[GOT7fiction] adorable baby { Markbam } / -ลงชื่อรับเงินคืน-

ตอนที่ 13 : markbam baby - 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    10 พ.ค. 57

GOT 7 Fiction

Adorable baby  Mark x Bambam

By bpuppyy_

Markbam

Baby  11

 

                กันต์พิมุกต์ไม่ได้อุดอู้ใช้ชีวิตอยู่ในแต่โซลอย่างเดียวอีกต่อไป!

“พูซานรออีกไม่นานน้า~ แบมแบมกำลังจะไปหาพูซาน~               เสียงเพลงที่มีเนื้อร้องและทำนองโดยเด็กชายกันต์พิมุกต์ ภูวกุลถูกร้องขึ้นมาอีกครั้ง เช้าวันนี้น่าจะเป็นรอบที่ห้าที่มาร์คสามารถนับได้...

 

                เข้าใจว่าอารมณ์ดี แต่ที่ไม่เข้าใจคือทำไมต้องมีเพลงประจำตัว...

 

“แบม ถ้ายังไม่หยุดร้องเพลงนี้พี่ไม่ให้ไปด้วยแล้วนะ...”

“บู้ว เพลงออกจะเพราะ งั้นแบมไม่ร้องก็ได้ เอาเพลงอื่นเนาะ เพลงไหนดี...” เด็กชายแบมแบมยังคงพยายามจะสรรหาเพลงที่คิดว่าเพราะที่สุดมาร้องต่อไป แต่ก็ต้องหยุดและเดินตามมาร์คเงียบ ๆ เมื่อพี่ชายจำเป็นบอกว่าตอนนี้ต้องการความเงียบมากกว่าเรื่องบันเทิงใจ

 

                เห็นว่าเป็นคนจ่ายตลอดทั้งทริปหรอกน้า~ แบมเป็นเด็กดีใช่ไหมล่ะครับ เชื่อฟังพี่มาร์คทู้กอย่างเลย

 

“พี่มาร์ค แบมว่าแบมง่วงอ่ะ ถ้าเกิดว่าขึ้นเครื่องแล้วแบมต้องหลับแน่ ๆ แต่ไม่เป็นไรใช่ไหม พี่มาร์คอย่าลืมปลุกแบมให้ไปด้วยกันนะ เดี๋ยวแบมโดนทิ้ง...”

                ทิ้งไว้บนเครื่องบินโดยสาร... แบมแบมกำลังคิดว่าดูหนังอยู่หรือยังไงกัน

“รู้แล้ว... อยากนอนก็นอนสิ ยังไงแบมก็ต้องรู้สึกตัวตอนใกล้ ๆ ถึงอยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวหรอกน่า” กันต์พิมุกต์เถียงกับมาร์คอยู่อีกพักใหญ่ เป็นเรื่องไร้สาระแต่ก็สามารถทำให้มาร์คยิ้มและส่ายหน้ากับท่าทางเด็ก ๆ ของน้องชายแจ๊คสัน หวังได่ง่าย ๆ

 

                แบมแบมเป็นเด็กที่ชอบทำให้เรื่องไม่เป็นเรื่อง... กลายเป็นเรื่องขึ้นมาได้อย่างน่าแปลกใจ

 

*

 

“ถึงแล้วครับ ป๊าให้คนมารับหรือว่าจะให้ผมไปที่บ้านเอง...”

                แบมแบมได้ยินพี่มาร์คคุยโทรศัพท์กับคนที่เรียกว่า ป๊า ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินออกจากประตูของผู้โดยสารขาเข้า ยังคงเป็นเหมือนทุกครั้งที่เดินข้าง ๆ พี่ชายคนนี้ แบมรู้ดีเลยว่าทุกสายตาที่มองมาทางเขาทั้งสองคน จะต้องจับจ้องและสนใจในตัวคนที่ชื่อมาร์ค ต้วนอย่างไม่ต้องสงสัย

 

                แค่ใส่แว่นกันแดดสีชา แค่หน้าตาหล่อโดดเด่นเกินคนอื่นไปนิดหน่อย... แค่ใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนสีซีดนี่ทำให้คนมองได้ขนาดนี้เลยงั้นเหรอครับ...

 

                แบมก็แต่งตัวคล้าย ๆ กันอ้ะ ทำไมถึงได้ไม่เท่เหมือนพี่มาร์คบ้างเล่า แบมไม่เข้าใจ~

                ครั้งหน้าจะใส่แว่นกันแดดมาด้วยแล้วกัน แบมจะต้องเท่เหมือนพี่มาร์คให้ได้!

 

“งั้นเจอกันที่บ้านครับ”

“พี่มาร์คคุยกับคุณพ่อของพี่มาร์คเหรอครับ” เด็กชายกันต์พิมุกต์ถาม ค่อนข้างจะมั่นใจอยู่แล้วว่าคำตอบคือใช่ แต่ถามไปเพื่ออะไรแบมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน หลังจากได้รับการตอบรับจากพี่มาร์ค หนุ่มน้อยก็ยังถามต่อไป “แล้วคุณพ่อพี่มาร์คว่ายังไงบ้าง~ เราจะไปบ้านพี่มาร์คกันใช่ม้า แล้วคุณพ่อพี่มาร์คดุไหม แล้ว... ถ้าแบมไปด้วยนี่จะไม่เป็นไรใช่หรือเปล่า...”

“ถ้ามาไม่ได้พี่จะชวนแบมมาทำไม... ไม่ต้องคิดมากหรอก ไปกันได้แล้ว ลากกระเป๋ามาด้วยอ้วน”

“ว่าแบมอ้วนอีกแล้วนะพี่มาร์คคคคคคค”

 

                ครอบครัวของมาร์คทำกิจการด้านการขนส่งทางน้ำและมีบริษัทแม่อยู่ที่พูซาน เป็นเหตุผลที่ทำให้ลูกชายคนเดียวของสกุลต้วนจำเป็นต้องเรียนและใช้ชีวิตอยู่ที่เกาหลีมานานกว่าครึ่งชีวิต ...

                ส่วนมาก... มาร์คไม่ได้อยู่กับครอบครัวสักเท่าไหร่ เขาใช้ชีวิตด้วยตัวเองที่โซล แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาและครอบครัวจะห่างเหินหรือไม่สนิทสนมกันนัก ตรงกันข้าม เขากับพ่อแม่ค่อนข้างจะสนิทและสามารถพูดคุยกันได้ทุกเรื่องอย่างไม่ต้องปิดบัง

 

                แน่นอนว่าเรื่องของกันต์พิมุกต์น้องชายแจ๊คสัน หวัง ป๊าและแม่ของเขาก็รับรู้เป็นอย่างดี

 

“มาร์ค!

                เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นเรียกความสนใจจากมาร์คและแบมแบมทันทีที่ลงจากรถ ชายวัยกลางคนเจ้าของใบหน้าและท่าทางใจดีกำลังเดินมาหาทั้งสองด้วยรอยยิ้ม โดยที่แบมแบมตัวน้อยยังไม่ทันได้ตั้งตัว พี่มาร์คที่เด็กชายกันต์พิมุกต์มักจะเห็นว่ามีหน้าตาเรียบเฉยอยู่เสมอกำลังยิ้มกว้างและแท๊กมือกับคุณลุง(?)ใจดีอย่างคุ้นเคย

 

                เดี๋ยวนะครับ... ถ้าแบมเดาไม่ผิดน่าจะเป็นพ่อลูกกัน... ก็แล้วทำไมถึงได้แท๊กมือดูสนิทยังกับเป็นเพื่อนซี้แบบนั้นล่ะครับ

                ทิ้งให้เด็กชายยืนขมวดคิ้วอยู่กับตัวเองได้ไม่นาน ชายวัยกลางคนก็หันมาทักทายกันต์พิมุกต์ด้วยรอยยิ้มใจดีโดยมีมาร์คส่ายหน้าขำ ๆ กับท่าทางมึนงงของเด็กในปกครอง

 

“แบมแบมใช่ไหมเรา ป๊าเคยได้ยินมาร์คเล่าให้ฟัง แต่มาร์คคงไม่ได้บอกเราสินะ ว่าคุยกับป๊าว่ายังไงบ้าง”

 

                เด็กชายกันต์พิมุกต์ส่ายหน้า...

                พี่มาร์คเนี่ยนะคุยเรื่องเกี่ยวกับแบม... หูฝาดหรือได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ ขอเช็คอีกทีนะคุณพ่อของพี่มาร์ค

 

“คุยเรื่องแบมเหรอครับ เรื่องอะไรอ้ะ พี่มาร์คบอกคุณลุงว่าแบมเป็นเด็กดื้อหรือว่ารบกวนพี่มาร์คใช่ไหม ต้องเป็นเรื่องนั้นแน่ ๆ คุณลุงอย่าดุแบบนะครับ” เด็กชายกันต์พิมุกต์แก้ตัวพร้อมด้วยทำสายตาที่มาร์คพูดได้คำเดียวว่าน่าหมั่นเขี้ยวยิ่งกว่าอะไร ไหนจะท่าทางห่อไหล่จนกลายเป็นเด็กน้อยตัวนิดเดียวแบบนั้น...

 

                ไม่คิดว่าเขาจะคุยเรื่องดี ๆ กับป๊าบ้างหรือยังไงกัน

 

“เปล่า ฮ่า ๆ มาร์คไม่ได้คุยกับป๊าเรื่องนั้น มาร์คแค่บอกว่าน้องของเจ้าแจ๊คมาอยู่ด้วย คุยเก่งมาก แล้วก็อีกหลาย ๆ อย่าง แต่ไม่เคยว่าเราเป็นเด็กดื้อหรอกแบมแบม...”

“จริงอ้ะ... เอ้ย จริงเหรอครับคุณลุง...”

 

                แทนที่คุณลุง(?)จะตอบคำถาม กลับกลายเป็นว่ามาร์ค ต้วนให้คำตอบสั้น ๆ ง่าย ๆ ได้ใจความกับแบมแบมมาว่า แล้วป๊าจะโกหกทำไม

                นั่นสิกันต์พิมุกต์ คุณลุงป๊าของพี่มาร์คจะโกหกทำไม...

“เอาล่ะ ๆ ไม่ต้องสนใจเรื่องนี้แล้ว รีบเก็บของเข้าไปในบ้านสิ แม่รออยู่ด้านในนะมาร์ค ส่วนแบมแบม ไม่ต้องเรียกลุงก็ได้ ไหน ๆ ก็มาเป็นน้องของมาร์คแล้ว ก็เหมือนลูกป๊าอีกคน เรียกป๊าเหมือนมาร์คนั่นแหละ”

 

                อย่างน้อย... แบมแบมก็มีผู้ปกครองในเกาหลีเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนแล้วนะ!

                ป๊าต้วน!

 

*

 

“น้องแบมนี่พูดเก่งจริง ๆ เลยนะ ฮ่า ๆ” คุณแม่ยังสาวของมาร์คหัวเราะด้วยความชอบใจ ตั้งแต่ที่เธอได้ต้อนรับเด็กหนุ่มแก้มป่องจากประเทศไทย จนถึงเวลานี้ยังไม่มีช่วงที่บ้านของเธอปราศจากเสียงพูดคุยเลยแม้แต่นาที

 

                ไม่แปลกใจที่พักหลังลูกชายของเธอจะเริ่มพูดมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างน่าแปลกใจ มันก็จริงอยู่ที่ว่ากับคนในครอบครัว มาร์คไม่ใช่คนพูดน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดเยอะมากเหมือนพักหลัง ๆ ที่ได้คุยกัน

 

                มีแบมแบมอยู่ด้วยคงทำให้ลูกชายของเธอหายเหงาไปได้มาก...

                (ถึงแม้เธอจะคิดว่าเพื่อน ๆ ของมาร์คก็ไม่ได้พูดน้อย... แน่นอนว่าครอบครัวของพวกเรารู้จักเพื่อนของมาร์คทุกคนเป็นอย่างดี)

 

“อ่า แบมพูดมากไปหรือเปล่าครับ แบมติดนิสัยแบบนี้มาตั้งแต่อยู่ไทย แหะ ๆ ตอนอยู่กับคุณมี๊กับพี่คุณ บางทีแบมก็ห้ามตัวเองไม่ค่อยได้...”

“ไม่เป็นไร ฮะ ๆ ป๊าชอบ ป๊ามีลูกชายกับคนอื่นเค้าอยู่คน ก็ดันไม่ค่อยจะยอมพูดมากสักเท่าไหร่ กว่าจะชวนคุยได้แต่ละเรื่อง ป๊าคุยนำกับแม่ไปหลายขุมแล้ว”

                แม้แต่ป๊าต้วนก็ยังยืนยัน... ขนาดอยู่กับคนในครอบครัวมาร์คพูดเยอะกว่าปกติแล้ว... ยังไงก็ถือว่าอยู่ในระดับน้อยมากอยู่ดี

“ผมพูดนะป๊า แต่ป๊ากับแม่แย่งผมพูดมากกว่า” มาร์คว่า แกล้งทำหน้าไม่พอใจเล็ก ๆ ที่ถูกทั้งบิดาและมารดาแฉ(?)ความลับส่วนตัว “กลับกัน แบมคงแย่งพี่คุณกับแม่ของแบมพูดหมดเลยจริงไหม”

“พี่มาร์คอย่ามากล่าวหาแบม~

“หรือไม่จริง”

                แบมสามารถโต้ตอบกลับได้ภายในห้าวินาที...

“จริงครับ”

                และตามด้วยเสียงหัวเราะอย่างถูกใจของบุพการรตระกูลต้วน มาร์คเองก็ส่ายหน้าพร้อมยิ้มขำออกมาเช่นกัน ดูเหมือนว่าการพาเด็กอ้วน ๆ คนหนึ่งมาที่บ้านของเขา... จะสร้างความประทับใจให้กับป๊าและแม่มากกว่าที่มาร์คเคยคิดเอาไว้

 

                รู้อยู่แล้ว... ไม่ว่ายังไงแบมแบมก็ต้องทำให้ผู้ใหญ่เอ็นดูได้อย่างแน่นอน

               

“มาร์ค พาน้องไปเที่ยวก่อนสิลูก แล้วเดี๋ยวเข้ามาทานข้าวเย็นด้วยกัน...”

“แบมอยากไปเที่ยว!

“ครับ... งั้นเจอกันตอนเย็นนะแม่ ป๊าด้วย”

 

                พูซานสำหรับมาร์ค... จากที่เคยคิดว่าที่นี่ไม่ใช่เมืองที่น่าไปเที่ยวไหนสักเท่าไหร่...

                ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมวันนี้ความรู้สึกพวกนั้นมันถึงได้เปลี่ยนไป

                อาจจะเป็นเพราะ... ผู้ร่วมเดินทางก็ได้... เขาเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน

 

“พี่มาร์ค!

“ว่า?”

“หมวกใบนี้สวยไหมมมม แบมอยากได้ ลองเอาใส่แบบนี้ เข้ากับแบมใช่ม้า” กันต์พิมุกต์หยิบหมวกสานใบสวยที่ถูกวางไว้อยู่หน้าร้านค้ามาสวมบนศีรษะด้วยความมั่นใจ พร้อมกับยิ้มกว้างจนแก้มทั้งสองข้างยกขึ้นดันดวงตากลม ๆ จนหยีลงอย่างน่ารัก

 

                ไอ้แจ๊คสันมันเคยรู้ไหม... ว่าน้องมันเวลายิ้มแล้วน่าบิดให้แก้มช้ำมากแค่ไหน

               

“ชอบหมวกแบบนี้ ทำไมถึงชอบล่ะ?”

“เหมือนตอนอยู่ไทย แบมไปเที่ยวหัวหิน แล้วพี่คุณก็หยิบหมวกแบบนี้มาใส่ให้ โอ๊ะ ตอนนั้นพี่แจ๊คก็ไปเที่ยวด้วยกันนะครับ ใส่หมวกเหมือนกันนี่แหละ... แต่ว่าพี่แจ๊คใส่สองใบ”

 

                ถามว่าแจ๊คสันทำไปเพื่ออะไร...

 

“ใส่ซ้อนกันด้วยนะ แบมก็งงว่าทำไมต้องซ้อนกันแบบนั้น...”

“อืม อย่าไปคิดหาคำตอบเรื่องพี่ชายแบมเลย อยากได้ใบนี้ใช่ไหม” มาร์คเลิกให้ความสนใจกับความเป็นแจ๊คสันที่ยากจะหาคำตอบได้ ลงท้ายด้วยการถามเด็กชายในปกครองว่าอยากจะซื้อหมวกสานที่ยังคงวางอยู่บนศีรษะหรือไม่...

 

                แน่นอนว่าคำตอบคือการพยักหน้าเร็ว ๆ พร้อมด้วยรอยยิ้มที่ทำให้มาร์ค... ปฏิเสธไม่ได้ทุกที

                แพ้รอยยิ้มแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 

“เย้ พี่มาร์คใจดีมากที่สุดในโลก ไปเดินเล่นต่อกันเล้ย!

                หนุ่มน้อยที่อยู่ในชุดสบาย ๆ เดินนำหน้าพี่ชายหน้านิ่งไปด้วยความตื่นเต้น ชี้ชวนให้พี่มาร์คคอยดูตามร้านค้าที่มีของน่าสนใจด้วยท่าทางเหมือนเด็ก ๆ ไม่มีผิดเพี้ยน ส่วนเขาก็ทำเพียงแค่เดินตามหลังของแบมแบมไปเรื่อย ๆ เท่านั้น

                ก็เพลินดีเหมือนกัน...

                มาร์คเพิ่งจะเข้าใจคำว่าเลี้ยงเด็กจริง ๆ จัง ๆ ก็วันนี้ ทั้งที่ก่อนหน้าเคยพาไปเที่ยวมาก็ตั้งหลายครั้ง แต่เขาไม่ค่อยจะเห็นแบมออกอาการตื่นเต้นแล้วก็ยิ้มกว้างมากขนาดนี้มาก่อน แถมยังหัวเราะชอบใจกับเรื่องตลกเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ได้เห็นระหว่างการเดินเล่นในตลาดดังของพูซาน...

 

                คงเป็นเพราะเพิ่งจะได้มาเที่ยวอย่างจริง ๆ จัง ๆ เป็นครั้งแรก

 

“แบม”

“ครับพี่มาร์ค~

“เดินไม่มองทาง มัวแต่กินแบบนั้น แถมยังกินเลอะอีกต่างหาก...  เดินมานี่เร็ว หันหน้ามาดี ๆ ด้วย”

                เด็กชายกันต์พิมุกต์เดินเข้ามาหาพี่มาร์คพร้อมกับไอศกรีมในมือ (ที่เพิ่งจะร้องว่าอยากซื้อเมื่อได้เห็นกลวิธีการทำ... อันที่จริงแบมก็แค่อยากกินไอศกรีมนั่นแหละ) ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุผลอะไร ไอศกรีมที่ควรจะเลอะได้แค่ข้างมุมปากหรือไม่ไกลไปกว่านั้น มันถึงได้แต้มอยู่ข้าง ๆ แก้มป่อง ๆ ของเด็กคนนี้จนมาร์คอดไม่ได้ที่จะดีดลงไปบนหน้าผากของเด็กอ้วนเบา ๆ

“เอาแต่กินไม่ได้ระวังอะไรเลยนะแบม”

                ง่ะ พี่มาร์คแกล้งดีดหน้าผากแบมอีกละ เจ็บนะ!

“พี่มาร์ค! เจ็บน้า...”

“งั้นรักษาให้...”

“หยะ... หยุดเลย ไม่ต้องครับ แบมไม่ได้เจ็บขนาดนั้นเหอะ”

 

                นิสัยขี้แกล้งนี่มีอยู่ในตัวของพี่ชายที่ชื่อมาร์ค ต้วนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...

 

“กินยังไงให้เลอะแก้ม นี่เดินไปเรื่อย ๆ จะไม่อายเด็กหรือไง” มาร์คพูดไปพร้อม ๆ กับที่หยิบผ้าเช็ดหน้าซับลงข้างแก้มของเด็กน้อย ใบหน้าของชายหนุ่มอมยิ้มขบขันกับความไม่รู้จักโตของคนตรงหน้า

 

                อายุ 17 แล้วยังกินไอศกรีมจนเลอะแบบนี้ มีที่ไหนกัน...

 

“ม... เมื่อกี้มีคนมาชนแบมต่างหาก แล้วแบมก็ไม่ได้ระวัง เลยไม่รู้ว่ามันไปโดนข้างแก้มไง... ไม่ได้กินแล้วเลอะเองซะหน่อย”

                ไม่ได้แก้ตัวนะ...

“อืม เข้าใจแล้ว แต่ยังไงอ้วนก็ซุ่มซ่ามอยู่ดี”

“กลับจากพูซานแล้วแบมจะลดความอ้วนเลยคอยดู!

“จริงอ่ะ?”

 

                ไม่จริงครับ แหะ ๆ

                แต่แบมจะไม่พูดให้พี่มาร์คได้ยินหรอก... เดี๋ยวเสียหน้า!

 

                หลังจากที่เที่ยวชมพูซานโดยมีไกด์นำทาง (ที่แทบจะไม่เคยได้อยู่พูซาน) นำเที่ยว เด็กชายกันต์พิมุกต์วิ่งตรงเข้าไปหาเก้าอี้นั่งตัวยาวเพราะความเมื่อยล้า ตามด้วยชายหนุ่มเจ้าของใบหน้านิ่งเฉยที่ทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ โดยไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

                ให้นั่งพักสักครึ่งชั่วโมงค่อยพากลับบ้านก็แล้วกัน

 

“พี่มาร์ค พูซานนี่ก็ดูมีอะไรให้ทำเยอะดีเนาะ”

“อืม แต่พี่ไม่ค่อยได้มาหรอก”

“แล้วทำไมพี่มาร์คถึงเลือกอยู่โซลล่ะครับ ที่จริงอยู่ที่นี่น่าจะสะดวกกว่า มหาลัยดัง ๆ ในเมืองนี้ก็มีตั้งหลายที่...” แบมแบมถามด้วยความสงสัย ทั้ง ๆ ที่คุณป๊ากับคุณแม่ของพี่มาร์คก็มีบ้านและบริษัทอยู่ในพูซานแท้ ๆ

                แล้วทำไมถึงไปอยู่คนเดียวที่โซล

“พี่มาร์คไม่เหงาเหรอครับ... อยู่คนเดียวนาน ๆ”

 

                มาร์คไม่ได้ตอบอะไร ชายหนุ่มนั่งกอดอกและมองน้องของแจ๊คสันที่จ้องตรงมาที่เขาอย่างคาดหวังในคำตอบ        

“ทำไมอยากรู้?”

“อ้าว แบมถามไม่ได้เหรอครับ แบมก็แค่อยากรู้อ้ะว่าไม่เหงาแย่เลยเหรอครับที่ต้องอยู่คนเดียว...”

 

                เหงาไหมเหรอ... อาจจะต้องบอกว่าเคยเหงาอยู่บ้างล่ะมั้ง

                ก่อนหน้านั้นชีวิตของเขาก็มีทั้งเพื่อน ทั้งคนที่รัก แล้วก็อีกหลาย ๆ อย่าง... มันก็มีช่วงที่เหงาอยู่บ้าง แต่ตอนนี้มาร์คไม่ได้คิดถึงคำว่าเหงาหรืออะไรพวกนั้นมานานแล้ว...

 

“เคยเหงา แต่ตอนนี้ไม่...”

“ทำไม...”

 

                ยังไม่ทันที่แบมแบมจะได้กลายร่างเป็นเจ้าหนูจำไม โทรศัพท์ที่ของมาร์คก็เรียกร้องความสนใจด้วยการสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่องจนชายหนุ่มต้องหยิบขึ้นจากกระเป๋ากางเกงอย่างเสียไม่ได้

                ไม่รู้จะอธิบายยังไงกับการได้เห็นสายเรียกเข้าเป็นชื่อของ…

                แจ๊คสัน

 

“พี่แบมโทรมา อยากคุยกับมันไหมล่ะ” มาร์คถาม ยื่นโทรศัพท์ที่กำลังกระพริบเป็นชื่อของคนนามสกุลหวังที่รออยู่ปลายสาย

“ไม่เป็นไรครับ พี่แจ๊คสันโทรหาพี่มาร์ค คงมีเรื่องอยากคุยกับพี่มาร์คมากกว่า”

                มาร์คยักไหล่ กดรับสายของเพื่อนรักที่คงจะต่อสายตรงจากฮ่องกงมาเช็คความเรียบร้อยของน้องชายเหมือนทุก ๆ ครั้ง...

 

            เฮลโหล๊วไอ้เหี้ยพี่มาร์คคคคคคคคคค อยู่ไหนจ๊ะเบบี้!

                ถามว่าแจ๊คสัน หวังไปอารมณ์ดีมาจากไหน

“มึงมีอะไร”

                มึงตอบไม่ตรงคำถาม! น้องแจ๊คถามพี่มาร์คว่าพี่มาร์คอยู่ไหนคะ น้องแจ๊คต้องการคำตอบค่ะ มีเรื่องใหญ่เรื่องเซอร์ไพรรรรร้ส์ที่จะบอกให้พี่มาร์คและน้องแบมแบมของพี่หวังได้รับทราบ ณ เวลานี้!

“กูอยู่ข้างนอก น้องมึงก็นั่งอยู่ด้วยเนี่ย จะบอกกูหรือจะบอกน้อง หรือจะไม่รีบบอกกูจะได้วาง”

                ไม่ยอม! มึงห้ามตัดสายกูนะ ไม่งั้นกูจะตามไปยันมึงให้ถึงคอนโด เรียกไอ้เหี้ยโอเซกับไอ้แจบอมไปด้วย ฮี่ ๆ พี่หวังกลับมาแล้วจ้า

 

                กลับ?

 

“มึงอยู่ไหน”

            ท่าอากาศยานแห่งชาติประเทศเกาหลีใต้ อินชอนไง รู้จักใช่ไหมจ๊ะพี่มาร์คคคคคคคคค เป็นไงล่ะ บิ๊กเซอร์ไพรส์! พี่หวังกลับมาแล้วจ้า มึง! มารับกูหน่อยดิวะ เพิ่งจะแลนดิ้งลงมาเลยเนี่ย ต้องการคนขับรถหนึ่งอัตรา

 

                แจ๊คสัน หวังจะรู้หรือไม่... ใครกันแน่นะที่จะถูกเซอร์ไพรส์จริง ๆ

 

“กูไม่ว่าง มึงโทรหาไอ้เซฮุนหรือแจบอมให้ไปรับมึงแทนก็แล้วกัน”

                ไม่ว่างได้ไงไอ้สัสสส ไอ้หน้าหล่อมึงอย่ามาทำให้พี่หวังใจหาย มึงไม่ว่างจะมาคุยโทรศัพท์กับกูได้ไง น้องแบมอยู่กับมึงใช่ไหม งั้นกูโทรไปขอคำยืนยันจากแบมแทนแล้วกัน

“ไม่ต้อง น้องมึงนั่งอยู่ข้าง ๆ กูเนี่ยแหละแจ๊คสัน ส่วนที่กูบอกว่าไม่ว่าง กูไปรับมึงไม่ได้กูพูดจริง ๆ”

                กูเสียใจ ของกูเยอะแยะมึงจะให้กูแบกเป้สะพายหลังเดินกลับไปโซลเหรอวะ จิตใจของพี่มาร์คทำด้วยอะไรคะ ทำไมถึงได้ทำกับหวัง แจ๊คสันแบบนี้ ไอ้ซั๊ซซซซ

                คนนามสกุลหวังควรจะคิดถึงคำว่าขนส่งสาธารณะหรือเพื่อนรักคนอื่น ๆ (ยกตัวอย่างเช่นคนนามสกุลโอและนามสกุลอิม...) บ้าง

 

“กูอยู่พูซาน กลับมาหาป๊ากับแม่ แล้วก็พาน้องมึงมาเที่ยว โอเคนะ...”

                พูซาน?!!!!! ร้อยวันพันปีมึงไม่เคยกลับ ทำไมมึงกลับวันนี้วะ! ไม่! กูไม่โอเค ไอ้มาร์คคค ไอ้เพื่อนนิสัยเลว ไอ้เหี้ยยยย เอาน้องกูคืนมาเลยนะ แล้วนี่กูจะเอาชีวิตรอดกลับคอนโดกูได้อย่างไรไอ้ซั๊ซ

“โทรหาโอเซฮุน มันว่าง”

 

                และแจ๊คสัน หวังก็ถูกตัดสายจากมาร์ค ต้วนไปโดยสมบูรณ์ไปอีกหนึ่งครั้ง...

 

“พี่มาร์ค... พี่แจ๊คสันกลับมาแล้วเหรอครับ”  

                เด็กชายกันต์พิมุกต์ที่นั่งฟังเงียบ ๆ มาได้พักใหญ่ถามขึ้น (ที่จริงเกือบจะตะโกนใส่โทรศัพท์พี่มาร์คไปแล้ว แต่คิดขึ้นได้ว่าไม่ควรทำ เลยเป็นเด็กดีที่นั่งฟังเงียบ ๆ ไปดีกว่า) เหมือนจะได้ยินเสียงโวยวายของพี่แจ๊คสันด้วย แต่แบมก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าสรุปแล้วเรื่องมันเป็นยังไง...

               

                กลับมาได้... เซอร์ไพรส์มากเลยนะครับ

 

“อืม มันเพิ่งถึงเกาหลี บอกว่าจะให้พี่ไปรับ...”

“อ้าว แล้วทีนี้...”

“ช่างเถอะ พี่ชายแบมมันหาทางกลับได้ ไอ้เซฮุนก็คงว่าง แจบอมก็ด้วย ไม่ต้องห่วงหรอก...”

 

                พี่มาร์คครับ... นั่นพี่ชายของแบมทั้งคนนะครับ

                ถึง... จะไม่ค่อยน่าเป็นห่วงเท่าไหร่ก็ตามเถอะครับ

 

“งั้นเราเลื่อนวันกลับกันไหมพี่มาร์ค จะได้ไปหาพี่แจ๊คสันกันไง...”

“ไม่ล่ะ ภารกิจพาเด็กอ้วนเที่ยวพูซานกำหนดไว้กี่วัน ก็ตามนั้น ไม่ต้องเปลี่ยนแผนหรอก”

“ภารกิจพาเด็กดีที่ชื่อแบมแบมเที่ยวต่างหาก ไม่อ้วน ๆ ให้โอกาสพี่มาร์คแก้ไขอีกรอบนะ!

                มาร์ค ต้วนทำเพียงแค่ส่ายหน้าและแกล้งทำท่าทางอมยิ้มกวน ๆ ใส่แบมแบมเท่านั้น แถมยังยักคิ้วให้กับน้องชายตัวกลมด้วยความเหนือกว่าอีกต่างหาก

“ลุกเร็วอ้วน จะได้กลับไปกินข้าวเย็นกัน”

 

                เสียใจด้วยนะแจ๊คสัน หวัง...

                ความคิดที่ว่าจะกลับมาเซอร์ไพรส์ทั้งน้องชายและเพื่อนรักพังทลายลงอย่างสมบูรณ์

                แถมยังได้รับเซอร์ไพรส์ด้วยการถูกทิ้งเอาไว้กับสัมภาระล้านแปดอีกต่างหาก...

 

 

สนามบินอินชอน

 

“ทำไมถึงทำแบบนี้กับกูได้ ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยย”

                แจ๊คสัน หวังอยู่ในชุดนักกีฬาบาสเต็มยศเพิ่งจะลงขนย้ายสัมภาระของเขาออกมาด้านนอกของเกทได้ มือของชายหนุ่มกดรัว ๆ ไปบนหน้าจอโทรศัพท์พร้อมด้วยใบหน้าอันยุ่งเหยิง(?)

 

                กะจะกลับมาแบบหล่อ ๆ ให้เพื่อนขับรถมารับ ไหงกลายเป็นว่ากลับแบบคนไร้ญาติสนิทมิตรสหายแบบนี้วะครับท่านผู้ชม

 

“โอเซฮุน เออ ให้แม่งมารับเนี่ยแหละ กูไม่สนหรอกว่ามึงจะว่างไหม ไอ้มาร์ค ไอ้เพื่อนทรยศ พาน้องกูไปเที่ยวตั้งไกลไม่บอกกูเลยสักคำนะมึง!

               

                ก็ได้ข่าวว่าเป็นคนให้มาร์คดูแลน้องแบมเองใช่ไหม...

 

“เซฮุน! มึงว่าอยู่ป้ะเนี่ย มารับกูที่อินชอนหน่อยดิ๊ อย่า อย่าได้คิดจะพูดคำว่าไม่ออกมา ไม่งั้นกูจะบอกคุณหญิงแม่ของมึงว่ามึงสร้างเรื่องอะไรไว้บ้าง!

                เรื่องบ้าบออะไรแจ๊คสันก็เอามาอ้างหมดอ่ะครับ แล้วไอ้เรื่องเลว ๆ ที่ว่าเซฮุนทำไว้ ส่วนมากก็มีชื่อผมเข้าไปเอี่ยวด้วยอยู่แล้วครับไม่ต้องห่วง

                แต่นาทีนี้อยากกลับบ้านครับ ทุกอย่างต้องขู่ไว้ก่อน

 

            ไอ้เหี้ยหวังงงงง มึงกลับมาแล้วเหรอครับ ดีใจจัง เดี๋ยวกูไปรับนะ ใครบอกว่าจะปฏิเสธ ไอ้แจบอม มึง ๆ ๆ ไอ้กะเหรี่ยงกลับเกาหลีละโว้ย ไปรับแม่งกัน ไม่ต้องเที่ยวไหนละคืนนี้ ถล่มคอนโดไอ้หวังกันครับ ลุย!’

 

                เหนือกว่าแจ๊คสัน หวัง... แท้จริงแล้วอาจจะยังต้องบอกว่ามีโอเซฮุน

 

“มึงรีบมารับกูให้ไว ไม่อย่างนั้นกูจะกรี๊ดใส่หูพวกมึงตอนนี้เลย!!!!

            แค่หลงรักไอ้มาร์คนี่มึงต้องใช้วิธีกรี๊ดใส่หูพวกกูเหรอ สาวใหญ่แล้วนะหวัง พี่โอเซรับไม่ค่อยจะไหว แต่ไม่เป็นไร กูเข้าใจมึงนะแจ๊ค กูจะพยายาม

“พูดมากโว้ย รีบมา! กูต้องการคำให้การเรื่องไอ้มาร์คกับน้องแบมแบบละเอียดยิบถี่ถ้วนทุกกระบวนท่า(?)ด้วยครับ รวมตัวหน่อยครับไอ้สัสสสสสส”

 

                นี่ผมชักจะสงสัยอย่างจริงจังแล้วนะครับ...

                ตกลงที่ผมฝากน้องแบมไว้กับไอ้มาร์คแล้วคิดว่าปลอดภัย... สุดท้ายนี่มันอันตรายกับความใสซื่อบริสุทธิ์ของน้องชายผมใช่หรือเปล่า...

 

                นี่มีแววว่าจะได้รับเพื่อนสนิทเป็นน้องเขยจริง ๆ ใช่ไหม...

                แจ๊คสัน หวังควรจะต้องพิจารณาเรื่องนี้อย่างรอบคอบต่อไปนะครับ!

                ไอ้มาร์ค เดี๋ยวรู้เรื่องแน่ ๆ มึง!

 

“แม่ง ที่ผ่านมามึงแกล้งทำตัวซึนใช่ไหมไอ้ต้วน! ขโมยน้องกูไปเฉยเลยนะ!

               

                งานนี้หวังจะไม่ยอม!

 

 

TBC… chapter 12

 

 

 

TALK!: หลบหน่อยพระเอกมา...

                จริง ๆ แล้วจะต้องมีอะไรอย่างอื่นมากกว่านี้... แต่ขอตัดจบที่การต้อนรับพระเอกตัวจริงของเรื่องกันดีกว่านะคะนะ พี่หวังกลับมาแล้ว!  *ปรบมือต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ ว่าแต่ทำไมพี่หวังต้องใส่เสื้อบาส ได้ข่าวว่าไม่ได้มาสายบาสเกตบอลนะคะเรื่องนี้ 55555* ไว้ว่ากันเรื่องประวัติพี่หวังอีกที อีกครั้งที่ต้องบอกว่า... หลบหน่อยพระเอกมา ฮา~

                อย่างที่บอกค่ะ ... อันที่จริงฉากของพี่มาร์คกับน้องแบมยังไม่สมบูรณ์เลย ~ น้ำแข็งยังไม่ได้ละลายเป็นของเหลวกับเขาสักที เพราะฉะนั้นได้โปรดจับตามองคนซึนในตอนต่อ ๆ ไปนะคะว่าจะเป็นเช่นไร ~

 

                เจอกันตอนหน้าค่ะ!

ปล.มีใครอยากทิ้งใบสมัครเป็นรักแท้ของพี่หวังและพี่แจบอมบ้างไหมคะ 55555 (พี่โอเซหัวใจไม่ว่างซะแล้ว...) ลองทิ้งใบสมัครหรือทายรักแท้ของทั้งสองคนนี้เอาไว้เล่น ๆ ก็ได้นะ แต่ที่จริง... เรามีอยู่ในใจแล้วค่ะ จะเดาถูกกันไหมน้า~~~

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

1,831 ความคิดเห็น

  1. #1824 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 12:55
    พี่หวังกลับมาแล้ว วุ่นวายกว่าเดิมแน่5555
    #1824
    0
  2. #1791 D_dayWM (@D_dayWM) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 17:40
    พี่หวังกลับมาแล้ว สนุกแน่ๆ พี่ต้วนคนซึนต้องโดน ถ้ายังทำซึนอยู่โดนแย่งน้องแบมแน่ๆ 5555
    #1791
    0
  3. #1767 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 16:21
    555555 ขำแจ็คคค
    #1767
    0
  4. #1741 @fujinoii (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:18
    5555555พี่แจ็ค จะเซอร์ไพรส์พี่มาร์คกับโดนเค้าเซอร์ไพรส์กลับ น่าสงสาร อย่างนี้ต้องเอาคืนใช่ม๊ะพี่แจ็คด้วยการเอาน้องแบมคืนมา
    #1741
    0
  5. #1723 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 11:10
    แจ็คสันจะมาท้วงแบมคืนแล้วนะพี่มาร์คคค รีบให้แม่มาขอเร็วว
    #1723
    0
  6. #1710 NtheG13 (@NtheG13) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 14:06
    เซอร์ไพรซ์มากเลยยย แจ็กสันเอ้ยกลับมาไม่บอก เกือบได้กลับเองไม๊เล่า55
    #1710
    0
  7. #1691 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 22:05
    ขำแจ็คสัน 55555555
    #1691
    0
  8. #1674 BB1a_38 (@golf_ryoma) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 09:10
    ป๋ามากกกกกพี่มาร์ค สปอยเดผ้กสุดๆๆ
    #1674
    0
  9. #1657 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 17:44
    หมั่นไส้พี่หวังมากค่ะ
    ฮาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #1657
    0
  10. #1639 ploynie * (@P_PlooY) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 23:15
    พี่หวังน่าสงสารจังค่ะ
    55555 สงจริง ๆ นะเนี่ยยยย
    ปล. พี่มาร์คพาแบมไปเปิดตัวช๊ะะ
    ปล2. น้องอ้วนน่าเอ็นดูมั่กข่าาาา
    #1639
    0
  11. #1629 malilyy (@malilyy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 23:59
    น่ารักอ่ะ เรียกน้องว่าอ้วน งื้ออออ ชอบบบบ
    #1629
    0
  12. #1601 namemy_jung (@namemejung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 14:01
    5555 สงพี่หวัง
    #1601
    0
  13. #1571 ZakittaA (@zakittaa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 09:11
    เด็กอ้วนนนนน ทำไมพี่มาร์คเรียกน่ารักจังเว้ยยยยย
    #1571
    0
  14. #1548 nuaum (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:18
    พี่มาร์คน้องแบมเขาน่ารักกัน

    อีพี่หวังเป็นไงหละแก เซอร์ไพร์สผิดเวลา กลายเป็นคนไร้ญาติเลย 55555
    #1548
    0
  15. #1521 Lunarita Lucia (@lunarita-toei124) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 22:16
    ใบสมัครของชเวยองแจ ให้แจ็ค ส่วนใบสมัครชื่อ ปาร์คจินยอง ให้อิมแจบอม ได้มั้ยคะ 555
    #1521
    0
  16. #1472 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 08:01
    อย่าขวางมาร์คนะหวัง
    #1472
    0
  17. #1362 kyuminlove (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 21:19
    น่ารักอ่า โอ๊ยยย
    #1362
    0
  18. #1346 Maichibi (@ginkr) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 22:38
    แอบอยากได้เพื่อนเป็นเขย 555555555
    #1346
    0
  19. #1320 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 17:05
    เอิ่มมมม พี่หวังหวงน้อย หรือหึงพี่ต้วน?

    55555555555 เอาแล้ววววว งานเข้าพี่ต้วนแล้ว

    ทั้งพี่คุณและพี่หวัง ไหวไหมพี่? 5555
    #1320
    0
  20. #1284 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 22:26
    หาสติจากเพื่อนพี่มาร์คไม่ได้สักคน -*-
    #1284
    0
  21. #1243 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 14:58
    สงสารแจ๊คสัน หวังคืองานนี้ ถ้าไม่ปล่อยมาร์คแบมไว้ตั้งแต่แรกกผ้ไม่ต้องมาตามหวง ห่วง ขนาดนี้หรอก แบมแบมทำตัวดีๆกับพ่อตาแม่ยายด้วยนะ
    #1243
    0
  22. #1181 แดกเด็กทั้งวัน (@gategrace) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 14:27
    ชอบตอนหวังคุยโทรศัพท์กับพี่มาร์ค ตลกจริงๆ555555555555555555555
    จาร์คเบาๆ 

    แจ๊คกลับมาแล้วมาร์คแบมจะเป็นยังไงเดี๋ยวรู้เลยๆๆ
    #1181
    0
  23. #1174 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 08:45


    แจ็คแกจะรีบกลับมาทำไม
    ปล่อยให้พี่ต้วนรู้ความรู้สึกตัวเองก่อนไม่ได้เหรอ
    จะรีบกลับมาทำไมเนี่ย

    #1174
    0
  24. #1100 Little Rebel (@beam-rr) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2557 / 21:29
    คือแบบ จูบกันอะ จูบกันเลยนะ ฟินจุงกะเบยยยย พี่หวังคุยให้รู้เรื่องครับ เค้าก็อยากรู้55555555555
    #1100
    0
  25. #1071 Beerby-Witch (@beerby-witch) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 01:16
    หวังงงงงงงงงงงง จะกลับมาทำม้ายยยยยยย อย่าโกรธเค้านะตะเอง ฮ่าๆๆๆ
    #1071
    0