Devil's Secret ✡ Luhan ✘ Jessica [LUSICA]

ตอนที่ 28 : CHAPTER 28 l HUG

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    20 ก.ย. 60





 
CHAPTER 28 l HUG


  

ตุ้บ!

เสียงหน้าผากเนียนกระทบไปกับอกแกร่ง ใบหน้าสวยค่อยๆเงยขึ้นช้าๆมองร่างลูงชะลูดตรงหน้า ชายหนุ่มขมวดคิ้วยุ่งด้วยความไม่สบอารมณ์ ไหนบอกว่าไปเที่ยวมา ทำไมถึงกลับมาสภาพนี้ละ เจสสิก้าทำไมถึงได้เดินเหม่อลอยจนมองไม่เห็นเขาได้ขนาดนี้

เจ็บตรงไหนรึเปล่าว่าพร้อมจัดผมม้าของเจสสิก้าให้เป็นทรง พาโบน้อยทำเพียงส่ายหน้าเล็กน้อย ส่งยิ้มบางๆให้เซฮุน

จะไปไหนหรอ

ไปหาอะไรกินน่ะ ไปด้วยกันมั้ยไม่รอให้คนตัวเล็กเอ่ยตามมือหนาก็ฉุดข้อมือเธอให้ก้าวตาม สองร่างมาหยุดอยู่ภายในครัว ก่อนจะมองหน้ากันเลิ่กลักเพราะไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน

นายอยากกินอะไรล่ะ เดี๋ยวทำให้เจสสิก้าเดินไปเปิดตู้เย็นหาวัตถุดิบ ทว่าเซฮุนกลับเอ่ยบางสิ่งทำเอามือที่สาละวนกับผักนานาชนิดหยุดชะงัก

เธอไม่ต้องทำหรอก ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเถอะเพราะมันอาจจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายแล้วก็ได้

นายทำได้หรอร่างบางยืนเต็มความสูงเลิกคิ้วถาม

เถอะน๊า เกะกะจริงๆเลยพูดน้ำเสียงติดจะหงุดหงิดดันเจสสิก้าให้ออกห่างจากตู้เย็นก่อนจะเป็นเขาเองที่คัดเลือกวัตถุดิบออกมาเรียงราย อีกคนมองการกระทำเงอะงะตาไม่กะพริบ ความร้อนผ่าวเกาะกุมรอบดวงตาสีนิล

เซฮุนไม่เคยแม้แต่จะมาหาอะไรทานเองด้วยซ้ำ ทว่าเวลานี้เขากลับพยายามจะทำอาหารให้เธอทาน เจสสิก้ารู้ดีแก่ใจเวลาอีกแค่สี่วันมันน้อยเกินไปสำหรับเธอและเหล่าเอ็กโซ ชายหนุ่มยังคงก้มน่าก้มตาหั่นผักสีสดอย่างขมักเขม่น เหลือบมองสมาร์ทโฟนที่เวลานี้เปิดขั้นตอนการทำข้าวผัดกิมจิง่ายๆไว้ รู้ว่ามันคงออกมาไม่ได้เรื่อง แต่ก็อยากจะลองทำ

ทำอะไรกันน่ะแบคฮยอน เลย์ เทา คริส ไค และเฉินเดินเข้ามาภายในมองเซฮุนที่สวมผ้ากันเปื้อนกับเจสสิก้าที่นั่งบนซิงค์อดสงสัยไม่ได้จึงเป็นแบคฮยอนที่เอ่ยถาม ทว่าน้องเล็กกลับทำเป็นเหมือนไม่ได้ยินก้มหน้าก้มตาชิมน้ำสต๊อก เจสสิก้าจึงตอบแทน

เซฮุนจะทำข้าวผัดกิมจิ

ข้าวผัดกิมจิ!!”หกเสียงประสานกันดังลั่น ส่งผลให้คนที่นอนเล่นอยู่ในห้องโถงวิ่งกรูตามมา และประโยค ข้าวผัดกิมจิก็ลั่นขึ้นอีกครั้งจากปาก ชานยอล ดีโอ ซิ่วหมิน และซูโฮ เวลานี้ทุกคนมายืนออกันภายในห้องครัว จากที่เคยกว้างขวางกลับดูเล็กลงถนัดตา

พาโบชิมสิเฉินยื่นช้อนที่มีซุปเห็ดโคนที่เขาเป่าจนอุ่นพอดีไปจ่อที่ปากอิ่ม เจสสิก้าอ้าปากรับเคี้ยวตุ้ยๆ

อร่อยมากเลย นายไปแอบเรียนมารึเปล่าเจสสิก้ารับน้ำจากมือไคมาดื่ม คำชมของคนตัวเล็กทำเอาพ่อครัวมือใหม่ยิ้มกริ่มยักคิ้วให้คนอื่นๆ

แล้วของฉันล่ะเลย์เบียดตัวเข้ามาจ่อเนื้อย่างให้เจสสิก้าอย่างไม่ยอมน้อยหน้า แล้วก็ได้รับคำชมกลับมาสมใจเลย์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ส่วนที่เหลือทำเพียงแค่เบ้ปาก ส่งผลให้หญิงสาวหนึ่งเดียวยิ้มขำตามไม่ได้

เธอยังไม่กินของฉันเลยนะ=_=”เสียงห้วนดังขึ้นกลางวงสนทนา ทุกคนหันไปมองเซฮุนที่ยืนกอดอกหน้ายุ่งมุมสุดของห้อง ทั้งที่เขาจะแสดงฝีมือกับเจสสิก้าแค่สองคนแท้ๆ

อ้าวแกยังไม่ไปหรอ โอ๋...มาๆๆเทากอดคอน้องเล็กอย่างงอนง้อ ดันร่างสูงพอๆกับเขาให้เข้ามายืนในวงล้อม เซฮุนยื่นชามข้าวผัดกิมจิหน้าตาพอดูได้ให้เจสสิก้าด้วยใบหน้าเรียบเฉยทว่าจิตใจกลับรอลุ้น

เจสสิก้าตักข้าวผัดขึ้นมากินคำโต สิบคนมองด้วยความเป็นห่วงถ้ายัยพาโบท้องเสียพวกเขารุมกระทืบมันจริงๆด้วย

ไม่อร่อยใช่มั้ยละเมื่อเห็นคนตัวเล็กเงียบไปนานเซฮุนจึงโพล่งขึ้นอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ ปากคว่ำลงไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย

อร่อยสิ อร่อยมากเสียงหวานลากยาว ยิ้มแฉ่งให้คนขี้น้อยใจก่อนจะตักข้าวในชามขึ้นมากินต่ออย่างเอร็ดอร่อย

นิ พาโบขอชิมบ้างสิชานยอลสะกิดต้นแขนเธอยิกๆทว่าเจสสิก้ากลับสะบัดตัวหนี

นายไม่ต้องกินหรอก เดี๋ยวฉันจะไม่อิ่มยิ่งเห็นท่าทีหวงข้าวของร่างบางยิ่งทำให้ชานยอลผู้ขี้สงสัยพยายามยื้อแย่งชามนั่นมาไว้ในมือจนสำเร็จรวบมือเล็กที่ถือช้อนอยู่ตักข้าวผัดมาทานเต็มคำ

รสชาติเค็มปี๋บวกเผ็ดร้อนประดังประเดเข้ามาชานยอลไม่ทันเคี้ยวก็วิ่งไปที่อ่างล้างจานปล่อยข้าวในปากออกมาจนหมด วักน้ำล้างปาก ท่าทางของชานยอลทำเอาเซฮุนหน้ายุ่ง เครียดคลึงขึ้นมา แล้วหมุนตัวไปถลึงตาใส่เจสสิก้า

แหวะ กินเข้าไปได้ยังไงฮะยัยพาโบ เอาไปให้หมา หมามันยังไม่ดมเลยชานยอลเฮ้วลั่นแลบลิ้นออกมาระบายความเผ็ด เจสสิก้าทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้จะตักข้าวผัดของเซฮุนขึ้นมากินอีก ทว่าเจ้าของกลับแย่งมาไว้ในมือ ตักข้าวมาชิมด้วยตัวเอง ตอนที่ทำเขาเองก็ไม่กล้ากินมันด้วยซ้ำไป รสชาติที่แย่ยิ่งกว่าตักน้ำปลาเป็นช้อนๆมากิน ส่งผลให้ใบหน้าหล่อเหยเกรีบรับน้ำจากคริสมาดื่ม จิกตาจ้องคนตัวเล็กอย่างเอาเรื่อง

พอสักที มันกินไม่ได้แล้วจะทนกินไปทำไม!”กดเสียงลอดไรฟันเทข้าวที่ยังเต็มชามลงในถังขยะจ่อแก้วน้ำให้ยัยพาโบดื่ม เธอเองก็ดื่มอย่างว่าง่าย ก่อนจะส่งยิ้มแหย่ๆให้เขา

มันก็พอกินได้นะเซฮุนว่าเสียงอ่อนถ้าชานยอลไม่กินคงไม่มีใครรู้หรอก

เอาละๆไหนๆก็ไม่มีอะไรกินแล้ว เราไปปิคนิกกันมั้ยดีโอรีบเปลี่ยนเรื่อง และมันก็ได้รับความสนใจจากทุกคน ลงมติเป็นเอกฉันท์ที่ๆจะไปคือ...ทะเล

ถึงจะไปมาแล้วเมื่อวานแต่นั่นก็ไปกับลู่ฮานแค่สองคน ครั้งนี้เธอจะได้ไปกับพวกเขาอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา มันต้องสนุกมากแน่ๆ

คลื่นของมวลน้ำซัดสาดขึ้นมากระทบหาดทรายสีขาวนวลละเอียดพระอาทิตย์ทอแสงส่องสว่าง กลุ่มหนุ่มสาวนั่งพูดกันอย่างถึงรสใต้ร่มไม้ดังลั่นพื้นที่เกาะส่วนตัว ชุดพีชสีชาวบนตัวร่างบอบบางปลิวไสวไปกับแรงลม ผมถูกถักเปียสองข้างไว้อย่างน่ารัก เจสสิก้านั่งพิงหลังไปกับหลังของเทา สายตาเหม่อมองไปยังทะเลสีคราม

มันดูตลกทั้งที่เวลานี้เป็นหน้าหนาวคงไม่มีคนบ้าที่ไหนมานั่งใส่ชุดราวกับอยู่เมื่อร้อนแบบนี้ ทว่าเรื่องแผลงๆแบบนี้มันท้าทายและน่าสนุกดีไม่หยอก ทุกคนเลยสวมชุดสบายๆเสมือนอยู่ที่ทะเลภูเก็ต

หนาวล่ะสิ บอกแล้วว่าอย่าเล่นอะไรแบบนี้แบคฮยอนที่นั่งขัดสมาธิกัดแซนวิชเลิกคิ้วเชิงถามเจสสิก้า ทว่าเธอกลับพยักหน้าตอบยิ้มอย่างอารมณ์ดี แค่มีพวกนายมันก็ไม่หนาวแล้วแหละ ต่อให้วันนี้หิมะตก ต่อให้ไม่มีเสื้อคลุม หรือผ้าห่มสักผืน แค่มีพวกนาย เธอก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

แกก็บ่นซะยาวเหยียด รู้ก็รู้ว่ายัยนี่น่ะพาโบ เมื่อเช้าไม่ท้องเสียก็บุญเท่าไหร่แล้วคริสละจากเตาบาร์บีคิววางจานลงตรงกลางเสื่อ ตอบแบคฮยอนอย่างระอา ไม่ลืมที่จะจิ้มหน้าผากเนียนอย่างหมั้นเขี้ยวระคนเอ็นดู

เถอะน๊า ก็ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้นิ หนาวดี^^”มือเล็กหยิบไม้บาร์บีคิวไปป้อนเทาที่หันหลังเป็นพนักพิงให้เธอ คนก้มหน้าเล่นเกมส์ไม่ละสายตาจากมันแต่อ้าปากกินเนื้อชุ่มซอสแสนอร่อยมาเคี้ยว

ป้อมฉันบ้างสิ จู่มือก็ไม่มีแรงซูโฮที่เล่นฟุตบอลกับ ยูริ เซฮุน ดีโอ เฉิน เลย์ แทยอน ชายอล ไค ทิฟฟานี่ และซิ่วหมินบนชายหาดอีกฝั่งในทีแรกนั่งแหมะลงกับพื้นทรายใกล้ๆกับร่างบาง เจสสิก้าก็หยิบไม้ใหม่ไปป้อนเขาอย่างเอาใจส่งผลให้คนผิวขาวผ่องฉีกยิ้มกลับไปวิ่งไล่แทยอนต่อ

ฉันก็อยากกินบ้างอะแก ป้อนหน่อยสิเกยคางไปบนไหล่ลาดเล็ก ใบหน้าสวยแนบไปกับแก้มเนียนนุ่มของเพื่อนสนิท เอ่ยเสียงออดอ้อน ทว่าชายหนุ่มอีกคนกลับกระแอมไอ

ยุนอาฉันนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ นี่สรุปเธอจะเมะกว่าฉันให้ได้ใช่มั้ยแซนวิชถูกโยนลงกลับเข้ากล่องอย่างไม่ปราณี แบคฮยอนคว่ำปากไม่สบอารมณ์ มันมากเกินไปนะเฮ้ย!

งั้นฉันเมะ นายเคะละกันยุนอาฉีกยิ้มกุมมือเจสสิก้าที่มีบาร์บีคิวมาป้อนตัวเอง สบตากับแบคฮยอนอย่างล้อเลียน เธอชอบจังเวลาที่ทำให้เขาเหวี่ยงได้ มันให้อารมณ์เถื่อนๆดี

อย่าอยู่เลยเร็วกว่าหญิงสาวแบคฮยอนตรงไปอุ้มร่างโปร่งมาพาดบ่าวิ่งไปยังน้ำทะเลแสนเย็นยะเยือก และแล้วเสียงกรี๊ดลั่นก็ตามมาเมื่อยุนอาถูกโยนลงความเย็นเฉียบนั้น แบคฮยอนหัวเราะลั่นอย่างสะใจ วิ่งหนีคนที่ตั้งตัวได้จะวิ่งมาประทุษร้ายเขา คนบนฝั่งได้แต่หัวเราะและยิ้มตามกับความน่ารักเหล่านั้น อยากให้ซอฮยอนมาด้วยคงสนุกไม่น้อยเลย ทว่าอีกคนเหมือนจะหลบเลี่ยงใครบางคนปฎิเสธที่จะมาร่วมทริปนี้

ร่างคนมาใหม่ปรากฏขึ้นทำให้กิจกรรมทุกอย่างต้องหยุดลงอย่างช่วยไม่ได้...

เท้าเปล่าเปลือยย่ำไปกับหาดสีขาวละเอียด มือหนาเคลื่อนไปกอบกุมมือเล็กผสานให้ทุกนิ้วสัมผัสกัน ก่อนจะออกแรงแกว่งแผ่วเบา ทั้งคู่ยังคงตกอยู่ในความเงียบเจสสิก้าไม่กล้าปริปากที่จะพูดหรือถามคนข้างตัว จู่ๆลู่หานก็โผล่มาหลังจากที่หายไปไม่บอกไม่กล่าว เธอคิดว่าเขาจะรังเกียจอสูรกายอย่างเธอไปแล้ว

เรารู้จักกันไม่นานเท่าไหร่นะใบหน้าหวานซึ้งแต้มยิ้มบางเบา  ขณะที่สายตายังจับจ้องชายหาดด้านหน้า

อะ...อืมพาโบน้อยแทบจะไม่มีแรงเปล่งเสียง แค่เดินไปพร้อมๆกับลู่หานได้ก็ถือว่าเก่งมากแล้วแหละ

รู้อะไรไหม ฉันน่ะไม่เคยรู้จักความอ่อนแอมาก่อนในชีวิต สักครั้งก็ไม่เคย

“...”

ต่อให้แผลบนตัวฉันจะมากมายแค่ไหน ฉันไม่เคยที่จะเสียน้ำตาให้กับมันเลยสักครั้ง

“...”

แต่มีสิ่งเดียว ที่ทำให้ฉันเจ็บเจียนตาย

“...”

คือ...การที่ฉัน...ต้องทนเห็นเธอเจ็บปวด...และจากฉันไปในที่สุดเสียงทุ้มเริ่มขาดห้วง จังหวะการก้าวเดินหยุดลง ดวงตาคล้ายกวางหลุบต่ำหวังจะเก็บซ่อนความปวดร้าวเอาไว้ให้ลึกที่สุด ฉันกำลังจะตายทั้งเป็น...ฮึก...ขอโทษ...ขอโทษ...ขอโทษ...

ว่าจบก็กดศีรษะมนมาซบอกซ้ายที่เวลานี้ก้อนเนื้อฝั่งนั้นมันเต้นแผ่วลงทุกขณะ เสียงสะอื้นดังเล็ดลอดให้ได้ยินแม้ลู่หานพยายามจะกลั้นเอาไว้ก็ตาม เจสสิก้าแทบจะล้มพับหากไม่ได้แขนแกร่งโอบกอดไว้ ธารใสที่กำลังหยดกระทบบนไหล่ของเธอมันก็น้ำกรดดีๆนี่เอง กี่ครั้งแล้วที่ผู้ชายคนนี้ร้องไห้เพราะเธอ

ลู่หานเอ่ยเรียกชื่อคนรักเสียงแหบพร่าไม่ต่างกัน แขนเสลายกโอบเอวสอบกระชับแน่นหวังถ่ายทอดความรักทั้งหมดที่มันล้นใจผ่านอ้อมกอดนี้

พาโบน้อย...แต่งงานกันนะลู่หานดันร่างบางออกก่อนจะก้าวถอยหลังเล็กน้อยคุกเข่าลงกับทรายสีขาวสะอาดตา ก่อนจะล้วงหยิบแหวนที่ทำจากหญ้าแซมไปด้วยดอกไม้สีขาวดอกเล็กน่ารัก

นัยน์ตาสีนิลสั่นระริก น้ำใสเอ่อขึ้นจนทะลักออกมาไม่ขาดสาย จะทำยังไงกับการตัดสินใจครั้งนี้ดี หากเวลาเหลือแค่สี่วัน สี่วันเท่านั้น

แต่...

ขอร้อง...แต่งงานกันนะ...เพราะนี่จะเป็นการแต่งงานครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายของฉัน...ชีวิตของลู่หานรักใครไม่ได้แล้วจริงๆ...นะใบหน้าสวยพยักขึ้นลงชายหนุ่มฉวยมือเล็กมากุมก่อนจะบรรจงสวมแหวนดอกหญ้าที่ดูยังไงก็ไร้ราคาให้เธอ

ลู่หานลุกขึ้นยืนคว้าคนตัวเล็กมากอดอีกครั้ง ริมฝีปากหยักก็พรมจูบไปทั่วขมับบาง สูดดมกลิ่นหอมของแชมพู กลิ่นที่มีแค่เจสสิก้าเท่านั้นที่มี

ดีโอคว้าคนที่กำลังยืนไหล่สั่นไหวมากอดปลอบประโลม ลูบเส้นผมสีแดงเพลิงของนางฟ้าทิฟฟานี่แผ่วเบา กดสายตามองอีกคู่ที่กอดกันกลมอยู่ที่ริมชายหาด ไม่ใช่ว่าเสียมารยาทมาแอบดูหรอก แต่หากอสูรโผล่มาก็กลัวว่าคนทั้งคู่จะได้รับอันตราย

ยุนอาหมุนตัวไปกอดแบคฮยอนไว้แน่น ปล่อยเสียงสะอื้นออกมาไม่อายใครเช่นกัน แค่ภาพเพื่อนรักร้องไห้มันก็บาดใจเธอเต็มทน ทว่าเสียงสะอื้นของลู่หานที่ผสานกับเจสสิก้ามันยิ่งทวีความขมขื่นมากขึ้นอีก ทำไมเรื่องบ้าๆนี้ต้องเกิดกับคนดีๆแบบเจสสิก้านะทำไม

แทยอนเหล่มองคนข้างตัวที่พยายามจะกลั้นน้ำตาไว้สุดกำลังด้วยความเป็นห่วง   ซูโฮเอาแต่มองลู่หานและเจสสิก้าไม่วางตา จะอธิบายก็ไม่รู้จะเริ่มจากจุดไหน มันหน่วงจิตใจจนปริปากออกมาไม่ได้ เหมือนหัวใจเธอเองก็รู้สึกบีบรัดตามคนทั้งคู่ที่กำลังจะจากกันในอีกไม่กี่วัน หน่วงจนร้องไห้ไม่ออก...

ต่างกับซิ่วหมินที่เวลานี่ทรุดร้องไห้กับพื้นทรายเป็นที่เรียบร้อย ซันนี่คุกเข่ากอดเขาเงียบๆเธอเองก็ปลอบคนไม่เป็น สถานการณ์แบบนี้ต่อให้มีคำพูดเลิศเลอแค่ไหน แต่ถ้ายืดเวลาออกไปไม่ได้ก็เปล่าประโยชน์ ยิ่งนึกมันยิ่งหดหู่ไปเสียหมด

ยูริที่ดูเหมือนจะเป็นคนนอกเอาแต่หลุบตาต่ำไม่ออกเสียงหรือพูดกับใคร เพราะรู้กาลเทศะดี เวลานี้ไม่มีใครมีอารมณ์เสวนากับใครหรอก เหลือบมองชานยอลที่ยืนแหงนหน้าอยู่ไม่ไกล เขากำลังพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ภาพพวกนี้ยทำเอายูริแทบจะไม่เชื่อสายตา ใช่ เธอรู้ความจริงทั้งหมดจากปากของไค ทว่าไม่คิดไม่ฝันว่าเรื่องมันจะเลวร้ายได้ขนาดนี้ หากซอฮยอนมาเห็นคงร้องไห้โฮออกมาอีกคน

 

ทิฟฟานี่ แทยอน ซอฮยอน ยุนอา ยูริ และซันนี่ มองเจสสิก้าผ่านกระจกบานใหญ่ ชุดแต่งงานเกาะอก ยาวกรอมเท้า ร่างบอบบางที่สวมชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดตาในเวลานี้งดงามราวกับนางฟ้าตัวน้อย ผมสีน้ำตาลประกายทองถูกถักไว้หลวมๆก่อนจะยี่ให้ดูยุ่งเล็กน้อย ยุนอาระบายยิ้มบาง ก้าวไปยืนอยู่ตรงหน้าเพื่อนสนิท

วันนี้แกสวยมากเลยนะสิก้าว่าพร้อมสวมมงกุฎดอกไม้ให้คนตรงหน้า ถอยหลังออกมาเล็กน้อยเพ่งมองเจสสิก้าอย่างชื่นชมระคนเจ็บปวดในทีสองวัน เหลือเวลาอีกแค่สองวันจริงๆเหรอ? เพียงแค่คิดความร้อนผ่าวก็เกาะกุมรอบดวงตาพร้อมจะล้นทะลักออกมาเสียให้ได้

ย๊า วันนี้วันแต่งงานฉันนะแกห้ามร้องเด็ดขาดเจสสิก้าเฮ้วเสียงแหลม ริมฝีปากสีชมพูอ่อนแต้มรอยยิ้มสดใสไว้มือก็เอื้อมซับน้ำตาให้ยุนอาอย่างเบามือ คนขี้แยอดไม่ไหวรั้งร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แน่น

ฉันรักแกนะสิก้า แกเป็นทุกๆอย่างของฉัน”

ฉันก็รักแก จอง เจสสิก้ารักอิม ยุนอา

ห้าสาวที่มองอยู่รีบเบือนหน้าหนีจากภาพที่ดูเหมือนจะมีความสุข ทว่ากลับแฝงไปด้วยความขมขื่นยากจะอธิบาย

เมื่อสองร่างผละออกจากกัน แทยอนก็เดินเข้ามากุมมือเพื่อนสนิทน้องสาวไว้ ทอดมองเจสสิก้าแววตาไม่ต่างกับคนเป็นน้องเลย

พี่ขอโทษนะสิก้า ตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่ขอโทษจริงๆ

พี่พูดเรื่องอะไรคะ เรื่องพวกนั้นฉันไม่เคยเก็บมาคิดเลยสักนิด ถ้าไม่รังเกียจรับเด็กกำพร้าคนนี้เป็นน้องสาวอีกสักคนได้มั้ยคะเจสสิก้าส่งยิ้มหวานให้คนที่อายุมากกว่าทว่าใบหน้ากลับอ่อนเยาว์ราวเด็กประถม

ไม่เห็นต้องขอ พี่ยกเธอให้เป็นน้องสาวอันดับหนึ่งแทนยุนอาไปแล้วนะว่ากลั้วหัวเราะ ยุนอาที่กลายเป็นหมาหัวเน่าหน้าตูมกระแทกไหล่พี่สาวไปนั่งบนโซฟาเคียงข้างซอฮยอนและยูริ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เจ็ดสาวเบนความสนใจไปที่ประตูไม้บานใหญ่ ก่อนจะเป็นซันนี่ที่เดินไปเปิดประตู ใบหน้าหล่อทะเล้นโผล่เข้ามาแค่ครึ่ง

ซันบันเสร็จรึยังซิ่วหมินถามคนรักชะเง้อมองเข้ามาภายใน

อืม เรียบร้อยแล้วซันนี่ยิ้มขำในความยากรู้อยากเห็นของเขา ก่อนจะเปิดประตูให้อ้ากว้างกว่าเก่า ก็พบว่าซิ่วหมินไม่ได้มาคนเดียว

เซฮุนยืนนิ่งอยู่หน้าประตูเมื่อมันเปิดกว้างทำให้มองเห็นคนภายในได้ชัดเจน นัยน์ตาคมคายจ้องมองเจ้าสาวในวันนี้แทบจะไม่ละสายตา เลนต์สีเข้มขยายกว้างยากจะปิดบังความชื่นชมที่แม้ไม่ได้เอ่ยเป็นคำพูด ทว่ามันกลับพรั่งพรูออกมาจากสายตา

ขายาวก้าวมาหยุดตรงหน้าเจสสิก้าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ หญิงสาวส่งยิ้มให้เซฮุนก่อนจะได้รับรอยยิ้มอบอุ่นตอบกลับ คนอื่นๆแม้กระทั่งซิ่วหมินยังตาแทบพร่า เมื่อครู่

โอ เซฮุน

ยิ้ม!!!

เอ่อ พวกเราออกไปรอข้างนอกนะซอฮยอนเหมือนจะรู้หน้าที่ดีที่สุดดันหลังคนอื่นๆให้ออกไปด้านนอกไม่ลืมจะปิดประตูให้

เมื่ออยู่ตามลำพังเซฮุนก็ยังมองเจสสิก้าไม่มีท่าทีว่าจะละหนี ทำเอาคนถูกมองเขินอาย

มองแบบนี้ฉันก็เขินแย่นะสิเซฮุนปากอิ่มยื่นอย่างน่าเอ็นดู พ่อหนุ่มพลังลมจึงกรอกตามองเพดานแทนเมื่อถูกจำได้ว่าสายตาเขาหยุดนิ่งอยู่แค่ยัยพาโบ

พอจับมาแต่งเนื้อแต่งตัวก็สวยเหมือนกันหนิเราว่าพร้อมวางมือไปบนผมนุ่มลื่นลงมือโยกไปมา

อยู่กันมาตั้งนานเพิ่งจะเห็นว่าฉันสวยรึไงพองลมเข้าปากแก้มใสแดงระเรื่อขึ้นมาเพราะคำชมตรงๆของคนเย็นชา

หลับตาสิคิ้วเรียวเลิ่กขึ้นเชิงถาม แต่เซฮุนส่งสายตาข่มมาให้จึงยอมหลับตาลงโดยง่าย ความเย็นบริเวณลำคอทำให้เจสสิก้าอดลืมตามองไม่ได้ ก้มมองก็พบว่ามันเป็นสร้อยอัญมณีสีชมพู คล้ายเพชรแต่ก็ไม่เหมือนเสียทีเดียว

เฟียเกร่า คล้ายเพชรแต่ไม่มีบนโลกมนุษย์หรอกนะ มันจะมีแค่บนสวรรค์เท่านั้น

ดีเลยสิ อีกไม่นานฉันก็จะได้ไปอยู่ที่นั่นแล้ว เฟียเกร่าฉันคงเห็นจนเบื่อเอ่ยติดขำ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ขำด้วย

นั่นสิ แต่ทุกวันนี้เธอก็ไม่ต่างกับนางฟ้าเลย เธอเป็นนางฟ้าของฉัน ของพวกพี่ๆ เป็นเอนเจิลที่มาทำให้ซาตานจากขุมนรกรู้จักการใช้ชีวิตอย่างแท้จริง เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เข้ามาในชีวิตพวกเรา ทำให้พวกเรารู้ รู้ว่าการสูญเสียมันทรมานเจียนตายขนาดไหน มนุษย์คนแรกที่ทำให้เอ็กโซเกลียดตัวเองที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาดูแลเธอได้ไม่มากพอ มนุษย์คนเดียวที่พวกเรายอมสละชีวิตปกป้อง ปกป้องโดยที่ไม่ได้คิดว่าทำเพื่อลู่ฮานฮยอง แต่พวกเราทำทั้งหมด เพื่อจะปกป้องเธอ และเธอจะเป็นคนสุดท้ายที่ฉันจะทุ่มเทความรักให้ คนอื่นฉันไม่รู้หรอก แต่ฉันจะไม่มีทางปกป้องใครอีก รอยยิ้มของฉันเป็นของเธอแค่คนเดียวยัยพาโบ...ให้ตายเถอะ...ฉันพูดยาวเป็นบ้า

อะ

ไม่ทันตั้งตัวคนตัวเล็กก็ถล่าเข้ามาสวมกอดคนตัวโตไว้ เซฮุนอึ้งไปสักพักก่อนจะกอดตอบอย่างไม่อิดออดเลยสักนิด คนอบอุ่นของทั้งสองฝ่ายถูกถ่ายทอดให้กันและกัน หากหัวใจของเจสสิก้าเป็นของลู่หานฮยอง เขาก็ขอเพียงได้รับอ้อมกอดอบอุ่นจากเจสสิก้าก็เพียงพอแล้ว

พูดไปเถอะ สักวันนายก็ต้องเจอคนที่นายจะปกป้อง คนที่นายจะมอบรอยยิ้มให้ตอบเสียงอู้อี้ใบหน้าซุกไปกับอกแกร่ง

เป็นไปไม่ได้หรอก ไม่มีใครเหมือนเธอและไม่มีทางที่จะเหมือนอีกคนก็ตอบแบบไม่เสียเวลาคิด

คอยดูก็แล้วกันเซฮุน สักวันนายจะอาจจะเจอกับคนๆนั้น

คงเป็นวันที่เธอกลับชาติมาเกิดละมั้ง...ยัยพาโบ

 

 

TBC


 

(c)              Chess theme
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,603 ความคิดเห็น

  1. #2529 mint_soneyul (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2557 / 17:10
    เศร้าอ่าาาา รักต้องมีปราฏิหาริย์แน่นอนสิกก้าจะไม่เปนไรTWT
    #2,529
    0
  2. #2495 Byuntungpang (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 14:42
    เศร้าาาอ่าา คือโอ้ยยยยยย บอกได้คำเดียวว เศร้าาาา TT. 
    #2,495
    0
  3. #2191 tiew (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 09:50
    ไรท์มันเศร้าา

    ฮืออสงสารฮุนน

    สงสารลู่

    สงสารสิกกไม่นะๆๆ
    #2,191
    0
  4. #2178 nannialoha (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 10:09
    ไรท์ทำเราร้องไห้ จะซึ้งไปไหน TT
    #2,178
    0
  5. #2117 seonny (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 12:35
    'งืออ ร้องไห้เล่อ เศร้าอ้ะ ; ;
    #2,117
    0
  6. #2103 Little_Arted's (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 14:46
    ร้องไห้เลยอ่าาาาา TT^TT
    #2,103
    0
  7. #2087 :: DaehyunMyJ♡ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 01:12
    เอิ่ม...ความจริงเซฮุนก็น่าจะทำอาหารอร่อยนะ #เหรอ!
    รู้สึกดีเหมือนกันนะที่ฮานสิกได้แต่งงานกันเสียที
    อยากให้ทั้งคู่มีความสุขไปตลอดจริงๆ แต่ก็เป็นไปไม่ได้อ่ะ T_T
    มันดราม่าเกินไปมั้ยคะ!!! 

    #2,087
    0
  8. #2078 NagiHime (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 21:34
    ในที่สุดก็ได้แต่งงานกันจริงๆแล้วสินะ พี่แทเลิกเกลียดสิก้าแล้วสินะ เล่นซะยุนกลายเป็นหมาหัวเน่าไปแล้ว
    ฮุนพูดน้อยแต่พอพูดทีก็ยาวเหยียดเชียว สงสารฮุน จะได้เจอกับคนๆนั้นมั้ยน๊า จะมีคนที่เหมือนพาโบอีกมั้ย 
    รอพี่ลู่เห็นสิก้า สิก้าต้องสวยยมากจนพี่ลู่มองตาค้างแน่ๆ >< 
    #2,078
    0
  9. #2071 P@t (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 19:59
    ลู่ขอสิก้าแต่งงานด้วย

    อิเน่พูดยาวกะเค้าก็ได้นะ

    มันเป็นบรรยากาศที่อธิบายไมถูก

    จะฟินแต่ก็ฟินไม่สุด...มันมีเศร้าอยู่ด้วย

    เมื่อนึกถึงเวลาที่เหลือของสิก้้า...T_T
    #2,071
    0
  10. #2060 yai (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 18:05
    เซฮุนซึ่งอะ คำพูดกินใจมาก เเต่ก็เศร้าอะ

    เฮ้อ ฮานสิกจะเเต่งงานกันเเล้ว เเฮปปี้หรือป่าวนะ
    #2,060
    0
  11. #2047 Fpc Man U (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 13:08
    ฮุนสิกดราม่าอ่า TT ฮุนพูดยาวมากกกกกกกเลยนะสิก
    #2,047
    0
  12. #2040 jinkjobjinkjob (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 11:05
    อ๊ากกกกก!ไรต์กลับมาแล้ว คิดถึ๊งคิดถึง ฮุนพูดซะยาวเหยียดเลยนะ ตอนนี้เศร้าอ่ะ TT
    #2,040
    0
  13. #2036 ความงดงาม (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 10:43
    ร้องไห้เเบบไม่รู้ตัวเลยตอนนี้
    #2,036
    0
  14. #2035 muffinkrissica (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 10:20
    สี่วันนนนนน พี่เบลห้ามให้สิก้าตายนะ ไม่งั้นหนูจะไปเผาบ้านพี่เบล 55555 พี่เบลอย่าลืมเขียนถึงแอลด้วยนะอยากจิรู้ว่าแอลลลลเป็นไงบ้าง
    #2,035
    0
  15. #2031 jokerrrr' (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 09:46
    ร้องไหตาม...อีกและ แง้"!
    #2,031
    0
  16. #2025 one9love (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 08:07
    ประโยคสุดท้าย โอ๋ๆๆๆๆ เราเป็นผญคนนั้นเองค่ะโอเซ
    #2,025
    0
  17. #2023 FanKS (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 07:23
    แอบสงสารเซฮุนเบาๆ
    #2,023
    0
  18. #2021 นานา (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 06:35
    จะแต่งงานแล้ว แอบมีฮุนสิกเบาๆ
    #2,021
    0
  19. #2013 yai (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 22:27
    ฮุนสิกน่ารัก สิก้ายังกินได้นะถึงจะรสชาติเเย่ก็ตาม555

    ดราม่า สิก้าต้องไม่ตายหรือเป็นอะไรใช่ไหม ต้องมีวิธีเเก้คำสาปสิ

    เศร้าอ่า Tt
    #2,013
    0
  20. #2008 Nook Kra (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 17:03
    เศร้ามากก ฮรือออ TT
    ทิชชู่เอาไม่อยู่ -.,-
    สิก้าห้ามตายน้าาา
    #2,008
    0
  21. #2006 mod theeraporn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 11:12
    เปนการแต่งงานที่เรียกน้ำตาของหลายๆคนได้เลยย ร้องไห้กันหมดเลย สิก้าต้องไม่ตายนะไรท์นะ ;__;
    #2,006
    0
  22. #2005 แพตตี้ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 09:54
    คุณเคยอ่านนิยายจนร้องไห้ไหมค่ะ

    รีดเดอร์คนนี้ไม่เคยจนกระทั่งอ่านนิยายตอนนี้ค่ะ
    #2,005
    0
  23. #2004 NL'Namanlos (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 06:46
    โอ้ม่าย!!!! ม๊าแต่งเศร้าเกินไปนะ T^T 
    #2,004
    0
  24. #2003 pae (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 03:22
    ไรเตอร์กลับมาพร้อมกับมาม่าเลยนะจะร้องไห้อ่ะพาโบน้อยของลู่จะตายจริงๆหรอ
    #2,003
    0
  25. #2002 Emelie Chen (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 02:15
    นางจะตายไม่ได้นะ!!!!
    #2,002
    0