[GOT7fiction] adorable baby { Markbam } / -ลงชื่อรับเงินคืน-

ตอนที่ 20 : markbam baby - last chapter -1000%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,538
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    11 มิ.ย. 57

GOT 7 Fiction

Adorable baby  Mark x Bambam

By bpuppyy_

Markbam

Baby  17

Last chapter

 

 

                ไอ้พี่มาร์คคคคคค คืนนี้มึงว่างใช่ไหมครับ อิมแจบอม ชายหนุ่มเจ้าสำราญที่เพิ่งจะได้ฤกษ์งามยามดีสละโสดกับทีเอวิชาอาร์ท กำลังส่งเสียงตามสายมาหาสหายผู้เป็นเจ้าชายน้ำแข็งในตำนาน

                ตอนนี้มันเป็นแค่ตำนานจริง ๆ นะครับ เพราะเดี๋ยวนี้ไม่มีแล้ว น้ำขงน้ำแข็งอะไร๊ มีแต่ไอ้มาร์คคนอบอุ่นของน้องแบมแบมเท่านั้นแหละครับ

            ปล.แต่กับเพื่อนกับฝูง ที่จริงมันยังประหยัดถ้อยคำเหมือนเดิม แจบอมฟ้อง

“คิดว่าว่าง”

                ดีมากครับ คืนวันศุกร์แบบนี้มึงจะไปไหนได้ เพราะงั้นขอเชิญรวมตัวที่บ้านของประธานอิมตั้งแต่เวลาหกโมงเย็นเป็นต้นไปนะครับ แล้วจุดมุ่งหมายก็ถูกพูดขึ้นในที่สุด นี่คือคำสั่งนะไอ้มาร์ค ไม่ใช่คำชวนแต่อย่างใด กูเปิดบ้านให้พวกมึงปาร์ตี้เลยนะเว้ย

“มึงอยากอวดแฟนมึงก็บอกมา”

               

                ไอ้มาร์ค ต้วนแม่งรู้ทัน ... เออครับ ผมยอมรับแต่โดยดี แจบอมอยากอวดแฟน มีสองความหมายในที่นี้นะครับหนึ่งคืออยากให้แฟนมั่นใจว่าอนาคตอยู่กับผมนี่ไม่ลำบากแน่ ๆ เพราะนอกจากพ่อแม่ผมจะรวยแล้ว ผมยังมีกิจการที่มั่นคงอีกต่างหาก ต้องโชว์ครับบอกเลย ส่วนสอง สำคัญมากกว่าข้อแรก คือผมอยากอวดให้เพื่อน ๆ และคนรู้จักของผมได้รู้ว่าแฟนน่ารัก ประเด็นมันก็มีอยู่เท่านี้อ่ะครับ...

                แจบอมนี่โคตรเจ๋งเลยนะครับว่าไหม

 

                เหอะน่าเรื่องของกู มานะเว้ย ไอ้แจ็คไอ้โอก็มา พาน้องแบมมาด้วยล่ะ จะได้ครบถ้วนกระบวนความ เพราะไอ้สองคนนี้ดูเหมือนจะพาว่าที่แฟนมาปรากฏตัวเหมือนกัน

 

                อาจจะเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเซฮุนกับเจ้าของร้านขนมหวาน... เดินควงคู่กันมาเปิดตัวให้เพื่อน ๆ ได้รู้กันก็ได้นะครับนะ แหม่ คู่นี้ชอบแอบไปนัดเจอกันครับ ไม่รู้ว่าจะหลบซ่อนไปทำไม ยังไงคนก็รู้กันทั้งมหาลัยอยู่ดี    

                ส่วนไอ้แจ๊คสัน ได้ข่าวว่าพากันไปย้ายของเข้าเรือนหอ เอ้ย เข้าคอนโดด้วยกันไปเรียบร้อย เพิ่งจะตกลงกันรู้เรื่องไม่กี่วัน มันไปคะยั้นคะยอจนน้องยองแจทนรำคาญ(?)ไม่ไหว สุดท้ายก็ยอมให้มันขับรถไปขนของจนได้

 

                ตื้อเท่านั้นที่ครองโลกจริง ๆ ครับ พิสูจน์โดยหวังแจ๊คสัน ยืนยันนอนยันโดยสุดหล่ออย่างอิมแจบอม แล้วก็โอเซฮุนคนมึนงงยอมจำนนให้กับการทำตามคติอย่างเสียไม่ได้

 

                ตกลงว่าคืนนี้เจอกันนะไอ้มาร์ค ให้สายได้ แต่ห้ามไม่มา โอเค๊?

“เออ เจอกัน” สั้น ๆ ง่าย ๆในแบบฉบับมาร์ค ต้วนเช่นเคย

 

                เด็กชายแก้มกลมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มาร์คได้แต่ฟังแล้วกระพริบตาปริบ ๆ ด้วยเพราะอยากรู้บ้างว่าพี่มาร์คกำลังคุยอะไรกับเพื่อนสนิท พอเห็นอีกคนวางสาย เด็กน้อยก็เลยรีบส่งคำถามไปหาพี่ชายด้วยความว่องไว

            ก็แบมอยากรู้ง่ะ

 

“พี่แจบอมเหรอครับพี่มาร์ค”

“อ่าฮะ คืนนี้มันบอกให้ไปบ้านมัน ปาร์ตี้เปิดตัวแฟนมั้ง เห่อจริง ๆ” มาร์คว่า อดไม่ได้ที่จะแอบแขวะเพื่อนสนิท นึกอยากจะดีดกระหม่อมของไอ้อิมแจบอมดูสักที เขาไม่ใช่พวกคิดมากหรือคิดเล็กคิดน้อย แต่ไอ้การที่มันปิดเรื่องไปตามจีบทีเอวิชาเรียนที่พวกเขาลงด้วยกัน โดยที่พวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลยนี่มัน...

                โอเค มาร์คยอมรับว่าเขากับไอ้เซฮุนคงใส่ใจเรื่องการเรียนวิชานี้ รวมไปถึงสังเกตความเปลี่ยนแปลงของไอ้แจบอมน้อยไป พอมารู้อีกทีเลยกลายเป็นว่าเพื่อนรักคว้าอาจารย์ไปเป็นแฟนซะแล้ว

                แค่เวลาไม่กี่เดือนที่ผ่านมา... ชีวิตของพวกเราทั้งหมดดูจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมาก... มากเลยจริง ๆ

“แบมไปด้วยได้ใช่ไหม ไปด้วยน้า ๆ พี่มาร์คจะไม่ทิ้งแบมให้นั่งเหงาอยู่ที่ห้องคนเดียวใช่ไหมครับ ไม่งั้นแบมอาจจะต้องไปชวนเพื่อนมาเล่นด้วยกันนะ”

 

                ไม่รู้ที่พูดออกมาแบมแบมคิดมากหรือไม่ แต่บอกได้เลยว่ามาร์ค ต้วนคิดนำไปแล้วว่าเพื่อนคนที่ว่ามันจะเป็นใคร ในคอนโดนอกจากคิมยูกยอมน้องของพี่แทคยอน แบมแบมก็ไม่ได้รู้จักกับใครแล้ว

                ฝันไปเหอะว่ามาร์คจะยอม

 

“ถึงแบมจะบอกว่าไม่อยากไป ยังไงก็ต้องไปอยู่ดี” มาร์คตอบ ยิ้มบาง ๆ ให้กับเด็กน้อยของเขาที่กำลังตาเป็นประกายด้วยความดีใจ

 

                เด็กน้อยเคยเป็นยังไง ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม เป็นเด็กที่ทำให้มาร์คไม่เป็นตัวของตัวเอง...

 

“ถ้างั้นแบมไปเก็บกระเป๋า แล้วก็อาบน้ำแต่งตัวดีกว่า เดี๋ยวแบมช้าแล้วไปหาพวกพี่ ๆ สายเนาะ พี่มาร์คนั่งรอตรงนี้ก่อนน้า เดี๋ยวแบมจะรีบทำทุกอย่างให้เสร็จเร็ว ๆ เลยเนาะ!

“อืม ถ้าเกิดว่าออกจากคอนโดเร็วหน่อย พี่จะพาไปแวะดูแมวก่อนแล้วกัน”

 

            แมว?

            จริงอ้ะ?!

 

“แบมไม่ได้หูฝาดใช่ไหมพี่มาร์คคคคคคคคค แบมอยากเลี้ยงแมวจริง ๆ นะ พี่มาร์คจะพาไปซื้อจริงอ้ะ พูดแล้วน้า ~ กันต์พิมุกต์รีบหันกลับมาขอคำยืนยัน จากที่ตั้งตัวจะเข้าไปอาบน้ำ กลายเป็นว่าตอนนี้เข้ามานั่งเกาะแขนของคนอายุมากกว่าด้วยสายตามีความหวังอย่างแท้จริง

 

                ยิ่งทำให้มาร์คคิด... เขาคิดว่ามันคงคุ้มค่ามากกับการแหกกฎของคอนโดนี้ แล้วซื้อแมวมาให้แบมเลี้ยงสักตัว

 

“พูดจริง ๆ สิ พี่เคยโกหกแบมด้วยเหรอ”

“ม่าย”

“งั้นก็รีบไปอาบน้ำได้แล้วไป อ้วน” มาร์คแกล้งว่า ชายหนุ่มดีดนิ้วลงบนหน้าผากของเด็กน้อยเบา ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว ยิ่งเห็นแบมแบมยู่หน้า ยกมือลูบตรงที่ถูกดีดลงไปป้อย ๆ เขาก็ยิ่งรู้สึกอยากแกล้งเด็กอ้วนคนนี้มากเข้าไปใหญ่

                แล้วสุดท้ายมาร์คก็ห้ามตัวเองไม่ไหวจนได้... มาร์คจับมือของเด็กน้อยที่ลูบหน้าผากของตัวเองอยู่ให้ออกห่าง ก่อนจะทดแทนด้วยการประทับริมฝีปากลงไปเบา ๆ เพื่อเป็นการปลอบใจ ...

                ก่อนจะละใบหน้าออกมาช้า ๆ ปัดปรอยผมที่ปรกระอยู่ข้าวพวงแก้มใสด้วยความเอ็นดู บรรยากาศแสนหวานที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้า ช่างตรงข้ามกับก้อนเนื้อใต้อกซ้ายของคนทั้งสองที่กำลังเคลื่อนไหว... อย่างบ้าคลั่งรุนแรง

 

                เพราะรอยยิ้มที่ค่อย ๆ ระบายจากใบหน้าของพี่มาร์ค... เจ้าตัวจะรู้ไหมนะว่ากำลังทำให้หัวใจของกันต์พิมุกต์เต้นแรงมากแค่ไหน

                เพราะใบหน้าที่เขินอายจนขึ้นสีเรื่อของแบมแบม... เจ้าตัวจะรู้ไหมนะว่าทำให้หัวใจที่เคยเฉื่อยชาเต้นเป็นบ้าเป็นหลังจนจับจังหวะไม่ได้แบบนี้

 

“บ... แบมว่าแบมไปอาบน้ำดีกว่าเนาะ เดี๋ยวพี่มาร์คจะได้อาบต่อ แล้วเราจะได้ไปกันเล้ย” น้ำเสียงสดใสที่ติดจะยังสั่นเครื เพราะความเขินน้อย ๆ ดังขึ้นเป็นประโยคสุดท้าย มาร์คพยักหน้ารับ ก่อนที่นั่งมองเด็กแก้มกลมที่ลุกขึ้นวิ่งดุ๊ก ๆ เข้าไปภายในห้องด้วยความขบขันระคนเอ็นดู

 

                ไม่รู้ว่าปริมาณความน่ารักน่าเอ็นดูในตัวแบมแบมมีมากแค่ไหน เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร มาร์คก็รู้สึกว่าเขาชอบมากอยู่ดี

            หรือบางทีอาจจะเป็นเขาเอง... ที่ผิดปกติไปแล้วก็ได้ล่ะมั้ง

 

*

 

                ความรักทำให้มนุษย์ทุกคนยอมทำอะไรได้ทุกอย่าง...

                มนุษย์หน้าหล่อ(เสียเปล่า)ที่มีชื่อจริงว่าเซฮุน นามสกุลว่าโอก็ไม่ต่างจากมนุษย์ทั่วไป... ฉันใดก็ฉันนั้น 

 

ไอ้เช็ดแม่ม เชี้ยโอเซ อะไรดลใจให้มันทำหัวสีประหลาดแบบนี้วะ คนเหี้ยไรมีเจ็ดสีไล่อยู่บนหัวเดียว โห เกราะเจ็ดสีมณีเจ็ดแสงป้ะเนี่ย มึงเป็นสายรุ้งเหรอสาส ทานน้ำไหมครับน้องเซครับ รุ้งกินน้ำมาเชียวนะมึง” ยาวไปครับ อิมแจบอมสามารถหาเรื่องมาแซะได้ยาวไป

 

            ก็นั่นไง... ผมว่าละครับว่าไอ้แจบอมจะต้องทำการประจานผมเป็นคนแรก

 

                ครับ ณ บัดนี้เส้นผมทั้งศีรษะที่เคยมีเพียงสีเดียวประทับอยู่เท่านั้น กระผมนายเซฮุน นามสกุลโอ ได้อัญเชิญสีรุ้งทั้งเจ็ดมาประดับลงบนเส้นผมทุกเส้นเป็นที่เรียบร้อย

                นี่ถ้าไม่หล่อพ่อผมคงไล่จากบ้านแล้วอ่ะ โชคดีนะที่พ่อบอกว่าเซฮุนโชคดีที่หน้าหล่อเหมือนพ่อ ทำผมสีแบบนี้เลยพอไปวัดไปวาได้ ไม่ต้องถามถึงแม่ครับ สงสัยท่านจะชินกับการที่ผมทำอะไรประหลาด ๆ ไปแล้วล่ะ คุณแม่สุดที่รักของผมเลยได้แต่ส่ายตาแล้วไม่พูดอะไร ในกรณีเหล่านี้ โอเซฮุนขอยกให้เป็นความดีความชอบของหน้าตาที่หล่อเหลาเอาการ

                คิดว่าผมหลงตัวเองอยู่ล่ะสิ ใช่ครับ ผมรู้ตัว ฮิฮิ แต่ที่จริงตอนนี้กำลังเสียเซลฟ์มากครับ บอกเลยว่ายิ่งได้ยินเสียงขำกวนส้นตีนของไอ้แจบอมดังลั่น มันยิ่งทำให้โอเซฮุนอยากจะทึ้งหัวให้รู้แล้วรู้รอดกันไป

 

                แต่สำคัญกว่าไอ้แจบอมนะครับ คือพี่ลู่หานว่าที่คนร่วมชีวิตในอนาคตของผมนี่ก็ยืนหัวเราะคิกคักถูกใจไม่ได้ต่างกับไอ้แจบอมเลย นี่ถ้าผมจะไล่เตะเพื่อน ผมก็ต้องเตะลู่หานด้วยจริงไหม

                ไม่ครับไม่ เซฮุนแค่คิดก็รู้สึกผิดแล้วครับ เพราะงั้นถือว่ายกประโยชน์ให้ไอ้เชี้ยจอบอหัวโต

 

“สัส มึงไม่ต้องมาพูดมาก กูจะทำยังไงก็หล่อเสมอต้นเสมอปลายน่า ใช่ป่ะลู่หาน” สอบถามว่าที่แฟนในอนาคตด้วยความมั่นใจ ทว่ากลับต้องขมวดคิ้วและแสดงท่าทีงอแงออกมาอีกครั้ง เมื่อเห็นเพียงใบหน้าสวยหวานที่ยังแฝงแววขบขันอยู่ในที

 

โอ๊ย ถ้าไม่ติดว่าผมรักลู่หานชิบหาย ผมคงกระโดดเข้าไปดีด(?)ลูกกะตาสวย ๆ ให้หายหมั่นเขี้ยวกันไปเลยครับ ปัดโธ่! ก็ไอ้ที่มีเจ็ดสีอยู่บนหัวขนาดนี้ ก็เพราะพี่ลู่หานแสนสวยคนดีของทั้งมหาลัยเขาท้าทายไว้ไง แล้วทีนี้เซฮุนเลยไปรื้อฟื้น แกล้งลองทำเป็นถามหยั่งเชิงดูอีกสักที...

เผื่อเซฮุนโอคนนี้จะเลื่อนระยะเวลาการคบหากันขึ้นมาได้ เออ! ผมยอมรับแบบลูกผู้ชายที่โคตรหล่อ ตอนนี้แม่งโคตรอิจฉาไอ้จอบอชิบเป๋งเลยเว้ยครับ เห็นแม่งทำเงียบ แxกเรียบเลยไอ้ซั๊ซ!

 

                เดี๋ยว อย่าให้ผมโมโหนะ แม่งจะแฉให้หมดเลยว่าไอ้จอบอแอบกินเล็กกินน้อยแค่ไหน อย่า อย่าให้ได้มีโอกาสแฉ แหม่ เหมือนมันจะทำดีใช่ป่ะครับ แต่จริง ๆ มันก็แอบมีเรื่องเลวซ่อนไว้อยู่อ้ะ ไม่สะอาดบริสุทธิ์หมดจดและผุดผ่องเหมือนน้องเซฮุนของลู่หานหรอกครับ

                อะไร ผมไม่ได้โม้นะ ไม่ได้แกล้งบลัฟไอ้จอบอด้วย

 

“เออออออออ มึงมันหล่อใสไร้สมองที่สุดในมหาลัยเราละ อันนี้น่าจะถูกต้องมากกว่าที่มันบอกว่ามันหล่อเสมอต้นเสมอปลายใช่ป่ะครับพี่หาน” แจบอมว่า ลงท้ายด้วยการหันไปถามเจ้าของร้านขนมหวานที่ค่อนข้างจะคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

                โอเซฮุนอยากจะพุ่งเข้าไปดีดฟันหน้าอิมแจบอมหลายครั้ง แม่ง บอกให้เรียกลู่หานว่าพี่ลู่หาน ไอ้เพื่อนฟันจอบนี่ก็ยังชอบเรียกพี่หาน ๆ อยู่ได้ แมนชิบหายป่ะครับว่าที่แฟนผม

 

“คงใช่ พี่ก็คิดว่าน่าจะเหมาะกับเซฮุนมากกว่า ฮ่า ๆ” ลู่หานรับมุก ก่อนที่จะหัวเราะออกมาอีกยกใหญ่เมื่อได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของรุ่นน้องงุ้มงอลงอย่างคนขี้งอน

                โธ๊ แจบอมอยากจะเดินเข้าไปยัน ทำเป็นเด็กเลยนะมึงไอ้เซฮุน

“เข้าไปนั่งเล่นในบ้านก่อนก็ได้ อีกสักพักค่อยออกไปตรงสระว่ายน้ำ หยิบเบียร์ตามสบายนะพี่หาน ฝากดูแลไอ้สติเสียนี่ด้วยครับ”

                แหม อิมแจบอม ไอ้คนสติดีพร้อมทุกด้าน เจอกูแฉแน่สาส

“เชี่ยเซฮุน มึงกำลังคิดชั่วอยู่ใช่ป่ะ อย่าหวังเลยนะครับ เพราะช่วงหลังกูทำตัวดีมากกกกกแบบนอนสต๊อปอ่ะ จินยองก็รับรู้ตลอดเวลา เพราะงั้นมึงไม่มีทางสร้างความร้าวฉานให้พวกกูได้หรอก ขอบอกเลย”

“มึงนี่แม่งรู้ทันกูนะไอ้สัส! เออ กูไม่ยุ่งกับมึงก็ได้ ชิ! ลู่หาน รอผมด้วยดิ อย่าเพิ่งรีบเดินนนนนนนน”

 

                ขอให้เซฮุนโชคดี มีอย่างที่ไหน คิดอะไรก็ไม่เคยเก็บอาการทุกสิ่งอย่างที่คิดเอาไว้ได้เลย

 

 

                เจ้าของบ้านหลังใหญ่ทักทายกลุ่มเพื่อนที่ค่อย ๆ ทยอยกันเข้ามาด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม เสียงพูดคุยจอแจไม่ได้ทำให้เกิดความน่ารำคาญแต่อย่างใด แน่ล่ะ นี่อิมแจบอมนะครับ ไม่ใช่มาร์ค ต้วนที่รักสันโดษอะไรแบบนั้น

                ผมชอบงานสังสรรค์ ค่อนข้างจะชอบมากเชียวล่ะ...

 

“แจบอม!

 

                แต่รู้ไหมครับ ตอนนี้ผมชอบปาร์คจินยองมากกว่านะ...

ไม่ได้แกล้งพูดหยอดนะครับ ผมชอบปาร์คจินยองที่เป็นทีเอวิชาอาร์ท ชอบคนที่สามารถขโมยหัวใจของผมไปได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า ถ้าหากไม่คว้าเอาไว้ให้ได้ สงสัยว่าชาตินี้แจบอมจะไม่มีเนื้อคู่อีกแล้วล่ะครับ

                เว่อร์ใช่ป่ะครับ เอาน่า คนมีความรักก็แบบนี้

 

“มาถึงแล้วเหรอครับจินยอง เพื่อนผมยังมากันไม่ครบเลย แต่ไม่เป็นไรครับ ช่างไอ้พวกนั้นมันก่อน จินยองหิวไหม เดี๋ยวผมพาไปกินอะไรรองท้องก่อนนะ” แล้วเพื่อนร่วมงานปาร์ตี้ที่แจบอมเพิ่งจะเข้ามาทักทายก็ไร้ความหมายในทันใด หลังจากที่เจ้าของตำแหน่งคนรักของแจบอมเดินเข้ามาภายในงาน  “พวกมึงตามสบายนะ เดี๋ยวกูพาจินยองเข้าไปในบ้านก่อน คืนนี้เมาได้ แต่อย่าเมาหัวทิ่มตกน้ำนะเว้ย กูไม่ตามเก็บพวกมึงนะ ฮะ ๆ”

 

                ผมแม่งโคตรใจกว้างเลยว่ะครับว่าไหม

 

“โห นี่ชวนเพื่อนมาซะเยอะเลยนะ อะไรจะขนาดนั้นพ่อนักธุรกิจใหญ่” จินยองแกล้งแซว “พ่อแม่ไม่บ่นนายแย่เหรอ เล่นพาเพื่อนมาถล่มบ้านแบบนี้ ที่จริงฉันคิดว่าจะมีเพื่อนสนิทของนายไม่กี่คนซะอีก”

“อ๋อ พวกท่านไม่ว่าหรอก อีกอย่างผมอยากบอกให้ทุกคนรู้ไง ว่าผมมีแฟนละ แฟนน่ารักด้วย ชื่อปาร์คจินยอง”

 

                อวดครับอวด มีแฟนต้องอวดให้ชาวบ้านชาวช่องรู้ให้หมด คนนี้ผมจริงจัง

               

“โคตรเว่อร์ แต่ก็ไม่เห็นแนะนำให้รู้จักใครนี่นา...”

“จุดประสงค์ไม่ใช่ไอ้พวกนั้นหรอกครับ ที่จริงแค่อยากปาร์ตี้เพราะใกล้สอบ ใกล้ปิดเทอม” เอาง่าย ๆ คือนอกจากอยากอวดสรรพคุณตัวเอง แจบอมอยากแก้เครียดด้วยครับ ไม่ต้องมองผมแบบนั้นน่า ไม่ได้ปาร์ตี้ทุกวันสักหน่อย “ไม่ต้องรู้จักไอ้พวกนั้นหรอก เดี๋ยวมันมาตามจีบจินยอง ผมไม่ไว้ใจ”

“ไปกันใหญ่ แบบนี้อยู่ด้วยกันสองคนไปเลยไหมล่ะ”

“ได้เหรอ?!

“เดี๋ยวดีดลูกตาแตก” ไม่พูดเปล่า จินยองทำท่าจะประทุษร้ายเข้าที่ดวงตาของยอดชายแจบอมอย่างที่ว่า พอเห็นท่าทางตกใจ ทีเอคนเก่งก็ขำอย่างชอบใจ

                ที่จริงส่วนนึงที่ทำให้เขาชอบอิมแจบอมก็เพราะแบบนี้ คน ๆ นี้มีหลายบุคลิก มีหลายอย่างที่ทำให้เขารู้สึกถึงความสุข ความอบอุ่น ความปลอดภัยและความมั่นคง(อย่างไม่น่าเป็นไปได้) เมื่ออยู่ด้วยกัน

                ตอนแรก ๆ จินยองก็ไม่ได้เปิดใจ แต่มารู้ตัวอีกที ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้รับอิมแจบอมให้เข้ามาอยู่ในชีวิตง่าย ๆ ไปซะแบบนี้

“ดีใจด้วยนะที่ได้Aอ่ะ” แจบอมยักคิ้วรับ ยิ้มกว้างก่อนที่จะตอบกลับไปว่าเหตุผลที่ทำให้คนรัก(?)เรียนอย่างหนุ่มเจ้าสำราญเปลี่ยนไปได้ ก็คือผู้ช่วยอาจารย์ที่ชื่อว่าปาร์คจินยอง

 

                เกือบจะโรแมนติคแล้วล่ะ...

 

แหวะ น้ำเน่าซะไม่มีอ่ะ! คิดว่าไม่มีใครได้มึงเลยมั้งไอ้แจบอม! โหยยยยยยยยย กูก็ว่าตอนนั้นทำไมมึงตั้งใจอ่านชีทอะไรนักหนา แหม่ ที่แท้ก็ตั้งใจเรียนหวังผล”

                แจ๊คสัน หวังน่าจะโผล่มาช้ากว่านี้สักหน่อย อย่างน้อย ๆ ควรจะรู้จังหวะ หนุ่มหน้ามน(?)คนฮ่องกง อาจจะคอยให้คนทั้งสองที่เพิ่งตกลงปลงใจกัน สามารถพูดคุยกระหนุงกระหนิงโดยปราศจากมาร(?)มารบกวน

 

                แต่หวังแจ๊คสันคนขี้อิจฉา... ยอมไม่ได้

 

“เชี่ยหวัง มึงมาไม่ให้ซุ่มให้เสียงวะ บ้าป่ะเนี้ย!

“เอ้าไอ้สัส แล้วที่กูแหวะใส่หน้ามึงนี่ไม่ได้เป็นเสียงไง๊ โอ๊ย เจ็บอ้ะ” ชะงักบทสนทนาไปชั่วครู่ และเมื่อถูกเรียกสติ สายตาของแจ๊คสันก็ไปหยุดอยู่ที่จินยองอย่างช่วยไม่ได้ “อุ้ย ขอโทษครับที่หยาบคาย คือที่พูด ๆ ไปทั้งหมดนี่ด่าไอ้แจบอมนะ ผมไม่ได้ต้องการล่วงเกินผู้ช่วยอาจารย์ปาร์คนะครับ”

 

                แก้ตัวก่อนครับ ไม่ต้องสงสัยเลยว่ารู้ตัวได้ยังไง เพราะแรงหนัก ๆ ที่กระแทกลงบนหลังเท้า ซึ่งเดาไม่ยากเลยว่ามาจากส้นของใคร เรียกสติให้แจ๊คสัน หวังได้หันหน้าไปมองทางปาร์คจินยองที่กำลังกึ่งเครียดกึ่งขำอยู่ใกล้ ๆ กับอิมแจบอม

            ถูกต้องแล้วครับ คนที่เหยียบตีน เอ้ย เหยียบไปบนเท้าของน้องหวังแบบไม่ได้เกรงใจ หรือว่ากลัวกระดูกของผมจะหักเลยคนนั้น ไม่ได้เป็นใครที่ไหนครับ รูมเมทที่เป็นว่าที่คนรักของผมนั่นเองที่เป็นเจ้าของผลงาน

 

                ชเวยองแจครับ... เท้าหนักขนาดนี้นี่ทำพี่หวังพิการได้เลยนะ

 

“สมน้ำหน้ามึงไอ้แจ๊ค ไงน้องยองแจ แต้งกิ้วที่มาด้วยกันกับไอ้หวัง มันจะได้มีคนคอยคุมความประพฤติสักที” แจ๊คสันนี่เป็นคนดีนะครับไม่ใช่นักโทษ เดี๋ยวตะบันหน้าแม่งเลยไอ้แจบอม

                มีแฟนแล้วปากดีเลยนะ เดี๊ยะ ๆ

“หวัดดีครับพี่แจบอม”

“จินยอง นี่ไอ้แจ๊ค ส่วนน้องคนนี้ชื่อยองแจ แต่สองคนนี้ไม่ได้เรียนมหาลัยเรานะ มันเรียนที่ S กัน แต่ที่นั่นไม่ค่อยไม่คนคบไอ้หวัง มันเลยต้องมาอยู่กับพวกผมประจำ”

“มากไป! สามหาวมากไอ้ซั๊ซ ไม่มีคนคบที่ไหน ระดับนักกีฬาฟันดาบหวังแจ๊คสัน มีแต่คนฝันจะเข้าหาทั้งนั้นแหละเว้ย!

 

                ยองแจอยากจะทิ้งตัวลงไปนั่งด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ ให้ตายสิ เขาไม่คิดว่าใครบนโลกนี้จะสามารถยกยอตัวเองได้เท่าพี่แจ๊คสันอีกแล้วล่ะ

                (ซึ่งชเวยองแจอาจจะได้รู้ในอนาคตอันใกล้นี้ ว่านอกจากจะมีแจ๊คสันแล้ว สิ่งมีชีวิตที่เป็นเพื่อนสนิทของหวัง อย่างโอเซฮุน อิมแจบอมก็มีลักษณะนิสัยไม่ได้ต่างกันสักเท่าไหร่เลย)

“ยินดีที่ได้เจอนะครับ ฮะ ๆ แจ๊คสันนี่พูดเก่งดีนะ”

“หล่อด้วยครับ”

“พอเหอะครับพี่แจ๊ค เอ้อ แล้วนี่มาร์คกับน้องแบมมายังอ่ะครับพี่แจบอม ผมไม่ได้คุยกับมันเลย แต่เท่าที่รู้ มันบอกมันจะมาใช่ป่ะครับ”

“อ่าฮะ เดี๋ยวมันคงมา เข้าไปข้างในก่อนดิ ไอ้โอกับพี่หานอยู่ด้านในละ”

“เจ้าของร้านขนมหวานมาด้วยเหรอวะ ดีเลยงั้น กูจะเข้าไปปั่นกระแสว่าไอ้เหี้ยเซแม่งพังมากแค่ไหนเดี๋ยวนี้แหละ น้องยองแจ พี่หวังขอไปทำภารกิจก่อนนะครับ!

 

                ก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่เลยว่าไหม...

                ชเวยองแจเชื่อว่าทุกคนคงคิดเหมือนกันกับที่เขาคิดนั่นล่ะ หวังแจ๊คสันกับเซฮุนโอ บางทีก็ไม่น่าที่จะโตขึ้นมาด้วยกัน...

                ไม่อย่างนั้นโลกคงสงบสุขมากกว่านี้

                อย่างน้องก็โลกของเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับสองคนนั้นล่ะนะ

 

*

 

 

-50%-

 

*

 

“โหยพี่ลู่หาน อย่าให้หวังได้แฉไอ้เซฮุนนะครับ แม่งแบบ...” แจ๊คสัน หวัง ชายหนุ่มผู้อพยพจากฮ่องกงมายังเกาหลีกว่าสามปี บัดนี้กำลังรัวภาษาจีนใส่พี่ชายหน้าหวานอย่างไม่มีหยุดยั้ง เรียกได้ว่าไม่ว่าจะเป็นภาษาใด ๆ ในโลกนี้ มนุษย์ที่ชื่อแจ๊คสันก็จะไม่มีวันย่อท้อต่อการสนทนา

            เห็นหน้าตาไร้สาระแบบนี้ แต่มีดีที่พูดได้ห้าภาษานะครับ ฟังรู้เรื่องทุกภาษา แต่ว่ามีอยู่ภาษานึงที่หวังแจ๊คสันทั้งพูดไม่รู้เรื่อง แถมยังฟังไม่รู้ความ ทุกคนในกลุ่มลงความเห็นกันว่า ภาษานั้นคือภาษามนุษย์

 

            โถ... พ่อเทพบุตรตกสวรรค์

 

“เชี้ยแม่งพูดไรวะ ไอ้จอบอ มึงจัดการดิ๊ กูไม่ไหว จะโมโหละนะ”

            โอเซฮุนพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด เท้าของชายหนุ่มหล่อเสียเปล่าที่นั่งอยู่แนบชิดเจ้าของร้านขนมหวาน ถูกยื่นไปสะกิดเพื่อนรักยิก ๆ โดยไม่สนใจสายตาใคร

            ปฏิบัติตนดั่งว่าไม่มีปาร์คจินยองนั่งมองอยู่ใกล้ ๆ รวมไปถึงชเวยองแจและพี่ลู่หานที่ได้แต่ขบขัน รวมไปทั้งปวดประสาทกับท่าทางเหมือนเด็กถูกขัดใจของเซฮุน

 

            ถ้าหน้าตาดีน้อยกว่านี้ คงได้มียันโครมกันไปข้าง (โดยไม่ต้องคาดเดา ไม่ต้องบอกเลยว่านั่นคือเป้าหมายที่ชเวยองแจอยากทำ)

 

“พี่แจ๊คสัน จะพูดจีนให้คนอื่นงงทำไมวะพี่ นี่อยู่เกาหลีนะ ผมฟังไม่รู้เรื่อง คนอื่นก็ด้วย ไม่คิดว่าอยากคุยด้วยบ้างเหรอครับ จริงไหมพี่ลู่หาน” ยองแจว่า “พี่ลู่หานคงเบื่อที่ต้องฟังพี่แจ๊คสันรัวใส่อยู่ฝ่ายเดียวแน่ เพราะงั้นพูดเกาหลีเหอะว่ะพี่”

            ครับ... คิดว่าแจ๊คสัน หวังมีภูมิต้านทานในการต่อสู้กับชเวยองแจมากแค่ไหนกัน...

            คำตอบมีอยู่ว่า...

“ที่จริงพูดเกาหลีก็ดีเนาะ แหะ ๆ เฮ้ย พี่ลู่หาน ตกลงว่าพี่จะยอมคบกับไอ้เซฮุนจริง ๆ เหรอครับ เนี่ยผมอยากจะยุแยง เฮ้ย แนะนำอีกที...”

“มึงเงียบไปเลยนะไอ้หวัง! ไม่งั้นกูจะสาปให้น้องยองแจแม่งย้ายของจากห้องมึงเดี๋ยวนี้เลยอ้ะ!

 

            ลากผมไปเกี่ยวทำไม... ชเวยองแจถอนหายใจ ส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนที่จะทิ้งตัวพิงหลังกับโซฟาตัวนุ่มนิ่ม ไม่ลืมที่จะหยิบป๊อบคอร์นที่ถูกตั้งอยู่บนตักตลอดเวลาเข้าปากไปเรื่อย ๆ เพื่อความเพลินไปในตัว

 

            จริง ๆ ที่เห็นว่ายองแจเหมือนจะรำคาญคนพวกนี้ มันก็ไม่ใช่หรอกครับ ตลกแล้วก็สนุกดีเหมือนกัน ชีวิตทุก ๆ วันของยองแจมีสีสันขึ้นมาก... ตั้งแต่วันที่มีคนชื่อแจ๊คสัน หวังเดินเข้ามา

            แล้วดูท่าว่าหลังจากนี้ไป... คงได้มีสีสันผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามาสาดลวดลาย จนชีวิตที่เคยเรียบง่ายของยองแจได้เต็มไปด้วยสีสันฉูดฉาดสะดุดตาแน่ ๆ ล่ะ มั่นใจได้แบบไม่ต้องสงสัยเลย

 

“โอ๊ย พอได้แล้วโว้ย ไอ้สาส บ้านกูจะกลายเป็นตลาดสดอยู่ละเนี่ย จินยอง ขอโทษทีนะครับที่ไอ้พวกนี้มันขาด ๆ เกิน ๆ ไปหน่อย อีกสักพักน่าจะชินกับพวกมัน”

 

            แหมมมมมมมมม พ่อคนเต็มถัง พ่อคนรูปหล่อเต็มเม็ดเต็มหน่วย ช่วยมองย้อนกลับไปนิดนึงนะครับ ไม่ได้ต่างกับพวกกูเลยสักนิดนะมึงอ้ะไอ้อิมจอบอ

 

            หลังจากที่ปล่อยให้สงครามน้ำลาย(?)ย่อย ๆ ระหว่างสามสหายเพื่อนรักดำเนินไปพักใหญ่ ลู่หานที่ในตอนแรกเอาแต่นั่งยิ้มขบขัน พอหันไปทางด้านประตูห้องรับแขก ก็ยกมือขึ้นโบกไหวทักทายคนมาใหม่ที่เพิ่งเดินเข้ามา และนั่นก็ทำให้ทั้งปาร์คจินยอง รวมไปถึงชเวยองแจที่ดูจะทุ่มความสนใจให้ป๊อบคอร์นและขนมในมือต้องเงยหน้าขึ้นมองตาม

            เป็นเพราะเสียงหัวเราะและทักทายกันอย่างสนิทสนมที่ดังขึ้นแทรกสงครามน้ำลาย ทำให้สามหนุ่มสุดหล่อ(?)ที่กำลังเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตายว่าใครเป็นคนปกติมากที่สุด(?) ได้หันกลับมาสนใจสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง

 

            หวังแจ๊คสัน อิมแจบอม โอเซฮุนถึงกับเถียงกันหน้าดำหน้าแดงโดยไม่ได้สังเกตเพื่อนรักอย่างมาร์ค ต้วน และเด็กชายกันต์พิมุกต์ที่เดินยิ้มแป้นเข้ามาทักทายทุกคนเลยสักนิดเดียว

            จัดได้ว่าพัง

 

             แบมแบมเดินยิ้มแก้มปริเข้ามาภายในตัวบ้าน เด็กน้อยในชุดสีสันสดใสทักทายทั้งพี่ชายร้านขนมหวาน รวมไปถึงทุก ๆ คนที่อยู่ในงานปาร์ตี้ของอิมแจบอมด้วยความคุ้นเคย ตามด้วยเจ้าชายประหยัดถ้อยคำที่ทำเพียงแค่ยิ้มและค้อมศีรษะทักทายไปตามปกติ

            เนื่องจากแจ๊คสัน หวังมีพลังและความเป็นพี่ชายที่ฝังอยู่ในส่วนลึกของจิตใจมากเกินกว่าคนทั่วไป พอหันไปเห็นเท่านั้นล่ะ พี่ชายตัวดีที่หวงน้องยิ่งกว่าใคร (ถึงแม้ตอนหลัง ๆ จะไม่ได้ทำตัวหวงแหนน้องชายมากเท่ากับคำพูดที่มักจะโอเว่อร์เกินจริง) หวังแจ๊คสันแทบจะกระโจนเข้าไปหาน้องชายหน้ากลมในทันที...

 

            แต่ต้องย้ำอีกทีครับ... เดี๋ยวนี้น้องแบมเขามีบอร์ดี้การ์ดส่วนตัว

            ไวยิ่งกว่าเครื่องดักจับสิ่งแปลกปลอมอีกนะมึงไอ้มาร์ค!

 

“หยุดอยู่ตรงนั้นเหอะไอ้แจ๊ค ทะเล่อทะล่าเข้ามา ไม่ได้ดูเหรอว่าน้องมึงอุ้มอะไรเข้าไปด้วยอ่ะ”

 

            อุ้ม?

            อุ้มอะไรวะ น้องหวังไม่เห็นจะ...

 

“นี่ไงพี่แจ๊คสันนนนน! พี่มาร์คยอมให้แบมเลี้ยงแมวแล้วนะ! เมื่อกี้ก่อนมาหาพวกพี่ ก็เลยไปแวะดูลูกแมวมาด้วยล่ะ แบมถูกชะตากับน้องไข่ดาวมาก เลยให้พี่มาร์คซื้อให้วันนี้ซะเลย” แนะนำอย่างภาคภูมิใจ ตามด้วยการชี้ไปยังอุปกรณ์ใบน้อยที่ถูกสะพายและยกขึ้นมาประคองอยู่ข้างตัว

            ชื่อประหลาดหูดีแท้

            มนุษย์ที่มีอายุมากกว่าแบมแบมทุกคนได้แต่หันมองหน้ากันไปมา ไข่ดาว ที่ว่านั่นอยู่ในตะกร้าที่แบมแบมถือเอาไว้ข้างตัว ส่วนมาร์คก็ยังมีหน้าที่แค่ยืนอยู่ใกล้ ๆ น้องแบมโดยไม่ห่างไปไหนทั้งนั้น

            เออ เดี๋ยวนี้มันเห็นดีเห็นชอบไปทุกอย่างเลยเว้ยน้องจะอยากทำอะไร เท่าที่จำได้ แต่ก่อนพี่มาร์คเขาไม่ค่อยจะชอบสุงสิง ไม่ค่อยจะอยากเลี้ยงสัตว์ประเภทไหนในโลกไม่ใช่เหรอวะครับ

 

            เปลี่ยนไปแล้วครับ เพื่อนน้องหวังน้องอิมน้องโอนี่เปลี่ยนไปได้มากเลยจริง ๆ

 

“น้องแบม... ข...ไข่... เดา.. ไข่เดา ขั่ย...”

“ไข่ดาวอ้ะ ไข่ดาวไงพี่ลู่หาน ออกเสียงแบบนี้” อดจะหัวเราะไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงหวาน ๆ ของพี่ลู่หานทดลองเรียกชื่อเจ้าแมวตัวจ้อย ตามมาด้วยชเวยองแจที่ค่อย ๆ ขยับก้มลงมองเจ้าแมวน้อยด้วยความสนใจ มีบ้างที่ส่งเสียงเล่นหยอกล้อกับน้องไข่ดาวที่อยู่ในตะกร้าใบน้อย

            อย่าลืมสิ เห็นยองแจเป็นคนปากร้าย ไม่ค่อยจะอ่อนโยนหรือยุ่งกับใคร แต่ชเวยองแจคนนี้มีดีกรีเป็นว่าที่นายสัตวแพทย์ในอนาคตเชียวนะ

            คนไข้อันดับหนึ่งเหรอครับ ขอวางตำแหน่งไว้ให้พี่แจ๊คสัน หวังแล้วกัน...

 

“โอย ไอ้มาร์ค มึงชอบอะไรแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”

            แล้วก็เป็นโอเซฮุนที่อดไม่ได้ แกล้งแซวเพื่อนรักด้วยท่าทีน่าหมั่นไส้ (ซึ่งมันเข้ากันได้ดีกับสีผมแสนประหลาด) ครั้งนี้มีอิมแจบอมคอยสนับสนุนด้วยการพยักหน้ารัว ๆ เต็มที่ (ส่วนแจ๊คสันคนดี ตอนนี้ไปยืนหงุงหงิงทำที่ท่าว่ารักสัตว์อยู่ใกล้ ๆ อนาคตสัตวแพทย์ไปแล้วเรียบร้อย เนียนจริง ๆ)

“แล้วมึงอ่ะกลายเป็นนกแก้วไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เพิ่งรู้ว่ากูมีเพื่อนกลายพันธุ์”

 

            ไอ้เชี้ยมาร์ค แม่งเอาซะกูจินตนาการหน้าตัวเองมีจะงอยปากไปละเนี่ย สีผมไม่เท่าไหร่ เซฮุนจะหมดหล่อด้วยการปากแหลมเหมือนนกแก้วนี่ไม่ไหวนะครับ ไอ้ต้วนทำกูเสียความมั่นใจอีกละ เข่าแทบทรุดกันไปเลยทีเดียว

 

“ไม่ถามละก็ได้วะสัส ไอ้จอบอครับ ปล่อยให้น้อง ๆ หนู ๆ (?)เล่นสนุกกับแมวเหมียวไปนะครับ แล้วมึงไปเปิดขวดได้ละป่ะ ตอนนี้พี่เซฮุนพร้อมแล้วกับการปลดปล่อยให้เต็มที่!

            ทว่า... ลืมไปหรือเปล่าว่าวันนี้ไม่ได้มาในฐานะหนุ่มโสด... ที่โลดแล่นอยู่ในวงเหล้าเพียงคนเดียว

            ลู่หานคงไม่ชอบใจเท่าไหร่ ถ้าหากว่าคนขับรถส่วนตัวที่กำลังประพฤติตัวเข้าตากรรมการ เมาหัวราน้ำจนไม่สามารถไปส่งเขาที่บ้านได้ ไอ้คะแนนที่เคย ๆ ทำเอาไว้จนเกือบจะผ่านเกณฑ์ แถมยังจะได้จิตพิสัยในระดับดีเยี่ยม อาจจะกลายเป็นติดลบจนต้องเปลี่ยนจากทำผมเจ็ดสี เป็นไถเรียบเบอร์ 0 เลยก็เป็นได้

           

            ลู่หานไม่ได้พูดอะไรออกมา... เพียงแค่ตวัดสายตาไปมองมนุษย์เจ็ดสีที่ชื่อเซฮุน ท้าวเอวและจดจ้องเพื่อให้ชายหนุ่มหล่อเสียเปล่าได้รู้ตัวว่าควรจะตัดสินใจอย่างไร

 

            ง่ายนิดเดียวครับ งานนี้น้องเซฮุนบ๊ายบายแอลกอฮอล์...

 

“ป๊อดว่ะ” จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากอิมแจบอม

“ลองจินยองห้ามมึงมั่ง มึงจะไม่ฟังไง๊?” เซฮุนย้อนถาม

 

            หึ... ระดับอิมแจบอมอ่ะนะครับ...

 

“แจบอม เราลืมบอกไปว่าวันนี้ที่บ้านขับรถมาส่งอ่ะ ตอนกลับอาจจะต้องรบกวนให้แจบอมไปส่งเราที ไม่อย่างนั้นคงต้องลำบากหารถกลับเองแน่ ๆ”

“ครับ ไม่ต้องเป็นห่วงเดี๋ยวผมไปส่งจินยองเองนะ”

 

            จบครับ เป็นอันว่าการดื่มของมึนเมาของยอดชายนายอิมแจบอมจบลงแต่เพียงเท่านี้ อยากจะเก็บคำที่ด่าไอ้เซฮุนว่าป๊อดกลับเข้าปากเหลือเกิน มันติดตรงที่ว่ากลัวเสียศักดิ์ศรี เออครับ เพื่อความเสมอภาค ยอมรับก็ได้ว่าผมมันก็ป๊อดไม่ได้ต่าง

            แหม่ เขาเรียกเกรงใจครับ ต้องไปส่งแฟนที่บ้าน เดี๋ยวคนอื่น ๆ จะมองไม่ดี จินยองเป็นถึงลูกหลานคนใหญ่โตของมหาลัย ถ้าผมจะทำตัวสำมะเลเทเมามันก็ไม่ได้จริงไหม...

 

“ส่วนไอ้แจ๊คคงไม่ต้องถาม แม่งเนียนทำเป็นรักสัตว์นั่งหงิง ๆ อยู่กับเมทมันนั่นละ กูอยากจะเดินเข้าไปถามแม่งจริง ๆ ว่ะ มันสนใจไอ้ไข่ ๆ อะไรนั่น หรือว่าสนใจจะเต๊าะน้องสัดแพทย์คนนั้นกันแน่”

“มึงนี่ก็ไม่น่าถามเนาะไอ้เซ ไอ้เชี้ยหวังก็มีอยู่อย่างเดียวอ่ะ”

 

            เต๊าะสัดแพทย์แน่นอนสิครับ จะมีจุดประสงค์อะไร

 

“เซฮุน ๆ เดี๋ยวพี่ไปหยิบของที่รถก่อนนะ เหมือนจะลืมกระเป๋าสตางค์เอาไว้อ่ะ เดี๋ยวมานะ แป๊บเดียว”

“ไม่เอาอ้ะ! เดี๋ยวผมออกไปด้วยลู่หาน รอแป๊บ ๆ ไอ้แจบอมมึงนั่งเหงาไปก่อนนะ ไม่ก็ไปนั่งเล่นกับพวกพี่จินยองตรงนั้นดิวะ”

 

            ตรงนั้นที่ว่าก็หนีไม่พ้นแมวครับ

 

            เออ ทำไมไอ้แมวน้อยนี่มันถึงได้เด่นดังกว่าใครวะ แม้แต่ไอ้มาร์คยังได้แต่นั่งท้าวคางมองมันไปเรื่อย ไม่พูดอะไรสักคำ เอาแต่นั่งยิ้มมองน้องแบมบ้าง มองแมวบ้าง ไม่ต่างอะไรกับคนบ้าเลยสักนิด คิดแล้วก็แปลกใจนะครับ แต่ก่อนที่พวกผมอยู่กับมัน ไม่บ่อยนักที่จะมีใครทำให้มันยิ้มได้ เอาง่าย ๆ คือมันไม่ค่อยยิ้มหรอกครับ เสือยิ้มยากขนานแท้เลยล่ะ

 

            แต่พักหลังมานี่... ดูท่าจะมีรอยยิ้มให้มาร์ค ต้วนใช้จ่ายสิ้นเปลืองซะเหลือเกิน

 

“กูไปเอาของเป็นเพื่อนลู่หานนะ เดี๋ยวรีบกลับมา รถกูจอดไว้ไกลบ้านมึงว่ะ ตอนเข้ามารถแม่งติด มึงจะชวนใครมาเยอะแยะนัก” อดจะบ่นไม่ได้ เซฮุนทิ้งท้ายก่อนที่จะรีบวิ่งไปหาพี่ชายร้านขนมหวานที่ยืนคอยให้ไปด้วยกัน...

 

            สิ่งที่ทำให้ลู่หานค่อย ๆ ใจอ่อนและยอมรับคนไม่รู้จักโตอย่างเซฮุนมากขึ้นและมากขึ้นกว่าเดิมในทุก ๆ วัน เป็นเพราะความใส่ใจในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ความเสมอต้นเสมอปลาย นิสัยน่ารัก ๆ ที่มีทั้งมุมเด็กน้อยและเด็กวัยรุ่นทั่วไป รวมไปถึงบางมุมที่กลายเป็นคนพูดจาล้น ๆ เกิน ๆ ไม่ค่อยรู้เรื่องในบางที

            ทว่าโอเซฮุนไม่เคยทอดทิ้งและมองข้ามลู่หาน ตลอดระยะเวลาที่อีกฝ่ายตามจีบเขา ไม่มีช่วงไหนที่เซฮุนหายไป ไม่มีช่วงไหนที่ลู่หานรู้สึกว่าได้อะไรจากผู้ชายคนนี้น้อยลงเลยสักนิดเดียว

            ถึงเขาจะชอบแอบขำเด็กคนนี้มากแค่ไหน แต่ยังไงก็ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ว่าหัวใจของลู่หานเปิดรับโอเซฮุนให้เข้ามาอยู่แบบเต็มตัวไปซะแล้ว

 

*

 

            ปาร์ตี้ที่อิมแจบอมจัดมาเพื่อเป็นการเปิดตัวคนรักโดยเฉพาะ ผ่านไปด้วยความสนุกสนานของบุคคลที่เมาหัวราน้ำกันนอกบ้าน แน่ล่ะ แจบอมเป็นคนใจกว้างครับ เรียกได้ว่าเปิดบ้านให้ทุกคนถล่ม สลายความเครียดกันได้ตามสบาย เพราะเป้าหมายของท่านประธานอิมในวันนี้ มีแค่เพียงปาร์คจินยองเท่านั้น

            แถมกลุ่มเพื่อนสนิทที่มีดีกรีเป็นนักท่องราตรีชื่อดัง (ไม่ต้องคิดว่าผมจะยกเว้นไอ้มาร์คนะครับ มันเองก็เที่ยวเก่งเหมือนกันนั่นแหละ พูดจริ๊ง ไม่ได้ใส่ความเลยสักนิด) ในวันนี้มีหน้าที่ของหัวใจ(?)ต้องคอยดูแลคนรัก(และว่าที่คนรัก) จึงไม่สามารถแตะต้องแอลกอฮอล์ชนิดใด ๆ แม้เพียงสักนิด...

 

            แล้วคิดว่ามันจะวุ่นวายน้อยลงกว่าเดิมไหมครับ...

            อย่างที่คุณคิดนั่นล่ะ ถ้าโลกนี้ยังมีแจ๊คสัน แถมยังมีเซฮุนนั่งอยู่ด้วยกัน พนันด้วยเหล้าทั้งบาร์ของแจบอมได้เลยครับ ต่อให้ไม่มีน้ำเมาเข้าปากมันสักหยด สภาพการก็โคตรจะวุ่นวายอยู่ดี ยกตัวอย่างเช่นเวลานี้...

 

“แบม! อย่าไปนั่งติดไอ้มาร์คมันขนาดนั้นดิ มานั่งกับพี่นี่มาครับ” โวยวายเป็นครั้งที่ร้อย แจ๊คสันคอยแต่จะหาเรื่องให้น้องแบมของมันอยู่ห่างจากมาร์ค ต้วนเสมอ

            ซึ่งถามว่ามันทำไปทำไม คือพวกผมก็ไม่เข้าใจอ่ะครับ ไอ้กะเหรี่ยงนี่เดี๋ยวก็ลืมน้องมั่ง เดี๋ยวก็หวงน้องมั่ง มันค่อนข้างจะน่าสับสนใช่ไหม ผมก็ว่างั้นอ่ะ

“เชี้ยหวัง มึงจะหวงอะไรน้องนักหนา น้องมันอยู่กับไอ้มาร์คมาเป็นชาติละ มึงนี่มันน่าถีบนัก ยองแจไม่รำคาญมันเหรอต้องอยู่ด้วยกันอ่ะ เป็นกรรมของน้องจริง ๆ เลยนะครับ ดันมาตกล่องปล่องชิ้นเจอคนอย่างไอ้หวังได้”

“แหม ไม่ได้ดูตัวเองเลยนะมึงอ่ะ” คนนามสกุลหวังประชด กระแนะกระแหนเพื่อนรักนามสกุลโอที่หาเรื่องจี้จุดเขาสุดชีวิต

            ส่วนคำตอบที่ได้รับจากว่าที่แฟนในอนาคตของหวังแจ๊คสัน...

“รำคาญครับ” ตรงไปตรงมาสไตล์ยองแจเหมือนทุกครั้ง แม้แต่มาร์คที่นั่งเงียบไม่พูดอะไรมานาน ยังหลุดขำกับคำตอบของลูกผู้น้องที่สวนกลับเซฮุนทันที

            บอกแล้วว่าชเวยองแจไม่ได้มีนิสัยที่น่ารักแล้วก็ดูใจดี... เหมือนหน้าตาหรอกนะครับ น้องผมคนนี้มันยิ่งกว่าปากร้ายซะอีก

            แต่มาร์คก็อดจะสงสัยไม่ได้...

“ถ้ามันน่ารำคาญ นายอยากย้ายไปที่อื่นไหมล่ะ เดี๋ยวฉันช่วยหาที่อยู่ให้” มาร์คแกล้งถาม เล่นเอาน้องหวังทำตาโตด้วยความตกใจทันที

            แล้วชายหนุ่มผู้ประหยัดคำพูดก็อดที่จะอยากยื่นเท้าไปยันเพื่อนรักไม่ได้ เพราะสีหน้าของหวังแจ๊คสันหลังจากได้ยินคำตอบของชเวยองแจ มันกำลังทำให้เขาหมั่นไส้

            ถ้าหากเป็นเซฮุนหรือแจบอมคงไม่รอช้าที่จะทำตามอย่างใจคิด แต่นี่คือมาร์ค ชายหนุ่มจึงได้แต่นั่งเก็บความคิดหมั่นไส้อย่างหาที่สุดไม่ได้เอาไว้ในใจ...

“เปลืองเงินว่ะมาร์ค น่ารำคาญอย่างที่พวกพี่ว่าก็จริงอยู่อ่ะแต่แค่นี้ผมทนได้ พี่แจ๊คสันเป็นคนพูดมากเกินไปหน่อย แต่นอกนั้นก็ไม่ค่อยมีอะไรน่ารำคาญหรอกครับ ถือซะว่าเจ๊า ๆ กันไป”

 

            หวังแจ๊คสันอยากจะร้องไห้ นี่กูได้รับคำชื่นชม(?)จากว่าที่คนรักใช่ไหมครับ การบอกว่าผมไม่ค่อยน่ารำคาญนี่มันคือคำชมชัด ๆ!

            กำลังในเพิ่มระดับล้าน!

 

“แล้วอีกอย่าง... พี่ลู่หานยังทนพี่เซฮุนได้เลยจริงไหมครับ...”

            จัดว่าโดนไปอีกดอก... โอเซฮุนขุนพลสีผมหลากเฉดสีถอยทัพ ยอมกลับไปนั่งเงียบ ๆ ข้างพี่ชายร้านขนมหวานที่ยังคงเอาแต่ยิ้มขำกับความวุ่นวายไม่รู้จักจบสิ้นในวันนี้

“เฮ้ย เดี๋ยวกูไปดูนอกบ้านก่อนนะ เหมือนว่าจะเละเทะไปพอควร จินยองครับ ไปด้วยกันกับผมนะ อยู่กับไอ้พวกนี้เดี๋ยวปวดประสาทตายกันพอดี” เจ้าของบ้านว่า และได้รับรีแอคชั่นกลับมาเป็นเสียงก่นด่าอย่างหยาบคายจากคุณชายตระกูลหวังและนายน้อยสกุลโอ...

 

            อีกครั้งที่ชเวยองแจคิดว่ารุ่นพี่พวกนี้... โตแต่ตัว

 

“ถ้าไอ้เชี้ยมาร์คมันพูดมากได้สักครึ่งของพวกมึงนี่คงบาลานซ์นะ แม่ง ไอ้นั่นก็เก็บเสียงเอาไว้คุยกับน้องอย่างเดียว สัส อย่าให้กูได้แซว” แจบอมพูดทิ้งท้าย ส่ายหน้าขำ ๆ ก่อนที่จะดึงมือของคนรักให้ลุกเดินตามออกไปด้านนอกด้วยกัน

 

            และถึงจะจิกกัดเรื่องไอ้แจบอมกับแฟนของมันอยู่ตลอดเวลา แต่สิ่งที่เพื่อนรักอีกสามคนที่โตมาด้วยกันกำลังคิดอยู่ มันไม่ได้แตกต่างกันไปเลยสักนิด เพราะพวกเขากำลังคิดว่าอิมแจบอมมันโชคดีแล้วก็คงมีความสุขกับจินยองคนนี้แน่ ๆ

 

            เชื่อสายตาโอเซฮุนได้เลยครับ ของวางพนันเอาไว้สักสามพันวอนละกัน ไอ้จอบอเพื่อนรักคงจะได้เป็นนักศึกษาดีเด่นในดวงใจ(?)ของว่าที่อาจารย์จินยองไปอีกนาน

            จบการรายงาน

 

            ในห้องนั่งเล่นกว้าง ๆ ของบ้านทันประธานอิม ในเวลานี้มีมนุษย์นามว่าหวังแจ๊คสันกำลังนอนคว่ำอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ท้าวคางด้วยท่าทางที่(เจ้าตัวคิดว่า)น่ารัก ตีขาไปมาบนอากาศ คุยกับว่าที่คนรักในอนาคตอย่างยองแจด้วยลักษณะน่าหมั่นไส้... อีกแล้ว

            โชคดีไปที่ไม่มีใครคิดจะสนใจ เพราะโอเซฮุนพาพี่ชายร้านขนมหวานไปส่งที่บ้านเป็นที่เรียบร้อย เท่ากับว่าเหลือเพียงน้องแบมแบมแก้มกลมที่ยังคงเอาแต่เล่นกับลูกแมว และชายหนุ่มประหยัดคำพูดที่ยังคงรักษาตำแหน่งนั้นเอาไว้ได้อย่างดี

 

            มาร์ค ต้วนอาจจะมีโครงสร้างประโยคไว้สำหรับประกอบกันเพื่อพูดคุยกับน้องแบมคนเดียวก็เป็นได้... จากการสังเกตร่วมกันของหวังอิมโอและลงมติลับ ๆ เอาไว้... เห็นด้วยกับพวกผมไหมครับ?

            (ยังอุตส่าห์... โผล่มามีส่วนร่วมจนได้สินะ)

 

“แบม อยากออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้างไหม เอาแต่เล่นกับแมวนะเราน่ะ” มาร์คถาม ตั้งแต่เดินเข้ามาในบ้านของอิมแจบอม เด็กน้อยของเขาดูเหมือนจะถูกลูกแมวที่เขาเพิ่งตัดสินใจซื้อให้ดึงความสนใจจากทุกอย่างไปเสียหมดแล้ว

            แม้แต่ขนมหรือของโปรดที่วางอยู่ใกล้ ๆ แบมแบมยังไม่สนใจเท่าไหร่ จนเป็นเขาเองที่ทนไม่ไหว ต้องเรียกให้เด็กแก้มป่องกินอาหารมื้อเย็นให้เรียบร้อยก่อนจะเล่นต่อไป แต่ก็เท่านั้นล่ะครับ เพราะสุดท้ายก็กลายเป็นว่ามาร์คจำเป็นต้องแปลงสภาพเป็นพี่เลี้ยงเด็กไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

            ถึงช่วงเวลานั้นจะหนวกหูกับเสียงกระแนะกระแหนของพวกปากมากไปหน่อย มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับมาร์คนัก ยอมรับว่าเขิน เขาเขินมาก แต่การแกล้งทำเป็นหูทวนลม แล้วก็สนใจแต่เด็กน้อยที่นั่งเล่นกับแมวไป พลางคุยจ้อกับบรรดาพี่ ๆ ไปด้วย มันเพลินตามากกว่าฟังเสียงนกแก้วนกขุนทอง (แถมยังหัวหลากสี) ใช่ไหมครับ

 

            เพิ่งจะรู้ตัวเองว่าเป็นคนที่มีความสุขกับอะไรได้ง่าย ๆ แบบนี้...

            มาร์ค ต้วนมีความสุขได้แบบไม่ต้องพึ่งพาอาศัยปัจจัยฟุ่มเฟือยใด ๆ ไม่ต้องวิ่งไล่ไขว่คว้าหาสิ่งไหนบนโลกที่จะทำให้เขาพึงพอใจไปได้มากกว่านี้ เพราะแค่เขามีแบมแบมอยู่ด้วยกัน แค่นั้นก็ทำให้หลาย ๆ อย่างที่เคยเป็นเรื่องธรรมดา กลับแปรเปลี่ยนไปเป็นช่วงเวลาแสนพิเศษ

 

            ไม่น่าแปลกใจที่ครอบครัวของเขาจะพากันแตกตื่นยกใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นคนที่มาร์คสนิทและพูดคุยด้วยมากที่สุดอย่างป๊า หรือว่าจะเป็นคุณแม่ที่เขารัก รวมไปถึงญาติ ๆ ที่มาร์คไม่ค่อยจะได้พูดคุยด้วยเท่าไหร่นัก แต่ทุกคนรู้ความเคลื่อนไหวและการเปลี่ยนแปลงของผู้ชายที่ชื่อมาร์ค ต้วนคนนี้ได้เป็นอย่างดี

            ไม่ต้องสืบหรอกครับว่าฝีมือใคร สองวายร้ายที่มีสายเลือดเกี่ยวพันกันกับผมน่ะ สามารถทำหน้าที่เป็นนักข่าวประชาสัมพันธ์ได้อย่างดี ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวฝั่งป๊าหรือฝั่งแม่ แค่มียองแจกับเฟยก็ทั่วถึงแล้วครับ

 

            ถ้าจะให้คำจำกัดความสั้น ๆ กับชีวิตของมาร์คในตอนนี้... บางทีคำว่า ช่วงเวลาที่ดีที่สุด มันอาจจะเป็นวลีธรรมดา ๆ ที่สามารถอธิบายได้

 

            และหากเป็นไปได้... มาร์คก็อยากรักษาช่วงเวลาดี ๆ ให้อยู่กับเขาไปแสนนาน...

            อยากรักษาเด็กผู้ชายที่เป็นรอยยิ้มของเขาเอาไว้ บอกตามตรงว่าเขาไม่เคยคาดคิดเลยสักนิด การที่ชีวิตของเขาจะสามารถรักใครมาก ๆ หรืออยากอยู่กับใครได้อีกครั้ง

           

            ไม่คิดเลย...

 

“พี่มาร์ค! เรียกแบมแล้วอยู่ดี ๆ ก็นั่งเหม่อใส่ซะงั้นอ้ะ” กันต์พิมุกต์เรียกผู้ปกครองจำเป็นเสียงสั่น ตามด้วยการปัดมือไปมาตรงหน้าพี่มาร์คที่เหมือนจะตกอยู่ในภวังค์ความคิดนานเกินไปซะแล้ว

 

            แบมแบมตอบพี่มาร์คไปแล้วนะครับ แถมยังเรียกตั้งหลายรอบอ้ะ แต่พี่มาร์คนั่งเหม่อคิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้ บู้ว จะหันไปเรียกพี่แจ๊คสัน แต่ก็ดันเห็นว่ากำลังนั่งคุยกับพี่ยองแจสนุกอยู่แล้ว...

            เชอะ แบมจะแอบไปฟ้องพี่คุณว่าพี่แจ๊คลืมน้อง อุตส่าห์คอยแก้ตัวให้ คอยดูน้าพี่แจ๊คสัน พี่คุณนัดเจอพี่แจ๊คเมื่อไหร่ แบมจะแกล้งใส่ไฟไปเลย!

 

โทษทีแบม พอดีเรียกแบมแล้วคิดอะไรไปเพลิน ๆ” มาร์คว่า ลูบกลุ่มผมนุ่มนิ่มของเด็กชายกันต์พิมุกต์ด้วยความเอ็นดู ยิ่งเห็นเด็กน้อยยู่หน้าลงเพราะแอบขัดใจก็ยิ่งอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

 

            แบมแบมเป็นเด็กที่ค่อนข้างเอาแต่ใจ แล้วสิ่งหนึ่งที่ทำให้มาร์คตกหลุมรักไปอย่างไม่รู้ตัว คงเป็นเพราะความพยายามที่จะเปลี่ยนตัวเองให้เป็นเด็กเชื่อฟัง ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมที่เคยถูกเลี้ยงดูเอาใจตลอดเวลา กลายเป็นเด็กน้อยที่เลือกจะทำตามที่เขาบอกทุกอย่าง...

            แล้วก็ค่อย ๆ กลายเป็นมาร์ค ต้วนคนนี้... ที่พักหลังกลายเป็นอีกหนึ่งคน ที่ชอบเผลอตามใจเด็กน้อยของเขาไปเสียอย่างนั้น...

            ยอมรับเลยว่าเขาพ่ายแพ้แบมแบมมาก... อย่างไม่น่าให้อภัย

 

“ถ้าเราให้น้องไข่ดาวนั่งเล่นอยู่ในนี้ก่อนคงไม่เป็นไรเนาะ พี่แจ๊คกับพี่ยองแจก็อยู่ที่นี่” เด็กแก้มกลมสรุป ไม่ลืมที่จะตะโกนเรียกพี่ชายสุดที่รัก (ที่พักหลังแบมคิดว่าเขาต้องกัดฟันเรียกแล้วนะ เชอะ!) ให้รับทราบภาระหน้าที่ในการเฝ้าระวังลูกแมวของน้องแบมแบม...

“พี่แจ๊คคคคคคคค ถ้าไม่ดูแลน้องเหมียวของแบมให้ดี พี่แจ๊คต้องถูกพี่คุณชำระความหนักกว่านี้แน่ ๆ เลยน้า~~~

 

            มาร์ค ต้วนแอบขำออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่ได้ เป็นเพราะท่าทางลุกลี้ลุกลนของคนมีชนักติดหลัง แจ๊คสัน หวังถึงกับตอบรับกลับมาเสียงใส ดูตั้งอกตั้งใจหยิบตะกร้าที่มีแมวน้อยอยู่ในนั้นมาดูแลไว้เป็นอย่างดี โดยมีสายตาข้องใจของยองแจมองตามด้วยความสงสัย...

            อยากรู้แต่ไม่อยากถาม เอาเป็นว่าชเวยองแจจะเก็บข้อมูลแค่ว่าคนที่ชื่อพี่คุณมีอิทธิพลอย่างมากกับพี่แจ๊คสันนะครับ ส่วนสาเหตุเป็นเพราะอะไร เดี๋ยวก็ได้รู้เองแหละ ไม่จากปากพี่แจ๊คสัน วันนึงเขาก็ต้องได้รู้อยู่ดี (มีโอกาสมากกว่า 70% ที่คนพูดมากอย่างพี่แจ๊คจะพูดเอง)

 

“ฝากด้วยนะหวัง อย่าลืมล่ะ มึงมีเรื่องติดค้างพี่ชายแบมไว้เพียบเลยว่ะ คิดข้อแก้ตัวไว้ดี ๆ นะไอ้น้อง...”

 

            ต้องบอกเลยว่ามาร์ค ต้วนไม่เคยรู้สึกมีความสุขกับการเป็นต่อเพื่อนรักมากขนาดนี้ แล้วเขาก็เพิ่งจะเข้าใจด้วยว่าไอ้การที่ได้ยักคิ้วกวนอารมณ์เพื่อนนี่มันสนุกมากแค่ไหน ยิ่งได้เห็นจอมสร้างปัญหาอย่างแจ๊คสันได้แต่อ้าปากพะงาบ ๆ แบบนั้นก็ยิ่งทั้งสะใจและตลกเข้าไปใหญ่

            พอจะเข้าใจได้มากขึ้นบ้างนิดหน่อย... ว่าทำไมพวกเพื่อนของเขาถึงได้คอยหาเรื่องกวนอารมณ์ชาวบ้านไปเรื่อยแบบนั้น...

           

“ไปกันแบม ปล่อยให้พี่ชายตัวปลอมของแบมได้ปรึกษาว่าที่แฟนมัน แล้วหาข้อแก้ตัวไปพูดกับพี่ชายตัวจริงของแบมดีกว่านะ ฮะ ๆ”

 

            ไอ้เหี้ยมาร์คคคคคคค! กูอยากจะกระชากน้องกูคืนมาเหลือเกินครับ! ไอ้เสือ ไอ้กระทิง ไอ้แรด! อยากจะกรี๊ดให้ดังเป็นภาษาอาหรับ อยากย้อนเวลากลับไปที่สุดค่ะ! น้องหวังเข้าใจผิดไปเองว่าไอ้มาร์คจะเป็นบุคคลที่ปลอดภัย แม่ง เสียรู้สุด ๆ ไปเลยครับ เชี้ยต้วนแม่งร้าย

            ยังยืนยันคำเดิม! สุดท้ายคนที่หวังไว้ใจร้ายที่สุด!

 

“กูจะเกลียดมึงแล้วนะไอ้มาร์คคคคคคคคคคค”

“ตามสบาย แต่กูคิดว่ากูรักมึงนะ ขอบใจมึงมากด้วยล่ะ ฝากไอ้แจ๊คด้วยนะยองแจ ไปละ” ยักคิ้วให้กับลูกผู้น้องที่ได้แต่นั่งกอดอกฟังไปเรื่อย ๆ พร้อมกับฝากฝังอย่างดี

 

            เอาล่ะ... ยุคมืดของแจ๊คสัน หวังอาจจะค่อย ๆ คืบคลานมาแล้ว...

 

“สู้ ๆ นะพี่แจ๊คสัน! ขอแบมไปพิจารณาเพิ่มอีกนิดนะ เดี๋ยวจะช่วยพูดแก้ตัวให้!

 

            น้องกูนี่ก็ร้าย... ใช่ซี๊ เข้าข้างไอ้พี่มาร์คไปแล้วนี่ครับ กระซิก... ไม่มีใครรู้หรอกว่าน้องหวังเสียใจ

 

“พี่แจ๊ค แล้วพี่จะนั่งคุกเข่าต่อหน้าฟ้าดินอีกนานไหมอ่ะ ผมว่าไม่เข้าท่านะ จะคิดไรมากครับพี่ ปัญหานี่พี่ชอบสร้างแต่ไม่ชอบหาทางแก้ไขเหรอครับ โหย... ไม่ใจเลยอ่ะพี่แจ๊คสัน”

            นั่น... ไม่ให้กำลังใจแล้วยังเหยียบย้ำซ้ำเติมกูอีกนะครับน้องยองแจ...

“ลุกขึ้นมาในห้าวินาทีดิพี่แจ๊ค เดี๋ยวผมช่วยคิดช่วยเคลียร์ทุกอย่างก็ได้”

“ถ้าจะให้ดีช่วยตอบตกลงเป็นแฟนพี่เลยได้ปะ...”

 

            โห... จัดว่าลุกขึ้นได้ในเสี้ยววินาที และมีความสามารถในการเปลี่ยนสีและสภาพอารมณ์ได้อย่างรวดเร็วจริง ๆ นะครับหวังแจ๊คสัน

           

“มากไปละ ทำตัวให้เหมือนคนทั่ว ๆ ไปได้ก่อนเหอะว่ะพี่ เดี๋ยวค่อยว่ากันอีกทีเรื่องนั้น”

 

            แค่ได้ยินแบบนี้แจ๊คตัวน้อย ๆ ก็จะลอยขึ้นสู่ฟากฟ้าแล้วล่ะครับ ฮิฮิ นี่แสดงว่าความหวังของผมส่องสว่างขึ้นแล้วจริง ๆ ใช่ไหม...

            (ช่วยตอบที... เมื่อกี้หน้าไหนกำลังเครียดเรื่องพี่ชายของแบมแบมอยู่กันนะ...)

 

“โอเคครับน้องยองแจ ถึงพี่จะเป็นคนปกติกว่านี้ได้ยากเพราะพี่หน้าตาดีมาก แต่ที่พี่อยากจะพิสูจน์ให้น้องได้รู้อย่างจริงจัง คือพี่โคตรจริงใจกับน้องเลยนะครับ...”

           

            หวังว่าชเวยองแจจะสามารถเคยชินกับแจ๊คสัน หวังในทุกรูปแบบในเร็ววัน...

            หรือบางที... ชเวยองแจอาจจะเป็นคนเพี้ยนไปแล้วก็ได้มั้ง ถึงได้ชอบคนไม่ค่อยเต็มเต็งที่เจอกันโดยบังเอิญในฮ่องกงคนนี้ เรื่องตลก ๆ ที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว...

 

            บอกแล้ว นอกจากพูดมากเกินไป พี่ชายที่ชื่อแจ๊คสัน หวังก็ไม่ได้แย่อะไรนักหรอก จริงไหม?

 

*

 

            มาร์คคุ้นเคยกับบ้านหลังใหญ่ของอิมแจบอมเป็นอย่างดี ด้วยเหตุนี้เขาจึงตัดสินใจชวนแบมแบมออกมาเดินเล่นในบริเวณบ้าน สวนขนาดย่อมที่ถูกเนรมิตไว้ด้านหลังตึกใหญ่ ค่อนข้างจะเงียบสงบและชวนให้รู้สึกถึงบรรยากาศสบาย ๆ ในยามค่ำคืนได้เสมอ

 

            อิมแจบอมมันไม่ค่อยจะสนใจพื้นที่ส่วนนี้ของบ้านมันเท่าไหร่ หลายครั้งที่มาร์คมาบ้านของเพื่อนสนิท เขาเลือกที่จะมานั่งเล่นคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยที่นี่ มากกว่าอยู่ในปาร์ตี้เสียงอึกทึก หรือความวุ่นวายในแบบฉบับของกลุ่มพวกเขา...

“พี่มาร์คมีเรื่องอะไรให้คิดมากหรือเปล่าครับ แบมเห็นวันนี้พี่มาร์คดูเงียบ ๆ น้า” เงียบของเด็กชายกันต์พิมุกต์ในที่นี้ ตีความได้ว่าพี่มาร์คพูดน้อยกว่าปกติไปอีกระดับ

            ก็คือพูดน้อยม๊ากมากเลยนะอ่ะครับ เอ... หรือว่าแบมคิดไปเองหว่า

“หืม พี่พูดน้อยกว่าปกติอีกเหรอ” มาร์คถามขำ ๆ ทำไมเขาจะไม่รู้ตัวว่าเป็นคนพูดน้อยแค่ไหน ไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนอย่างเขาจะเงียบหายไปจากวงสนทนา

 

            บอกแล้วว่าเขาชอบฟังมากกว่า ยิ่งคนที่พูดให้เขาฟังคือคนที่ยืนทำแก้มป่องอยู่ตรงหน้า...

 

บู้ว ม่ายช่าย ก็พูดน้อยอ้ะ แต่วันนี้ดูแบบชอบเหม่อด้วย เหมือนคนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา กว่าจะพูดก็ต้องถูกชวนคุย ไม่ก็...”

“แบมไม่สนใจพี่มากกว่าหรือเปล่า... เอาแต่สนใจของเล่นใหม่นี่นา จะรู้ได้ไงล่ะว่าพี่คุยกับใคร หรือไม่คุยกับใครบ้างน่ะ หืม จริงไหมเด็กอ้วน”

“พี่มาร์คคคคคคคค” กันต์พิมุกต์ลากเสียงยาวยืด ยู่ปากใส่คนอายุมากกว่าที่ยืนอมยิ้มอยู่ใกล้ ๆ กัน

“โอเค งั้นเดี๋ยวพี่จะเปลี่ยนชื่อให้แบมนะ ต่อไปนี้แบมต้องเป็นเด็กอ้วนขี้เห่อต่างหาก เอาแต่สนใจแมวไม่ยอมสนใจพี่มาร์คบ้างเลย...”

 

            วิธีการน้อยใจในแบบฉบับของมาร์ค...ชายหนุ่มที่ผู้หญิง(ทั้งแท้และเทียม)ต่างอยากจะเป็นเจ้าของหัวใจ ในเวลานี้กำลังแกล้งตีหน้าซึมเศร้า ถอนหายใจเบา ๆ เพื่อเป็นการตอกย้ำว่ากำลังแอบน้อยใจมากแค่ไหน...

            แบมแบมไม่อยากพูดเลย... แบมไม่เคยชมว่าพี่มาร์คน่ารักเลยน้า แต่ตอนนี้เขากำลังรู้สึกว่าคนตรงหน้าน่ารักมากจริง ๆ

            ยิ่งทำให้แบมแบมรู้สึกรักและมีความสุขมากขึ้นไปทุกที...

           

            สิ่งที่ทำให้แบมแบมตกหลุมรักพี่มาร์ค... คงเป็นเพราะพี่ชายคนนี้มีความอบอุ่น มีหลาย ๆ อย่างที่ทำให้กันต์พิมุกต์รู้สึกสบายใจทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน พี่มาร์คไม่ใช่คนพูดเก่ง ออกจะพูดน้อยจนบางครั้งทำให้แบมรู้สึกเกรงใจด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่พี่มาร์คมีให้แบมอยู่เสมอ...

            การกระทำที่แสดงออกถึงความห่วงใย... เมื่อก่อนแบมอาจจะไม่มั่นใจ แต่ตอนนี้มันมากเกินกว่าคำว่ามั่นใจแล้วกับสิ่งที่ได้รับจากพี่มาร์ค

 

            แบมแบมไม่เคยมีความรัก ไม่เคยรู้จักสิ่งที่ใครต่อใครเรียกว่าความรักมาก่อนในชีวิต หรือถ้าจะมี ก็คงเป็นคนในครอบครัวเท่านั้นที่มอบสิ่งเหล่านี้ให้เขาอยู่เสมอ จนได้เจอกับพี่ชายที่จำเป็นต้องมาดูแลเขาแบบไม่เต็มใจคนนี้

 

            บางที... กันต์พิมุกต์ก็ไม่ได้อยากจะทำความรู้จักกับความรักอะไรบนโลกอีกแล้ว... แค่สิ่งที่ได้รับ กับสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่รอบตัวในเวลานี้...

 

            มีความสุขที่สุดแล้ว

 

“พี่มาร์คน้อยใจแบมจริง ๆ สินะครับเนี่ย... ว้า แบมจะทำยังไงดีล่ะครับ ไม่เคยเห็นพี่มาร์คน้อยใจมาก่อนซะด้วย แบบนี้แบมจะง้อยังไงล่ะครับ” เด็กน้อยแกล้งพูด ยิ้มเล็ก ๆ ก่อนที่จะเอียงคอมองคนอายุมากกว่าด้วยใบหน้าแสนทะเล้น “เวลาแบมจะงอน พี่มาร์คง้อแบมง๊ายง่ายใช่ไหมครับ แค่เลี้ยงไอศกรีมกับขนมนิดหน่อย แบมก็หายงอนพี่มาร์คละ โหย กันต์พิมุกต์เป็นเด็กเลี้ยงง่ายอะไรอย่างนี้น้า”

            ประโยคบอกเล่าที่ค่อนข้างจะเข้าข้างตัวเองของคนอายุน้อยกว่า ทำเอามาร์คแอบหัวเราะออกมาอย่างเสียไม่ได้ ชายหนุ่มจับมือของแบมแบม ก่อนที่จะเดินไปทิ้งตัวลงบนม้านั่งตัวยาวที่วางอยู่ไม่ไกล...

           

            เคยรู้สึกเหงาตอนที่เขานั่งอยู่ตรงนี้เมื่อหลายเดือนก่อน...

            ทว่าตอนนี้กลับไม่มีแม้แต่เสี้ยวความรู้สึกแบบนั้นเลย...

 

“เวลาพี่น้อยใจ แบมไม่ต้องทำอะไรเพื่อง้อพี่หรอกนะ” มาร์คพูดขึ้นลอย ๆ หลังจากที่ปล่อยให้ความเงียบและบรรยากาศสบาย ๆ วนเวียนอยู่รอบตัวพวกเขา “แค่แบมอยู่กับพี่แบบนี้ ชวนพี่คุยไปเรื่อย ๆ เหมือนที่ชอบทำมาตลอดน่ะ แค่นั้นก็พอแล้ว”

 

            สำหรับมาร์ค... แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

 

“พี่มาร์ค~ แล้วถ้าเกิดว่าแบมพูดมากเกินไป กลายเป็นว่าตอนนั้นพี่มาร์ครำคาญแบมขึ้นมาจะทำยังไงอ้ะ งั้นพี่มาร์คห้ามน้อยใจดีกว่าเนาะ เพราะแบมเป็นเด็กดี ไม่ทำให้พี่มาร์คน้อยใจหรอก ไข่ดาวก็ด้วย”

            แบมแบมยังคงมีความสามารถในการเอาทุกอย่างมารวมกันได้ในประโยคเดียวอยู่เสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกัน อันที่จริงถ้าหากมาร์คอยากจะน้อยใจขึ้นมา เขาก็บังคับตัวเองไม่ได้จริงไหม

            เอาเถอะครับ... บางทีผมคงอยากจะตามใจเด็กผู้ชายคนนี้มากเกินไป ถึงได้ยอมพยักหน้าว่าจะไม่น้อยใจตามคำสั่งของเจ้านายตัวน้อย

“เย้ แบมก็จะไม่ดื้อกับพี่มาร์คเหมือนกันน้า เดี๋ยวถ้าพี่มาร์คเบื่อแบมขึ้นมา...” ปลายเสียงของกันต์พิมุกต์ค่อย ๆ เบาลงอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่แววตาคู่สวยที่สดใสอยู่เสมอ ก็ยังวูบไหวหม่นลงเพราะความหวั่นใจ

 

            ลึก ๆ แล้วแบมแบมก็มีเรื่องที่แอบเก็บไปคิดมาก...

“รู้ไหมแบม ถ้าพี่ทนคบแจ๊คสัน แจบอม แล้วก็เซฮุนได้ คงไม่มีเรื่องอะไรที่จะทำให้พี่เบื่อได้แล้วล่ะ แบมไม่คิดว่างั้นเหรอ” มาร์คแกล้งพูดติดตลก แล้วก็เรียกเสียงหัวเราะสดใสของเด็กชายกันต์พิมุกต์ได้เป็นอย่างดี

 

            อย่างน้อยถ้ามีความอดทนกับพวกพี่แจ๊คสันได้... ก็ต้องอดทนกับเรื่องอื่น ๆ ได้ใช่ไหมครับ แบมไม่ได้ว่าพวกพี่แจ๊คนะ แบมแค่ตีความตามคำพูดของพี่มาร์คอ้ะ~

 

“แบมแค่กลัวว่าวันนึงพี่มาร์คอาจจะชอบ...”

“ถ้าตกหลุมรักใครง่ายขนาดนั้น พี่คงไม่ปล่อยให้ตัวเองอยู่คนเดียวมาจนถึงตอนนี้หรอกนะแบม...” มาร์คยิ้ม เขาพูดไปตามความจริง เพราะเขารู้ดีว่าตัวเองเป็นคนแบบไหน...

 

            เข้าใจความกังวลของแบมแบมที่อาจจะคิดว่าอายุและหลาย ๆ อย่างระหว่างเราแตกต่างกันเกินไป บางทีเด็กน้อยของเขาคงจะกลัวว่าวันหนึ่งเขาจะสนใจใครที่ดีกว่า แต่ว่ามันน่าจะเป็นมาร์คที่คิดเรื่องนี้มากกว่าแบมแบมใช่ไหม...

            ไม่ปฏิเสธว่าลึก ๆ แล้วมาร์คเองก็เคยแอบคิดอยู่บ้าง ทว่าสิ่งที่เขาทำได้ มีเพียงรักษาและดูแลเด็กน้อยของเขาให้ดีมากที่สุดเท่านั้น...

 

“ถ้าแบมไม่ได้มาอยู่กับพี่มาร์ค...” ยังไม่ทันที่กันต์พิมุกต์จะได้พูดอะไรต่อไป ชายหนุ่มที่เคยปฏิเสธเพื่อนรักเสียงแข็งว่าไม่ต้องการดูแลเด็กคนไหนทั้งนั้น กลับต่อใจความประโยคของแบมแบมให้ครบถ้วนและสมบูรณ์...

“พี่คงไม่ได้มีชีวิตใหม่ แล้วก็คงไม่ได้รู้จักความรัก”

 

            มาร์ค ต้วนไม่ใช่ผู้ชายชอบพูดอะไรโรแมนติกชวนให้รู้สึกขวยเขินมากนัก ทว่าพักหลังเขารู้ตัวดีว่ามีคำพูดชวนเลี่ยนอย่างไม่น่าให้อภัยออกมาจากปากเขาบ่อยมากแค่ไหน ทั้งแกล้งพูดให้เด็กน้อยของเขาได้เขินบ้าง หรือพูดในสิ่งที่เขาไม่เคยคิดอยากจะพูดออกไปบ้าง

 

            ถ้าหากวันนี้มาร์คไม่ได้มีเด็กที่ชื่อแบมแบมเข้ามาอยู่ในชีวิต บางทีมาร์คก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงตัวเองไปอย่างไม่คาดคิดหรอก... จริงไหม

            แจ๊คสัน หวังอาจจะได้รับความดีความชอบจากมาร์คไปบ้างในเรื่องนี้ ต้องขอบคุณที่เพื่อนจอมตื้อของเขาไม่ลดละความพยายามที่จะฝากฝังน้องชายของมันเอาไว้ให้จนได้

 

“เอ้อ... แบม... แบมก็คงไม่สอบคณิตศาสตร์ผ่านได้ง่าย ๆ แบบนี้เหมือนกันเนาะ” เด็กชายแก้มกลมพูดแก้อาการหน้าร้อนไปอย่างนั้น มันเกี่ยวกับวิชาตัวเลขยุบยิบที่ไหนกันเล่า

           

            ไม่ไหวง่ะ แบมคิดว่าตอนนี้แบมคงสู้สายตาของพี่มาร์คที่มองมาไม่ไหว...

           

“แบม”

“ครับผม”

“อยู่กับพี่ไปนาน ๆ เลยนะ” มาร์คพูด ระบายรอยยิ้มให้กับเด็กชายแก้มกลมที่กลายเป็นโลกอีกใบหนึ่งของเขา...

 

            ไม่ต้องมีคำจำกัดความหรือสร้างนิยามให้กับสถานะระหว่างพวกเราในเวลานี้...

            สำหรับมาร์ค เขาอาจจะได้เป็นทั้งพี่ชาย เป็นผู้ปกครอง เป็นเพื่อนเล่น และเป็นคนรักที่คอยอยู่เคียงข้างแบมแบมเสมอ มันคงไม่มากเกินไปถ้าจะบอกว่าเขาเป็นได้ทุกอย่างที่เด็กน้อยของเขาต้องการ

 

            มาร์ค ต้วนรู้ดี... โอกาสและความไว้ใจที่เขาได้รับจากคนรอบข้างของแบมแบมมีค่ามากแค่ไหน แน่นอนว่าเขาจะรักษามันเอาไว้อย่างดี

            รักษาด้วยศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย

 

“แบมจะอยู่ให้พี่มาร์คเลี้ยงจนกว่าพี่มาร์คจะหมดตัวไปเล้ย!

           

            กันต์พิมุกต์รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังยิ้มกว้างมากแค่ไหน...

 

“สงสัยจะเป็นตลอดชีวิตของน้องแบมนะครับ ฮะ ๆ”

            เป็นครั้งแรกที่มาร์คอยากจะทำตัวน่าหมั่นไส้กับใครเขาบ้าง อันที่จริงเขาไม่ค่อยจะกล่าวอ้างถึงฐานะทางบ้านเท่าไหร่นัก แต่ก็ตามนั้นนะครับ

 

            ถ้าไอ้แจบอมมันยังอวดความรวยของมันได้ ผมเองก็บอกได้จริงไหม...

            ยอมให้ทุกคนรู้สึกหมั่นไส้ผมก็ได้ครับ แต่ต่อให้ผมต้องเลี้ยงเด็กอ้วน ๆ ที่กินขนมเก่งยิ่งกว่าอะไรไปทั้งชีวิตน่ะ มาร์ค ต้วนก็ไม่มีทางจะหมดตัวหรือล้มละลายได้ง่าย ๆ หรอกนะครับ

 

            รับรองด้วยนามสกุลต้วนได้เลยครับ

 

“ขอบคุณนะครับพี่มาร์ค...”

            เด็กชายแก้มกลมเอ่ยคำพูดจากใจให้กับพี่ชายที่เข้ามาเป็นทุกอย่างให้กับเขา ภายในระยะเวลาสั้น ๆ ไม่กี่เดือน แบมแบมสารภาพว่าหลังจากนี้เขาอาจจะกลายเป็นคนงี่เง่างอแงเอามาก ๆ ถ้าหากว่าไม่มีพี่มาร์ค...

            มาร์คคลี่ยิ้มให้กับเด็กน้อยตรงหน้า ยกมือลูบกลุ่มผมของแบมเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนที่จะค่อย ๆ เลื่อนมือลงบนใบหน้าใส ไล้ข้อนิ้วลงบนแก้มนุ่มนิ่มของแบมแบม เด็กน้อยที่กลายเป็นตุ๊กตาตัวนุ่มของคนอายุมากกว่าหลับตาลง เพราะอยากหลีกเลี่ยงสายตาชวนเขินของพี่ชายที่มองอย่างไม่ละสายตา...

 

            นั่นคงเป็นโอกาสที่มาร์คจะค่อย ๆ เคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้แบมแบมโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้รู้ จนกระทั่งอยู่ ๆ เด็กน้อยถูกสัมผัสแผ่วเบาแนบลงบนกลีบปาก ถึงได้รู้ว่ากำลังโดนขโมยจูบอย่างไม่ทันตั้งตัวอีกเสียแล้ว...

            ทว่าครั้งนี้ไม่ได้ทำให้เด็กน้อยต้องสับสนอีกต่อไป...

 

            จุมพิตแผ่วเบาทว่าเน้นย้ำทำเอาหัวใจดวงน้อยของแบมแบมเต้นรัวอย่างช่วยไม่ได้ สัมผัสเนิบนาบยาวนานที่ไร้ซึ่งการรุกล้ำกำลังค่อย ๆ สร้างความอบอุ่น รวมถึงสายใยเบาบางที่โอบล้อมทั้งสองหัวใจ...

 

            ความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ ดำเนินต่อไปอย่างที่ควรจะเป็นไปตามกาลเวลา...

            ความสัมพันธ์ที่อาจจะเชื่องช้า ทว่าจะค่อย ๆ สานต่อจนหาช่องว่างระหว่างกันไม่ได้...

 

“ขอบคุณเหมือนกันนะครับ แบมแบม”

 

            ขอบคุณที่เป็นโลกอีกใบ...

            ขอบคุณที่ทำให้คนไร้ความรู้สึก... กลับมามีชีวิตสดใสและได้รู้จักกับความรักอีกครั้ง

 

            ขอบคุณนะ... น้องแบมของผม...

            น้องแบมของพี่มาร์ค

 

 

*

 

ENDING…?

.

.

.

เดี๋ยว เดี๋ยวครับ ยังจบไม่ได้!

            ขอผมเล่าย้อนความ เพื่อหาความดีความชอบใส่ตัว เอ้ย ไม่ใช่ เพื่อเป็นการบอกว่าที่ไอ้มาร์คกับน้องแบมสามารถพูดคุยกันได้โดยไม่มีมารไปขัดจังหวะ มันเป็นความดีงามของอิมแจบอมคนนี้นะครับ!

 

“จินยองรอผมเดี๋ยวนะครับ ผมเข้าไปบอกพวกไอ้หวังก่อน ว่าจะไปส่งจินยองที่บ้าน มันจะได้ออกมาดูไอ้พวกที่นอนระเกะระกะนี่ให้” แจบอมกำลังทำหน้าที่แฟนที่ดีอยู่ครับ หลังจากแยกตัวจากสหายรักทั้งสาม ผมออกมาเดินหล่อ ๆ อยู่กับแฟนที่น่ารัก จนไอ้เซฮุนมาบอกว่าจะพาพี่หานไปส่งบ้านแล้ว ผมก็เลยคิดได้หลังจากนั้น ว่าผมก็ควรจะไปส่งจินยองที่บ้านเช่นกัน

 

            คนดีมากผมอ่ะ ไม่อยากให้ที่บ้านของแฟนมองไม่ดีครับ จัดว่าเข้าตามตรอกออกตามประตู

 

“อ่าฮะ อย่าไปแกล้งกวนเพื่อนอีกล่ะ ฮ่า ๆ” จินยองว่าขำ ๆ โบกมือปัด ๆ เป็นเชิงบอกให้ผมรีบเข้าไปหาไอ้หวังและไอ้ต้วนเพื่อนรักได้แล้ว

 

            แต่พอเข้ามาถึงห้องรับแขกที่มีไว้ให้พวกมันถล่มกัน กลายเป็นว่าเห็นชเวยองแจนั่งดูทีวีอยู่คนเดียวเท่านั้น ไม่สิ นั่งอยู่กับน้องแมวไค ๆ ไข ๆ อะไรสักอย่างด้วยอีกตัว

            ไอ้หวังหายหัวไปไหนวะ น้องแบมกับไอ้พี่มาร์คด้วย

“ยองแจ แล้วพวกไอ้มาร์คไปไหนกันหมดอ่ะ” สงสัยก็ต้องถามครับ น้องยองแจของไอ้หวังหันมาเลิกคิ้วให้ นิ่งไปอีกสามวิก่อนที่จะให้คำตอบกับผมได้

            จะนิ่งทำไมวะครับ แจบอมงง

“มาร์คมันบอกว่าจะไปเดินเล่นกับน้องแบมนานแล้วนะครับ ส่วนพี่แจ๊คสัน เพิ่งจะขอออกไปหามาร์คเมื่อกี้อ่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าไปที่ไหนยังไง ผมก็ไม่ได้ถาม”

 

            โอเคครับน้องยองแจ แค่น้องตอบพี่ก็ดีใจแล้วครับ ขอเชิญน้องนั่งดูทีวีต่อไปตามสบาย พี่จะไม่รบกวนแล้วจ้ะว่าที่แฟนไอ้หวัง

 

            แล้วที่ที่ไอ้หวังมันจะไปหาไอ้มาร์คนี่ก็ไม่ได้เดายากเลยครับ มีอยู่ที่เดียวที่มนุษย์ต้วนจะไปภายในบ้านของผม สวนหลังบ้านที่พ่อแม่ผมปลูกไว้ เหมือนสร้างไว้ให้มันอ่ะครับ อยู่ได้อยู่ดี มันชอบ เงียบสงบเหมาะกับมันครับ ขนาดบ้านมีปาร์ตี้แบบนี้ แถวหลังบ้านนี่ยังเงียบได้เลย

 

            นั่นไง... เห็นหลังไอ้หวังแว๊บ ๆ ละ แม่งกำลังตั้งท่าไปหาไอ้มาร์คแน่ ๆ ล่ะ

            ขอผมเข้าไปดักทางมันก่อนแล้วกันนะครับ เชี่ยนี่แม่งยิ่งเป็นตัวทำลายบรรยากาศ กูต้องขัดขวางมึงให้ได้ไอ้หวัง หมั่นไส้นัก ไอ้มารทำลายความสุข!

 

“เชี้ยหวัง ยืนทำไมตรงนี้วะ มึงว่างเหรอ ชอบให้ยุงดูดเลือดมึงไง๊”

“เปล๊า กูแค่จะมาหาไอ้มาร์คว่ะ แต่พอดีมีสายเข้ามานี๊ดหน่อย เลยหยุดคุยโทรศัพท์”

            ทอแล! มึงกำลังแอบดูว่าไอ้มาร์คกับน้องแบมจะสร้างบรรยากาศกันตอนไหนใช่ไหม?!

“มึงไม่ต้องไปหาไอ้มาร์คละ ไปกับกูดีกว่าว่ะ อย่า อย่าคิดจะปฏิเสธกูนะไอ้หวัง ไม่งั้นมึงได้เจอประธานอิมเล่นงานแน่ แน่ะ ไม่ต้องคิดจะเถียง ไปเร็วเพื่อน เรื่องไอ้มาร์คไว้ก่อนนะ กูจะไปส่งจินยองที่บ้าน มึงช่วยไปดูแลเด็ก ๆ กับเพื่อน ๆ ที่กำลังเละเทะให้กูที่นะไอ้เพื่อนรัก”

 

            วินาทีนี้... หวังแจ๊คสันจะสบถด่าอย่างหยาบคายมากแค่ไหน หรือจะสะบัดสะบิ้งให้รอดพ้นจากการล็อคคอและรัดคออย่างแน่นหนาของอิมแจบอมออกไป ไม่มีหนทางสว่างใด ๆ สำหรับน้องหวังเลย

            อิมแจบอมที่โคตรพระเอกเลยนะครับ เห็นแว๊บ ๆ ด้วยเหอะว่าไอ้มาร์คกับน้องแบมกำลังจะคืบหน้า(?)ไปมากกว่าเดิมแล้วล่ะ...

 

            ถ้าปล่อยไอ้หวังหลุดกรงไป เดี๋ยวจะพาลเสียงฤกษ์เสียยามกันเปล่า ๆ นะครับ!

 

“ไอ้เชี้ยยยยยจอบบบบบบบบ”

 

            มึงต้องขอบคุณกูงาม ๆ เลยนะไอ้มาร์ค!

            ครับ ได้รายงานความดีความชอบในแบบฉบับของอิมแจบอมเรียบร้อยแล้ว ผมจะไม่ขัดถ้าอีกต่อไป...

 

            จุดจบของทุกเส้นทาง... มักจะเป็นต้นกำเนิดของจุดเริ่มต้นเสมอนะครับ... เห็นด้วยกับอิมแจบอมไหมล่ะครับ แต่ผมคิดว่างั้นนะ

 

…ENDING...

       

 

            จ...จบลงแล้ว...

            จบด้วยความวุ่นวายในแบบฉบับหวังอิมโอ รวมทั้งพี่มาร์คน้องแบมที่ยังคงอุ่น ๆ กรุ่น ๆ อยู่เสมอ เราหวังว่าทุกคนจะชอบแล้วก็รักทุก ๆ ตัวละครในเรื่องนี้ เหมือนที่เราเองก็ผูกพันกับทุก ๆ ตัวละครไปโดยไม่รู้ตัวนะคะ ไม่อยากเชื่อเลยว่าอยู่ ๆ ทรีโอ้หวังอิมโอจะสร้างอิมเมจชัดเจนขึ้นมาได้ ไม่อยากเชื่อว่าพี่มาร์คจะกลายเป็นผู้ชายในฝันของใครหลาย ๆ คนที่หลงเข้ามาอ่านเรื่องนี้ >< รวมถึงน้องแบมแบมที่น่ารักสดใสจนได้หัวใจของพี่สาวไปครองได้แบบสบาย ๆ ...

            ไหนจะบรรดาตัวละครหลาย ๆ ตัวที่ไม่ได้โผล่มาให้เห็นกันบ่อยมากนัก แต่ทุกคนก็ยังจำได้ ไม่ว่าจะเป็นพี่ชายหล่อร้ายนิสัยเสียอย่างพี่ซอกจิน รักแรกแรกรักของพี่มาร์คอย่างซูจี อึนจีที่ถูกปฎิเสธตลอดเวลา พี่ลู่หานร้านขนมหวานคนน่ารัก ปาร์คจินยองทีเอวิชาอาร์ท ชเวยองแจว่าที่สัตวแพทย์คนเก่ง พี่นิชคุณสุดหล่อพี่ชายในฝัน คุณครูพี่เฟยคนสวย น้องอิลฮุนน้องมินฮยอก อ๊คแทคกับอ๊คแคทจอมวุ่นวาย หรือจะเป็นเด็กข้างห้องสองฉากอย่างน้องยูกยอมที่โผล่มาในที่สุด ขอบคุณพวกเขาเหล่านี้ที่จุดประกายจินตนาการของเราด้วยนะคะ อาจจะข้ามตัวละครไหนไปบ้าง แต่เรารักทุก ๆ คาแรคเตอร์ในเรื่องนี้มากเลยน้า

           

            ที่สำคัญมากที่สุดสำหรับเราและฟิคเด็กพี่มาร์ค ถ้าหากไม่มีทุกคน เราก็คงจะไม่มีกำลังใจแต่งมาจนถึงตอนนี้ได้เลยนะคะ ♥♥

            ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและชื่นชอบฟิคเด็กพี่มาร์คตลอดมาค่ะ  

            ขอบคุณมากจริง ๆ ที่ติดตามและให้กำลังใจกันเสมอมา หวังว่าจะรักพี่มาร์คกับน้องแบมและสหายทั้งหลายไปอีกนาน ๆ เลยน้า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

1,831 ความคิดเห็น

  1. #1831 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 09:21
    จบแล้ววววว วุ่นวายจนสุดท้ายจริงๆ5555
    #1831
    0
  2. #1796 D_dayWM (@D_dayWM) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 16:13
    จบแล้ว สนุกมาก ชอบพี่ต้วนน้องแบม ดูเหมาะสมที่สุด คู่อื่นๆก็วุ่นวายไปตามเรื่องเพิ่มสีสันได้ดี 5555 แต่สี่คนมันก็คบกันมาได้เนาะ วุ่นวายจริงๆ ขอบคุณค่ะ
    #1796
    0
  3. #1774 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 22:43
    5555555 ความวุ่นวายของแก๊งนี้ น่ารักกกก มาร์คแอบพาน้องไปโรแมนติกกกก
    #1774
    0
  4. #1748 @fujinoii (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:22
    จบแบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย ไม่มีเรื่องร้ายๆ ขอให้มีความสุขกันทุกคู่น้า
    #1748
    0
  5. #1729 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 11:19
    น่ารักกันทุกคู่เลยยยย 55555 พี่มาร์คทำไมอบอุ่น ละมุนแบบนี้คะ ><
    #1729
    0
  6. #1707 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 22:22
    ขอบคุณนะคะ พี่มาร์คกับน้องแบมละมุนมากเลย ชอบมากค่ะ
    #1707
    0
  7. #1698 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 23:41
    จบแล้ววว น่ารักมากเลย
    #1698
    0
  8. #1663 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 02:48
    เชร้ดดดดดดดดดดด

    พี่มาร์คแอคแทค

    แอร๊กกกกกกกกกกกกก

    เป็นเรื่องที่น่ารักมากๆ อ่ะ

    น้องแบมก็น่ารักเกิ้นนนนนนน

    ไม่รู้จะนารักไปไหน

    อิพี่มาร์ก็ดี๊ดี

    หลังๆ แอบหมั่นไส้เบาๆ

    แกงค์เพื่อนก็ปวดตับมาก

    ฮาาาาาาา



    จอบอ จบ
    #1663
    0
  9. #1645 ploynie * (@P_PlooY) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 21:46
    จอบอ จบ .
    จบแล้วววว แฮปปี้เอนดิ้งงงง
    พี่มาร์คคคคคค น่าร๊ากก
    น้องแบมห้น่ารักกกก
    ส่วนน้องหวัง ...
    5555 หมั่นไส้อ่ะ เป็นตัวละครที่น่าหมั่นไส้มากกกกกกกก ก ไก่ล้านตัว
    แต่ก็รักน๊า อิ_อิ
    ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารัก ๆ นะคะ :))
    ชอบมั่ก ๆ เลยค่าาาา อบอุ่นสุด คิคิ
    #1645
    0
  10. #1608 namemy_jung (@namemejung) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 17:40
    จบแล้วเรื่องนี้สนุกมาก ดีงามมากเลยค่ะ
    #1608
    0
  11. #1554 nuaum (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:08
    จบแล้ว ทำไมพี่มาร์คน้องแบมนรารักกันขนาดนี้อ่ะ

    หวังอิมโอนี่ ป่วนจริง รวมตัวเมื่อไหร่ตลาดเเตกเลย55555
    #1554
    0
  12. #1508 PInkyland (@thinkpink) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 06:18
    โอ้ย น่ารักมากๆเลยอ่ะ อยากมีแฟนแบบพี่มาร์คเลย55555
    #1508
    0
  13. #1479 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 11:56
    แล้วก้มีต่อสินะ อิอิ
    #1479
    0
  14. #1380 Oppa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 20:45
    น่ารักมากๆเลยคะ สนุกมากเลยคะไรเตอร์
    #1380
    0
  15. #1378 wawyyyy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 22:31
    โหหห น่ารักมากๆอ่า อ่านไปนั่งยิ้มไปป อ่านฟิคเรื่องนี้แล้วยิ้มทั้งเรื่องเลยยย ก้คนมันเขิลลลลล ไม่สามรถหุบยิ้มได้อ่ะะ บอกตรงงง>///////
    #1378
    0
  16. #1366 kyuminlove (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 22:31
    แต่งได้น่ารักมากเชียวละ
    #1366
    0
  17. #1351 thitirat (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 20:52
    อ่านจบแล้วค่า ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆเลยแต่งมาน่ารักที่สุด รักตัวละครทุกตัวเลย โดยเฉพาะ หวังโออิม และที่สำคัญรัก พี่มาร์ค&แบมแบมมากๆเลยค่าาาาและจะติดตามผลงานอื่นๆนะค่ะ
    #1351
    0
  18. #1350 thitirat (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 20:50
    อ่านจบแล้วค่า ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆเลยแต่งมาน่ารักที่สุด รักตัวละครทุกตัวเลย โดยเฉพาะ หวังโออิม และที่สำคัญรัก พี่มาร์ค&แบมแบมมากๆเลยค่าาาาและจะติดตามผลงานอื่นๆนะค่ะ
    #1350
    0
  19. #1327 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 20:25
    อบอุ่น ละมุนมากเลยอะ

    เห้ออออออออ

    อยู่กันอย่างนี้นานๆนะ
    #1327
    0
  20. #1266 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 22:38
    กรี๊ดดดhappy Ending ดีมากๆชอบอ่าพี่มาร์คอบอุ่นมากกกก
    #1266
    0
  21. #1194 Artiwan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2557 / 12:07
    ฟินตัวแตก อบอุ่นอ่า ขอบคุณไรท์นะคะ
    #1194
    0
  22. #1123 Yezo (@hemme) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2557 / 17:53
    อยากอ่านอีกอ่าาาาาาา
    มาต่อนะๆๆๆๆๆๆๆ
    อิอิ ไรท์แต่งเก่งมากอ่า
    ชอบมาร์คแบม และทุกคนในเรื่องมากกกกกกก

    รอเรื่องต่อไปนะ อิอิอิ
    #1123
    0
  23. #1078 Beerby-Witch (@beerby-witch) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 04:26
    จบ...... พรุ่งนี้ค่อยมาต่อเนาะ อิอิ
    #1078
    0
  24. #1046 limitedear (@limitedear) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 10:56
    โหยยยยยย แต่งดีมากอ่ะไรท์เตอร์ เราชอบมากๆๆๆๆๆๆๆเลยนะ จะรอติดตามผลงานชิ้นต่อไปของไรท์นะคะ fighting!!!
    #1046
    0
  25. #1022 MBKY; (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2557 / 18:43
    ง่า เรื่องนี้ละมุนดี คือดี ตั้งแต่พองเพือนละทุกอย่างคือลงตัว

    แบมๆก็น่ารัก พี่มาร์คนี้ก็ดูแลแบมๆดีมากเรื่องนี้ ทำดีจ้า 555
    #1022
    0