Devil's Secret ✡ Luhan ✘ Jessica [LUSICA]

ตอนที่ 5 : CHAPTER 05 l v can't leave u

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,842
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    15 พ.ย. 59













CHAPTER 05 l V can't leave U


 

 

ขาเรียวก้าวถอยหนี ลูกแก้วสีเข้มมองร่างของภารโรงวัยกลางคนค่อยๆเปลี่ยนเป็นตัวประหลาดที่ใครๆก็เรียกว่า อสูรกาย น้ำใสกลิ้งลงหยดแล้วหยดเล่าเพราะความหวาดกลัว ผิวหนังที่มีลาวาร้อนปะทุออกมาแม้จะยืนอยู่ไกลหลายก้าวแต่ก็ทำให้รับรู้ถึงความร้อนเหมือนอยู่ในกองเพลิง

คุณลุง อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ หนูขอร้อง กรี๊ดดดมันไม่ตอบแต่คำรามออกมา จนคนตัวเล็กสะดุ้งเผลอกรีดร้อง มันเคลื่อนใบหน้าเข้ามาทำจมูกฟุดฟิด เพื่อยืนยันว่ากลิ่นที่รับรู้มาจากร่างบางจริงๆ

ถอยหลังไม่ทันเห็นรากของต้นไม้ใหญ่ที่โผล่ขึ้นมาจากดิน สะโพกมนกระแทกลงกับพื้นเต็มแรง เจสสิก้าทำหน้าเหยเก พลางเขยิบตัวถอยหนีอสูรกายที่เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ มันใช้มือบีบคอจนเจสสิก้าตัวลอย ขาปัดปายไปกับอากาศเมื่อทั้งความร้อนกำลังเล่นงานและออกซิเจนกำลังจะหมดลง

ก่อนที่ดวงตาจะปิดลง ร่างร้อนระอุของอสูรร้ายก็ปลิวกระเด็น เผลอปล่อยร่างบอบช้ำของเจสสิก้าลง ไม่ทันจะถึงพื้นอ้อมแขนแกร่งของใครบางคนก็มารับไว้เสียก่อน

ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่มั้ย ว่าอย่าหายไปจากสายตาฉัน ยัยพาโบลู่หานที่ตอนนี้รอบคอมีรอยไหม้ไม่ต่างกับคนในอ้อมแขนติเธอ

ขอโทษ เจ็บมากมั้ยเจสสิก้าเค้นเสียงยากเย็นถามคนที่อุ้มเธอ พลางเอื้อมมือไปลูบคอที่มีรอยไหม้แผ่วเบาทำให้อีกคนนิ่งงันกับสัมผัวอบอุ่น เขาอุ้มเธอเหมือนวันนั้นไม่มีผิด 

เขาช่วยเธอ...อีกแล้ว

เจ็บสิถามได้ พาโบๆ เธอเจ็บยังไงฉันก็เจ็บแบบนั้นแหละคนหน้าหวานบ่นอุบ ค่อยๆวางเจสสิก้าลงแล้วสั่งให้ไปยืนหลังต้นไม้ เธอพยักหน้าทำตามอย่างว่าง่าย

ลู่หานตรงเข้าไปช่วย ไคที่กำลังต้านอสูรกายที่ตัวใหญ่กว่าพวกเขาสามเท่า มันใช้หางตะหวัดจนร่างไคปลิวไปกระแทกกับต้นไม้ ลู่หานตรงเข้ากระโดดเตะหน้าอกจนมันถอยร่นไปหลายก้าว

มันมองลู่หานอย่างเครียดแค้นพุ่งตรงใช้กรงเล็บข่วนลงเต็มต้นแขนแกร่ง คนถูกจู่โจมคุกเข่าลงกับพื้น ยกมืออีกข้างกุมไหล่ที่เต็มไปด้วยเลือดไว้ อีกคนที่หลบอยู่ ร่างก็ค่อยๆถอยกรูดไปกับต้นไม้ กัดริมฝีปากล่างกลั้นความเจ็บปวดไว้

อสูรร้ายได้โอกาส เตรียมจะตวัดกงเล็บลงบนตัวศัตรู เจสสิก้าเบิกตาโพลงลืมความเจ็บ วิ่งเข้าไปกอดลู่หานไว้แน่น คนถูกกอดโดยไม่ทันตั้งตัวนิ่งค้างด้วยความอึ้ง 

แต่ก่อนที่กงเล็บคมจะได้ปักลงบนผิวเนื้อ ร่างสูงใหญ่ของมันก็กระเด็นด้วยแรงเตะของร่างสูง คริสยืนบังร่างที่นั่งกอดกันอยู่อย่างปกป้อง

คนที่เหลือวิ่งตามมาถึง เทาใช้พลังหยุดเวลาให้อสูรกายเคลื่อนตัวช้าลง ก่อนที่ซิ่วหมินและซูโฮจะกระโดดไปจับแขนมันคนละข้างแล้วปล่อยน้ำและน้ำแข็ง เกาะร่างของมันจนทั้งร่างแข็งเป็นหุ่น

แบคฮยอนวิ่งไปพยุงร่างของไคขึ้น ชานยอลตรงไปหาร่างสะบักสะบอมของลู่หานและเจสสิก้าเพราะรู้ตัวดี เขาเป็นไฟถ้าเข้าไปก็มีแต่จะเพิ่มพลังให้มัน

ลู่หานดันร่างเล็กออกจากตัวช้าๆก็เห็นว่าเธอสลบไปแล้ว แขนเล็กเต็มไปด้วยเลือดยิ่งทำให้เขาหงิดหงุด ยัยพาโบ ทำไมต้องเข้ามาช่วยเขาด้วย ถึงแม้ถ้าเขาตายยัยนี้ก็จะตายก็เถอะ แต่ถ้าเป็นคนอื่นแถมยังเป็นคนที่เฝ้าแต่จะทำร้ายตัวเองตลอดเวลา คงไม่ยอมเสี่ยงชีวิตหรอก ทำไมถึงได้ยอมเอาชีวิตเข้าแลก

เฉินทำท่าจะเข้ามาอุ้มร่างสลบไสลของคนในอ้อมแขนคนหน้าหวาน แต่เขาปัดมือออก ก่อนจะช้อนตัวของเธออย่างเบามือแล้วเดินออกจากป่าไป เจ็บแผลอยู่มากแต่ไม่รู้ทำไม...ไม่อยากให้ใครมาอุ้มยัยพาโบนอกจากเขาคนเดียว

น้ำแข็งที่เกาะตามตัวอสูรร่างยักษ์ค่อยๆละลายออก มันเริ่มขยับตัวได้เตรียมจะบินหนี คริสรู้ทันสยายปีกออกแล้วบินขึ้นไปดึงขามันลงมาฟาดกับพื้นด้วยมือข้างเดียว มันเตรียมจะลุกขึ้นดีโอกระทืบเท้าครั้งเดียวแผ่นดินก็ไหว ดินบริเวณที่มันยืนอยู่ค่อยๆแตกจนร่างร่วงลง เหลือไว้แค่ท่อนบนที่ยังติดอยู่ มันคำรามดิ้นไม่หยุด

เซฮุนดีดนิ้วเปาะเดียวดาบคมก็มาอยู่ในมือ เดินอย่างมาดมั่นตรงเข้าไปใช้ดาบคม แทงตรงอกซ้ายตำแหน่งหัวใจ กดย้ำอีกครั้ง จนมันแน่นิ่งไป ดีโอกระทืบเท้าซ้ำอีกครั้งแผ่นดินแยกกว้างออกกว่าเดิม ร่างอสูรกายที่ติดอยู่ร่วงลงไปยังผืนนรกตามเดิม ดีโอทำเหมือนเดิมอีกครั้งแผ่นดินก็บรรจบไม่มีแม้แต่รอยแยกให้เห็น

ตัวแรกยังขนาดนี้ แล้วที่เหลืออีก แปดสิบแปดวันต่อจากนี้ล่ะวะเฉินตรงไปช่วยแบคฮยอนพยุงร่างบอบช้ำของไคพูดทีเล่นทีจริงคลายความเครียดของเพื่อน

อย่าพูดมาก วันนี้พลังแก ไอ้แบคกับไอ้ชานยอลใช้ไม่ได้ แต่ถ้าวันหน้ามันมาเป็นน้ำแข็งไม่ใช่ไฟอย่างวันนี้ แกกับมันได้เหนื่อยแน่เลย์ที่ยืนกอดอกพิงต้นไม้บอกเฉิน

เออ รู้แล้วโว้ย ถ้ามันมานะฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงมาดมั่นใครจะเหมือนแกวะ มีพลังรักษา แหม่ พลังแกนี่มันเริ่ดเนอะ

ว่าแต่ยัยพาโบกับไอ้ลู่ไปไหนแล้ววะคริสตัดบท สอดสายตามองหา เฉินทำหน้าหน่ายบุ้ยปากไปทางออกของป่า

อุ้มยัยพาโบออกไปแล้ว รีบตามไปเถอะชานยอลตอบแทนก่อนจะเดินนำ

อุ้มเลยหรอวะ มันเจ็บอยู่ไม่ใช่หรอซิ่วหมิวทำหน้าเหมือนได้ฟังเรื่องประหลาด

ก็ไม่รู้สินะ ไม่อยากคิด เพราะไม่อยากถูกทีนลู่ฮยองซูโฮกอดคอเทาเดินผ่านซิ่วหมินไป งั้นถ้าเขาคิดหรือพูดอาจเสี่ยงโดนทีนไอ้หน้าหวานนั่นสินะ ถ้าอย่างนั้น...เงียบไว้จะดีกว่า

ทุกคนทยอยกันเดินออกจากป่า เหลือเพียงเซฮุนยังยืนนิ่งกุมท้องข้างซ้ายที่โดนกงเล็บของอสูรกายตอนกดย้ำแทงหัวใจมัน เขาหลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เก็บดาบก่อนแล้วตามคนอื่นๆไปเหมือนตัวเองไม่ได้รับบาดเจ็บ

ภาพผู้ชายหน้าหวานหนึ่งในเอ็กโซอุ้มร่างสลบไสลของคนที่เพิ่งมีเรื่องกันไม่กี่วันเรียกความสนใจของเหล่านักเรียนและอาจารย์ที่เวลานี้ทยอยมาโรงเรียนกันแล้ว หลายคนได้แต่ซุบซิบเงียบๆยกโทรศัพท์มาเก็บภาพไว้ คิดไปต่างๆนาๆ ลู่หานไม่สนใจ เรียกเด็กเรียนแว่นหนาเต๊อะที่ยืนอยู่ใกล้ตัวมาเปิดประตูรถให้ ก่อนจะก้มตัววางร่างบางที่กำลังบาดเจ็บลงกับเบาะรถอย่างแผ่วเบา วิ่งอ้อมไปอีกด้านพาตัวเองขึ้นรถแล้วกระชากมันออกไปอย่างรวดเร็ว

ยุนอากำลังเหม่อสายตามองเห็นรถที่สวนออกไปก็รีบนั่งหลังตรง เธอไม่ได้คิดถึงเจสสิก้าจนตาฝาดใช่มั้ย ทำไมคนในรถหน้าตาถึงได้เหมือนเพื่อนเธอขนาดนี้

เป็นอะไรหรอยุนแทยอนที่นั่งข้างน้องสาวถาม เพราะจู่ๆยุนอาที่พิงเบาะรถซังกะตายก็เด้งตัวขึ้นมา

เหมือนยุนเห็นสิก้าเลยชื่อของอีกคนที่น้องสาวพูดถึง ทำเอาแทยอนหน้าหงิกกอดอกมองนอกรถ สายตาก็เห็นรถหรูหกคันจอดเรียงรายอยู่หน้าถนนใกล้กันกับสนามฟุตบอล

ฮืม รถเยอะแยะไปหมดเลยอะ จอดในที่ห้ามจอดด้วยแทยอนครางไล่สายตามอง มองเลยไปยังสนามหญ้าก็เห็นร่างอย่างกับนายแบบของชายหนุ่มสิบเอ็ดคนเดินตรงมายังรถที่จอดอยู่ แต่คนที่แทยอนโฟกัสคือคนที่เดินอยู่ข้างหลังสุด นั่นเขา...โอ เซฮุนลุงคะ จอดค่ะ” แทยอนสั่งคนขับรถวิ่งลงไปทั้งที่รถยังไม่จอดสนิทด้วยซ้ำ ยุนอามองตามพี่สาวเปิดประตูวิ่งตามไป

เอ่อ ขอโทษนะ นายจำฉันได้มั้ยแทยอนวิ่งเลยหนุ่มๆสิบคนไปเดินเคียงข้างร่างสูงของเซฮุน เขาไม่แม้แต่จะมองหน้าคนตัวเล็กเลยกลับมองไปข้างหน้า ทำเหมือนว่าที่ได้ยินเป็นแค่เสียงนกเสียงกา แทยอนเม้มปากเป็นเส้นตรง ก่อนจะยิ้มอีกครั้ง

“...”

วันนั้นนายช่วยลูกสุนัขตัวนั้นมันเป็นยังไงบ้างหรอ มันวิ่งได้รึยังยังพยายามชวนเขาคุย จนเดินมาถึงรถ เหล่าฮยองขึ้นประจำบนรถเรียบร้อย

รีบเถอะไอ้ฮุน ยัยพาโบกับลู่ฮยองเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้แบคฮยอนชะเง้อคอเรียกน้องเล็ก เซฮุนจะเดินก็ต้องหยุดเพราะเจ็บแผล แทยอนสังเกตเห็นมือที่กุมท้องมีเลือดไหลออกมาก็อ้าปากหวอหยิบผ้าเช็ดหน้าเข้าไปซับเลือด คนเจ็บปัดมือออกจนผ้าเช็ดหน้าสีหวานหล่นลงพื้น

ไปให้พ้น แล้วหุบปากเรื่องที่เจ็บไว้เลยนะเขาชี้หน้าแทยอนที่น้ำตาเอ่อเต็มเบ้าเปิดประตูขึ้นรถไป

ออนนี่รู้จักกับคนเลวพวกนี้ด้วยหรอยุนอาที่ยืนมองอยู่ห่างเดินเข้ามาหาพี่สาว

อย่าว่าเขานะ เขาไม่ได้เลวแทยอนตวาดยุนอา คนถูกตวาดสีหน้าไม่เข้าใจ

ฮึ ชอบมันสินะ คนชาติชั่วแบบพวกมันอย่าชอบเลยดีกว่า มันทำร้ายจนสิก้าเจ็บปางตายน้องสาวพูดเครียดแค้นเมื่อนึกถึงเพื่อนที่ไม่ได้ติดต่อมาสองวันแล้ว

เธอไม่รู้อะไรอย่าพูดดีกว่า เจสสิก้าอาจจะไปทำให้พวกเขาโกรธก็ได้ คนอะไรมีเรื่องไปทั่ว

สิก้าไม่ใช่คนแบบนั้น เอาเลยอยากเจ็บ อยากเสียใจเพราะความเลวของพวกนั้นก็ตามสบาย แต่ห้ามมาบอกให้ยุนเลิกเป็นเพื่อนกับสิก้าอีกคนเป็นน้องยื่นคำขาด เดินกระแทกไหล่พี่สาวขึ้นตึกเรียนไป

ทิ้งให้แทยอนยืนกำหมัดแน่น สงสัยว่ายัยพาโบเป็นใครไม่พอ ยังต้องมารบรากับน้องสาวเรื่องยัยเด็กเจสสิก้านั่นอีก ใครกันนะ ยัยพาโบ ใครกันนะที่โชคดีได้รับความห่วงใยจากเซฮุน 

ใครกัน...




ลู่หานวางร่างคนตัวเล็กลงบนเตียงในห้องนอนของตัวเอง ใบหน้าของเจสสิก้าซีดเซียวจนหน้ากลัว ชายหนุ่มนั่งแหมะลงขอบเตียง ใช้มือปัดกลุ่มผมที่หล่นลงมาปิดหน้าสวยออก

เธอมันยัยพาโบ จอง เจสสิก้า เธอมันพาโบเขาพึมพำออกมา แม้ใบหน้าจะซีดแต่คนที่สลบยังดูสวยหวาน ขนตางอนยาวเป็นแพร จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากบางได้รูป ผิวเนียนละเอียดนุ่มนิ่มนั่นอีก ในตายเถอะ ยัยพาโบเป็นเด็กกำพร้าจริงๆหรอ ทั้งหน้าตา รูปร่าง ผิวพรรณ ที่สำคัญ...จิตใจ เหมือนกับถูกปลูกฝังมาอย่างดี

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

คริสเคาะประตูที่เปิดกว้างอยู่เป็นเชิงขออนุญาตเจ้าของห้อง ไม่รอให้ลู่หานอนุญาตร่างสูงก็ก้าวเข้ามา ตามด้วยเลย์และคนอื่นๆ ยกเว้นไคที่ขอตัวไปพักเพราะถึงเลย์จะรักษาแล้วก็ต้องพักฟื้นสักสองสามชั่วโมง ส่วนเซฮุนพอมาถึงก็ตรงดิ่งเข้าห้องตัวเอง

แกเป็นยังไงบ้างซิ่วหมินถามสีหน้าไม่กังวลมาก เพราะมีเลย์ที่มีพลังรักษา

ฉันไม่เป็นอะไรมาก เลย์มาดูยัยพาโบหน่อยคนเจ็บเอ่ยตอบซิ่วหมิน แล้วเรียกเลย์ในมาดูอาการคนที่ยังไม่ได้สติ เลย์นั่งลงแทนที่ลู่ฮานก่อนจะฉีกแขนเสื้อจากต้นแขนออก เผยให้เห็นรอยเล็บสามรอย เลือดยังคงไหลไม่หยุด

แย่วะ ผมเพิ่งรักษาไคไป ถ้ามารักษายัยนี่อีก ก็รักษาฮยองไม่ได้ งั้นผมรักษาฮยองก่อนเลย์ลุกจะเดินไปหาคนเจ็บอีกคน แต่ลู่หานส่ายหัว

รักษาพาโบก่อน ฉันยังไหวห้องสี่เหลี่ยมตกอยู่ในความเงียบ จิตของลู่หานกับเจสสิก้าผูกกันก็จริงแต่เวลารักษา ถึงคนหนึ่งหาย อีกคนจะไม่หายตาม และเลย์มีขีดจำกัดในการรักษา เพราะแผลไคก็ใหญ่พอตัว เสียเลือดก็มากเลยใช้พลังในการรักษามากตามไปด้วย พอมาเจอกับแผลของยัยพาโบอีกเขาคงไม่มีพลังเหลือไปรักษาลู่หาน

แต่เลือดฮยองก็ไหลไม่หยุดเลยนะ ให้ไอ้เลย์รักษาเถอะ ยัยพาโบเดี๋ยวผมปรุงยาให้เองเฉินท้วงเป็นห่วงเพื่อน

แกลืมไปแล้วหรอฉันเป็นใครได้ยาแกถ้าใช้กับฉันแค่สาม สี่วันรอยก็แทบจะไม่มีให้เห็น แต่ลำพังยัยพาโบต้องใช้เวลาเป็นเดือน กงเล็บของไอ้สัตว์นรกนั่นรุนแรงแค่ไหนพวกแกก็น่าจะรู้ลู่หานถอนหายใจเฮือกใหญ่

ทำไมฮยองต้องใจอ่อนกับยัยพาโบด้วยเทามีสีหน้าขัดใจ

ใช่ ยัยพาโบเป็นคนอื่น ไม่เห็นจำเป็นต้องเสียสละขนาดนี้เลยซูโฮค้านขึ้นบ้าง

เอาอย่างนี้ เลย์แกก็รักษาทั้งสองคนนี้แหละ แต่ไม่ต้องทำให้แผลสมานกัน แค่ทำให้มันตื้นขึ้น แล้วเลือดหยุดไหลก็พอ ที่เหลือก็ปล่อยให้เฉินใช้ยารักษาดีโอที่ยืนลูบคางขุ่นคิดแสดงความเห็น

ฉันเห็นด้วยคริสกอดอกพูดเสียงเรียบนิ่ง สิ้นเสียงคนที่มีอำนาจที่สุดอย่างคริส เลย์ก็พยักหน้าเดินไปนั่งลงตามเดิม ทาบฝ่ามือไปบนบาดแผลจนเลือดหยุดไหลและแผลเริ่มมีขนาดเล็กลง

คงจะฟื้นตอนค่ำๆนู่นแหละไปลู่เลย์กอดคอลู่ฮานออก จากห้องเพื่อไปรักษาแผล ทิ้งให้ชานยอลและแบคฮยอนช่วยกันทำแผลให้คนเจ็บ ส่วนดีโอและเฉินไปช่วยกันปรุงยาที่ห้องใต้ดิน

ซอฮยอนมองเตียงนอนที่วันนี้กลับว่างเปล่า ไม่มีดอกเดซี่สีขาวมาวางเหมือนทุกๆวัน ทำไมใจถึงได้รู้สึกโหวงๆชอบกล เหมือนกำลังขาดอะไรไปสักอย่าง

คนที่นอนแบบอยู่บนเตียงเริ่มขยับตัว เปลือกตาเปิดขึ้นช้าๆ สะดุ้งเฮือกขึ้นนั่ง มองสิ่งรอบตัวผ่านความมืด แสงดวงจันทร์สาดส่องเข้ามาทำให้เห็นภาพในห้องได้บ้าง เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเมื่อเช้ายังเกือบจะถูกอสูรกายทำร้ายอยู่เลย เจสสิก้าสลัดผ้าห่มออก หย่อนเท้าลงเหยียบพื้นแผ่วเบา กดเปิดโคมไฟข้างเตียง ก็เห็นว่าไม่ใช่ห้องของเธอ ลุกจะก้าวเดินแต่ก็รู้สึกเจ็บที่ต้นแขน มองดูก็เห็นผ้าพันแผลปิดไว้เรียบร้อย

ลู่หานนึกขึ้นได้ว่าอีกคนก็บาดเจ็บรีบเดินตรงไปที่ประตู เมื่อเปิดมันออก ชั้นสองทั้งชั้นก็เต็มไปด้วยความมืด เหลือบไปมองนาฬิกาก็เห็นว่าตอนนี้ตีสองแล้ว เจสสิก้าจะหันหลังกับเข้าห้อง แต่ก็เห็นแสงไฟลอดมาจาดห้องฝั่งตรงข้าม ชั่งใจอยู่สักพักก็เดินไปเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เจ้าของห้องผงกหัวขึ้นจากแผลขมวดคิ้วมองประตูอย่างขัดใจ รีบติดกระดุมเสื้อปิดแผลของตัวเอง ก้าวยาวๆไปเปิดประตู เปิดออกมาก็เห็นยัยพาโบยืนตาแป๋วมองเขาอยู่

คะ คือ...ฉันเห็นนายยังเปิดไฟอยู่น่ะ...ทุกคนปลอดภัยรึเปล่าเจสสิก้าเห็นใบหน้าคมจ้องเธอเขม็งก็ทำอะไรไม่ถูก คิดว่าตัวเองตัดสินใจผิดมหาศาล

“...”

ขอโทษนะ ทะ ที่มากวน ฉันไปก่อนนะ

โอ๊ย! 

จังหวะที่จะหันตัวก็เจ็บแปลบที่ต้นแขนร่างบางเซ ร่างสูงคว้าเอวเล็กมากอดไว้แนบอก มืออีกข้างจึงกดไปที่แผลบนเอวสอบโดยบังเอิญ คนตัวเล็กรู้สึกถึงความเหลวบนฝ่ามือ ดันตัวเองออกยกมือขึ้นมาดูก็เห็นเลือดแดงช่าน เพ่งสายตามองที่มาของมัน

นายบาดเจ็บ!”เซฮุนยังมีสีหน้าเรียบนิ่ง ผลักเจสสิก้าให้พ้นจากประตูรีบปิดมัน แต่อีกคนไม่ยอมแพ้ใช้ลำตัวข้างที่ไม่เจ็บดันไว้สุดแรง

ไสหัวไปให้พ้นเลยนะเขาพูดเสียงเข้ม ดันประตูปิดสำเร็จ คนตัวเล็กเซไปหลายก้าว เฮอะ คิดว่าประตูแค่นี้จะห้ามเธอได้รึไง ไม่รอช้าวิ่งลงชั้นล่างตรงไปห้องนั่งเล่น เปิดลิ้นชักหยิบพวงกุญแจออกมา ยังดีนะที่เลย์เคยบอกไว้ แต่ก่อนที่จะเดินขึ้นบันไดก็ไม่ลืมไปหยิบกะละมังเล็กและผ้าขนหนูติดมือไปด้วย

เซฮุนหัวเสียเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียง ปากแผลที่เริ่มจะกว้างขึ้นทุกที เลือดที่หยุดไหลกลับไหลออกมาอีก ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด

แกร๊ก

เจ้าของห้องรีบเด้งตัวนั่งมองประตูที่กำลังถูกเปิดด้วยมือใครบางคน เจสสิก้ารีบสอดตัวเข้ามาก่อนจะปิดประตูลงกลอน

เข้ามาทำไมเจ้าของห้องถามเสียงเรียบ

ทำแผลไง นายบาดเจ็บต้องทำแผลสิเจสสิก้ายิ้มสู้วางกะละมังเล็กลงบนโต๊ะหัวเตียง ยืนประหม่ามองเซฮุนที่นั่งอยู่หน้าตูม ใช้สายตาเรียบเฉยของเขาจิกกัดเธอ

ออกไปคนพูดพยายามสกัดอารมณ์เดือดของตัวเอง อีกคนส่ายหัวต่อต้าน

“...”

ออกไป!!”คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก คอตกเดินออกจากห้องไป เซฮุนโบกมือครั้งเดียวลมก็พัดประตูปิดเสียงดังไล่หลังเจสสิก้า เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้าเหลือบมองกะละมังเล็กมีน้ำสะอาดครึ่งค่อนขมวดคิ้วยุ่ง

ทางด้านอีกคนยังคงมองภาพในไอโฟนไม่ละสายตาร่วมชั่วโมงแล้ว ภาพของเอ็กโซหนุ่มอุ้มยัยยาจกกำลังเป็นที่สนใจไปทั่ว ยุนอากำมันไว้แน่นตีสองแล้วแต่ก็ไม่สามารถข่มตาให้หลับได้ อยากบุกไปหาเพื่อนสนิทที่คฤหาสน์ของพวกนั้น แต่แทยอนกลับขัดให้นึกถึงครอบครัวให้มากๆ ถ้าตอนนี้เธอตัวคนเดียว สาบานเลยว่าคงจะช่วยเจสสิก้าไปแล้ว

ยุนอาวางไอโฟนลงคว้ากรอบรูปที่วางบนโต๊ะข้างเตียงมามอง พลางยกมือลูบ ภาพจบการศึกษาชั้นมัธยมต้นของเธอกับเพื่อนสนิท  เจสสิก้าทำแก้มป่องยื่นแก้มให้เธอหอม เธอก็หอมซะจนแก้มยัยนั่นแทบช้ำ ความทรงจำเหล่านั้นหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด ยุนอายิ้มทั้งน้ำตา ดึงรูปมากอดไว้แนบอก คดตัวร้องไห้สะอึกสะอื้น

สิก้า ฉันจะทำยังไงดี ฉันควรจะทำยังไง เป็นห่วงมากรู้มั้ย ขอร้องละ ขอร้อง กลับมาเถอะนะ เจสสิก้า ฮือ

คนหน้าประตูที่จะเอานมมาให้น้องสาวลดมือที่จะเคาะประตูลงช้าๆ เปลี่ยนเป็นทาบฝ่ามือลง พิงศีรษะไปกับบานประตู น้ำใสกลิ้งลงจากดวงตากลมสวย แทยอนหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน อิจฉา...อิจฉาเจสสิก้าที่ได้รับความรักมากมายจากน้องสาว ถ้าเธอหายไปบ้างยุนอาจะร้องไห้เสียใจแบบนี้รึเปล่านะ

เซฮุนที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นต้องลืมตาขึ้นมาอีก เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ครั้งนี้เขาลุกยืนเต็มความสูงย่างสามขุมไปหาคนตัวเล็ก เธอไม่ถอยหนีหรือแสดงท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย

มาทำไมอีกให้ตายเถอะยัยนี่ทำให้เขาเป็นคนชั่งถามไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

เมื่อกี้ลืมกล่องยาน่ะเลยลงไปเอา ปะ ไปทำแผลกันเถอะเจสสิก้ายิ้มจับมือพาเซฮุนไปที่เตียง ชายหนุ่มสะบัดมือออก

บอกให้ไสหัวออกไปไง ถ้าไม่อย่างนั้นฉันเอาเธอตายแน่ เพราะเธอไม่ใช่รึไง เพราะความพาโบของเธอที่เอาปัญหามาให้พวกฉันไม่หยุดหย่อนเซฮุนพูดยาวเหยียด อย่างเหลืออดเจสสิก้าก้มหน้าลงซ่อนแววตาปวดร้าวไว้ ก่อนจะเงยหน้าฝืนยิ้มให้ร่างสูง

ก็เพราะฉันไง ฉันถึงอยากตอบแทนนายบ้าง  ถึงฉันจะช่วยได้ไม่มาก แต่ให้ฉันช่วยเถอะนะ  ฉันมันพาโบอย่างที่นายว่าจริงๆ ทั้งไค ทั้งนาย รวมถึงลู่หานต่างก็ต้องมาเจ็บตัวเพราะฉัน  แต่รู้อะไรมั้ย ฉันไม่เคยถูกใครปกป้องขนาดนี้เลย ถึงจะปกป้องเพื่อรักษาชีวิตตัวเองก็ตาม แค่นั้นมันก็ทำให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตตัวเองมีค่าขึ้นมา ขอบคุณนะคนตัวเล็กกลั้นสะอื้น ดวงตาสั่นระริกคลอไปด้วยน้ำใส มองร่างสูงอย่างขอบคุณด้วยใจจริง อีกคนใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะถอดเสื้อแล้วปาไปอีกทางขึ้นไปนั่งกอดอกพิงหัวเตียง

รีบทำ แล้วก็รีบไสหัวไปเลยคนตัวเล็กยิ้มพยักหน้านั่งลงขอบเตียง ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดรอบแผลอย่างเบามือ เซฮุนเบือนสายตาออกจากร่างบาง อีกแล้ว...ทำไมเขาต้องใจอ่อนให้ยัยพาโบนี่ตลอดเลย ถ้าเป็นคนอื่น เขาตะเพิดไปครั้งเดียวก็กลัวจนหัวหดไม่กล้ามายุ่งแล้ว แต่ยัยนี่กลับทนให้เขาด่าเพื่อจะมาทำแผลให้เขาเนี้ยนะ ยัยพาโบท้าทาย เขากี่ครั้งกี่คราแล้ว คำว่าพาโบเหมาะกับคนที่ชื่อ จอง เจสสิก้าจริงๆ




เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นเต็มใบหน้าหวาน ภาพอสูรกายที่กำลังคำรามและพุ่งเข้ามาทำให้ทั้งร่างเกร็ง ส่ายตัวไปมาบนเตียงนุ่ม เฮือกลู่หานเด้งตัวขึ้นนั่ง ไม่เคยฝันแบบนี้มาก่อน ไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวถึงขนาดนี้ เขายกมือลูบใบหน้าของตัวเอง หรือมันจะไม่ใช่ความรู้สึกของเขา

ไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดที่ได้รับ ความหวั่นไหว ความโอบอ้อมของคนที่จิตผูกกับเขา กลับเปลี่ยนลู่หานไปโดยที่เขาเองก็มารู้ตัว แล้วความฝันเมื่อครู่ไม่ใช่ของเขา 

แต่เป็นของ...ยัยพาโบ

เร็วเท่าความคิดร่างสมส่วนก็ลุกจากโซฟาตัวยาวในห้องใต้ดิน ตรงไปที่ห้องของเขา ที่ตอนนี้ถูกคนตัวเล็กครอบครองอยู่ มือหนาหมุนลูกบิดประตูแผ่วเบาก็เห็นร่างบางบนเตียงนอนกระสับกระส่าย ปากจิ้มลิ้มพร่ำเรียกขอความช่วยเหลือไม่หยุด

ช่วยด้วย ฮึก ชะ ช่วยด้วย ฮือมือเล็กปัดป่ายไปบนอากาศตรงหน้า เจ้าของห้องก้าวยาวๆไปยืนข้างเตียง ก่อนจะคว้ามือที่กำลังยกสะเปะสะปะมากุมไว้ ทันทีที่สัมผัสก็รับรู้ถึงไอร้อน ไม่สบายซะแล้วยัยพาโบ

ยัยพาโบไม่มีใครทำอะไรเธอได้แล้ว เลิกฝันร้ายซักที ฉันไม่อยากเห็นภาพบ้าๆนั่นลู่หานเอ่ยแผ่วเบาราวกระซิบ เพราะถ้าฝันที่ยัยพาโบฝันรุนแรงมาก ก็จะทำให้เขาเห็นภาพนั้น และรู้สึกหวาดกลัวตามไปด้วย

คุณแม่ค่า อย่าทิ้งหนู ขอร้อง ฮึก ช่วยหนูด้วยนะคะ ฮือคนตัวเล็กยังไม่หยุดเพ้อ ละเมอหาคนที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เด็ก

พาโบ ถ้าไม่หยุดอย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะลู่หานชักสีหน้ารู้สึกถูกขัดใจ ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดของเจสสิก้าเลย

เขาไม่รอช้าสอดตัวเข้ามาในผ้าห่ม คว้าร่างบางมากอดไว้ กดศีรษะเล็กมาซุกแนบอกแกร่งของตัวเองฉันเตือนดีๆแล้วไม่ฟังเอง ที่ทำเนี่ยเพราะฉันเองก็ไม่อยากฝันร้ายหรอกนะ อย่าเข้าใจผิดละลู่หานพูดกับคนที่ตอนนี้สงบนิ่งไปแล้ว

เจสสิก้าที่ฝันร้ายถึงอสูรกาย หยุดดิ้นเมื่อถูกใครบางคนโอบกอด เป็นกอดที่อบอุ่นที่สุดตั้งแต่จำความได้ เป็นกอดที่เต็มไปด้วยความแข็งแรงแต่อ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ทำให้คนตัวเล็กเผลอยกแขนวาดไปโอบรอบเอวสอบของลู่หาน

ชายหนุ่มชะงักมองแขนเล็กที่โอบเอวเขาอยู่ ก่อนจะสอดแขนแทนหมอนให้เจสสิก้า ดึงเข้ามากอดกระชับกว่าเดิม ยัยพาโบนี้เป็นหมอนข้างได้พอดิบพอดีเลยแหะ คิดได้ดังนั้นแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราตามคนในอ้อมแขนไป

อีกคนค่อยๆปิดประตูห้องลงอย่างแผ่วเบา ไม่ให้คนในห้องรู้ตัว ขาแกร่งพาร่างตัวเองเดินลงบันไดบ้าน อีกชั่วโมงเดียวก็จะเช้าแล้ว เขาคงไม่คิดจะกลับไปนอนต่อ เรื่องนอนความจริงไม่ใช่ปัญหาสำหรับพวกเขาเลย แต่เพราะถูกซึมซับหลังจากการมาอยู่บนโลกมนุษย์เป็นเวลานาน อะไรที่มนุษย์ทำพวกเขาเลยต้องทำอย่างช่วยไม่ได้ ขายาวก้าวเข้าไปในป่ากว้างหลังคฤหาสน์ เดินมาไม่ไกลก็เจอกับทะเลสาบสีเขียวมรกตกว้างสุดลูกหูลูกตา

ร่างสูงชะลูดกระโดดลงน้ำแหวกว่ายคลายความสับสนของตัวเอง ความรู้สึกแปลกใหม่ที่กำลังเกิดขึ้นกับเขามันคืออะไร ผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่กลับทำให้สมองของเขาอยู่ไม่เป็นสุข โดยที่เธอเองแทบไม่ต้องทำอะไรมาก แค่หัวเราะ ยิ้ม เศร้า เจ็บปวด แค่นั้นเขากลับละสายตาไปไหนไม่ได้ ทำไมนะ

ทำไม...



TBC



(c)              Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,603 ความคิดเห็น

  1. #2578 Kiss_Krits (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 13:14
    ลู่หานก็มีโมเม้นท์น่ารักๆเหมือนกันนี่ ฮิ้ววววว
    #2,578
    0
  2. #2540 numzaka (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 22:51
    ฟิน .. -///- 
    #2,540
    0
  3. #2507 mint_saparam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2557 / 19:15
    พี่ลู่ใจอ่ิน แอบชอบสิก้าแล้ว่ม้าาาาาาา อ้ายยยยยยย>////<
    #2,507
    0
  4. #2467 tungpang-kloc (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 12:06
    อิจฉาน่ะ พี่ลู่ งื้ออออออออ อ๊ากกกกกก TT.
    #2,467
    0
  5. #2289 yulyul13 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 17:07
    จากที่เคยสงสารสิก้าเปลี่ยนเป็นอิจฉาแทนได้ป่ะ

    ว่าแต่ใครกันนะที่ไม่โดดน้ำเล่นแบบนั่นนะ 
    #2,289
    0
  6. #1966 ohgee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:52
    คือตอนนี้อิจฉาสิก้าอ่ะ > <
    โดนลูฮานกอดแหละ อ๊ายยยยยยยยย !!!
    #1,966
    0
  7. #1829 pure-bana (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:57
    อยากจะดิ้นตาย จ่ากลายเป็นหมอดกอน ><
    #1,829
    0
  8. #1813 pornkittawan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:29
    ฮุนสิกได้มั๊ย~ (อินี่แหกคอก ฮ่าๆๆๆ)
    #1,813
    0
  9. #1789 aomatcc (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:42
    ลู่สิก้าฟินมากกกกกกกก น่ารักมากเลย
    แอบหวงไม่ยอมให้ใครอุ้มสิก้าด้วย
    ฮุนเองก็ใจอ่อนกับสิก้าตลอดเลย
    เริ่มชอบสิก้ากันแล้วล่ะสิ
    #1,789
    0
  10. #1698 Sou (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:55
    ลู่สิกฟินโว๊ยยยยยยยยยยยย

    ฮุนสิกก็ฟิน~ไปอีกแบบนะจะ

    ลู่หวงสิก้าสุดสุดไม่ให้ใครอุ้ม อึอหึอหวงสุดสุด เพี่งจะไม่กี่วันเองนะพี่ลู่ ถึงต้องหวงสิก้าขนาดนี้เลย

    แทยอนเรึ่องนี้นิสัยไม่ดีไม่ยอมฟังน้องสาว เจ็บมาเเล้วจะรู้สึก
    #1,698
    0
  11. #1119 nongnookpoohza (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 23:43
    ฟินมากอ้ะ >//< 
    ฮานสิก น่าร้ากกกกก 
    ฮุนสิกก็น่ารักโอ้ยยยย -..-
    #1,119
    0
  12. #915 35854 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 21:35
    จะฟิน ลู่สิกหรือฮุนสิกดีล่ะเนี่ย น่ารักทั้งสองเลย
    #915
    0
  13. #649 P@t (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2556 / 04:18
    ฟินลู่สืก้าอะ
    #649
    0
  14. #581 tunwa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 23:00
    แอคชั่นบู๊กระหน่ำสุดติ่ง
    #581
    0
  15. #532 kao-fang012 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 20:55
    ฟินนนน ลู่น่ารัก ไม่ยอมให้ใครมาอุ้มมมมม>0< ก็เป็นของกันเเละกันนี่นาาา~>///<
    #532
    0
  16. #464 love sica (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 21:45
    ลู่หวงสิกด้วยอ่ะ ไม่ให้ใครอุ้ม

    เรื่องนี้ไม่ชอบแทยอนเลยอ่ะ ทำเหมือนกับว่าสนิทกับฮุน(ไม่ใช่แอนตี้นะจ๊ะ)

    สิกก้าฮุนไล่ขนาดนั้นแล้วนางยังใจดีทำแผลให้ฮุนอีก ฟินกับฮุนสิกยังไม่พอเจอลู่สิกเข้าไป ฟินหนักกว่าเดิม

    ลู่นอนกอดสิกด่วย^///^
    #464
    0
  17. #352 hunsic21874 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 18:27
    ก็ว่าฮุนสิกฟิแล้วน่ะ ฮานสิกนี้แบบฟินโคตาระมากอ่าาาาาา ตอนแรกก็คิดว่าอาลู่จะเรียกสิก้าให้ตื่นขึ้นมาซะอีก ที่ไหนได้นอนกอดกับสิก้านี้เอง :) ใครที่ไปว่ายน้ำน่ะ ?? 
    #352
    0
  18. #333 boontariga (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 11:16
    อาลู่ แหมะจะปากแข็งได้สักกี่น้ำเชี่ยว-3-
    ยัยพาโบผู้น่ารักสู้ๆนะ>///<
    #333
    0
  19. #331 mod_theeraporn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 10:26
    ยอมรับมาเถอะว่านายรักสิก้าเข้าแล้วลู่หาน
    #331
    0
  20. #328 num-chanidapa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 09:45
    อ๊ายยยบยบบ ฟินค่าาาาาา ฮุนสิกนี่ฟินขนาดหนักแล้วนะ
    มาเจอลู่สิกนี่แทบละลายย ทำไมลู่น่ารักแบบนี้ ><
    #328
    0
  21. #326 teejuta (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 09:23
    อุ้นเขินเรื่องนี้3pรึเปล่านะ
    ลู่สิกฮุน><
    #326
    0
  22. #323 smurfette (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2556 / 23:40
    ก็ว่า ฮุนสิก ฟินแล้วนะ มีทำแผลให้กัน มาเจอลู่สิกเข้าไป นอนกอดกันแล้วนะ :) ลู่หานก็ยังคงคอนเซปต์เดิม ทำเพราะไม่อยากฝันร้าย ค่ะเชื่อว่าลู่หานกอดแบบฝืนใจม๊าก // ผู้ชายที่ไปว่ายน้ำตอนจบคือใคร เดาว่าเป็นคริส ?? เพราะเซฮุนเจ็บแผล ส่วนลู่หานนอนกอดสิก้าจะรีบตื่นทำไม :P
    #323
    0
  23. #322 nang1896 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2556 / 23:07
    น่ารักอ่ะ ฟินทั้ง ฮุนสิก ฮานสิก เลย 
    ฮุนใจอ่อนยอมให้สิก้าทำแผลจนได้ พี่ลู่เองก็ทำมาซึน แต่ก็ช่วยกอดไม่ให้สิก้าฝันร้าย >< 
    #322
    0
  24. #320 Dreamoo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2556 / 22:54
    ใจอ่อนแล้วสินะ อาลู่ววววววว
    #320
    0
  25. #318 นานา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2556 / 22:45
    ไรต์จบตอนนี้ได่ฟินมาก ลู่สิก กอดกันแล้ว ว่าแต่ใครอีกคนอ่ะทึ่มาเห็นอ่ะ ปล.เขาติดเรื่องนี้มากอ่ะไรต์ต้องเปิดอ่านทุกวัน
    #318
    0