[GOT7fiction] adorable baby { Markbam } / -ลงชื่อรับเงินคืน-

ตอนที่ 29 : pretty 2 -100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    28 ธ.ค. 57

Fiction pretty pretty boy!

Chapter 2

MarkxBamBam

 

                อิมแจบอมเกือบจะต้องถอนหายใจตามมาร์ค ต้วนเป็นรอบที่สิบ เขาไม่ได้อยากจะลดทอนอายุตัวเองนักหรอก แต่พอเห็นว่าไอ้หน้าหล่อ มันนั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์ ช่วยไอ้เซฮุนทำงานไป หายใจทิ้งแรง ๆ ไปด้วยความหงุดหงิด เขาก็อดจะทำตามมันไม่ได้

                นี่เพิ่งจะวางโทรศัพท์เป็นรอบที่ห้า แจบอมก็งงอยู่เหมือนกันครับ ว่าแจ็คสันหวังที่กำลังพาเด็ก ๆ ทั้งสองคนมา มันเอาโทรศัพท์ไปไว้ที่ไหนกัน นี่ถ้าไอ้มาร์คมันใจร้อนกว่านี้ สงสัยได้มีโน๊ตบุ๊คพังกันไปอีกเครื่องแน่ ๆ ล่ะ ไม่อยากจะแซวเลยนะครับแหม่ แต่พอน้ำแข็งพี่ท่านละลาย รู้สึกอุณหภูมิร่างกายจะเดือดปุด ๆ ขึ้นได้ง่ายเสียเหลือเกิน

                ถ้าต้นเหตุของทุกเรื่องเป็นน้องแบมแบมอ่ะนะ...

                “มาแล้วโว้ยคร้าบบบบบ สวัสดีทุกคน คิดถึงกูล่ะสิไอ้มาร์ค โทรหากูจนสายแทบไหม้ สั้ส ให้โอกาสกูได้อยู่แบบสบาย ๆ กับน้องบ้างไหม” น้องและว่าที่แฟนกูน่ะ แจ็คสันละไว้ในใจ แบมแบมเดินยิ้มตาหยี ทักทายพี่ชายคนสนิททุกคน ก่อนที่จะทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ คนรักหน้าหล่อที่ดูจะไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่

                “แบมขอโทษน้าพี่มาร์ค พอดีโทรศัพท์อยู่ ๆ ก็น็อคไปเฉยเลย พี่มาร์คโทรมาเลยไม่ติดซะอย่างนั้น...” กันต์พิมุกว่าเสียงอ่อย เขาตกใจไม่น้อยที่เห็นว่าหน้าจอโทรศัพท์มืดดับลงไป แต่พอจะยืมพี่แจ็คสันโทรหาพี่มาร์ค กลับได้คำตอบว่าไม่เป็นไร คุยกับพี่มาร์คให้เขาเรียบร้อยแล้ว

                โกหกกันนี่นา!

                “แล้วทำไมถึงมาช้านัก พากันไปเที่ยวไหนมา” มาร์คถามต่อ ถึงชายหนุ่มจะดูเหมือนโกรธและไม่พอใจ แต่ตอนนี้ ภาพที่ทุกคนเห็น กลับเป็นการที่มาร์คค่อย ๆ ลูบผมที่ดูจะยุ่งเหยิงกว่าปกติของแบมแบม ให้เข้าที่เข้าทาง...

ก็แน่ล่ะ คนที่มาร์คไม่พอใจคือแจ็คสันหวัง ไม่ใช่แบมแบมสักหน่อยนี่ ก็ที่จริงแจ็คสันควรจะมาถึงบ้านเซฮุนตั้งแต่ห้าโมงกว่า แต่นี่เกือบจะหกโมงครึ่งเข้าไปแล้ว เพื่อนจอมปากมากของเขา ถึงได้พาแบมแบมมาหาเขา แถมยังไม่มีการบอกกล่าวอะไรด้วยอีกต่างหาก

                “แวะไปซื้อของมาด้วยนิดหน่อย ธุระของฉันเองน่ะมาร์ค” ยองแจแก้ต่าง เพราะเขารู้ดีว่าถ้าหากให้แจ็คสันพูด คงได้หาเรื่องกวนอารมณ์มาร์ค มากกว่าจะอธิบายให้มันจบ ๆ กันไป “แวะซื้อขนมมาฝากพวกพี่ด้วย เผื่อทำงานแล้วจะหิวกัน”

                “ยอดเยี่ยมที่สุดเลยจ้า!” โอเซฮุนผู้หิวโหย (ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้า มันเพิ่งจะเดินไปหาคุณหญิงแม่ เพื่อออดอ้อนว่าอยากกินขนมอร่อย ๆ มากเหลือเกิน) กระโจนเข้าหาถุงขนมถุงใหญ่ แจบอมส่ายหน้า ปฏิกิริยาของร่างกายสั่งให้เหยียดเท้าไปถีบเพื่อนรักโดยทันที

                “งานก็งานมึง เสร็จก็ไม่เสร็จ แต่เสือ กหาเรื่องอู้ตลอดเลยนะ ไอ้ซั๊ซ” แจบอมถากถาง “กินอะไรนักหนา ตั้งแต่มีแฟนเป็นเจ้าของร้านขนมหวาน ชีวิตมึงก็ขาดน้ำตาลเลยไม่ได้ไง๊?”

                “ถูกต้อง!

                “งั้นชีวิตมึงตอนนี้ คงขาดกูได้ละมั้ง” มาร์คพูด ในเมื่อโอเซฮุนยังไม่อยากจะสนใจงานของตัวเองสักเท่าไหร่ แล้วทำไมเขาจะต้องนั่งหลังแข็งทำให้มันด้วยล่ะ “ถ้ามึงไม่รีบมาช่วยกันทำงานของมึงให้เสร็จเร็ว ๆ กูกลับบ้านแล้วนะ”

                “ม่ายยยยย ไม่เอาแบบนี้สิพี่มาร์ค โอ๋ ๆ ไม่งอนน้องเซฮุนนะ น้องก็แค่อยากเติมความหวานในชีวิต มา เรามาทำงานต่อกันดีกว่าครับ อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้วโน๊ะ” เซฮุนรีบเดินกลับมานั่งที่เดิม แบมแบมหัวเราะ ทุกครั้งที่เขาได้เจอพี่เซฮุน ก็ยังมีความรู้สึกแบบเดิมอยู่เสมอ...

                หล่อเสียเปล่าจริง ๆ นั่นแหละครับ พี่ชายที่ชื่อโอเซฮุนเนี่ย...

 

                เวลาผ่านไปพักใหญ่ การแก้ไขงานของโอเซฮุนสำเร็จลุล่วงไปได้อย่างดี (โดยมีมาร์คเป็นหัวเรือใหญ่ และเจ้าของงาน คอยนั่งให้กำลังใจอย่างเอาเป็นเอาตาย) อย่าว่าเซฮุนเป็นคนขี้เกียจ หรือไม่เอาไหนเลยนะครับ เพียงแต่ว่างานกระชั้นชิดแบบนี้ ผมไม่ถนัดเลยจริง ๆ นะ

                ไม่ได้แก้ตัวครับ แค่อยากแก้ไขความเข้าใจให้ถูกต้องเท่านั้น

                “ถ้าสมมติว่าไม่มีพี่มาร์ค จะทำยังไงกับงานพี่อ่ะ?” ยองแจแกล้งถาม ที่จริงแล้วเขาไม่เห็นด้วยเท่าไหร่นัก กับการที่ให้ญาติผู้พี่ของเขาช่วยทำงานไปมากกว่าครึ่ง มันไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบพี่เซฮุน แต่มันเป็นเพราะเขาคิด หากในอนาคต พี่เซฮุนต้องทำงาน แล้วเพื่อนไม่ได้อยู่คอยช่วยแก้ไข จะทำยังไงล่ะ

                ถึงตอนนี้มันจะดูเป็นเรื่องเล่น ๆ แต่ว่าที่จริงแล้ว ก็ควรจะคิดหน่อยไม่ใช่หรือยังไงกัน...

                “อืม...” เซฮุนชมวดคิ้ว ทำท่าคิดอย่างจริงจังจนเพื่อน ๆ ทุกคนอดตั้งความหวังกับคำตอบไม่ได้...

                แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าทุกคนกำลังคุยอยู่กับใคร

                “ก็... ถ้าถึงตอนนั้นค่อยคิดแล้วกันอ้ะ ถ้าไม่มีมาร์ค เดี๋ยวพี่ก็คงมีวิธีนั่งทางใน เรียกไอ้มาร์คให้มาช่วยเองนั่นแหละนะ” เซฮุนพูดปัดแบบไม่คิดอะไร “โถ่ อย่ามองด้วยสายตาผิดหวังแบบนั้นจิ เอาเป็นว่าคราวหน้า จะตั้งใจทำ แล้วก็ไม่มีการผิดพลาดแบบนี้อีกแล้วครับ”

                “ให้มันจริงอย่างปากมึงพูดเห้อะ” แจ็คสันสำทับ ก่อนที่จะถามถึงเรื่องที่เขาเพิ่งได้ยินมาวันนี้ “กีฬาภาคไตรภาคีปีนี้ พวกมึงเอาไงกันวะ แข่งอะไรกันบ้าง”

                “แข่งเป็นคนหล่อ” เซฮุนตอบทันที เด็กน้อยที่ไม่เคยได้ยินเรื่องกีฬานี้มาก่อนกระพริบตาปริบ ๆ ตอนแรก แบมแบมคิดว่าพี่แจบอม หรือพี่แจ็คสัน คงจะได้มีการตอกกลับพี่เซฮุนที่พูดจาแบบนี้ไปแล้ว แต่ก็ไม่...

 

                งงง่ะ มีแข่งเป็นคนหล่อหรืออะไรแบบนั้นด้วย...

 

                “ถึงกูจะอยากด่า แต่ในเมื่อสองปีก่อนมึงก็ลงแข่ง ปีนี้ก็ชนะมาให้ได้อีกแล้วกัน” อิมแจบอมปลงตก อาจจะเป็นเรื่องเดียวที่สามารถเชื่อใจ(?)โอเซฮุนได้

                เพราะแค่ขึ้นไปยืนเฉย ๆ โดยไม่ต้องขยับตัว ไม่ต้องพูดอะไร ยืนนิ่ง ๆ เป็นคนหน้าตาดี(ที่จริงก็งั้น ๆ แหละ) ให้คนอื่นรู้สึกว่ามันหล่อ แล้วเทคะแนนโหวตให้ก็พอ

                “มาร์คไม่ลง?” ยองแจถาม แล้วก็ได้รับการส่ายหน้าปฏิเสธจากญาติผู้พี่อย่างที่คิดเอาไว้ มาร์คไม่ชอบความวุ่นวาย ทุกคนรู้ความจริงข้อนั้นดี

                ตอนส่งไปเป็นตัวแทนคณะประกวดเดือนมหาลัย แจบอมกับเซฮุนจำได้ดี ว่ารุ่นพี่ของพวกเขา แทบจะต้องไปเหมายาหม่องมาทาตา เพื่อจะได้ร้องไห้ขอร้องไอ้เจ้าชายน้ำแข็งให้มันใจอ่อนเสียที...

                ความลับนะครับ ไอ้มาร์คมันไม่รู้หรอกว่ารุ่นพี่ต้องแสบตาไปตั้งกี่วันต่อกี่วัน

 

                “ถ้างั้นปีที่ผ่านมา พี่มาร์คแข่งอะไรเหรอครับ?” แบมแบมถาม ดวงตาคู่ใสแจ๋วจ้องคนรักอย่างอยากรู้อยากเห็น ก็แบมแบมไม่เคยเห็นพี่มาร์คเล่นกีฬาสักเท่าไหร่ นาน ๆ ครั้งจะได้ดูเท่านั้นเอง “บาส? บอล? สเกตบอร์ด?”

                “ในมหาลัยนี่มีแข่งสเกตบอร์ดด้วยเหรอ พี่เพิ่งรู้” แจ็คสันแกล้งถาม น้องชายของเขาใช้แค่มาร์ค ต้วนเป็นมาตรฐานในการแข่งขันกีฬาหรือยังไงกัน ก็ไอ้สามอย่างที่พูดออกมา มีแต่กีฬาที่มาร์คถนัดทั้งนั้น “พี่มาร์คขา ไตรภาคีปีนี้ พี่มาร์คจะเล่นกีฬาอะไรให้เป็นขวัญตาสาว ๆ ดีเหรอคะ”

                “กวนส้นตีน” อิมแจบอมถือว่าพูดแทนมาร์คได้ดี เจ้าชายน้ำแข็ง(ละลาย)ยกยิ้มมุมปากเล็ก ๆ เมื่อเห็นว่าหวังแจ็คสันดูสะเทือนกับคำด่าไม่น้อย “มึงแลจะกระตือรือร้นนะ ได้ข่าวว่าอยู่คนละมหาลัยกับพวกกู”

                “ทำม๊ะ กูไม่อยู่กับพวกมึง ก็เหมือนอยู่อยู่ดี” ที่แจ็คสันพูดก็อาจจะจริง ทุกวันนี้มันอยู่กับพวกเขา มากกว่าเพื่อนที่มหาลัยของมันแล้วล่ะมั้ง “เอ้ย แต่ว่านะ...”

                มาร์คเลิกคิ้ว มองหน้าแจ็คสันที่ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรสักอย่าง แล้วเขาก็หยุดชะงักไป ไม่ต่างจากเซฮุนและแจบอม ที่ดูเหมือนจะคิดถึงเรื่องบางอย่างได้เช่นเดียวกัน

 

                กีฬาไตรภาคี ไม่ได้สร้างความทรงจำดี ๆ ให้กับพวกเขาสักเท่าไหร่นัก...

                “โทษทีว่ะ บางทีกูไม่ควรพูดเรื่องนี้ขึ้นมา” แจ็คสันตัดบท เขาเลิกพูดถึงเรื่องกีฬาที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้า แล้วเปลี่ยนประเด็นเป็นเรื่องอื่นที่มันไม่ได้เข้าท่าเลยสักนิด

 

                ยกตัวอย่างเช่นอากาศที่ฮ่องกงตอนนี้ 18 องศา

                หรือจะเป็นเรื่องของหมาแมวคนข้างห้อง หรืออะไรก็ตามที่ชเวยองแจคิด ว่ามันไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศแปลก ๆ ตอนนี้ดีขึ้นเลย

 

                กันต์พิมุกกำลังสงสัยไม่ต่างกัน เขาเห็นพี่มาร์คนิ่งเงียบไปตั้งแต่พี่แจ็คสันกล่าวคำขอโทษ แต่ถึงอย่างนั้น แรงบีบกระชับที่มือของเขา ก็ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ลืมว่ายังมีแบมแบมนั่งอยู่ข้างกัน        แบมไม่รู้ว่าพี่มาร์คกำลังมีเรื่องอะไรให้คิดมาก แต่สิ่งที่แบมทำได้อย่างเดียว คือการนั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วก็รอรับฟังทุกอย่าง...

“เฮ้ย เอาเป็นว่าตอนนี้ไปกินข้าวกันดีกว่า ถึงจะดึกไปหน่อย แต่ยังกินได้กันแหละเนาะ” โอเซฮุนเปลี่ยนบรรยากาศ เจ้าของใบหน้าหล่อเสียเปล่าหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา ก่อนที่จะลากคอเพื่อนรักอย่างอิมแจบอมให้ตามออกไปด้วยกัน “เอ้า ลุกครับทุกท่าน ขอเชิญรวมกันที่ห้องอาหาร วันนี้แม่ผมเตรียมไว้เต็มที่ มื้อนี้กินให้พุงหลามไปเลยจ้า เซโฮนจัดห้ายยยยย!

 

.

.

 

                ถึงทุกอย่างจะเข้าสู่ภาวะปกติในช่วงอาหารมื้อค่ำ แต่แบมแบมก็รู้ว่าพี่มาร์คของเขายังคงมีเรื่องให้คิดอยู่เหมือนเดิม เด็กชายตัวน้อยนั่งขบคิด เม้มริมฝีปาก ขมวดคิ้ว คิดตัดสินใจอย่างหนักอยู่นาน จากที่เคยเป็นคนชอบชวนคุยเจื้อยแจ้วไม่คิดอะไรมาก แต่พอเห็นพี่มาร์คมีเรื่องไม่สบายใจแบบนี้ กลับไม่กล้าที่จะถามอะไรออกไปเสียอย่างนั้น

                ทำไงดี~~

                “กำลังไม่สบายใจเรื่องพี่อยู่ใช่ไหมแบม” ยังไม่ทันที่แบมจะได้ถาม มาร์คที่เห็นคนรักตัวเล็กอึก ๆ อัก ๆ มานานสองนาน เลยตัดสินใจถามคนรักก่อน “พี่แค่คิดถึงเรื่องเก่า ๆ นิดหน่อย”

                “เรื่อง... เก่า ๆ เหรอครับ?” ดวงตาใสมองใบหน้าที่ติดเคร่งขรึมของมาร์ค พักใหญ่ที่แบมไม่ค่อยได้เห็นใบหน้าเช่นนี้ของคนรักเท่าไหร่นัก

                ไม่ชอบเลย... เขาไม่ชอบให้พี่มาร์คคิดมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม

                “อืม... เรื่องซูจีน่ะ” มาร์คตอบ แบมแบมตาโตด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพูดให้เขาฟังได้ง่าย ๆ ทั้งที่ดูอยากคิดอะไรคนเดียวแบบนั้น...

                เรื่องของคนรักเก่าของพี่มาร์ค... เรื่องของเบซูจี

                “ถ้าพี่มาร์คไม่สบายใจ หรือว่ายังไม่อยากเล่า... เอาไว้เราค่อยคุยกันก็ได้นะครับ” แบมแบมไม่ได้พูดด้วยความประชดประชัน แต่เขาหมายความว่าแบบนั้นจริง ๆ นะ “แต่แบมไม่อยากให้พี่มาร์คเครียดเลยนะครับ ถ้าเครียดมาก คิ้วขมวดมาก จะไม่ดีกับสุขภาพ แล้วพี่มาร์คก็อาจจะหน้าแก่ก่อนวัยได้ด้วยน้า~

                แบมแบมคนเจื้อยแจ้วกลับมาอีกครั้ง ปากอิ่มพูดด้วยน้ำเสียงสดใส หวังจะทำให้คนรักที่คิดมากอยู่ได้คลายความเครียดลงบ้าง เขาไม่สนใจ แล้วก็ไม่เสียใจด้วยที่พี่มาร์คกำลังคิดเรื่องของใครคนนั้น ในเมื่อทุกอย่างเป็นแค่อดีต ถ้าหากแบมแบมเอามาคิดมาก จนทำลายปัจจุบันที่แสนสวยงาม มันก็คงไม่เข้าท่าหรอกใช่ไหมล่ะครับ

                “ถึงคอนโดแล้ว~ เด็กน้อยของมาร์คบิดตัวไปมา คลายความเมื่อยล้าที่สะสมมาตั้งวัน “อยากกินไอศกรีมจัง...”

                “กินตอนนี้เดี๋ยวได้ป่วยพอดี” มาร์คบ่น เอื้อมตัวไปปลดเข็มขัดนิรภัยที่เจ้าตัวเล็กยังไม่ยอมถอดออกง่าย ๆ “บิดตัวแต่ดันไปปลดเบลท์ กลัวไม่มีที่รั้งหรือไงเรา”

                “ช่ายแล้ว เพราะถ้าบิดแบบไม่มีเบลท์ แบบจะไหล ๆ ลงไปจากเก้าอี้เลย” มาร์คหัวเราะ ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคนรักเท่าไหร่นัก “ไม่ให้กินไอศกรีมจริงเหรอพี่มาร์ค...”

                “พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน ตอนนี้แบมรีบลงไปอาบน้ำ จะได้ทำการบ้าน เข้านอนเร็ว ๆ เข้าใจใช่ไหมเด็กดื้อ?”

                แบมแบมยู่หน้า บ่นงึมงำว่าเขาไม่ได้เป็นเด็กดื้อสักหน่อย แต่ก็ยอมทำตามคำพูดของคนรักแต่โดยดี ทว่าคนที่ออกปากให้กันต์พิมุกรีบลุกไป กลับดึงรั้งให้คนตัวเล็กอยู่ที่เดิมเสียอย่างนั้น

 

                ดวงตาของมาร์คแฝงเอาไว้ด้วยความรู้สึกหลายอย่าง... เขากลัวความทรงจำ เขากลัวว่าเรื่องในอดีต จะกลับมาทำร้าย และทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแบมแบม...

                ถึงเขาจะดูไม่สนใจ หรือว่าเข้มแข็ง สร้างเกราะป้องกันความรู้สึกเก่า ๆ มากแค่ไหน แต่มาร์คยอมรับ สุดท้ายแล้วภาพความทรงจำที่เคยทำร้าย กลับยังฝังแน่นอยู่ในใจไม่เคยหายไป

 

                สิ่งที่หลงเหลือไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความเจ็บปวด และความทรมานเพราะสิ่งที่เรียกว่ารัก

 

                “แบม...”

                “ครับพี่มาร์ค” แบมแบมตอบรับ ร่างบางพลิกตัวกลับมามองคนรักที่มีสีหน้าเครียดขึงอีกครั้ง สองมือน้อยยกขึ้นกอบกุมใบหน้าของมาร์ค ดวงตากลมใสสบประสานกับนัยน์ตาไหวสั่นของคนอายุมากกว่า ด้วยอยากทำให้อีกฝ่ายรับรู้ ว่าเขาไม่ใช่เด็กน้อยที่จะไหวหวั่นกับเรื่องอะไรง่าย ๆ

                แบมแบมไม่แน่ใจว่าสิ่งที่พี่มาร์คคิดอยู่ตอนนี้คืออะไร แต่สิ่งที่แบมคิด คือต้องการให้พี่มาร์ครู้ ว่าเขายังคงมั่นใจ และเชื่อใจในตัวพี่มาร์คอย่างที่เคยสัญญากันเอาไว้

 

                ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของผู้หญิงคนนั้น หรือเรื่องไหน ๆ ... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

 

                “แบมจะไม่โกรธหรือว่าเกลียดพี่ ถ้าพี่ยังคิดเรื่องเก่า ๆ ใช่ไหม...”

                “คงจะโกรธ ถ้าหากพี่มาร์คไม่ได้รู้สึกผิด เพราะว่ากลัวผมเสียใจแบบนี้” แบมแบมพูดด้วยรอยยิ้ม “แบมรู้ว่าการห้ามความคิดมันยากครับ แล้วแบมก็ไม่คิดจะโกรธพี่มากสักนี๊ดดดเลยด้วย ไม่ว่าตอนนี้ หรือว่าวันต่อ ๆ ไปเลยน้า”

                น้ำเสียงสดใสของแบมแบมยังทำให้มาร์คผ่อนคลายได้เสมอ...

                “อืม พี่รักแบมนะ...” คำบอกรักโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ทำเอาเด็กน้อยเก้อเขินไปชั่วขณะ ก่อนที่จะขมุบขมิบปากบอกรักคนอายุมากกว่ากลับไปเช่นกัน

                รักมาก... รักมากจนกลัวหัวใจตัวเอง

                “ที่จริงแล้ว พี่ไม่ได้อยากลงแข่งกีฬาอะไรเท่าไหร่” อยู่ ๆ มาร์คก็พูดถึงเรื่องของกีฬาไตรภาคีขึ้นมาอีกครั้ง แบมแบมกระพริบตาปริบ ๆ (อย่างที่ชอบทำในพักหลัง เวลาที่ไม่เข้าใจเรื่องอะไรก็ตาม) “แบมอยากดูพี่แข่งไหม?”

                แบมแบมยิ้มกว้าง พยักหน้าอย่างจริงจังจนมาร์คอดจะหัวเราะอย่างเอ็นดูไม่ได้

                “พี่คงลงแข่งบาส...” มาร์คขมวดคิ้วอีกครั้ง แต่ก็ยิ้มออกมาเมื่อหันไปคุยกับคนรักตัวเล็ก “ถึงจะไม่อยากให้มาเจอคนเยอะ ๆ เท่าไหร่ แต่วันที่พี่แข่ง สัญญาก่อนได้ไหมว่าจะมาเชียร์พี่ทุกครั้ง”

 

                ช่วยทำให้มาร์ค ต้วนลืมความทรงจำที่แสนเลวร้าย...

               

                “สัญญาเลยว่าจะไปเกาะขอบสนามทุกครั้งนะครับผม!” เด็กน้อยชูสามนิ้ว ยิ้มกว้างอย่างน่ารักให้กับคนรัก มาร์คยิ้มกว้าง ขยี้กลุ่มผมนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยวจนอีกฝ่ายยู่หน้า “พี่มาร์คต้องได้ที่หนึ่งเลยน้า~

                “ขอกำลังใจล่วงหน้าก่อนสิ” มาร์คยักคิ้ว ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ คนเด็กกว่า แกล้งหลับตาพริ้ม รอให้อีกฝ่ายมอบกำลังใจสำคัญสำหรับการแข่งขันในอนาคตข้างหน้า...

                ถ้าได้เก็บกำลังใจรายวัน เขาอาจจะทำได้ดีทั้งเรื่องการแข่งขัน แล้วก็เจือจางเรื่องราวแย่ ๆ เมื่อสองปีก่อนลงได้

                “ตลอดเลย” กันต์พิมุกบ่นอุบ แต่ใบหน้าน่ารักก็ยอมขยับเข้าใกล้คนหลับตาพริ้ม แตะกลีบปากลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายเบา ๆ ก่อนจะรีบผละออกมา แล้วก็ได้เห็นว่าพี่มาร์คของเขา กำลังอมยิ้มขำ ๆ กับเหตุการณ์เมื่อกี้อย่างแน่นอน!

                ก็แบมแบมเขินนี่! จะให้จุ๊บพี่มาร์คนาน ๆ ได้ยังไงกันเล่า~

                “ไม่ไหว แบบนี้กำลังใจไม่เต็มพิกัดแน่เลยล่ะ ขออีกครั้งแล้วกันนะครับ” ยังไม่ทันที่จะได้ตอบรับหรือปฏิเสธอะไร ปากอิ่มก็ถูกคนรักจู่โจมจุมพิต มอบความหอมหวานอ่อนโยนอย่างที่แบมแบมไม่สามารถปฏิเสธได้ทุกครั้ง...

               

                ความรู้สึกที่เหมือนกับล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า...

                ไม่รู้ว่าเนิ่นนานแค่ไหนที่มาร์คตักตวงกำลังใจจากคนรัก ทว่าใบหน้าแดงก่ำ และเสียงหอบหายใจของคนตัวเล็กที่ดังขึ้นหนักหน่วงในรถแคบ ก็บอกได้เป็นอย่างดีว่าเจ้าชายน้ำแข็ง ได้กำไรจากการขอกำลังใจครั้งนี้ไปไม่น้อยทีเดียว

 

               

                “สงสัยถ้าได้แบบนี้บ่อย ๆ พี่คงไม่ต้องมีเรื่องเครียดอะไรอีกแล้วล่ะ”

                “พี่มาร์ค!

 

                บางทีทุกคนอาจจะลืมพี่มาร์คคนที่เย็นชาเป็นน้ำแข็งกันแล้วใช่ไหมครับ? แบมแบมก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าพวกเราจะอยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ แบมแบมชอบมากที่สุดเวลาที่พวกเราได้หัวเราะ ได้ใช้เวลาทุกวินาทีอย่างมีคุณค่า...

               

                “แบม... เมื่อกี้พี่ว่าจะถาม...”

                “ครับพี่มาร์ค?”

                “อ้วนขึ้นอีกแล้วหรือเปล่าน่ะ แก้มจะแตกอยู่แล้วนะเรา”

 

                เป็นแบบนี้อีกแล้วนะพี่มาร์ค! แก้มแตกก็เพราะมีความสุขมากกว่าไหมล่ะ! อีกอย่างนะ แบมไม่ได้อ้วนนนนนน

 

.

.

-75%-

               

                “ตกลงว่ามึงลงกีฬาไตรภาคใช่มะ” อิมแจบอมถาม เพราะเมื่อเช้าเขาเข้าไปที่สโมสรของคณะ แล้วก็บังเอิ๊ญบังเอิญเห็นว่ามีชื่อของมาร์ค ต้วนติดอยู่ในรายนามนักกีฬาบาสพอดิบพอดี “ตอนแรกกูคิดว่ามึงจะไม่ลง”

                โอเซฮุนที่นอนเอาคางท้าวแขนก็เหลือบตามองเพื่อนเช่นกัน เพราะกีฬาไตรภาคเมื่อสองปีก่อน มันเป็นวันเดียวกับที่เกิดเรื่องไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก เลยทำให้เพื่อนรักของเขามีความทรงจำแย่ ๆ ฝังลึกอยู่ในใจ การที่ไม่ได้พูดถึงเป็นเวลานาน มันก็ไม่ได้หมายความว่ามาร์คจะลืมเรื่องนั้นได้

 

                นอกจากเพื่อนของเขาจะโดนทำร้ายจิตใจ วันนั้นยังมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นในสนาม จนส่งผลกระทบต่อร่างกายเพราะหัวร้างข้างแตกอีกต่างหาก เรียกได้ว่าเป็นโคตรอภิมหาวันซวยของจริง

 

                “อืม เมื่อคืนคริสโทรหาพอดี” แจบอมและเซฮุนพยักหน้า ประธานสโมสรที่ควบตำแหน่งกัปตันทีมบาสของคณะไม่พลาดที่จะลองเชิงชวนมาร์คอยู่แล้ว แต่ที่น่าสงสัยมากกว่าคือตัวมาร์คนั่นล่ะ และดูเหมือนว่าเจ้าชายน้ำแข็งจะรู้ใจเพื่อนอย่างดี “กูตอบตกลง เพราะแบมก็อยากเห็นกูแข่งเหมือนกัน...”

 

                เป็นอันว่าเข้าใจตรงกัน อิมแจบอมและโอเซฮุนควรจะรู้ได้ด้วยตนเองนานแล้ว ว่าข้อแม้ทุกข้อของมาร์ค สามารถภูกทำลายลงได้หากมีคนร้องขอที่ชื่อว่าเด็กชายน้องแบมแบม

                ซึ่งก็นับเป็นเรื่องที่... ดี

                ไม่ได้ประชดนะครับ พวกผมชอบที่ไอ้มาร์คมันเป็นแบบนี้จริง ๆ นะ

 

                “ดีแล้ว มึงต้องก้าวผ่านได้ทุกเรื่องแน่นอนครับเพื่อน มันเป็นแค่เรื่องแย่ ๆ ในอดีต อีกอย่างมึงมีน้องแบมอยู่ทั้งคน อะไรก็มาทำร้ายมึงไม่ได้แล้วล่ะ” อิมแจบอมว่า ยักคิ้วเท่ ๆ ให้กับเพื่อนสองครั้ง ราวกับว่าตนเองนั้นได้ถ่ายทอดเรื่องราวดี ๆ ให้กับเพื่อนรัก “โอ๊ะ ขอไปตึกมนุษย์แป๊บว่ะ เดี๋ยวเจอกันที่ห้องเรียน”

                “ติดเมีย”

                “อย่าให้เห็นว่ามึงไปหาพี่ลู่หาน” มาร์คแกล้งขัด เซฮุนตั้งท่าจะเถียงกลับ แต่คิดว่ามาร์คจะได้ยินอะไรไหมล่ะ ในเมื่อชายหนุ่มยัดหูฟังและหนีเข้าโลกส่วนตัวทันที

 

                เออ กูแพ้มึงทุกทีไอ้เจ้าชายน้ำแข็งเหลว!

 

.

.

 

                คิมยูกยอมคิดว่าชีวิตมัธยมปลายของเขาน่าสนใจมากกว่าที่คาดไว้ หลังจากที่เขากลับมาจากญี่ปุ่น เขาคิดว่ามันคงจะน่าเบื่อมากกับการต้องเรียนที่บ้านเกิดอีกครั้ง แต่มันก็ไม่เป็นแบบนั้น คงเป็นเพราะเขาเพื่อนเยอะ อีกอย่างกิจกรรมที่โรงเรียนก็ดูเหมือนจะมีอะไรให้ทำมากขึ้นกว่าเดิม

               

                แล้วก็ยังมีคนน่ารัก ๆ อย่างแบมแบมให้เจอกันทุกวัน... โอเค ผมขอร้องพวกคุณก็ได้ อย่าบอกพี่มาร์คนะครับ ว่าผมน่ะยังตัดใจจากการแอบมอง แล้วก็แอบเข้าไปผูกสัมพันธ์กับแบมแบมไม่ได้เลย

                แค่เพื่อนครับ ในฐานะเพื่อนไง...

                “มาอีกละ” อิลฮุนเบ้ปากทันทีที่ได้เห็นหน้าเพื่อนร่วมชั้น มินฮยอกหัวเราะ ตั้งแต่ไหนแต่ไรสองคนนี้ไม่เคยถูกโรคกันมาก่อน (หรือจะพูดว่าอิลฮุนที่ไม่ชอบขี้หน้ายูกยอมฝ่ายเดียว ก็น่าจะถูกต้องมากกว่า) มินฮยอกยกมือทักทายเพื่อนพอเป็นพิธี ก่อนที่จะสะกิดแบมแบมที่กำลังตั้งใจทำการบ้านให้เงยหน้าขึ้นมาคุยเช่นกัน “รบกวนแบมทำไม นายก็คุยกับยูกยอมไปดิ แบมทำการบ้านอยู่นะ” อิลฮุนโวยวาย

               

                อิลฮุนจะเกิดอาการที่เรียกว่า โรคหวงเพื่อน ทันที เมื่อคนที่เข้าใกล้แบมแบมคือคิมยูกยอม

 

                “งอแงน่า” มินฮยอกแกล้งว่า

                “ฮะ ๆ ไงยูกยอม” แบมแบมทัก ยิ้มตาหยีให้กับเพื่อนร่วมชั้น แถมยังมีตำแหน่งเพื่อนบ้านพ่วงมาด้วยอีกต่างหาก “วันนี้กลับบ้านพร้อมกันไหม”

                ยูกยอมยิ้ม นึกอยากจะตอบตกลงแทบขาดใจ แต่แค่นึกถึงใบหน้าเรียบนิ่งของพี่ชายข้างห้อง เขาก็แทบจะดับความอยากเอาไว้ไม่ทัน ขืนตอบตกลงแล้วเสนอหน้าไปหาพี่มาร์ค เขาคงได้ถูกแช่แข็งผ่านสายตาอย่างแน่นอน

                ทุกวันนี้อย่าหาว่ายูกยอมนิสัยไม่ดีเลยนะครับ แต่จังหวะที่แบมแบมอยู่โรงเรียน ก็หาโอกาสทำความรู้จักกันให้มกากว่าเดิมไปสักหน่อย ขอย้ำอีกครั้งว่าในฐานะเพื่อนนะครับ ก็ถ้ามีคนหน้าตาแล้วก็นิสัยน่ารัก ๆ แบบนี้มาอยู่ใกล้ พวกคุณจะไม่อยากทำความรู้จักสักหน่อยเหรอครับ...

                “ตอบตกลงได้มีเรื่องแน่ ๆ ล่ะ” ที่สำคัญอีกอย่าง ดูเหมือนว่าพี่มาร์คจะมีผู้ช่วยชั้นดีอยู่ตลอดเวลา อิลฮุนทวีความไม่ชอบหน้าเขามากกว่าเดิม จากที่แต่ก่อนคุยกันดี ๆ ไม่ได้ เดี๋ยวนี้พอเขาเข้าหาแบมแบมบ่อยเข้า กลายเป็นว่าเริ่มคุยกันยังไม่เคยมีเรื่องดี

 

                ไม่แขวะเขาก็หาเรื่องไล่เขาไปไกล ๆ ตลอด ไม่รู้ว่าชาติก่อนไปทำอะไรให้อิลฮุนไม่พอใจนักหนา เฮ้อ เกิดเป็นคนหน้าตาดีแถมนิสัยยังดีมากขนาดนี้ อิลฮุนยังไม่ถูกชะตากับยูกคยอมได้ยังไงกันนะครับ สงสัยจริง ๆ เลย

 

                “วันนี้เราต้องอยู่ทำงานถึงเย็นเลยน่ะ” ยูกยอมอธิบาย ไม่ลืมที่จะขอบคุณแบมแบมที่อุตส่าห์มีน้ำใจ (และทำให้เขาคิดเข้าข้างตัวเองไปได้นิดหน่อย) “ไว้คราวหน้า ถ้าพี่มาร์คไม่ว่าง เดี๋ยวเราจะกลับบ้านพร้อมแบมนะ”

 

                ผมก็แค่โยนเหรียญถามทางนะครับ...

 

                “พอเลยเอ็ง มากไปละ” คราวนี้เป็นมินฮยอกที่เริ่มจะเห็นเค้าลางอันตราย เขาสนิทกับยูกยอมพอสมควร แล้วก็รู้ว่าเพื่อนคนนี้ไม่ได้จริงจังอะไรกับการหยอกเล่นหรอก แต่ถ้าไม่บอกให้เบา ๆ ลงซะบ้าง เดี๋ยวมันจะได้กลายเป็นเรื่องใหญ่ในอนาคตแน่ ๆ “เล่นอะไรมีลิมิตบ้างมึง เดี๋ยวแฟนแบมมาได้ยิน โดนสาปพอดี”

                “สมควร” อิลฮุนสำทับ “ไปกันดีกว่าแบม วันนี้ต้องไปหาพี่มาร์คที่คณะเองไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวฉันเดินไปด้วย อยากกินนมปั่นร้านพี่ลู่หาน แวะวิดยาก่อนด้วยแล้วกันเนาะ”

                แบมแบมพยักหน้า เก็บของที่วางเกะกะอยู่บนโต๊ะให้ลงกระเป๋าเรียบร้อย ก่อนที่จะบอกลามินฮยอกและยูกยอม สองเพื่อนสนิทเดินจากโรงเรียนพร้อมกับเสียงหัวเราะ แบมแบมคุ้นเคยกับการเรียนที่เกาหลีมากขึ้น แต่บ่อยครั้งที่ยังคงโทรไปออดอ้อนพี่ชายและคุณหม่ามี๊ของเขาอยู่เสมอ

 

                อ่า ว่าแล้วก็คิดถึงจังเลยน้า~

 

                “เฮ้ย แบม!” อิลฮุนเรียกเพื่อนสนิท เพราะตัวเองก็มัวแต่เล่นมือถือเช่นกัน เลยไม่ทันได้เห็นว่ามีรถกำลังพุ่งสวนมา แต่มันก็น่าด่ารถคันนั้นชะมัด มีอย่างที่ไหนวิ่งไม่มองคนแบบนี้ “ดีนะยังไม่ทันได้ข้ามถนน เกือบโดนชนไปแล้วไหมล่ะ”

                แบมแบมชะงักค้าง ยังดีที่เมื่อกี้เขาไม่เดินทะเล่อทะล่าลงไปบนพื้นถนนเสียก่อน อาจจะผิดที่เขาด้วยส่วนหนึ่ง เพราะเอาแต่เดินเหม่อไม่สนใจรอบตัว แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีคนขับรถเร็วขนาดไหนในบริเวณโรงเรียนนี่นา

                “ใจหายหมดเลย” แบมแบมถอนหายใจ ดวงตาคู่สดใสไหวระริกด้วยความตกใจอยู่สักพัก ก่อนที่จะตั้งหลักได้และคว้ามือเพื่อนสนิทให้เดินไปด้วยกันเหมือนเดิม “ห้ามเล่นมือถือแล้ว เราก็จะไม่เหม่อด้วย รีบเดินให้ถึงวิดยากันเถอะเนาะ!

                “โอเคตามนั้น ให้ตายสิ แต่รถคันเมื่อกี้นี่มันน่าจริง ๆ เลยนะ” อิลฮุนยังไม่หยุดบ่น แบมแบมยิ้มบางกับท่าทางหัวเสียของเพื่อน แต่ถ้าสลับกันอิลฮุนเกือบจะถูกรถคันนั้นชนบ้าง เขาก็คงจะไม่ชอบใจไม่ต่างกัน

 

               

                รถเบนซ์สปอร์นสีขาวมุก... แบมแบมก็ไม่ได้อยากจะเก็บมาจดจำนัก แต่ภาพของรถคันนั้นที่ตัดหน้าเขาไปอย่างเฉียดฉิว เขาจดจำได้เป็นอย่างดี

 

                .

                .

 

                “นมปั่นโอรีโอ้สองแก้ว ใส่โอรีโอ้เยอะ ๆ เลยนะครับพี่ลู่หาน!” อิลฮุนตะโกนสั่งเจ้าของร้านหน้าหวาน วันนี้คนที่ร้านใต้คณะวิดยาไม่เยอะมากเท่าไหร่นัก ทำให้แบมแบมและเขาสามารถนั่งที่โต๊ะหน้าร้านได้ ปกติเคยมาทันที่ไหน เลิกเรียนทีไร ร้านพี่ลู่หานเต็มทุกที

                “ทำไมวันนี้เลิกเรียนเร็วล่ะเด็ก ๆ” ลู่หานถาม ปกติแล้วเขาจะเห็นเด็ก ๆ มาที่ร้านหลังสี่โมงครึ่งเป็นต้นไป “โดดเรียนหรือเปล่าเนี่ย น้องแบม ไม่งั้นพี่ฟ้องมาร์คนะ”

                แบมแบมยกมือขึ้นปฏิเสธเป็นพัลวัน

                “เลิกเร็วต่างหากครับ ทำการบ้านเสร็จแล้วด้วยน้า เลยรีบมาหาพี่ลู่หาน” เด็กน้อยแก้มกลมพูดเจื้อยแจ้ว ยังไม่หยุดโม้ว่าตัวเองนั้นคิดถึงฝีมือของพี่ลู่หานมากแค่ไหน “เดี๋ยววันไหนคงจะต้องมาลองเป็นลูกมือพี่ลู่หานบ้างแล้ว”

                “มาร์คคงยอมปล่อยให้เรามาหรอก”

                “นั่นสิ... มาร์คคงไม่ปล่อยให้แฟนมันมาทำอะไรลำบาก ๆ หรอกจริงไหม” ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงของลู่หาน แล้วก็ไม่ใช่เสียงของอิลฮุนอย่างแน่นอนไม่ต้องสงสัย แบมแบมหันไปหาต้นเสียงที่เขาคุ้นอย่างบอกไม่ถูก แล้วก็ได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ พร้อมกับอ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับผู้มาเยือน “ไง ไม่เจอกันนาน ยังจำพี่ซอกจินได้ใช่ไหมล่ะน้องแบม”

 

                ให้คิมซอกจินเป็นฝ่ายทักทายก่อนก็คงไม่เสียหายอะไร...

 

                “ผมคิดว่าพี่เรียนจบไปแล้วซะอีกนะครับ...”

                “ก็จบไปแล้วนั่นล่ะ เพียงแต่ว่าเรื่องอะไร ๆ มันยังไม่เข้าที่ข้างทางน่ะ เลยต้องกลับมาสะสางให้เรียบร้อยสักหน่อย...”

 

                จะได้ไม่ต้องมีเรื่องให้ค้างคาใจ ไหน ๆ ก็มีคนอยากจะกลับมาทวงสิทธิ์แล้วก็มาสร้างความวุ่นวาย ถ้าเพิ่มซอกจินเข้าไปอีกคน มันก็คงไม่แย่ไปกว่าเดิมหรอกจริงไหม

 

                ไม่สิ... บางทีเขาอาจจะทำให้อะไร ๆ มันดีกว่าเดิมก็ได้นะ...

                อย่าเพิ่งประมาทคิมซอกจินนะครับ อย่าลืมสิว่าผมชอบทำอะไรที่ทุกคนมักจะคาดไม่ถึงอยู่เสมอ... เคยบอกเอาไว้แล้วไงครับว่าเราจะเจอกันเมื่อวันที่ฟ้าสดใส

 

                ผมไม่ยื่นมือเข้ามา... คงจะไม่ได้หรอกนะครับ

 

TBC

 

#พี่มาร์คของน้องแบม อ้าว สวัสดีค่ะพี่ซอกจิน! มาไม่บอกไม่กล่าวกันเลยนะคะแหม่ พี่เขาคัมแบคแบบนี้ คงเดาได้ว่าจะต้องมีเรื่องวุ่นวายหลายหลากแน่ ๆ เชียวล่ะค่ะ ฮา~ แถมที่จริงแล้ว ตอนนี้มีนักแสดงคนใหม่ที่ไม่ใหม่มาแล้วด้วยนะ แต่ยังไม่บอกหรอกว่าเป็นใคร ไว้เจอกันตอนต่อ ๆ ไปก็แล้วกันเนาะ ~

ฝากด้วยนะคะ สำหรับภาคสองคงมีเนื้อหาไม่ยาวมากนัก อย่างมากก็คงจะเป็นสิบตอน ~

แล้วก็การเปิดจองสำหรับเล่มแรก > **เปิดจองรอบพิเศษครั้งที่ 1 ตั้งแต่วันนี้ ถึงวันที่ 19 มกราคมค่ะ ***
สั่งจองได้ที่ 
https://docs.google.com/forms/d/1Tfdha0XYkTLbr9UXglThqILAYCzjE2qPCJsH2hI0bkY/viewform?usp=send_form

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1,831 ความคิดเห็น

  1. #1780 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 19:42
    อย่าบอกนะ ว่าซูจีกลับมาน่ะ
    #1780
    0
  2. #1525 MandM (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 14:45
    โอ๊ยยจะมีเรื่องอะไรกันอีกเนี่ย

    จะเกิดความวุ่นวายไรอี๊กกกกก
    #1525
    0
  3. #1484 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 15:53
    ความวุ่นงายกำลังมาเยื่อนละ
    #1484
    0
  4. #1449 Little Rebel (@beam-rr) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 16:03
    พี่จินคัมแบค คนดีของน้องงงง พูดอย่างี้เหมือนซูจีจะกลับมาเลยนะ555555 ลุ้นๆๆ อย่ากลับมาเล้ยยยย
    #1449
    0
  5. #1419 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 22:46
    เอาแล้วไงเหมือนความวุ่นวายกำลังจะมาเยือน เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #1419
    0
  6. #1418 Sheeply (@sheeply) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 00:53
    เรื่องราวเริ่มจะซับซ้อนและวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆแล้วอ่ะ แต่คือชอบฉากมาร์คแบมหวานๆมากเลย อ่านแล้วละมุนละไม :)
    #1418
    0
  7. #1417 Piam'Mara (@night-tee) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 19:52
    มีคนตั้งใจจะชนน้องแบมใช่มั้ย

    ใครกัน แล้วนั้นกลับมาทำไมนะ

    วางแผนอะไรไว้
    #1417
    0
  8. #1416 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 18:15
    ต้วนมีแบมอยู่ข้างๆ มันต้องลบอดีตที่เลวรร้ายได้แน่ๆ นี่อิลฮุนกะยูคนี่จับคู่กันซะดีไหม อิอิ จินกลับมา โอ้วดูท่าจะวุ่นวายแฮะ
    #1416
    0
  9. #1415 Uwaanl. (@liewww) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 16:55
    อร้ากก โครตตื่นเต้นน แง้งงง *0*
    #1415
    0
  10. #1414 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 15:16
    โอ๊ะตายซอกจินคัมแบ็ค กับใครอีก อย่าบอกนะว่าเป็นคนที่ขับรถเกือบจะชนแบมแบม

    นี่จะมารวมหัวกันทำให้ความรักของมาร์คแบมสั่นคลอนหรือเปล่า ต้องเข้มแข็งนะมาร์คแบม
    #1414
    0
  11. วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 13:16
    การกลับมาอีกคนทำให้เรื่องมีสีสันเพิ่มอีกแล้ว
    #1413
    0
  12. #1411 Antz Love Pink (@pinkyantz1126) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 08:22
    โรคหวงแฟนของพี่มาร์คเป็นที่ร่ำลือไปเป็นวงกว้างทีเดียว 555555555 กีฬาไตรภาคีจะไม่มาบั่นทอนความสัมพันธ์ที่กำลัง แฮปปี้ของพี่มาร์คน้องแบมใช่ม้ายยยยยยย หวั่นใจจริงๆ -.-!!!
    #1411
    0
  13. #1410 CHACHAOLN (@chachaoln) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 06:12
    จิน!!! จะกลับมาาาาาา
    #1410
    0
  14. #1409 limitedear (@limitedear) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 03:47
    ไรท์เตอร์ทำเราค้าง TvT มาต่อเร็วๆนะค้าาา
    #1409
    0
  15. #1408 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 00:11
    ตายละแก -.- ซอกจินคัมแบ็ค มาพร้อมใครอีกคนไม่รู้ด้วย จะวุ่นวายขนาดไหนนิ
    #1408
    0
  16. #1407 oni (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 19:13
    เค้าชอบเด็กพี่มาร์คมากกกกก



    ดีใจที่กลับมา แบมยังเป็นกำลังใจที่ดีต่อพี่มาร์คเสมอ



    แบมเป็นเด็กที่จิตใจดีและเข้มแข็งมากเลยอ่ะน่ารักไม่หวั่นไหวกับความเจ็บปวดของคนพีได้ดีทีเดียว



    แบบนี้พี่มาร์คคงจะหายเจ็บปวดและไม่เสียเวลากับความรักในอดีตได้ในเร็ววัน



    ปล่อยให้ความทรงจำที่เจ็บปวดกลายเป็นพลังรักที่ยิ่งใหญ่ต่อแบมน่าจะดีกว่า
    #1407
    0
  17. #1406 praew (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 14:48
    น่ารักมากเลยยยยยยยยยย😊😉
    #1406
    0
  18. #1405 Absolute_1a (@phimchanokliew) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 12:10
    โอ้ยยยยยเขินนน >[]<~~~~~|||
    #1405
    0
  19. #1400 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 15:28
    มาร์คมีเรื่องอะไรให้เครียดขนาดนั้นนน๊าาาา ไม่เป็นไรนะมีแบมแบมอยู่ข้างๆแล้ว สู้ๆๆ ถ้าพร้อมก็เล่าให้น้องฟังซะ (ไม่ใช่อะไรหรอก ป้าก็อยากฟัง 5555)

    อยากเห็นแบมแบมไปเชียร์พี่มาร์คติดขอบสนามเนอะ คิคิ คงจะมีกำลังใจดีน่าดูเนอะมาร์คต้วน
    #1400
    0
  20. #1399 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 12:56
    น้องแบมเป็นเด็กน่ารักเสมอเลย ^^
    #1399
    0
  21. #1398 CHACHAOLN (@chachaoln) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 10:01
    ค่าาาาา!!! มาร์คอย่าแซวน้องสิ!
    #1398
    0
  22. #1397 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 00:53
    แอบม่าหน่อยๆ แต่จัดว่าไม่ม่า เอ๊ะยังไง 55555 เด็กอ้วนของพี่มาร์คน่ารักจุง
    #1397
    0
  23. วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 10:58
    เกาะติดมือถือ รอจ้า
    #1393
    0
  24. #1391 CHACHAOLN (@chachaoln) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 01:56
    กีสสสสสส!!! รอค่าาาาาาาา
    #1391
    0
  25. #1388 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 19:43
    รออ่านนะ เป็นกำลังใจให้นะจ้ะ

    #1388
    0