[GOT7fiction] adorable baby { Markbam } / -ลงชื่อรับเงินคืน-

ตอนที่ 15 : markbam baby - 13 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    23 พ.ค. 57

Adorable baby  Mark x Bambam

By bpuppyy_

Markbam

Baby  13

 

 

                นอนไม่หลับ

            แบมแบมนอนไม่หลับมาตั้งแต่คืนวันก่อนหน้า...

 

“แบม”

               

                ตั้งแต่คืนที่อยู่ ๆ ก็ถูกพี่มาร์คจูบแบบยังไม่ทันได้ตั้งตัว

 

“แบมแบม”

“ห..ฮะ ครับพี่มาร์ค”

                กันต์พิมุกต์ที่ตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองถูกดึงขึ้นจากเสียงเรียกของมาร์ค แต่ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มที่เพิ่งจะเดินเข้ามาถึงก็ยังไม่เข้าใจ เขาเรียกแบมแบมไปมากกว่าสามครั้ง สิ่งที่ได้รับคือการนั่งเหม่อลอยและขมวดคิ้วเข้าหากันเหมือนคนกำลังคิดหนัก...

 

                ตลกดี

                น่ารักด้วย

 

“มานั่งเหม่ออะไรตรงนี้ ไม่เข้าไปอยู่ในบ้านล่ะ”

“ม่าย~ ในสวนลมเย็นกว่า มีต้นไม้ให้ดูเพลิน ๆ ...” แบมแบมว่า เขาเลือกที่จะมานั่งคิดเรื่อยเปื่อยที่สวนด้านนอกบ้านเพราะปลอดโปร่งมากกว่า

                ที่จริงแบมแบมก็ไม่ได้มีอะไรให้คิดมากขนาดนั้น... ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันหลงจากเรื่องคืนก่อน พี่มาร์คก็ยังเหมือนเดิม แบมแบมเองก็ทำตัวเหมือนเดิมไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไป...

 

                พี่มาร์คยังใจดีแล้วก็คอยดูแลแบมอย่างดีเหมือนทุกครั้ง...

                แบมก็ยังชอบเวลาที่ได้อยู่กับพี่มาร์ค...

 

                แต่ถ้าหากไม่ได้อยู่ด้วยกันหรือมีช่วงว่างให้สมองพาลกลับไปคิดเรื่องที่เกิดขึ้นมา... แบมก็ยังคงหาคำตอบไม่ได้อยู่ดีว่าพี่มาร์คจูบแบมเพราะอะไร มันเลยอดจะคิดวนไปวนมาไม่ได้ ในเมื่อพี่มาร์คไม่เห็นจะพูดถึง ไม่เห็นจะบอกอะไรแบมเลยนี่นา!

                นิสัยไม่ดี... ทั้งที่ทำให้หัวใจแบมเต้นจนจะหลุดออกมาข้างนอก... เต้นแรงจนน่ากลัวตลอดเวลาที่คิดถึงเรื่องนั้น

 

                แบมไม่รู้ว่าควรจะเรียกความรู้สึกพวกนี้ว่ายังไง... ชอบ? รัก? หรือว่าเป็นเพราะยังไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้... ก็เลยเอาออกจากสมองไปไม่ได้สักที...

 

                กันต์พิมุกต์สับสนง่ะ

 

“เหม่ออีกแล้วนะ...” มาร์คพูดขึ้นมาอีกครั้ง เขาทิ้งตัวนั่งอยู่ข้าง ๆ แบมแบม ก่อนจะหันไปมองหน้าของเด็กน้อยในปกครอง “มีเรื่องอะไรให้คิดมาก...”

                เรื่องพี่มาร์คนั่นแหละ!

“ป...เปล่าครับผม แบมก็แค่อยากนั่งเล่น แล้วก็...”

“ไหนบอกไม่มีเรื่องให้คิด”

                พี่มาร์คทำไมกวน...

“นิดนึงไงครับ คิดนิดเดียว... แบมก็แค่นึกถึงพี่แจ๊คสัน” โกหกนิดเดียวไม่เป็นไรใช่ไหมครับ แบมเอานิ้วไขว้กันไว้แล้วนะ “ตอนนี้พี่แจ๊คกลับมาแล้ว เดี๋ยวแบมก็คงจะย้ายออกจากคอนโดพี่มาร์ค...”

 

                มาร์คยังคงนั่งเงียบ ๆ และฟังเด็กแก้มกลมพูดต่อไป เขาไม่แสดงความเห็น แต่ก็ใช่ว่าในใจของเขาจะไม่คิดเรื่องเดียวกันอยู่ มาร์คไม่รู้ว่าควรจะต้องทำอะไรต่อ แจ๊คสัน หวังก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องการรับน้องมันกลับ (แน่ล่ะ แจ๊คสันเอาแต่ด่าเขาว่ายึดน้องของมันไป แต่มันกลับไม่พูดเรื่องจะพาน้องไปอยู่กับมันเท่าไหร่)

 

                ถ้าถามว่ามาร์คอยากให้แบมแบมย้ายที่อยู่ไปเร็ว ๆ นี้ไหม...

                คำตอบคือไม่ เขาไม่ปฏิเสธความคิดที่ดังอยู่ในหัวของตัวเองหรอก เขารู้ดี... เขาอาจจะเคยชินกับชีวิตที่มีเด็กอ้วน ๆ คนนึงอยู่ด้วยตลอดเวลาไปแล้ว

 

                สองเดือน... อาจจะแสนสั้น... แต่มันมีความหมาย

 

“แน่ใจเหรอว่าคิดเรื่องนี้เรื่องเดียว” มาร์คถาม หลังจากที่ได้ฟังกันต์พิมุกต์พูดถึงพี่ชายตัววุ่นวาย

                มั่นใจเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าแบมแบมจะต้องคิดเรื่องอื่นอยู่ และแน่นอนว่ามาร์คก็มั่นใจอีกว่าเรื่องพวกนั้นจะต้องเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเขา ไม่ได้หลงตัวเอง ไม่ได้อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองว่ามันจะเป็นเช่นนั้น...

 

                แต่เพราะเขารู้ว่าเขาสร้างเรื่องให้แบมแบมคิดมากเอาไว้ต่างหาก

                เด็กน้อยที่ทำให้เขาห้ามใจเอาไว้ไม่ได้...

                ค่ำคืนที่เขาให้คำพูดสุดท้ายเอาไว้ว่า ฝันดีนะ...แบม เขาควรจะเรียกเหตุการณ์นั้นว่ายังไงดีนะ

 

                Goodnight kiss?  เข้าท่าดีใช่ไหม...

 

“เรื่องอื่น... ก็เรื่องเรียนไงครับ! อีกไม่นานแบมก็จะสอบไฟนอลแล้ว ยังไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่เลย เกาหลีก็ยังไม่คล่อง เลขก็ยังไม่เก่ง ไหนจะวิชาอื่นที่เก็งข้อสอบไม่ได้อีก โอยยย พี่มาร์ค แบมมีเรื่องเต็มไปหมดเล้ย~

            เด็กหนอเด็ก มาร์คยิ้มขำ ส่ายหน้าเบา ๆ กับท่าทางแก้ตัวเกินจริงของกันต์พิมุกต์ที่ทำหน้ายุ่งเกินกว่าเหตุ ก่อนที่ชายหนุ่มจะส่งไปมือลูบกลุ่มผมของคนเด็กกว่าด้วยความเอ็นดู...

 

                สัมผัสแบบนี้ที่ทำให้หัวใจของเด็กน้อย... เต้นแรงจนจับจังหวะไม่ได้อยู่เสมอ...

 

“ทำไม่ได้ก็บอกพี่ เดี๋ยวสอนให้ ไม่คิดค่าสอนด้วย”

“บู้ว เดี๋ยวแบมตอบแทนน่า อยากได้อะไรพี่มาร์คบอกแบมเลย ถ้าสอบผ่านหมดทุกวิชานะ แบมให้ทู้กอย่าง” แบมแบมว่า ยักคิ้วให้กับพี่ชายจำเป็นสองสามครั้ง ก่อนจะถูกเรียวนิ้วของพี่มาร์คดีดลงระหว่างหัวคิ้วเบา ๆ ด้วยความหมั่นไส้

 

                หมั่นไส้เพราะเด็กคนนี้น่ารักเกินไป ... มาร์คคิดว่าอีกไม่นานเขาคงได้เป็นบ้า... เพราะเอาแต่มองว่าน้องของไอ้แจ๊คสันน่ารักแบบนี้

 

“เจ็บน้า”

“ดีดนิดเดียว ไม่เจ็บจริง ๆ หรอกใช่ไหม...”

“รู้ทันอีก ชิ ไม่เจ็บก็ได้ แต่ว่าพี่มาร์คจะสอนแบมจริง ๆ ใช่ม้า” เด็กชายเอ่ยปากถาม ดวงตากลม ๆ สบประสานกับนัยน์ตาของชายหนุ่มเพื่อของคำยืนยันอีกครั้ง...

“สอนสิ ทุกวิชา”

“ต่อให้แบมจะไปอยู่กับพี่แจ๊คสันแล้ว พี่มาร์คก็จะยังสอนการบ้านแบบใช่หรือเปล่า”

 

                เสียงของเด็กชายที่มักจะพูดเจื้อยแจ้วของ ๆ เบาลงทุกที ด้วยเพราะไม่มั่นใจว่าถ้าหากพวกเขาอยู่ห่างกันออกไป ความสัมพันธ์ที่ดี ๆ อย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้มันจะจางหายไปหรือว่ายังคงอยู่เหมือนเดิม...

               

                ความสัมพันธ์ที่มาร์คก็ไม่รู้ว่าควรจะเรียกว่าอะไร

 

“เหมือนเดิมทุกอย่าง”

“สัญญา” นิ้วก้อยข้างขวาของเด็กชายกันต์พิมุกต์ยกขึ้นมาตรงหน้ามาร์ค ชายหนุ่มยิ้มบาง ยื่นมือไปขยี้กลุ่มผมของเด็กน้อยจนแบมแบมยู่หน้า ก่อนที่จะเกี่ยวนิ้วให้สัญญากับคนเด็กกว่าเพื่อให้ความมั่นใจ

 

                ไม่ค่อยแฟร์เท่าไหร่เลยใช่ไหม อยู่ ๆ ก็ได้เลี้ยงเด็กที่เป็นน้องของแจ๊คสันแบบไม่ได้ตั้งใจ แล้วสุดท้ายยังต้องมาเสียหลักตกหลุมความรู้สึกให้กับเด็กคนนี้อีกต่างหาก...

 

                ไม่ทันได้ตั้งตัวเลยสักอย่าง พอมาร์ครู้สึกตัวอีกครั้ง ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไปไกลมากกว่าที่คิดเอาไว้แล้ว...

 

“พี่มาร์ค... แบมขอถามอะไรพี่มาร์คหน่อยได้ไหมครับ...” เมื่อจบคำถาม มาร์คตอบรับในลำคอ ชายหนุ่มเอียงหน้าหันมาหาน้องชายจำเป็นด้วยความสงสัย ก่อนที่แบมแบมจะเสหลบตาและค่อย ๆ กลั่นกรองคำพูดที่ดูจะทำให้เด็กชายคิดหนักอยู่ไม่น้อย...

 

                นั่นทำให้มาร์คพอจะเดาได้ว่ามันคือเรื่องอะไร

                แบมแบมเด็กมาก... เด็กมากจนเขาไม่แปลกใจถ้าหากจะมีพี่ชายที่หวงน้องคนนี้มาก ๆ ถึงสองคน

 

“คือว่า...”

“ทุกเรื่องที่พี่ทำให้แบม... แบมคิดแบบไหนพี่ก็คิดแบบนั้น”

 

                ถ้าหากว่าแบมชอบพี่มาร์ค... ก็หมายความว่าพี่มาร์คชอบแบมด้วยเหรอครับ...

                แต่แบมมั่นใจในความรู้สึกที่ไหนกัน...

 

“พี่ชอบเวลาที่มีแบมอยู่ด้วยนะ...”

 

                มาร์คไม่รู้ว่าเด็กน้อยที่นั่งอยู่กับเขาจะเข้าใจในสิ่งที่ต้องการบอกหรือไม่ ดวงตากลม ๆ ที่ใสแป๋วกำลังทำให้เขาเกิดความรู้สึกที่ว่าอยากดูแลแล้วก็คอยอยู่ด้วยตลอดเวลาอีกแล้ว...

               

                อีกแล้วที่มาร์ครู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปจากเดิม...

                อีกแล้ว... ที่แบมแบมทำให้เขาไม่สามารถควบคุมการกระทำและหลาย ๆ อย่างของร่างกาย...

                และหัวใจ

 

                ใบหน้าของชายหนุ่มที่แย้มยิ้มอบอุ่นให้กับแบมแบมค่อย ๆ โน้มเข้ามาใกล้ ก่อนที่กันต์พิมุกต์จะต้องหลับตาปี๋... กลั้นหายใจเพราะสัมผัสแผ่วเบาที่ปัดผ่านหน้าผากไปอย่างเชื่องช้า...

 

                ริมฝีปากที่ประทับเบา ๆ ลงมาและทำให้หัวใจของเด็กน้อยสั่นไหวอย่างน่ากลัว

                สัมผัส... ที่มาจากหัวใจอบอุ่นของผู้ชายที่เคยด้านชา

 

                น้ำแข็งที่ใครต่อใครไม่เคยได้เห็นว่ามีความรู้สึกหรือไม่... เวลานี้หลอมละลายจนกลายเป็นความอบอุ่นให้กับเด็กคนหนึ่งได้พักพิง

 

                ยิ่งนานวัน... นายช่างตัวน้อยยิ่งแปรเปลี่ยนประติมากรรมน้ำแข็งให้ค่อย ๆ หลอมลงกลายเป็นเพียงสายน้ำ...

 

“ให้เวลานั่งเล่นอีกไม่เกินสามนาที แล้วรีบขึ้นไปนอนนะแบม...”

“ค...ครับ”

“พรุ่งนี้จะได้กลับบ้านเรากัน”

 

                บ้านเรา

                ไม่รู้ว่าเป็นความตั้งใจหรือความคุ้นชินของมาร์ค... แต่นั่นคือสาเหตุของการที่เด็กชายกันต์พิมุกต์รู้สึกว่าเขาจะไม่ต้องเกิดความรู้สึกเหงาอีกต่อไป

               

                เคยคิดว่าการอยู่ห่างไกลบ้านจะทำให้คิดถึงครอบครัวจนต้องร้องไห้ เคยคิดว่าถ้าหากไม่ได้อยู่กับคุณหม่ามี๊จะทำอะไรได้ไม่ดีสักอย่าง หรือการไม่มีพี่คุณคอยเอาใจ แบมแบมอาจจะต้องกลายเป็นคนที่ถูกขัดใจตลอดเวลา... หรือถ้าหากไม่ได้อยู่กับพี่แจ๊คสัน แบมก็คิดว่าตัวเองจะต้องไม่มีความสุขเหมือนกัน...

                แต่มันตรงข้ามทุกอย่าง...

                เพราะแบมแบมมีพี่มาร์ค...

 

                ทุกอย่างที่เคยคิดว่าจะไม่ดี... กลับกลายเป็นว่ามีพี่มาร์คทำให้เปลี่ยนความคิดจากเดิม...

 

“ขอบคุณมากนะครับพี่มาร์ค”

“ไม่เป็นไร... เด็กอ้วน”

 

                ก็แล้วทำไมต้องลงท้ายด้วยการว่าแบมอ้วนด้วยเล่า!

                แบมเป็นแค่เด็กที่กำลังเจริญเติบโตและมีร่างกายอุดมสมบูรณ์เท่านั้นเองนะ!

               

*

 

50%

 

*

 

“มึง... ไม่มีเรียนเหรอวะแจ๊คสัน” อิมแจบอมถามขึ้นอีกครั้งด้วยความสงสัย เช้าวันจันทร์ของพวกเขาทุกคนเริ่มต้นขึ้นเหมือนกับทุกสัปดาห์ มีแตกต่างไปจากเดิมก็ตรงที่หวัง แจ๊คสันมานั่งกระดิกขาอยู่ใต้คณะวิศวกรรมมหาลัย Y

 

                ได้ข่าวว่ากะเหรี่ยงเรียนคณะวิทยาศาสตร์ และอยู่มหาลัย S นะครับ

 

“ไม่อ่ะ กูว่าง”

“ทำไมมึงว่าง?” รอบนี้เป็นคำถามจากเซฮุนโอ ชายหนุ่มหล่อเสียเปล่าเข้าใจว่าเพื่อนของเขาไปทำธุระมานาน แต่ที่จริงก็ควรจะกลับไปเข้าคลาสเรียนได้เลยใช่ไหม

 

                มันมานั่งทำมะเขือเทศอะไรที่คณะของเขา หรือเอาจริง ๆ ถ้ามันมีเวลามากนัก ทำไมมันไม่ไปช่วยน้องสุดที่รักย้ายของออกจากคอนโดพี่มาร์ค ต้วนล่ะครับ แหม่...

 

“กูรู้นะว่ามึงกำลังแอบแซะว่าทำไมไม่ไปรับน้อง คิดครับคิดไอ้โอเซ มาร์คมันกลับวันนี้ตอนเช้า แล้วกูจะเอาเวลาที่ไหนไปรับน้องแบม ถ่อออออ แค่นี้ก็คิดไม่ได้นะมึง”

 

                เออ มึงมันฉลาดที่สุดแล้วครับแจ๊คสัน เซฮุนคนนี้มันไม่ยอมคิดให้ถี่ถ้วนเองอ้ะ

 

“แล้วตกลงมึงจะให้น้องย้ายมาอยู่กับมึงเมื่อไหร่ มึงเตรียมตัวหรือคิดไว้ยังเนี่ย” แจบอมถาม มนุษย์กลางคืนผู้เปลี่ยนโฉมเป็นชายหนุ่มผู้คงแก่เรียนนั่งอ่านชีทประกอบวิชาอะไรสักอย่างด้วยความคร่ำเคร่งจนแจ๊คสันไม่อยากเชื่อสายตา

 

                ปากมันถาม แต่ตามันอ่านนะครับ โหย ไม่อยากจะบอกว่าภูมิใจมากที่มีเพื่อนขยันแบบนี้

 

“คิดไว้แล้วดิวะ ก็จริง ๆ น้องต้องมาอยู่กับกูตั้งแต่แรก ห้องคอนโดกูอีกห้องก็ของน้อง แล้วเรื่องรถเรื่องเรียนทุกอย่างกูก็พร้อมหมดละ” แจ๊คสันว่า แกล้งทำเป็นชะเง้อมองอิมแจบอมที่กำลังตั้งใจอ่านกระดาษบาง ๆ แล้วเอ่ยปากแซว “ไอ้วิชานี้มันมีดีอะไรวะ ทำไมมึงถึงสนใจอ่านจัง ดูดิ๊ ไอ้เซฮุนมันยังไม่เห็นจะเดือดร้อนอะไรเลย”

                เสียงตามสายลมจากโอเซฮุนดังผ่านหูของแจ๊คสันเพื่อเป็นการแถลงไข... กูฉลาดไง ไม่ต้องอ่านหรอกชีทอ่ะ กูจำได้หมดละ

 

                เชื่อไหมว่าเซฮุนจำได้จริง ๆ

                อนุญาตให้คิดและพิจารณากันเองได้เลยครับ แจ๊คสัน หวังไม่อยากจะพูดเรื่องเซฮุนอีกต่อไป

 

“เหอะน่า กูต้องตั้งใจ วิชานี้กูต้องได้คะแนนระดับท๊อป ส่วนไอ้เซฮุนช่างแม่ง สนใจอะไรมัน ชอบเลี้ยงหมาเลี้ยงแมวอยู่ละเพื่อนมึงอ่ะแจ๊คสัน”

“เลี้ยงในปากมึงดิแจบอม ไอ้กระทิงป่า! เห็นหน้าตาดีไปวัน ๆ แบบนี้ที่จริงกูเรียนเก่งนะเว้ย”

                แจ๊คสัน หวังเบ้หน้า ขมุบขมิบปากตามเซฮุนที่พยายามพรีเซนท์ความเก่งกาจในหลาย ๆ ด้านให้ทุกคนฟังด้วยความภาคภูมิใจ แต่สุดท้ายดูเหมือนว่าอิมแจบอมจะทนไม่ไหว เพลย์บอยในคราบหนุ่มแว่นละสายตาจากหนังสือ ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย ก่อนจะยิงคำถามให้เพื่อนรักอย่างโอเซฮุนได้ตอบเพื่อแสดงความฉลาด(?)อย่างแท้จริงออกมา

 

“เมื่อวันก่อนใครขอโพยแคลกู”

“กู”

“เมื่ออาทิตย์ก่อนใครขอลอกรายงานภาษาอังกฤษกู”

“กูไง!

                แจ๊คสันได้แต่บ่นดัง ๆ ออกมาอย่างไม่เกรงใจ มึงไม่คิดจะทำเองเลยบ้างไง๊ แม่มึงรู้นี่คงเสียใจ ลาออกไปเปิดร้านขนมหวานกับว่าที่แฟนมึงเหอะไอ้โอ

“แล้ววิชาภาค ตอนควิซนี่ใครเป็นใครส่งคำตอบให้มึง!

“มึง!

“เออ! งั้นมึงเลิกพรีเซนท์ตัวเองได้ละ!” อิมแจบอมจบประเด็นแค่นั้น ชายหนุ่มผู้คงแก่เรียน(?)จับจ้องไปยังตัวหนังสือหยุบหยับบนกระดาษตรงหน้าอีกครั้ง

 

                แล้วเสียงของเซฮุนที่ดังขึ้นมาก็ทำให้แจบอมต้องเงยหน้าอีกรอบอย่างขัดใจ...

 

“เดี๋ยวนะ ไอ้แจบอม”

“อะไรของมึงอีกวะ นี่พวกมึงใช้ชีวิตอยู่ยังไงกัน ไร้สาระ” กล้าด่ามากเลยนะครับแจ๊คสัน หวัง เซฮุนเหล่ตามองเพื่อนต่างชาติด้วยความหมั่นไส้ เอาจริงนะ ถ้าพวกเขาไร้สาระ คูณสองเข้าไปคงจะได้ผลลัพธ์ออกมาเป็นผู้ชายนามสกุลหวังที่นั่งทำหน้ายุ่งอยู่นี่แหละ

 

                กล้าด่าพวกผมมากครับแหม่

 

“มึงจะพูดอะไรอีกครับเซฮุนโอ โต ๆ กันแล้วนะ ไม่เอาดิ ไม่ขี้โม้ มันไม่ดี”

“พอ ๆ มึงอ้ะพอ แหม กูเคลิ้มเล่นตามมุกมึงเข้าหน่อยทำโอ้อวดนะคนฉลาด ไอ้ผักกาดดอง! ที่มึงบอกมึงส่งโพยทุกวิชาบ้าบออะไรนั่นมาให้กูอ่ะ ถามหน่อยดิ๊”

“ไอ้แจ๊ค มึงไปตามหน่อยมาให้ไอ้เซฮุนดิ๊”

 

                มีแต่เครื่องหมายจุดนับตัวไม่ได้ปรากฏขึ้นในสถานการณ์นี้อีกครั้ง...

                แล้วก็ยังประกอบด้วยเสียงของสายลมและใบไม้ที่พัดพลิ้วปลิวผ่านไป...

 

“กูกราบสามที มึงห้ามเล่นมุกนี้อีกนะแจบอม แจ๊คขอร้อง นี่เป็นคำขอร้องจากคนหล่อ ๆ คนนี้เลย” แจ๊คสันว่า ใจจริงอยากจะโน้มตัวแล้วเอามือไปฟาดลงบนแว่นกรอบหนา ๆ ของมันสักทีสองที

                เล่นมาได้มุกนี้ แปดปีที่แล้วเขายังไม่เล่นกันเลยโว้ย!

“เชี่ย ถามมึงอ่ะแจบอม เอาใหม่ มึงตั้งสติแล้วตอบกูนะจอบอ ไอ้ต้นโพยทั้งหมดที่มึงส่งให้กูเนี่ย พูดให้เคลียร์ ๆ สิครับพี่ว่าพี่จอบอรับต่อมาจากใคร”

 

                ใบหน้าคร่ำเคร่งของอิมแจบอมดูเหมือนจะใช้ความคิดอย่างหนัก...

                รู้จักอิมแจบอมที่เก่งกาจอย่างหาตัวจับได้ยากในคลาสไหม...

 

“ต้นโพย... ก็ไอ้มาร์คไงวะ! แค่นี้ทำไมมึงไม่รู้ววววววววววว”

               

                ถ้าคุณตอบว่ารู้จักแสดงว่าคุณเข้าใจผิดแล้วครับ เพราะอิมแจบอมคนฉลาดมันไม่ได้มีอยู่จริง กร๊ากกกกกกกกกก

 

*

 

                ในที่สุดแบมแบมก็ไม่ได้ไปโรงเรียนจนได้

                ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะมาให้ถึงโซลในวันจันทร์ตอนเช้า แล้วก็เข้าไปโรงเรียนในช่วงสาย ๆ (แบมแบมแอบขออนุญาตคุณครูพี่เฟยเอาไว้ แต่สุดท้ายก็ดันกลับมาถึงคอนโดตอนบ่ายไปซะได้) เลยกลายเป็นว่าแบมกับพี่มาร์คต้องมานั่งช่วยกันเก็บของกินของใช้ที่ขนกลับมาจากพูซานเพื่อต่อชีวิตในคอนโด

                เน้นหนักไปทางของกินซะมากกว่า... แบมไม่ได้เป็นคนขอเอามานะ แต่คุณแม่กับคุณป๊าของพี่มาร์คบอกให้เอากลับมาด้วยต่างหาก เผื่อว่าตอนเรียนกันหนัก ๆ จะไม่มีเวลาไปหาซื้อของกินงาย~

 

                คุณป๊ากับคุณแม่ของพี่มาร์คน่ารักมาก ๆ เลยน้า

 

“แบม เดี๋ยวพี่จะเข้าไปมหาลัยตอนเย็น จะไปด้วยกันหรือว่าจะให้พาไปไหนหรือเปล่า” มาร์คเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ เด็กแกม้กลม แบมแบมนั่งขัดสมาธิอยู่ที่พื้น ดวงตากลมโตกระพริบสองสามทีอย่างใช้ความคิด ก่อนที่จะหันไปให้คำตอบว่าจะไปมหาลัยด้วยกันกับพี่มาร์ค...

 

                ไม่รู้จะไปไหน อิลฮุนกับมินฮยอกก็เรียนพิเศษด้วยกันแทบจะทุกวัน แบมไม่อยากอยู่คนเดียว~

 

“อืม... ไปก็ดี ที่จริงแบมน่าจะไปอยู่แล้ว... เพราะจะได้เจอไอ้แจ๊คสัน มันอยู่ที่คณะกับพวกแจบอม”

 

            ห...ห๊ะ?

                แบมจะได้เจอพี่แจ๊คสันแล้วจริงอ้ะ?!

 

“พี่แจ๊คไม่ได้ไปมหาลัยวันนี้เหรอครับ โหยยย ดีจัง! แบมคิดว่าที่พี่แจ๊คยังไม่ติดต่อมาเพราะต้องไปจัดการปัญหาเกี่ยวกับเรื่องเรียนต่อซะอีก ไปครับ ไปกันเลยน้าพี่มาร์ค”

                กันต์พิมุกต์เขย่าแขนของพี่ชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มาร์คหันมองใบหน้าของคนอายุน้อยกว่าแล้วได้แต่อมยิ้ม พอจะเข้าใจอยู่ว่าแบมอยากเจอเพื่อนของเขามากแค่ไหน

 

            แต่... ให้พูดตามตรง... ถ้าเป็นไปได้เขาก็ไม่อยากให้แบมเจอแจ๊คสันเท่าไหร่...

 

“อืม รีบเอากระเป๋าใบนี้ไปวางในห้อง เดี๋ยวจะออกไปแล้ว...”

               

                เขาคงหลีกเลี่ยงความจริงที่ว่าจะอยู่กับแบมได้อีกไม่นานไม่ได้แล้ว...

                แจ๊คสัน หวังคงไม่มีทางปล่อยให้น้องชายอยู่ไกลหูไกลตา...

 

                ถ้าหากว่ามาร์คจะอยากให้มีเรื่องที่ทำให้แจ๊คสันเกิดปัญหาวุ่นวายขึ้นมา... มันจะเป็นความคิดที่ไม่เข้าท่าเกินไปไหมนะ หรือบางทีเขาควรหาทางทำให้แจ๊คสันยังต้องยุ่ง ๆ กับเรื่องเรียนต่อไปให้ตายสิ เป็นความคิดที่งี่เง่า แล้วเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าจะอยากทำเรื่องพวกนี้ขึ้นมา

                หลาย ๆ ครั้งมาร์ค ต้วนก็ไม่อาจเข้าใจความคิดของตัวเอง

 

                บางที... ทุกครั้งที่เขาไม่เข้าใจ มันก็มักจะเป็นเรื่องของเด็กผู้ชายที่ชื่อแบมแบม

 

*

 

“น้องแบมมมมมมมมมมมมมมมมมมม”

                พอจะนึกสถานการณ์ออกใช่ไหม...

                แจ๊คสัน หวังที่นั่ง(หรือนอน)ไถลตัวไปกับโต๊ะใต้คณะวิศวะแทบจะถลาตัวเข้ามาหาน้องแบมอย่างไม่สนใจใคร แถมยังทำท่าร่าเริงเกินพิกัดจนอิมแจบอมและโอเซฮุนถึงกับสายหน้าในความโอเวอร์ของเพื่อนชาวฮ่องกง

 

                นี่ขนาดมันอยู่มหาลัยพวกผมนะ มันยังกล้าทำตัวโวยวายไม่อายชาวบ้านแบบนี้

                ไม่ใช่แจ๊คสันพวกผมว่าทำไม่ได้อ่ะ

 

“พี่แจ๊คสันนนนนน โย่ว! คิดถึงโคตรเลยครับผม ละนี่ทำไมพี่แจ๊คไม่ไปเรียนอ่ะ หรือว่าเอกสารยังไม่เรียบร้อย วันนั้นแบมเข้าไปกับพี่มาร์คมาแล้วก็โอเคดีนี่นา” แบมแบมถามขึ้นทันทีที่กระโดดลงจากหลังของหวัง แจ๊คสัน (มาร์คแทบจะประคองเด็กม.ปลายเอาไว้ไม่ทัน มีอย่างที่ไหนไปกระโดดขี่หลังเพื่อนเขาอย่างกับลิงไม่มีผิดเพี้ยน) ส่วนคนถูกถามที่โดนแกล้งกระโจนใส่และถูกรัวฟัดจากน้องชายไปยกใหญ่ก็ได้แต่หัวเราะเบา ๆ แล้วตอบออกมา

“ช่วงนี้ยังว่างอยู่ เดี๋ยวค่อยไปเรียน อยากมาหาแบมมากกว่า อิอิ” ถ้าไม่คิดว่าสนิทกันและเกรงใจน้องแบมนะครับ โอเซฮุนพูดเลยว่าคงจะยื่นเท้าไปยันไอ้แจ๊คสันเพราะเสียงหัวเราะ อิอิ ของมันแน่ ๆ

 

                กวนประสาทเป็นที่สุด น้องโอเซขอบอกว่ารับมิได้

 

“มาร์ค! ไงวะมึง ทำเงียบใส่ ๆ เดี๋ยว เดี๋ยวรู้เรื่อง พาน้องกูไปเที่ยวไม่มีบอกกูสักคำ แถมยังเซอร์ไพรส์ให้กูเคว้งคว้างกลางสนามบินอินชอนที่กว้างใหญ่อีกนะ มึงไม่รู้หรอกว่ากูเจ็บปวดมากแค่ไหน” พร่ำพรรณนาตามประสาของหวัง แจ๊คสัน แล้วก็ได้คำตอบสั้น ๆ จากมาร์ค ต้วนผู้ประหยัดคำพูดไปตามระเบียบ

 

                แน่นอน... คำตอบที่ทำให้น้องหวังได้แต่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ

 

“กูขอพี่ชายตัวจริงของแบมละ”

                เออ ใช่ซี๊ กูนี่มันแค่พี่ชายปลอม ๆ ที่ยอมเอาน้องสุดแสนน่ารักไปไว้กับไอ้เสือยิ้มยากซึนเดเระระดับสิบอย่างมึง!

“ช่าย พี่มาร์คไปเจอพี่คุณมาแล้วล่ะ เมื่ออาทิตย์ก่อน ไม่อยากจะบอกว่าพี่คุณบ่นพี่แจ๊คด้วยนะ” แบมแบมแกล้งพูด พี่คุณบ่นพี่แจ๊คที่ไหน มีพูดถึงบ้างนิด ๆ หน่อย ๆ ก็เท่านั้นแหละครับ “พี่คุณบอกว่าถ้าเจอหน้าพี่แจ๊ค จะเตะให้หายซ่าเลย”

 

                นั่นปะไร นี่ผมควรเชื่อน้องแบมหรือว่ายังไงดีครับ แหม่ ครั้งล่าสุดที่คุยกับพี่คุณที่ยังคุ้น ๆ ว่าถูกคาดโทษเรื่องไอ้มาร์ค ไม่สิ ต้องบอกว่าถูกพูดจาเหมือนให้ไปสอบสวนเพื่อนตัวเองมายังไงยังงั้น

                พี่ครับ น้องหวังก็ยังคิดไม่ตกเหมือนกัน งานเข้าละมั้งเนี่ย สงสัยได้พาเพื่อนเข้าตาราง

 

“โอเค ๆ เรื่องทั้งหมดพี่หวังผิดเอง ยอมรับทุกประการ แต่นี่กลับมาละไง โหย กลับมาหล่อกว่าเดิมด้วยเห็นปะ” ไม่มีมนุษย์คนไหนสามารถหาความเชื่อมโยงจากประโยคของแจ๊คสัน หวังได้ แต่ชายหนุ่มรูปงาม(?)ก็ยังคงพูดต่อไป “พร้อมจะไปอยู่กับพี่ยังแบมแบม จะได้ไปช่วยกันย้ายของออกจากคอนโดไอ้มาร์คเลย...”

 

            ยัง...

                คำตอบของแบมแบมดังขึ้นในใจอย่างชัดเจน

            ไม่อยากให้ไป...

                มาร์ครู้ดีว่าเสียงที่เกิดขึ้นในสมองของเขากำลังต่อต้านกับคำพูดแจ๊คสัน หวังอย่างแท้จริง

 

                อิมแจบอมวางชีทที่ตั้งใจอ่านมาค่อนวันลงเพราะสถานการณ์ตรงหน้าดูจะน่าสนใจมากกว่า ส่วนโอเซฮุนผู้หล่อเสียเปล่ายังคงนั่งท้าวคางแล้วหันหน้าไปทางแจ๊คสันที มาร์คทีด้วยลุ้นว่าทุกอย่างจะจบลงตรงไหน

 

                จนถึงเวลานี้ โอเซฮุนกล้าเอาเงินพนันวางล้านวอนเลยว่าไอ้มาร์คยกหัวใจให้เด็กม.ปลายไปละครับ ไว้ว่าง ๆ จะไปเยี่ยมที่ตารางข้อหาพรากผู้เยาว์นะครับเพื่อนรัก

 

“เอ่อ...” อิมแจบอมเอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงอึกอัก นักท่องราตรีคิดว่าเขา(ควร)จะต้องทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นในเวลานี้ไปให้ได้ก่อน

                คือผมหมายถึงทุกคนดูมีรังสีแปลก ๆ ออกมาจากตัว ยกเว้นโอเซฮุนที่ยังนั่งกระดิกขาได้อย่างสบายใจ ใครก็ได้ตอบทีครับว่ามันไปเอาความอารมณ์ดีมาจากไหนกัน

“เอางี้นะ กูว่าอย่าเพิ่งย้ายเลยว่ะไอ้แจ๊ค” แจบอมว่า พอถูกแจ๊คสันตวัดสายตา(?)มาค้อนใส่ หนุ่มแว่นจึงจำเป็นต้องอธิบายต่อไป “ข้อความต่อไปนี้กูไม่ได้จะแถหรือจะมีส่วนได้ส่วนเสียอะไรนะเว้ย แต่แบบ มึงก็คงยังเหนื่อย ๆ กับการเดินทางแล้วก็เรื่องเรียนไง ละน้องแบมก็ชินตอนอยู่กะไอ้มาร์คละ เดี่ยวอีกพักนึงค่อยย้าย สบาย ๆ ไม่รีบร้อน” การร้องขอของแจบอมไม่ได้มีเพียงเจ้าตัวคนเดียวเท่านั้น แต่ยังมีเซฮุนนั่งพยักหน้าหงึกหงักให้ความร่วมมืออยู่ตลอดเวลา

 

                โห... จ้างแสนวอนมาอ้างว่าไม่ได้อยากช่วยไอ้มาร์ค แจ๊คสันยังไม่เชื่อเลยครับ ชิ น้องแจ๊คใสใสแต่ไม่โง่นะ

 

“เอ้อ แต่ถ้าพี่แจ๊คจะให้แบมค่อย ๆ ย้ายของหรือว่าไปอยู่กับพี่แจ๊คก่อน แบบนั้นก็ได้นะ แบมก็มีเรื่องอยากคุยกับพี่แจ๊คเยอะเหมือนกัน...” กันต์พิมุกต์พูดแทรก และเสียงของเด็กน้อยก็เปรยขึ้นเบา ๆ ต่อท้ายด้วยคิดว่าจะไม่มีใครได้ยินมัน “แบมเกรงใจพี่มาร์ค...”

 

                ทว่ามาร์ค ต้วนที่รับรู้และสนใจทุกอย่างเกี่ยวกับแบมแบมได้ยินอย่างชัดเจน...

                เขาบอกแล้วว่าไม่ได้รำคาญหรือคิดว่าแบมแบมเป็นภาระ... ต่อให้อยู่นานกว่านี้ ต่อให้แจ๊คสันจะไม่มีวันพาแบมแบมกลับไป เขาก็ไม่เดือดร้อนอยู่ดี

                เด็กอ้วนที่ชอบกินขนมจุกว่าคนอื่นไม่เท่าไหร่... ทำไมมาร์คจะเลี้ยงไม่ไหว

                จริงไหมล่ะ

 

“มึงจัดการชีวิตมึงเรียบร้อยแล้วแน่เหรอแจ๊คสัน” มาร์คถาม ในที่สุดชายหนุ่มผู้นั่งตีหน้านิ่งขรึมมานานก็เปิดศึก(?)ชิงน้องชายกับนายหวังจนได้

 

                งานนี้ใครจะอยู่ใครจะไปครับ โอเซฮุนขอรายงานแบบชิดติดขอบสนาม นำเสนอภาพโดยอิมแจบอมนะครับ ต้องพูดถึงมันด้วย เกรงใจ เดี๋ยวเพื่อนไม่มีบท

 

“ไม่เรียบร้อยละกูจะกลับมาเกาหลีได้ไง แน่ะ มึงบอกกูมาตรง ๆ นะต้วน” แจ๊คสันว่า ชายหนุ่มผู้(คิดว่า)ตัวเองหล่อเหลาย่นคอและหรี่ตามองเพื่อนรักด้วยท่าทางจับผิดที่แสนจะ... กวนอวัยวะเบื้องล่างอย่างแท้จริง

                ใครสั่งใครสอนให้มันทำท่าแบบนี้ อย่าให้เห็นอีกนะ ถ้าไม่เกรงใจว่างแบมแบมนั่งอยู่ข้าง ๆ มาร์คเชื่อว่าขาของเขาคงได้กระตุกไปยันแจ๊คสันให้หายบ้าดูสักที

 

“บอกอะไร ก็แล้วแต่มึง แบมอยากไปนอนค้างกับแจ๊คสันใช่ไหมล่ะคืนนี้... เดี๋ยวพี่ไปส่งเอาของที่คอนโด แล้วค่อยไปหาแจ๊คสัน โอเคไหม?” ประโยคแรก(ที่โคตรจะสั้น) มาร์คพูดกับแจ๊คสัน หวัง ส่วนประโยคหลังที่มีทั้งประโยคบอกเล่า คำถาม และคำสั่งกลาย ๆ อยู่ในประโยคเดียวกันนั่นคือสิ่งที่มาร์คพูดกับแบมแบม

 

                ความแตกต่างอย่างชัดเจนใช่ไหมครับ เออ พวกผมสามคนก็ว่างั้น

                มาร์ค ต้วนแม่ง...

 

“แบบนั้นก็ได้ครับ พี่แจ๊คคคคคคคค งั้นคืนนี้แบมไปนอนกับพี่แจ๊คนะ เย้ มีเรื่องล้านแปดอยากเล่าให้พี่แจ๊คฟัง เอ้ย อันที่จริงทำไมพี่มาร์คไม่ไปด้วยกันอ่ะครับ จะได้เลี้ยงต้อนรับพี่แจ๊คกลับมาอีกรอบไง พี่แจบอมกับพี่เซฮุนด้วย”

 

                เอาล่ะ... ตกลงคือน้องแบมอยากชวนพวกพี่ปาร์ตี้ใช่ไหมครับ...

                ได้ครับ... จัดไป!

 

                แต่ยังไม่ทันที่แจบอมและเซฮุนจะตั้งหู(?)และกระดิกหาง(?)ได้อย่างใจนึก ชายหนุ่มผู้หลงใหลในงานเลี้ยงฉลองก็ต้องหูลู่ลงอย่างถาวร

 

                เพราะไอ้คนนามสกุลต้วนมันบอกว่ามันจะไม่ไป

                ไอ้มาร์คแม่งขาหักหลังพวกผมเลย ความหวังถูกทลายพังลงเพราะมันคนเดียว!

                เชอะ!


“เดี๋ยวพี่ไปส่งแบมแล้วกลับมาคอนโดดีกว่า ถ้าตอนเช้าจะให้ไปรับก็โทรมานะ” แล้วทำไมไม่คิดว่าน้องจะอยากอยู่กับกูบ้างงี้ เอะอะชวนน้องกูกลับ ไอ้มาร์คแม่ง แจ๊คสันได้แต่ค่อนขอดในใจ เอาเหอะ เริ่มจะเชื่อขึ้นมาละว่าความสัมพันธ์ของสองคนนี้มันค่อนข้างจะไม่ธรรมดา

 

                ขอเวลาน้องหวังอีกแป๊บนะคะพี่มาร์ค เดี๋ยวน้องหวังยกน้องแบมแบมให้แน่นอนค่ะ

                แต่ขอปรึกษากับพี่คุณก่อนนะ รายนั้นไม่รู้สุดท้ายแล้วเขาจะว่ายังไง เขาคงต้องสอบสวนประวัติของมาร์ค ต้วนอย่างถี่ถ้วนให้สมกับเป็นว่าที่น้องเขยแน่เลยค่ะ น้องหวังรับประกัน

 

“เอ้า ๆ ถ้าพวกมึงตกลงกันได้แล้วก็คงจะต้องแยกย้าย ไม่ต้องเรียนไม่ต้องทำอะไรละ หิวข้าวจัง แวะหาไรกินก่อนดีไหมวะ ค่อยกลับ เอาไง?” เซฮุนว่า

“เห็นด้วย หิวเหมือนกัน อยากกินร้านตรงข้ามมหาลัยมึงอ้ะ ป้ะแบม พี่แจ๊คไม่ได้กินร้านนั้นนานละ” แจ๊คสันหวังกอดคอน้องชายแก้มกลมให้เดินมาด้วยกัน โดยไม่ได้สนใจว่ามาร์คจะทำหน้าตาถมึงทึงคิ้วผูกแน่นด้วยความเคร่งขรึมเพียงใด

 

                นี่ขนาดมันดูจะเก็บอาการแล้วนะ แหม่ พี่ชายมาร์คเขาหวงน้องแบมไม่เบาครับ ไอ้แจ๊คนี่เล่นเอาเจ้าชายน้ำแข็ง(ที่ละลายเป็นเพียงน้ำเย็นธรรมดา ๆ) เกือบจะกลายเป็นน้ำร้อนปุด ๆ เลยนะครับ

            จัดว่าน่าชื่นชม

 

                ชายหนุ่มทั้งสี่เดินแยกย้ายขึ้นรถส่วนตัวด้วยความเคยชิน แจ๊คสัน หวังที่วันนี้ควบบิ๊กไบค์คันโปรดมาได้แต่จิปากอย่างนึกเสียดาย เพราะเขาคงต้องให้แบมแบมนั่งตากแอร์เย็น ๆ ของมินิคูเปอร์แทนที่จะนั่งท้าลมยามสนทยาแบบนี้

                อีกอย่างไม่มั่นใจในความปลอดภัยเท่าไหร่ หวังค่อนข้างจะขี่รถแบบเฟี้ยวฟ้าวครับ เดี๋ยวน้องเป็นอะไรไปพี่คุณเอาผมตาย ไม่ได้เลยครับ

 

“เดี๋ยวเจอกันที่ร้านแล้วกันนะแบม” แจ๊คสันว่า ชายหนุ่มขยี้ผมของน้องชายเบา ๆ ก่อนที่จะเหวี่ยงขาขึ้นคร่อมรถด้วยความชำนาญ

                เพราะแบมแบมยังยืนรอให้แจ๊คสันสตาร์ทรถและขี่นำไป มาร์คก็เลยทำได้แค่ยืนรอไปด้วยเท่านั้น...

                ส่วนคนท่ามากที่กว่าจะหยิบกุญแจออกมาสตาร์ทรถได้ก็ดูเหมือนจะถูกขัดอีกครั้ง เพราะโทรศัพท์เจ้ากรรม(ที่ถูกมาร์คตัดสายมานับครั้งไม่ถ้วน) ดันดังขึ้นมาแบบพอดิบพอดี

 

                เบอร์ไม่คุ้นเลยครับ น้องหวังไม่ค่อยรับเบอร์มั่วนะ

แต่ครั้งนี้จะรับแล้วกัน

 

“สวัสดีครับ”

                แบมแบมและมาร์คได้แต่เลิกคิ้วกับสุ้มเสียงที่ดูเคร่งขรึมและเป็นจริงเป็นจัง ไม่เข้าใจว่าแจ๊คสัน หวังจะเก๊กเสียงทำไมให้มันวุ่นวาย

                ยังไง... เห็นหน้าจริงจังแบบนั้นก็ยังตลกอยู่ดี อย่าบอกพี่แจ๊คนะว่าแบมคิดแบบนี้ จุ๊ ๆ

“ครับ แจ๊คสันพูดอยู่ ว่าแต่... นั่นใครครับ”

 

                หลังจากส่งคำถามไป... แจ๊คสันก็เงียบไปพักใหญ่ ก่อนที่จะค่อย ๆ มีปฏิกิริยาโอเวอร์แอคติ้งในแบบของผู้ชายนามสกุลหวังให้ทุกคนได้เชยชมกัน

 

                ถามว่าคนปลายสายเป็นใครทำไมต้องทำท่าตื่นเต้นตกใจมากขนาดนั้น

                มันมีเรื่องอะไรน่าตกใจกว่าการที่แจ๊คสันเคยติดทีมชาติของฮ่องกงอีกอย่างนั้นหรือ...

 

“จะมาอยู่กับพี่จริงอ้ะ! นี่ล้อเล่นป่ะครับยองแจ ฮัลโหล ของพี่แจ๊คฟังอีกครั้ง สัญญาณปลายทางยังโอเคอยู่นะ ขอถามซ้ำอีกที  ตกลงว่าน้องจะมาเป็นรูมเมทพี่จริงเหรอ เฮ้ย!” นี่กูชวนหวังฟลุ๊คนะ!

 

“ว่างสิครับว่าง ห้องพี่ว่างอยู่ละ...”

 

                ยินดีต้อนรับเลยครับน้องยองแจ...

 

“อ่าฮะ เดี๋ยวเอาไว้คุยรายละเอียดกันอีกทีนะ นี่เบอร์ยองแจใช่ไหม เดี๋ยวคืนนี้พี่โทรไปครับ ครับโอเค”

 

                เออ... ตอบโอเคนี่ได้มองหน้าน้องแบมแบมกับมาร์ค ต้วนที่ยืนงงอยู่นั่นไหม...

                แจ๊คสัน หวังยิ้มร่าอยู่ได้ไม่นาน พอหันมาปะทะกับสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของแบมแบม รวมทั้งใบหน้าที่ดูเหมือนจะอมยิ้มนิด ๆ ของมาร์ค หนุ่มสายเลือดฮ่องกงถึงได้รู้ว่าเขามัวแต่ดีใจ... จนพลาดท่าไปเสียแล้ว

 

                แย่ละ ดูเหมือนว่าน้องหวังจะลืมไปนะครับว่าต้องให้น้องแบมมาอยู่ด้วยน่ะ...

                แย่แล้วครับพี่คุณ!

                หวังขอโทษษษษษษษษษษ

 

 

*

 

TALK: เย้! ในที่สุดก็เอามาลงก่อนจะปลดแบนจนได้ orz

                เฉลยแล้วนะคะว่าใครมาเป็นรักแท้ของพี่หวัง ฮา~ ส่วนของพี่อิมแจบอมเร็ว ๆ นี้แหละค่ะ เดี๋ยวตอนพิเศษกำลังจะตามมา เหตุผลที่ทำให้อิมแจบอมตั้งใจเรียนอะไรแบบนั้น 555555555

                แจ้งล่วงหน้าน้า สามตอนต่อไปหลังจากนี้จะเป็นตอนพิเศษของหวังอิมโอนะคะ แน่นอนว่าจะต้องเริ่มที่หวัง ตามด้วยพี่อิม และคนหล่อเสียสติอย่างโอเซ หวังว่าทุกคนจะติดตามกันน้า~

                ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์และแท๊ก #ฟิคเด็กพี่มาร์ค รวมทั้งทุกการติดตามด้วยนะคะ ส่วนเรื่องการปลดแบนและส่งเมล์ เราอาจจะข้ามหรือส่งซ้ำไปบ้าง ต้องขอโทษด้วยนะคะ แล้วก็หวังใจว่าจะได้รับการปลดแบนในเร็ววันนี้ สมัครบล็อคเราก็ยังไม่ได้สมัครสักที ฮือ เสียใจ แต่อย่าเพิ่งทิ้งเราไปนะ(โหมดไหน5555)

 

                ไว้เจอกันในตอนพิเศษของพี่ชายหวังค่ะ

                ขอบคุณค่ะ

 

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

1,831 ความคิดเห็น

  1. #1826 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 13:28
    สุดท้ายน้องก็จะได้อยู่กับพี่มาร์คเหรอเนี่ย5555
    #1826
    0
  2. #1793 D_dayWM (@D_dayWM) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 04:43
    แจ็คสัน หวัง แกอย่าบอกนะว่าจะให้แบมอยู่กับมาร์คต่อ ทำอะไรทำไมไม่คิดให้มันดีๆก่อน ลืมได้ไงว่าแบมต้องไปอยู่ด้วย เรียกพี่คุณมาเตะให้หายบ้าสักทีดิ โอ๊ย อยากเห็นต้วนดิ้นเพราะโดนแย่งน้องไปอ่ะ เป็นแบบนี้แล้วจะได้เห็นไหมละ อิหวังบ้า!!!
    #1793
    0
  3. #1782 dahdin (@dahdin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 14:00
    แหมมมมพี่เรียกอ้วนจนชินปากเลยน้าา
    #1782
    0
  4. #1769 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 16:56
    เข้าทางมาร์คต้วนเลยสิ 5555555
    #1769
    0
  5. #1743 @fujinoii (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:17
    อิพี่แจ็คแกแกล้งลืมน้องหรือแกลืมจรืงๆ ทิ้งให้น้องอยู่กับพี่มาร์คอย่างเก่านั่นแหล่ะดีแล้ว ดีมากๆๆๆ
    #1743
    0
  6. #1725 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 11:48
    พี่แจ็คถึงกับลืมแบมเลยจ้าาาา 55555
    #1725
    0
  7. #1705 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 22:20
    ยองแจนี่อยู่ทีมพี่มาร์คใช่ม่ะ 55555พี่หวังติดกับแล้วหล่ะ
    #1705
    0
  8. #1694 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 22:44
    ยองแจทำดีมาก 5555555
    #1694
    0
  9. #1659 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 00:25
    เกลียดอิพี่บีแรงงงงงงงงงงงงงง

    พูดได้เท่มากกกกกกกกกกกกก

    แต่ความจริงแล้วไซร์ไม่ต่างกัน

    ฮาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    พลาดแล้วหวัง

    กร๊ากกกกกกกกกกกกกก
    #1659
    0
  10. #1641 ploynie * (@P_PlooY) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 11:26
    เกลียดพี่หวังจังค่ะ

    ตอนแรกนึกว่า จอบอจะมีสาระ แต่ไม่

    สรุปแล้ว

    ไม่มีสาระจริง ๆ กรีดดดดดดดดดด

    ปล. พี่มาร์คขี้หวงนะเรานะ กิ๊วกิวววววววว
    #1641
    0
  11. #1621 Prakay1212 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 00:42
    ขอบคุณนะยองแจ ><
    #1621
    0
  12. #1615 hannahan (@yunghanna) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 22:30
    ตลกหวังอ่ะ5555
    #1615
    0
  13. #1603 namemy_jung (@namemejung) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 14:25
    555 แบมก็ต้องอยู่กับพี่มาร์คต่อใช่ป่ะ
    #1603
    0
  14. #1550 nuaum (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:53
    หวังแกลืมน้องเลยนะ แหม่ๆๆๆ

    ทางสะดวกแล้วนะพี่มาร์ค ฮิ้ววว
    #1550
    0
  15. #1504 keronoii (@keronoii) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 21:48
    เด็กโทรมานี่ลืมน้องแบมเลยนะหวัง อย่างนี้น้องแบมก็ต้องอยู่กับพี่มาร์คต่อไปซินะ ^^
    #1504
    0
  16. #1474 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 08:20
    เยสสสสส ขอบคุนนะยองแจ 55555
    #1474
    0
  17. #1363 kyuminlove (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 23:02
    อ้าวนางหวัง นางเจอน้องแตงนางลืมน้องแบมได้งัย เสร็จต้วนละทีนี้ 55555
    #1363
    0
  18. #1322 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 21:42
    นึกหน้าพี่ต้วนยิ้มชั่วร้ายออกทันที

    หวัง แกพลาดแล้ว 55555555555555
    #1322
    0
  19. #1286 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 23:32
    อย่างนี้ก็ได้อยู่ด้วยกันต่ออ่ะดิ๊ กรี๊ดดดดเ แจ็คแจอยู่ด้วยกันไปน่ะค่ะะ อิ้อิ้
    #1286
    0
  20. #1245 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 16:33
    เอาเลยจ๊ะแจ๊คสันหวัง ไปรับยองแจมานะ จะคุยกับพี่คุณว่าไม่ต้องหวงแบม และอย่าโกรธแแจ๊คสันเลย อิอิ การทำให้มาร์คแบมได้รักกันเป็นเรื่องที่ดีค่ะ!!!
    #1245
    0
  21. #1182 แดกเด็กทั้งวัน (@gategrace) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 15:02
    ได้แฟนละลืมน้องหราๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1182
    0
  22. #1177 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 11:16


    หวังแกลืมแบมไปเลยนะ
    แต่เอ้ อย่างนี้น้องแบมก็ได้อยู่กับพี่มาร์คต่อแล้วดิ
    เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #1177
    0
  23. #1121 Yezo (@hemme) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2557 / 15:33
    หวังมันบ้าอ่า 5555555

    ยองแจน่ารักที่สุดอ่า

    มาร์คเก็บอาการหน่อยจร้าาาาาา
    #1121
    0
  24. #1073 Beerby-Witch (@beerby-witch) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 02:16
    อาฮะ แจ๊คแจๆๆๆๆๆๆๆ เห็นผู้ชายดีกว่าน้องนะแจ๊ค แบมๆอยู่กับพี่มาร์คต่อไป ฮ่าๆๆๆ
    #1073
    0
  25. #1037 ป้ามานี (@illsatanlli) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 16:47
    ขอบคุณพระผู้เป็นเจ้าที่ส่งยองแจมา อาเมน 
    #1037
    0