⊿◤[SNSD✖EXO] -HunSic- O(H)VER THINKING [sehun jessica]

ตอนที่ 9 : ตอนที่ เก้า l โบ๋ โบ๋

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 620
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 มี.ค. 59






 






 

 

 

 

รอยยิ้มที่ฉายบนใบหน้าสวยหล่อของทั้งสี่คนภายในร้านคาเฟ่ขนมหวานแหววทำเอาคนที่นั่งอยู่บนรถมองพวกเขาผ่านกระจกร้านต้องตบพวงมาลัยรถอย่างหัวเสีย เฮอะ ปล่อยให้คนอื่นตามหาไปทั่ว สุดท้ายก็มาเฮฮากับพวกเซนเจอร์ 


ยัยตัวแสบ เขาไม่ได้เป็นห่วงยัยนั่นสักหน่อย ก็กำลังจะกลับบ้านแล้ว แต่ทางนี้มันเป็นทางผ่าน แค่บังเอิญผ่านมาเห็นเท่านั้นจริงๆนะ แต่ภาพตรงหน้าทำเอาคนหน้าหวานรู้สึกเลือดขึ้นหน้า ไม่รอช้าลู่ฮานเปิดประตูรถก่อนจะก้าวเข้าไปในร้านนั่น

 

ฮ่าๆ นะ นาย นายหน้าหวานเจสสิก้าที่กำลังอ้าปากหัวเราะเงยหน้ามองคนมาใหม่ ที่ยืนอยู่ข้างๆตัวเธอ ด้วยอาการงงเป็นไก่ตาแตก

 

ก็ใช่นะสิลู่ฮานกอดอกจ้องคนตัวเล็กอย่างคาดโทษ

 

นายมาที่นี่ทำไม

 

กะ...ก็มากินไอศกรีมไงคนหน้าหวานว่าเสียงไม่คงที่ แถมยังโกหกคำโต

 

แกเนี่ยนะมากินไอศกรีมซูโฮมองคนหน้าหวานไม่เชื่อสายตา

 

ทำไมวะ ทีพวกแกยังกินได้เลยลู่ฮานมองปริ๊นซ์แห่งเซนเจอร์ด้วยสายตายียวน ก็อย่างว่าคนตำแหน่งเดียวกันไม่มีทางที่จะถูกชะตากันหรอก

 

นั่งด้วยกันสิลู่ฮานมาร์คเอ่ยชวน เพราะเริ่มเห็นว่ามีเรื่องสนุกให้ดูแน่ๆ

 

แกไปชวนมันทำไมวะชานยอลผลักหัวเพื่อนก่อนจะชี้หน้าอย่างเอาเรื่อง

 

ก็ดีคนหน้าหวานตอบรับ ก่อนจะเบียดตัวไปนั่งข้างเจสสิก้า

 

ทำไมต้องมานั่งเบียดฉันฮะ นู่นๆหัวโต๊ะไปสิ

 

ไม่อะ นั่งตรงนั่นไม่ถนัดทำหน้าตายก่อนจะยื่นมือไปรับเมนูจากบริกร โต๊ะไอศกรีมภายในร้านที่ได้รับความสนใจอยู่แล้ว เวลานี้ วินาทีนี้กลับได้รับความสนใจมากขึ้นเป็นร้อยๆเท่า เมื่อปริ๊นซ์แห่งไพลอส คิง ปริ๊นซ์ นักรบแห่งเซนเจอร์นั่งอยู่บนโต๊ะเดียวกัน สายตาอิจฉาริษยาจับจ้องมายังคนตัวเล็กที่นั่งตักไอศกรีมเข้าปากไม่สนใจสายตาเหล่านั้นเลยสักนิด

 

อ่า อิ่มจังวางแก้วน้ำลงก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ตบท้องที่ดูจะขยายขนาดขึ้นมากของตัวเอง

 

ก็ลองไม่อิ่มดูสิ ฉันคงคิดว่าเธอเป็นปอบแน่ๆชานยอลมองเยียดคนฝั่งตรงข้าม

 

อะไรของนาย ปอบ คืออะไรเจสสิก้าขมวดคิ้วเป็นปม รวมถึงคนอื่นๆด้วย

 

ปอบคือ ผีของประเทศไทย เป็นผีประเภทที่ชอบเข้าไปสิงในร่างมนุษย์แล้วก็กินตับไตไส้พุงจนหมด เธอน่ะ เหมือนปอบเลยคนตัวเล็กกัดริมฝีปากแน่น กล้าดียังไงมาว่าเธอเป็นปอบ เธอแค่ทานไอศกรีมไปแค่สามถ้วยเอง

 

ว่าฉันเป็นผีเหรอฮะ นี่แนะๆๆดูเหมือนว่ามือจะไวกว่าปาก เลยจัดการล้วงก้อนน้ำแข็งในแก้วปาใส่ร่างชานยอลไม่ยั้ง

 

เฮ้ย หยุดนะโว๊ยยยยชานยอลร้องลั่นยกมือมาป้องกันตนเอง ส่วนแจ็คสันรีบลุกออกห่างจากร่างสูง มายืนข้างซูโฮแทน

 

เล่นบ้าอะไรของเธอฮะ มันเจ็บ เห็นมั้ยคิงชูแขนที่เต็มไปด้วยรอยช้ำให้คนตัวเล็กดู

 

โอ๊ะ น่าสงสารจังเจสสิก้ายกมือปิดปากตาโต ทำหน้ารู้สึกผิด แต่สักพักก็ยิ้มกว้างออกมาแต่คนอย่างนาย สมควรโดนพูดจบก็เดินออกจากร้าน ทิ้งให้คนเจ็บเบิกถลึงตาใส่แผ่นหลังด้วยความแค้น

 

ยัยบ้า กลับมานะ ทำร้ายฉันแล้วคิดจะหนีเหรอเสียงชานยอลตะโกนไล่หลังมาไม่ทำให้เจสสิก้าคิดจะกลับไปเลยสักนิด ลู่ฮานวางเงินไว้บนโต๊ะก็รีบวิ่งตามคนตัวเล็กออกมา ส่วนซูโฮและมาร์คได้แต่ช่วยจับตัวของชานยอลที่กำลังคลุ้มคลั่งไว้ เพราะถ้าปล่อยไปคนตัวเล็กต้องแย่แน่ๆ




เจสสิก้าเดินย่ำต๊อกไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมายปลายทาง ตอนนี้ก็หกโมงเย็นแล้ว ความจริงเวลานี้เธอคงอยู่ที่บ้านหาอะไรทำกับพวกพี่ๆ พวกพี่ๆงั้นเหรอ ตอนนี้ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้ว อยู่ๆเธอก็รู้สึกเหมือนไม่มีแรงเดินขึ้นมา คนหน้าหวานขมวดคิ้วก่อนจะหยุดตามคนตัวเล็ก กะ ก็แค่ แค่ตามมาดูแลน้องสาวเพื่อนสนิทเท่านั้นแหละ ถ้ายัยนี่ไม่ใช่น้องสาวที่ดีโอรัก อย่าหวังเลยว่าเขาจะสน ร่างบางทำท่าจะล้มพับลงกับพื้น ดีที่ลู่ฮานคว้าเอวคอดไว้ได้ทัน เจสสิก้าเอี้ยวตัวไปมองเมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ทำปากยื่น

 

นายตามฉันมาทำไมอีก

 

ทำตามหน้าที่ต่างหากตอบในขณะที่มือยังโอบเอวเจสสิก้าจากด้านหลังไว้ เนตรคล้ายกวางสบกับดวงตากลมแป๋ว

 

นายไม่จำเป็นต้องมาตามฉันขนาดนี้ ฉันเป็นตัวปัญหา

 

พูดมากน๊า เธอก็เป็นเธอ ไม่ใช่ตัวปัญหาสักหน่อยเจสสิก้ามองคนหน้าหวานด้วยราวกับต้องการค้นหาอะไรบางอย่างสุดท้ายแล้วก็พบเพียงความจริงใจที่สัมผัสได้

 

นายพูดจริงๆ หรืออยากจะกวนประสาทฉันอีก

 

ฮึ พูดจริงสิ ใครเขาจะมีอารมณ์มากวนประสาทเธอตอนนี้กันลู่ฮานยิ้มบางๆคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด ชะงัก ก่อนจะรู้สึกตัวรีบผละออกจากกัน

 

ฉะ ฉันไปนะเจสสิก้าเกาหัวเขินๆ

 

เดี๋ยวสิลู่ฮานคว้าข้อมือเล็กไว้ห้ามไปไหนไกลสายตาฉันเด็ดขาดนะมองคนตัวเล็กด้วยแววตาจริงจัง

 

อะ อะไรของนาย บอกแล้วไงฉันดูแลตัวเองได้ อะเจสสิก้าสะบัดข้อมือออก แต่จังหวะที่หันหลังกลับไม่ทันระวังรถมอเตอร์ไซค์ที่แล่นมาด้วยความเร็ว ลู่ฮานเร็วกว่าคว้าคนตัวเล็กเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด เขาถอยหลังทำให้ร่างล้มลงไปนั่งบนพื้น

 

คนหน้าหวานกอดอีกคนไว้แน่น เจสสิก้าหลับตาปี๋ก่อนจะค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น แก้มของคนตัวเล็กแนบติดกับแก้มของลู่ฮาน  ส่วนตัวเธอก็นั่งอยู่บนตักของเขา แถมยังกอดคอเขาไว้แน่น นี่อุบัตติเหตุจริงๆใช่มั้ย ทำไมท่าทางอย่างกับถูกจัดวางอย่างไงอย่างงั้น

 

เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคนหน้าหวานสำรวจหารอยแผลบนร่างของคนบนตัก โครงหน้าสวยที่ยังหลงเหลือความหวาดกลัวส่ายหัว

 

“...”

 

แน่ใจนะคนบนตักพยักหน้าหงึกหงัก

 

“...”

 

ทำไมไม่พูดล่ะ ไม่เจ็บจริงเหรอ?”สีหน้าชายหนุ่มยังไม่คล้ายความกังวล

 

มะ ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่เราจะลุกกันได้หรือยัง?”

 

นั่นสินะ ลุกไหวมั้ยลู่ฮานยิ้มแก้เก้อ ก่อนจะช่วยดันร่างบางให้ลุกขึ้นก่อน แต่พอเขาจะลุกขึ้นกลับรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้า

 

อะเจสสิก้าจับแขนคนหน้าหวานไว้แน่น เพราะเขาทำท่าจพล้มพับลงไป

 

คงไม่ใช่ฉันแล้วแหละที่เจ็บตัว ก็ฉันบอกนายแล้ว ฉันน่ะ ตัวปัญหาดีๆนี่เอง

 

เลิกพูด ซี้ซั้วได้แล้ว แล้วก็พาฉันไปหาหมอด้วย เจ็บเป็นบ้าเลยลู่ฮานยกแขนไปพาดบนไหล่เล็ก เจสสิก้าเอียงคอเบ้ปากให้ แต่ก็ไม่คิดจะผลักเขาออกหรอกนะ เพราะถึงยังไง เขาก็ช่วยชีวิตเธอไว้




(Jessica’s Part)

 

ฉันชะเง้อมองห้องตรวจที่นายหน้าหวานเข้าไปนานแล้ว เมื่อไหร่จะออกมานะ ทำไมเรื่องราวมากมายต้องเข้ามาหาฉันพร้อมๆกันแบบนี้ด้วย ห้องตรวจถูกผลักออกมา ตามด้วยร่างของนายลู่ฮานที่นั่งบนรถเข็นโดนมีบุรุษพยาบาลช่วยเข็น

 

หมอว่าไงบ้างฉันเดินเข้าไปหานายนั่น มองข้อเท้าที่ถูกผ้ายืดพันเอาไว้

 

ข้อเท้าพลิกน่ะ สองอาทิตย์ก็หาย

 

เพราะฉันอีกแล้วสินะฉันมันตัวปัญหาซะจริง

 

บอกแล้วไง ว่าให้เลิกว่าตัวเองลู่ฮานทำหน้ามุ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่ให้โทษตัวเองแล้วจะให้โทษใคร ก็เรื่องวุ่นวายทุกอย่างฉันเป็นต้นเหตุ

 

ชั่งฉันเถอะ ว่าแต่จะกลับเลยมั้ย?”ฉันเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากคิดถึงเรื่องนั้นอีกแล้ว ก่อนจะเดินไปขอบังคับรถเข็นของนายนั่นจากบุรุษพยาบาลเอง

 

แล้วเธอ ละ จะกลับบ้านเลยหรือเปล่ากึก ฉันชะงักไป กลับบ้านงั้นเหรอ? “กลับบ้านเถอะ ปานนี้พี่ๆคงเป็นห่วงเธอจะแย่แล้วนะยัยตัวแสบนายปริ๊นซ์เอี้ยวคอมองหน้าฉัน

 

นายไม่รู้อะไร

 

รู้สิ ผู้ชายด้วยกันมองออกนะ พี่ชายของเธอรักเธอมาก กลับบ้านแล้วไปปรับความเข้าใจกันจะดีกว่าทำไมต้องมองฉันด้วยสายตาจริงจังขนาดนั้นด้วย รู้ฉันรู้ว่าพวกพี่ๆรักฉันมาก แต่ว่า ฉันแค่ไม่อยากเป็นภาระให้ใครอีก ฉันอยากดูแลตัวเอง

 

นายลู่ฮานยิ้มบางๆส่งมาให้ฉัน

 

ฉันเชื่อนะ ไม่มีใครมองเธอเป็นตัวปัญหาหรอก ทุกคนแค่อยากปกป้องเธอเท่านั้นเอง

 

เข้าใจแล้ว ฉันจะกลับบ้านฉันพ่นลมหายใจออกมา ยืนรอไม่นาน คนขับรถของบ้านลู่ฮานก็มารับ ระหว่างทางเราไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย ถ้าไปถึงบ้านฉันควรจะทำตัวยังไงนะ โอ๊ย คิดแล้วก็เครียดชะมัด



 

ลู่ฮานก้มมองใบหน้าเนียนอย่างลืมตัว เห็นนั่งเงียบตั้งนานพอหันไปก็เห็นว่าคนตัวเล็กนั่งหัวโคลงไปมา เขาเลยจับศีรษะเล็กมาพิงบนไหล่ของตัวเอง คนหน้าหวานใช้มือปัดกลุ่มผมที่ปิดใบหน้าเจสสิก้าออกแล้วทัดหูไว้ คนอะไรขี้เซาจริงๆ หลับได้ยังไงทั้งๆที่อยู่ในรถกับผู้ชาย เฮ้อ ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่เขา คนตัวเล็กจะเป็นยังไงนะ

 

คิ้วเข้มขมวดมุ่น ทำไมเขาต้องเป็นห่วงน้องสาวเพื่อนขนาดนี้ ระแวงทั้งที่เรื่องมันยังไม่เกิดด้วยซ้ำ ใบหน้าเจสสิก้าตอนนี้เหมือนกับเด็กที่ไร้พิษสง ลู่ฮานยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว คนขับรถมองคุณลู่ฮานลูกชายเจ้านายผ่านกระจกหลัง ก็ระบายยิ้มออกมา...หลงรักเธอเข้าแล้วละสิ

 

แสบ แสบเจสสิก้าสะดุ้งยกหัวออกจากไหล่กว้าง หันไปมองคนข้างตัวที่กำลังเรียกเธออยู่

 

ฮืมคนตัวเล็กยกมือขยี้ตา ลู่ฮานได้แต่มองท่าทางน่ารักนั่นอย่างทำตัวไม่ถูก บ้าเอ้ย แค่ยัยแสบขยี้ตาทำเสียงัวเงียแค่นี้ ทำไมเขาต้องทำตัวไม่ถูกด้วยนะ

 

ถึงแล้วอ่า นี่เธอเผลอหลับจนไม่รู้ตัวว่ารถมาจอดหน้าบ้านตัวเองนานแล้วเลยเหรอ

 

อะ อืม ขอบใจนะ...เพื่อนยากเจสิก้าพูดขอบคุณงัวเงีย

 

วะ ว่าไงนะ เพื่อน งั้นเหรอเธอยักไหล่ก่อนจะยิ้มเล็กๆส่งให้เขา ก่อนจะเดินลงจากรถไปถึงให้เพื่อนอย่างลู่ฮานนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น

 

เขาสมควรได้รับคำว่า เพื่อน จากเธอจริงๆ ถึงจะกวนประสาทไปบ้าง แต่ก็เป็นเขาอีกนั่นแหละที่คอยเดินตามเธอตลอดเวลา ถึงจะเป็นเพราะดีโอขอก็เถอะ พ้นหลังเจสสิก้าไปลู่ฮานก็ทิ้งตัวลงพิงตัวไปกับเบาะหลัง ระบายยิ้มออกมาเหมือนคนบ้า เมื่อครู่เจสสิก้าเรียกเขาว่า เพื่อน ทุกคนเห็นไม เธอเรียกเขาว่า เพื่อนยากเลยนะ

 

กลับบ้านเลยมั้ยครับคนหลังพวงมาลัยมองคุณลู่ฮานผ่านกระจกหลัง ทำสายตาล้อเลียน คนหน้าหวานกะแอม ยืดตัวตรง กลับมาทำหน้านิ่งเหมือนเดิม

 

ครับ กลับบ้านเลย

 

ผมว่าคุณลู่ ยิ้มแบบเมื่อกี้นี้ ดูดีกว่าทำหน้านิ่งๆ เยอะเลยนะครับยิ้มกริ่มก่อนจะออกรถ พ่อกวางหนุ่มยกมือมาลูบแก้มตัวเองปอยๆอย่างทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกสายตาคนอายุมากกว่าทอดมองมาอย่างรู้ทัน

 

เพื่อนแต่พอนึกถึงเสียงใสที่เอ่ยเรียกเขา คนหน้าหวานก็ระบายยิ้มกว้างออกมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ ถึงจะรู้สึกเขินอาย แต่แค่อยากจะยิ้ม ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ตอนนี้คงต้องยอมรับแล้วสินะว่าสาเหตุที่ทำให้เขายิ้มเป็นบ้าเป็นหลังเพราะ รอยยิ้มเล็กๆนั่นและเสียงใสที่เรียกเขาว่าเพื่อน



 

เสียงดังเล็ดลอดออกมาจากห้องรับแขก ทำให้คนตัวเล็กชะงัก ยืนฟังบทสนทนาก่อน

 

เพราะฉันคนเดียวเธอจำได้เสียงนั่นเลย์ ทำไมน้ำเสียงถึงได้หดหู่ขนาดนี้นะ

 

ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก ฉันผิดเองที่ใจร้อนดีโอเอ่ยขึ้นบ้าง

 

แกไม่โกรธที่ฉันต่อยแกเหรอ?”จงอินที่รู้ว่าทั้งหมดมันเพราะความวู่วามของเขาเต็มเปา สบตากับพี่ชายคนรอง

 

โกรธดิ แต่ถ้าแสบเป็นอะไรไปจริงๆ แกไม่ต่อยฉัน ฉันเองแหละคงไม่ปล่อยให้ตัวเองมีชีวิตอยู่เจสสิก้ายกมือขึ้นปิดปากกลั่นเสียงสะอื้นไว้ รู้แล้วว่าพี่ชายรักเธอมากแค่ไหน แม้แต่ดีโอที่ไม่ค่อยจะชอบพูดถึงความรู้สึกของตัวเองให้ใครรู้ยังเผยทุกอย่างออกมาแทบจะหมดเปลือก

 

ขอโทษนะดโย ฉันผิดเองเจ้าของผิวสีแทนตบไหล่เล็กแคบของพี่ชายเชิงขอโทษขอโพย

 

ฉันก็ขอโทษแกเหมือนกันคนเป็นพี่น้องกันมีเหรอจะโกรธเคืองกันได้นาน ได้แต่กอดคอปลอบใจซึ่งกันและกัน

 

แล้วเราจะเอายังไงต่อยูริพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าสถานะการณ์เริ่มเป็นไปในทางที่ดี

 

ฟานี่ว่าไปแจ้งตำรวจดีมั้ย

 

ก็ดี ถ้าอย่างนั้นพวกเธอรออยู่ที่นี่แหละ ฉันจะไปสถานีตำรวจพี่ชายคนโตของบ้านพูดขึ้น เจสสิก้าที่ยืนอยู่ด้านนอก สูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน

 

ไม่ต้องไปไหนกันทั้งนั้นแหละ

 

สิก้า/แสบทุกคนเรียกคนตัวเล็กที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกัน เลย์อยู่ใกล้ที่สุดก้าวยาวๆไปคว้าตัวน้องสาวเข้ามากอดไว้แน่น

 

แสบหายไปไหนมา รู้มั้ยพี่ใจจะขาดอยู่แล้วเสียงแหบพร่าของพี่ชายทำเอาคนเป็นน้องสาวกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

 

ฮึก ขอโทษ ขอโทษ ฮือๆ อย่าโกรธเราเลยนะ ฮือๆเลย์ดันน้องสาวออกห่างจากตัว ทอดมองคนขี้แยด้วยความเอ็นดู

 

พี่ไม่โกรธหรอก อย่าร้องนะคะคนเก่งก่อนจะใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาไปบนแก้มเนียนใสอย่างเบามือ

 

ตัวเหมือนกันแหละไม่พูดเปล่าคนตัวเล็กก็ยกมือเช็ดน้ำตาและน้ำมูกของพี่ชายออกบ้าง ก่อนเลย์จะคว้าน้องสาวเข้ามากอดไว้อีกครั้งอย่างหวงแหน

 

เมื่อผละออกจากอ้อมกอดพี่ชายคนโต ดีโอก็ล้วงผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อเดินตรงไปยืนข้างๆน้องสาวก่อนจะยกมือคนตัวเล็กที่เปื้อนทั้งน้ำตาและน้ำมูกของพี่ชายมาเช็ดอย่างทะนุถนอม  เซฮุน เทาและซิ่วหมินต่างมองภาพตรงหน้าแล้วยิ้มออกมา ส่วนสาวๆได้แต่ยืนบิดด้วยความเขินอาย ก็ดีโอตอนนี้ดูอบอุ่นมากเลยนี่นา คนตัวเล็กกรวดสายตามองทุกคนโดยปล่อยให้พี่ชายตนเล็กเช็ดมือให้

 

ขอโทษนะที่ทำให้เดือดร้อน

 

ยัยบ้าเอ้ย พวกฉันไม่เดือดร้อนเลยสักนิด แต่เป็นห่วงแกมากกว่ายุนอาเข้าไปกอดคอเพื่อนไว้

 

ใช่ แกไม่ต้องมาทำหน้ามู่เลยนะ เป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปี เลิกเกรงใจพวกฉันได้แล้วซอฮยอนตรงไปหยิกแก้มของเจสสิก้าอย่างหมั่นเขี้ยว

 

ขอบใจ มากนะยุน ซอ ยูล ฟานี่ ฮุนนี่ เทาแล้วก็ซิ่วหมินด้วยนะเจสสิก้ามองทุกคนอย่างขอบคุณด้วยใจจริงก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้พี่ชายคนเล็ก ว่าแต่พี่ชายของเธออีกคนหายไปไหนแล้วนะ

 

ดโย แล้วกัมจงละดีโอไม่ตอบแต่พยักเพยิดคอไปทางบันไดบ้าน

 

ขึ้นไปสิเลย์ลูบหัวน้องสาวที่ทำหน้าสลดอย่างเอ็นดู

 

เจสสิก้าพยักหน้าแล้วก็วิ่งขึ้นบันไดบ้านไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็เหมือนทุกครั้ง

 

แสบอย่าวิ่งงงงงงงง เดี๋ยวตกบันไดขึ้นมาจะทำยังงายยยยยยยยพี่ใหญ่ตะโกนไล่หลัง ทำไมพูดไม่เคยฟังเลยนะ ยิ่งซุ่มซ่ามอยู่ด้วย




[Jongin’s Part]

 

ผมที่กำลังจะเดินเข้าไปหาแสบต้องชะงัก ก่อนจะหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน อ่า ผมไม่ควรจะเข้าไปตอนนี้ ผมกลัว กลัวว่ายัยตัวเล็กจะยังโกรธผมอยู่ ผมทนเห็นสายตาตัดพ้อของเจสสิก้าไม่ได้แน่ จึงตัดสินใจเดินขึ้นห้องนอนของตัวเองเงียบๆ

 

ผมใช้สารนิโคตินบรรเทาความเคร่งเครียดที่ปะทุขึ้นเต็มอก พ่นควันสีเทาออก ทอดมองไปยังสวนดอกไม้ของแม่อย่างเลื่อนลอย ไม่อยากใช้มันหรอกเพราะทั้งแสบแล้วก็เพื่อนๆต่างแอนตี้มันมาก แต่เวลานี้ผมเครียดจริงๆ ไม่รู้จะผ่อนคลายด้วยอะไร ความอึดอัดและกลัดกลุ้มภายในใจมันถึงจะบรรเทาลงบ้าง หมับ แต่พอจะสูดควันเข้าปอดอีกครั้ง มือของใครบางคนก็คว้าหมับมาฉวยมวนเล็กๆออกไปถือเอง

 

ตัวเองไม่ควรใช้มันนะผมนิ่งค้างไม่กล้าหันไปมองคนที่ยืนจ้องผมอยู่ข้างๆ ทำไงดีแสบจะโกรธที่ผมสูบบุหรี่อีกมั้ย แค่เรื่องเมื่อตอนบ่ายก็โกรธเป็นทุนเดิมอยู่แล้วด้วย

 

อย่าเกลียดเขานะผมโพล่งขึ้นแต่ก็ยังเมินหน้าไปทางอื่น ขนาดแสบโกรธผมยังทำใจไม่ได้ แล้วถ้าเกลียดเลยละ ผมจะอยู่ยังไง

 

“...”แสบไม่พูดอะไรออกมา ยิ่งทำให้ผมใจเสีย เหมือนใจมันหล่นลงไปอยู่ที่พื้น แต่อยู่ๆผมกลับรู้สึกอุ่นๆที่แก้มทั้งสองข้าง ก่อนที่หัวของผมจะหมุนไปทางที่แสบยืนอยู่ แสบเองนั่นแหละที่ยกมือสองข้างมากุมแก้มผมไว้ แล้วบังคับให้ผมหันไปเผชิญหน้าด้วย

 

อย่าเกลียดเขาเลยนะผมมองใบหน้าเรียบเฉยของแสบอย่างหดหู่ เกลียดผมแล้วแน่เลย อยู่ๆขอบตาผมก็ร้อนผ่าวขึ้นมา อ๊ากกก ไม่นะ ผมเป็นนักรบ ผมไม่ควรมาร้องไห้ง่ายๆแบบนี้ แต่สุดท้ายผมก็ห้ามมันไม่ได้ น้ำตาเจ้ากรรมมันก็ไหลออกมาโดยอัตโนมัติ

 

ตัวเองแสบที่เงียบอยู่นานก็พูดขึ้น ตัวเองงั้นเหรอ เมื่อก่อนผมชวนแสบเรียกแทนตัวเอง แต่แสบก็เอาแต่พูดว่ามันปัญญาอ่อนเกินไปรู้อะไรมั้ยผมส่ายหน้าเบาๆเพราะไม่อยากให้มือแสบที่กุมแก้มผมอยู่หลุดไป ผมอยากให้มือนิ่มกุมแก้มผมไปนานๆ

 

“...”

 

เขาเกลียดตัวเอง เกลียดมาก มากถึงมากที่สุดจบคนพูดของแสบน้ำตาที่ผมพยายามกลั้นไว้ก็ทะลักออกมาเหมือน เขื่อนแตก เกลียดผมแล้วจริงๆด้วย แล้วชีวิตนี้ผมจะอยู่ยังไง ผมถึงกับเข่าอ่อนนั่งพับลงกับพื้น

 

“....”

 

เขาเกลียดตัวเองแต่แสบก็ลงมานั่งขัดสมาธิตรงหน้าผม ผมเลยก้มปิดหน้าร้องไห้ออกมาเป็นเด็กๆ ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ ไม่เห็นรึไง แสบบอกว่าเกลียดผม

 

“...”

 

เขาเกลียดตัวเอง ที่รักตัวเองมาก เขาเกลียดตัวเองที่ไม่แคร์ความรู้สึกตัวเอง เขาเกลียดตัวเองที่รู้ตัวช้าว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขามีผู้ชายแสนดี ที่รักเขามากถึงสามคน

 

หยุดพูดสักที เขาไม่อยากได้ยิน เขาเจ็บได้ยินมั้ย!!!!

 

เขาบอกว่าเกลียดตัวเอง...ไม่ได้บอกว่าเกลียดตัวเองสักหน่อยผมชะงักเงยหน้าขึ้นมองแสบที่นั่งยิ้มแป๋นอยู่ตรงหน้า ยิ้ม ยิ้มงั้นเหรอ แล้วเมื่อกี้มันหมายความว่ายังไง

 

มะ หมายความว่ายังไง

 

ก็หมายความว่าเขาเกลียดตัวเอง’”แสบชี้ไปที่ตัวเองไม่ได้เกลียดตัวเอง’ ”แล้วก็ชี้มาที่ผม ถ้าอย่างนั้น ที่แสบบอกว่าเกลียดก็คือตัวแสบเองงั้นเหรอ แสบไม่ได้เกลียดผม อ๊ากกกก แสบไม่ได้เกลียดผม

 

ตัวเองพูดจริงเหรอแสบพยักหน้าหงึกหงัก น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ทำไมน้องสาวผมถึงได้น่ารักขนาดนี้แล้วจะไม่ให้พวกผมหวงได้ไงกัน

 

ไม่รอช้าผมรีบคว้าแสบมานั่งบนตักกอดแสบไว้แน่น กดหัวเล็กนั่นมาซุกไว้กับอกของตัวเอง ตอนแรกแสบดิ้นนะแต่คงจะรู้ว่าผมคงไม่ปล่อยง่ายๆแน่ เลยหยุดดิ้นไป ใครเขาจะปล่อยง่ายๆกัน นานๆแสบจะยอมให้กอด เฮอะๆ ถ้าเลย์ กับดโยมาเห็นคงอิจฉาตาร้อนเป็นไฟแน่ ฮะฮ่า สะใจ ไหนๆก็ไหนๆแล้วก็กอดจนเป็นตะคริวไปเลยแล้วกันนะ

 

หนอยไอ้กัมจงได้ทีเอาใหญ่เลยนะ ไอ้น้องเวรเลย์ที่แอบแง้มประตูดูอยู่กัดฟันดังกรอด ด้วยความอาฆาตแค้น เขาก็อยากกอดแสบบ้างนะ ดีโอมองอยู่ถึงจะไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่แววตาที่มองไปยังน้องชายและน้องสาว ถ้าใครมองอยู่ก็คงรู้ว่าเขาอิจฉามากแค่ไหน

 

ยุนอา ซอฮยอน ยูริ และทิฟฟานี่ขึ้นมาดูว่าจงอินจะง้อน้องสาวยังไง ส่วนหนุ่มๆ ที่เหลือถูกเลย์ไล่ไปแล้ว พวกเธออดขำกับสีหน้าจิกกัดของพี่ชายเพื่อนสนิทไม่ได้ ขนาดดีโอที่ว่านิ่ง อ่านยากแล้ว แต่เวลานี้กลับแสดงสีหน้าออกมาชัดเจน มันดูเหมือนนางร้ายในละครไทยไม่มีผิด

 

 

 

เจสสิก้าถอนหายใจเฮือกใหญ่หลังจากที่พวกเพื่อนตัวแสบกลับไปกันหมดแล้ว ส่วนพี่ๆก็ออกจากห้องเธอไป ก็พวกเจ็ดคนนี้เอาแต่ซักไซ้เธออยู่ได้ว่าเธอไปอยู่ไหนมา คนตัวเล็กเลยตอบว่าก็เดินเล่นอยู่แถวๆนี้ เพราะถ้าบอกว่าไปกับพวกเซนเจอร์ให้เล่าทั้งคืนคงไม่จบ

 

แก๊ก คนตัวเล็กเด้งตัวขึ้นการเตียง กลอกตาขึ้นก่อนจะเดินไปเปิดหน้าต่างห้องแล้วก็เดินไปนอนลงบนเตียงตามเดิม มาทำไมดึกๆดื่น คราวหลังไม่ปิดหน้าต่างดีกว่า เปิดไว้เลย ขี้เกียจลุกไปเปิดให้

 

สิก้า อย่ามาหลับใส่ฉันนะเว้ย ตื่นมาคุยกันก่อนเซฮุนที่กระโดดเข้าห้องเพื่อนสนิท ก็ตรงไปเขย่าร่างบางที่หลับตาพริ้มอยู่

 

งื้อ แกไม่คิดจะไปหลับไปนอนหรือไง ฉันเหนื่อยเจสสิก้าปัดมือเซฮุนออก พูดงึมงัมทั้งที่ตายังปิดอยู่ อีกฝ่ายเท้าสะเอวทำปากยื่น อยากรู้ใจจะขาดว่าตอนที่ยัยตัวแสบหายไป ไปอยู่ที่ไหนกับใคร ยังไง โอ๊ย ยิ่งคิดยิ่งจะคลั่งตาย

 

ก็ฉันอยากรู้นิ แกไปอยู่กับใครมาร่างสมส่วนทิ้งตัวลงขอบเตียงพูดเสียงแผ่ว เจสสิก้าค่อยๆลืมตาขึ้น ชอบทำเสียงแผ่วแบบนี้อยู่เรื่อย แล้วเธอก็ต้องใจอ่อนทุกครั้งเลย

 

ถ้าฉันบอก แกห้ามโกรธฉันเด็ดขาดเจสสิก้าลุกขึ้นมานั่ง

 

รีบเล่ามาเถอะแล้วคนตัวเล็กก็เริ่มเล่าตั้งแต่ที่เธอกระโดดขึ้นแท็กซี่คันเดียวกับ คิงเซนเจอร์ แล้วก็ได้เจอกับปริ๊นซ์ซูโฮ แล้วก็นักรบแจ็คสัน จนถึงตอนที่พวกเขาพาเธอไปทานไอศกรีมแล้วจนถึงปริ๊นซ์ลู่ฮานมาส่ง ยิ่งเล่าเซฮุนยิ่งหน้ามุ่ย ตั้งแต่เจสสิก้าไปอยู่ที่ไพลอสรู้สึกว่าผู้ชายจะเข้ามาในชีวิตเยอะซะเหลือเกินนะ

 

ไหนบอกว่าจะไม่โกรธไงคนตัวเล็กใช้มือข้างเดียวบีบคางเพื่อนอย่างหมั่นไส้

 

ชีวิตแกผู้ชายจะเข้ามาเยอะเกินไปแล้วนะยกมือกอดอกจ้องเพื่อนสนิทเขม็ง

 

แต่ละคนที่เข้ามาน่าพิศวาสตายเลยคนตัวเล็กทำหน้าระอา ไม่หยิ่ง ก็วางอำนาจ ไม่วางอำนาจก็กวนประสาท

 

แกนี่ก็แปลก ทั้งปริ๊นซ์ทั้งคิงแล้วยังนักรบอีก ไม่ชอบใครบ้างเหรอเซฮุนเลื่อนตัวเองไปนั่งพิงหัวเตียง พร้อมดึงเจสสิก้าตามมา ก่อนจะดึงพาห่มมาคุ้มร่างเขากับคนตัวเล็กไว้ เพราะอากาศเริ่มจะเย็นแล้ว

 

ก็ไม่นะ เออ แต่มีอยู่สามคนที่ทำให้ฉันใจเต้นแรงสุดๆไปเลยร่างสมส่วนที่นั่งพิงหัวเตียง อย่างสบายใจ เด้งตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ขมวดคิ้วเข้าหาจนเป็นปม

 

มันเป็นใคร?”นักรบแห่งอินชอนทำเสียงเข้ม

 

ก็คริส ลู่ฮาน แล้วก็ชานยอลเซฮุนกำหมัดแน่นอย่างลืมตัว

 

“...”

 

สามคนนี้ ชอบทำให้หัวใจฉันเต้นแรงบ่อยๆเสียงเจื้อยแจ่วยังพูดไม่หยุด เจสสิก้าไม่ได้สังเกตสีหน้าคนข้างตัวว่าตอนนี้ทำหน้าอย่างกับยักษ์กับมาร

 

“...”

 

ชอบยั่วโมโหให้ฉันโกรธจนใจฉันเต้นแรงไม่เป็นส่ำเลย

 

วะ ว่าไงนะกำปั้นคลายออกจากกัน สีหน้าเครียดเมื่อคู่ก็เปลี่ยนเป็นงงเป็นไก่ตาแตกแทน

 

แกไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยเหรอ?”

 

ฟังดิ แต่ที่แกกำลังจะบอกว่าแกใจเต้นแรงเนี้ย เพราะแกโกรธสามคนนั้นจนใจเต้นแรง?”

 

ก็ใช่น่ะสิ ทำไมหรอ?”เซฮุนยิ้มกว้างออกมา เหมือนกับยกภูเขาออกจากอก เอ๊ะ แต่ทำไมต้องรู้สึกแบบนี้ด้วย ถ้าเจสสิก้าจะชอบใคร ถึงยังไงเขาก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามอยู่ดี

 

เปล่าเจสสิก้าจิ๊ปากมองท่ายักไหล่ของเพื่อนแล้วอยากจะทึ่งหัวสีเงินของเขาซะ เปลี่ยนอะไรบ่อยๆหัวพังกันพอดี คิดว่าตัวเองเป็นซุปเปอร์ไซย่ารึไง

 

เออ ไม่มีก็ไม่มี รู้แล้วก็ออกจากห้องฉันได้แล้ว ฉันจะนอนคนตัวเล็กดันร่างสมส่วนที่นั่งเป็นยักษ์ปังหลั่นอยู่ข้างตัว

 

ฉันไม่มีแรงปีนแล้ววะ ขอนอนด้วยนะไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตเซฮุนก็ทิ้งตัวนอนบนเตียงอย่างรวดเร็ว

 

อีกแล้วนะ เป็นอย่างนี้ทุกที ถ้ารู้ว่าตอนกลับจะไม่มีแรงปีน แล้วแกจะปีนขึ้นมาทำบ้าอะไรปาหมอนใส่เซฮุนเต็มแรง

 

คนจะนอน เสียมารยาทมาก แกก็นอนได้แล้ว นอนๆๆไม่พูดเปล่าเซฮุนคว้าเจสสิก้าให้ลงมานอนข้างตัว แต่คงเพราะคนตัวเล็กไม่ได้ตั้งตัวทำให้ร่างเซไปเกยอยู่บนตัวชายหนุ่ม คนตัวเล็กชะงักก่อนจะเงยหน้ามองเซฮุนที่ก้มมองเธออยู่แล้ว เซฮุนค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าหาเพื่อนสนิทอย่างลืมตัว เจสสิก้านิ่งค้างเมื่อสบตาคมที่คุ้นเคย เวลานี้ทำไมแววตาของเซฮุนไม่เหมือนทุกครั้งที่เธอเคยเห็น แต่ก่อนที่ริมฝีปากจะได้สัมผัสกัน

 

ก๊อกๆ

 

แสบทั้งสองผละออกจากกันเหมือนต่างคนต่างเป็นของร้อน เจสสิก้าทำสีหน้าเหลอหลา ไม่กล้าหันไปมองหน้าเพื่อนสนิท

 

แสบได้ ยินพี่มั้ยเสียงพี่ใหญ่ของบ้านดังขึ้น ยิ่งทำให้คนตัวเล็กทำหน้าไม่ถูก เลยตัดสินใจหันไปมองเซฮุนอย่างต้องการความช่วยเหลือ แต่เมื่อหันไป ร่างของเพื่อนสนิทก็ไม่อยู่ซะแล้ว เจสสิก้ามองไปที่หน้าต่างที่เปิดกว้างลมพัดผ้าม่านปลิวไปตามแรงลม เฮ้อ คนตัวเล็กถอนหัวใจออกมา

 

แสบห้อนอนถูกเปิดออกด้วยมือของพี่ชายคนเล็ก น้องสาวหันไปมองพี่ชายทั้งสามเลย์ที่ใส่ชุดนอนลายสก๊อตสีเข้มถือหมอนในมือ ดีโอใส่กางเกงวอร์มและเสื้อยืดสีดำไม่มีอะไรเลย ส่วยจงอินที่ใส่แค่บ๊อกเซอร์กับเสื้อกล้ามสีเขียวสะท้อนแสงกอดหมอนข้างไว้แนบอก

 

มาทำอะไรกันน่ะเจสสิก้าลุกจากเตียงเดินไปยืนข้างๆพี่ใหญ่

 

พี่ต้องถามเรามากกว่า ทำไมมาเปิดช้าจังเลย์ใช้มือที่ว่างกอดคอน้องสาวไว้

 

กะ ก็แล้วตกลงมาทำไม อย่าบอกนะว่า...

 

มานอนด้วยดีโอพูดก่อนจะเดินไปนอนบนเตียง เลย์เลยตามขึ้นไปด้วย

 

จะบ้าเหรอ เตียงแค่นี้จะนอนหมดได้ไงสี่คนน้องสาวเกาหัว

 

อ้าวแล้วทำไงอะจงอินทำแก้มป่อง ก่อนจะกอดคอน้องสาวไปนั่งโซฟาใกล้กับเตียง

 

เลย์ ผ้าปูอยู่ในตู้เลย์ลุกจากเตียงอย่างรู้หน้าที่ เดินเข้าไปในห้องแต่งตัวของน้องสาว ก่อนจะกลับมาพร้อมผ้าชุดใหญ่ แล้วลงมือปูผ้าลงบนพื้นจัดแจงที่นอน วางหมอนสี่ใบเรียงกันอย่างเรียบร้อย

ทุกคนต่างจัดแจงที่นอนของตัวเอง ดีโอ เจสสิก้า จงอิน แล้วก็เลย์นอนเรียงกัน

 

เดี๋ยวๆ อย่ามาเนียนเลยไอ้มืดเลย์ดึงแขนจงอินขึ้น เพราะถ้านอนแบบนี้เขาก็อดนอนข้างน้องสาวสิ

 

อะไรของแกวะ ฉันจะนอนจงอินสะบัดแขนหนียกผ้าคลุมโปงตัดบทสนทนา ใครจะยอมลุกเล่า

 

เฮ้ย อะไรกันวะ ดโยเลย์บ่นพึมพำก่อนจะหันไปสบตากับน้องชายที่นั่งจ้องเขาอยู่

 

ดีโอ แลกที่กันส่งยิ้มกว้าง ดีโอต้องยอมแลกแน่ๆแต่น้องชายกลับไม่ตอบอะไร ได้แต่แสยะยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ ก่อนจะนอนลงข้างน้องสาวคนเล็กที่หลับไปแล้ว หลับไปแล้วจริงๆ เฮ้ย หัวเพิ่งจะแตะหมอน ขึ้นชื่อว่าคนขี้เซ้าบทก็หลับก็หลับไปเลยอย่างนั้นเหรอ เลย์แดดิ้นอย่างขัดใจ อ๊ากกกก เขาอยากนอนข้างยัยตัวเล็ก T^T


 

ยุนอานั่งหน้าจอโน๊ตบุ๊คตั้งใจกดแป้นพิมพ์ไม่สนโลกแห่งความเป็นจริง เปิดอ่านเพจของโรงเรียนที่เวลานี้กระทู้เกือบจะ99.99%เป็น เรื่องของเพื่อนสนิทตัวแสบของเธอกับบรรดาคิง ปริ๊นซ์ นักรบทั้งหลาย

 

 

ไล่อ่านคอมเมนต์ที่มีทั้งแสดงความอิจฉา และต่อว่าอย่างรุนแรง คนรักเพื่อนถึงกับเลือดขึ้นหน้าเมื่อได้อ่านคอมเมนต์แสนหยาบคายเหล่านั้น แต่ที่ทำให้ยุนอาสนใจสุดๆเลยคงเป็นรูปที่เจสสิก้านั่งทานไอศกรีมอยู่กับพวกเซนเจอร์ แล้วก็ปริ๊นซ์หน้าหวาน กระทู้บอกว่าเมื่อวานนี้

 

เมื่อวานนี้เจสสิก้าหายไป ยุนอาจิ๊ปากเมื่อเห็นว่าเรื่องมันชักจะบานปลายขึ้นทุกที ถ้าบรรดาพี่ชายขี้หวงมาเห็นคงไม่พ้นเรื่องดราม่าแน่

 

ดูอะไรของแกหน้าเครียดเชียวซีวอนพี่ชายของยุนอานั่งลงตรงข้ามกับน้องสาว

 

ก็เรื่องไอ้สิก้านั่นแหละ พี่มาดูนี่สิน้องสาวหน้ามุ่ย กวักมือเรียกพี่ชายให้มานั่งข้างๆ

 

สวยดีนี่ สิก้าสวยทั้งตัวจริง น่ารักทั้งในรูปเลยเนอะซีวอนชมออกมาด้วยใจจริง เด็กๆน่ารักโตมาก็ยิ่งน่ารัก

 

พี่ซีวอน พี่ช่วยใส่ใจหน่อยสิกระทุ้งศอกใส่ท้องที่เต็มไปด้วยหมัดกล้ามของพี่ชาย

 

โอเคๆซีวอนยกมือยอมแพ้ ก่อนจะดูภาพอีกรอบนั่นเครื่องแบบเซนเจอร์นิ อะทำไมไอ้พวกนี้หน้าคุ้นๆแหะเขาลูบคางได้รูปของตัวเองเหมือนเคยเจอที่ไหน

 

พี่ก็ต้องคุ้นอยู่แล้วสิ ก็นี้พวกคิงเซน ที่ไม่นานมานี้พี่ไปงานมอบตำแหน่งไง

 

เออ ใช่ๆทำไมถึงว่าหน้าคุ้นๆเด็กเซนเจอร์นี่มันหน้าตาดีจริงๆเลยว่ามั้ย?”ซีวอนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ก็เมื่อสองปีก่อน ตำแหน่งนี้เคยเป็นของเขา ส่วนปีต่อมาก็เป็นของมินโฮ ปีนี้ก็เป็นของใครนะ ชาน อ่อ ชานยอล

 

นอกเรื่องตลอด

 

แหม แล้วสิก้าไปอยู่กับพวกเซนได้ไงอะ

 

ยุนก็อยากรู้เหมือนกันยุนอาสีหน้าลำบากใจก่อนจะรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ ไล่สายตามองพี่ชายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะกรี๊ดออกมา

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ยุนอายกมือปิดตา ไอ้พี่บ้าลงมาทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้ดีๆ ใส่แค่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวลงมาได้ยังไง เธอก็มัวแต่กลุ้มเรื่องเพื่อนอยู่เลยไม่ทันสังเกต

 

อะไรของแกวะยุน ยังไม่ชินอีกรึไงพี่ชายยืนเท้าสะเอว ที่นั่งปิดตาอยู่

 

ไอ้พี่บ้า ยุนเป็นผู้หญิงนะฮึ้ย

 

กล้ามากนะที่เรียกตัวเองว่าผู้หญิง ทำมาเป็นอาย ชาตินี้ฉันจะหาน้องเขยได้มั้ยวะ ถ้าใครยอมแกได้ฉันจะรีบยกให้แถมบ้านพร้อมที่ดินให้ไปเลยลุคทอมบอยของน้องสาวที่เห็นทุกวัน พอวันนี้มากรี๊ดกร๊าด ซีวอนถึงกับขนลุก ก่อนจะคว้าแก้วนมเดินขึ้นห้องนอนไป น้องสาวเปิดหน้ามองแผ่นหลังพี่ชายจนลับสายตา เฮอะ คอยดูก็แล้วกัน ไอ้ทอมอย่างยุนอานี่แหละจะมีแฟนเป็นคนแรกของกลุ่มเลยคอยดู แต่จะผู้ชายหรือผู้หญิงค่อยว่ากันอีกที

 

 

 

ยูริเดินหาวปากกว้างเข้ามาในซุปเปอร์มาเก๊ตเล็กๆของหมู่บ้าน เธอสวมกางเกงขาสั้นสีขาวเสื้อยืดสีเดียวกัน ใส่รองเท้าแตะเพราะเป็นคนชอบความสบาย โอ๊ย ทำไมถึงได้ง่วงขนาดนี้เนี้ย วันหยุดทั้งทีก็ถูกแม่ไล่มาซื้อของให้

 

เผล้ง พลัก ตุบ ตับ โครม #@$%%^&^^%!@#$^&*() ภาพตรง หน้าทำเอาคนมาใหม่ถึงกับตาสว่าง อะ อะไรกันเนี่ย มาตีกันได้กระทั่งในนี้เลยเหรอ ไอ้พวกเด็กไม่มีความคิด ข้าวของตามชั้นก็พังระเนระนาดลงมา

 

หญิงสาวเห็นท่าไม่ดีเลยจะเดินออกมา แต่พลันสายตาก็หันไปเห็นชายร่างสูงกำลังยกขวดแก้วเตรียมจะตีหัวผู้ชายที่หันหลังอยู่ ด้วยสัณชาตญาณยูริตรงเข้าไปเตะที่ท้องของมันอย่างแรงจนมันตัวงอร่างทรุดลงกับพื้น คนที่เกือบจะโดนทำร้ายผลักร่างของศัตรูก่อนจะหันมาสบตากับผู้หญิงที่ช่วยเขาไว้ ไล่สายตามองรอบตัวก็เห็นว่าพวกมันมีมากเกินไปเขาคงสู้ไม่ไหวแน่ จึงตัดสินใจคว้าข้อมือร่างโปร่งให้วิ่งออกมาอย่างทุลักทุเล

 

แฮกๆ เมื่อวิ่งออกมาใกล้พอสมควร ยูริกอบลมหายใจจนสามารถยืนตัวตรงได้ นายมาทะเลาะอะไรแต่เช้าฮะยูริชี้หน้าร่างสูงที่เท้ามือกับเข่าข้างๆ

 

อย่าบอกแสบนะเว้ยจงอินเองก็ชี้หน้าสะสวยนั้นกลับเชิงเตือน เพราะถ้าเจสสิก้ารู้เรื่องนี้มีหวัง ตายกับตายอะ

 

แล้วทำไมนายไปมีเรื่องกับพวกนั้นละ

 

มันมาหาเรื่องก่อนน่ะสิจงอินยืดตัวลุกกวาดสายตามองหญิงสาว ยูริสบตากับเขาอย่างไม่ไว้วางใจเท่าไหร่ และเหมือนจะจับผิดอยู่กลายๆคือมันเป็นพวกที่ฉันเคยกระทืบไง พอเจอกันแม่งเลยเอาคืน

 

ก็แค่เนี่ย แบบนี้เขาเรียกรรมสนองว่ะสหายหัวเราะหึๆขึ้นจมูก เพราะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กเลยรู้นิสัยคนผิวสีแทนนี่ดีว่าห่ามแค่ไหน ขนาดมันไม่ใช่นักรบยังก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวันเลย

 

ฉันน่ะสนอง แต่หน้าเธอมันสยองจงอินทำตาโต หน้ากวนประสาทล้อเลียนจนอีกคนทนไม่ไหว เตะขาแกร่งเข้าให้

 

แกกล้าด่าผู้กุมความลับแกไว้หรอไอ้จงอาง เดี๋ยวเฮอะ ถ้าฉันเอาเรื่องที่แกไปทะเลาะกับชาวบ้านที่ไหนบ้างแฉให้สิก้าฟังแล้วแกจะหนาว”ว่าแล้วก็ชี้หน้าคนตัวโตอย่างคาดโทษ

 

“ยูริจ้า”เมื่อคิดว่าหากปล่อยไว้ต้องถึงคราวถูกเปิดโปงเข้าสักวัน จงอินจึงไม่รอช้าใช้มือทั้งสองข้างเกาะแขนยูริอย่างออดอ้อน“อยากกินอะไรจ๊ะ ป่ะไปหาอะไรอร่อยๆกินกันเนอะ”ผู้กุมความลับยักคิ้วให้อย่างมีชัยแล้วเดินนำไปด้านหน้าทิ้งให้อีกคนทำปากขมุบขมุบอยู่ข้างหลัง โธ่เว้ย! อย่าเผลอก็แล้วกัน งานงอกแน่ยัยอ้วน!!




"วันหยุดทั้งทีไม่ออกไปไหนหน่อยเหรอเราน่ะพี่ชายโยกหัวน้องสาวที่กำลังนั่งอ่านตำราเรียน ในห้องหนังสือของบ้าน

 

ไปค่ะ นัดพวกสิก้าไว้ แต่ยังไม่ถึงเวลานัดซอฮยอนเงยหน้าตอบพี่ชายแล้วพี่ละคะ

 

ไปสิ พี่ต้องทำธีสิสส่งจารย์น่ะคยูฮยอนกวาดสายตาหาหนังสือที่ต้องการจากชั้น

 

วันนี้ออกต่างจังหวัดมั้ยคะซอฮยอนผุดขึ้นจากเก้าอี้

 

ก็คงกลับดึกเลยแหละ พี่ไปนะ กินข้าวด้วยนะซอฮยอนพี่ชายหันมายิ้มกว้างให้น้องสาว โยกหัวคนที่กำลังไดเอทอย่างหนักในช่วงนี้

 

ค่ะๆซอฮยอนยิ้มแหยๆส่งให้พี่ชาย ถูกจับได้ซะแล้วว่าอดข้าวไปหลายวัน คยูฮยอนอาจจะเป็นพี่ชายที่เอาแต่เรียนแต่ก็ใช่ว่าจะปล่อยปะละเลยเธอ เขายังคงสังเกตทุกอย่างที่น้องสาวทำเสมอ ถึงจะไม่โอเว่อร์เท่าสามสิงห์ก็ตามที รายนั้นมันเรียกว่ามหากาพย์หวงน้องสาวแห่งชาติ

 

 

 

เจสสิก้าตื่นเช้ากว่าทุกวัน เพราะเมื่อคืนพอหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย  ก็เจอแต่เรื่องไม่ให้เหนื่อยก็คงไม่ใช่คนแล้ว คนตัวเล็กไม่รู้จะทำอะไรเลยมายืนรดน้ำต้นไม้ที่แม่ปลูกเอาไว้

 

ขยันจังเลยนะลูกเสียงหวานดังข้ามรั้วของบ้านมา

 

คุณอา อรุณสวัสดิ์ค่ะคนตัวเล็กก้มหัวให้หญิงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับแม่ของเธอ

 

จ้า ว่าแต่พี่ๆไปไหนกันหมดละวันนี้มุนนาเดินเข้ามาเกาะขอบรั้วที่สูงเพียงอกเท่านั้น กวาดสายตามองไปรอบๆ

 

ดโยทำกับข้าวอยู่ในครัวค่ะ เลย์ยังไม่ตื่น จงอินออกไปซื้อของที่ซุปเปอร์ค่ะคนตัวเล็ก พูดยาวเยียด

 

จ้ะ อาทำซุปข้าวโพดเยอะเลย เดี๋ยวอาไปเอามาให้นะ

 

คุณอาคะ เดี๋ยวสิก้าไปเอาเองดีกว่าค่ะเจสสิก้าวิ่งไปปิดน้ำก่อนจะปีนขึ้นรั้ว มุนนาได้แต่มองเด็กสาวอย่างเอ็นดู แสบซนจริงๆเชียว นางได้แต่นึกภาพ ถ้าเซฮุนยืนอยู่ตรงนี้คงได้แต่ทำหน้านิ้วคิ้วขมวดเพราะห้ามเจสสิก้าไม่ได้

 

ระวังนะลูกร่างบางกระโดดลงมายืนข้างๆมุนนา ก่อนที่เธอจะกอดเอวเจสสิก้าให้เดินเข้าไปในบ้านพร้อมกัน ทุกคนคงคิดว่าทำไมเธอถึงกล้าเข้ามาบ้านเซฮุนทั้งที่เมือคืนเราเกือบ เออ เกือบ...กันนะเหรอ ก็เพราะเวลานี้มันไม่ใช่เวลาตื่นของหมอนั่นน่ะสิ เข้ามาในครัว มุนนาก็ปลีกตัวไปรับโทรศัพท์แต่ก่อนจะออกไปนางก็บอกให้เจสสิก้าตักซุปเองได้เลยเพราะต้องคุยธุระอีกนาน

 

ทิ้งให้คนตัวเล็กยืนหันรีหันขวาง มองหาตู้เก็บชาม เปิดชั้นล่างแล้วก็ไม่พบ เมื่อก่อนเก็บไว้ตรงนี้นี่น๊า ก่อนจะไล่เปิดที่ละตู้ เจสสิก้ากลอกตาขึ้นเมื่อเห็นตู้ชั้นสุดท้ายซึ่งมันสูงเกินกว่าที่เธอจะเปิดมันได้ สุดท้ายคนตัวเล็กเลยตัดสินใจยกเก้าอี้แล้วขึ้นไปยืน เธอยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ เมื่อชั้นที่เห็นเมื่อครู่ ตอนนี้เธอสามารถปิดเปิดมันออกได้โดยง่าย เปิดออกมาก็เห็นสิ่งที่ต้องการ เจสสิก้ารีบหยิบชาม แต่จังหวะที่ขยับตัวทำให้เสียหลักหงายหลัง

 

“อะ!!”เสียงที่จะเปล่งออกมาถูกกลืนหายไปเมื่อ

 

หมับ

 

แต่ก่อนที่จะตกลงไปก็มีบางคนมารับตัวเธอไว้เสียก่อน  คนตัวเล็กกอดคอเพื่อนสนิทไว้แน่น คางเรียวเกยอยู่บนไหล่แกร่ง ถ้าร่างสมส่วนไม่อุ้มเธอจนตัวลอยเธอคงเอาคางเกยบนไหล่เขาไม่ได้  เซฮุนกอดเอวเพื่อนจนตัวลอย พ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อวิ่งมารับคนซุ่มซ่ามทันเวลา

 

ยัยซุ่มซ่าม ใจฉันจะวายรู้มั้ยเซฮุนโยกตัว ลูบหัวคนในอ้อมกอด

 

ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามสักหน่อย มันเป็นอุบัติเหตุแม้จะยังตกใจแต่ก็ยังเถียงอย่างไม่ยอมแพ้

 

ปากดีจังนะยัยตัวแสบแม้จะผ่านไปหลายนาที แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าเซฮุนจะปล่อยคนตัวเล็กจากอ้อมกอด รู้สึกอยากอยู่แบบนี้นานๆ

 

แกปล่อยฉันได้แล้วไม่หนักหรือไงแม้จะบอกให้ชายหนุ่มปล่อยแต่ในใจกลับค้านว่าอยากอยู่ในอ้อมกอดแสนอบอุ่นนี้อีกสักพัก

 

ขออยู่แบบนี้สักพักนะ ฉันอยากแน่ใจอะไรบางอย่างยกยิ้มกว้าง รู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นถี่ขึ้นมา เมื่อครู่เขาอาจจะตกใจหัวใจก็เลยเต้นแรง แต่ตอนนี้เขาหายเหนื่อย หายตกใจแล้ว ทำไมหัวใจถึงได้ไม่หยุดเต้นแรงแบบนี้สักทีนะ เจสสิก้ารับรู้ถึงความผิดปกติ อกขวาของคนตัวเล็กที่แนบอยู่กับอกซ้ายของเพื่อนสนิทสัมผัสได้

 

โอโซลเจสสิก้าพูดเสียงแผ่ว

 

ฮืม

 

แกรู้มั้ย หัวใจแก......เต้นแรงมากเลย”

 

“ฉันคงเหนื่อย” มันก็เต้นแบบนี้ทุกครั้งเวลาอยู่กับแกนั่นแหละ เป็นคำพูดที่คนอยู่ในฐานะเพื่อนสนิทนึกในใจเท่านั้นเอง เมื่อคืนจากที่กลับมาก็มาคิดอยู่นาน ทบทวนความรู้สึกที่มีต่อเจสสิก้า ก็ยังไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้ตอนที่เห็นคนตัวเล็กกำลังจะตกจากเก้าอี้ หัวใจเขากระตุกแรงอย่างน่ากลัว

 

รู้ในวินาทีนั้นในทันทีว่า....หัวใจของโอเซฮุนเป็นของเจสสิก้า  สิ่งที่มันกำลังเกิดกับหัวใจ เขารู้แล้วแล้วว่ามันคืออะไร

 

มุนนาที่แอบอยู่มุมประตูมองหนุ่มสาวที่กอดกันอยู่ในครัวแล้วยิ้มกว้างอย่างสุขใจ ถ้าจองมีมาเห็นนางคงมีความสุขไม่ต่างกับเธอ ไม่เสียแรงที่บอกให้ลูกชายเข้ามาเอาของในนี้ แผนจับคู่ของนางก็ไม่เลว แบบนี้ต้องวิดีโอคอลไปเม้าท์กับจองมีเสียแล้ว



TBC


รู้ไหมว่ามีคนตกหลุมรัก...

 





















SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,650 ความคิดเห็น

  1. #2558 Nook Kra (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 00:13
    น่ารักอ่ะงื๊อ ฮุนสิกจงเจริญ
    #2,558
    0
  2. #2510 hunsic (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 11:03
    "อีกแล้วนะ เป็นอย่างนี้ทุกที" แปลว่าฮุนเข้ามานอนห้องสิก้าบ่อยใช่มั๊ยคะ รอค่ะ ฟิน >
    #2,510
    0
  3. #2498 j_snsd (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 12:39
    ฟินเกิน
    #2,498
    0
  4. #2497 Shirakiin Richiro (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 11:20
    ฟินนนน.><
    #2,497
    0
  5. #2496 ผู้หญิงของคุณเจ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 11:08
    ยุนเมื่อไหร่จะเจอยอล 5555555 โอโซลแกรรักเพื่อนสนิทเสียแล้วว
    #2,496
    0
  6. #2495 FanKS (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 09:04
    ชานยอลกับสิก้านี่จะต้องทะเลาะกันแทบทุกวินาทีเลยป่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ
    แอบฮาพี่ๆทั้ง3ของแสบอ่ะ แต่ละคนฮาจริงๆ
    ฮุนรู้ใจตัวเองแล้วชิป่ะ

    #2,495
    0
  7. #2493 นานา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 07:51
    มึทั้งฮานสิก ฮุนสิกเลยตอนนี้ ลู่ได้คำว่าเพื่อนจากสิก้าแล้ว
    #2,493
    0
  8. #2492 Topgirl's Jessy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 06:59
    น่ารักเกินไปแล้วววว พี่น้องบ้านนนี้
    #2,492
    0
  9. #2484 jessica-nonthiya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 20:53
    รอค่ะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ
    #2,484
    0
  10. #2483 one9love (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 17:12
    รอจ้าา
    #2,483
    0
  11. #2482 FanKS (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 07:02
    รอนะค่ะ
    #2,482
    0