[Fic B.A.P] We|Sea|Yoo #All x YYJ

ตอนที่ 9 : [AllYoo WSY] My Boy #BangJAe

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ม.ค. 57

My Boy

BangJae

PG

PPPlus19

 

 

 

ช่วงชีวิตของผม กว่าจะถึงวันนี้ บางทีผมคิดว่าผมรู้จักคนอยู่ไม่กี่คน...

 

หนึ่งในนั้นเป็นคนที่ผมเจอแทบทุกวัน ตั้งแต่ตัวยังนิดเดียว....

 

ชื่อ ยู ยองแจ

 

เพราะบ้านเราอยู่ติดกัน ผมเจอน้องตั้งแต่น้องเกิด แต่เริ่มสนิทกันจริงๆ จังๆ ตอนน้องอายุห้าขวบ

 

ผมซึ่งตอนนั้นอายุห่างกับน้องรอบหนึ่งพอดี

 

มันเป็นวันที่ผม เตะบอลในงานโรงเรียน แล้วแข่งแพ้พี่ชายฝาแฝดของตัวเอง ที่อยู่อีกบ้านหนึ่ง

 

ผมนั่งอยู่ที่โขดหินริมหาด มองท้องฟ้า มองดาว มองนี่มองนั่นไปเรื่อยๆ จนรู้สึกพอใจ อารมณ์ผมควรจะดีขึ้นบ้าง แต่ตอนนั้นไม่เลย... เพราะผมเด็ก เพราะผมไม่เคยได้อยู่กับพ่อและแม่ ผมอยู่กับคุณน้า ที่กลับบ้านมาดึกแทบทุกวัน

 

เรียกได้ว่า ตอนนี้ผมแทบจะอยู่คนเดียว...

 

ผมคิดว่าตัวเองไม่มีใครด้วยซ้ำ

 

จนเด็กคนนั้นที่เดินมาหาผม มองตาผม แล้วพูดกับผมว่า

 

โอ่เอ๊ ไม่ร้องนะ

.

.

.

.

.

 

หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาหลายปี เด็กน้อยที่ตอนนั้นยังไม่ขึ้นชั้นประถม ตอนนี้อยู่ ป.หกแล้ว และเป็นเด็กดีมากๆ ของทุกคน ในขณะที่ตอนนั้น ผมอยู่ม.สี่ จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ผมอยู่ม.สี่ทั้งๆ ที่ควรจะขึ้นม.ห้า... ใช่ ผมเรียนซ้ำชั้นไปหนึ่งปี พ่อแม่ก็หาว่าผมเป็นเด็กไม่ดี

 

ก็อาจจะจริง

 

กินเหล้า สูบบุหรี่ เคล้านารี ผมก็ทำมาแล้ว ถึงอายุผมจะเท่านี้ก็เถอะ แต่ก็นั่นแหละ... ผมกำลังจะขึ้นม.ห้า.. ใช่ว่าผมจะไม่ทำตัวให้ดีขึ้น

 

ไม่ใช่เพราะอะไร... เพราะคนที่เดินเข้ามาในห้องผมและอวดว่าตัวเองสอบติดโรงเรียนดังใกล้บ้านนี่แหละ...

 

แถมสัญญากันไว้แล้วด้วยว่าถ้าเขาสอบติด ผมต้องเลิกสูบบุหรี่....

 

“ตามสัญญานะครับ!

 

“อื้ม รู้แล้วน่า” ยื่นมือไปลูบหัวคนที่ถือวิสาสะเข้ามานั่งเล่นอยู่ในห้องคนอื่น

 

“อย่าให้ผมเห็นนะว่าสูบอ่ะ โดนแน่”

 

“คร้าบบบ รู้แล้วววว”

 

ตั้งแต่วันที่เด็กคนนี้เดินเข้ามาในชีวิตผม... ชีวิตที่ผมเคยคิดว่าไม่มีใคร ผมก็มีเด็กคนนี้เพิ่มมาอีกหนึ่ง... เขาเหมือนน้องชายแท้ๆ ของผม เข้ามาเล่นด้วยทุกวัน คุยกับผมทุกวันไม่รู้จักเบื่อ แน่นอนผมก็ไม่เบื่อที่ได้คุยกับเขา เหนือสิ่งอื่นใด ผมมีความสุขมาก เวลาที่เราอยู่ด้วยกัน

 

 

 

และผมไม่รู้เลยว่า แบบนี้มันใช่ความรักหรือเปล่า?

 

หรือเพราะชีวิตผมก็เหมือนมีแค่เด็กคนนี้คนเดียว ผมเลยรู้สึกผูกพันไม่อยากให้ใคร อยากให้น้องอยู่กับผมแค่คนเดียว...

 

ยูยองแจขึ้นม.หนึ่งแล้ว ส่วนผมก็อยู่ม.ห้า

 

ยองแจกำลังเล่นเกมอยู่ในห้องผม

 

เด็กน้อยถือจอยเกมกดอย่างเมามันอยู่คนเดียว โดยมีผมนั่งดูอยู่ข้างๆ

 

“แพ้อีกแล้วอ่า พี่ยงกุกเล่นให้หน่อยดิ” ยื่นจอยเกมมาตรงหน้าผมแทน ผมรับมา และกดเล่นอย่างชำนาญ

 

แน่นอนว่าเกมนี้ผมเล่นเคลียร์มาสามรอบแล้ว ด่านนี้ง่ายเกินไปด้วยซ้ำ เจอยากกว่านี้ผมคงต้องเล่นให้ดูทั้งเกม

 

“โหหหหหหหหหหหหหหห เก่งอ่ะ รู้งี้ให้เล่นตั้งนานแล้ว ดล่นต่อเลยดิ”

 

“ไม่เล่นเองรึไง” หยิบจอยเกมขึ้นมาเคาะหัวเบาๆ

 

“บู่วววว ไม่เอาอ่ะ ยาก... แต่อยากรู้เนื้อเรื่องอ่ะ เล่นให้จบเลยสิ”

 

“เคลียร์ง่ายที่ไหนเล่าแต่ละด่านอ่ะ เล่นเองสิ จะได้รู้”

 

“งื่อ... ก็ได้...”

 

“แล้วได้ทำการบ้านยังมาเล่นเนี่ย”

 

“ทำแล้ว พี่เหอะ ทำยัง?”

 

“เสร็จตั้งแต่ที่โรงเรียนแล้ว ลอกแป๊บเดียว”

 

“นิสัย ลอกเพื่อนอีกแล้วอ่ะ”

 

“โตแบบพี่เดี๋ยวก็รู้” ยกมือขึ้นโยกหัวเด็กที่นั่งอยู่ข้างๆ เบาๆ

 

“ไม่เอาอ่ะ” เบ้ปาก แต่ก็ยอมให้ผมลูบหัวเล่น ก่อนจะค่อยๆ เอนตัวเอาหัวมาซบไหล่ผม มองจอทีวีที่ต่อกับเครื่องเกมไว้ไปเรื่อยๆ

ซึ่งมันทำให้หัวใจของผม เต้นผิดจังหวะไปนิด

 

เราอยู่กันแบบนี้ไปเรื่อยๆ ผมเล่นเกมยองแจซบไหล่ผม จนผมได้ยินเสียงลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ... เด็กน้อยหลับไปแล้ว

 

ผมจัดท่าให้ยองแจนอนสบายๆ กว่านี้โดยอุ้มเขาไปไว้บนเตียงผม ยองแจขยับตัวให้ตัวเองเข้าที่นิดหน่อยและก็นิ่งอีกครั้ง

 

สามทุ่มกว่าแล้ว ไม่แปลกที่เด็กดีอย่างยองแจจะง่วง ปกติเด็กคนนี้ไม่กลับบ้านดึก แต่เพราะคุณแม่ไม่อยู่เขาก็มาอยู่กับผม ยองแจเป็นเด็กติดพี่ แม่ของยองแจเคยพูดไว้อย่างนั้น ซึ่งสำหรับผมมันก็ดี ผมไม่อยากให้น้องไปติดใคร... นอกจากผม...

 

 

 

 

 

ยองแจม.สอง แน่นอนผมกำลังจะจบจากการเป็นนักเรียนมัธยม เด็กน้อยยู ยองแจ ยังคงอยู่กับผม ติดอยู่กับผม มาหาผมแทบทุกวันเหมือนเดิม ซึ่งแน่นอนว่าสถานะของเราไม่เหมือนเดิมเมื่อผมขอเขาคบตอนช่วงปลายปีที่ผ่านมา

 

จากพี่น้องที่เคยตัวติดกันเลื่อนสถานะมาเป็นแฟน...

 

เป็นคนที่รู้ใจ เป็นคนที่เข้าใจผมมากกว่าใคร

 

ตอนที่ขอคบจริงๆ จังๆ ตอนบอกว่าชอบน้อง... ผมกลัว เพราะน้องยังเด็กน้องยังมีอนาคตรึเปล่า? น้องจะเจอคนที่ดีกว่าผมไม่ใช่หรอ...

 

ยิ่งผมที่เป็นแบบนี้ ดูไร้อนาคตขนาดนี้....

 

แต่สุดท้าย เราก็คบกัน ยู ยองแจยังเป็นเด็กน่ารักของผมเหมือนเดิม จะมีงอแงบ้าง แต่ผมไม่ถือ ผมชอบให้ยองแจงอแงนะ บางทีผมก็ว่าน่ารักดี

 

“พี่ยงกุก”

 

“หือ?”

 

“แม่ชวนไปกินข้าวด้วยกัน ไปนะ” ยองแจเกาะขอบประตูอยู่หน้าห้องผม ผมถอดหูฟังและหันมามองอีกครั้ง

 

“เมื่อกี้ว่าไงนะ?”

 

“คุณแม่ชวนไปกินข้าววววววววววววววววว”

 

“อ๋อ... แป๊บนึงได้มั้ยครับ พี่ทำงานแป๊บนึง”

 

“เร็วๆ เลยนะ” ยองแจยังคงเกาะขอบประตูอยู่ ส่วนผมก็ค่อยๆ เคลียร์และเซฟงานให้เรียบร้อยก่อนจะถอดหูฟังและเดินจับมือยองแจไปที่บ้าน หรือร้านกาแฟข้างๆ กัน ใช่ นี่แหละ บ้านของยู ยองแจ ที่เป็นทั้งบ้าน เป็นทั้งคอฟฟี่ช๊อป

 

“มาแล้วหรอ ช้าจังเลย” คุณแม่ยิ้มให้อย่างใจดี ผมนั่งฝั่งตรงข้ามคุณแม่ที่มียองแจนั่งอยู่ ข้าวและกับข้าวมากมายวางอยู่บนโต๊ะ

 

คุณแม่ชวนผมคุยโน่นคุยนี่ไปเรื่อยๆ คุณแม่ของน้องยองแจไม่รู้หรอกว่าผมกับน้องคบกันอยู่ รู้แค่ว่าเราสนิทกันมากแค่นั้น คุณแม่เลยชอบชวนผมมาทานข้าวด้วยกัน บางวันก็มีคุณพ่อและพี่ชายที่เป็นญาติห่างๆ ของยองแจมานั่งด้วย

 

เด็กคนนี้เป็นคนแรกที่ทำให้ผมสัมผัสกับคำว่าครอบครัว

 

บางทีผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรขอบคุณเด็กคนนี้ยังไง

 

คนที่อยู่กับผม กอดผม ทำให้ผมเปลี่ยนตัวเองได้มากมายขนาดนี้

 

สิ่งที่ผมทำได้ก็มีแต่รักเด็กคนนี้ให้มากที่สุด

 

 

 

 

ฤดูหนาวมาถึง....

 

ยูยองแจยังอยู่ข้างๆ ผม พร้อมกับโกโก้อุ่นๆ หนึ่งแก้ว

 

ยองแจยังนั่งดูผมเล่นเกมพร้อมกับจิบโกโก้ในมือไปด้วย...

 

เวลาของเราสองคนมักจะหมดไปกับเรื่องแบบนี้ เล่นเกม นั่งด้วยกัน คุยกัน ดูหนัง หรืออะไรก็ตาม

 

อากาศเย็นๆ แบบนี้ บางทีผมก็อยากจะได้โกโก้อุ่นๆ บ้าง

 

ทั้งๆ ที่สิ่งที่ยองแจยื่นให้คือโกโก้ แต่สิ่งที่ผมได้ไปกลับไม่ใช่

 

เด็กน้อยที่ดื่มโกโก้เลอะเทอะ ผมควรทำยังไงหรอ? ผมเพียงแค่ใช้นิ้วโป้งปาดเบาๆ ที่ริมฝีปากอิ่ม โดยไม่ลืมที่จะแกล้งอีกคนด้วยการยกนิ้วโป้งที่เพิ่งปาดโกโก้ไปมากดที่ริมฝีปากของตัวเองและใช้ลิ้นเลียเบาๆ

 

และเด็กน้อยก็แค่เขินอย่างน่ารัก... น่ารักจนผมอดไม่ไหว น่ารักจนผมไม่มั่นใจว่าโกโก้หวานๆ ที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นนี่ มันจะหวานไปกว่าริมฝีปากของคนตรงหน้าไหม?

 

 

ผมทำเพียงทาบริมฝีปากลงไปที่กลีบปากของอีกคนเบาๆ เด็กน้อยของผม ดูจะตกใจนิดหน่อย แต่ก็แค่พักเดียวเท่านั้น กดลงเบาๆ ไม่ได้ลุกล้ำเข้าไปข้างใน ผมแค่กลัวว่าอีกคนจะตกใจไปมากกว่านี้

 

ผมเคยจูบกับผู้หญิง หรือใครคนอื่นมากกว่านี้ แต่นั่นไม่ได้ทำให้หัวใจของผมเต้นแรงเท่ากับการจูบเบาๆ ที่ไม่ได้ลุกล้ำแบบตอนนี้แม้แต่นิดเดียว

 

 ผมไม่เคยทำอะไรน้อง มากกว่าการกอดหรือหอมเบาๆ ผมแค่อยากถนอมเด็กคนนี้ อยากดูแลให้ดีที่สุด

 

ผมถอนริมฝีปากออก กระซิบเบาๆ ที่ข้างหู ก่อนจะถอยมามองหน้ายองแจที่แดงไปทั่วทั้งหน้า และก้มหน้าไม่ยอมมองหน้าผม

 

“ขอโทษนะ...”

 

ผมพูดแค่นั้น แต่ยองแจทำเพียงส่ายหน้าแล้วค่อยๆ ช้อนตาขึ้นมองผมทั้งๆ ที่แก้มยังแดงอยู่ ก่อนจะค่อยๆคลี่ริมฝีปากที่เม้มแน่นออกมาและยิ้มเขินๆ ให้ผม

 

จูบแรกของเรา...

 

จะว่าอย่างนั้นก็ได้...

 

แต่มันเหมือนจะเป็นจูบสุดท้าย....

 

ผมเรียนจบม.ปลายแล้ว... และยองแจก็กำลังจะขึ้นชั้นม.สาม

ข่าวดีคือ ยูยองแจสามารถเอาเกรด A มาอวดทุกคนได้อย่างง่ายดาย

ส่วนข่าวร้ายคือ ผมสอบเข้ามหาลัยดังใกล้บ้านไม่ติด......

 

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเรื่องดี...

 

หลังจากนั้นไม่นาน ผมได้อีเมลล์จากวงฮิปฮอปใต้ดินที่ผมชื่นชอบมาว่า เขาชอบเพลงของผม เขาอยากจะชวนผมมารวมกลุ่มกับพวกเขา หลังจากที่ได้คุยกับสมาชิกคนหนึ่งในวงที่เคยแชทคุยกับผมอยู่บ่อยๆ และเขาคนนี้แหละ ที่เป็นคนแนะนำผมให้กับวง เป็นคนให้โอกาสผม

 

แน่นอนว่าผมตอบตกลงไปแทบจะทันที...

 

ตอบไปไม่ได้คิด....

 

ผมรู้แค่ว่าตรงนี้สำหรบผมมันคือโอกาส มันคือโอกาสที่ผมไม่รู้ว่าจะสามารถหาได้อีกเมื่อไหร่ และผมก็คว้าเอาไว้...

 

โดยไม่คิดถึงเลยว่า จะมีใครไม่อยากให้ผมไปไหม?

 

ผมแอบใช้เงินที่เก็บๆ มาไปโซลอยู่หลายครั้ง เพื่อไปคุยกับพี่ๆ ในวง สุดท้าย ผมก็เข้ามาอยู่ในวงจนได้ และผมต้องย้ายไปอยู่ที่นั่นด้วย

 

ผมกลับมาที่บ้านเพื่อมาเก็บของ ยูยองแจนั่งอ่านการ์ตูนรอผมอยู่ที่เตียง ยองแจเงยหน้ายิ้มเมื่อเห็นผม

 

“พี่ไปไหนมาครับ คิดถึงมากเลยอ่ะ”

 

ใจผมโหวงเมื่อเห็นเด็กคนนี้...

 

ถ้าผมไปอยู่ที่โซล...

 

ผมจะได้เจอกับเด็กคนนี้ไหม?

 

ผมจะกลับมาหาเค้าบ่อยๆ เมื่อมีเวลาว่างใช่ไหม?

 

หรือช่วงที่ผมไม่อยู่ จะปล่อยให้เขาใคร...?

 

คำตอบคือไม่รู้....

 

ผมเลือกที่จะดึงยูยองแจมากอดไว้แนบอก คนตัวเล็กกว่ากอดผมแน่น ก่อนจะเงยหน้ามามองผมยิ้มๆ

 

“ไปไหนมา บอกผมมานะ”

 

“ยองแจครับ..”

 

“หือ?”

 

“พี่.... จะย้ายไปอยู่โซลนะ”

 

 

 

 

 

หลังจากวันนั้น.. ผมก็ไม่เห็นหน้ายองแจอีก... ทั้งๆ ที่วันปิดเทอมจะมาขลุกตัวอยู่ในห้องกับผมทั้งวัน....

วันนั้นหลังจากพูดเสร็จผมก็โดนผลักออกมา ผมไม่รู้ว่าตัวเองต้องทำยังไง...

 

ผมเดินเข้าไปในร้าน คุณแม่ของน้องยองแจทำเพียงยิ้มบางๆ ให้ผมและบอกผมว่า น้องโกรธผม ยังไงก็ไม่ยอมให้ผมเจอ...

 

แต่เพราะวันนี้ ผมต้องไปแล้ว...

 

ผมปล่อยน้องไว้แบบนี้ไม่ได้หรอก...

 

กระดาษที่เขียนข้อความมากมายเขียนอัดแน่นเต็มไปด้วยความรู้สึกทั้งหมดถูกพับและยื่นส่งไปให้คนเป็นแม่ของยองแจ

 

“ไว้กลับมานะ..”

 

“ทราบแล้วครับ...”

 

ผมเดินออกมาจากร้านเพื่อรอขึ้นรถ

 

ถึงแม้ผมจะรู้สึกแย่อยู่ในใจไม่น้อย ผมไม่ได้เจอเด็กคนนั้นก่อนไป....

 

ไม่ได้บอกลา ไม่ได้คุยกัน ไม่ได้อธิบาย...

 

ตอนนี้ผมแค่ให้อย่างน้อยเด็กคนนั้นจะเปิดอ่านจดหมายฉบับนั้น และ รอคอยการกลับมาของผมเป็นพอ...

 

 

 

 

------------

เรื่องราวส่วนใหญ่เกี่ยวกันทั้งหมด :9 

farry 1000%

68 ความคิดเห็น

  1. #63 mintpnp (@mintpnp) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 00:24
    แอร้ยยยย อดอยากปากแห้งมานานสินะทั้งคู่เลยยยน 555555 ฟินนน><
    #63
    0
  2. #42 Koko Run (@kokorun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 01:17
    แจใหนบอกว่าจะรอฮิม  ลืมฮิมแล้วหรอลูก
    กร๊ากกกก ฮิมถูกลืมแฮร่ 555

    ฉากบังแจหม่นหน้าดูนะไรท์
    สงสารใครดีนะ
    คนจะไปที่ยังรัก  หรือคนรอที่เจ็บปวด
    อนาคตยิ่งเอาแน่เอานอนไม่ได้อยู่
    ถึงจะรักแทบตายก้นะ  ความห่างไกลก้หน้ากลัวอยู่ดี

    ไรท์สู้ๆนะ ^^

    #42
    0
  3. #40 HARSHSHOT (@lux-lucifer) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 23:33
    คือแจเสร็จฮิมไปแล้วปะวะ

    เดี๋ยวมีแกไฟว้กันเกิดขึ้นๆ 

    ยองแจเป็นสาวเป็นนางชอบไปขุกอยู่บ้านผูู้ชาย ป๊าจะจับตีก้นนนนนนนนนนนนนนน
    #40
    0
  4. #39 kokoro (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 15:08
    อะไรกันเนี่ย

    ไหนบอกดีใจและรู้สึกดีที่มียองแจอยู่ใกล้ๆ

    แต่นี่คิดจะจากกันไปคืออะไร แล้วทำไมถึงไม่คิดบอกอะไรยองแจ

    ตั้งแต่ต้น คิดเองทำเองหมดเลย จนมันถึงวันสุดท้ายที่จะต้องไปจริงๆ

    ถึงจะมาบอก เป็นใครก็ต้องตกใจ ไม่ทันได้เตรียมใจ คอยดูถ้าไปแล้ว

    กลับมายองแจมีใครคนอื่น จิคอยซ้ำเติมเลยตาบังคนบ้า



    รอติดตามตอนต่อไปนะคะ
    #39
    0
  5. #38 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 13:45
    ง่ะ พี่บังจะไปแล้วอ่ะ T^T
    จะไม่ได้ลากันจริงๆเหรอเนี่ย ?
    #38
    0
  6. #37 YJ*brainboxxxx-all pretty (@nannoii_hyukjie) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 12:29
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด
    ว่าแล้วเชียว กลิ่นดราม่ามาแต่ไกล
    ก่อนอ่านก็คิดว่า ต้องต่อกับเรื่องพี่ฮิมแน่ๆ
    แต่อ่านไปก็เหมือนจะเป็นบังแจเรื่องใหม่
    แต่มันก็ไม่ใช่ เรื่องเดียวกันกับพี่ฮิมด้วยอ่าาาาา
    โอ้ยยยยย แหล้วจะทำไงเนี่ยย
    รอตอนต่อไปค่า
    #37
    0