[GOT7fiction] adorable baby { Markbam } / -ลงชื่อรับเงินคืน-

ตอนที่ 17 : markbam baby - 14 -100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,032
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    29 พ.ค. 57

GOT 7 Fiction

Adorable baby  Mark x Bambam

By bpuppyy_

Markbam

Baby  14

 

 

                มีหลายสาเหตุที่ทำให้แจ๊คสัน หวังนั่งกุมขมับอยู่กับตัวเองในตอนนี้...

                จะว่าเครียดมันก็ไม่ใช่ จะว่าหนักใจมันก็ไม่เชิง...

 

“พี่แจ๊คสัน!

                เสียงเรียกของกันต์พิมุกต์คือตัวช่วยอย่างดีที่ทำให้หวัง แจ๊คสันหลุดออกจากภวังค์ หลังจากที่ผ่านพ้นมื้อเย็นอันพร้อมหน้าพร้อมตามากที่สุด (และวุ่นวายมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา) ตอนนี้แบมแบมมานั่งเล่นนอนเล่นอยู่ที่คอนโดของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

                ใช่ครับ ที่นี่คือคอนโดที่น้องแบมแบมควรจะได้มาอยู่ตั้งแต่แรก... รวมไปถึงเป็นที่ที่น้องควรจะได้ย้ายข้าวของมาอยู่อย่างถาวรระหว่างที่ศึกษาต่ออยู่เกาหลีใต้

                แต่ปัญหาใหญ่ยักษ์มันอยู่ที่ว่าแจ๊คสัน หวังดันรับปากน้องยองแจไปแล้วว่าตำแหน่งรูมเมทของพี่หวังยังว่าง! เออครับ แก้ใหม่ก็ได้ แจ๊คสันคนนี้เป็นคนที่เสนอหน้าและเสนอตัวไปเชิญน้องยองแจให้มาร่วมห้องเองอ่ะครับ!

                แจ๊คเครียดเลย ตอนนั้นมัวแต่อยากอยู่กับน้องไม่คิด จะบอกพี่คุณยังไงวะ แล้วนี่ถ้าจะต้องให้น้องแบมแบมแก้มแตกของพี่ไปอยู่กับไอ้มาร์คต่ออีก โห... กลายเป็นว่าน้องหวังป้อนขนมแสนหวานเข้าปากพี่มาร์คเลยสินะคะ

 

                งานงอกแล้วล่ะ พูดได้คำเดียว...

                ซื้อห้องข้าง ๆ แล้วทุบทำห้องติดกันเลยดีไหมวะ แก้ปัญหาโลกแตกไปเลย...

“ว่าไงเรา” แจ๊คสันยิ้มรับ พร้อมกับดึงคอน้องชายแก้มกลมที่ทิ้งตัวลงนั่งยิ้มแป้นอยู่ข้าง ๆ ให้เข้ามาหาตัวเอง “โห อาบน้ำมาซะตัวหอมจนฉุนเลยนะ ครีมอาบน้ำพี่หมดขวดแล้วมั้งน้องแบม”

“ไม่ขนาดนั้นซะหน่อยน้าพี่แจ๊คสัน~ เอ้อ ละเมื่อกี้พี่แจ๊คดูหน้าเครียด ๆ มีเรื่องอะไรคิดมากอยู่หรือเปล่าครับ บอกแบมได้นะ เดี๋ยวแบมช่วยแก้ปัญหา ทุกอย่างต้องมีทางแก้ไข ชัวร์ล้านเปอร์เซ็นต์ไปเลย!

 

                แน่นอนครับน้องแบมแบมของพี่ ทางแก้ไขอ่ะมีแน่ ๆ แต่พี่แจ๊คสันจะต้องโดนเฉ่งและคิดบัญชีจากพี่คุณก่อนอันดับแรกครับ ผิดไปแล้วงานนี้ พี่ยอมรับว่าพี่ผิดจริง ๆ

                จะอ้างว่าจำเป็นก็ไม่ได้ละนะ... เออ ผมควรบอกพี่คุณไปตรง ๆ ว่าแจ๊คสัน หวังถึงเวลาจะต้องทุ่มเททุกอย่างให้ความรัก... โอ๊ย ไม่ง่ายเลยครับ อยากจะยกขามาก่ายหน้าผากให้รู้แล้วรู้รอดกันไป พี่คุณคงได้แซะกลับมาว่าแล้วจะรับปากดูแลน้องแต่แรกทำไม

                ชีวิตไม่สิ้น ดิ้นหาวิธีการเอาตัวรอดกันต่อไปครับ

 

“ไม่เป็นไร๊ ไม่ใช่เรื่องใหญ่” โกหกไปอีก “ว่าแต่เราเหอะ อยู่เกาหลีมาจะสามเดือนนี่โอเคดีใช่ม้ะ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรืออยากบอกพี่ไหม ไหนว่ามีเรื่องจะคุยให้ฟังเยอะ มาเลยหนูน้อย พี่มีเวลาฟังทั้งคืน”

                แจ๊คสัน หวังรักน้องแบมแบมมากนะครับที่จริง เห็นน้องมาตั้งแต่ยังตัวเล็ก ๆ เด็กแก้มกลม ๆ คนนี้มีเรื่องอะไรก็เล่าให้แจ๊คฟังแทบทุกอย่าง มีห่างกันไปบ้างช่วงที่ต่างคนต่างไปเรียน แต่สุดท้ายก็ยังสนิทกันมากอยู่ดี   

                ย้ำอีกที... ผมรักแล้วก็เอ็นดูน้องแบมมากจริง ๆ นะ แต่แบบ... น้องยองแจจะต้องเป็นรักแท้ที่ฟ้าประทานมาให้ผมอ้ะ ถ้าผมไม่คว้าโอกาสรีบทำคะแนนตอนนี้ ผมจะมีโอกาสทองที่ไหนไปเข้าหาน้องเขาอีก!               

 

                พัง บอกได้คำเดียวว่าชีวิตและสมองของน้องแจ๊คสัน หวังกำลังจะต้องพัง

 

“เรื่องไม่สบายใจม่ายมี พี่มาร์คดูแลแบมดีมากกกกกกก อยู่กับพี่มาร์คสบ๊ายสบาย อยากไปเที่ยวไหน อยากทำอะไรก็ได้ไปหมด ถึงพี่มาร์คจะชอบทำเหมือนไม่อยากไป หรือไม่อยากทำให้ก็เถอะน้า” แบมแบมว่า แจ๊คสันเลิกคิ้วแล้วหัวเราะขึ้นจมูกด้วยรู้ทันถึงนิสัยซึนเดเระระดับโลกของเพื่อนรัก

                มาร์ค ต้วนก็เป็นแบบนี้อ่ะครับ มันคงเป็นส่วนนึงที่ทำให้ผมไว้ใจฝากน้องไว้กับมาร์ค แต่ไอ้ที่นอกเหนือจากความคาดหมาย คือมันดันดูแลน้องผมดีเกินไปจนกลายเป็นว่ามันมากกว่าพี่น้องไง ให้ตายสิ น้องหวังถูกคนไว้ใจทำร้ายค่ะ เครียดตรงนี้

                แล้วก็เครียดกว่าไอ้ตรงที่ว่า... น้องแบมแบมดูจะไม่รู้ตัวสินะครับ... ว่าตกหลุมรักความซึนของไอ้มาร์ค ต้วนที่แอบขุดกับดักเอาไว้

                ต่อให้เอาหลายไอ้โอเซฮุนที่ยังไม่ขึ้นชั้นประถมมาดูอาการ ยังตอบได้เลยครับว่าน้องแบมแบมคิดยังไง

                แต่เจ้าเด็กคนนี้คงยังไม่รู้ตัวล่ะมั้ง... อาจจะอยู่กับไอ้มาร์คด้วยการกระทำและชีวิตประจำวันแบบนั้นจนเคยชิน... นี่น้องหวังควรทำยังไง เครียดเรื่องตัวเองก่อนหรือจัดการเรื่องน้องชายให้มันลุล่วงไปได้ด้วยดีก่อนอ่ะครับ สับสนหัวใจไปหมดแล้ว

 

“ดีละ พี่เป็นห่วงแบมมากนะตอนที่อยู่ฮ่องกงอ่ะ ถึงได้คอยโทรหาโทรเช็คตลอด” แจ๊คสันพูดอย่างจริงจัง ส่วนแบมแบมก็หัวเราะตามด้วยความอารมณ์ดีเมื่อพูดถึงเรื่องการคุยโทรศัพท์ของพี่แจ๊คสัน

                แน่ล่ะ เด็กน้อยคงกำลังคิดถึงเวลาที่พี่มาร์คตัดสาย คุยกันบ่อยก็จริงอยู่หรอกนะ แต่คุยกันได้ไม่เคยเกินสิบห้านาทีเลยสักครั้ง

“พี่มาร์คชอบวางสายจากพี่แจ๊คแบบที่แบมยังไม่ทันได้ตั้งตัว” กันต์พิมุกต์กลั้วหัวเราะ “แบมกะจะขอคุยกับพี่แจ๊คต่อซะหน่อย กลายเป็นว่าหันมาอีกที พี่มาร์คเก็บโทรศัพท์ไปซะละ”

                ไอ้มาร์คมันร้าย แกล้งวางเพราะไม่อยากให้น้องคุยกับผมป่ะวะ เดี๋ยวได้เคลียร์แน่ครับมึง

“โคตรนิสัยเสียมันอ่ะ พูดละพี่หวังโมโห” ต้องแสดงท่าทีโกรธครับ เดี๋ยวน้องไม่เชื่อ “แล้ว... แบมจะย้ายมาอยู่กับพี่ตอนไหน”

 

                เริ่มคำถามที่น่าหนักใจที่สุดได้!

                ไม่เริ่มตอนนี้ แจ๊คสันก็ไม่รู้ว่าจะเอาเวลาไปเริ่มตอนไหนแล้วครับ ปล่อยให้คาราคาซัง เดี๋ยวก็ไม่ต้องทำมาหากินอะไรกันพอดี... คุยเสร็จนี่ก็ต้องไปเคลียร์กับน้องยองแจต่อแล้วครับ เอ้า ก็ผมบอกน้องเอาไว้ว่าเดี๋ยวโทรหาไง...

 

“เอ่อ...” กันต์พิมุกต์อึกอัก เด็กหนุ่มหลบสายตาของพี่ชายที่จ้องมาเพื่อขอคำตอบอย่างลำบากใจ

                แบมแบมยังอยากอยู่กับพี่มาร์ค... นั่นคือคำตอบเดียวที่ดังอยู่ในใจ ทั้ง ๆ ที่รู้ดีว่าทั้งพี่คุณและพี่แจ๊คสันคงไม่อยากให้ทำแบบนั้น แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อแบมไม่อยากย้ายออกมา...

                แบมห้ามใจตัวเองไม่ได้ แบมแบมไม่เคยคิดห้ามความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนี้ได้...

               

                ความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัส ความรู้สึกที่ไม่เคยรู้ ความรู้สึกที่กันต์พิมุกต์ไม่เคยเป็น... ไม่เคยมาก่อนเลย

 

“น้องแบมดูไม่ค่อยอยากมาอยู่กับพี่แล้วนะเนี่ย” ที่สุดแล้วก็เป็นแจ๊คสันที่เริ่มทำลายความเงียบขึ้นมา ใบหน้าของคนขี้เล่นยกยิ้มล้อเลียนน้องชายที่กำลังก้มหน้าก้มตา

                นี่ไม่ได้พูดหวังผลนะครับ แต่น้องดูจะไม่อยากกลับมา... ซึ่งแบบที่จริงผมก็ลำบากใจ พอจะเข้าใจไหมครับ ใจนึงมันก็ลุ้นอยากให้น้องตัดสินใจอยู่กับมาร์คต่อไป(คือผมไว้ใจมาร์คนะ เฮ้ยผมไม่ได้ไว้ใจเพื่อนง่าย ๆ เดี๋ยวต้องมีการสอบถามรายละเอียดไงครับ) แต่อีกใจนี่ผมโคตรกลัวว่าจะโดยพี่นิชคุณสุดที่รักคิลเอาได้

                ยากเย็นพอตัวครับ

“พี่แจ๊คสันก็กำลังจะมีรูมเมทมาอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอครับ?”

 

            โดน ย้อน กลับ มา แบบ ไป ต่อ ไม่ เป็น เลย ครับ กู

 

“เอ่อ... ก็แบบว่า...”

“เมื่อตอนเย็นที่คุยโทรศัพท์ แบมก็ได้ยินพี่แจ๊คคุยกับใครสักคนนี่นา” แบมแบมถาม “พี่มาร์คยังถามแบมเลยว่ารู้เรื่องพี่แจ๊คสันไหม แต่แบมก็ไม่รู้อยู่ดี...”

                อย่ามาจ้องพี่ตาใส ๆ แบบนั้นครับน้องแบม เมื่อกี้ยังไม่วกเข้าประเด็นนี้กันเลยนะ ทำไมอยู่ ๆ มาเข้าเรื่องรูมเมทได้วะครับ ผมควรจะต้องไล่ต้อนน้องแบมสิ ไม่ใช่ถูกไล่ต้อนถามแบบนี้

“คือ... จะพูดยังไงดีอ่ะน้องแบม”

“พี่แจ๊คสันก็พูดมาตรง ๆ ไงครับ แบมบอกแล้วว่าปัญหาทุกอย่างมีทางแก้งายยยย ไม่ต้องคิดมากหรอกพี่แจ๊ค”

                นั่น... ยิ้มตาหยีใส่พี่อีกเด็กคนนี้ เมื่อกี้ยังทำท่าคิดมากอยู่เลยนะ

                ร้ายว่ะ น้องใครวะ ทำไมถึงได้มีรัศมีความร้ายกาจออกมาอย่างไม่น่าให้อภัย...

                ไอ้มาร์ค มึงแอบทำให้น้องกูเป็นคนร้ายกาจใช่ไหม! เดี๋ยวเหอะมึง อย่าให้กูได้เจอหน้าอีกครั้งนะ จะจับมาสัมภาษณ์และสอบปากคำอย่างละเอียดและถ้วนถี่ อย่าคิดว่าจะหนีรอดไปได้ พี่หวังคนนี้มีอิมแจบอมและโอเซฮุนเป็นลูกน้องผู้ภักดีนะเว้ย!

                (ไปกันใหญ่แล้ว... คิดว่าสองคนนั้นจะสามารถช่วยอะไรได้มากไหม... แจ๊คสัน หวังต้องคิดให้หนัก ๆ ดูอีกที)

 

“มาร์คแอบฝากน้องแบมมาถามปะเนี่ย”

“แล้วทำไมต้องพี่มาร์คฝากมาด้วยอะครับพี่แจ๊คสัน แบมอยากรู้เองไม่ได้เหรอ พี่แจ๊คสันคิดว่าแบมจะไม่สนใจพี่แจ๊คเลยเหรอครับ จะน้อยใจแล้วนะ...” แค่คำพูดไม่เท่ากับการกระทำครับ น้องกันต์พิมุกต์ของพี่หวังเบ้ปากลงโดยทันทีเมื่อพูดประโยคตัดพ้อจบลง

                โอย ได้โปรดเถอะน้องแบม น้องก็รู้ว่าพี่ทั้งรักทั้งแคร์น้องแค่ไหน จะตอบไปตามความจริงเดี๋ยวนี้เลยจ้า

“โอเค ๆ แบม พี่ยอมแล้ว จะเล่าให้ฟังแล้วกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับหัวใจดวงน้อย ๆ ของพี่หวังคนนี้...”

 

                กล้าพูดไหมหัวใจดวงน้อย ๆ ...

 

                แล้วเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับชเวยองแจที่แจ๊คสัน หวังได้เกิดอุบัติรักขึ้นในฮ่องกง ก็ถูกส่งตรงผ่านปากของชายหนุ่มให้น้องชายตัวน้อยได้รับรู้เรื่องราว โดยละเอียดถ้วนถี่ ...

“โหย! พี่แจ๊คสันโคตรไวไฟ! ทำไมพี่ถึงได้กล้าลุยดะจีบพี่ยองแจขนาดนั้นน้า”

“เบา ๆ ครับเบา ๆ” ยักคิ้วให้น้องไปอีกสักที “ก็พี่ไม่ใช่พวกร้ายเงียบอย่างไอ้มาร์ค”

 

                แบมแบมเลิกคิ้ว ก่อนจะขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยว่าพี่มาร์คเกี่ยวกับเรื่องนี้ยังไง...

                โถ... น้องแบมของพี่หวัง ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย

 

“แบม... ตอนนี้พักเรื่องที่พี่เล่าเอาไว้ก่อนนะ พี่ว่าเรื่องพี่กับยองแจมันไม่น่าคิดมาก... เท่าเรื่องแบมกับไอ้มาร์ค”

 

                แจ๊คสัน หวังมีคติอื่น ๆ นอกจากตื้อเท่านั้นที่ครองโลกแล้วนะครับ...

                คติที่ว่าอยากรู้อะไรให้ยิงคำถามไปตรง ๆ เท่านั้น... แล้วมันจะดีเองครับท่านผู้ชม แค่ทำให้เรื่องทุกอย่างกระจ่างขึ้นและแก้ไขอย่างตรงจุด ตรงใจ ...

                เชื่อมือน้องแจ๊คได้เลย... อีกไม่นานทุกอย่างจะต้องจบลงแบบสวยงาม หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง(?) มาร์คมันปากแข็งนักใช่ไหม ได้ครับ เดี๋ยวพี่หวังจัดให้!

                งานรื้อฟื้นต้องมา!

 

“คือ...”

“แบมเป็นน้องพี่นะ แล้วพี่ก็ทั้งรักแล้วก็เป็นห่วงแบมมาก ที่พี่ถาม พี่ไม่ได้จะห้าม ไม่ได้จะว่าอะไรทั้งนั้นด้วย แค่แบมบอกพี่มาตรง ๆ ว่าตอนนี้แบมคิดยังไงกับไอ้มาร์ค...”

 

                ส่วนเรื่องพี่คุณนี่... เดี๋ยวค่อยว่ากันนะครับพี่ ปัญหาต้องเคลียร์ไปทีละอย่าง (ถ้าหวังเคลียร์ไม่ได้ หวังจะส่งให้ไอ้มาร์ค ต้วนไปขอขมาพี่คุณแล้วก็ขอน้องชายอย่างเป็นทางการเองแล้วกันนะครับ เข้าท่าเนอะ ผมก็ว่างั้น)

 

“แบมก็ไม่รู้...”

 

                แบมไม่รู้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างแบมกับพี่มาร์คมันคืออะไร...

                แบมไม่รู้ว่าจะเรียกว่าความรักอย่างที่เคยได้ยินใคร ๆ พูดถึงได้หรือเปล่า...

            แบมไม่เคยมั่นใจ...

               

                ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้น...

 

“งั้นถ้าหากว่าพี่บอกแบม... ว่าไอ้มาร์คมีคนที่มันรักอยู่แล้ว แบมจะว่ายังไง...” แจ๊คสัน หวังถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง และเพียงแค่เขาได้เห็นดวงตาไหวหวั่นของน้องชายเท่านั้น เขามั่นใจเกินล้านเปอร์เซ็นต์ว่าความรู้สึกของแบมแบมคืออะไร

            ความรัก... เล่นตลกกับเด็กผู้ชายคนนี้เข้าซะแล้ว ทีนี้ก็เหลือแค่มาร์ค เป็นปัญหาของมาร์คที่จะต้องแก้ไขเรื่องทั้งหมดให้มันเข้าที่เข้าทาง ถ้าหากว่าผ่านเรื่องนี้ไปได้ ถ้าหากว่าเพื่อนรักของเขาแค่พูดตรง ๆ ออกมา

                ทุกอย่างจบ... แจ๊คสัน หวังสัญญาด้วยใบหน้าหล่อ ๆ เลยว่าจะช่วยพี่มาร์คขาทุกวิถีทางให้ได้อยู่กับน้องแบมแบมไปนาน ๆ

 

            ม...หมายความว่ายังไง... ในสมองของกันต์พิมุกต์มีเพียงประโยคนี้วนเวียนอยู่เท่านั้น

 

“อ... อะไรนะครับ”

“มาร์คมีคนที่มันรักอยู่แล้ว มันไม่เคยบอกแบมเรื่องนี้ใช่ไหม...”

 

 

            ไม่เลย...

                พี่มาร์คไม่เคยบอกแบมเลย... ว่ามีใครอยู่ในใจ...

 

                แบมไม่เคยรู้อะไรที่เกี่ยวกับพี่ชายคนนั้นเลย... แม้แต่นิดเดียว

 

*

 

        มาร์คเพิ่งจะรู้ว่าการตื่นเช้าโดยไม่ต้องเดินไปเคาะประตูห้องของแบมแบม มันทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ ได้มากขนาดนี้...

                ยอมรับว่าเขาเคยชินกับการมีน้องของแจ๊คสันอยู่ด้วยในทุก ๆ วัน

                ยอมรับ... ว่าบางทีเขาอาจจะใช้ชีวิตได้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ถ้าให้ไม่มีแบมแบมมาคอยพูดแจ้ว ๆ อยู่ข้างตัวให้ฟังตลอดเวลา

 

                เหมือนกับตอนเช้าของทุกวัน มาร์คนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องโดยมีกาแฟหนึ่งแก้ววางอยู่ข้าง ๆ แตกต่างจากวันอื่น ๆ ไปตรงที่ไม่มีมื้อเช้าวางรออยู่ที่โต๊ะเท่านั้น

                ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยมี... ทั้งที่แบมแบมเพิ่งจะเข้ามาอยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น

 

                เขารู้ตัว... ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปมากจริง ๆ

 

“ให้ตายสิ” เปรยเบา ๆ กับตัวเองเมื่อเขาดูเหมือนจะไม่มีสมาธิในการอ่านหนังสืออีกต่อไป ชายหนุ่มวางหนังสือลงข้างแก้วกาแฟ ก่อนที่จะหยิบเครื่องมือสื่อสารที่วางอยู่ใกล้ ๆ กันขึ้นมาเพื่อโทรหาแจ๊คสัน หวังตัวสร้างปัญหาของโลกนี้

 

                ปัญหาที่ว่ามันดูจะใหญ่เกินกว่าที่มาร์คคิดเอาไว้... ปัญหาที่ขึ้นตรงกับเรื่องความรู้สึกและจิตใจ...

 

                พระเจ้า! โลกจะต้องเกิดภัยพิบัติอะไรสักอย่างกับการที่มาร์ค ต้วนเป็นฝ่ายโทรศัพท์หาน้องหวังก่อนนะคะ ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากทักทาย เสียงตื่นเต้น(เกิดความเป็นจริง)ของหวังแจ๊คสันก็ดังกวนประสาทมาก่อนเป็นอันดับแรก

“จะให้กูไปรับแบมหรือมึงจะไปส่งแบมเอง” มาร์ค ต้วนก็ยังคงเป็นมาร์ค ต้วนคนเดิม ชายผู้ประหยัดถ้อยคำ(กับเพื่อนฝูง)ถาม ลุกขึ้นเดินไปหยิบกระเป๋าและของจำเป็นเพื่อจะเตรียมตัวเดินทางไปมหาลัยในเช้าวันนี้

 

                ไม่เคยชินไปแล้ว... ไม่เคยชินกับเช้าที่ไร้เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กแก้มป่องที่ต้องชวนเขาคุยจนแทบจะหาช่องว่างไม่ทัน

 

                หวังไปส่งเองค่ะพี่มาร์ค ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เดี๋ยวจะไปส่งน้องแบมให้ถึงหน้าโรงเรียนเลย แหม่! น้องชายผมทั้งคนนะครับมาร์ค ไม่ต้องห่วงน่า มึงไปเรียนได้เลยครับวันนี้ แต่...”

                มาร์คเลิกคิ้ว ถึงจะไม่ปฏิเสธว่าหงุดหงิดเล็ก ๆ กับการได้ยินสิ่งที่แจ๊คสันบอก แต่เขาก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องแสดงอาการอะไรให้มากความ แบมเป็นน้องแจ๊คสัน ไม่แปลกที่มันจะอยากดูแลให้ดีในแบบของมันบ้าง อีกเหตุผลของมาร์ค...

 

                ยังไงตอนนี้... แบมแบมก็ยังอยู่กับเขาอยู่ดี

                อีกอย่าง... ท่าทางแจ๊คสันอาจจะไม่ได้มีพื้นที่ไว้ให้น้องชายสุดที่รักแล้วล่ะ จริงไหม?

 

“แต่อะไร” หลังจากที่เพื่อนจอมวุ่นวายเงียบหายไปนาน มาร์คจำเป็นต้องย้ำถามอีกครั้งว่าประโยคขัดแย้งที่จะตามมาคืออะไร

                คงหนีไม่พ้นแจ๊คสัน หวังมีธุระจะต้องไปจัดการ ซึ่งอาจจะเป็นครั้งแรกที่มาร์คกำลังดีใจที่เพื่อนรักมีธุระพอดิบพอดี

 

                เย็นนี้กูไม่ว่าง... แน่ะ กูรู้นะว่ามึงกำลังยิ้มไอ้ต้วน ดักทางไปสักทีให้พี่มาร์คเขารู้นะครับว่าน้องหวังรู้ทัน มึงรับน้องกลับไปกะมึงด้วยแล้วกัน เดี๋ยวยังไงเรื่องย้ายคอนโดค่อยว่ากันอีกที ย้ายแน่ ๆ ในกรณีที่มึงไม่เลิกซึนเดเระนะไอ้พี่มาร์ค

 

                ย้าย?

               

“อืม งั้นแค่นี้นะ”

                ถึงจะอยากถามมากกว่านั้น ทว่ามาร์คเลือกที่จะตัดสายจากแจ๊คสัน หวังและเดินตรงไปยังมินิคูเปอร์พร้อมกับความคิดหลายอย่างที่ตีกันอยู่ตอนนี้

 

                ยอมรับแต่โดยดี... มาร์คกำลังคิดหาวิธีที่จะทำให้เขาได้อยู่กับแบมแบมต่อไป...

                เขาเกือบลืมไปแล้ว... ว่าการที่หัวใจเต้นแรงและร้อนรุ่มเพราะกลัวความสูญเสียมันเป็นยังไง เขาเกือบลืมไปแล้วว่าความรู้สึกหวงแหนสิ่งสำคัญมันเป็นแบบไหน...

                ถ้าหากไม่มีแบมแบมเดินเข้ามาในชีวิต... มาร์คอาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ารอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่ออกมาจากหัวใจ... มันเป็นอย่างไร...

 

                ประติมากรรมน้ำแข็งที่ใครต่อใครคิดว่าไม่มีทางและไม่มีวันจะหลอมละลาย... กลับกลายเป็นเพียงสายน้ำที่ไหลเอื่อยอยู่รอบกายนายช่างตัวน้อย...

                ประติมากรรมที่แปรเปลี่ยนสภาพด้วยฝีมือนายช่างแสนสดใส

 

                มาร์ค ต้วนยอมรับ... เขาตกหลุมรักเด็กผู้ชายที่เดินเข้ามาในชีวิตอย่างไม่ทันตั้งตัว... เข้าแล้วจริง ๆ

 

*

 

“เอ้า! ไหนไอ้มาร์คบอกว่ามึงไม่ว่างไงไอ้หวัง” โอเซฮุนส่งเสียงถามเพื่อนสนิทที่กำลังเดินหน้าแป้นเข้ามาในร้านของเพื่อนสนิทอีกคน (บอกว่าร้านของแจบอมก็ได้มั้ง ไม่น่ายาก) “แล้วนี่มึงโผล่หัวมาร้านไอ้จอบอได้ไง สตรอเบอรี่อีกแล้วนะมึง!

 

                จี๊ดใจหวังจริง ๆ นะครับไอ้คำว่าสตรอเบอรี่เนี่ย...

 

“สตรอบ้านมึงสิไอ้โอ!” แจ๊คสัน หวังยอมไม่ได้ “กูไม่ว่างเมื่อตอนเย็นไง ไปทำธุระมา ไม่ว่างจริงจริ๊ง ตอนนี้ไม่เย็นแล้ว นี่บ้านเรียกหัวค่ำ ทุ่มสองทุ่มสามทุ่มงี้ แล้วพอสี่ทุ่มเข้าห้าทุ่มหรือเที่ยงคืนขึ้นไปจะเรียกว่าดึกดื่นค่ำคืน เข้าใจไหม!

 

                จ้า โอเซฮุนผิดเอง ไม่รู้เรื่องเลยเนาะ แค่นับเวลายังนับผิดเลย

 

“แล้วตกลงมึงมาทำไมวะ” หลังจากเบ้หน้าและขมุบขมิบปากกระแหนกระแหนเพื่อนรัก (อยู่ในใจ) เซฮุนโอก็ถามในสิ่งที่ค้างคาอีกครั้ง

                มันมาทำไมวะ นี่ผมยังงงนะครับ ตกลงว่ามันจะให้น้องแบมอยู่กับมัน หรือมันจะทำตัวร่อนเร่พเนจรเป็นคนไร้น้องชายอยู่อย่างนี้ นี่เห็นไอ้มาร์คก็ต้องคอยดูแลน้องแบมอยู่ดีอ้ะ

                แผนการของไอ้หวังแน่นแน่ แหม่ ตอนนั้นทำเป็นถามพวกผมว่าไอ้มาร์คจะชอบน้องมันจริงไหม อยากได้ไอ้มาร์คเป็นน้องเขยแล้วจะได้โขกสับสินะ ไอ้หวังแจ๊คสัน มึงมันไม่รักเพื่อนจริง!

                (ใครก็ได้... ช่วยทำให้โอเซฮุนเลิกคิดไปไกลสักที ต้องหยุดความคิดของผู้ชายคนนี้เอาไว้...)

 

“คิดถึงพี่เซฮุน น้องหวังเลยมาหา”

“ถุย! หยุดไปเลยนะ อย่ามาทำแบบนี้ ขนลุก ชีวิตกูต้องการแค่ลู่หานเท่านั้นเว้ยที่จะมาพูดแบบนี้ด้วยได้ ส่วนมึงอ่ะกลับโรงพยาบาลไปได้ละ ลืมบอกไปเลย หมอเค้าโทรตามมึงหลายรอบละเนี่ย!

“กูไปมึงก็ต้องไปม้ะ ไปด้วยกันนี่แหละ เอาเจ้าของร้านขนมหวานไปด้วย เค้าจะได้ทำใจยอมรับว่ามีอนาคตแฟนเป็นคนสติไม่ดี โอเค้?”

 

                บทสนทนาของคนทั้งสองอาจจะเพี้ยนและแปรเปลี่ยนเป็นเรื่องไร้สาระมากกว่านี้ ถ้าหากว่าไร้สุภาพบุรุษนามว่าอิมแจบอมเดินเข้ามาร่วมวง

               

“อะไรของพวกมึงกันวะ จะกัดกันในร้านกูเหรอ” แจบอมถามขำ ๆ เขาชินกับการได้เห็นทั้งหวังแจ๊คสันและโอเซฮุนทำตัวเป็นคนสติไม่เต็มแบบนี้อยู่แล้ว

                ส่วนผมอ่ะนะ ก็ดูดีพอควรอ่ะครับ ยิ่งวันนี้มาในฐานะหุ้นส่วนของร้าน ยิ่งดูหล่อมากเข้าไปใหญ่...

“กัดหน้ามึงคนแรกอ่ะ!” พูดพร้อมเพรียงได้ใจความอย่างครบถ้วน ความสามัคคีของแจ๊คสันและเซฮุนคือพัง ไม่ได้ฟังผิดครับ สองคนนี้สามัคคีกันมันคือความพัง อย่างน้อยก็ประสาทของแจบอมเนี่ยแหละที่จะพัง “นั่งลงดิ๊ เต๊ะท่าอยู่นั่นมึงอ้ะ เร็ว กูจะได้พูดให้ฟังทีเดียว” แจ๊คสันออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว

 

                โห... ไม่ต้องบอกเลยว่าอิมแจบอมและโอเซฮุนตั้งหลักว่องไวแค่ไหน นั่งเข้าที่เข้าทางพร้อมจดจ้องไปยังแจ๊คสัน หวังอย่างพร้อมเพรียงทีเดียวเชียวล่ะ

                คงรู้กันดี... ไม่พ้นเรื่องพี่มาร์ค ต้วนอยู่แล้วล่ะครับ

 

“เรื่องน้องแบมกับไอ้มาร์ค”

“เออ กูรู้น่า ข้ามขั้นไปเลย มึงมีอะไรจะเล่าให้พวกกูฟัง”

                แจ๊คสันเบะปาก ไม่อยากจะบอกว่าหมั่นไส้ไอ้พวกเพื่อนจอมรู้ทันพวกนี้ซะจริง ๆ เชียว

“เมื่อวานกูคุยกับน้อง... กูมั่นใจโคตร ๆ ว่าน้องอ่ะชอบไอ้มาร์คแน่ ตกหลุมรักแบบจริงจัง แล้วทีนี้...”

 

                รีแอคชั่นของสองเพื่อนรักอย่างแจบอมและเซฮุนคือหรี่ตาก้มหน้าฟังอย่างตั้งใจ...

 

“กูเลยถามแบมไป... ว่ารู้ไหม... ไอ้มาร์คมีคนที่มันรักอยู่แล้ว...”

“เวรกรรม! มึงพูดบ้าอะไรให้น้องมึงฟังวะไอ้แจ๊ค! เซฮุนตะโกนขึ้นอย่างอารมณ์เสีย ไม่ต่างจากแจบอมที่รีบสมทบต่อทันที“เออ ไอ้เชี้ย น้องมึงคิดมากไปไหนต่อไหนแล้วมั้ง ก็กูบอกแล้วไงว่าอดีตก็ทิ้งไว้เรื่องอดีตดิวะ ไอ้มาร์คมันอาจจะลืมไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันรัก...”

“เชี่ย ฟังกูก่อนดิ ก็นี่ไง ถ้ามาร์คมันรู้ว่าแบมคิดมาก หรือถ้าแบมพูดอะไรออกไปตามประสาเด็ก ๆ ที่อาจจะอยากรู้เรื่องใช่ไหม...”

 

                แจ๊คสัน หวังคิดว่าแผน(?)ที่คิดขึ้นมาลวก ๆ ของเขามันอาจจะสำเร็จก็ได้นะ

                กระตุ้นไง เอาเรื่องในอดีต ปัจจุบัน และอนาคตมายำรวมกัน (ที่ทำพูด ๆ ดีไป ผมมั่วทั้งนั้นอ่ะ คือแค่อยากให้ความรู้สึกของน้องแบมแบมแล้วก็ไอ้มาร์คมันชัดเจนสักที)

 

“ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับไอ้มาร์คแล้วป่ะ ว่ามันจะบอกน้องยังไง ถ้ามันรักน้อง มันก็ต้องอธิบายหรือพูดอะไรเพื่อแสดงความมั่นใจออกมา”

“เกือบฉลาดละ... แล้วถ้ามันไม่ยอมพูดอะไร หรือไอ้แผนการของมึงนี่ดันไปสะกิดใจให้มันคิดถึงเรื่องเก่า ๆ มึงจะทำยังไงฮะ ฟาย แทนที่จะได้จบสวย ๆ”

                เป็นคำถามที่นับว่ามีสมองเป็นเลิศมาก... ขอลุกขึ้นปรบมือให้กับโอเซฮุนดัง ๆ เลยครับ จากอิมแจบอม

 

“ก็ถ้ามาร์คมันทำให้น้องกูเสียใจ กูก็ให้น้องกูกลับมาซบไหล่กูดิวะ”

“โอเค ตามนั้นนะ งั้นเอาใหม่ เชื่อเซฮุนโอกับพี่จอบอหัวโตได้เลย กูวางพนันอย่างจริงจัง ห้าแสนวอนสำหรับการเดิมพันว่าไอ้มาร์คมันรักน้องมึง ถ้ามันไม่รักนะ กูยอมจ่ายอ่ะ คูณสองเลยสัส น้องเซฮุนมั่นใจมั่กมั่ก”

“อ้าว อะไรของมึงวะไอ้โอ ก็ไหนเมื่อกี้มึงยังกลัวมันจะนึกถึงเรื่องเก่า ๆ ไงวะ”

“ไอ้สัส ก็ตอนนี้กูไม่คิดแล้วอ่ะ ใช่ไหมวะแจบอม”

 

                อิมแจบอมยักไหล่ส่งท้าย

                ก็คิดและตัดสินใจแทนกูคนนี้ไปหมดแล้วนี่ครับ จะเหลือช่องว่างอะไรให้แทรกกลางทางความคิดไปได้อีก...

 

                ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับมนุษย์หน้าเดียวอย่างมาร์ค ต้วนแล้วนะครับ ว่ามันจะเลิกซึนเดเระแล้วทำตามหัวใจของมันได้หรือยัง แสดงออกขนาดนั้น ถ้ายังไม่ยอมรับแล้วพูดออกมาตรง ๆ ก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วจริงไหม...

 

*

 

                แบมแบมรู้ดีว่าวันนี้เขาไม่สามารถทำตัวปกติเวลาอยู่ต่อหน้าพี่มาร์คได้เลย...

                รู้ตัวว่านอกจากนั่งเฉย ๆ อยู่บนรถก็แทบจะไม่ได้ชวนอีกฝ่ายคุย มันผิดปกติมากจนกระทั่งถูกอีกฝายถามขึ้นมาหลังจากที่เข้ามานั่งนิ่ง ๆ อยู่ในห้องเรียบร้อย

               

“แบม ไม่สบายหรือเปล่า” มาร์คนั่งลงข้าง ๆ เด็กแก้มกลม คำถามที่แสดงถึงความเป็นห่วงยังไม่ชัดเจนเท่าสายตาเป็นกังวล รวมทั้งมืออุ่น ๆ ทีแนบลงบนหน้าผากของแบมแบมอย่างแผ่วเบา

               

            แบมไม่ได้เป็นอะไร... แบมแค่ไม่รู้จะทำตัวยังไงดี...

 

“ไม่เป็นอะไรครับ”

                มาร์คถอนหายใจ คำตอบที่มาพร้อมกับการหลบสายตาทำให้เขารู้ว่าเด็กคนนี้กำลังโกหกอย่างไม่แนบเนียนเลยสักนิด เขาไม่รู้ว่าแบมเป็นอะไร และสิ่งที่เขาต้องทำคือรู้ให้ได้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร

 

                เรื่องที่แบมแบมไม่สบายใจ... ถ้าหากว่ามันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเขา เขาพร้อมที่จะแก้ไขและอธิบายทุกอย่าง

 

“แบมแบม เป็นเด็กโกหกไม่ดีเลยนะ เป็นอะไรครับ บอกพี่ตรง ๆ สิ ไม่งั้นพี่จะรู้ได้ยังไง...”

 

                ทั้งคำถาม...

            ทั้งสายตา...

                ทั้งน้ำเสียงนุ่มทุ้มอบอุ่นที่ถามขึ้นมาแบบนั้น...

 

“ถ้าแบมพูดกับพี่มาร์ค... สัญญาก่อนได้ไหมว่าพี่มาร์คจะไม่โกรธ แล้วเราก็จะเป็นเหมือนเดิม จะไม่มีเรื่องน่าอึดอัดใจเกิดขึ้นระหว่างเรา ได้ไหมครับ”

 

                กลัว... แบมแบมก็แค่กลัวว่าถ้าหากถามออกไป... ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม

                แบมแบมไม่รู้ว่าระหว่างตัวเขากับพี่มาร์คตอนนี้... พวกเราอยู่ในความสัมพันธ์แบบไหน ไม่รู้เลยว่าความรู้สึกและสิ่งที่เกิดขึ้นกับหัวใจ เขาควรจะจัดการอย่างไร... อาการหัวใจบีบรัดและเต้นรัวจนน่ากลัวแบบนี้... แบมแบมควรจะต้องทำยังไง

 

                ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน

 

“อืม”

 

                เพียงคำเดียวสั้น ๆ จากมาร์คเท่านั้น

                มาร์ค ต้วนเป็นคนรักษาสัญญา... เมื่อเขาพูดคำไหน นั่นย่อมหมายความว่าเขาจะทำให้ได้ตามนั้น

               

“พี่มาร์ค... มีคนที่พี่รักอยู่แล้วใช่ไหมครับ...”

                แบมแบมกลั้นใจถามคำถาม ดวงตากลมใสที่เคยหลบเลี่ยงสายตาของมาร์คทำใจแข็งจดจ้องนัยน์ตาคู่คม ค้นหาคำตอบที่ทำให้เขาสงสัยและคิดครวญคำตอบมาตลอดทั้งวัน

 

                ถ้าหากว่าพี่มาร์คมีใครบางคนที่ทำให้รักอยู่แล้ว... พี่มาร์คจะรู้ไหมว่าการทำให้แบมแบมรู้สึกตกหลุมรัก มันไม่ใช่เรื่องตลกเลยสักนิด

                แบมแบมกำลังตกหลุมรัก... แล้วมันก็ลึกมากจนหาทางออกไม่ได้ เต็มไปด้วยความสับสน ไม่มั่นใจกับอะไรสักอย่าง พยายามปฏิเสธหัวใจหลายครั้งว่ามันเป็นความรู้สึกที่ไม่ต่างกับพี่ชายทุกคน ไม่ต่างกับเพื่อนคนอื่น ๆ ที่ผ่านเข้ามา...

 

                แต่ไม่เลย แบมรู้อยู่กับใจว่าพี่มาร์คแตกต่างออกไป...

                ต่างจากทุกคนในโลกใบนี้

 

“ใครบอกแบม แจ๊คสันบอกเหรอ?”

“พี่มาร์คห้ามถามแบมกลับสิครับ! แบมถามก่อนนะ!” เด็กน้อยจอมเอาแต่ใจเถียงกลับ กันต์พิมุกต์ตกอยู่ในสภาวะกดดันทว่าก็ยังแอบเอาแต่ใจจนมาร์คหลุดยิ้มออกมา

 

                เด็กน้อยจริง ๆ เลยนะ... เด็กน้อยของมาร์ค

 

“แล้วแบมอยากรู้ไหมล่ะว่าคน ๆ นั้นคือใคร”

 

                อยาก...

 

“นั่งนิ่ง ๆ แบบนี้พี่ตีความไม่ได้หรอกนะแบม...” มาร์คว่า ชายหนุ่มยิ้มบางให้กับเด็กแก้มกลมที่เริ่มจะขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสับสนอีกครั้ง

               

                ที่ผ่านมาเขาผิดเองที่ทำให้ทุกอย่างไม่ชัดเจนแบบนั้น

                ที่ผ่านมาเขาผิดเอง... ที่ทำตัวให้ความหวังแต่กลับไม่เคยพูดอะไรให้แบมแบมได้คิดหรือมั่นใจ

 

                ที่ผ่านมา... มาร์คอาจจะเคยคิดถึงคน ๆ หนึ่งที่เคยรักสุดหัวใจ

                ผู้หญิงที่เขาเคยรัก... คนที่หัวใจยอมรับแล้วว่าเป็นเพียงแค่อดีตและผ่านพ้นไป

                มาร์คเคยรักเบซูจีมาก... ทว่าความรู้สึกพวกนั้นมันเลือนรางจางหายไปจากหัวใจเข้าหมดแล้ว ค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อม ๆ กับความรู้สึกตกหลุมรักเด็กคนหนึ่งที่เดินเข้ามา...

               

“แบมอยากรู้ พี่มาร์คบอกแบมได้ใช่ไหมครับ...”

“ได้สิ ถ้าแบมอยากรู้เดี๋ยวพี่จะบอกแบมนะ...”

“แล้วพี่มาร์คไม่อยากไปอยู่กับคนรักของพี่มาร์คเหรอครับ แบมเคยเจอไหม แล้ว...”

“ชู่ว...” มาร์คยกนิ้วชี้ขึ้นชิดริมฝีปากของเขา ยิ้มน้อย ๆ เมื่อเห็นว่าเด็กแก้มกลมเงียบเสียงลงไปทันที “แบมหลับตาสิ แล้วเดี๋ยวพี่จะพาไปให้รู้จัก อาจจะน่าตกใจไปสักหน่อย”

 

                แบมแบมคงจะตกใจ...

                แล้วมาร์คคิดว่าแจ๊คสัน หวังที่สร้างเรื่องนี้ขึ้นมาก็อาจจะตกใจกับคำตอบของเขาก็ได้

 

                กันต์พิมุกต์ที่ยังขมวดคิ้วแน่นค่อย ๆ หลับตาลงตามคำของมาร์ค แล้วเด็กแก้มกลมก็ต้องคลายปมคิ้วออกด้วยเพราะนิ้วของพี่ชายจำเป็นจิ้มลงไปอย่างจงใจ

                พร้อมด้วยเสียงหัวเราะขบขัน... แบมแบมคิดว่าช่วงหลังมาเขาได้ยินเสียงพี่มาร์คหัวเราะบ่อยมากเกินไปแล้วนะ แถมยังเป็นการหัวเราะแบมอีกต่างหาก!

                เดี๋ยวแบมก็จิ้มตาซะเลยนี่!

 

“ห้ามแอบโกงแล้วเปิดตานะ” มาร์คย้ำ ชายหนุ่มปัดมือไปมาหน้าคนเด็กกว่า ยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยทำตามคำสั่งเป็นอย่างดี

 

                แต่ไว้ใจไม่ได้... เพราะฉะนั้นมาร์คก็เลยต้องปิดดวงตาทั้งสองข้างของเด็กชายกันต์พิมุกต์ด้วยฝ่ามือของเขาเองอีกชั้น รวมทั้งค่อย ๆ พาแบมแบมที่นั่งอยู่บนโซฟาให้ลุกขึ้นและก้าวเดินไปพร้อม ๆ กัน

 

                ก้าวเดินไปข้างหน้า... เพื่อรู้จักกับบุคคลที่มาร์ค ต้วนตกหลุมรัก...

                ใช่... แจ๊คสันพูดถูก มาร์คมีคนที่รักอยู่แล้ว

 

“พร้อมจะเจอกับคนที่พี่รักหรือยังครับ แบมแบม”

                เจ้าของชื่อพยักหน้า ในใจของแบมแบมกำลังทั้งตื่นเต้น แปลกใจ รวมถึงปวดหน่วงด้วยความรู้สึกหลากหลายในตอนนี้...

                แบมได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง แบมค่อย ๆ เดินตามที่พี่มาร์คพาไป...

                แบมแบมก็แค่สงสัยว่าทำไม...

                ถึงยังมีแค่เราสองคน...

 

“งั้นพี่จะให้แบมลืมตา... แล้วแบมต้องมองคนตรงหน้าเอาไว้ให้ดี ๆ นะครับ”

 

                มาร์คเปิดดวงตาของเด็กน้อยในอ้อมแขน... พร้อม ๆ กับที่กันต์พิมุกต์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองภาพที่ปรากฏตรงหน้า

 

                ภาพของตัวแบมแบมเอง... ในกระจกเงา

แบมแบมที่ยืนอยู่ตรงหน้ากระจกเงา... และมาร์คที่ยิ้มบาง ๆ ให้กับเขาอยู่ในตอนนี้

 

มีเพียงพวกเราที่อยู่ด้วยกัน...

 

 

“รู้จักคนในนั้นไหม... คนนี้แหละ คือคนที่พี่รัก...”

“พี่มาร์ค...”

“คนที่พี่รัก คนที่อยู่กับพี่ในตอนนี้... มีแค่คนเดียว”

 

ไม่มีประโยชน์ที่มาร์คจะเก็บความรู้สึกของเขาเอาไว้...

 

“แบมแบมคือคนที่พี่ตกหลุมรัก... แจ๊คสันไม่ได้บอกแบมใช่ไหมล่ะ...”

 

                     ดูท่า... แจ๊คสัน หวังอาจจะได้อัพเดทข่าวสารใหม่ที่ถูกใจมากที่สุดในรอบปี... ก็เป็นได้

                     รวมถึงโอเซฮุนและอิมแจบอม ที่อาจจะต้องกระโดดโลดเต้นที่ใจเพราะเซ้นส์แม่นยำยิ่งกว่าใคร แถมยังไม่ต้องเสียเงินห้าแสนวอนที่ใช้วางเดิมพัน

 

                     เพราะเวลานี้... ประติมากรรมน้ำแข็ง... ได้หลอมละลายโดยสมบูรณ์แบบ... อย่างแท้จริง

 

 

*

 

TALK:

ละลายละลายละลาย

พูดได้แค่นี้สำหรับพาร์ทนี้นะคะนะ ฮิฮิฮิ

ใครอยากได้พี่มาร์คขอให้ยกมือขึ้น!

 

 

ปล.ทิ้งท้าย สำหรับคนอยากเป็นเด็กพี่มาร์ค... หรืออยากได้น้องแบมแบมไปไว้ในครอบครอง(?) ขอเช็คเสียงอย่างพร้อมเพรียง(?)อีกครั้งนะคะ ใกล้ได้เวลาเก็บเงินแล้วน้า~~~  ฮา~

 

                     เจอกันตอนหน้านะคะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

1,831 ความคิดเห็น

  1. #1828 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:50
    ละลายยยยยยย
    #1828
    0
  2. วันที่ 26 เมษายน 2561 / 14:36
    โอยยยย มาร์คต้องมั่นใจขนาดไหนถึงเล่นมุกนี้!!! ตอบ!! 😍
    #1800
    0
  3. #1794 D_dayWM (@D_dayWM) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 05:56
    ยิ้มจนแก้มจะแตก เขินมาก ต้วนแกกล้ามากที่เล่นมุกนี้ 5555 แต่ถูกใจมากค่ะ ทั้งหวัง ทั้งต้วน ทำดีมากกกก
    #1794
    0
  4. #1771 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 18:04
    ตายยยยยย มาร์คคคคเล่นแบบนี้เลยยยยยย
    #1771
    0
  5. #1745 @fujinoii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:12
    อิพี่แจ็คสันมันจะเล่นอีกแผนนึงแต่พี่มาร์คดันเล่นอีกแผนนึง แต่ไม่ว่าแผนไหนพี่มาร์คก็ได้ใจน้องแบมไปแน่ๆอยู่แล้ว แต่บอกรักกันแบบนี้ไม่รู้น้องแบมเราจะเขินมากแค่ไหนน้าาาา แต่เราเขินจนตัวแทบแตกแล้วเนี่ย
    #1745
    0
  6. #1726 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 12:12
    พี่มาร์คชัดเจนสักที ฮื้อออออ น้ำตาจะไหล
    #1726
    0
  7. #1706 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 01:42
    งือออออออ เค้าบอกรักกันแล้ว อ่าาาาาาา ชักจะเริ่มฟินนนนนนและ อีพี่หวังนี่ทิ้งระเบิดให้หน่วงซ๊ะได้ แต่แบซูจีกับพี่มาร์คนี่ความหลังเค้าเป็นมายังไงกันอ่ะ
    #1706
    0
  8. #1695 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 23:06
    ฮือออ บอกสักทีนะ <3
    #1695
    0
  9. #1660 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 00:49
    ง่อวววววววววววววววววววววววววววว
    เขินไปดิ
    #1660
    0
  10. #1642 ploynie * (@P_PlooY) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 12:49
    งู่ย งู่ยยยยยยยยยยยยยย

    สารภาพรักกันหยอออออออออออ

    กิ๊วก๊าวจุงเบยย อิ_อิ

    คือน่ารักอ๊ะะะ เขิลแทนน้องแบมมมมมม

    โธ่วว ,

    พี่หวังจุดชนวนให้ไวขึ้น ดีใจแทนน้องจริง ๆ

    ไม่งั้นพี่มาร์คคนซึนอาจทำให้เรื่องนี้ยาวไปอีกร้อยสองร้อยตอน

    555555555555555555 





    #1642
    0
  11. #1632 malilyy (@malilyy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 15:01
    หลอมละลายอย่างสมบูรณ์แบบ ฮิ้ววววววว
    #1632
    0
  12. #1605 namemy_jung (@namemejung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 15:00
    โอ๊ยยย เขินจนตัวบิดไปหมดแล้วจ้า
    #1605
    0
  13. #1551 nuaum (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 06:31
    กรี๊ดดดด คนที่พี่มาร์คตกหลุมรัก น่่ารักอ่ะ
    #1551
    0
  14. #1522 fern (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 22:28
    ฮั่นน่ออออออออ เขิลมั้ยหละแกรรรรร
    #1522
    0
  15. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  16. #1487 markbam 1a (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 00:49
    อ๊ากกกกกกดด พี่มาร์คคคคคคคคคคคคค ละมุนมากกกกกกกกกกกกกกกกกก. เเบมมมมมมมมม เขินมั๊ยลูกกกก >/////
    #1487
    0
  17. #1476 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 10:26
    ละลายโดยสมบูรณ์แล้วสินะ
    #1476
    0
  18. #1364 kyuminlove (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 23:21
    อร้ายยยย น้องแบมยังอยู่ดีไหมลูก ป้าละอิจฉาหนูที่สุดเลย
    #1364
    0
  19. #1324 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 17:43
    ขอบคุณพี่หวัง

    ขอบคุณแบมแบม

    ขอบคุณที่ทำให้พี่มาร์คเลิกกลายเป้นเจ้าชายน้ำแข็งสักที
    #1324
    0
  20. #1303 maijungg178 (@maijungg178) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 10:13
    ละมุนสุดดๆT/////T
    #1303
    0
  21. #1287 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 00:01
    ชอบอ่าาาา ชอบแบบนี้ ดูละมุนนุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูกเขินว่ะะะะ นายทำดีมากแจ็ค
    #1287
    0
  22. #1250 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 23:41
    กรี๊ดละลายยยยย ละลายไปด้วยเลย แจ๊ดสันทำดีมากค่ะพี่มากก็แมนคืะยอมรับตรงๆ นเองแบมค่ะจากนี้ลุยเลยค่ะ
    #1250
    0
  23. #1214 Beebeewondercream (@anglebee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 09:28
    อิอิดีนะที่พี่หวังไม่ได้กีดกันอะไรพี่มาร์คมาก ไม่งั้นอนาคตดับวูบเลยนะครัชชชชชช
    #1214
    0
  24. #1193 Artiwan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กันยายน 2557 / 10:40
    ฮ่อล ละลาย
    #1193
    0
  25. #1179 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 12:45


    วิธีบอกรักของมาร์ต้วนเค้าไม่ธรรมดาจริง ๆ

    #1179
    0