

ทำไมฉันต้องบอกเธอด้วย=..=

เพราะฉันจะจีบนายไง^^

หน้าไม่อาย

ขอบคุณ^^

ยัยคนไม่เจียมตัว=..=

ฉันก็คิดว่าฉันเป็นแบบนี้มานานแล้วเหมือนกัน^^

ยัยๆ โอ๊ย ไม่สะทกสะท้านบ้างรึไงวะเขาเริ่มหัวเสีย เมื่อว่าหญิงสาวเท่าไหร่เธอก็เอาแต่ยิ้ม

อืม ถ้านายอยากให้ฉันเจ็บก็ทำให้ฉันรักมากๆสิ ถ้าถึงเวลานั้นเมื่อไหร่ แค่นายพูดเกลียดคำเดียวก็ทำฉันเจ็บแล้ว

ตกลง งั้นเธอมาเป็นแฟนฉัน ฉันจะทำให้เธอรักจนโงหัวไม่ขึ้นเลย

อะไรกันฉันบอกแค่ทำให้รักนะ ไม่ได้บอกให้คบกันสักหน่อยซอฮยอนเอ่ยค้านแต่ปากยังยิ้มไม่หุบ

ไม่รู้ละ เธอไม่รอดแน่ เตรียมเจ็บใจไว้ได้เลยยิ่งเห็นหญิงสาวยิ้มเขายิ่งอารมณ์ขึ้นผู้หญิงอะไร ด่าเท่าไหร่ก็ยังยืนยิ้ม

ว่าแต่แฟนฉันชื่ออะไรน้า^^”หญิงสาวเอียงหูไปทางชายหนุ่ม เขากระแอมไอ

ไค!!!!




เจสสิก้าตื่นขึ้นมาก็ถูกบังคับให้ทานยารูปร่าง ประหลาด รสชาติไม่แย่มากหรอก แต่กลิ่นของมันเกินจะทน เมื่อกลืนลงคอก็รู้สึกดีขึ้นมา อะไรกันมันคือยาวิเศษหรอ

ดีขึ้นแล้วใช่มั้ยล่ะคนปรุงยาถาม คนป่วยพยักหน้าหงึกหงัก เตรียมจะลงจากเตียง

เธอจะลุกไปไหนยัยพาโบชานยอลถาม

เที่ยงแล้วไม่หิวกันหรอ ฉันว่าจะทำซุปข้าวโพด พวกนายอยากทานมั้ยหันไปมองหน้าเขาทีละคน

ไม่ต้องเลย เธอยังไม่หายดี ถ้าเกิดทำๆอยู่แล้วเป็นลมหน้าทิ่มลงหม้อซุปขึ้นมา ฉันก็ซวยอีกน่ะสิลู่หานโบกมือห้ามทันที เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของตน ตัวเองยังเอาไม่รอดยังเสนอตัวทำนู่นทำนี่ให้คนอื่นทานอีก

ขอโทษใบหน้าสวยสลดลง พวกเขาต้องมาลำบากเพราะความอยากรู้อยากเห็นของเธอแท้ๆเลย

รู้ตัวก็ดีแล้ว เพราะฉะนั้น ห้ามทำอะไรนอกเหนือคำสั่งพวกฉัน เขาใจ๋เลย์ออกคำสั่งเหมือนพ่อกำลังสั่งสอนลูกสาวก็ไม่ปาน เจสสิก้าพยักหน้าหงึกหงักอย่างว่าง่าย

อ้าว หมินฮยองดีโอหันไปเห็นคนที่กำลังเดินเข้ามาพอดี ซิ่วหมินเดินนำซันนี่ที่ตอนนี้อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว

เขาแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน ซันนี่ดูจะประหม่าเพราะเธอรู้จักแค่ซิ่วหมิน หนุ่มๆที่เหลือออกจากห้องปล่อยให้สองสาวทำความรู้จักกัน และให้ซันนี่ช่วยเจสสิก้าอาบน้ำแต่งตัวใหม่ เมื่อทำทุกอย่างเสร็จจนหมด เจสสิก้าก็มานั่งอยู่หน้ากระจกปล่อยให้ซันนี่แปรงผมยาวสลวยของตัวเอง

ดีจังเลยนะ คิดว่าจะต้องเป็นผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ที่นี่ซะแล้วยัยพาโบมองซันนี่ที่ยืนเงียบแปรงผมให้เธอ

ฉันไม่ได้มาอยู่ที่นี่หรอก ไปๆมาๆน่ะซันนี่ยิ้มบางๆ ก้มหน้าให้ความสนใจผมยาวของเจสสิก้า ผู้หญิงคนนี้น่าอิจฉาจัง  คุณซิ่วหมินลงทุนไปรับเธอถึงโรงเรียนเพื่อให้เธอมาดูแล คงมีความสำคัญมากสินะ

ซันนี่เนี่ยน่าตาน่ารักมากเลยนะเจสสิก้าหันตัวไปเงยหน้าสบตากับอีกคน

สิ่งที่เธอเห็นอาจไม่ใช่ตัวฉันก็ได้นะ ความจริงฉันสกปรกมากเลยต่างหากละซันนี่เดินหนีไปยืนนอกระเบียง เธอกำลังจะร้องไห้ต่อหน้าคนที่เพิ่งรู้จักกัน

ไม่จริงสักหน่อย ฉันน่ะก็มักจะถูกคนอื่นมองเป็นตัวปัญหาบ่อยๆ แต่ฉันไม่สนใจหรอกว่าใครจะมองฉันยังไง ขอแค่คนที่ฉันรักเห็นค่าของฉันแค่นั้นฉันก็พอใจแล้ว

งั้นเหรอซันนี่ยิ้มขืน ถ้าเธอคิดแบบเจสสิก้าเธอคงจะเจ็บมาก เพราะคนที่เธอรักเขาไม่มีทางเห็นค่าของเธอหรอก

แต่ถึงจะไม่มีใครเห็นค่าเรา เราก็ต้องเห็นค่าของตัวเองนะซันนี่สายตาของทั้งสองจับจ้องไปยังทะเลสาบที่ไกลสุดลูกหู ลูกตา ซันนี่ลอบมองเจสสิก้าหลายครั้ง ทำไมถึงมองโลกในแง่ดีขนาดนี้นะ

สองสาวจูงมือเดินลงบันไดก็เห็นเหล่าเอ็กโซนอนกลิ้ง อยู่ในห้องโถง ยกเว้นไคที่ตั้งแต่ตื่นมาเธอยังไม่เห็นเขาเลย สำหรับเจสสิก้ามันเป็นเรื่องปกติที่ได้เห็นภาพลักษณ์เด็กหนุ่มสิบสองคน เล่นเกมส์ นอน ดูหนัง ฟังเพลงกันตามประสา แต่ไม่ใช่สำหรับซันนี่เธอมองพวกเขาเหมือนไม่เคยพบเคยเจอ เพราะภาพลักษณ์ที่เธอเคยเห็นคือแบดบอยและความชั่วร้าย

เจสสิก้ามองเซฮุนที่ยังนั่งดูสารคดีไม่สนเธอกับซันนี่ที่กำลังเดินเข้ามาสักนิด หันไปอีกทางก็เห็นลู่หานนั่งหมุนลูบิค

ย๊ายัยพาโบมานี่ซิซิ่วหมินกวักมือเรียกเจสสิก้ายิกๆ คนตัวเล็กเดินเข้าไปหา

มีอะไรหรอ

อยากได้มั้ยจะซื้อให้เขาชี้รูปที่หน้าปกเป็นผู้หญิงใส่ชุดว่ายน้ำสายเสือดาวในนิตยสาร

"ไม่อะยัยพาโบส่ายหัวรัวจนผมกระจาย ซิ่วหมินเบะปากเซ็ง ก่อนจะเหลือบไปเห็นซันนี่ที่ยืนอยู่ข้างหลังเจสสิก้า

จะกลับรึยังซันนี่โผล่หน้าออกมา พยักหน้าแทนคำตอบ ซิ่วหมินลุกไปหยิบกุญแจรถโอบไหล่ซันนี่ออกไป ไม่ลืมหันมาบอกลาทุกคน

เฮ้ย ไปละ คืนนี้ไม่กลับนะคนที่เหลือโบกมือไล่แบบไม่สนใจมากนัก

สายตาแดงก่ำสูดดมกลิ่นหอมหวนที่ส่งกลิ่นชวนหลงใหลมา ถึงด้านนอก ริมฝีปากแสยะยิ้มร้าย อยากกัดกินทั่งร่าง เพื่อชีวิตอมตะของมัน รอแค่ให้ถึงเวลาเท่านั้น ถ้าพวกเอ็กโซเผลอเมื่อไหร่ มันไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือแน่!

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจเธอเจสสิก้าเลยออกมาเดิน เล่นในสวนหลังบ้าน อ่า ทำไมพวกเขาปล่อยให้ดอกไม้แห้งตายคาต้นแบบนี้นะ คงไม่มีใครดูแลเลยสินะ สนามหญ้ายังมีแต่ใบไม้แห้งเต็มไปหมด ลูกแก้วสีเข้มสอดส่ายหาอุปกรณ์ทำความสะอาด ก็เห็นไม้กวาดทางมะพร้าวนอนอยู่บนพื้น ไม่รอช้าตรงไปหยิบมันมากวาดใบไม้ให้มากองรวมกัน

เจสสิก้าปาดเหงื่อที่ผุดขึ้น ด้วยหลังมือเล็กหลังจากทำความสะอาดสนามหญ้าเรียบร้อย แล้วหันไปให้ความสนใจดอกไม้ที่แห้งเหี่ยวไปเพราะไม่ได้รับการดูแล ใช้จอบอันเล็กถอนพวกมันออก เตรียมหน้าดินไว้ก่อน วันไหนว่างจะได้เอาดอกไม้มาปลูก

ทำอะไรอะยัยพาโบลู่หานเดินหน้าบึ้งตรงมาหาคนที่ก้มๆเงยๆอยู่ในสวนดอกไม้

เตรียมหน้าดินน่ะ ว่าจะปลูกดอกไม้เงยหน้าตอบ แล้วหันไปทำงานต่อ

ไม่น่าละทำไมนอนอยู่เฉยถึงรู้สึกเหนื่อย พอๆหยุดเลยนะ ฉันเหนื่อยคนหน้าหวานบ่น ดึงข้อศอกเจสสิก้าให้ลุกขึ้น ขนาดนอนอยู่ในห้องแอร์แท้ๆ เหงื่อยังไหลออกมาเต็มตัวเขาไปหมด ที่แท้ก็เพราะยัยพาโบนี่เอง

อีกนิดเอง เดี๋ยวก็เสร็จแล้วเธอยังขืนตัวไม่ยอมลุก

ไม่เข้าใจรึไง ฉันเหนื่อยๆๆๆๆๆ ได้ยินมั้ยลู่หานกระแทกเสียงจนเจสสิก้าสะดุ้งโหยง  เธอพยักหน้าวางจอบลงเดินคอตกเข้าบ้าน ชายหนุ่มมองตามร่างบางไป ทำไมเขาต้องรู้ผิดด้วยนะ

เจสสิก้าเข้ามาในครัวก็เห็นจานที่ยังไม่ได้ล้างกองพะเนินอยู่ เดินตรงเข้าไปเตรียมจะล้าง แต่ถูกคนที่เดินตามมาหยุดไว้เสียก่อน

จะทำอะไรอีกฮะ!

ล้างจานไง นายไม่เห็นหรอว่ามันกองเต็มไปหมดแล้ว

ยัยพาโบ เธอมันพาโบ ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นแหละ มานี่เลยลู่หานตรงไปคว้าข้อมือเจสสิก้าให้เดินตาม แต่คนตัวเล็กยังเอาแต่บอกว่าจะล้างจานไม่หยุด ทำให้เขาหัวเสียขึ้นมา

เธอแค่ไม่อยากเห็นจานมันกองพะเนินอยู่แบบนั้นใช่มั้ยเจสสิก้าพยักหน้าเทาเทา!!! ไอ้จื่อเทา!!!!”ร่างสูงของเทาวิ่งเข้ามาในครัวอย่างรวดเร็วทันทีที่ได้ยินฮยองเรียก

ฮยองมีอะไรฮะ

ล้างจานคำสั่งของฮยองทำเอาเทาทำหน้าประหลาดใจ

แล้วทำไมฮยองไม่ให้ยัยพาโบล้างล่ะเทาค้านสุดตัว

เพราะฉันขี้เกียจ ลืมไปแล้วหรอถ้ายัยนี่เหนื่อย ฉันก็เหนื่อย เพราะฉะนั้น แกไอ้เทา ล้างจานให้หมดพูดจบก็เดินจูงมือเจสสิก้าออกไปทิ้งให้เทามองตามหลังไปอย่าง ฉุนเฉียว ยัยพาโบ ยัยตัวซวย หันไปมองกองจานชามแล้วอยากจะร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด

นายจะพาฉันไปไหนน่ะเจสสิก้าถามหลังจากถูกยัดเข้ามาในรถเฟอรารี่สุดหรูของคนหน้าหวาน

ไปข้างนอก เธอจะได้เลิกหางานทำซะทีลู่หานพูดจบก็ออกรถ อารมณ์เสียไปหมดเขามีพลังจิตก็จริง มีอีกอย่าง คือ Top Secret รอง จากเรื่องที่เขาไม่ใช่มนุษย์ คือพลังของเขาสามารถอ่านใจคนได้ แต่เขาไม่สามารถใช้พลังกับเอ็กโซได้เพราะมันเป็นการละเมิดความคิดคนครอบครัวเดียวกันมากเกินไป

ความจริงวันแรกที่พบเจสสิก้าเขาไม่ได้อยากอารมณ์เสีย ขนาดนั้นหรอก แต่เขาหงุดหงิดใจเพราะไม่สามารถอ่านใจมนุษย์ตัวเล็กคนนี้ได้เลย ขนาดผูกจิตเข้าหากันแล้ว ยังทำไม่ได้ เลยทำให้ฉุนเฉียวทุกครั้งที่เห็นหน้ายัยพาโบ เขารู้สึกว่าพลังแข็งแกร่งของตัวเองไม่มีค่าอะไรเลยเวลาอยู่กับคนตัวเล็ก ให้ตายเถอะ!




เมื่อมาถึงคอนโดซิ่วหมินก็ทิ้งตัวลงบนเตียงหลับตาพริ้ม วันนี้เขาเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ทำไมถึงเป็นวันวุ่นวายขนาดนี้ คอยดูสิพรุ่งนี้เช้าคงได้พาดหัวข่าวเรื่องเขากับซันนี่แน่ คิดได้ดังนั้นก็ผุดนั่งมองคนที่กำลังจัดของในห้องให้เป็นระเบียบ

ซันนี่คนถูกเรียกเดินเข้าไปหาร่างที่นั่งอยู่บนเตียง

“...”

เธอไม่ได้คิดว่าที่ฉันพาเธอไปที่บ้าน แล้วฉันจะรู้สึกพิเศษอะไรกับเธอใช่มั้ยเขาถามไม่รักษาน้ำใจคนตอบเลยสักนิด

ฉันไม่กล้าคิดหรอกค่ะ ฉันรู้ตัวดีว่าอยู่ในฐานะอะไร ที่ฉันรอดจากพวกเลวๆพวกนั้นได้ก็เพราะคุณซันนี่ฝืนยิ้ม เธอเป็นเด็กกำพร้า ถูกหลอกมาขายตัวในซ้อง แต่ดีที่ซิ่วหมินมาช่วยเธอไว้ได้ ชีวิตเธอเป็นของเขา จะบีบก็ตาย จะคายก็ตายทั้งเป็น

ก็ดี รู้จักเจียมตัวไว้ก็ดีแล้ว ฉันจะได้ไม่เหนื่อย อะนี่ รางวัลเขาโยนที่ห้อยโทรศัพท์เป็นรูปเกล็ดน้ำแข็งล้อมเพชรมาให้เธอ ซันนี่รีบคว้าไว้แทบไม่ทัน

"คงแพงมากนะคะก้มมองของรางวัลที่ได้รับอย่างหลงใหล

ก็ไม่เท่าไหร่ซิ่วหมินยักไหล่ ดึงร่างเล็กให้มานอนบนเตียงก่อนจะคร่อมทับพูดง่ายๆหน่อยจะให้รางวัลเยอะๆ อยากได้บ้าน ได้รถ จะให้เลย

ฉันไม่ได้ต้องการเงิน แต่...

ต้องการความรักจากฉัน เธอฝันอยู่หรอซิ่วหมินยิ้มเยาะ ก้อนความอับอายแล่นมาจุกที่คอ เธอพูดไม่ออกเมื่อเห็นสายตาดูแคลนของร่างที่ทาบทับเธออยู่ เขารู้ได้ยังไงว่าเธอกำลังจะพูดแบบนั้นจริงๆ

ฉันคิดเสมอว่าตัวเองอยู่ในโลกของความเป็นจริงเค้นเสียงตอบสำเร็จ อยากจะร้องไห้แทบบ้าแต่ก็ต้องกลั้นไว้

ดี ฉันไม่ชอบพวกเพ้อฝัน มันน่ารำคาญพูดจบก็ประกบริมฝีปากได้รูบของตัวเองกับริมฝีปากเป็นกระจับของหญิงสาวร่างแบบบางใต้ร่าง บทรักร้อนแรงเริ่มขึ้น และไม่มีใครรู้ว่าจะจบลงเมื่อไหร่...




เจสสิก้าเดินตามหลังลู่หานที่เดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้เป็นว่าเล่น ทีเธอจะทำงานบ้านบอกว่าเหนื่อย แต่ทำไมพอออกมาช๊อปปิ้งเขาถึงได้ดูดี๊ด๊าขนาดนี้นะ อะ ใช่สิลืมบอกตอนนี้ เธอกับลู่หานอยู่ที่เมียงดง แหล่งช๊อปปิ้งของวัยรุ่นเกาหลี

ลู่หานชะเง้อคอมองร้านเสื้อผ้า หันไปข้างหลังก็เห็นเจสสิก้าเดินเอ้อละเหยไม่สนใจอะไรเลย เขากลอกตาขึ้นเดินไปฉุดข้อมือให้เธอเดินตามเขาให้ทัน

เมื่อมาถึงร้านเสื้อผ้าร้านหนึ่ง ลู่หานก็หยิบชุดนั้นชุดนี้มาทาบบนตัวเจสสิก้า โยนให้พนักงานนำไปใส่ถุงไม่ถามเจสสิก้าสักคำ เธอได้แต่ยืนทำตาปริบๆ

ซื้อไปทำไมมากมายหรอ มีแต่เสื้อผ้าราคาแพงๆทั้งนั้นเลยคนตัวเล็กเปิดป้ายราคาขึ้นมาดูบ่นอุบอิบ

ใครใช้ให้เธอทำตัวจนๆเวลาอยู่กับฉันฮะ ของพวกนี้ที่ซื้อให้เพราะเธอต้องไปไหนมาไหนกับพวกฉันตลอดเวลาหรอกนะ จะให้แต่งตัวซอมซ่อเหมือนแต่ก่อนไม่ได้แล้ว ฉันอายลู่หานใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากคนตัวเล็ก เดินเลยไปเลือกเสื้อผ้าโซนอื่นต่อ

เจสสิก้าถอนหายใจ สุดท้ายเขาก็ทำเพื่อตัวเองสินะ นี่เธอกำลังหวังอะไรอยู่รึไง ถ้าเธอกับเขาจิตไม่ผูกกันเขาคงไม่มีทางมาสนใจเธอหรอก

เมื่อซื้อของเสร็จลู่หานก็เกิดอยากดูหนังขึ้นมา เลยดึงเจสสิก้ามาดูด้วยซะเลย ความจริงเขาชอบมาดูกับเซฮุนเพราะไอ้มังเน่มันไม่พูดมาก และมันยอมให้เขาจิกกัดโดยที่ไม่บ่นหรือตอบโต้ แต่วันนี้ดูจะแปลกไปซักหน่อย แต่ชั่งเถอะ ดูกับคนพาโบๆจะไปคิดอะไรมาก

ลู่หานกดตู้ซื้อตั๋วหนังพลางปากบ่นขมุบขมิบ เคืองยัยพาโบที่ตอนแรกเขาใช้ให้มากดตั๋วแต่กลับได้รับคำตอบที่ไม่คาดคิด

ฉันกดไม่เป็น ฉันไม่เคยมาดูหนังในโรงแบบนี้หรอก นี่ครั้งแรกเลย

นี่ไงสาเหตุที่เขาต้องทำเองทุกอย่างทั้ง กดตั๋ว ซื้อป๊อบคอร์นและน้ำดื่ม เฮอะ  ยัยนี่ไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรเลย ให้ตายเถอะ

ระหว่างที่ยืนรอลู่หานไปกดตั๋วหนังเจสสิก้าก็เดินมานั่งรอ ใกล้ๆบริเวณนั้น

สิก้าเจสสิก้าเงยหน้ามองต้นเสียง ก็เผยยิ้มกว้างออกมา บังเอิญจริงๆ ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอ...เขา




ซอฮยอนอาบน้ำเสร็จก็ออกมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะ เธอชอบที่จะมาที่นี่บ่อยๆ เพราะมันทำให้เธอเห็นภาพเขาได้ชัดเจนกว่าทุกที่ เดินไปเรื่อยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมีอีกคนเดินตาม

ร่างโปร่งบางของซอฮยอนมาหยุดอยู่ที่ที่เธอกับเขาเจอกันครั้งแรก เธอทิ้งตัวลงนอนกับพื้นหญ้า มองกิ่งไม้ที่พาดบังแสงแดดให้บริเวณนี้ร่มรื่นเย็นสบาย

นายทำสำเร็จไค นายทำให้ฉันเจ็บใจเจียนตายเลยละน้ำตาหล่นกระทบใบหญ้าหยดแล้วหยดเล่า ซอฮยอนทนไม่ไหวปล่อยโฮออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ไคยืนไม่ไหวต้องใช้ต้นไม้เป็นที่พึ่ง เขาก็เจ็บปวดไม่ต่างกับเธอเลย แต่เขาปล่อยให้ซอฮยอนเขามาในชีวิตมากกว่านี้ไม่ได้จริงๆ ความลับมันก็คือความลับ แค่ยัยพาโบคนเดียวพวกเขาก็เครียดจะบ้าตายถ้ามีใครรู้ความลับเพิ่มขึ้นอีกสักคน พวกเขาคงกระดิกตัวแทบไม่ได้



TBC





 










(c)              Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,603 ความคิดเห็น

  1. #2579 Kiss_Krits (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 13:23
    ซอน่าสงสารไคทำไมนายถึงเป็นคนแบบนี้TwT
    #2,579
    0
  2. #2541 numzaka (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 23:13
    สงสารไคซอ 
    #2,541
    0
  3. #2508 mint_saparam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2557 / 19:25
    ตอนนี้คือสงสารไคซอมากกว่าฮานสิกแ้วTT
    #2,508
    0
  4. #2468 tungpang-kloc (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 12:06
    สงสารซันนี้อ่าาาาา งื้ออออออ
    #2,468
    0
  5. #2290 yulyul13 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 17:38
    ซันนี่น่าสงสารจัง

    ที่แท้ไดซอก็เคยมีความหลังด้วยกัน
    #2,290
    0
  6. #1967 ohgee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:01
    ซันนี่น่าสงสารอ่ะ
    เทาแกก้รับเคราะห์ไปนะ 5555
    ว่าแต่...สิก้าเจอใครกัน???
    #1,967
    0
  7. #1830 pure-bana (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:10
    ซันนี่... มายเมน น่าสงสารที่สุด T^T
    #1,830
    0
  8. #1814 pornkittawan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:44
    ชอบหมินซันอะ เหมือนของตายแต่ไม่ใช่ เรารู้สึกว่าซันนี่สำคัญกว่านั้น
    #1,814
    0
  9. #1790 aomatcc (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:47
    สงสารซันนี่กับซออ่ะ
    แต่คือลู่สิกน่ารักอ่ะ
    ว่าแต่สิก้าเจอใครกัน
    ถึงกับยิ้มออกมาเลย
    #1,790
    0
  10. #1701 Sou (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:30
    สงารชันนี่อ่ะ

    สงสารชอด้วย

    หมินไม่รักนี่เหรอ

    สิก้าเจอยุนเหรอยี้มชะ

    อยากรู้ตอนจบมากมันจะมาเป็นคู่ไหมเนี่ย
    #1,701
    0
  11. #1227 fpcmanu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 01:34
    แหมะลู่ค้างเลยดิ 5555
    #1,227
    0
  12. #1120 nongnookpoohza (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 00:00
    สิก้าอย่างขยัน -[]-
    สงสารซันนี่ -3-
    #1,120
    0
  13. #1042 fpcmanu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 00:56
    หายไวๆน้าาาาาา แอลสิกก้อโอเคนะไรท์ >< 5555
    #1,042
    0
  14. #916 35854 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 21:36
    สงสารซันนี่มากเลยอ่ะ คงรักพี่หมิ่นมากจิงๆ
    #916
    0
  15. #837 fanks (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 10:51
    ชีวิตซันนี่น่าสงสารอ่ะ
    ซิ่วหมินรักซันนี่เถอะสงสารนาง
    #837
    0
  16. #650 P@t (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2556 / 04:43
    สิก้ามองโลกแง่ดีมากๆๆ

    ซันนี่น่าสงสารอะ
    #650
    0
  17. #545 boontariga (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 14:53
    ซิ่วหมินของหนูเปลี่ยนไป แง่ๆๆๆ~ไรใจร้ายทำร้ายเมนหนูได้ลงคอ
    แต่ไม่เป็นไรค่ะ หนูชอบ(อ้าวอีนี่-*-)
    #545
    0
  18. #533 kao-fang012 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 20:56
    สงสารซันนี่-3- เง้ออออออ
    #533
    0
  19. #465 love sica (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 21:51
    สงสารซันนี่อ่าาาา หมินรักซันนี่สักทีสิ

    สิกก้าเจอใครน่ะ?
    #465
    0
  20. #392 tiew (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 19:30
    สงสารอาเทาจริงๆๆ

    โดนตลอด555555555

    โอ้หมินปากร้ายนเนี่ย

    #392
    0
  21. #390 hunsic21874 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 14:42
    เฮ้อออ สงสารซันนี่มากเลยน่ะเนี่ย ถึงแม้ว่าตัวเองจะเลือกเดินทางนี้โดยที่หมินไม่สนใจก็เถอะ แต่ก็ยังสงสารอยู่ดีนั้นแหละ หมินซันนี่เป็นผู้หญิงน่ะ พูดให้เกียรติหน่อยก็ดีน่ะ :( สิก้านี้หนูอยู่เฉยๆไม่เป็นใช่ไม เอะอะอะไรก็ทำงานบ้านตลอดแม่ศรีเรือนจิงแท้ ลู่สิกออกเดทกรี๊ดดดดดดดดด *จิกหมอน* แต่ลู่ฮานนี่แบบทำงานบ้านกลับเหนื่อย แต่พอออกมาช็อปปิ้งนี่ไม่เหนื่อยเลยเนอะ - -* สิก้าเจอใครอีกล่ะเนี่ยยยย ??

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 ธันวาคม 2556 / 14:50
    #390
    0
  22. #389 กล้วยปิ้ง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 14:38
    คู่ซิ่วกับซัน ก็น่าสงสารซันที่แบบรักเขาข้างเดียว อยากได้ความรักจากซิ่วหมิน ซิ่วหมินจะรักซันไหมนะ

    คู่ลู่กับสิกก้า น่ารักมาก สิกก้ารู้สึกอย่างไง ลู่ห่านก็จะต้องรู้สึกอย่างงั้น

    คู่ไคซอ คู่นี้ก็น่าสงสารเหมือนกัน รักกันไปกว่านี้ก็ไม่ได้ จะเป็นยังไงต่อนะ คู่นี้

    อัพเร็วๆๆๆนะค่ะ ไรเตอร์
    #389
    0
  23. #383 yai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 11:37
    ไคซอเศร้าอ่าTt ซันนี่ก็น่าสงสารหมินเชื่อสิเดียวนายก็ชอบซันนี่^^

    ฮานสิกเดทกันใช่ไหมเนี่ย ฮานสิกน่ารัก สิก้าเจอใครอะ??
    #383
    0
  24. #382 Ainesa Yungvichen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 10:21
    ลู่สิกเดทกัน แต่ก็สงสารซันนี่

    ว่าแต่พี่สิก้าเจอใครอ่ะ

    รอค่าา
    #382
    0
  25. #379 smurfette (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 08:08
    เฮ้อ ซันนี่ สงสารและเหนื่อยใจแทน แต่ก็ยังมีคำเดิมๆ ก็ซันนี่เลือกเอง อย่างน้อยคำพูดร้ายๆ ก็ได้อยู่ด้วยกัน ดีกว่าคู่ไคซอ เพราะหนุ่มๆ คงไม่ยอมให้ใครเข้ามาในกลุ่มอีก เพราะคนรู้เพิ่ม อันตรายก็เพิ่มตาม // ลู่หาน อ่านใจสิก้าไม่ออก เลยพยายามให้ทุกอย่าง ปากบอกว่า ทำเพื่อตัวเอง แต่ก็ดูแล้วมากกว่านั้น แต่นะ สิ่งที่ให้ไม่ใช่สิ่งที่สิก้าต้องการเลย ดูสิก้าไม่มีความสุข อึดอัดยังงัยไม่รู้ ตอนจบสิก้าเจอใคร ยิ้มกว้างเชียว คาดว่างานนี้จะเริ่มมีคนหึง อยู่กับลู่หานทำหน้าเหนื่อย เบื่อตลอดเวลา เจออีกคนแป๊บเดียว ยิ้มกว้างซะ คนนั้นคือ ?? เซฮุน ?
    #379
    0