Devil's Secret ✡ Luhan ✘ Jessica [LUSICA]

ตอนที่ 17 : CHAPTER 17 l SCRAP

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    23 ก.ย. 60











 CHAPTER 17 l SCRAP

    

 

คริสขีดกากบาทช่องวันที่บนปฏิทินตั้งโต๊ะก่อนจะวางมันลงบนหัวเตียง เสียงลมหายใจหนักๆถูกพ่นออกมาแสดงถึงความหนักอกหนักใขของคริสเป็นอย่างดี อีกสี่สิบวันเท่านั้น

คำสาปที่รุนแรงนั้นใช่ว่าจะไม่มีหนทางแก้ไขเลย เพียงแต่มันเป็นไปได้ยากมันเสี่ยงเกินกว่าที่จะ ‘ลอง’ ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันก็คือสิ่งที่โชคชะตากำหนดไว้แล้ว หากหมดหนทางทางแก้ไขสุดท้ายอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด อยู่ที่ว่าลู่หานจะยอมเสียสละมันหรือเปล่าเท่านั้นเอง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

มือหยาบกร้านยกลูบใบหน้าเพื่อไล่ความวิตกกังวลออกไป เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะลุกจากเตียงเดินไปหมุนลูกบิดแล้วเปิดออก

อ้าว นึกว่ายังไม่ตื่นเสียอีกเจสสิก้าเลิกคิ้วมองคนที่สวมยูนิฟอร์มเรียบร้อยแล้ว เพราะในความเป็นจริงเวลานี้คริสยังไม่ตื่นด้วยซ้ำ

นอนไม่ค่อยหลับเขาตอบเสียงเรียบ ยัยพาโบขมวดคิ้วมองใบหน้าอิดโรยด้วยความเป็นห่วงเขย่งปลายเท้าเอื้อมมืออังหน้าผากของคนตรงหน้า

ตัวไม่ร้อน แต่ฉันว่านายไม่ต้องไปเรียนหรอกนอนพักต่อเถอะนะคนตัวเล็กยิ้มบางๆ มือหนาที่วางแนบลงข้างตัวในตอนแรกยกไปจับมือเล็กที่แตะอยู่บนหน้าผากบีบมันเบาๆ

ไม่ละ ไม่ปลุกคนอื่นต่อเถอะ เดี๋ยวจะไปรอข้างล่างเจสสิก้าครุ่นคิดสักพักจึงพยักหน้าแล้วเดินไปที่ห้องของเฉิน แต่เสียงทุ้มเรียกไว้ก่อน เธอหันไปเลิกคิ้วเชิงถามอยากไปเที่ยวไหนหรือเปล่า

อืม ฉันอยากไปปิกนิกนายว่าโอเคมั้ย

ก็แล้วแต่คริสยักไหล่เดินลงบันไดไปทิ้งให้ยัยพาโบมองแผ่นหลังกว้างที่ตั้งตรงอยู่ตลอดเวลาแล้วยิ้มตาม

เมื่อตามปลุกทุกคนจนเกือบครบเหลืออยู่ห้องเดียว มือเล็กหมุนลูกบิดเปิดประตูเข้าไปอย่างคุ้นเคย เพราะเจ้าของห้องไม่ชอบเสียงเคาะประตูมากเท่าไหร่ พาโบน้อยเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงเอื้อมมือไปเขย่าร่างที่นอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่มผืนใหญ่

ลู่เจสสิก้าเอ่ยเรียกเสียงหวาน

ครับลู่หานเองก็เอ่ยตอบเสียงหวานไม่แพ้กัน พร้อมปรือตาขึ้นมองร่างบอบบางที่ยืนอยู่ข้างเตียงยกยิ้มบางๆส่งให้เธอ

ลุกได้แล้วเดี๋ยวสายนะ

อืม ตื่นนานแล้วแหละเขายืดตัวขึ้นนั่งพิงแผ่นหลังไปกับหัวเตียง ยกแขนบิดตัวไปมาไล่ความเมื่อยขบตามตัวแต่สายตายังคงจับจ้องยัยพาโบไม่ละหนี ทำเอาคนถูกสายตาคล้ายกวางมองเขินอายผสานมือไว้ด้านหลัง ก็ใบหน้าหวานๆกับทรงผมยุ่งๆเซอๆของคนบนเตียงทำเอาเจสสิก้าตาพร่าทุกครั้งที่มองเลยนี่นา

ลู่หานส่งสายตาวิบวับก่อนจะเคลื่อนตัวไปนั่งขอบเตียงห้อยขาลงดึงเอวร่างบอบบางที่ยืนอยู่ไม่ไกลมากอดไว้หลวมๆ

ตื่นนานแล้วทำไม่ไม่อาบน้ำแต่งตัวแม้จะเขินแต่ก็อดถามไม่ได้ก้มมองคนขี้เซากลับบ้าง

อยากให้แม่ของลูกมาปลุกลู่หานมองแก้มทั้งสองข้างที่กำลังแดงปลั่งเหมือนลูกมะเขือเทศก็ไม่ปานแล้วยิ้มกว้าง ก่อนจะกระชับเอวเล็กให้เข้ามาใกล้ตัวอีก พร้อมแนบหูพิงไปบนตำแหน่งอกซ้ายของหญิงสาว เอ่ยบอกเจสสิก้าอย่างเจ้าเล่ห์ “ใจเต้นแรงนะเราน่ะ

เจสสิก้ายู่ปากจะไม่ให้เธอใจเต้นแรงได้ยังไง ก็ลู่ฮานเล่นพูดเสียขนาดนี้ มันยิ่งกว่าคำบอกรักซะอีก ให้ตายเถอะ เขากำลังทำให้เธอรักจนถอนตัวไม่ขึ้น อีกอย่างใบหน้าหวานๆนั่นก็กำลังแนบไปกับหน้าอกหน้าใจเธออยู่นะ ถ้าเธอไม่เขินเธอคงเป็นพวกตายด้าน

ขี้ตู่เอ่ยขมุบขมิบพลางดันไหล่กว้างให้ออกห่างจากตัว แต่ก็เถอะ คนจะกอดต่อให้ผลักให้ตายก็ผลักไม่ออก

ยอม อยากว่าฉันว่าขี้อะไรพูดเลย ฉันยอม ขอแค่ตอนด่าเนี่ยขอซุกตรงนี้ ด่าว่าไม่ใช่คนก็ยอมลู่หานเงยหน้ามองคนตัวเล็กด้วยสายตาแพรวพราว ทว่าใบหน้ายังซุกอยู่ตำแหน่งเดิม เจสสิก้าตาเบิกกว้างฟาดมือไปบนไหล่แกร่งอย่างหมั่นเขี้ยว ชอบนักนะทำให้เธอใจเต้นแรง

ลู่หยุดเล่นได้แล้ว เดี๋ยวสายนะเอ่ยเสียงสั่น ทำหน้ายุ่งเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย

ก็ได้แต่...ลู่หานหยุดพูดพองลมจนแก้มป่องทั้งสองข้างเอียงแก้มซ้ายให้พาโบน้อย เจสสิก้าเม้มปากแน่นแก้มร้อนผ่าว หลับตาลงก่อนจะก้มหอมแก้มชายหนุ่มฟอดใหญ่

ทว่าความต้องการของเขาไม่หมดเพียงเท่านั้น เอียงแก้มขวายักคิ้วกวนๆส่งให้เธอ

ได้คืบจะเอาศอกแม้ปากจะบ่นแต่ก็หอมแก้มเนียนอีกข้าง เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจลู่หานก็ยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี ปล่อยเอวเล็กให้เป็นอิสระลุกยืนขึ้นเต็มความสูงพลางยีผมยาวสลวยอย่างเอ็นดู

ขัดหลังให้ด้วยสิแม้น้ำเสียงจะอยู่ในโทนปกติ ทว่าสายตากลับวาววับยิ่งกว่านักล่า เจสสิก้ารีบส่ายหัวถอยหลังหนี

ขัดเองสิเอ่ยจบก็รีบวิ่งหนีก่อนที่ลู่หานจะตะครุบทัน ชายหนุ่มยิ้มขำมองคนตัวเล็กวิ่งหนีออกจากห้องนอนจนหลับสายตา และยิ้มก็เจือนลงช้าๆ วิธีแก้คำสาปเสี่ยงสุดเสี่ยง แต่ถ้าให้แลกกับชีวิตบริสุทธิ์ดวงนั้น เขาเองก็พร้อมจะทำ ถึงแม้ชีวิตของตัวเขาจะเสี่ยงตามไปด้วย

ร่างที่หลบอยู่อีกมุมของบ้านพิงทั้งตัวไปกับผนังอย่างเหนื่อยล้าทำไมจะกระหนุงกระหนิงกันไม่รู้จักปิดประตู ไม่รู้หรือไง ว่าคนมองมันเจ็บแค่ไหน เซฮุนหลับตาแน่นยกมือกุมอกซ้ายที่ปวดหนึบไปหมด เพียงเพราะคิดว่ามันจะช่วยทุเลาความทรมานลงไปบ้าง แต่เปล่าเลยยิ่งกุมมันไว้มันยิ่งเจ็บ... 

ความรู้สึกนี้มันเป็นความรู้สึกของมนุษย์แล้วทำไมมันถึงมาเกิดขึ้นกับเขาได้...




แทยอนนั่งขีดเขียนแบบการ์ดวันแห่งความรักที่ต้องส่งอาจารย์ใบแล้วใบเล่าแต่ก็ไม่มีแบบไหนถูกใจเธอเลยสักใบ

แทยอนฉันว่าใบเมื่อกี้ก็สวยนะซูยองพิธีกรแถวหน้าของโซลเอ่ยบอกเพื่อนสนิท

สวยแต่มันไม่ใช่แทยอนชันข้อศอกไปกับโต๊ะหินอ่อนแล้ววางคางไปกับฝ่ามือ

แกยังคิดถึงเซฮุนอยู่หรอแทยอนนิ่งค้างไปเมื่อน้ำเสียงรู้ทันของซูยองดังขึ้น การที่เจ้าของร่างเพรียวบางทำงานในวงการบันเทิงมันก็ดีอยู่หรอก แต่ไอ้ข้อเสียคือยัยนี่อ่านความคิดเธอออกไปหมดซะทุกเรื่อง

อืมแทยอนลดแขนลงพยักหน้าตอบรับในลำคอ

ตายยาก มานู่นกันแล้วซูยองทำหน้าเซ็งก่อนจะบุ้ยปากผ่านหลังแทยอน เสียงกรี๊ดที่ดังระงมมันก็แทนคำตอบแล้วว่าใครกำลังมา คนตัวเล็กเลยเลือกที่จะนั่งหันหลังอยู่แบบนั้น ไม่อยากหันไปมองเซฮุนที่สายตาจับจ้องแต่เจสสิก้า

มันอิจฉา...

พี่แทยอนคะเสียงหวานเอ่ยเรียกพี่สาวของเพื่อนสนิทอย่างประหม่า

แทยอนเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนเก้ๆกังอยู่หัวโต๊ะ พร้อมเลิกคิ้วเชิงถาม

ยุนอาล่ะคะ สิก้ายังไม่เจอยุนอาในห้องเลยเมื่อเข้าไปในชั้นเรียนคิดว่าจะเห็นยุนอามาถึงแล้วแต่กลับไม่พบ ทว่าออกมาก็เห็นพี่สาวเพื่อนนั่งอยู่เลยเข้ามาถามถึงแม้รู้แก่ใจว่าแทยอนไม่ชอบขี้หน้า

ไปซื้อขนมให้ฉันที่โรงอาหารกับโบกอมถึงจะไม่อยากตอบแต่พอเห็นหน้าซื่อๆก็อดบอกไม่ได้

เออ ขอบคุณนะคะ ถ้าอย่างนั้นสิก้าขอนั่งรอยุนอาตรงนี้ได้มั้ยค่ะเจสสิก้ายิ้มออกมาอย่างโล่งอกเมื่อแทยอนยอมเสวนาด้วย แค่นี้ก็ดีมากแล้ว ก่อนจะเอ่ยขออนุญาตพร้อมชี้ไปที่โต๊ะไม้ยาวที่นั่งได้เป็นสิบคนใกล้ๆโต๊ะม้าหินอ่อนของรุ่นพี่ตัวเล็ก

อืม ได้สิแทยอนยักไหล่ตอบก่อนสายตาจะหันไปมองเซฮุนที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล และสายตาคมกริบนั่นก็ยังมองแค่...เจสสิก้า

เห็นดังนั้นคนตัวเล็กก็ถอนหายใจพรืดใหญ่ พลาดไปแล้วจริงๆ ซูโฮ นายนั่นพูดถูก คนอย่างเซฮุนไม่มีทางชายตามองเธอหรอก

เมื่อได้รับอนุญาตยัยพาโบก็นั่งลง ตามด้วยเอ็กโซคนอื่นๆ

ทำไมต้องขอยัยเตี้ยนั่นด้วยละ อยากนั่งทำไมไม่นั่งเลย โอ๊ย!!”ซูโฮที่กำลังพูดลูบสีข้างตัวเองปอยๆเมื่อมือเล็กหยิกหมับเข้าให้

เลิกหาเรื่องพี่แทยอนเสียทีเจสสิก้าอดเอ็ดคนชอบกวนประสาทไม่ได้

ยัยนั่นเกลียดเธอดูไม่ออกหรือไงซูโฮเองก็ไม่น้อยหน้าตอกกลับเสียจนเจสสิก้าเม้มปากแน่น และเสียงของเขาก็ลอยมาถึงโต๊ะข้างๆด้วย

แทยอนถึงแม้มือจะขีดเขียนออกแบบการ์ดแต่สองหูก็ฟังบทสนทนาอย่างใจจดใจจ่อ แค่ทำเป็นไม่ได้ยิน

รู้สิ แต่พี่แทยอนไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรนะ

อึก...

แทยอนถึงกับหยุดมือที่กำลังขีดเขียนทันที พร้อมกับสะอึก ความรู้สึกผิดแล่นเข้าสู่สมองน้อยไม่หยั่ง ไม่ใช่หรอกเจสสิก้า ฉันนี่แหละที่สุดของความเลวร้ายเลย

อีกอย่างพี่แทยอนเป็นพี่สาวของยุนอาด้วย เพราะฉะนั้นฉันขอร้องนะซูโฮ อย่าหาเรื่องพี่แทยอน ถ้าไม่อย่างนั้นเจอคัฟเค้กสูตรพิเศษอีกแน่แม้ในทีเรียกจะเหมือนการขอร้อง แต่ประโยคสุดท้ายกลับเหมือนการขู่กลายๆเสียมากกว่า

ท่าทางขู่ฟ่อของแมวน้อยถึงมันไม่ได้น่ากลัว ทว่าดูน่ารักเสียมากกว่าก็สามารถทำให้ซูโฮลอบกลืนน้ำลายได้เมื่อนึกถึงคัฟเค้กสูตรพิเศษ และยิ่งไปกว่านั้นท่าทางน่ารักของยัยพาโบกำลังให้เขาสติหลุด แก้มป่องๆอมชมพูน่าจับมาหอมสักฟอดสองฟอด

เลิกจ้องตากันเสียทีได้มั้ยน้ำเสียงหงุดหงิดถูกเปล่งออกมาช่วยชีวิตซูโฮที่กำลังจะขาดอากาศหายใจจากอาการใจไม่อยู่กับตัว

ลู่หานจิ๊ปากอย่างขัดใจลุกมานั่งแทรกระหว่างซูโฮและพาโบน้อยของเขาทันทีซูโฮลุกไปนั่งโต๊ะนู่นเลยพร้อมเอ่ยไล่คนที่นั่งก่อนแล้วชี้ไปที่โต๊ะหินอ่อนข้างๆ

ไม่ไป ฮยองอย่ามาพาลสิ ผมไม่ได้คิดอะไรเสียหน่อยซูโฮกอดอกหน้ามุ่ยไม่ยอมขยับตัว

อย่ามาแถ เมื่อกี้แกคิดอะไรอย่าคิดว่าฉันไม่ได้ยินนะลู่หานชี้หน้าคาดโทษ ทำเอาซูโฮอ้าปากหวอ

ฮยอง แอบมาอ่านใจคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง ไร้มารยาท อ๊ากกกยังไม่ทันจะได้พูดจบร่างขาวออร่าก็ลงไปนอนแผ่กับพื้นด้วยแรงถีบจากเจ้าของพลังจิตอย่างลู่หาน

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะอ่านหรอก แต่สายตาแกมันสื่อ มันอดไม่ได้วะ จะบอกอะไรให้นะ แก้มพาโบน้อยคนเดียวที่หอมได้...คือฉัน

อึก...

เสียงสะอึกรอบนี้ไม่ใช่แค่ของซูโฮหรือแทยอนแต่กลับเป็นของเอ็กโซรวมถึง...พาโบน้อย

คนพูดกลับลอยหน้าลอยตาเหมือนสิ่งที่ตัวเองพูดเป็นสิ่งที่ถูกต้องซะเต็มประดา เจสสิก้าก้มหน้างุดไม่กล้าสบตากับใคร คนบ้า พูดซะเสียงดังกลัวคนอื่นเขาจะไม่ได้ยินหรือไง

โฮ่ อวดวะ ไปก็ได้ซูโฮเบ้ปากลุกขึ้นไปนั่งเบียดกับแทยอน คนนั่งก่อนแล้วถึงกับถลึงตาใส่

นี่หัดมีมารยาทบ้างสิ มาเบียดฉันทำไมแทยอนดันตัวซูโฮให้ออกห่างแต่เขาขืนตัวไว้

แทยอนฉันต้องไปอัดรายการไปก่อนนะซูยองรีบขอตัวจากสถานการณ์แสนอึดอัด เข็ดแล้วกับนิสัยเอาแต่ใจของพวกเอ็กโซ คนตัวเล็กมองตามเพื่อนอ้าปากค้าง ทิ้งกันง่ายๆเลยนะยัยบ้า

เลิกบ้าเสียที ไม่เห็นเหรอว่าฉันถูกใครไล่มา ทำงานของเธอไปเถอะ ฉันไม่กวนหรอกไม่อยากให้ยัยนั่นงอนมือที่ผลักไสหยุดชะงักทันที คนข้างตัวเธอแคร์เจสสิก้าถึงเพียงนี้เลยเหรอ

นายดูจะแคร์เพื่อนสนิทน้องสาวฉันมากเลยนะแทยอนเอ่ยขึ้นลอยๆพร้อมกับหันไปให้ความสนใจกับงานตัวเอง

เธอพูดผิดแทยอนวางมือจากดินสอเงยหน้าสบตาของขายหนุ่มอย่างฉงน

ผิดตรงไหน

ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่แคร์ เอ็กโซทุกคนแคร์ความรู้สึกของเจสสิก้าแทยอนถึงกับไปไม่เป็นเมื่อน้ำเสียงและใบหน้าแสนจริงจังนั้นย้ำชัดถึงคำพูดของตนมากเพียงใด

เอ็กโซทุกคน รวมถึง...โอ เซฮุน ด้วยสินะ

เจสสิก้าโชคดีจังนะแทยอนยิ้มขืนออกมา คนฟังขมวดคิ้วยุ่งพร้อมส่ายหน้าเบาๆ

ไม่ ยัยพาโบไม่โชคดีเลยสักนิดใบหน้าหล่อเหลาสลดลงคนมองใจกระตุกวูบ ทำไมเขาถึงบอกว่าเจสสิก้าไม่โชคดีทั้งที่เวลานี้ทุกคนออกจะดูแลเอาใจใส่

นายพูดแปลกๆยัยเด็กนั่นจะเป็นอะไรอย่างนั้นเหรอเมื่อความสงสัยถาโถมเข้ามาจนเธออดถามไม่ได้ ซูโฮที่หันมาสบตากลม แววตาคมกริบสั่นระริกเมื่อนึกถึงเรื่องคำสาป แทยอนนิ่งงันไม่เคยเห็นสายตาเจ็บปวดฉายแววชัดเจนจากใครเท่าครั้งนี้

ถ้าเธอรู้เธอจะเลิกอิจฉาพาโบน้อยของพวกฉันไปเลยซูโฮยิ้มเศร้าลุกหนี ทิ้งให้อีกคนจมอยู่กับความสงสัย แทยอนลอบมองเจสสิก้าที่กำลังหน้าหงิกเพราะถูกเทายีผมและชานยอลแกล้งจั๊กจี้ โดยมีลู่หานคอยห้ามปรามอย่างครุ่นคิด

ซูโฮหมอนั่นต้องการจะบอกอะไรกับเธอกันแน่...




ชีทปึกหนาถูกวางลงตรงหน้าเจสสิก้าด้วยมือของเพื่อนสนิท เจสสิก้าเงยหน้าส่งยิ้มให้ยุนอา แต่คนที่ยืนค้ำหัวอยู่กลับมองเธอกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย เฉยเสียจนใจดวงน้อยปวดหนึบ

ยุนอา แกเป็นอะไรทำไมมองฉันแบบนี้เจสสิก้าลุกขึ้นกุมมือเพื่อนสนิทเอ่ยถามด้วยความวิตก เอ็กโซที่เล่นกันอยู่ถึงกับหยุดกิจกรรมของตนและมองคนตัวเล็กและเพื่อนสนิทอย่างสงสัย

เปล่าหรอก ชีทนี่ฉันเก็บไว้ให้ที่แกไม่มาเรียนสองวันยุนอาแกะมือเจสสิก้าแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะตามเดิม อีกคนขมวดคิ้วเป็นปมที่ของยุนอาคือตรงนี้โต๊ะเรียนข้างๆเธอไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงได้ไปอยู่หน้าชั้นได้ ไม่ปล่อยให้ความอึดอัดคั่งค้างเจสสิก้าก็เดินไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะเรียนของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทของตนทันที

เราต้องคุยกันเอ่ยพร้อมฉุดมือเพื่อนให้ลุกตามออกจากชั้นเรียน หนุ่มๆลุกพรวดยัยพาโบหยุดยืน“ไม่ต้องตามหรอกเดี๋ยวกลับมาน้ำเสียงเอ่ยบอกอย่างจริงจังทำให้พวกเขาไม่กล้าขัดใจ วินาทีนี้ไม่กล้าทำให้คนตัวเล็กรู้สึกขัดใจเลย ไม่กล้า...

เจสสิก้าพาเพื่อนสนิทมาถึงห้องทดลองวิทยาศาสตร์ที่อยู่ถัดจากห้องเรียนสามสี่ห้องพร้อมปิดล็อกประตูอย่างแน่นหนา

แกเป็นอะไร โกรธอะไรฉันเหรอยุนอาคนตัวเล็กเริ่มเปิดประเด็นถามในสิ่งที่ขุ่นข้องหมองใจ

แกไม่รู้ตัวสักนิดเลยใช่มั้ยยุนอากดเสียงถาม มองเจสสิก้าเหมือนตัวประหลาดยิ่งคิดยิ่งน้อยใจ

“...”

ฮึ ไม่รู้สินะ ได้ฉันจะบอกให้ เดือนสองเดือนมานี้แกเหมือนคนที่ฉันไม่รู้จัก มาโรงเรียนก็ขาดๆหายๆตัวติดกับเอ็กโซตัวยิ่งกว่าปลิง แกทำให้ฉันเป็นห่วง คิดถึงแต่เรื่องแกจนหัวหมุนยุนอาหอบหายใจเหนื่อยหยุดพูดเมื่อเสียงเริ่มสั่นเครือแสดงถึงความอัดอั้นตันใจที่มีอยู่มาตลอดเวลา

ฉันขอโทษนะยุนอา แกอย่าโกรธฉันเลยเจสสิก้าเอ่ยเสียงอ่อน

สิก้ากี่ครั้งกี่หนแล้วฮะ ที่แกทำอะไรไม่นึกถึงหัวอกฉัน รู้บ้างมั้ย ใจฉันมาชากี่ครั้งต่อกี่ครั้งแกเคยรับรู้บ้างมั้ยยุนอาเบือนหน้าหนี เดินไปนั่งบนเก้าอี้ยกสูงปล่อยให้ความอ่อนแอรินไหลออกมาจากดวงตา

เจสสิก้าแทบจะทรงตัวไว้ไม่อยู่ เธอให้ความสำคัญกับครวบครัวใหม่จนลืมนึกถึงความรู้สึกของคนที่เปรียบเสมือนหัวใจอีกดวงของตัวเองไปได้อย่างไร

ยุนอาคนตัวเล็กครางชื่อเพื่อนสนิทของตนออกมา น้ำใสกลิ้งหล่นไม่ต่างกันความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่างเจ็บ เจ็บยิ่งกว่าสนธิสัญญาเสียอีก

พอกันทีเจสสิก้า พอกันทีฉันว่าแกกลับไปหาไอ้พวกเอ็กโซพวกนั้นเถอะ ดูเข้ากันได้ดีนิยุนอาเช็ดน้ำตาลวกๆลุกขึ้นยืนเอ่ยประชดคนเป็นเพื่อนที่กำลังยืนร้องไห้จนตัวโยน

ไม่ใช่นะยุนอา แกยังเป็นเพื่อนที่ฉันรักนะ แกเป็นชีวิตของฉันคนตัวเล็กส่ายหน้ารัวรีบเข้าไปกุมมือเรียวที่กำลังสั่นเทาของยุนอาไว้แน่นเพื่อต้องการแค่ให้เพื่อนรับฟังคำขอโทษ

ถ้าฉันสำคัญขนาดนั้น แกก็บอกฉันมาสิว่าตกลงแกเกี่ยวข้องอะไรกับพวกเอ็กโซกันแน่

“...”

ฮึ ความสำคัญของฉันมันก็แค่ลมปากของแกสิก้า ความจริงฉันก็แค่เพื่อนที่แกถีบหัวส่งเมื่อเจอคนที่ดีกว่าเท่านั้นเองยุนอายิ้มเยาะสะบัดมือแรงๆจนหลุดจากการเกาะกุมของคนตัวเล็ก หมุนเท้าจะเดินไปที่ประตู แต่กลับถูกอีกคนกอดรัดจากด้านหลัง

ฮึก...ไม่จริงนะยุนอา..แกเข้าใจฉันผิด..ฉันขอโทษ...ฮึก...แต่ฉันบอกแกไม่ได้จริงๆเจสสิก้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร ยุนอาเองก็ปวดหนึบไม่ต่างกัน

บอกความจริงได้เมื่อไหร่แล้วค่อยคุยกัน!”ยุนอาแกะมือเล็กออกจากรอบเอวเอื้อมไปเปิดประตู

เจสสิก้ายกมือปิดปากลั้นเสียงสะอื้น แต่จู่ๆกลับรู้สึกทรงตัวไว้ไม่อยู่เมื่อความเจ็บปวดแสนคุ้นเคยกำลังพุ่งเข้ามาเล่นงานในเวลาที่ไม่เคยจะเกิด

ตุบ!

ร่างบอบบางทรุดลงกับพื้นแข็งจนเกิดเสียงดัง คนที่ยืนหันหลังต้องรีบหันมามองอย่างรวดเร็ว เจสสิก้าที่กำลังนอนขดตัวอยู่กับพื้นทำให้ความกรุ่นโกรธมลายหายไปทันตา

สิก้า!!!”ยุนอาถลันเข้าไปหาร่างของเพื่อนสนิท ช้อนคนตัวเล็กขึ้นมานั่งให้ศีรษะมนพิงไปบนไหล่ของตนสิก้าแกเป็นอะไร ฮึก สิก้าตอบฉันสิ ฮือๆๆมือเรียวยกซับเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นเต็มขมับเล็กของคนเป็นเพื่อนพลางเอ่ยถามอย่างร้อนรน

ยุนอา..ฮึก..ฉันเจ็บมือเล็กขยุ้มชายกระโปรงนักเรียนจนยับย่น สีหน้าซีดเซียวแสดงถึงความเจ็บปวดที่กำลังแล่นไปทั้งร่าง

อย่าเป็นอะไรนะสิก้า อย่าเป็นอะไรฉันจะไปตามคนมาช่วยยุนอาวางเพื่อนนอนราบอย่างระมัดระวัง แล้วรีบวิ่งกลับไปที่ห้องเรียนวินาทีนี้พวกเอ็กโซที่เธอเกลียดคือสิ่งแรกที่เธอนึกถึง

ปัง!!!!

ห้องเรียนที่กำลังคึกครื้นตกอยู่ในความเงียบเมื่อคนที่เพิ่งออกไปหลายนาทีเปิดประตูเสียงดังพร้อมกับเสียงหายใจหอบหนัก

พวกนาย....ยุนอากุมหัวใจที่กำลังเต้นแรงเพราะความเหนื่อย

เกิดอะไรขึ้น แล้วยัยพาโบล่ะไคถามเพราะยุนอาหยุดพูดไปนาน

สิก้ากำลังแย่ ช่วยด้วยสิ้นเสียงเอ็กโซทั้งสิบสองก็วิ่งกรูไปจากห้องเรียน ทิ้งให้นักเรียนคนอื่นๆมองตามอย่างสงสัยใคร่รู้ ยูริและซอฮยอนวิ่งออกมาหายุนอา

ยุนอาสิก้าเป็นอะไรซอฮยอนถามน้ำเสียงร้อนรนเป็นห่วงคนที่พูดถึงจับใจ

ไม่รู้เหมือนกัน รีบตามไปเถอะยุนอาเอ่ยพร้อมวิ่งกลับไปทางเดิม แฝดทั้งสองจึงวิ่งตามร่างเพรียวบางไป

เอ็กโซตัวสั่นเถิบเมื่อมาถึงทว่าไม่พบร่างที่เป็นห่วงจับใจ ยุนอาคุกเข่าลงกับพื้นตำแหน่งที่เธอวางร่างบอบบางของเพื่อนสนิทไว้

เป็นไปได้ยังไง ฉันวางสิก้าไว้ตรงนี้แล้วทำไม...ยุนอาที่คุกเข่าอยู่ถึงกับทรุดนั่งอย่างเหนื่อยล้า

โธ่เว้ย!!!”ลู่หานเตะเก้าอี้ใกล้ตัวจนกระเด็น สามสาวถึงกับสะดุ้งเฮือก เซฮุนเองถึงจะมีท่าทีเรียบนิ่งแต่แววตากลับระริกไหวฉายความอ่อนแอออกมาให้เห็นได้ชัดเจน

มือหนาของสิบสองหนุ่มกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เป็นห่วงเจสสิก้าที่เวลานี้คงเจ็บปวดเพราะสนธิสัญญาแทบจะขาดใจ แล้วใครจะกอดปลอบเวลาที่ยัยตัวเล็กนั่นเจ็บ ใจที่แข็งแกร่งดั่งหินผากระตุกวูบอย่างน่ากลัว

ใครใครที่กล้าพาพาโบน้อยของพวกเขาไป!!!!!!!




เจสสิก้าหลับตาแน่นข่มความเจ็บปวดไว้ ลูกแก้วสีนิลกับจ้องเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่กำลังอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวอยู่

นาย..ปล่อยฉันนะปากอิ่มสีซีดสั่นระริกระหว่างที่เอ่ย

ดวงตาเรียวรีทำแค่เพียงเหลือบมองคนในอ้อมแขนเพียงนิดแล้วเงยหน้ามองทางข้างหน้าอย่างไม่คิดจะตอบเธอ

บอกให้ปล่อย...อึก..ทำไม...ทำไมไม่เลิกยุ่งกับฉันฮะกำปั้นเล็กทุบไปยังอกแกร่ง แต่เพราะแรงเพียงนิดไม่ทำให้ฮันเตอร์หนุ่มระแคะระคายได้

หุบปากเสียที รำคาญเสียงทุ้มเอ่ยปรามคนตัวเล็กที่แม้จะเจ็บปวดทว่าดื้อรั้นเสียจนน่าจับหวด

ปล่อยฉัน...ไปเถอะ..ลู่จะเป็นห่วง

กึก!

จังหวะการเดินชะงักทันทีแอลขบกรามดังกรอดไม่สบอารมณ์ที่ยัยมนุษย์เอ่ยถึงผู้ชายอีกคน ทำไมกัน

ยิ่งมันคลั่งเหมือนหมาบ้า นั่นแหละที่ฉันต้องการแอลตอบเสียงห้วนยกเท้าถีบประตูจนเปิดกว้าง ก่อนจะวางร่างบอบบางลงบนเตียงนุ่มสีทึบอย่างไม่คิดจะทะนุถนอม

เจสสิก้าขดตัวจนงอเหมือนกุ้ง ใบหน้าซีดเผือดกว่าทุกครั้ง เลื่อนสายตาขึ้นมองแอลอย่างตัดพ้อ แค่นี้เธอยังเจ็บไม่พออีกหรือ

ฮันเตอร์หนุ่มเม้มปากแน่น ไม่ชอบใจสายตาห่างเหินนั่นสักเท่าไหร่ มือหนาไล่ไปปลดกระดุมยูนิฟอร์มของตนสองสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกขาวนวล ขาสมส่วนก้าวไปที่ชั้นหยิบแก้วใสที่บรรจุของเหลวสีม่วงมาถือไว้ หมุนเท้ากลับมาทางเดิม นั่งหลังปลายเตียงใกล้กับร่างบาง

ดื่มซะเจสสิก้ามองแก้วในมือหนาอย่างหวาดระแวง เธอไม่มีทางดื่มมันแน่ ถ้ามันเป็นยาพิษขึ้นมาแล้วลู่หานจะเป็นยังไง

ไม่ เอาออกไปนะเจสสิก้าส่ายหัวพร้อมยกมือปัดแก้วให้ห่างจากตัว

ฮันเตอร์หนุ่มหลับตาข่มความกรุ่นโกรธที่เริ่มปะทุขึ้น ดีนะที่ยาไม่หกเลอะเทอะไม่อย่างนั้นยายกเลิกสนธิสัญญาที่เขาลงทุนปรุงมันข้ามคืนคงสูญเปล่า ใช่ เข้าใจไม่ผิดหรอก เขาจะยกเลิกสนธิสัญญา อย่าหาเหตุผลเลย เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะไปหามันมาจากไหนเหมือนกัน

ฉันบอกให้ดื่มเริ่มขึ้นเสียง มืออีกข้างบีบคางมนแน่นจนเจสสิก้าน้ำตาคลอ

ไม่

“...”

ฉันเกลียดนายแอล ฉันเกลียดนายความอดทนเพียงน้อยนิดหมดลงฉับพลันที่สิ้นเสียงหวาน แอลกระดกยาเข้าปากแล้วปาแก้วใสไปกระทบกับผนังจนแตกไม่เหลือชิ้นดี ก่อนจะก้มประกบริมฝีปากหนาไปแนบริมฝีปากอิ่ม คนถูกคุกคามเบิกตากว้างดิ้นรนขัดขืน กำปั้นเล็กระดมทุบไปกับแผ่นหลังแกร่ง ทว่าเขากลับไม่สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย

ว่านแพร์ที่ผสมคลุกเคล้ากับเลือดของฮันเตอร์หนุ่มถูกส่งผ่านปากหนาไปยังลำคอของคนตัวเล็ก ส่วนน้อยที่ไหลออกเปื้อนแก้มเนียน เมื่อสัมผัสถึงลมหายใจหอบหนักชายหนุ่มจึงผละริมฝีปากออกห่างยกหลังมือเช็ดปากที่เปรอะเปื้อนของเหลวลวกๆ

อย่าพูดคำนั้นออกมาอีกเสียงแหบพร่าเอ่ย ดวงตาเรียวรีจับจ้องมองเจสสิก้าที่นอนหายใจหอบหนักอยู่ใต้ร่างเขา อีกคนดูจะมึนงงไม่ปริปากโต้ตอบ จับยากรอกปากเธอซะก็สิ้นเรื่อง ทำไม...ต้องใช้วิธีนี้ด้วย

“...”

อย่าเกลียดฉัน นี่คือคำสั่งฮันเตอร์หนุ่มเอ่ยเสียงเข้มอย่างคนเอาแต่ใจ

คนใต้ร่างตาเริ่มปรือเพราะฤทธิ์ยา ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มเลือนรางลงเรื่อยๆ ก่อนที่เจสสิก้าจะไม่รับรู้อะไรอีกเลย

แอลทิ้งตังลงนอนข้างเจสสิก้า แล้วเปลี่ยนท่านอนเป็นตะแคงชันข้อศอกเท้าแขนขึ้นวางศีรษะไปกับฝ่ามือเพื่อจะได้เพ่งมองใบหน้าสวยคมให้ชัดเจนมากขึ้น มือหยาบกร้านปัดปอยผมที่ปิดใบหน้าหวานออก ใช้นิ้วโป้งซับคราบยาออกอย่างแผ่วเบาเหมือนว่าแก้มเนียนเป็นสิ่งล้ำค่าแสนเปาะบาง

แอล แกกำลังทำบ้าอะไรอยู่ กำลังคิดบ้าอะไรกันแน่ พระเจ้า ความรู้สึกที่หัวใจกำลังเต้นโครมครามจะหลุดออกมาจากอกนี่มันคืออะไรอย่างนั้นเหรอ




เปลือกตาสีอ่อนเปิดขึ้นช้าๆ ก่อนจะหลับลงไปอีกครั้งเมื่อแสงจากหน้าต่างส่องเข้ามา สักพักลูกแก้วสีนิลก็ลืมขึ้นกวาดมองรอบๆ สมองกำลังประมวลเหตุการณ์ที่ผ่านมา เธอกำลังทะเลาะอยู่กับยุนอา แล้วสัญญาเลือดก็เล่นงานเธอ จู่ๆ แอลก็โผล่มาแล้วพาเธอมาที่แห่งหนึ่ง ซึ่งถ้าให้เดาคงเป็นบ้านหลังเดิมที่เธอเคยมา เขาให้เธอดื่มบางอย่างโดยใช้...ปาก ป้อนมันกับเธอ หลังจากนั้นสมองน้อยก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย

ร่างบอบบางเด้งตัวขึ้นนั่งทันทีเมื่อไล่เหตุการณ์จนถึงปัจจุบัน ลู่หานป่านนี้เขาคงกำลังตามหาเธอ เจสสิก้าพยุงตัวก้าวลงจากเตียงแต่เพราะเพิ่งจะผ่านการถอนคำสาป คนตัวเล็กมึนเบลอจนต้องกลับไปนั่งบนเตียงตามเดิม

อวดเก่ง หัดอยู่เฉยๆบ้างจะได้มั้ยดวงตากลมแป๋วมองไปตามเสียงก็พบฮันเตอร์หนุ่มยืนพิงขอบหน้าต่างมองมาที่เธอ

ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันรีบวิ่งไปที่ประตู มือเล็กเอื้อมหมุนลูกบิด ทว่าประตูกลับไม่เปิดอย่างที่ควรจะเป็น

เปิดประตูนะฉันจะกลับ!”เมื่อพยายามอย่างไรก็ไม่เป็นผลสำเร็จ คนตัวเล็กก็หันกลับไปถลึงตาใส่ร่างสมส่วนที่ยังอยู่ในท่าเดิม

ทำไม ห่างกับมันแค่นี้ใจจะขาดตายหรือไงสายตาเคืองโกรธของยัยมนุษย์ที่กำลังมองมายังเขา ทำให้แอลอดน้อยใจไม่ได้ ตวาดกลับจนเจสสิก้าสะดุ้งอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ

แอล...ขอร้อง ปล่อยฉันไปเถอะน้ำเสียงรวยรินเอ่ยขอร้อง ปัญหาของเธอกับยุนอายังไม่ลงตัว แล้วเอ็กโซละ พวกเขาคงกำลังกระวนกระวายใจ

ดวงตาเรียวรี ตวัดจับจ้องลูกแก้วสีนิลฉายแววตัดพ้ออย่างเห็นได้ชัด อยู่กับเขาอีกสักครึ่งวันมันจะตายหรือไง ทำไมต้องแสดงสีหน้าเหมือนถูกบังคับให้ทานยาขมๆแบบนั้น

คิ้วได้รูปเคลื่อนเข้าหากันจนเกือบจะชิดศีรษะเล็กเอียงเล็กน้อยอย่างสงสัย แอลเทพนั่นกำลังน้อยใจอะไรหรือเปล่า

แอ๊ดดดดด....

จู่ๆประตูก็เปิดออกอย่างง่ายดาย ฮันเตอร์หนุ่มเบือนหน้าหนี ก้าวไปนั่งบนเก้าอี้นวมโทนสีเดียวกับห้อง

ไปสิ ถ้าอยากไปมาก...ก็เชิญเอ่ยทั้งที่สายตามองออกไปด้านนอก เหมือนว่ามันเป็นสิ่งที่น่าสนใจเสียเต็มประดา

คนตัวเล็กที่นิ่งงันอยู่หน้าประตูชั่งใจสักพักก็หมุนเท้ากลับไปทางเดิม ร่างบอบบางนั่งลงบนเก้าอี้นวมอีกตัวที่อยู่ตรงข้ามกับเทพหนุ่ม มีเพียงโต๊ะกลมตัวเล็กกั้นไว้เท่านั้น

สายตาเรียวรีหันกลับมามองร่างบางอย่างฉงน คิ้วเข้มเลิกขึ้น ทำไมถึงกลับมา... คำถามที่ดังก้องอยู่ในหัว แต่ไร้เสียงเอื้อนเอ่ย

นายเอาอะไรให้ฉันดื่มเวลานี้ไม่มีประเด็นไหนที่จะน่าถูกตั้งขึ้นถามนอกจากประเด็นนี้อีกแล้ว

แอลมองใบหน้าสวยงอง้ำที่จ้องมาอย่างรอคำตอบ ยัยบ้าแล้วเขาจะบอกว่ายังไง

สมองอย่างเธออธิบายจนปากฉีกคงไม่เข้าใจหรอกเขายักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเป็นฝ่ายตั้งคำถามบ้างแล้วเธอล่ะกลับมาทำไม

สมองอย่างนายอธิบายจนปากฉีกคงไม่เข้าใจหรอกประโยคคุ้นเคยดังมาจากปากอิ่ม แอลกัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือด ปากดีได้อย่างนี้แปลว่าหายดีแล้วสินะ

กวนประสาทนิวหยาบกร้านเอื้อมไปจิ้มหน้าผากมนอย่างหมั่นไส้ เจสสิก้าลุกพรวดขึ้นทันที มือเล็กยังกุมปิดพื้นที่ที่เธอจองไว้ให้แค่ครอบครัวเท่านั้นสามารถรุกล้ำมันได้

ฉันบอกแล้วไง ว่าห้ามจิ้มหน้าผากฉันคนตัวเล็กลืมตัวขึ้นเสียง จนอีกคนหน้าเจื่อนลง ริมฝีปากหนาเม้มเป็นเส้นตรง สุดท้ายเส้นบางๆที่กั้นไว้เขาก็ไม่มีทางข้ามไปได้สินะ

ให้ฉันบ้างไม่ได้เหรอเสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบา เหมือนลมหายใจที่กำลังขาดห้วง

เอ๋... ร่างบางค่อยๆนั่งลงตามเดิมมองใบหน้าหล่อไม่มีที่ติอย่างสงสัยนายหมายถึงอะไร

ความรักที่เธอมีให้พวกพวกมัน...แบ่งมาให้ฉันบ้างได้มั้ย...แค่เศษเสี้ยวเดียวก็ยังดีแอลอยากกลืนคำพูดสิ้นคิดทิ้งไปซะ ให้ตายเถอะทำไมเขาต้องมาขอร้องอะไรแบบนี้ด้วย เสียหน้าชะมัดยาด

!!!!!

เธอลืมมันไปเถอะร่างสมส่วนลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะก้าวไปยังประตูที่กำลังเปิดกว้างอยู่ ทว่าเสียงหวานเอ่ยขึ้นขาแกร่งจึงขะงักค้าง

เรื่องที่นายขอฉัน...

โครม!!! ปึง!!!!

ฮันเตอร์หนุ่มสบถคำหยาบออกมาในใจ มาขัดจังหวะอะไรตอนนี้วะ เสียงทำลายล้างดังมาจากชั้นล่าง เสียงดังพร้อมจะมีเรื่องแบบนี้มีอยู่ไม่กี่คนหรอก

ไอ้เวรเอ๊ยเอ่ยเสียงเย็น เจสสิก้าเดินมาหยุดข้างแอลขมวดคิ้วเป็นปมอย่างสงสัย

ลู่หานยกเท้าถีบรูปปั้นเทพธิดาขนาดเท่าตัวจริงล้มกระแทกกับพื้นแข็งจนร่างงดงามแตกกระจาย มือขวาปัดแจกันใกล้มือจนแตกละเอียด เวลานี้อะไรก็ฉุดอารมณ์ร้อนของคนหน้าหวานไม่อยู่ เอ็กโซคนอื่นก็วิ่งออกห้องนั้นห้องนี้เหมือนกับบ้านที่พวกเขามาเยือนเป็นสนามเด็กเล่น

มันจะมากไปแล้วนะเสียงเข้มดังมาจากบันไดที่ลาดลงมาตรงหน้าลู่หานพอดี

คนของฉัน แกเอาไปไว้ไหนดวงตาคล้ายกวางตวัดขึ้นมองศัตรูอย่างเอาเรื่อง น้ำเสียงจริงจังเอ่ยถามทันควัน

แกชักจะทำตัวเป็นพวกตีนแมวขึ้นทุกวันแล้วนะไอ้ฮันเตอร์คริสต่อว่าเสียงเรียบ แต่ไฟในอกกลับปะทุอย่างดุเดือด ไม่ต่างกับเซฮุนที่แม้จะไม่ปริปากต่อกลอนแต่ดวงตากลับลุกเป็นไฟอย่างน่าเกรงขาม

ใช่ คนของพวกฉันห้ามแกแตะต้องเป็นอันขาดเลย์เอ่ยขึ้นบ้างกระชับอาวุธในมือเตรียมพร้อม

แกก็ยังอยู่ดีนี่ แปลว่ายัยนั่นยังปลอดภัยแอลไล่ตามองลู่หานก่อนจะเอ่ยตอบ

ชานยอลหรี่ตาจับผิดคนปากดี รู้สึกตงิดใจยังไงชอบกลอย่าเล่นลิ้นคนของพวกฉันอยู่ไหน

ฉันอยู่นี่คนตัวเล็กวิ่งผ่านฮันเตอร์หนุ่มไป แต่ก้าวไม่กี่ก้าวมือหนากับรั้งมือเล็กไว้

เฮ้ยไอ้แอล ปล่อยยัยพาโบนะแบคฮยอนชี้หน้าแอลทันที ตะคอกเสียงแข็ง

ปล่อยสิ เดี๋ยวก็ได้มีเรื่องหรอกมืออีกข้างที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระออกแรงแกะมือหนาราวคีบเหล็ก

ตอบฉันก่อน ที่ฉันขอ..ให้ได้หรือเปล่าแววตาฉายความอ่อนแอเมื่อจับจ้องใบหน้าหวาน

ฉัน...อะไม่ทันตอบร่างบางก็ลอยหวืดไปอยู่ในอ้อมแขนแสนคุ้นเคย ลู่หานกอดกระชับเอวเล็กคอดอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างหวงแหน

ผู้หญิงคนนี้ไม่มีอะไรจะให้แก เพราะทุกอย่างของเจสสิก้าเป็นของฉัน จำใส่สมองไว้ด้วยใบหน้าหวานตอนนี้แสดงความดุดันออกมาเต็มเปี่ยมเพื่อแสดงถึงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

ฉันไม่ได้ถามแก ว่าไง..หันไปตอบลู่หาน ก่อนจะเบือนสายตารอคำตอบจากยัยมนุษย์

เจสสิก้าดูจะหนักใจ เงยหน้ามองชายหนุ่มที่ยืนโอบเธออยู่ ก่อนจะหันไปชำเหลื่องอีกสิบเอ็ดชีวิตที่ยังคงกดดันเธออย่างรอคำตอบ

คือ...คือฉัน

เกิดอะไรขึ้น!”เสียงผู้มาใหม่ดังขึ้นขัดจังหวะ แดฮยอนฮันเตอร์น้องเล็กวิ่งผ่านเอ็กโซไปยืนขนาบข้างแอลพวกแกกล้ามากนะที่บุกมาถึงที่นี่คนมาใหม่ยกมือชี้หน้ารายคน

แกคิดว่าพวกฉันอยากมานักหรือไง ถ้าพี่แกไม่พาคนของพวกฉันมาก่อนไคเดาะลิ้นก่อนจะตอบกลับ

แดฮยอนหน้าเหวอหันมองแอลกับผู้บุกรุกสลับกันไปมาเออๆ ถ้าเจอคนของแกแล้วก็เชิญไสหัวออกไป เกะกะวะ

คิดว่าอยากอยู่หรือไงวะเฉินยิ้มเหยียด

กลับเถอะลู่หานก้มกระซิบบอกคนในอ้อมแขนพลางดันให้เดินไปพร้อมเขา ตามด้วยเอ็กโซคนอื่นที่เดินตาม เจสสิก้าหันกลับไปมองคนที่ยืนอยู่บนขั้นบันได ก็พบว่าเขาก็กำลังมองมาที่เธอเหมือนกัน

ทว่าสายตากลับมองมาอย่าง...ตัดพ้อเสียจนเธอรู้สึกผิด...

มือหนาเคลื่อนเข้าหากันจนกลายเป็นกำหมัดแน่น แค่ท่าทีกระอักกระอ่วนของคนตัวเล็กมันก็แทนคำตอบได้มากพอแล้ว ว่ากำแพงสูงชันนั่นมันไม่มีทางพังทลายลงไปได้ กำแพงที่มีเพียงเจสสิก้าและเอ็กโซ 

ส่วนเขาเองก็เป็นแค่...คนอื่น



TBC

 

 



 


 

 





    

 
(c)              Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,603 ความคิดเห็น

  1. #2565 Kam-018 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 09:51
    แอลสิกได้ไหม สงสารแอลเบาๆ
    #2,565
    0
  2. #2519 mint_soneyul (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2557 / 22:31
    เจ็บแทนแอลเลยอ่าTT 
    #2,519
    0
  3. #2479 Byuntungpang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 12:16
    แอลล สงสารอ่าาา .... แต่ก็แอบเอาใจช่วยน่ะ ทำตัวน่ารักๆๆเข้าไว้
    #2,479
    0
  4. #2315 Aari Kute (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 12:23
    ตอนนี้แอลน่าสงสาร น่าเห็นใจนะ

    ถึงขนาดยอมที่จะพูดแบบนั้นออกไป

    ทั้งที่ตัวเองเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรีขนาดนี้



    #2,315
    0
  5. #2014 jokerrrr' (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 23:07
    โอ้ยเจ็บปวดแทนแอล
    มันดราม่าแต่ชาบมากอะเขิน
    รอฮุนสิก้าค่ะ *-*
    #2,014
    0
  6. #1978 :: DaehyunMyJ♡ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:56
    อ่านแล้วคือ สงสารแอลนะ TT
    #1,978
    0
  7. #1842 NL'Namanlos (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:51
    แอล!!!!!!!! มาหาเค้าเถอะ ><
    #1,842
    0
  8. #1618 Frazer (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2557 / 20:43
    แอบสงสารแอล

    เราเป็นคนที่ชิพพระรองอ่ะ พระเอกไม่เคยอยู่ในสายตา 55+
    #1,618
    0
  9. #1493 Little_Arted's (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 14:10
    แอลหลงรักสิก้าแล้วววว ><
    #1,493
    0
  10. #1413 love sica (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 20:09
    ไม่มีใครดีไปกว่าสิกก้าแล้วจรืงๆ ทำไมไม่เกิดมาเป็นนางฟ้านะ

    ส่วนยุนเข้าใจสิกหน่อยสิ

    แอลหลงรักสิกจริงๆแล้วสินะ แล้ววิธีการป้อนยาเนี่ย นายได้รับผลประโยชน์เต็มๆเลยสิ
    #1,413
    0
  11. #1268 Nook Kra (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 00:26
    แอลหลงรักสิก้าแล้วสินะ -..-
    สงสารคนที่หลงรักสิก้าจริ๊งง
    #1,268
    0
  12. #1216 Topgirl's Jessy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 17:44
    กรี๊ดดดด ตอนนี้แอลสิกกินขาดทั้งคู่เลยอ้ะ ><
    ยุนสิกคืนดีกันเร็วๆนะ เอ็กโซแต่ละคนขี้หวงกันทั้งนั้น
    #1,216
    0
  13. #1214 yai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 16:52
    ของ่ายๆเลยหรอคะเเอลเเต่ก็สงสารเเอลเหมือนกันนะเนี่ย

    เค้าคะ ฮุนสิก
    #1,214
    0
  14. #1212 Ainesa Yungvichen (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 15:08
    แอลเล่นขอกันอย่างนี้เลย

    รอค่าา
    #1,212
    0
  15. #1207 FanKS (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 06:48
    แอลเศร้าเลย
    ลู่และexoมาตามหัวใจของพวกเค้ากลับคืนไปแล้ว
    แล้วสิก้าจะหายขาดมั้ยค่ะจากอาการเจ็บปวดเนี่ย
    #1,207
    0
  16. #1206 หนูเล็ก (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 06:28
    สงสารแอลอ่ะสิก้าตอบตกลงเหอะ
    #1,206
    0
  17. #1204 NagiHime (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 01:55
    ตอนนี้สงสารแอล สิก้ายอมใจอ่อนดีๆกับแอลบ้างก็ได้นะ แอลยอมยกเลิกสนธิสัญญาให้(แต่ไม่ยอมบอก - - )
    พวกEXOนี่ท่าจะหวงสิก้ามากเลยนะนั่น โดยเฉพาะพี่ลู่ที่พูดแสดงความเป็นเจ้าของชัดเจน 
    ถ้าเราเป็นสิก้าก็คงอึดอัดไม่รู้จะตอบยังไง ฮาแด้หน้าแตกเลย 
    #1,204
    0
  18. #1202 soshiexo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 00:08
    ไรต์แต่งให้ความหวังทุกคนเบยยย TwT
    #1,202
    0
  19. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  20. #1200 Fpc Man U (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 23:52
    เค้าสงสารแอลอ่ะไรท์ อุส่ายกเลิกสนธิสันยาแล้ว เค้ารอฮุนสิกยุน้าาาาา ><
    #1,200
    0
  21. #1197 Smurfette (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 22:59
    เม้นท์หลายรอบมาก หาย สงสัยลู่หานหึงมาแอบลบหมด

    สงสารแอลมาก ขอแค่เศษเสี้ยวเอง สิก้าแบ่งให้บ้างเถอะนะ แต่ก้น่าลำบากใจเพราะเจ้าของยัยพาโบ โคตรหวงเลย จะมีช่วงเวลาสั้นๆ ให้สองคนนี้อีกมั๊ย 

    ส่วนเซฮุน ทุกวันก็ทนดูแต่ภาพบาดตาบาดใจ ก็เจ้าของมันทั้งป่าวประกาศ ทั้งแสดงออกสวีทหวานตลอดเวลา เฮ้อ ช้ำใจไปถึงไหน คิดถึงเซฮุนจอมหื่นผู้ไม่ยอมแพ้ เงียบไปเลยนะช่วงนี้ รออยู่นะ

    ส่วนเจ้าของตัวจริง ลู่หานหวานมาก เลี่ยนมาก โชว์มาก และสุดท้าย หวงมาก ลู่สิกน่ารักมาก แต่ว่างๆ ลู่หานไปเข้าห้องน้ำบ้างมั๊ย เผื่อหนุ่มๆ ที่ต่อคิวจะได้มีโอกาสบ้าง (สงสัยต้องให้เซฮุนใส่ยาถ่ายให้ทาน 55555X)
    #1,197
    0
  22. #1196 P@t (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 22:30
    แอบสงสารแอลเล็กๆๆ

    แต่ลู่โคตรขี้หึงเลยอะ
    #1,196
    0
  23. #1195 คนที่รอ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 22:19
    แอลน่าสงสารจังงง อยากได้ความรักของสิก้ามามันไม่ง่ายนะ พูดเลยย

    อีพี่ลู่นี่ถ้าสิงสิก้าได้คงทำไปแล้วว หวงยิ่งกว่าอะไรอีกก 5555

    สงสารเซฮุนอ่าาา หาคู่ให้ฮุนนี่ของเราหน่อยสิคะไรต์ อ่านไปหน่วงไป สงสารมักเน่ 😞😞

    ยุนอาก็น่าสงสารร แอบรักสิก้ามาตั้งนาน แบคยอนไปอยู่หนายย มาปลอบใจหน่อยย

    เราติดเรื่องนี้มากจนเก็บไปฝันอ่ะไรต์ โคตรบ้าา 5555

    มาอัพต่อบ่อยๆนะคะ เรารอไรต์อยู่น้าา เปนกำลังใจให้ค่า จุ๊บบบ 😘😘
    #1,195
    0
  24. #1194 love sica (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 22:14
    อ๊ากกกกกกกกกก // นี่คือเสียงเสียงหนึ่งที่รอฮุนสิก !!!! แล้วคู่อื่นๆมากมาย ทำไมแอลน่าสงสารแบบนี้อ่า
    แงงงงง สงสารแอล มยองสิก เอาจริงๆก็ดูน่ารักน้าาาา แต่สิกเาก็ลำบากใจใช่ไหม ไม่คิดว่าแอลเทวดาผู้สูงส่ง
    จะยอมขอร้องคนที่ตัวเองดูถูกมาก่อน แบบมันซึ้งอะพี่เบลล์  T T มยองสิก ฉันแอบเชียร์พวกเธอนะ^^
    รอต่อค่าาาาา พี่เบลล์ไม่ต้องรีบมากน้าาาา ปล่อยใจให้สบาย 5555 สู้ๆค่าาา
    #1,194
    0
  25. #1192 Mrs.Sunbun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 17:32
    ฮุนสิกคัมแบ็ค...
    #1,192
    0