[GOT7fiction] adorable baby { Markbam } / -ลงชื่อรับเงินคืน-

ตอนที่ 14 : markbam baby - 12 100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    18 พ.ค. 57

Adorable baby

markxbambam

 

 

chapter 12

พี่มาร์คน้องแบมแบม

 

 

                ค่ำคืนแรกของเด็กชายกันต์พิมุกต์ ณ เมืองพูซานไม่ต่างจากคืนอื่น ๆ ในกรุงโซล...

                ถามว่าเรื่องปกติที่แบมแบมมักจะทำเป็นกิจวัตรคือเรื่องอะไร คำตอบที่สามารถตอบได้ทันทีก็คือ... คุยโทรศัพท์กับแจ๊คสัน หวัง

                ครั้งนี้คงจะแตกต่างจากครั้งก่อน ๆ ตรงที่ว่าไม่ใช่สายตรงจากฮ่องกง แต่เป็นคนนามสกุลหวังที่เวลานี้กลับมาฝังตัวกลบดาน(?)ที่เกาหลีใต้เป็นที่เรียบร้อย

 

“พี่แจ๊คสันก็มาหาแบมสิครับ” ครั้งที่สองของการรบเร้าจากกันต์พิมุกต์ มาร์คได้ยินน้องชายของแจ๊คสันพยายามพูดชักชวนเพื่อนสนิทเขาให้ตามมาหาที่นี่ “แบมไม่ได้ทิ้งน้า แต่ว่าพี่แจ๊คสันไม่บอกแบมกับพี่มาร์คก่อนนี่นาว่าจะกลับอาทิตย์นี่ ตามกำหนดแล้วพี่แจ๊คต้องกลับอีกตั้งสามอาทิตย์อ้ะ แบมไม่รู้นี่นา...”

 

                แล้วแบมแบมก็ไม่คิดด้วยว่าพี่แจ๊คจะกลับเร็วกว่าเดิม...

 

                เชอะ เป็นคำตอบที่สั้นที่สุดแล้วก็ชวนให้หมั่นไส้ที่สุดจากปลายสาย (ถ้าหากมาร์คเป็นคนคุยอยู่ตอนนี้ เชื่อได้เลยว่าสิบวินาทีต่อมาแจ๊คสันจะต้องถูกตัดสาย) แต่โชคดีที่แจ๊คสันแกล้งงอนใส่น้องชาย สิ่งที่ได้รับกลับไปจึงเป็นน้ำเสียงอ้อน ๆ ของเด็กชายกันต์พิมุกต์ว่าให้มาที่พูซาน

               

                ง้อไอ้พี่ชายขี้งอนอยู่นานสองนานจนมาร์คที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ ต้องดึงโทรศัพท์ของแบมแบมมาคุยแทน... จนได้

 

“จะมาหากูกับแบมหรือจะรออยู่ที่โซลกันแน่ ตอบมาคำเดียว” มาร์คถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ โดยมีแบมแบมนั่งกระพริบตาปริบ ๆ อยู่ข้าง ๆ ด้วยความไม่เข้าใจ

 

                อยู่ ๆ พี่มาร์คก็มาดึงโทรศัพท์ไปจากแบมซะงั้นง่ะ

 

            มึงให้เงินค่าตั๋วเครื่องบินกูไหมล่ะไอ้เหี้ยมาร์คคคคคค ไม่ใช่แค่กูคนเดียวนะ ไอ้โอเซ ไอ้แจบอมด้วย สองคนนี้จะต้องตามไปด้วยกันกับกู จริงไหมไอ้เพื่อนยาก!’

                ไม่ต้องเดาเลยว่ามาร์คได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกปลายสายมาว่าอะไร... แน่นอนว่าต้องเป็นการประสานเสียงที่พร้อมเพรียงที่สุดของอิมแจบอมและโอเซฮุนว่า ใช่ และตามมาด้วยสารพัดประโยคด่าทอ...

 

                เช่นว่า... มาร์ค มึงมันร้ายว่ะไอ้สัสสส กูว่ากูไวไฟละนะ นี่มึงเล่นพาน้องแบมไปหาป๊ากับแม่มึงถึงพูซาน มึงนี่มันร้ายจริง ๆ เลยว่ะไอ้หน้ามึน!’ ข้อความจากคนกลางคืนที่ชื่อว่าอิมแจบอมดังแทรกความวุ่นวายมาเป็นเสียงแรก ตามด้วยเสียงขึ้นจมูกของโอเซฮุนที่ยังคงชวนให้ปวดหัวทุกครั้งที่ได้ฟัง...

                ครั้งนี้ก็เช่นกัน... เชี้ยมาร์ค มึงไม่บอกกูเลยวะว่าไปพูซาน ไอ้เห้ กูจำได้ว่าเมื่อหลายเดือนก่อนกูก็บอกอยากไป ทำไมมึงไม่พากูไปบ้าง! กับน้องแบมยังพาไปเลยไอ้เหี้ย! มึงมันลำเอียงที่สุด! โอเซฮุนเสียใจมาก!’

 

                ตัดพ้อกันพอใจแล้วใช่ไหม...

                มาร์คคิดว่าเขายังไม่ได้คำตอบที่แท้จริงจากแจ๊คสัน หวังเลยนะ

 

“กูถามว่าจะมาหรือไม่มา ถ้ามึงไม่ตอบก็หมดธุระ บอกไอ้เซฮุนด้วยว่าอยากมาก็ตามมา กูกลับเช้าวันจันทร์ ถ้ามึงไม่มาก็เจอกันที่โซล”

                ไม่ไปโว้ย! พวกกูติดลมอยู่ที่คอนโดน้องหวังสุดหล่อ พี่มาร์คคะ มึงจดจำเอาไว้ว่ามึงพลาดงานเลี้ยงต้อนรับน้องหวังนะคะ แล้วก็รู้เอาไว้เลยว่ากูจะสัมภาษณ์ไอ้เหี้ยโอเซกับไอ้เจบีให้หมดทุกเรื่องระหว่างที่กูไม่อยู่

 

                สัมภาษณ์?

 

“นั่นก็เรื่องของมึง” มาร์คว่า พร้อม ๆ กับที่หันไปหากันต์พิมุกต์ที่ดูเหมือนจะสนใจรายการวาไรตี้ในจอทีวีมากกว่าโทรศัพท์ไปเสียแล้ว แถมยังไม่สนใจแม้กระทั่งเส้นผมที่ยังเปียกชื้นเพราะเพิ่งจะอาบน้ำสระผมเสร็จอีกต่างหาก เด็กอะไรไม่เคยเช็ดผมให้แห้งก่อนจะนั่งเล่นหรือนั่งคุยกับใคร...

                เพลินดี ถึงจะมีเสียงของแจ๊คสัน หวังดังผ่านหูตลอดเวลา แต่การได้นั่งมองหน้าแบมแบมที่กำลังตั้งใจดูรายการตรงหน้า... ปฏิเสธเลยว่าทำให้เขาอารมณ์ดี

 

                เพิ่งจะรู้ว่ามีโทรทัศน์อยู่ในห้อง... ก็เข้าท่าอยู่เหมือนกัน

                แล้วก็เพิ่งจะรู้... ว่าป๊ากับแม่เกิดอยากจะปรับปรุงห้องรับแขกในบ้านใหม่ เลยกลายเป็นว่าที่พักค้างคืนของแบมแบมในทริปครั้งนี้... คือห้องของเขาเอง

                มัน... เป็นเรื่องที่มาร์คก็หลีกเลี่ยงไม่ได้... แต่สิ่งที่ทำได้คือเขาจะไม่บอกแจ๊คสัน หวังให้เรื่องมันวุ่นวายไปกว่าเดิม

 

                เรื่องของกูที่ไหน เรื่องของมึงทั้งนั้น! (มาร์คไม่ได้หูฝาด เขาได้ยินเสียงของเซฮุนดังเป็นลูกคู่ขึ้นมาตลอดเวลาว่าทั้งหมดคือเรื่องของมาร์ค ต้วนล้วน ๆ ไม่มีเจือปน) ไอ้เหี้ย มึงนะมึงไอ้มาร์ค เดี๋ยวรู้เลย สุดท้ายคนที่ไว้ใจทำร้ายหวังที่สุด!’

“อะไรของมึง พูดไม่รู้เรื่อง จะคุยกับแบมอีกไหม”

            คุย! ให้น้องมาคุยกับกู กูไม่คุยกับมึงแล้วพี่มาร์ค มึงมันชอบทำให้กูเสียใจ ไอ้เหี้ย กูแม่งพลาด เอาน้องชายที่น่ารักไปไว้ในกำมือของคนซึนอย่างมึง!’

 

                วันนี้... แจ๊คสัน หวังดูจะควบคุมอารมณ์เอาไว้ไม่ค่อยได้เลยนะ ... (ถ้าเขาเดาไม่ผิด คิดว่าในคอนโดของแจ๊คสันตอนนี้คงเต็มไปด้วยแอลกอฮอล์สารพัดชนิด... อภินันทนาการจากอิมแจบอม และบุคคลที่มีส่วนร่วมเสมอ... โอเซฮุน)

 

“แบม คุยกับไอ้แจ๊คต่อที แต่ไม่ต้องไปฟังอะไรมันมากนะ สงสัยมันกำลังดื่มกันอยู่ คุยไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก” มาร์คพูดพร้อม ๆ กับส่งโทรศัพท์เครื่องบางให้กับเด็กชายกันต์พิมุกต์...

                แบมแบมได้แต่นั่งหัวเราะจนตาหยีกับคำบอกเล่า คิดอยู่แล้วเชียวว่าจะต้องอยู่ในสภาพมึนเมามากกว่าทุกวัน (ขนาดทุกวันนี้ไม่เมาแล้วนะ...)

“โอเคครับผม พี่มาร์คนั่งอ่านหนังสือมีสมาธิไหม ให้แบมไปนั่งคุยข้างนอกก็ได้นะครับ ถ้าหากว่าเสียงดัง...”

“ฮะ ๆ ... ไม่เป็นไร นั่งอยู่ตรงนี้มาตั้งนาน ทำไมเพิ่งจะมากลัวว่าจะกวนสมาธิพี่...” มาร์คแกล้งพูดล้อเลียน ซ้ำยกมือข้างหนึ่งขึ้นดีดจมูกกลม ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยวจนเด็กน้อยต้องยู่หน้าออกมา

 

                พี่มาร์คชอบแกล้งแบมแบมตลอดเลยนะ แบมจะฟ้องพี่คุณ!

 

                พักใหญ่ที่มาร์คนั่งฟังแบมแบมหัวเราะและพูดคุยกับพี่ชายต่างสายเลือด จนกระทั่งได้ยินเสียงจามของเด็กชายช่างจ้อดังขึ้นติด ๆ กันสองสามครั้ง มาร์คส่ายหน้าขำ ๆ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินออกไปด้านนอกห้อง ไม่นานนักชายหนุ่มก็กลับเข้ามาพร้อมกับผ้าขาวสะอาดและไดร์เป่าผม...

                รู้สึกเหมือนกำลังจะต้องดูแลลูกหมาหลังจากอาบน้ำเสร็จ... ตอนเด็ก ๆ มาร์คเคยเลี้ยงลูกหมาใช่ไหมนะ เขาจำได้ว่าต้องใช้ผ้าเช็ดแล้วก็เป่าขนให้จนแห้ง...

               

“แบม มานั่งตรงนี้ วางสายได้แล้ว คุยนานแล้ว ผมก็ยังไม่แห้ง เดี๋ยวก็เป็นหวัดกันพอดี”

“ขออีกสามนาทีน้าพี่มาร์ค” เด็กชายต่อรอง “พี่แจ๊คว่ายังไงนะครับ อ่าฮะ อยากไป ๆ ก็เดี๋ยวกลับโซลพี่แจ๊คก็พาแบมไปเที่ยวงาย ส่วนเรื่อง...”

“แบมแบม”

 

                เสียงเข้ม ๆ แบบนี้... ฟันธงได้เลยว่าไม่มีช่วงเวลาให้แบมต่อรองแล้วครับ

                ไอ้มาร์คดุน้องกูเหรอวะ แบม อย่าไปยอมมัน! ยกมือขวาขึ้นแล้วสะบัดไปที่กลางศีรษะ! ใส่ไปให้สุดแรงแล้วตะโกนใส่หน้ามันว่าพี่หวังสั่งมา! ปฏิบัติครับน้องแบม!’

                เอ่อ... แบมว่าแบบนั้นมันก็ไม่น่าจะเข้าท่าแล้วนะครับพี่แจ๊คสัน...

“พี่แจ๊คสันนี่แบมเป็นน้องพี่มาร์คนะ ฮ่า ๆ แค่นี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวไว้เจอกันที่โซล คิดถึงพี่แจ๊คน้า”

               

                แล้วเด็กชายกันต์พิมุกต์ก็ทิ้งโทรศัพท์เอาไว้บนโซฟา ห้องของพี่มาร์คเรียกได้ว่ากว้างขวางครบวงจรถูกใจแบมแบมมากกว่าที่คอนโดเป็นไหน ๆ (มีครบทุกอย่างในห้อง! ตู้เย็น แอร์ ทีวี โต๊ะหนังสือ เดินถัดไปข้าง ๆ ห้องก็เป็นทั้งห้องน้ำห้องแต่งตัว แบมอยากจะขอเป็นลูกป๊าอีกคนแล้วนะ! บ้านกว้างดีจัง สวยด้วย)  แบมแบมนั่งลงที่ปลายเตียงหลังใหญ่ ปล่อยให้พี่ชายหน้านิ่งเช็ดผมไปเรื่อย ๆ ด้วยความเคยชิน...

 

                ทำไมถึงชินเหรอครับ... ก็บางที... เวลาแบมนั่งทำการบ้าน... พี่มาร์คก็ชอบโยนผ้ามาแปะไว้ที่หัวแบม พอหลัง ๆ มาเห็นว่าแบมเอาวางไว้ที่เดิม เลยกลายเป็นว่าเดินเข้ามาเช็คให้เองซะ

                หลาย ๆ ครั้งเข้ามันก็เลยกลายเป็นว่าชินไปแล้ว

 

“ถ้าป่วยขึ้นมา ไม่พาไปเที่ยวไหนแล้วนะ”

“แบมไม่ป่วยง่าย ๆ หรอกน่า ปกติแบมสระผมเสร็จก็ไม่เคยเช็ดผมเลยนะครับ จริง ๆ นะพี่มาร์ค แบมแข็งแรงมาก ๆ”

“แข็งแรงที่ไหน อ้วนแบบนี้ แถมยังซุ่มซ่ามอีกต่างหาก” มาร์คพูดด้วยน้ำเสียงขำ ๆ แกล้งขยี้กลุ่มผมของกันต์พิมุกต์ไปแรง ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนที่เสียงทุกอย่างจะถูกกลบด้วยเสียงของไดร์เป่าผมที่ดังขึ้นเพียงหนึ่งเดียวท่าทางความเงียบงัน...

 

                แบมแบมหลับตาลงพร้อมกับใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มจาง...

                มาร์คที่กลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กและกำลังยืนเป่าผมให้กับเด็กน้อยอย่างเอ็นดู...

                ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มาร์ครู้สึกว่าเอ็นดูแล้วก็... ชอบ เด็กคนนี้มากขนาดนี้

 

                ยอมรับ... ว่าชอบแบมแบมอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใคร... มานานมากแล้ว

                เคยคิด... ว่าชีวิตของเขาคงจะไม่ตอบรับความรู้สึกที่เรียกว่าชอบหรือพิเศษกับใครอีกต่อไป...

                จนกระทั่งมีน้องชายที่ต้องดูแลอย่างไม่ได้ตั้งใจ...

 

“เสร็จแล้ว”

“แบมหล่อใช่ม้า...”

“อืม” มาร์คตอบสั้น ๆ พร้อมกับสางเส้นผมนุ่มมือของแบมแบมให้เข้าทรงเรียบร้อย ใบหน้าของเด็กม.ปลายที่กำลังอมยิ้มด้วยท่าทางภูมิใจในความหล่อของตัวเอง...

 

                เด็กน้อยจริง ๆ

 

“อืม... ก็หล่อนะ...”

“ใช่ม้ะ แบมก็ว่างั้นอ้ะพี่มาร์ค...”

“แต่พี่หล่อกว่า”

               

                ก็อย่าเอามาเทียบกันได้ไหมล่ะครับพี่มาร์ค!

                แบมแบมขอจบประเด็นเพียงเท่านี้!

 

“อะไร... แค่นี้ต้องทำหน้ามุ่ยด้วยเหรอแบม”

“เปล่าซะหน่อย แบมแค่ง่วงนอนต่างหาก ไม่คุยละเรื่องความหล่อ ไม่อยากสู้ รู้หรอกน่าว่าพี่มาร์คหล่อสุดแล้วววววววว” แบมแบมไม่ได้ประชดนะครับ ไม่อยากจะเถียงสู้หรอก พักหลังมานี่พี่มาร์คชักจะมั่นใจแล้วก็พูดตรงไปตรงมาเกินไปแล้วนะ

 

                สู้ม่ายด้าย แบมยอมแพ้

 

“เดี๋ยวดิอ้วน แค่บอกว่าพี่หล่อกว่าแค่นี้ทำงอน...”

                งอนอะไร ม่ายด้ายงอน แบมตอบโต้ (ในใจ)

                มาร์คที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เด็กชายบนปลายเตียงยิ้มขำ รู้อยู่ว่ากันต์พิมุกต์คนเก่งคงไม่ได้งอนเขาอย่างที่ว่า แต่ปากกลม ๆ ที่ยู่ลงตอนเขาบอกว่าหล่อกว่า มองแล้วมันชวนให้หมั่นเขี้ยวอย่างบอกไม่ถูก...

                แกล้งเล่นสักหน่อย ก็คงสนุกดี

“ไม่งอนก็หันมานี่ดิ แบม”

               

                แน่นอน... กันต์พิมุกต์หันตามที่พี่ชายท้าทาย เขาไม่ได้งอนสักหน่อย แล้วทำไมจะต้องกลัวด้วยเล่า... แล้วก็ไม่คิดด้วยว่าการหันไป จะทำให้เขาได้เจอกับใบหน้าของพี่มาร์คอยู่ห่างไปเพียงไม่ไกล...

                ถ้าถามว่าตอนนี้แบมแบมอยากเปลี่ยนใจและตอบอีกครั้งว่ากลัวการหันไปสบตากับพี่มาร์คหรือว่าไม่...

 

                แบมแบมตอบได้เต็มปากเลยว่ากลัว... แบมไม่อยากจ้องตาพี่มาร์คนานกว่านี้...

                กลัวว่าหัวใจจะเต้นแรงจนหลุดออกมาข้างนอกแน่ ๆ ถ้าหากว่ายังถูกจ้อง... อย่างที่พี่มาร์คกำลังทำอยู่ตอนนี้...

 

“หลบตาก่อนแพ้ ใครแพ้พรุ่งนี้เลี้ยงข้าวเย็น”

                มาร์คก็ไม่รู้ว่าเขาคิดเกมบ้า ๆ นั่นขึ้นมาทำไม...

                รู้แต่ว่าเขาอยากจะมองดวงตากลม ๆ ใส ๆ ของเด็กคนนี้ให้นานเท่าที่จะทำได้...

            น่ารัก...

 

“พ... พี่มาร์ค แบม...”

 

                ยอมแพ้... ได้ไหม

 

                แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่ประโยคของแบมแบมจะจบลงสมบูรณ์...

                ใบหน้าที่อยู่ใกล้เพียงน้อยนิดกลับขยับเข้มาแนบชิดจนดวงตาของเด็กชายกันต์พิมุกต์เบิกกว้างด้วยความตกใจ...

 

                นั่นไม่เท่ากับสัมผัสอุ่นวาบที่ประทับลงบนริมฝีปาก...

                จูบ

               

            พ... พี่มาร์คกำลังจูบ... แบม?

               

                ก่อนที่ดวงตาที่เบิกกว้างค่อย ๆ ปิดลงรับความอบอุ่นด้วยความเต็มใจ...

                สัมผัสแผ่วเบาชวนให้หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะดำเนินไปอย่างเชื่องช้า มาร์คเพียงแค่แตะริมฝีปากเบา ๆ ลงไปเพราะเขาห้ามใจเอาไว้ไม่ได้...

 

                เพียงแผ่วเบา... ตรงข้ามกับหัวใจของเขาที่กำลังเต้นแรง...

                เพียงแผ่วเบา... แล้วค่อย ๆ แตะลงมอบความอบอุ่นและรับความหอมหวานไร้เดียงสา...

                และถ้าหากว่าเขาไม่หยุดตัวเองเอาไว้... เขาเองก็ไม่มั่นใจว่าจะหยุดความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนี้ได้หรือไม่...

                ตอบไม่ได้เลย

 

“ฝันดีนะ... แบม”

 

                มาร์คทำได้เพียงหยุดทุกอย่างเอาไว้... และพูดประโยคบอกเล่าง่าย ๆ ให้กับเด็กที่กำลังนั่งหน้าแดงอยู่ตรงหน้าเท่านั้น...

 

“ฝ... ฝันดีครับพี่มาร์ค”

 

                หรือว่าตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในฝันที่ดีที่สุดแล้ว... กันแน่นะ

 

*

 

65.55 +

               

              *

 

                ปวดหัวชิบเป๋งเลยครับ... นั่นคือความรู้สึกแรกหลังจากฟื้นจากนิทราอันแสนลึกล้ำของแจ๊คสัน หวัง ชายหนุ่มผู้หล่อล้ำ(?)และเพิ่งจะเดินทางตรงมาจากเกาะฮ่องกง บัดนี้เขากำลังนอนแผ่หลา เชื่อว่าเมื่อคืนเขาคงมีความสามารถพิเศษระดับที่ว่าคริสเตียโน่ โรนัลโด้ยังต้องอายที่ลากเลื้อยมานอนบนเตียงได้แบบนี้

 

                จำได้ลาง ๆ ว่าเขา เซฮุน แจบอม... สภาพนี่จัดได้ได้ว่า... *เซ็นเซอร์* (ขอให้เติมเอาตามความเหมาะสม แล้วแต่ทุกท่านจะพิจารณา)

 

“ไอ้เซฮุน นอนท่าบ้าบออะไรของมึงวะ เอาขาออกไป หนัก!” ก็ว่าทำไมรู้สึกชา ๆ บนหน้าขา นอกจากปวดขมับจนแทบจะระเบิดออกมาแล้ว ยังมีขาของไอ้มนุษย์น่ารำคาญนามว่าโอเซฮุนพาดอยู่อีกต่างหาก

                ถามว่ามันตามมานอนบนเตียงแจ๊คสันได้ยังไง... ก็ผมจำได้ว่าย้ำนักย้ำหนาให้มันนอนกับไอ้เจบีข้างนอก!

                ไอ้คนฉวยโอกาส เพื่อนนิสัยเสีย!

#@%#$ %@#$ เป็นประโยคยาว ๆ (กล้าพูดว่าประโยค... ถามว่านั่นคือภาษาอะไรจะดีกว่า) ในเช้าวันใหม่จากโอเซฮุนที่ยังสนุกกับการหลับใหล เจ้าของใบหน้าหล่อ(เสียเปล่า)นอนยิ้มหวาน แจ๊คสัน หวังที่ตั้งสติและลุกขึ้นมามองสภาพของเพื่อนสนิทได้แต่ส่ายหน้า ผมว่าผมเมาค้างขั้นเลวแล้วนะ ไอ้เซฮุนแม่งดูจะเมาไม่เลิกแม้กระทั่งในฝัน

                แล้วตกลงมันพูดอะไรของมัน ฟังไม่รู้เรื่อง

“มึงจะลุกป้ะเนี้ย ปวดหัวกูก็ปวด ผมไม่ดูแลคุณมึงหรอกนะครับ อยากนอนนอนไป วู้ว ตื่นขึ้นมากูจะด่าให้ลืมทางกลับบ้าน ดูดิ๊เตียงแสนรักนี่เละหมด” คนนามสกุลหวังยังคงไม่หยุดพ่นภาษาดอกไม้ (ทั้งที่ก่อนหน้านี้บ่นว่าปวดหัวนักหนา) “แม่งแอบทำมิดีมิร้ายกับร่างกายแจ๊คสันป้ะวะ คนยิ่งหล่อ ๆ อยู่ ไว้ใจได้ที่ไหน เพื่อนก็เพื่อนเหอะ เดี๋ยวเกิดหักห้ามใจไม่ได้ เสียเชิงชายหมด”

 

                ดูความคิดคนเรา... อย่าเอาแจ๊คสันเป็นเยี่ยงอย่างนะเด็ก ๆ ทุกคน

 

                ที่สุดแล้วแจ๊คสัน หวังก็ลากสังขารอันแสนจะรวดร้าวเพราะฤทธิ์เหล้าสารพัดชนิดออกมาจากห้องได้ ทันทีที่ชายหนุ่มผู้หล่อเหลาอย่างหาตัวจับได้ยาก (?) เห็นสภาพห้องที่ผ่านการใช้งานอย่างคุ้มค่า...

บอกได้คำเดียวว่าแจ๊คสันอยากจะกรีดร้องออกมาเป็นภาษาปารากวัย!

 

“โอ๊ยยยยย ไอ้เจบีไอ้เซฮุน มึงตื่นขึ้นมาทำความสะอาดห้องกูเดี๋ยวนี้เลย!!!!!!!” เกือบสร่างเมากันไปเลยครับ ไม่อยากจะพูดว่าที่จริงหัวก็ปวดอย่างกับจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ แล้วนะ แต่เจอสภาพห้องสุดน่ารักเข้าไป แจ๊คสันอยากเอาหัวโหม่งพื้นโลกเป็นการหนีปัญหากันไปเลย

                ดื่มเหล้าหรือทำสงครามกันวะครับ ทำไมห้องผมเละเป็นสมรภูมิรบสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 แบบนี้              

 

                อนิจจา...

                ขอให้แจ๊คสัน หวังจัดการกับห้องสุดที่รักได้อย่างราบรื่นและไร้อุปสรรคใด ๆ

 

“ขอห้านาที เดี๋ยวลุกขึ้นไปช่วยเลยครับพี่แจ๊คสัน” ชายหนุ่มผู้ถูกทิ้งให้เดียวดายอยู่บนโซฟากลางห้องแสนยุ่งเหยิงพูดแทรกเสียงกรีดร้องโหยหวน(?)จากแจ๊คสัน อาการของอิมแจบอมดูท่าจะเบาที่สุดเมื่อเทียบกับเพื่อนรักทั้งสอง เพียงแต่กำลังนอนพักสายตาและขี้เกียจจะลุกขึ้นยืนในตอนนี้ก็เท่านั้น

               

                ถ้าแจบอมพูดออกมา... ขอให้ไว้ใจว่ามันจะเป็นเรื่องจริง

               

"มึงไม่ต้องมาพูดเลย!  ไม่ต้องรีบลุก อยากนอนนอนต่อไป ยังไม่มีอารมณ์จะเก็บ แบบว่าน้องหวังไม่ไหว บ่นไปงั้นแค่ตกใจ ให้กูทำอะไรตอนนี้ไม่ไหวหรอก ปวดหัว...”

 

                สรุปคือแค่อยากบ่นใช่ไหม...

                แจ๊คสัน หวังอาจจะต้องไปตรวจสุขภาพร่างกายและจิตใจเร็ว ๆ นี้

 

“แล้วแต่มึงละกัน ยังไงก็ได้ครับ...”

“เออ ไปซดยาแก้แฮ้งละ มึงไปสรรหาเหล้ามาจากไหนวะ แรงขนาดนี้ ร่างกายพี่หวังจะพัง”

 

                แล้วคำบ่นก็สิ้นสุดลงด้วยการที่แจ๊คสัน หวังหายเข้าไปในห้องครัวอย่างลึกลับ(?) อิมแจบอมก็หลบตาลงซึมซับยามเช้า(?)อย่างสบายใจ...

                ส่วนโอเซฮุนคนน่ารัก... ก็ยังคุยกับมนุษย์อวกาศอยู่ในฝัน... ไม่หยุดเสียที

                คอนโดแห่งนี้มีใครปกติดีอยู่บ้าง... ไหมนะ?

 

-

 

“ไอ้หวังงงงงงง มีอะไรให้น้องเซฮุนรับประทานบ้าง หิ๊วหิวว่ะ เฮ้ยมีเรื่องอยากเล่า รู้ไหมตอนที่กูหลับอ่ะ กูฝันว่าได้ไปเที่ยวกับมนุษย์ดาวนาเม็กด้วยนะเว้ย”

                ดาวนาเม็ก...?

                ดูการ์ตูนมากไปป้ะเนี่ยไอ้เซฮุน

“อะไรของคุณครับเซฮุน โตขนาดนี้แล้วยังจะฝันปัญญาอ่อน ตื่นก็จะเย็นอยู่ละ แล้วจะยังมาเรียกร้องหาของกิน นอกจากนอนกับขอพี่หวังรับประทานนี่นะ ไม่คิดจะช่วยกูทำอะไรเลยไง๊ไอ้คิตตี้!”

               

                อย่าครับ... อย่าให้แจ๊คสัน หวังได้รู้สึกขัดใจ

 

“เย็นที่ไหน! นี่เพิ่งจะบ่ายสาม เย็น ๆ บ้านกูต้องหกโมงเว้ย โอเคนะ ส่วนเรื่องฝันกูไม่ซีเรียส แม่กูบอกเด็ก ๆ ต้องมีจินตนาการกว้างไกลเข้าไว้ เซฮุนเป็นคนฉลาด” ถามว่าที่พูดมาเกี่ยวกันยังไง แม้แต่อิมแจบอมที่คิดว่าเขาฟังภาษาเซฮุน(?)เข้าใจพอควรก็ยังตีความไม่ได้ “แล้วไหนอ่ะของกิน จอบอ มึงทำอะไรให้กูทานหน่อยสิครับ”

“เรื่องของกูไหมเนี่ย อยากกินอะไรก็หากินเองดิวะ”

“เชอะ!

“น่ารักมากเลยมั้ง จะไปหาอะไรใส่ท้องก็รีบไป อย่าให้กูบ่นนะไอ้โอเซ พวกกูทำความสะอาดห้องกันแทบตาย มึงตื่นมาก็ร้องหาของกิน มันยุติธรรมกันดีอยู่หรือ!

 

                แจ๊คสัน หวังอยากจะบ้าตาย

 

“แล้วทำไม... มึงไม่ให้แม่บ้านขึ้นมาทำให้วะ...”

 

                มีเพียงเครื่องหมายจุดจุดจุดและความว่างเปล่าวนเวียนไปมาอยู่ในหัวสมองของสองยอดชาย...

                เออ... ทำไมไม่คิดวะ...

 

“กูลืม”

 

                เป็นอันว่าจบประเด็น

 

 

                เสียงโช้งเช้ง(?)ดังจากครัวของคอนโดแจ๊คสันไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มเคร่งเครียดเท่ากับเรื่องที่กำลังปรึกษาอิมแจบอมอย่างจริงจัง เนื่องจากเมื่อคืนพวกเขาทั้งสามเห็นแอลกอฮอล์และการสังสรรค์ต้อนรับคนหล่อมาเป็นอันดับแรก เรื่องของน้องแบมและไอ้เพื่อนรักประหยัดคำพูดจึงถูกระงับเอาไว้ กลายเป็นปาร์ตี้จัดหนักรำลึกความหลังทดแทน...

จึงทำให้เวลานี้... เป็นช่วงเวลาอันดีงามที่ชาวฮ่องกงหนึ่งเดียวในห้อง จะเริ่มพิจารณาประเด็นร้อนที่เขาต้องแก้ไขปัญหาในเร็ววันอย่างถ้วนถี่

 

                ไอ้มาร์ค ต้วนแม่งจะเคลมน้องแบมแบมของพี่แจ๊คสันแน่ ๆ ครับ!

                ขอพูดตรงนี้เลย!

 

“แล้วทำไมมึงต้องเครียดขนาดนี้...ด้วยวะ” อิมแจบอมถาม เขาค่อนข้างจะสงสัยว่าทำไมแจ๊คสัน หวังถึงจะต้องซีเรียสกับความสัมพันธ์ระหว่างมาร์คและน้องแบมมากขนาดนั้น

 

                มันก็ดีไม่ใช่เหรอครับ... ถ้าหากน้องแบมคบกับไอ้มาร์ค ไม่ไกลหูไกลตา รักกันชอบกันแบบเข้าตามตรอกออกตามประตู อยู่ที่ไหนทำอะไรไอ้แจ๊คจะได้สอดส่องดูแลได้

                (ถึงแจบอมจะแอบคิดอยู่กับตัวเองว่ามีวิธิอีกล้านแปดในการแอบเคลมเด็ก... แบบไม่ต้องกลัวพี่ชาย อย่าด่าผมเลยครับ เด็กมันน่ารัก ใครจะทนไหว... หรือไม่จริง?)

 

“ก็กูหวงน้อง!

“แล้วมึงเอาไปฝากไอ้มาร์คเลี้ยงไว้ตั้งแต่แรกทำพริกไทดำอะไรวะ” แจบอมว่า ถ้าไม่ติดว่านั่งอยู่ห่างกัน เขาคงจะเอื้อมมือไปฟาดลงบ่นหัวทุย ๆ ของไอ้หวังให้หายโง่สักที “ไม่ฝากกูดูน้องมึงล่ะ รับรองว่ายุงไม่ให้ไตไรไม่ให้ตอม พี่แจบอมจะไม่ยอมให้มีอะไรมารบกวนน้องแบมแบมทั้งร่างกายและจิตใจ”

 

                ในเมื่อตบหัวแจ๊คสันให้หายโง่ไม่ได้ แจบอมเลยทำเพียงแค่ชี้แนะทางสว่างที่ดีกว่า...

 

“อยู่กับมึงเนี่ยนะ! พาน้องกูใจแตกกันพอดีไอ้เจบี มึงมันใช้ไม่ได้! ไม่อยากด่าให้เสียหายเดี๋ยวมึงเศร้า เอางี้พี่หวังจะอธิบายง่าย ๆ” แจ๊คสันว่า ยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าเพื่อนรักอย่างจริงจัง พร้อมกับสีหน้าเคร่งขรึม ขมวดคิ้วมองเพื่อนรักผู้เป็นนักเที่ยวตัวยง “มึงมันเป็นผู้ชายนิสัยไม่ดีมีกิ๊กเป็นล้าน มีบ้านไว้ซ่อนผู้หญิง ไวเป็นลิงเวลาวิ่งหนีสตรีที่มึงแอบคบซ้อน!

 

                ถ้าจะหาคำพูดยาว ๆ มันสาธยายกูขนาดนี้ ที่จริงมึงด่ากูว่าเหี้ยคำเดียวมาก็จบแล้วนะ ยอม

แต่เดี๋ยวก่อน ผมขอแก้ไขข้อมูลให้ถูกต้องนิดนะครับ... คือผู้หญิงผมซ่อนไว้ในคอนโด (แล้วจะอวดทำไม...)

               

“เฮ้ย พอ หยุด พอละ เข้าใจแล้ว ก็พูดไปอย่างนั้น งั้นทำไมมึงไม่ให้ไอ้เซฮุนดูน้องวะ”

“ดูแลตัวเองมันยังทำไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรจะดูแลน้องกูดี ๆ ได้วะ”

 

                เออเนาะ... ลืมไป

 

“แหม แจ๊คสันผู้มีสกิลในการดูแลผู้อื่นเป็นเลิศ ไอ้กวางเรนเดียร์! ทำไมกูจะดูแลเด็กไม่ได้!

“มึงลืมหลานชายเอาไว้ที่โรงเรียนประถมจนเกือบสี่ทุ่มถึงจะนึกขึ้นได้แล้วไปรับ ไอ้หมีแพนด้า! ถ้ากูเป็นหลานมึงกูสาปแช่งมึงไปเลยไอ้เซฮุน”

 

                โชคดีแค่ไหนครับที่คุณครูประจำชั้นของหลานไอ้เซฮุนประเสริฐเสียยิ่งกว่าอะไร ถ้าไม่มีครูคนนั้นนั่งเป็นเพื่อนหลานมัน รับประกันได้ว่าต้องมีข่าวเด็กหาย มีอย่างที่ไหนลืมหลานชายเอาไว้ที่โรงเรียน

 

“ถ้ากูฝากน้องแบมไว้ที่มึง มึงไม่ลืมน้องกูวันเว้นวันเหรอวะ”

“ไม่หรอก น้องมึงน่ารัก หลานกูน่าต่อย”

“เลือกปฏิบัติ!” ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเสียงประสานอย่างพร้อมเพรียงระหว่างแจบอมและแจ๊คสัน

 

                ส่วนคนถูกด่าได้แต่เบะปาก ใช่ซี๊ เซฮุนมันก็เป็นแค่คนหล่อมากคนนึงที่นอกจากหล่อก็ไม่มีความสามารถอะไรทั้งนั้น เอาเหอะ แค่หล่อก็มัดใจร้านขนมหวานได้แล้วครับ

                โอเซฮุนพอใจ

 

“นี่ไง เหตุผลที่กูเลือกไอ้มาร์ค เพราะถึงมันจะไม่ค่อยสนใจใคร แต่เทียบกับพวกมึงแล้วมันมีความรับผิดชอบในระดับสูงส่ง...” แจ๊คสันสรุป แล้วก็ต้องขมวดคิ้วอีกครั้งเมื่อนึกถึงสถานการณ์ปัจจุบัน

 

                แต่จากหลาย ๆ ครั้งที่ผ่านมา... หวังสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป

                ไหนจะคำยืนยันจากไอ้เซฮุนที่เคยบอกเอาไว้... มาร์ค ต้วนดูแลน้องแบมดีอย่างกับไข่ในหิน

                แล้วก็คำพูดของอิมแจบอมที่ตอกย้ำลงมาอีกที... มาร์คไม่ได้มีแค่หน้าเดียวอีกต่อไป...

 

“ไอ้มาร์คชอบน้องจริง ๆ ไหมวะ...”

“จากสายตาของกู ยืนยันว่าใช่” หนึ่งเสียงแรกจากชายหนุ่มหล่อเสียเปล่า โอเซฮุนตบเข่าฉาด ชี้นิ้วไปที่แจ๊คสัน หวังพร้อมกับยักคิ้วให้อย่างมั่นใจอีกหนึ่งที “พี่แจบอมว่าไงครับ เห็นด้วยกับผมหรือไม่ประการใด”

“เออ ตามตรงจากประสบการณ์ กูก็ว่ามันชอบน้องแบม...”

 

                แล้วแจ๊คสัน หวังควรจะต้องรู้สึกยังไงวะครับ

                ไอ้ที่ที่คิดว่าน้องผมจะอยู่แล้วปลอดภัยหายห่วงได้ กลับกลายเป็นว่าเพื่อนรักจะพรากน้องชายไปจากอ้อมอก(?)ของแจ๊คสันซะอย่างนั้น!

               

                มันเป็นเรื่องที่หวังไม่เคยคาดคิด!

                ไม่สิ... เพิ่งจะมาคิดเมื่อไม่นานมานี้... ที่จริงต้องย้อนไปถึงคำพูดของพี่คุณตอนคุยกับหวังด้วยสินะครับ...

 

                เพื่อนนาย... อาจจะไม่ได้ทำหน้าที่แค่ดูแลน้องชายของพี่แล้วมั้งแจ๊คสัน กลับมาก็คุยซะให้รู้เรื่องนะ

 

                แล้ว... พี่คุณต้องการให้แจ๊คสันคุยแบบไหนครับ

                นี่กูมึนไปหมดละ รู้สึกว่าหัวใจปวดหน่วงหนักเหลือเกิน...

 

“ไม่ต้องคิดมากหรอกหวัง ถ้ามาร์คมันรักมันชอบน้อง ก็ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามนั้น มึงห้ามไม่ได้ ไม่ต้องคิดจะห้าม” แจบอมว่า โดยมีเสียงของเซฮุนที่นั่งซดมาม่าดังขึ้นว่า เห็นด้วยจริง ๆ ครับ แล้วก็ตามด้วย พี่แจบอมแม่งพูดได้กินใจผมมาก อะไรทำนองนั้น...

 

                ก็ไม่ได้จะห้าม แจ๊คสันแค่คิดว่ามันไม่น่าเชื่อ... ก็เท่านั้น

                ไอ้มาร์คไม่เคยรักหรือรู้สึกดีกับใคร... นานมาแล้วที่เขาไม่เห็นว่ามาร์ค ต้วนจะรักใคร...

 

“กูห่วงแบม ยอมรับว่าหวงด้วย อีกอย่าง... น้องกูไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้หรอก แล้วยิ่งกับไอ้มาร์ค...”

“มึงอย่าคิดนำดิวะ” แจบอมย้ำ

“นั่นดิ แล้วก็นะ... ถ้าเป็นเรื่องเก่า ๆ ที่ติดค้างอยู่ในความรู้สึกไอ้มาร์ค...” เซฮุนพูด และนั่นเป็นประโยคที่ทำให้แจ๊คสันว่าต่อไปได้ทันที...

“นั่นแหละที่ทำให้กูคิดมาก มาร์คมันจะชอบน้องแบมจริง ๆ เหรอวะ...”

 

                เพื่อนของเขาอาจจะแค่หวั่นไหว...

 

“โอเซฮุนคนนี้กล้าวางพนันสามแสนวอนเลยว่าไอ้มาร์คชอบน้องมึงจริงแบบไม่มีกั๊ก รักนะคะคนดีของฉัน ร่วมยืนยันโดยไอ้แจบอมอีกหนึ่งเสียง ใช่ไหมวะเพื่อนรัก”

                ถึงจะไม่อยากเข้าข้างโอเซฮุนมากนัก... แต่เขาก็อยากจะยืนยันอย่างที่ว่า...

“ถ้าน้องกูเสียใจนะ กูจะไม่ให้มึงได้กินติ่มซำตลอดชาติ” แจ๊คสันพึมพำ “แล้วก็ตามไปบอกพี่ชายร้านขนมหวานว่ามึงมันเป็นคนไม่เต็ม ไอ้ฉลามขาวโอเซฮุน”

 

                แถวบ้านเรียกคนพาลแล้วนะครับแบบนี้... โอเซวิงเวียน

 

“มันจะไม่เกิดเหตุการณ์พวกนั้นแน่ ๆ ขอแค่คุณร่วมมือกับเรา!

 

                อะไรของไอ้มนุษย์คนนี้มันอีก...

 

“มึงอยากรู้ใช่ป้ะว่ามาร์คมันชอบน้องหรือว่าไม่”

“ไม่อยากแล้วกูจะมานั่งคุยกับพวกมึงทำหนอนดักแด้อะไรตั้งนานวะ คิดบ้างครับ! นั่นปะไร... เจอแจ๊คสันเหวี่ยงเข้าไปอีกหนึ่งดอก

 

                แล้วโอเซฮุนแคร์ไหมล่ะ อย่างไรก็อย่างนั้น อิมแจบอมก็ดูเหมือนจะไม่แคร์ไม่สนใจอะไรเช่นกัน

                ติ่มซำก็ติ่มซำ ตอนนี้อยากรู้วิธีชำแหละความรู้สึกเพื่อนรักที่ชื่อมาร์ค ต้วนมากกว่านะครับ

 

“มึงก็เดินเข้าไปถามมันดิวะ...”

 

                นี่ยืนยันว่าเป็นแผนการใช่ไหม?

                

“ไอ้กูปรี! กูก็คิดว่าจะมีแผนอะไรที่มันดีกว่านี้!

 

                ไม่ไหวจะด่าโอเซฮุนอีกต่อไป... แจ๊คสัน หวังทิ้งแผ่นหลังนอนแผ่หลาบนโซฟา โดยมีเซฮุนนั่งทำหน้างง ๆ ด้วยไม่รู้ว่าทำผิดอะไร และอิมแจบอมที่ได้แต่ยักไหล่

 

                ถามว่าสุดท้ายแล้วการเปิดประชุมด้วยวาระสำคัญเรื่องมาร์คและน้องแบมมีอะไรคืบหน้าบ้าง...

                คำตอบคือ... ไม่มี

                ชีวิตของสามคนนี้... ควรจะแยกกันอยู่ดีกว่าไหมนะ

 

“กูห่วงแบมจริง ๆ นะ... ถึงกูจะแอบอยากได้ไอ้มาร์คเป็นน้องเขยก็เหอะ”  จะได้โขกสับมันได้ทางอ้อม

 

                นั่นคือประโยคสุดท้ายจากชายหนุ่มผู้หล่อเหลา...

                แจ๊คสัน หวังจริงจังนะครับ...

 

                ไว้ค่อยคิดพรุ่งนี้แล้วกัน แจ๊คสันเหนื่อยละ

               

 

 

               

*

 

TBC chapter 13

 

 

TALK!:

                สถานการณ์ฝั่งนี้ดูไม่มีอะไรคืบหน้าเลยนะคะ orz นี่คือความจริงจังของพวกพี่แล้วใช่ไหม หวังอิมโอ 55555555555 เราคิดว่าเรื่องนี้อีกไม่กี่ตอน(??)ก็น่าจะจบแล้วนะคะ ใสใสไม่ต้องกลัวดราม่าหนัก ฟิคเด็กพี่มาร์คไม่เน้นดราม่า เราเน้นความเขิน(?)และขายชายหวังพี่โอพี่จอบอเป็นตัวตั้ง ฮา~

                เจอกันตอนต่อไปเร็ว ๆ นี้นะคะ

                ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ของทุกคนเหมือนเช่นเคย ทุกโหวต แล้วก็ทุก ๆ แท๊กในทวิตด้วยน้า ><

 

***แก้ไขสำหรับปลดแบน ขอบคุณค่ะ                 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

1,831 ความคิดเห็น

  1. #1825 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 13:12
    ร้ายกาจจจจ
    #1825
    0
  2. #1792 D_dayWM (@D_dayWM) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 18:13
    คุณต้วนอย่ามาเนียนๆๆๆ ได้ทีเอาใหญ่ลยนะ พี่หวังต้องทำให้ต้วนสารภาพให้ได้นะว่าขอบน้องไหม มาจูบกันแบบนี้มันต้องชัดเจนสิ ไม่งั้นสงสารแบมนะ
    #1792
    0
  3. #1768 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 16:39
    โอ้ยยย ไปจุ้บน้องเค้าา ชอบน้องแล้วรึไงงงง ขำแก๊งนี้จริงๆ
    #1768
    0
  4. #1755 ตะหนูเอง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:01
    เสือร้ายมากต้วนนนน จุ๊บน้องแล้วหรอค้า คึคึน่ารักอะคิดเกมไวจริงๆเลยนะ
    #1755
    0
  5. #1742 @fujinoii (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:25
    อะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เล่นเกมส์จ้องตากันอยู่มิใช่รึคุณมาร์ค ต้วนงั๊ยงั้น มาจูจุ๊บน้องแบมเฉยเลย อย่างนี้เค้าเรียกว่าฉวยโอกาสได้มั๊ยอ่ะ
    #1742
    0
  6. #1724 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 11:30
    แอร๊ยยย พี่มาร์คฉวยโอกาสสสส
    #1724
    0
  7. #1693 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 22:21
    อ๊ายยยยย จูบกันๆๆ
    #1693
    0
  8. #1692 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 22:20
    อ๊ายยยยย จูบกันๆๆ
    #1692
    0
  9. #1658 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 18:20
    พี่มาร์คคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค

    จุ๊บน้องแล้วรับผิดชอบด้วยยยยยยยยย

    เป็นแกงค์เพื่อนที่เขย่าประสาทมากกก
    #1658
    0
  10. #1640 ploynie * (@P_PlooY) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 08:30
    แจ็ค ๆ ขี้โวยวายอ่ะ
    รู้สึกได้ว่าถ้าอ่านนิยายแล้วมีเสียง
    มันต้องอิล้งช้งเช้งแน่ ๆ
    555555 จริงจริ๊งงงงงงงง
    รวมถึงกลุ่มเพื่อนอวกาศด้วย
    วุ่นวายมาก โอ๊ยยยย สติออบซอสุดดดด แต่ชอบนะ
    555555 วุ่นวายดี
    #1640
    0
  11. #1630 malilyy (@malilyy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 00:48
    อร๊ายยยยย เค้าจูบกันแล้วน้าาา พี่มาร์คกับน้องอ้วน ><
    #1630
    0
  12. #1602 namemy_jung (@namemejung) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 14:12
    โอเซฮุนนี่โอเซฮุนจริงๆ
    #1602
    0
  13. #1572 ZakittaA (@zakittaa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 09:30
    อ่อกกกกก แอคแทค goodnight kiss พี่จะบ้าา มาร์คคคึ คุกๆๆๆๆ 5555555555555555555
    #1572
    0
  14. #1549 nuaum (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:36
    good night kiss หรอคะพี่มาร์ค แหมๆๆๆ

    หวังใจเย็นนะ เราทีมมาร์ค 5555
    #1549
    0
  15. #1473 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 08:11
    มาร์ครักแบมจริงๆใช่มั๊ย เราก้อยสกรํ้
    #1473
    0
  16. #1347 Maichibi (@ginkr) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 22:57
    พี่หวังงงแกพลาดแล้ววจ้าาา 55555555 เข้าทางพี่ต้วนละโว้ยยย
    #1347
    0
  17. #1321 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 17:23
    พี่มาร์ครักน้องเข้าแล้วจริงๆใช่ไหม
    #1321
    0
  18. #1285 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 22:47
    พี่มาร์คจูบแบม พี่มาร์คจูบแบม พี่มาร์คจูบแบมมมมมม กรี๊ดดดดด
    #1285
    0
  19. #1244 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 15:13
    พี่ๆทั้งสามคะ ร่วมมือกันทำให้ มาร์คแบมได้ลงเอยสิคะ เอาเลย เชียร์ ขาดใจมากๆเลย
    #1244
    0
  20. #1176 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 09:16
    ห้ามใจตัวเองไม่ไหวแล้วใช่ไหมต้วน
    แค่นี้น้องก็หวั่นไหวจะแย่อยู่แล้วนะ
    #1176
    0
  21. #1072 Beerby-Witch (@beerby-witch) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 01:40
    ทนไม่ได้ก็ไม่ต้องทนหรอกนะต้วน จูบน้องนี่นานๆก็ได้นะเราไม่ว่า อิอิ
    #1072
    0
  22. #1044 limitedear (@limitedear) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 23:54
    จากเพื่อนมาเป็นน้องเขย แหมๆๆๆๆ
    #1044
    0
  23. #1036 ป้ามานี (@illsatanlli) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 16:38
    กูหวงน้องจริงๆนะเว้ย ถึงกูจะแอบอยากได้มันเป็นน้องเขย ถุ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #1036
    0
  24. #1014 naporn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2557 / 00:04
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

    พี่มาร์ค ทำไมทำแบบนี้ เขินแล้วนะ เค้าเขินมากนะ

    โอ๊ยยยยน่ารักมาก
    #1014
    0
  25. #960 MandM (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 17:27
    มาร์คจูบแบม มาร์คจูบแบม มาร์คจูบแบมมมมมมมมมมม อร๊ายยยย น่ารักอ่าาาา>
    #960
    0