⊿◤[SNSD✖EXO] -HunSic- O(H)VER THINKING [sehun jessica]

ตอนที่ 13 : ตอนที่ สิบสาม l KJ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 เม.ย. 58






13

 






แกคิดจะปิดเรื่องนี้ได้นานแค่ไหนกันแทมินถามคนที่นั่งหมุนปากกาอยู่บนเก้าอี้ประจำตำแหน่ง

            คิงแห่งธันเดอร์ไม่ตอบ ทว่ายืดตัวขึ้นเดินไปยังตู้ปลา เนตรคมกริบมองมันว่ายน้ำอย่างผ่อนคลาย ในใจก็นึกอิจฉา เป็นปลาก็ดีไม่มีเรื่องให้คิดมาก

แล้วถ้าเจสสิก้ารู้ละคนที่กำลังโรยอาหารเม็ดลงในตู้ปลาถึงกับชะงัก นั่นสิ ถ้าเจสสิก้ารู้ เธอจะคิดยังไงนะ คนตำแหน่งสูงพ่นลมหายใจออกมา วางกล่องอาหารเม็ดลงตามเดิม ราวกับว่าเรื่องที่กังวลส่งผลให้เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร

ไม่มีประโยชน์ ฉันสัญญาณกับรุ่มพี่แล้ว ว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม

ฉันรู้ๆ แต่คำสั่งของคิงคนก่อน มันสำคัญกว่าเจสสิก้าหรอวะปริ๊นซ์หน้าหล่อของโรงเรียนทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ก่อนจะเดินออกไป ส่วนเจ้าของใบหน้าเคร่งเครียดก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาสีทึบอย่างอ่อนแรง ทำไมจะไม่อยากบอกละ แต่แค่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้น

 

 

 

แสบพี่ใหญ่ลงมือเขย่าตัวน้องสาวที่หลับปุ๋ย นี่มันเก้าโมงแล้ว คนตัวเล็กของเขายังไม่ได้ทานข้าวเช้าเลย

งือ จานอนนนนเสียงครางงุงงิ้งทำเอาพี่ใหญ่อดยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้ ก็เป็นซะอย่างงี้ พวกเขาสามคนจะไม่หวงได้ไงกัน

แสบ...ไปทานข้าวก่อนแล้วค่อยมานอนต่อ ไปเร็วเลย์ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่มีวี่แววที่เจสสิก้าจะลุกง่ายๆ เลยจัดการอุ้มน้องสาวพาดบ่า  ก่อนจะพาเดินลงไปยังชั้นล่าง  ส่วนไคก็เลื่อนเก้าอี้ให้พี่ใหญ่วางน้องสาวลง เปลือกตายัยตัวแสบยังปิดอยู่ ดีโอสวมผ้ากันเปื้อนก้าวออกมาจากครัว จานแซนด์วิชถูกวางลงตรงหน้าพร้อมกับน้ำส้มที่คั้นกับมือ หัวทุยน้องสาวฝาแฝดเอนซบลงกับไหล่พี่ใหญ่ ในขณะที่ยังไม่สามารถลืมตาขึ้นมามองสรรพสิ่งรอบตัวได้

แสบทานอะไรรองท้องก่อนแล้วค่อยไปนอนต่อไคพยายามเปิดเปลือกตาน้องสาวขึ้น

เพลีย!!! ดีโอตบลงที่หลังมือของน้องชาย ที่เอาแต่จะถ่างตาน้องสาวเบาๆสิ น้องจะเจ็บก่อนจะบ่นออกมา

เราไม่หิว เราง่วงนอนมากเลยยัยตัวแสบยกหัวออกจากไหล่กว้างของพี่ชาย ปรือตามองแซนวิชและน้ำส้มตรงหน้า มันน่าทานมาก ทว่านี่มันเก้าโมง ยังเช้าเกินกว่าจะมาทานอะไรตอนนี้

ไม่ได้!!!”สามสิงห์โพล่งขึ้นพร้อมกัน ได้แต่ยืนกดดันน้องสาว จนเจสสิก้ายอมลืมตาเต็มตาก่อนจะก้มคาบแซนด์วิชในจานให้มาอยู่ในปาก โดนไม่คิดจะใช้มือหยิบสักนิด คว้าแก้วน้ำส้มคั้นเดินดุ่มๆขึ้นห้องนอนไป พี่ชายทั้งสามมองตามร่างบางจนสิ้นสุดการมองเห็น พร้อมทั้งส่ายหน้าด้วยความเอ็นดูระคนเอือมระอาเบาๆ

ฉันว่าแสบเปลี่ยนไปว่ะเลย์กอดคอน้องชายตายังคงจับจ้องร่างที่เดินโงนเงนขึ้นห้องนอนตัวเอง

            อะไรทำให้นายคิดแบบนั้นดีโอเลิกคิ้วเชิงถามด้วยความสงสัย

“ก็แบบ ฉันว่าแสบสวยขึ้นว่ะ แบบมีแรงดึงดูดอะ”

“แล้ว?”จงอินที่ถูกกอดคออยู่อีกข้างถาม

“นี่ไม่เข้าใจที่ฉันกำลังจะพูดหรอ?”

“เข้าใจ แต่ทำอะไรไม่ได้”แฝดคนรองไหวไหล่แล้วยกแขนพี่ชายคนโตออกจากบ่า

“พวกเราสามคนจะเป็นไม้กันหมาให้แสบได้อีกนานแค่ไหนกัน ยังไงแสบก็ต้องรักใครสักคน”แฝดคนน้องแสดงความเห็น เพราะต่อให้หึงหวงน้องมากแค่ไหน ทว่าพวกเขารู้ดี ว่าคนเรายังไงเสียก็ต้องมีคนรัก

“แต่ถึงยังไง ผู้ชายคนนั้นต้องดีพอป่ะ ไม่ใช่พวกมัน”เลย์เอ่ยอย่างหัวเสีย เมื่อนึกถึงบรรดาพวกที่อยู่บนบัลลังก์และมีตำแหน่ง

“ผู้ชายหน้าไหนก็ตามเถอะ ข้ามศพฉันไปก่อน”ไคว่าเสียงจริงจัง

“ฉันด้วย”พี่อีกสองคนก็เอ่ยตามอย่างไม่อิดออด ใครกล้าลองดี คงต้องลองวัดกันสักตั้ง เขาไม่ยอมเอาคนกะโหลกกะลามาเป็นเขยหรอก

 

 

            เจสสิก้าถูกปลุกจากสายตรงของยุนอา ให้มารวมตัวกันที่บ้านของทิฟฟานี่ เพราะหลังจากที่พี่ชายของเจ้าของตายิ้มบินกลับมาจากอเมริกา แล้วเห็นสภาพของน้องสาวก็เก็บอารมณ์กรุ่นโกรธไว้ไม่ได้ เมื่อมาถึงก็ถูกพี่ดงเฮ สวดกันเสียชุดใหญ่ พวกเธอพอจะเข้าใจแล้ว ว่าทำไมทิฟฟานี่ถึงได้เป็นคนเรียบร้อยอย่างกับผ้าพับไว้ ก็เล่นมีพี่ชายดุแบบนี้

“แล้วสามสิงห์ละ”หลังจากห้าสาวถูกสั่งสอนจากพี่ชายคนโตของบ้านจนหูชา ก็มานั่งเล่นกันที่คาเฟ่ของห้างสรรพสินค้า ที่ไม่ไกลจากหมู่บ้านมากเท่าไหร่

“ฉันไล่ให้กลับไปตั้งแต่มาส่งหน้าประตูบ้านแล้ว ขืนเข้ามาเจอพี่ชายเธอ มีโดนโบกกบาลแยกเรียงตัว”เจสสิก้าเงยหน้าขึ้นจากชีสเค้กตอบทิฟฟานี่

คนถามก็ได้แต่ยิ้มแหยะให้อย่างเกรงใจกลายๆเพราะพี่ดงเฮ ว่าสี่สาวร่วมโต๊ะไว้มากจริงๆ“ขอโทษทีแล้วกันนะ พวกเธอไม่โกรธพี่ชายฉันใช่มั้ย”

“ไม่หรอก”ยูริโบกมือปรกๆ“พี่ชายเธอทำถูกแล้ว แต่ด่าผิดคนไปหน่อยเท่านั้นเอง...โอ๊ะ”ร้องเสียงหลงขึ้นมาเมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ดบริเวณสีข้าง ทันทีที่หันไปก็พบว่าซอฮยอนถลึงตาโตๆส่งมาให้อย่างคาดโทษ

“ไม่เป็นไรหรอกน๊า พวกเราเคยโดนมาเยอะกว่านี้อีก”คนแก้มป่องไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ พลางนึกถึงตอนที่ถูกบรรดาสางสิงห์ดุ หลังจากพาเจสสิก้าไปทำเรื่องซนๆตอนเด็กๆ

หลังจากทานขนมจนอิ่ม ห้าสาวก็แยกย้ายกันกลับ ทีแรกเจสสิก้ายืนกรานจะนั่งแท็กซี่ไปเอง ทว่าก็ต้องถูกเบรกโดนยุนอาเจ้าเก่า เอนเจิลคนล่าสุดกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย เมื่อความเป็นส่วนตัวที่เคยมีถูกเพื่อนสนิทยึดครองไปจนแทบไม่เหลือ แต่ก็ดีกว่าพวกสามสิงห์ก็แล้วกัน รายนั้นเธอแทบจะไม่ต้องกระดิกตัวทำอะไรเลย

“ยุนอา ฉันขอเข้าห้องน้ำหน่อย เดี๋ยวมา”ก่อนจะก้าวออกจากประตูก็รั้งแขนของคนข้างตัวไว้ ไม่รอคำทักท้วงก็รีบวิ่งจู๊ดกลับเข้าไปภายในห้องสรรพสินค้าตามเดิม ทิ้งให้อีกคนทำหน้าเหวออยู่ตรงนั้น

 

 

คริสกลับมาที่บ้านเพื่อมาเอาของสำคัญ ความจริงบ้านหลังนี้เขาไม่อยากมาเหยียบเลยสักนิด ถ้าไม่จำเป็นจริงๆปกติหากไม่อยู่ที่คอนโด ก็เป็นบ้านคุณย่าเสียมากกว่า ทว่าเพราะของสำคัญ เขาต้องใช้สำหรับวันสำคัญ

ไม่มีสิ่งนั้นหลายอย่างที่เตรียมไว้คงไม่สมบูรณ์แบบ ขายาวราวถูกสร้างมาอย่างตั้งใจก้าวขึ้นบันไดตรงไปที่ห้องนอนของตัวเอง เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ เมื่อเห็นสิ่งที่ตั้งใจจะมาเอายังวางอยู่ที่เดิม ไม่รอช้าที่ตรงไปยังหัวเตียง มือหนาหยิบกรอบรูปที่เขาไม่เคยจะเปลี่ยนตำแหน่งไปไหนขึ้นมา เพ่งมองอย่างคิดถึง ริมฝีปากหนาได้แต่ยิ้มขืนให้กับคนที่ยิ้มกว้างอยู่ในรูป

แม่ครับ ผมขอโทษนะครับ ที่ทำตามสัญญาไม่ได้นิ้วเรียวลูบไล้ไปตามกรอบภาพของคนเป็นแม่เอ่ยขอโทษอย่างหดหู่ใจ ก่อนแม่เขาจะจากไป ชายหนุ่มเคยให้สัญญากับไว้ว่าจะใช้ชีวิตให้มีความสุข แต่แล้วอะไรละ คือความสุข ในเมื่อความสุขของเขาจากเขาไปอย่างไม่มีวันกลับแล้ว

คริสสูดลมหายใจเข้าลึกๆอย่างอดกลั้น ถ้าเขาต้องอ่อนแอต้องไม่ใช่ที่นี่ คนที่นี่ไม่สมควรได้เห็นความอ่อนแอของเขา ชายหนุ่มกลับมาปั้นหน้าเรียบเฉยตามเดิม หมุนปลายเท้าก้าวยาวๆไปยังทางออก ทว่าเปิดประตูออกมาก็ต้องพ่นลมหายใจออกมาแรงๆอย่างรังเกียจคนตรงหน้า

หลีกลูกเลี้ยงเอ่ยเสียงเข้ม ขยะแขยงผู้หญิงตรงหน้าเต็มทน ใบหน้าสะสวยส่ายเชื่องช้า ก่อนจะยกนิ้วชี้จุ๊ปากหยักของตัวเอง

เธอยังโกรธฉันเรื่องคืนนั้นอยู่หรอยูราเอียงคอมองชายหนุ่มที่เธอถูกใจตั้งแต่แรกเห็น ยกแขนเรียวทั้งสองข้างโอบรอบคอแกร่งไว้ คริสสะบัดตัวออกด้วยความเร็ว มือหนาผลักไหล่ของหญิงสาวถอยร่นไปไกล

สกปรก หน้าด้าน!!!!”พูดจบก็รีบก้าวยาวๆลงบันได ไม่สนใจเสียงกรีดร้องจากด้านหลัง  กระชากรถราคาหลายสิบล้านไปอย่างโกรธเกรี้ยว มือหนาก็กำพวงมาลัยแน่น หากวันนี้ไม่ใช่วันสำคัญ เขาจะบีบคอผู้หญิงเลวๆคนนั้นให้แหลกคามือ

แม่ครับ ผมจะทำยังไงดี จะทำยังไงดีครับชายหนุ่มพึมพำออกมา ไม่ได้สังเกตความผิดปกติของเบาะหลังของตัวเองว่ามีบางสิ่งซุกซ่อนอยู่

 

 

รถหรูมาหยุดในลานจอดรถในห้างสรรพสินค้า ร่างเล็กที่ซุกตัวในรถรีบเผยตัวออกมา คริสผงะไปที่เห็นร่างเด็กชายผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะเอี่ยวตัวมองเด็กชายตัวน้อย เฮ้วน้องชายคนละแม่เสียงดัง

แกสะเออะขึ้นรถฉันมาตั้งแต่ตอนไหนฮะ โธ่เว้ย หนีแม่ยังต้องมาเจอลูกอีกชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสีย ตบพวงมาลัยจนหนูน้อยสะดุ้ง

ขายาวก้าวลงจากรถเข้าไปในห้างสรรพสินค้า เพื่อจะไปซื้อดอกไม้ และของที่จะใช้ไหว้วิญญานของผู้ให้กำเนิด ใช่แล้ววันนี่เป็นวันครบรอบ 6 ปีการจากไปของแม่เขา  คนตัวโตไม่สนใจเด็กน้อยอายุแค่ 7 ขวบที่กำลังวิ่งตามสักนิด ก็ช่างมันสิ มันไม่ใช่น้องชายเขาสักหน่อย

เมื่อซื้อของเรียบร้อยร่างสูงก็มองไปรอบตัวๆก็ไม่เห็นร่างเด็กชายแล้ว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะไหวไหล่ ไอ้ตัวปัญหา ไสหัวไปได้ก็ดี เพราะมันกับแม่มันทำให้แม่เขาต้องตรอมใจตาย ทำให้เขาไม่เหลือใครเลยแม้กระทั่งพ่อที่ให้กำเนิด

 

 

เจสสิก้าก็ใช้ขายาวๆของตัวเอง เออ ขามันยาวในความคิดของเธอเองตรงไปที่ห้องน้ำทันที ทำธุระเรียบร้อยก็รีบออกมา แต่เสียงหนึ่งก็เรียกคนตัวเล็กไว้

แม่ ฮึก แม่ครับเสียงเด็กที่ไหนมาร้องแถวนี้ เท้าเล็กค่อยๆเดินไปตามเสียง ชะเง้อคอมองสิ่งที่อยู่ข้างถังขยะ ก็เห็นว่าเป็นเด็กนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่

หนูหญิงสาวย่อตัวลง เอื้อมมือไปแตะไหล่เล็กที่ลู่เข้าหากัน เด็กขี้แยเงยหน้ามองมาสบตาในสภาพน้ำตานองหน้า มันลูกชายของลุงอึนโจกับคุณยูรา ก็เท่ากับว่าเป็นน้องชายนายคิงคองด้วย ว่าแต่มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง

ฮึก พี่สาวครับ ฮือๆผมหลงทางกับพี่ชายครับหนูน้อยร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร เจสสิก้ามีสีหน้าลำบากใจอย่างเก็บไว้ไม่มิด เอาไงดีเพื่อนของเธอก็รออยู่ แต่จะให้ทิ้งเด็กชายไปก็คงไม่ได้

ไม่ต้องร้องนะ ว่าแต่นายคริสไปไหนซะละเธอมองไปรอบๆก็ไม่เห็นเงาของคิงแห่งไพลอสเลย เด็กน้อยส่ายหัวแทนคำตอบ

ไม่รู้ครับ ฮึก ผมจำได้แค่ว่าพี่ชายจอดรถไว้ที่ไหน ฮึก”Angel พยักหน้าน้อยๆก็ยังดีที่รู้ว่ารถจอดที่ไหน พาไปส่งที่รถก็คงจะใช้เวลาไม่มากหรอก

 

 

 

ร่างสูงก้มลงเก็บของที่เบาะหลังปิดประตูลง เดินอ้อมมาฝั่งคนขับแต่ก่อนที่ก้าวขึ้นรถเสียงที่คุ้นเคยก็เรียกเขาไว้

นายคิงคอง!!!!”หูฝาดรึเปล่า อะไรจะบังเอิญขนาดนั้นยัยทาสจะมาอนู่ที่นี่ได้ยังไง ชายหนุ่มสะบัดหน้าไล่ภาพคนตัวเล็กออกจากหัว

บ้าน่า ยัยนั่นจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

นายคิงคองงงงงงงงงงงงงงงง!!!!”มือที่กำลังจะเปิดประตูรถต้องชะงัก รีบหันหลังไปตามเสียง ก็เห็นร่างคุ้นเคยยืนจับมือไอ้เด็กที่เขาเกลียดอยู่

เจสสิก้าหน้าตูมก้าวเข้าไปหาร่างสูง ก่อนจะส่งน้องชายที่ตาแดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้ให้คนตรงหน้า

น้องชายนาย

มันไม่ใช่น้องฉันไม่เสียเวลาคิดสักนิด ก็มันไม่ใช่น้องเขาจริงๆ เคนคอตกอย่างน่าสงสาร รู้ว่าพี่ชายเกลียดเขากับแม่มากแค่ไหน แต่สำหรับเคนแล้ว พี่คริสคือคนที่เขาเคารพรัก รับรู้เรื่องที่แม่ตัวเองทำกับพี่ชาย แต่เขาเป็นแค่เด็กพูดมาก็คงไม่ได้ เพราะแม่ก็สำคัญกับเขาเหมือนกัน

ไม่ใช่น้องนายแล้วจะให้เป็นเป็นน้องคิงคองที่ไหนฮะเจสสิก้าเท้าสะเอวเถียงกลับ อย่างไม่ยอมแพ้ เกลียดแม่แต่ทำไมต้องมาลงที่น้องชายด้วย เด็กจะไปรู้อะไรด้วย ไร้เหตุผลจริงๆ

บอกว่าไม่ใช่ๆก็ไม่ใช่ไง หมดธุระแล้วก็ไปให้พ้น ยัยทาส!!!”คริสตะคอกคนตัวเล็ก เรื่องส่วนตัวของเขาที่ไม่มีใครเคยรู้ แต่คนตรงหน้ากลับรู้ลึกซึ้ง รู้แม้กระทั่งเขาคิดอะไรอยู่ ยัยแม่มด ร่างสูงก้าวขึ้นรถ แต่คนตัวเล็กไม่ยอมแพ้รีบเปิดประตูอีกฝั่งขึ้นไปนั่งก่อนจะอุ้มเคนนั่งตัก เจ้าของรถหรูถึงกับทำหน้าตึง

ใครอนุญาตให้เธอขึ้นมาไม่ทราบ

ฉันนี่ไง ฉันอนุญาต

เธอคิดจะกวนประสาทฉันหรอ ฮะคริสเบี่ยงตัวเพื่อจะได้มองหน้าคนอวดเก่งให้ชัด

ฉันจะเลิกยุ่งกับนาย ถ้านายพาน้องชายนายกลับบ้านด้วยเจสสิก้ากอดเคนที่นั่งคอตกอย่างปลอบใจ หลังมือก็รับรู้ถึงน้ำใสหยดแล้วหยดเล่าที่ตกลงมากระทบ

จะให้บอกสักกี่ครั้งฮะ ว่ามัน-ไม่-ใช่-น้อง-ฉัน!!!!”คนปากร้ายเน้นคำชัดเจน หวังให้คนตัวเล็กล้มเลิกความตั้งใจ ยัดเยียดคำว่าน้องชายของไอ้ตัวปัญหาให้เขา

เออ!!! ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ แต่ไหนๆก็พามาแล้ว จะพากลับไปส่งหน่อยไม่ได้รึไงสีหน้าเหนื่อยอ่อนของชายหนุ่ม ทำให้เจสสิก้าเลิกกวนประสาทเขา

ฉันไม่ว่าง มีธุระต้องไปทำเมื่อเห็นว่าเธอพูดปกติด้วย เลยพ่นลมหายใจก่อนจะตอบเจสสิก้าไ

งั้น บอกที่อยู่มาฉันจะไปส่งเองคนตัวเล็กสบตากับคิงของเธอ

ไปกับใคร?”ร่างสูงเอนตัวแนบแผ่นหลังกับเบาะหนังราคาแพง เริ่มผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง

ไปกับเคนไงเจสสิก้าลูบผมเด็กชายกดศีรษะเล็กให้ซบลงกับไหล่ คริสขบฟันไปบนริมฝีปากล่างจนห้อเลือด คิดได้ยังไงตัวเองเป็น Angel แล้วจะเที่ยวเพ่นพ่านไปทั่วอีก ถ้าปล่อยให้ไปส่งเคนแค่คนเดียว แล้วเกิดเป็นอะไรขึ้นมาคงไม่ดีแน่ แต่ว่าเขาก็ต้องไปไหว้แม่ก่อน คงไม่มีทางเลือกแล้วสินะ

ฉันจะไปธุระก่อน แล้วจะไปส่งเธอกับไอ้เด็กนี่แล้วกัน”Angel พยักหน้าหงึกหงัก ก้มมองคนในอ้อมกอดก็เห็นว่าเด็กชายหลับไปแล้ว หลับง่ายจังแหะ รู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่าง แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

 

 

 

ซอฮยอนและยูริรีบออกมาจากบ้านทันทีหลังจากได้รับโทรศัพท์จากยุนอาว่าเจสสิก้าหายตัวไป สามสาวมารวมตัวกันกลางลานห้างสรรพสินค้า ดีที่เธอกับยูริไปได้ยังไม่ไกล ส่วนทิฟฟานี่ไม่ได้บอกหรอก เพราะกลัวจะเป็นห่วง เลยให้กลับบ้านไปพักผ่อนแบบนั่นน่ะดีแล้ว

ทำไงดีวะ ถ้าสามสิงห์รู้มีแต่ตายกับตายยุนอากุมขมับ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แค่หนีออกมาเที่ยวคดีก็ใหญ่มากแล้ว แต่นี่ทำเจสสิก้าหายไปทั้งคน

ใจเย็นๆ สิก้ามันคงเดินเล่นแถวนี้แหละซอฮยอนพูดปลอบใจเพื่อนทั้งทีก็ไม่มั่นใจเหมือนกันเป็นห่วงแค่ไหนแต่ก็ต้องควบคุมสติ

เอาไงต่อดีละทีนี้ยูริกอดอก เข้าสู่อีกโหมดที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น



 

 

คริสลงจากรถได้สักพักแล้วทิ้งให้เธอกับน้องชายรอเขาในรถ เจสสิก้ามองนาฬิก้าข้อมือก็เห็นว่าครึ่งชั่วโมงแล้วที่เขาเข้าไปในสุสานที่เงียบสงบนั่น ความรู้สึกเป็นห่วงมันตื้นขึ้นมา ตัดสินใจอุ้มเคนที่หลับอยู่ลงจากตักค่อยๆเคลื่อนตัวลงจากรถ วางร่างเด็กชายลงบนเบาะรถอย่างเบามือ ก้าวเข้าไปภายในสุสานอย่างระแวดระวัง

คริสวางช่อดอกไม้ที่แม่ชอบลงหน้าป้ายชื่อ กรอบรูปที่เตรียมมาก็วงลงเคียงคู่กัน บริเวณหลุมฝังศพ ดอกลาเวนเดอร์ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปในอากาศ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเวลาที่สูดดมกลิ่นมัน เขาจะสบายใจ แต่ทุกวันนี้กลิ่นของมันทำให้เขาหดหู่จนอยากจะร้องไห้โฮออกมาให้รู้แล้รู้รอด

มือหนากำเข้าหากันแน่น ภาพต่างๆพรั่งงพรูเข้ามาไม่หยุด ความทรมานที่ได้รับมันมากมายเกินกว่าที่หัวใจของเด็กหนุ่มอายุสิปแปดปีจะรับไหว น้ำตาลูกผู้ชายค่อยๆไหลออกมา ชายหนุ่มไม่สนใจที่จะเช็ดมันออกเพราะตอนนี้ภายในสุสานมีแค่เขาคนเดียว เขาก็อยู่คนเดียวมาตลอดอยู่แล้ว

ทว่าอยู่ๆกลับรู้สึกถึงสัมผัสอบอุ่นที่มือซ้าย ก้มมองมือตัวเองก็เห็นว่าถูกกุมด้วยมือเล็กของบางคน คริสเงยหน้าสบตาคนที่มายืนอยู่ข้างกายเขาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ สายตาของเจสสิก้าไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมา ไม่ได้สงสาร ไม่ได้สมเพช ทว่ามันดูอบอุ่น อบอุ่นซะจนความหนาวยะเยือกในหัวใจของชายหนุ่มละลายลงช้าๆ

เธอ...ก่อนที่คริสจะได้พูดอะไร เจสสิก้าก็ยกมืออีกข้างปิดปากเขาไว้

แม่นายสวยมากเลยสายตาหวานจับจ้องไปยังภาพของหญิงสาวที่ส่งยิ้มอบอุ่นจากภาพถ่าย ก่อนจะเงยหน้าสบตากับคนตัวสูง มองลึกเข้าไปในลูกแก้วสีดำสนิทของเขานายคงรักแม่มาก นายคงอยากกอดแม่

คริสเม้มปากเป็นเส้นตรง ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาอีก ไม่มีคำพูดปลอบใจ แต่ทำไมเหมือนว่าเขากำลังถูกโอบล้อมด้วยปุยเมฆสีขาว หมอกควันสีเทาที่ปกคลุมในตอนแรกกลับค่อยๆจางหายไป สุดท้ายคนที่เข้มแข็งมาตลอดก็ยังกลั้นน้ำตาไว้อยู่

“...”

กอดของฉันอาจจะไม่อุ่นเท่าที่แม่นายกอดคนตัวเล็กปล่อยมือหนาเดินอ้อมไปด้านหลังของร่างสูง ทำในสิ่งที่เขาไม่คาดคิดแต่ฉันทำให้ได้เท่านี้จริงๆคริสกุมมือที่ประสานกันอยู่ที่หน้าท้องของเขาส่งแรงบีบเบาๆ เพียงแค่เจสสิก้าโอบกอดเขาจากด้านหลัง และพูดกับเขาไม่กี่ประโยคก็ทำให้กำแพงที่เขาสร้างขึ้นพังทลายลงอย่างง่ายดาย ครั้งที่สองแล้วสินะที่เขาร้องไห้ออกมาโดนที่เจสสิก้ารับรู้

เจสสิก้า...ฉันเกลียดเธอ

เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้วคนตัวเล็กที่แนบใบหน้ากับแผ่นหลังกว้างตอบกลับอย่างไม่จริงจังนัก

ฉันเกลียดเธอจริงๆนะ”คริสยังเอ่ยในขณะที่เสียงสั่นเครือ

...

“แต่...ช่วยกอดให้แน่นกว่าเดิมหน่อยได้มั้ย?”

“...”ไร้เสียงตอบรับ มีเพียงแรงกอดรัดที่เพิ่มขึ้นจากวงแขนเล็กเท่านั้น หญิงสาวระบายยิ้มบางเบา นึกเอ็นดูคนตัวสูง ความเย่อหยิ่งจองหอง มันก็แค่หน้ากากที่ใช้เพื่อปิดบังความอ่อนแอสินะ ความจริงแล้วผู้ชายคนนี้อ่อนแอมากแค่ไหนคงไม่มีใครรับรู้

เคนตื่นขึ้นก็ไม่พบใครเลยเดินเข้ามา บังเอิญที่ได้เห็นภาพที่พี่ชายกับพี่สาวกำลังกอดกันกลม เลยหลบอยู่ข้างหลุมศพ ความอยากรู้อยากเห็นมันมีมากกว่า พร้อมล้วงไอโฟนในกระเป๋ากางเกงออกมาบันทึกภาพน่ารักๆนั่นไว้ และไม่พลาดที่จะเก็บภาพรอยยิ้มของพี่ชายต่างแม่ของตัวเองไว้ด้วย รอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นเลยตั้งแต่พบกับพี่ชาย แต่วันนี้เขาได้เห็นมันแล้ว ตั้งแต่ที่เขากับแม่ก้าวเข้ามาในชีวิต

 

 

 

 

สามสาวยืนคอตกเรียงกัน สายตาสามคู่ของชายหนุ่มจ้องเขม็งจนพวกเธอหายใจแทบจะไม่ออกอยู่แล้ว หลังจากตามหาเจสสิก้าเท่าไหร่ก็ไม่พบ จึงลงมติกันว่าสามสิงห์ต้องรู้ เพื่อจะได้ช่วยกันอีกแรง

เฮ้อเลย์เป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ โดยการถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นั่นไม่ได้ทำให้สามสาวรู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย

ขอโทษนะเว้ย ขอโทษจริงๆ เพราะฉันคนเดียว สิก้ามันถึงหายไปยุนอาทนความอึดอัดไม่ไหวโพล่งขึ้นอย่างเหลืออด

ห้ามร้องนะยุนอา ถ้าแกร้องอีกสองคนได้ร้องตามแน่ไครู้ทันรีบชี้หน้าห้ามไว้ ก่อนที่อีกคนจะได้ปล่อยโฮออกมา

ยูริ ซอฮยอน ได้แต่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น น้ำใสไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ภายในใจก็เฝ้ากระวนกระวายถึงเจสสิก้า เลย์โยกหัวทั้งคู่อย่างปลอบโยน ทั้งๆที่ภายในใจก็กระวนกระวายไม่แพ้กัน

Rrrr Rrrr เสียงเรียกเข้าดังขึ้นขัดจังหวะการปลอบโยน ดีโอไม่สนใจว่าใครโทรมารีบกดรับโดยไม่ได้มองหน้าจอ

(ดโยเจอตัวน้องสาวแกแล้ว)เสียงปลายสายบอกทำเอาคนเป็นพี่ชายหัวใจพองโตขึ้น

อยู่ไหนมินซอก กับใคร?”ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน เรียกความสนใจของคนที่อยู่ในห้องนั่งเล่นได้เป็นอย่างดี

(อยู่ไหนไม่รู้...รู้แต่อยู่กับไอ้คิง ฉันโทรไปหามันเมื่อกี้ มันก็บอกว่าแสบอยู่กับมัน แล้วก็วางสายไปเลย)

ขอบใจมาก ฉันจะโทรคุยกับมันเองดีโอรีบวางสายก่อนจะโทรหาอีกคนที่ต้องสะสาง ทว่าโทรเท่าไหร่ ก็ไม่มีท่าทีว่าจะรับสายเขาเลย โธ่เว้ย ไอ้เวรคิงคองพี่ชายขี้หวงสบถอย่างเหลืออด ทำเอาคนในห้องสะดุ้งตามๆกัน ยิ่งนึกยิ่งหมั้นไส้อดไม่ได้ที่จะเรียกเพื่อนตัวเองว่าคิงคองตามน้องสาว

เจอแสบแล้วหรอดโยเลย์ถามขึ้นทันทีที่ดีโอวางสาย

อืม ตอนนี้แสบปลอดภัยแม้จะไม่ได้พูดกับคริส แต่ถ้าน้องสาวเขาอยู่กับมันเขามั่นใจว่าแสบจะปลอดภัย ก็คนอย่างคิงแห่งไพลอส คงไม่ปล่อยให้คนที่ตัวเองรักเป็นอะไรหรอก ห่วงก็แต่น้องสาวตัวเองนี่แหละ ถ้าไปเผลอใจให้เพื่อนเขาเข้า คนอื่นคงลำบากหน้าดู รวมทั้งเขาด้วย

แกรู้ได้ไงว่าแสบปลอดภัยเลย์กอดคอยุนอาเดินมาอยู่ข้างน้องชายคนรอง

รู้ก็แล้วกัน...เลิกขี้แยกันได้แล้วสบตาพี่ชาย ก่อนจะไล่สายตามองสามสาวที่ทำจมูกฟุดฟิดอยู่

เชื่อได้แค่ไหนวะแฝดคนโตขมวดคิ้วยุ่ง ทำไมตั้งแต่จับน้องสาวย้ายมาเรียนด้วยอะไรๆก็ดูวุนวายไปหมดแบบนี้

เชื่อเถอะ แสบปลอดภัยแต่คนที่ไม่ปลอดภัย ก็คือพวกเรากับไอ้หนุ่มๆที่เหลือต่างหาก ถ้าผู้ชายที่น้องสาวฝาแฝดของเขาชอบคือคริสจริงๆ คนที่เหลือมันจะทำหน้ายังไงนะ


 

เจ้าของเนตรคมกริบกอดอกมองเจสสิก้าป้อนไอศกรีมให้กับน้องชายต่างแม่ของตัวเองเงียบๆ ทว่าเลนส์สีเข้มกลับวูบไหวตามการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายเสมอ ยิ่งเห็นก็ยิ่งหมั้นไส้ รู้สึกอิจฉาเคนขึ้นมาเสียอย่างนั้น

มือก็มีทำไมไม่ให้มันกินเอง

ก็ฉันอยากป้อนเคนนิ ทำไมอยากให้ฉันป้อนบ้างหรอได้...อ้าปากสิเธอละสายตาจากใบหน้าคนอายุน้อยกว่ามาสบตากับคนนั่งตรงข้าม ตักไอศกรีมจ่อไปที่ริมฝีปากหนาของเขา

ใครเขาอยากให้เธอป้อนกัน

อ้ามมมมมมคนตัวเล็กไม่สนใจยังคงจ่อช้อนที่มีไอศกรีมค้างไว้ที่เดิม

ก็บอกแล้วไงว่าไม่กิน

อ้ามมมมมม

งั่มทนรบเร้าไม่ได้เลยตัดสินใจทานมันซะจะได้จบๆเรื่อง แพ้อีกแล้ว ทำไมต้องยอมให้ยัยตัวแสบนี่ตลอดเลย ทั้งที่ไม่ใช่คนที่จะลงให้ใครหน้าไหนง่ายๆ

ดีมาก เวลาพี่พูดง่ายๆแบบนี้ น่ารักที่สุดเลยคนชมยิ้มกว้างชอบใจ ทำเอาคนถูกชมหน้าแดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

พูดมากรีบๆทานไปเลยคริสพูดแก้เขิน

รู้แล้วน๊า อะแต่ว่าไหนๆก็ไหนๆแล้ว ถ่ายรูปพี่กับเคนคู่กันหน่อยดีกว่าเจสสิก้าพูดพลางแบมือไปข้างหน้าเพราะไอโฟนของเธอแบตหมด

อะไร

ยืมโทรศัพท์หน่อยสิชายหนุ่มล้วงไอโฟนจากกระป๋าเสื้อส่งให้คนขออย่างง่ายดาย นี่ก็อีกเรื่องเขาไม่เคยให้ใครมาแตะของส่วนตัว แต่กลับไม่อยากขัดใจคนตัวเล็กเลยยอมส่งให้ง่ายๆ

เคนไปนั่งฝั่งนู่นเร็วเธอสะกิดบอกเด็กน้อยที่นั่งข้างเธอไปนั่งฝั่งเดียวกับพี่ชาย

ไม่ต้องมานะคริสร้องห้าม ก่อนจะบอกคนตัวเล็กไม่ถ่าย ถ้าเธออยากถ่ายก็ถ่ายกับมันสองคน

งะ แค่นี้ก็ไม่ได้เจสสิก้าหน้าจ้อยลง  แน่นอนมารยาดีๆนี่เอง คนที่คิดว่าจะใจแข็งถึงกับต้องอ่อนยวบ

ก็ได้ แต่เธอต้องถ่ายด้วยนะคนตัวเล็กยิ้มกว้างออกมา แตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

น่ารักชมร่างสูงจบ ก็ไม่รอช้าที่จะลุกขึ้นดันเด็กชายให้เดินนำไปนั่งข้างพี่ชาย เจสสิก้าจัดท่าให้เคนนั่งตรงกลางส่วนเธอกับคริสนั่งขนาบไว้ทั้งสองข้าง ส่งไอโฟนคืนให้คริสเพราะถ้าให้เธอถ่ายเอง เห็นจะไม่ได้คริสแขนยาว น่าจะเป็นไม้เซลก้าเคลื่อนที่ได้ดี เขารับมันมาก่อนจะยื่นแขนออกหันหน้าจอเข้าหาตัว แต่ก่อนที่จะถ่ายเสียงเล็กก็เรียกไว้

เดี๋ยวๆ ถ่ายรูปนะทำไมพี่ทำหน้าซังกะตายแบบนั้นเล่า ยิ้มหน่อยสิคนตัวเล็กยิ้มกว้างปากแทบจะฉีกให้คริสดูเป็นตัวอย่าง แค่ยอมถ่ายด้วยก็ดีเท่าไหร่แล้ว แต่สุดท้ายก็ทนการรบเร้าของหญิงสาวไม่ไหว ยอมฉีกยิ้มอย่างเก้ๆกังๆออกมา

เมื่อทานไอศกรีมทั้งสามคนก็มาเดินเล่นรับลมเย็นๆริมแม่น้ำฮัน ภาพหญิงสาวเดินจูงมือกับเด็กชายโดยมีชายหนุ่มหล่อราวเทพบุตรเดินตามเรียกให้ สายตาแทบจะทุกคู่มองตามอย่างชื่นชมในความเหมาะสม เหมือนกับพ่อ แม่ ลูกไม่มีผิด

มาเดินด้วยกันสิ มานี่เร็วเจสสิก้าจัดการลากคริสให้มายืนข้างๆเคน ก่อนจะจับให้มือของพี่น้องกุมกันไว้

ไม่!”คริสแกะมือออก แต่มือเล็กของเจสสิก้ายังจับไว้แน่น

ถ้านายปล่อยมือเคน เราได้เห็นดีกันแน่หญิงสาวเอ่ยเสียงแข็ง ค่อยๆปล่อยมือออกจากมือของพี่น้อง คริสได้แต่หายใจฟึดฟัดแต่ทำอะไรมากไม่ได้ จึงยอมกุมมือน้องชายให้เดินไปพร้อมๆกับเจสสิก้า

โครงหน้าน่ารักก้มมองเคนที่มองมือที่กุมกับพี่ชายอย่างสุขใจ ก่อนจะเงยหน้ามองร่างสูงที่ทำหน้าบูดบึ้ง  เผยรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดี พี่ช่วยนายได้แค่นี้แหละเด็กน้อย แต่อีกไม่นานพี่ชายนายก็คงจะเห็นความน่ารักของนายเหมือนที่พี่เห็น

เคนมองมือสองข้างของตัวเองที่ถูกกุมจากพี่ชายและพี่สาวสลับไปมา วันนี้เป็นวันที่เด็กชายมีความสุขที่สุดในโลกเลย

 

 

รถหรู เคลื่อนตัวเข้ามาในอาณาเขตบ้านหลังใหญ่ ที่ควรจะเรียกว่าคฤหาสน์มากกว่า ก่อนจะจอดสนิทลงหน้าบันไดเข้าตัวบ้าน เคนกระโดดลงจากรถ ตามลงมาด้วยเจสสิก้า

เป็นเด็กดีนะเคน แล้วพี่จะพาไปเที่ยวอีกลูบผมเคนสงสารระคนเอ็นดู

เคนหายไปไหนมายูราวิ่งลงบันไดมากระชากแขนลูกชายออกจากเจสสิก้า เธอร้อนใจแทบแย่กลัวลูกจะเป็นอะไร

เคน ไปเที่ยวกับพี่ชายกับพี่สิก้ามาครับแม่ลูกชายเงยหน้าตอบแม่ ยูราเงยไล่สายตามองเจสสิก้าตั้งแต่หัวจรดเท้าเพราะรู้สึกคุ้นหน้า เมื่อเห็นยูรามองเจสสิก้า คริสเลยตัดสินใจเปิดประตูลงจากรถมายืนข้างคนตัวเล็ก

คราวหลังก็หัดดูแลลูกตัวเองหน่อยละ อย่าเที่ยวแต่วิ่งตามผู้ชายจนลืมลูกตัวเองคริสตำหนิแม่เลี้ยงยังสาว ก่อนจะหันไปบอกคนข้างตัว ไปเถอะเปิดประตูดันตัวเจสสิก้าเข้าไปในรถ แล้ววิ่งไปฝั่งคนขับ รถหรูเคลื่อนออกไปนานแล้ว แต่ยูรายังยืนกำมือแน่น สายตาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา อยากจะบีบคอ ยัยเด็กคนนั้นให้แหลกคามือ เธอไม่ได้ก็อย่าหวังว่าใครจะได้

 

 

ทันทีที่รถราคาแพงจอดสนิทลงหน้าบ้านคนที่นั่งอยู่ข้างตัว เจสสิก้าเปิดประตูเตรียมจะลงจากรถ แต่มือหนาลับรั้งแขนเล็กไว้ คนถูกรั้งหันมาเอียงคอมองร่างสูงอย่างสงสัย คิงหน้าหล่อค่อยๆถอดแหวนโลหะสลักอักษรว่าKINGที่นิ้วก้อยตัวเองสวมไปที่นิ้วชี้ข้างขวาของตุ๊กตาหน้ารถ

ห้ามถอดมันออกเด็ดขาด ถ้าเธอสวมมันไว้ ใครหน้าไหนก็ทำอะไรเธอไม่ได้เจสสิก้าพยักหน้าหงึกหงักก้าวลงจากรถอย่างมึนๆ ไม่อยากจะถามหรือโต้เถียง วันนี้เธอเหนื่อยมากแล้ว ไว้ค่อยไปถามที่โรงเรียนแล้วกัน

เซฮุนกอดอกมองคนที่คุยกันในรถอย่างข่มอารมณ์จากห้องนอนตัวเอง เพราะกระจกรถหรูของคริสโปร่งใส มองมาจากมุมไหนก็เห็น รู้สึกหวงเพื่อนสนิทจับใจ ทำไมต้องเกิดมาเป็นเพื่อนกัน อยากจะกระโจนลงจากห้องนอนไปกระชากไอ้บ้านั่นให้ออกห่างจากเจสสิก้า แต่คำว่าเพื่อนดันค้ำคออยู่ เลยทำอะไรไม่ได้ นอกจากมองแบบนี้ต่อไป

 

 

คนตัวเล็กค่อยๆย่องเข้ามาในบ้านอย่างเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็เธอเล่นหายไป หลายชั่วโมงไม่ใช่แค่พวกพี่ๆหรอกที่จะโกรธเพื่อนของเธอก็เป็นอีกปัญหาที่เธอต้องเคลียร์

สิก้า/แสบก่อนจะเดินผ่านห้องนั่งเล่นเสียงเรียกก็ดังขึ้น เจสสิก้ากลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วค่อยๆหันหน้าไปทางต้นเสียง สีหน้าของพี่ๆและเพื่อนกอดอกมองเธอเหมือนอยากจะหักคอแล้วจิ้มน้ำพริก ทำเอายัยตัวแสบต้องยิ้มแหยะอย่างจำนน

อันยองทุกคน แหะๆอยู่กันครบเลยเนอะโบกมือทักทายยิ้มแห้งๆส่งในทุกคน เหงือเม็ดใหญ่ผุดขึ้นมา แต่ยังไม่กล้ายกมือขึ้นซับ

“มานี่เลยยุนอาเดินไปดึงให้เจสสิก้าเข้ามาในห้องนั่งเล่น เพราะถ้าช้ากว่านี้สักวินาทีเดียว ยัยนี่คงเพ่นขึ้นห้องตัวเองแน่  ดันไหล่นักโทษให้นั่งลงบนโซฟาก่อนที่คนอื่นๆจะเอาล้อมเจสสิก้าไว้

แสบหายไปไหนมาเลย์เปิดฉากการไต่สวน

ไป...เออ...ไปนัก โทษเงยหน้าซอฮยอนอย่างขอความช่วยเหลือ แต่กลับถูกยัยนั่นแลบลิ้นส่งมาให้แทน พอไล่ไปที่ยูริก็เห็นว่ายัยนั้นส่ายหน้าแทนคำตอบ ส่วนยุนอาก็ทำท่าปาดคอ

ไปกับฉันเองทั้งหมดหันไปมองคนมาใหม่ที่เดินเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลายังเรียบเฉยไม่แสดงอาการใดๆออกมา

นายยังไม่กลับอีกหรอเจสสิก้าลุกขึ้นเดินไปหาร่างสูงที่เธอเพิ่งแยกกับเขาเมื่อไม่กี่นาทีมานี้

เธอลืมนี่ไว้บนรถฉันคริสยื่นกระเป๋าสะพายใบเล็กคืนให้ควีนของเขา

ขอบคุณคะ ลืมไปเลยแต่ก่อนที่เจสสิก้าจะเอือมมือไปรับถุงกระดาษจากคริส ไคก็ดึงถุงนั่นให้มาอยูในมือซะก่อน คิงนิ่งงันแค่ชั่วพริบตาก่อนจะขอตัวกลับ เพราะหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

เจสสิก้าอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังอึ้งกับการญาติดีของเธอกับคริส ค่อยๆย่องออกจากห้องรับแขก เมื่อได้โอกาสก็โกยแน่บขึ้นชั้นสอง มีเพียงเสียงตะโกนของไคที่ดังไล่หลังอย่างคาดโทษ

ดีโอได้แต่ยืนเงียบ หูไม่ฝาดถ้าอย่างนั้น ตาก็คงไม่ได้ฝาดสินะ แหวนโลหะที่อยู่บนนิ้วน้องสาวเขามีแค่สามวงบนโลก แหวนที่มีเฉพาะคิงเท่านั้น  เมื่อกี้ที่นิ้วของเพื่อนเขาก็ไม่มีแหวนแล้ว  ไม่ผิดแน่ แหวนของคิงแห่งไพลอสตอนนี้อยู่บนนิ้วของยัยตัวแสบ เตือนแล้วเชียวว่าให้ระวังใจตัวเอง ถ้าจะไม่ได้ช่วยอะไรสินะ

 

 

 

ปิดประตูลงเจสสิก้าก็เป่าลงออกมาอย่างโล่งอก นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว แต่พอหันหน้าเข้าห้องก็ถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา เดินไปนอนแผ่บนเตียง

เข้ามาตั้งแต่ตอนไหนเนี้ย ตกใจหมดถามเพื่อนที่ยืนกอดอกมองไปนอกหน้าต่าง

สักพักแล้วแหละเซฮุนเดินมานอนข้างเพื่อนสนิทบนเตียง ตามองเพดานอย่างเลื่อนลอยแก...ไปไหนมา?”ข่มใจถามไปทั้งที่รู้ดีอยู่แก่ใจ

แกไม่ต้องสนใจหรอกตอบทั้งที่ตายังปิดอยู่ เหนื่อยจัง วันนี้ศึกหลายด้านจริงๆ เซฮุนหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ห้ามไม่ให้คิดเรื่องแก ฉันทำแบบนั้นได้ด้วยหรอเจสสิก้า

อืมเจสสิก้าลืมตาขึ้นรู้สึกถึงความผิดปกติ น้ำเสียงของเพื่อนสนิทของเธอทำไม่ถึงแปลกไปกว่าทุกวัน รีบหันไปมองเสี้ยวหน้าของคนข้างตัว

ทำไมวันนี้แปลกๆ แกไม่สบายหรอ?”ถามพลางอังหน้าผากเนียน รู้สึกเป็นห่วงคนข้างตัวขึ้นมา เวลาเซฮุนไม่สบายหายยากจะตายไป

แกเป็นห่วงฉันด้วยหรอสายตาเลือนลอยจับจ้องไปเพดาน คำห้ามราวกับว่าชวนทะเลาะ ทว่ามาเห็นหน้าหงอยๆแล้วก็ด่าไม่ลง

ทำไมถามแมวๆแบบนี้วะเจสสิก้าลุกนั่งจ้องหน้าเพื่อนอย่างเอาเรื่อง พักนี้เซฮุนเงียบเกินไป แถมยังชอบหายหน้าไปบ่อยๆ

ฉันแค่อยากรู้ ว่าถ้าฉันเป็นอะไรไปแกจะห่วงฉันรึเปล่า ฉันกลัวแกจะลืมเบือนสายตาจากเพดานมาสบตากับคนที่มองเขาอยู่แล้ว คนถูกตั้งคำถามถอนหายใจ ก่อนจะยกศีรษะของเพื่อนสนิทมาหนุนที่ตักเธอ ลูบผมซอยสั้นของเขาแผ่วเบา

แกนั่นแหละที่ชอบลืม ฉันห่วงแกยังไงก็ยังห่วงอย่างนั้น”

“สิก้าเซฮุนเอ่ยขึ้น ปลายนิ้วเรียวก็แตะไปตามสันจมูกโด่งๆของคนที่ให้เขานอนหนุนตักอย่างอ้อยอิง“อะไรที่เป็นเรื่องของแกฉันไม่ต้องพยายามคิดด้วยซ้ำมันจำได้เอง เพราะฉะนั้นแกอย่ากลัวว่าฉันจะลืมแกเลยนะ หรือถ้ามีวันนั้นจริงๆ ให้แกรู้ไว้เลยว่าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่โอเซฮุน”จับมือที่ลูบผมเขาอยู่มาแนบแก้มตัวเอง ความรู้สึกเย็นเฉียบจากโลหะทำให้นักรบยกมือเล็กขึ้นมาเพ็งเพื่อตรวจสอบความผิดปกติ แหวนที่คุ้นเคยปรากฏสู่สายตาเซฮุนตีหน้าเครียดก่อนจะเม้มปากแน่นจนเกิดเป้นเส้นตรง

แกไปเอาแหวนนี่มาจากไหน?”

คิงให้มาน่ะ เห็นบอกว่าถ้าสวมไว้จะไม่มีใครกล้ามาทำอะไรตอบไปไม่ได้สังเกตสีหน้าเพื่อนสนิทเลยสักนิด

งั้นเหรอ?”เขายิ้มขืน ยัยนี่ไม่รู้ตัวเลยรึไง แหวนประจำตัวคิงไม่ใช่ว่าจะให้ใครได้ง่ายๆ ถ้าคนๆนั้นไม่สำคัญจริงๆ เซฮุนลุกขึ้นนั่ง เจสสิก้ามองแผ่นหลังเพื่อนที่ดูแล้วดูอีกก็เหมือนคนสิ้นหวัง ขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันฉันกลับก่อนนพูดแค่นั้น คนตัวสูงก็เดินไปที่หน้าต่างแต่ก่อนที่ไปก็ทิ้งประโยคที่ทำเอาคนฟังใจเต้นแรงแล้วที่บอกว่าไม่ให้สนใจน่ะ ฉันทำไม่ได้หรอกนะ ฉันละสายตาจากแกไม่ได้จริงๆ

 

 

 

 

สนามบินอินชอน ประเทศเกาหลี

และแล้วก็ถึงวันออกเดินทางไปประเทศไทย สนามบินอินชอนที่คร่าคร่ำไปด้วยนักเดินทางอยู่แล้ว วันนี้ก็แออัดขึ้นเป็นกองเมื่อนักเรียนหลายร้อยคน ทั้งมาจากไพลอส ธันเดอร์ และเซนเจอร์มารวมตัวกัน  ต้องยอมรับว่างานที่จัดปีนี้เป็นปีที่มีคนร่วมทริปมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา เพราะปีก่อนหน้าก็มีไม่ถึงห้าสิบคนด้วยซ้ำ อ

ย่างว่านักเรียนไม่ชอบขี้หน้ากันจะให้ไปสานสัมพันธ์ไกลถึงต่างประเทศคงจะมีคนไปหรอก ตรงข้ามกับตอนนี้โดยสิ้นเชิง เที่ยวบินเกือบจะไม่เพียงพอถ้าพ่อของคิงแห่งไพลอสไม่ใช่เจ้าของสายการบิน

มุนนากอดเด็กสาวข้างบ้านที่รักเหมือนลูกไว้แน่น  แฮวอนยิ้มขำมองภรรยาตัวเองสลับกับลูกชายที่ยืนกอดอกอยู่ข้างเขา

แม่กอดสิก้าเบาๆหน่อยสิเซฮุนท้วงแม่ตัวเอง กอดแน่นแบบนี้ถ้ายัยตัวเล็กนี่ขาดอากาศหายใจจะทำยังไง

แหม ก็แม่รักของแม่ เนอะลูกเนอะมุนนาคลายอ้อมกอดจากเจสสิก้า เอ่ยตอบลูกชายยิ้มๆ

ไม่เป็นไรหรอกคะคุณอา สิก้าชอบเวลาที่คุณอากอดค่ะมุนนายิ้มกว้างขึ้นไปอีก ดูสิจะไม่ให้รักให้หลงได้ยังไงกัน เล่นมาอ้อนขนาดนี้ เร็วเท่าความคิดก็ดึงเด็กสาวเข้ามาหอมแก้มฟอดใหญ่อย่างเอ็นดู เซฮุนส่ายหน้าหน่ายๆ

อะ ใกล้จะถึงเวลาแล้วนิ เดินทางปลอดภัยนะลูกนางสวมกอดเจสสิก้าอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปกอดลูกชายดูแลกันนะลูกไม่ลืมที่จะบอกสามสิงห์ที่ยืนเป็นทัพหลังน้องสาวอย่างคุมกันแววเอ็นดู สามหนุ่มก้มหัวให้ผู้อาวุโสกว่า

พวกคิงและปริ๊นซ์ นักรบ ประธานนักเรียนคนอื่นๆล่วงหน้าไปก่อนตั้งแต่เมื่อวานแล้ว คงมีแต่เซฮุนที่ไปช้ากว่าคนอื่น

เมื่อเข้ามาในเกทก็เจอกับซอฮยอน ยูริ ยุนอาและทิฟฟานี่ยืนรออยู่ อีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาขึ้นเครื่องเลยคุยกันเรื่อยเปื่อยฆ่าเวลา ระหว่างที่คุยกันอยู่สายตาเจสสิก้าก็เหลือบไปเห็นร่างคุ้นตา

แบคฮยอนเจ้าของชื่อถึงกับสะดุ้งเฮือก เมื่อเจสสิก้าเรียก ค่อยๆเงยหน้าขึ้นถึงกับผงะไปเมื่อตอนนี้ใบหน้าเนียนอยู่ใกล้เขามาก

มะ มีอะไรเหรอ?” แบคฮยอนก้าวถอยหลัง ลูบท้ายทอยแก้เขิน

แผลบนมือนายเป็นไงบ้าง อะแล้วหน้านายไปโดนอะไรมาน่ะ ทำไมช้ำแบบนี้ตาเบิกกว้างเมื่อเห็นรอยฟกช้ำบนหน้าขาวใสของชายหนุ่ม

มะไม่มีอะไรหรอก ทำไมต้องชอบมาสงสัยกับฉันมากมายด้วยเนี้ยแบคฮยอนทำปากยื่นรีบเดินหนีคนที่ซักไซ้เขาไม่หยุด เจสสิก้าหันไปมองแทยอนที่ส่ายหน้าส่งมาให้เธอแทนคำตอบ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าน้องชายไปมีเรื่องกับใครมา ถามเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ ใครๆก็ชอบมองว่าแบคฮยอนเป็นหมาน้อยน่ารัก แต่สำหรับพี่สาวอย่างแทยอนมองน้องชายเหมือนเสือเสียมากกว่า เสือซุ้มซะด้วย

 

 

 

สนามบินสุวรรณภูมิ ประเทศไทย

วัยรุ่นนับร้อย ตกเป็นจุดสนใจของนักเดินทางภายในสนามบินสุวรรณภูมิ เซฮุนสะพายแค่กระเป๋าใบใหญ่ใบเดียวรวมๆของใช้ก็ไม่ได้มีอะไรมากมาย แล้วอีกอย่างต้องช่วยถือของให้คนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างหน้าด้วยคงเอาอะไรมามากไม่ได้

สามสิงห์ที่เตรียมตัวมาเป็นไม่กันหมาเต็มแก่มองเซฮุนที่เดินเข้าไปช่วยถือของให้น้องสาว เตรียมจะไปแย่งมาถือเอง แต่พลันสายตาก็เหลือบเห็นร่างเพรียวของสาวๆยกกระเป๋าใบใหญ่อย่างเก้ๆกังๆ ก่อนจะล้มเลิกความคิดก่อนหน้า ไปแย่งกระเป๋าใบใหญ่จากพวกเธอแทน ซอฮยอนนิ่งงันเมื่อสบตาเข้ากับคนที่มาแย่งกระเป๋าจากมือเธอไป

มองอะไร เดินไปสิคนหน้าตายเดินนำหญิงสาวไป ซอฮยอนได้สติจึงเดินตามไปอย่างมึนงง ยูริร้องว๊ากใส่ไคที่เดินโท่งๆในมืออีกของของเขาก็คือกระเป๋าเดินทางของเธอ ทิฟฟานี่เองก็ชะงักอย่างไม่ได้ตั้งตัวเพราะเลย์เร็วมาก เขาไม่ถามพวกเธอสักคำว่าต้องการความช่วยเหลือหรือเปล่า

ยุนอาเท้าสะเอวมองภาพตรงหน้าอย่างปลงตก คงจะเหลือคู่เธอกระมัง ที่ไร้คู่ชูชื่น ให้มันได้อย่างนี้สิพับผ่า

ออกมาจากเกทก็เห็นรถบัสจอดรออยู่ ก่อนมาถึงทุกคนต่างรู้แล้วว่าตัวเองต้องนั่งรถคันไหน ซิ่วหมินและเทายืนรออยู่แล้วแต่กลับไม่เห็นเงาของพวกที่เหลือเลย

เมื่อขึ้นมาบนรถบัส หัวหน้าประจำรถก็แจกรายละเอียดส่งให้ทุกคน เปิดแค่หน้าแรกทุกคนต่างทำหน้ายี้ออกมา เพราะนักเรียนจากทั้งสามโรงเรียนต้องคละห้องนอนกัน ไม่มีสิทธิ์แยกหรือเปลี่ยนห้องเด็ดขาด มาตรการการกระชับความสัมพันธ์ปีนี้เข้มงวดขึ้นมากจริงๆ

เจสสิก้านั่งคู่กับยุนอา เพราะยูริ ทิฟฟานี่ แล้วก็ซอฮยอนมีรายชื่ออยู่ที่รถอีกคัน ส่วนรูมเมทยังไม่รู้แต่ไปถึงห้องคงจะรู้ว่าเป็นใคร ตอนนี้รู้แต่ว่า มาจากเซนเจอร์หนึ่ง ธันเดอร์หนึ่งเท่านั้นเอง

เมื่อมาถึงโรงแรมย่านสีลมเรียบร้อยทุกคนก็มาออกันอยู่หน้าร๊อบบี้โรงแรมเพื่อนรอคีย์การ์ด ทุกคนก็ได้รับคีย์การ์ดประจำห้องของตัวเองจากมินซอกกับเทาเรียบร้อย ยกเว้นเจสสิก้า

มินซอก คีย์การ์ดเราละยัยตัวแสบไปสะกิดที่หลังของคนที่กำลังเช็ครายชื่อนักเรียนอยู่

ของแสบอยู่กับไอ้คิงน่ะ เดี๋ยวเดินตรงไปแล้วเลี้ยวขวาเลยนะ ห้องท้ายสุดประตูบานใหญ่ๆเลย มีห้องเดียวแหละ ไอ้คริสมันอยู่ในห้องจัดเลี้ยงคืนนี้ ขอตัวนะเรายุ่งประธานนักเรียนเดินจากไป หัวเขาเตรียมจะระเบิดเต็มที เพราะคนร่วมงาน Machine ปีนี้มีมากจริงๆ เจสสิก้าพยักหน้าหงึกหงัก มองหาเพื่อนๆกับพี่ชาย แต่เพราะว่าคนเยอะ มองเท่าไหร่เลยไม่เจอสักที เหลือก็แต่เธอกับยุนอาที่นั่งรถคันเดียวกัน

แกได้คีย์การ์ดแล้วใช่มั้ยยุนอาพยักหน้าแทนคำตอบพร้อมชูคีย์การ์ดให้ เพื่อนดู งั้นแกขึ้นไปพักก่อนเลย ฉันไปเอาคีย์การ์ดก่อนไปนะไม่รอให้อีกคนถามเจสสิก้าก็รีบวิ่งไปทางที่ประธานนักเรียนบอก ไม่นานก็ถึงห้องจัดเลี้ยง ไม่รอช้าที่จะผลักประตูเข้าไป เมื่อเข้ามาก็เห็นพนักงานวิ่งวุ่นตกแต่งสถานที่ แต่เพราะร่างสูง และหน้าตาที่โดดเด่นทำให้เจสสิก้ามองเห็นเขาอย่างง่ายดาย เดินตรงไปหาคิงที่ยืนคุยงานอยู่กับลู่ฮานกลางโถงกว้าง

นายคริสเงยหน้าขึ้นจากแพลนงานคืนนี้ ก็เลิกคิ้วให้คนตัวเล็ก ลู่ฮานถึงกับชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงคนตัวเล็ก

มาเอาคีย์การ์ด?”คริสถามทั้งๆที่รู้อยู่แล้ว เจสสิก้าพยักหน้าก่อนจะยื่นมือไปข้างหน้า

รอแปบ เดี๋ยวขึ้นไปส่ง

ไปสนิทกันตั้งแต่ตอนไหนเนี้ยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

ไม่ได้สนิท/ไม่ได้สนิททั้งสองตอบพร้อมกัน เธอกับนายคริสนี้ไม่ได้สนิทกันสักหน่อย

โอเค ไม่สนิทก็ไม่สนิท งั้นแกเคลียร์งานก่อนก็ได้ ฉันจะไปส่งแสบเองคนหน้าหวานรีบเสนอตัว ยั่งเชิงเพื่อนสนิทว่าจะมีปฏิกิริยายังไง คริสชั่งใจก่อนจะยื่นคีย์การ์ดของเจสสิก้าให้ลู่ฮาน อยากท้วงว่าจะไปส่งเอง แต่ก็ไม่รู้ว่าจะท้วงในฐานะอะไรไปแสบ เราไปส่งคนหน้าหวานจับมือเจสสิก้าให้เดินไปพร้อมๆเขา อีกคนได้แต่มองตามแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆสุดท้ายก็ต้องมาทุกข์ใจซะเอง แบบนี้ไม่สมกับเป็นนายเลยนะ

ลู่ฮานจูงมือเจสสิก้ามาถึงหน้าห้องของเธอ ที่อยู่ชั้น 21 ของโรงแรม ชั้น 20 ถึง 25 ถูกจองไว้ทั้งหมดเพื่อให้นักเรียนที่มาร่วมกิจกรรมงาน Machine ได้รับความสะดวกและเพื่อง่ายต่อการดูแล เสียบคีย์การ์ดให้เบลยกกระเป๋าเข้าไปวางในห้อง ก่อนจะยื่นทริปเล็กๆแต่ไม่น้อยให้

อยู่คนเดียวได้รึเปล่า เราต้องไปช่วยคริสต่อ อีกสักพักรูมเมทแสบคงขึ้นมาแล้วแหละ

ไปเถอะ เราอยู่ได้ ไปสิเจสสิก้าดันหลังคนหน้าหวานออกจากห้องได้สำเร็จ แต่ลู่ฮานยังไม่เดินไปไหน เพราะยังเป็นห่วงควีนตัวเล็กไม่อยากให้อยู่คนเดียว แต่เขาก็มีงานต้องทำ ครั้นจะลากให้ไปทำงานด้วย ก็กลัวจะเหนื่อย เพราะเดินทางมาหลายชั่วโมงแล้ว

อะแฮ่มเสียงกะแอมห้าวของบางคนดังขึ้น หันไปก็เห็นว่าเป็นเซฮุนเพื่อนสนิทของเธอเองรีบๆไปเลย ยิ่งเร็วยิ่งดี เพื่อนฉันแฉันดูแลเองได้เซฮุนผลักอกลู่ฮานออก มายืนแทรกกลางระหว่างเพื่อนสนิทกับหนุ่มน่าหวาน ลู่ฮานแสยะยิ้มเย้ยหยัน ยังกล้าพูดคำว่าเพื่อนได้อย่างเต็มปากเต็มคำได้อีกเหรอทั้งที่ตัวเองคิดไม่ซื่อแท้ๆ

ฮึ งั้นก็ดูแลเพื่อนไว้ ให้ดีละลู่ฮานตบไหล่เซฮุน เน้นคำว่าเพื่อนเสียงดัง เตือนความจำให้นักรบหน้าหล่อว่าอยู่ในฐานะอะไร

ฮุนแกอยู่ชั้นนี้เหรอ?”เจสสิก้าสะกิดไหล่เพื่อนที่ยืนหันหลังให้เธออยู่หลังจากลู่ฮานออกไปแล้ว เซฮุนหันมาเผชิญหน้ากับเธอทันที

เสน่ห์แรงจังนะ”กระแทกเสียงใส่คนตัวเล็กเดินผ่านเข้าห้องพักเจสสิก้าไป ผีเข้าอีกแล้วรึไง ถามอย่างตอบอย่าง

เฮ้ย เข้ามาได้ไง ออกไปนะเซฮุนเจสสิก้าฉุดแขนคนตัวเก้งก้างให้ลุกจากเตียง เพราะห้องนี้ไม่ใช่ของเธอคนเดียวแต่ยังเป็นของอีกสองคนที่ยังไม่มา

ขอนั่งพักก่อนไม่ได้รึไงวะ เหนื่อยจะแย่คนหัวดื้อนอนแผ่บนเตียงขืนตัวไว้ไม่ยอมลุกเพราะอยากกวนประสาทเจสสิก้า

ไอ้บ้าลุกสิ ลุกๆๆๆๆ เฮ้ย!”เพราะแรงอันน้อยนิดทำให้ร่างบางเสียหลักจากแรงดึงของคนที่นอนอยู่ จนไปนอนทับตัวเขาไว้ ใบหน้าเธอซุกอยุ่กับคอขาวของเพื่อนสนิท กินน้ำหอมอ่อนๆสำหรับผู้ชายลอยเตะจมูก สมองเจสสิก้ามึนงงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ไม่กล้าขยับตัว หรือเงยหน้ามองคนใต้ร่างด้วยซ้ำ ใจก็พาลเต้นโครมครามอย่างไม่น่าให้อภัย

เซฮุนก็ถึงกับผงะไป ร่างแนบกันขนาดที่ลมยังแทรกผ่านไม่ได้ แล้วหุ่นของคนบนตัวเขาเล็กซะที่ไหนเขาก็เป็น ผู้ชาย จะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรคงเป็นไปไม่ได้ ยิ่งเป็นคนที่รักด้วยแล้วยิ่งไม่อยากปล่อยให้เจสสิก้าลุกไปจากตัวด้วยซ้ำ

ใช้ปลายจมูกสูดกลิ่นหอมของผมคนตัวเล็กเข้าเต็มปอด แขนยกมาโอบเอวคอดไว้หลวมๆ เห็นว่าเจสสิก้าไม่ขยับหรือพูดอะไรเขาก็เลยปล่อยเลยตามเลย หัวใจก็ใจเต้นแรงไม่ต่างจากเพื่อนสนิทสักนิด

ตุ๊บ!!! เสียงของหล่นลงพื้นเรียกสติของทั้งสอง เจสสิก้ารีบดันตัวขึ้นมายืนตรง มองคนมาใหม่อย่างลำบากใจ เพราะสภาพเซฮุนกับเธอก่อนหน้านี้มันชวนคิดสุดๆเลย

เออโทษทีนะที่มาขัดจังหวะ ฉันว่าฉันคงเข้ามาผิดห้องน่ะคนมาใหม่ก้มหยิบกระเป๋าเป้ที่ทำหล่นขึ้นมาสะพาย เตรียมจะเดินออกจากห้อง

เดี๋ยวสิ เธอไม่ได้เข้าผิดห้องหรอก เออ...หมอนี่จะออกไปแล้วเจสสิก้ารีบร้องห้ามผู้หญิงที่ดูจะสูงกว่าเธอมาก ก่อนที่เธอจะเดินหนี คนตัวเล็กจะหันไปไล่เซฮุนทางอ้อม ร่างสมส่วนที่นั่งอยู่บนเตียงผุดลุกขึ้น จัดเสื้อยืดที่ยับหย่นให้เข้ารูปก่อนจะเดินออกไปหน้าตาเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้เจสสิก้าเผชิญหน้ากับเพื่อนใหม่ที่ไม่สนิทสองคน ภายให้ห้องตกอยู่ในความเงียบ จนยัยตัวแสบทนไม่ไหวเป็นคนทำลายความเงียบนั้นเอง

เธอชื่ออะไรเหรอ? ฉันเจสสิก้านะ เรียกสิก้าเฉยๆก็ได้ อยู่ม.5 มาจากไพลอส

ชื่อเยรินค่ะ อยู่ม.4 มาจากธันเดอร์ พี่คือ Angelใช่มั้ยคะ?”เยรินถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

อา ใช้แล้ว แต่เธอไม่ต้องสนใจเรื่อง Angel หรอกนะเจสสิก้ายิ้มแหยๆ เพราะยังอายกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

ขอโทษนะคะที่เข้ามาขัดจังหวะ พี่กับรุ่นพี่เซฮุนเอ่ยเสร็จก้มหัวขอโทษ สีหน้าหมองเศร้า  เจสสิก้ายกมือห้ามอย่างรวดเร็ว ก็ไม่แปลกที่เยรินจะรู้จักเซฮุนก็เพื่อนเธอเป็นถึงนักรบแห่งธันเดอร์

มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอกเยรนิ เซฮุนกับพี่เป็นแค่เพื่อนกันรุ่นน้องทำหน้าสงสัยหนักกว่าเดิม เจสสิก้าจึงต้องอธิบายต่อเมื่อกี้เราแค่เล่นกันตามประสาน่ะ ไม่มีอะไรจริงๆรุ่นน้องที่ตัวสูงกว่าเจสสิก้ามาก เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาก็สุกใสขึ้นมาเป็นกอง

จริงเหรอค่ะ พี่พูดจริงๆนะคะคนอายุน้อยกว่ารวบมือรุ่นพี่มากุมไว้เผยยิ้มกว้าง จนเจสสิก้าต้องขมวดคิ้วเป็นปมกับอาการดีใจแบบโอเว่อร์ของเธอ

จ้ะเธอตอบคนที่ดีใจจนออกนอกหน้า แต่แล้วเยรินก็พูดคำนึงออกมาทำเอาเจสสิก้านิ่งค้างไป

ดีเลยคะ เยรินจะได้สบายใจ ถ้ารุ่นพี่ไม่ใช่แฟนรุ่นพี่เซฮุน เยรินก็ยังมีโอกาส รุ่นพี่ค่ะ ช่วยทำให้รุ่นพี่เซฮุนรับรักเยรินด้วยนะคะ...นะค้า

 

 



 

 

































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,650 ความคิดเห็น

  1. #2570 j_snsd (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 14:53
    เยรินอย่าเข้ามาแทรกสิ ยัยแสบเสน่ห์แรงอ่า แบคก็ปิ้งเธอใช่มั้ย
    #2,570
    0
  2. #2567 หลงรักฮุนสิกกกกกก (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 21:20
    อย่าไปช่วยนะสิก้า ฮึ่มมมมม ว่าแต่รูมเมทอีกคนที่มาจากเซนเจอร์ ใครน้าาาาาาาา ? โอ้ยยย สุดท้ายนี้อยากจะบอกไรต์ว่าหลงเลย์ฟานี่อย่างแรงงงงง อร๊ากกกกก ยุน ชานยอล ปิ๊งกันสักทีสิลูกกกก :)
    #2,567
    0
  3. #2562 Nook Kra (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 01:34
    สิก้า อย่าไปช่วย เซย์โนป๊าย !!
    #2,562
    0
  4. #2551 oh poppy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 10:52
    ไม่ช่วย ฮุนของสิก้า 5555
    #2,551
    0
  5. #2549 one9love (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 22:00
    รอออตอนต่อไป
    จะได้แสบสะใจแล้วว
    #2,549
    0
  6. #2544 FanKS (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 15:28
    เยริน!!!!อยากโดนตบใช่ม่ะ อย่านะอย่าคิดมาเปนมารหัวใจฮุนสิกของเค้า. ฮึ้ย
    #2,544
    0
  7. #2543 Fpc Man U (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 11:51
    สิกงานเข้าแล้วจะช่วยเยรินให้รักกับฮุนจริงๆหรอ?
    #2,543
    0
  8. #2542 Fpc Man U (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 00:43
    สงสารคริสจังเห้อ TT
    #2,542
    0
  9. #2541 j_snsd (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 22:59
    โอ๊ยฟินคริสสิกนายรักเค้าแล้วสิน้ะบอกให้กอดแน่นกว่าเดิม ใครคือคิง? รอค่ะชอบมากก
    #2,541
    0
  10. #2540 j_snsd (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 22:58
    กรี๊ดไรต์มาแล้วฟินคริสสิกอ่ะอยากรู้จังใครเป็นคิงอยากรู้ๆๆ คริสหลงรักสิก้าแล้วสิน้ะรอค่ะอยากอ่านเรื่องนี้อีก
    #2,540
    0
  11. #2539 who (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 20:31
    เน่ไปหนายย~?-3-

    รู้สึกเรื่องนี้อิเน่มักไม่ค่อยมีความสำคัญ-..-

    อิอิ

    ปากบอกเกลียดๆๆๆๆๆ แต่ขอให้เค้ากอดนี่คือระ??

    แหม่...
    #2,539
    0