[Fic]Yugioh! (Y)

ตอนที่ 3 : [ํyugixatem] The past will change! [Part3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 795
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    10 เม.ย. 57

-------------คำนำ---------------
ตัวอักษรขาวมันไม่มีอะไรจริงๆนะคะ... แค่ทำให้เป็นสีสันค่ะ #ถรุ้ย #ข้ามไปซะ 555+
ปล.เริ่มไม่แน่ใจว่านี่เราแต่งยูกิอาเทมหรือยูกิโจวโนะ..... อุ๊บส์ \'x'/ ป่าวสป่อยน้า 55+ #บอกแล้วให้ข้ามอย่าอ่าน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

แฮร่กๆ ....ทำไมระยะทางที่มันดูใกล้ แต่ทำไมตอนนี้กลับรู้สึกไกลจังเลยนะ

ผมมาหยุดยืนที่หน้าประตูโรงเรียนที่ตอนนี้กลับเงียบสงัด รอบข้างมีแค่แสงไฟจากถนนสาดส่อง

ผมค่อยๆปีนประตูรั้วเข้าไป เป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้ทำอะไรแบบนี้ แต่ผมไม่สนหรอก ตอนนี้ผมจะทำทุกอย่างเพื่อจะต่อตัวต่อปริศนานี้ให้สำเร็จให้ได้

     ผมรีบวิ่งขึ้นบันไดไปที่ห้องเรียน เสียงฝีเท้าของผมดังระงมไปทั้งตึก บนตึกที่มืดสนิท มีเพียงแค่เสียงหอบและเสียงฝีเท้าของผม……. อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น

     เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป ผมก็รู้สึกหัวใจตกวูบไปอยู่ที่เท้า…… ไม่จริงน่า…….

ทำไม…. โจวโนะอุจิคุงถึง……………….

ยูกิ ฉันคิดไว้แล้วว่านายต้องมา เพราะตัวต่อนะ ถ้าขาดไปแค่ชิ้นเดียวก็จบเห่ล่ะโจวโนะอุจิที่นั่งอยู่บนโต๊ะเรียนของยูกิหันมาพูด พร้อมกับชูเศษตัวต่อชิ้นสุดท้าย

โจวโนะอุจิคุง….. คืนผมมาเถอะ……มันสำคัญกับผมจริงๆนะยูกิอ้อนวอน ยังไงๆคนตรงหน้าก็คือโจวโนะอุจิ ถึงจะไม่เหมือนกับปัจจุบันก็เถอะ…….

นายนี่มันเหมือนผู้หญิงจริงๆนะ ไม่คิดจะใช้กำลังแย่งคืนไปงั้นหรอ นายนี่มันไม่เป็นลูกผู้ชายเลยจริงๆ ฉันล่ะหมั่นไส้แกนัก โจวโนะอุจิพูดแล้วต่อยเข้าที่หน้าของยูกิ

อั่ก…… จะโจวโนะอุจิ…….” ยูกิล้มลงไปที่พื้นแล้วยกมือกุมหน้าตัวเองด้วยความเจ็บปวด

แน่จริงก็ใช้กำลังแย่งไปสิ….. ถ้านายทำได้ล่ะนะ……” โจวโนะอุจิพูดเชิงดูถูกแล้วโยนเศษตัวต่อปริศนาเล่น

     …… จริงสินะ……. มันไม่เหมือนในอดีต………… ที่คนที่ส่งเรามาบอกไว้ ว่ามันอาจจะไม่เหมือนในอดีตร้อยเปอร์เซนต์…… อาจจะมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนแปลง…………….

          ถ้าเป็นในอดีตล่ะก็….. โจวโนะอุจิจะต้องเก็บตัวต่อมาคืนเรา……. แต่ว่านี่มันไม่ใช่………..

เอ้าๆ เป็นอะไรไปล่ะ โดนแค่นี้ลุกขึ้นมาไม่ไหวงั้นหรอ

อะ…..เอาคืนมานะ……” ยูกิลุกขึ้นแล้วพยายามเอื้อมมือไปแย่งแต่ส่วนสูงก็สู้คนตรงหน้าไม่ไหว กลับโดนคนตรงหน้าคว้าแขนไว้เอง

นายเนี่ยไม่รู้จักจำเลยนะ ผิวก็ขาวเหมือนผู้หญิง นิสัยก็เหมือนผู้หญิง นายนี่มันไม่ใช่ลูกผู้ชายซักนิด

จะ…..เจ็บนะ……โจวโนะอุจิคุงยูกิร้องเพราะโดนโจวโนะอุจิบีบแขนไว้

แค่นี้ก็เจ็บแล้วหรอ นายนี่อ่อนแอจริงๆ

ฉะ..ฉันจะต้องเข้มแข็ง…... ยูกิที่เพิ่งหลุดจากมือของโจวโนะอุจิวิ่งเข้าไปคว้าเศษตัวต่ออีกรอบ

แต่ผลก็เป็นเหมือนเดิม ถ้าเทียบความสูงกับแรงแล้ว ยูกิสู้โจวโนะอุจิไม่ได้เลย

ต้องให้บอกอีกกี่รอบโจวโนะอุจิเตะเข้าที่ท้องของยูกิ ทำให้ยูกิทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความจุก

อะ….อึกจะโจว…..” ยูกิพยายามเรียกชื่อโจวโนะอุจิ แต่สภาพในตอนนี้คงไม่มีแรงที่จะพูดออกมาซักคำเดียว

นายมันอ่อนแอ……”

โจวโนะอุจิลุกจากโต๊ะแล้วลงมานั่งยองๆข้างหน้ายูกิ พร้อมกับใช้มือช้อนหน้าของยูกิขึ้นมา

      ยูกิตกใจจึงพยายามถอยหนีแต่ไม่เป็นผล แรงของโจวโนะอุจิกระชากแขนของยูกิ จนยูกิร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด

ยะ….อย่าทำอะไรฉันเลย……..” ยูกิพูดอ้อนวอน เพราะดูจากท่าทางของโจวโนะอุจิไม่ค่อยน่าไว้ใจ

   โจวโนะอุจิไม่สนใจเสียงอ้อนวอนของยูกิ มือข้างทีจับใบหน้าของยูกิไว้ ค่อยๆเปลี่ยนตำแหน่ง

       มือค่อยๆล่วงล้ำเข้ามาภายใต้เสื้อผ้าและสัมผัสกับร่างที่แสนบอบบาง ความร้อนของอุณหภูมิภายในร่างกายของยูกิค่อยๆเพิ่มขึ้น เพราะมีมือที่ไม่ใช่ของตัวเองล่วงล้ำเข้าไป

ยะอะ……หยุ……” ยูกิร้องพยายามบอกให้คนตรงหน้าหยุดกระทำ แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร กลับกลายเป็นคนตรงหน้า เริ่มล่วงล้ำลึกลงไปสัมผัสกับจุดอ่อนไหวที่แผ่นอก ยูกิเริ่มครวญคราง พร้อมกับสติที่เริ่มเลือนลอย…….

นะ…. นี่เรามาทำอะไรกัน…..ตะ…. ตัวต่อ………..

   ยูกิพยายามนึกสิ่งที่ทำให้ตนมาถึงที่นี่ แต่กลับโดนความรู้สึกตรงหน้าทำให้หัวสมองขาวโพลนไปหมด
  มือทั้งสองของคนตรงหน้าค่อยๆสัมผัสกับจุดอ่อนไหวตรงนั้นอย่างไม่หยุดหย่อน

   หน้าของยูกิเริ่มแดงเพราะความอายที่ต้องมาถูกกระทำอะไรแบบนี้
 ยูกิพยายามจะขัดขืนการกระทำนี้ แต่ก็ทำได้เพียงดิ้นไปดิ้นมา ไม่สามารถหลุดพ้นจากคนตรงหน้าไปได้เลย

โจวโนะอุจิเห็นยูกิพยายามขัดขืนจึงค่อยๆเอาริมฝีปากไปแนบที่หูของยูกิ พลางกระซิบเบาๆ

ทำให้ยูกิอ่อนแรงฮวบ ไม่สามารถขัดขืนได้อีก

อะ..อื้อ….มะไม่………” ยูกิส่งเสียงร้องปฏิเสธ

แต่ว่ามือของโจวโนะอุจิกลับค่อยๆลดต่ำลงไปเรื่อยๆ ค่อยๆล่วงล้ำเข้าไปในกางเกงสีน้ำเงินเข้ม

ยูกิเริ่มครวญครางอีกครั้ง พลันน้ำตาเริ่มรินไหลจากดวงตาสีม่วงคู่นั้น

ฮะฮื้ออ๊ะอย่า…..”  ยูกิร้องไห้และเริ่มตัวสั่น

แต่โจวโนะอุจิไม่มีท่าทีจะหยุดเลยแม้แต่น้อย โจวโนะอุจิเห็นยูกิตัวสั่นก็ยิ่งสะใจไปใหญ่

เอาเลยสิ ร้องไห้ออกมาสิ เจ้าคนอ่อนแอ!’ โจวโนะอุจิคิดในใจ พลางเลียหลังหูของยูกิซึ่งเป็นจุดอ่อนไหว ทำให้ยูกิร้องเสียงหลงออกมา

อะอ๊า…….” ยูกิรีบยกมือขึ้นปิดปาก เพราะไม่อยากให้ตัวเองมีสภาพน่าทุเรศอย่างงี้อีกแล้ว

แต่ยิ่งเห็นยูกิปฏิเสธมากเท่าไหร่ โจวโนะอุจิกลับยิ่งอยากแกล้งยูกิเข้าไปอีก โจวโนะอุจิค่อยๆเลื่อนมือจากแผ่นอก ขึ้นมาที่ริมฝีปากของยูกิ มือของยูกิถูกสลัดออก นิ้วมือค่อยๆสอดเข้าไปในช่องปากแทน ยูกิได้แต่ร้องครางในลำคอ

ทำไมกัน……. ผม….. ทำไมต้องเจอเรื่องอย่างนี้ด้วย…….. โจวโนะอุจิคุง……. หยุดเถอะ….’

ยูกิคิดในใจ……เรี่ยวแรงที่มีอยู่ทั้งหมดค่อยๆหายไป เปลือกตาก็ค่อยๆหุบลง  ราวกับอยากจะหนีจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้า …..

นายนี่ตัวนิ่มดีจริงๆแฮะโจวโนะอุจิพูดเบาๆ ข้างหู แต่ยูกิในตอนนี้คงไม่อยากรับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว  แต่โจวโนะอุจิยังไม่หยุดแค่นั้น นิ้วของเขาค่อยๆล่วงล้ำเข้าไปทางช่องแคบด้านหลัง

ทำให้ยูกิที่กำลังจะหลับ สะดุ้งขึ้นมา พร้อมกับความรู้สึกที่แสนเจ็บปวด

ยะอย่า!....ตรงนั้นมะไม่เอา…..” ยูกิร้องห้าม ก่อนที่คนตรงหน้าจะทำไปมากกว่านี้

อะอ๊า  คนตรงหน้ากลับได้ใจ ทำรุนแรงกว่าเดิม ทำให้ยูกิร้องออกมาดังลั่น พร้อมกับน้ำตาที่พรั่งพรูออกมา

ทำไงดี ถ้าปล่อยไว้ โจวโนะอุจิต้องทำมากกว่านี้แน่ๆ………. ฉันจะทำยังไงดี………..ตะ..ตัวต่อ……. ใช่แล้ว…. ฉันมาเพื่อเอาตัวต่อ…………  ยูกิรีบกวาดตามองหาเศษตัวต่อชิ้นสุดท้าย ก็พบว่ามันวางอยู่บนโต๊ะนักเรียนของเขา…… ……….สงสัยโจวโนะอุจิคงวางไว้แหงๆ

โจวโนะอุจิเห็นยูกิกวาดสายตาไปมา ทำให้รู้สึกไม่ชอบใจเลยทำรุนแรงกว่าเดิมอีก เพราะหมั่นไส้คนตรงหน้า….

อะ….ยะ….อื้อฮะฮื้อ….” ตั่วของยูกิเริ่มสั่นเทา กับการกระทำที่คนตรงหน้าทำกับตน

นิ้วมือของคนตรงหน้าค่อยๆดันลึกเข้าไปอีก ยูกิได้แต่ร้องครางอย่างเจ็บปวด  

มะ..ไม่ไหวแล้วนะ…..นี่เรา…. จะไม่ได้เจอเขาคนนั้นอีกแล้วหรอ ยูกิคิดในใจอย่างเจ็บปวด

ยูกิ…….. ยูกิ……… นายต้อง….เข้มแข็ง…………’ เสียงปริศนาดังขึ้น ทำให้ยูกิรู้สึกมีกำลังใจ

เอาล่ะ…..ฉันก็จะไม่ยอมแพ้…… ฉันจะต้องใช้แรงเฮือกสุดท้าย พลักโจวโนะอุจิคุงออก แล้วหยิบตัวต่อปริศนามา แล้วรีบวิ่งออกไป………….. ……

ยูกิคิดได้ดังนั้น จึงพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้าย พลักโจวโนะอุจิคุงอย่างสุดแรงเกิด จนโจวโนะอุจิล้มลงกับพื้น

หนอย!......แก โจวโนะอุจิที่เสียท่า รีบลุกขึ้นมา แต่ยูกิไวกว่า รีบลุกขึ้นคว้าเศษตัวต่อแล้วพลักโต๊ะแถวนั้นให้ล้มเกะกะทางของโจวโนะอุจิ

ผมรีบวิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็วเพราะกลัวโจวโนะอุจิคุงจะตามทัน จากแรงที่ไม่มี ตอนนี้กลับรู้สึกมีแรงเพิ่มขึ้น ทำให้ปีนรั้วออกไปได้สบายๆ 

ยูกิรีบมุ่งตรงกลับไปที่บ้าน ยังไม่ทันที่ปู่ของเขาจะได้ถามว่าไปไหนมา ยูกิก็หายวับขึ้นไปที่ชั้นสองแล้ว

แฮร่กๆ…. นะ….. ในที่สุด!!” ยูกิตะโกนขึ้นอย่างดีใจ ใกล้จะถึงเวลาที่เขาจะได้พบกับคนๆนั้นแล้วสินะ………………..

ผมรีบหยิบตัวต่อปริศนาที่วางอยู่บนโต๊ะ ประกอบเข้ากับเศษชิ้นส่วนชิ้นสุดท้านที่ได้มาจากโจวโนะอุจิคุงเข้าด้วยกัน ทันทีที่ตัวต่อปริศนาเสร็จสมบูรณ์ แสงสว่างจ้าก็ส่องออกมาจากตัวต่อนั้น รอบข้างของผมกลายเป็นสีขาวไปหมดเลย ผมยกแขนขึ้นบังตาตัวเองจากแสงสว่างนั่น

ยูกิ……นาย…. กลับมาหาฉันแล้วสินะ………” เสียงปริศนาดังขึ้น ทำให้ยูกิรีบหันไปมอง

หัวใจของยูกิก็เต้นรัวๆ น้ำตาค่อยๆปริ่มไหลออกมา แต่ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้า แต่เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ

ตัวฉันอีกคนนน!...... ฮือออออยูกิรีบวิ่งเข้าไปหาอาเทมที่ยืนยิ้มอ้าแขนรอรับอ้อมกอดจากคนตรงหน้า

ในที่สุด ฉันก็ได้พบกับนายย…. ฮืออออ ยูกิซบอกอาเทมพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลออกมา

อาเทมได้แต่ลูบหัวยูกิเบาๆ แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน

นายกลับมาหาฉันสินะ คู่หูอาเทมพูดเบาๆ ยูกิก็พยักหน้าภายใต้อ้อมกอดของเขา

ฉันจะ ไม่ปล่อยนายไปอีกแล้ว.. ถึงแม้ศักดิ์ศรีของดูเอลลิสต์ของฉันจะเสียไปก็ตาม แต่ว่านะ…….. ฉันก็ขอยอมแพ้…… เพื่อที่จะให้นายอยู่กับฉันตลอดไป……….” ยูกิพูดทั้งน้ำตา และไม่สนใจว่าอาเทมจะคิดเช่นไร ถึงอาเทมจะเคยบอกว่าให้ต่อสู้ในฐานะดูเอลลิสต์ แต่ถ้าต่อสู้กันแล้วต้องจากกันไป……. เขาก็ขอยอมทิ้งชื่อดูเอลลิสต์ดีกว่า

ฉันคงห้ามนายไม่ได้สินะคู่หู…. ในเมื่อนายตัดสินใจไปแล้ว

อื้อ ฉันไม่เปลี่ยนใจหรอก

งั้นเราก็ไปตัดสินกันเถอะ…… ในการดวลครั้งสุดท้ายนั่น……..”

อื้อ!...... ฉันน่ะ….. ถ้าเพื่ออาเทมล่ะก็…………”

คู่หู!………………..”

-----------------------------------------------------------
;w;/ ไม่เรทค่ะ แค่น้ำจิ้มนิดๆ ;_; อาจจะใช้ภาษาไม่ค่อยดีต้องขอโทษจริงๆนะคะ
พาร์ทหน้าคงจบแล้วล่ะค่ะ ไม่อยากยืดเยื้อ ความจริงคือขี้เกียจแต่งค่ะ #ฮา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #21 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 08:08

    ได้เจอกันแล้วว

    #21
    0
  2. #4 HarenaSMGamZD (@gamzd2310) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 13:57
    ไม่เรท??!!! แต่ชอบมากเลยอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #4
    0