[Fic B.A.P] We|Sea|Yoo #All x YYJ

ตอนที่ 8 : [AllYoo WSY] My Picture #HimJAe

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ม.ค. 57

My picture,

HimJae

G

PPPlus19

Talk : งื่อ..... สวัสดี โปรเจค WSY ฝากไว้ในอ้อมใจด้วยน้าาา เยิ้บสุด ;  v ; อยากให้อ่านทุกตอนมันเป็น ALLYOO นะคะ ฮี่ๆๆๆ

 

 

เขาว่ากันว่า รูปที่ออกมาสวยที่สุด เมื่อนางแบบไม่ยิ้มให้กล้อง และยิ้มให้กับคนที่อยู่หลังกล้องแทน...

 

ผมเคยฝันถึงใครคนหนึ่ง... ที่เลือกจะยิ้มให้ผม... แทนการยิ้มให้กับกล้องโปรที่ผมถืออยู่...

 

คนที่ทำให้ผมใจสั่นไหวได้... แม้ผมจะเห็นเขาผ่านเลนส์กล้องก็ตาม....

 

 

 

กล้องดิจิตอลเล็กๆ ถูกโยนให้ผมขณะที่พ่อกำลังขับรถอยู่ข้างหน้า และคนโยนให้เป็นคุณแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆ กัน

 

พี่สาวผมกดโทรศัพท์ส่งข้อความหาแฟนทุกสองสามนาทีโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น ส่วนผมก็หยิบกล้องที่แม่โยนให้มากดดูรูปและถ่ายไปทางหน้าต่าง...

 

บ้านของเรากำลังจะไปทะเลกัน...

 

ผมจำไม่ได้แล้วว่า.. เราไปทะเลกันครั้งแรกเมื่อไหร่ เราไปบ่อยมากจนพ่อต้องซื้อบ้านราคาถูกแถวนั้นเอาไว้ให้พวกเราพักกันเวลามา

 

เวลามา พ่อกับแม่ก็จะไปเดินช้อปปิ้งอาหารทะเลกัน พี่สาวก็จะเอาแต่คุยโทรศัพท์กับแฟนอยู่ในห้อง

 

ทำเหมือนแค่มาเที่ยวบ้านพักต่างจังหวัดที่ติดกับทะเลเท่านั้น ทะเล... ไม่ได้มาเที่ยวทะเลซักเท่าไหร่...

 

เว้นแต่ผม...

 

ที่จะเอากล้องตัวเล็กของแม่ห้อยคอและยกจักรยานราคาถูกที่ซื้อติดบ้านพักไว้ปั่นออกไปทางทะเลตั้งแต่เช้ามืด และกลับบ้านมาเกือบเย็นบ้าง  ดึกบ้าง ตอนแรกๆ พ่อกับแม่ก็ดุบ้าง แต่หลังๆ ก็เริ่มปล่อย เพราะรู้ว่าจะไปไหน ไปทำอะไร จะมีโทรหาบ้างเป็นครั้งคราวให้รู้ว่ายังสบายดี

 

วันนี้ก็เป็นอีกวัน...

 

อีกวันที่หยิบที่สูบลมจักรยานออกมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างมาสูบลมจักรยานและปั่นออกจากหมู่บ้านไป จุดมุ่งหมายอยู่ที่ทะเลใกล้บ้าน...

 

จอดจักรยานไว้ในที่ที่คิดว่าปลอดภัยพร้อมกับสายคล้องแล้วเดินถือกล้องไปนั่งริมหาด เปิดกล้องและเริ่มถ่ายรูปบรรยากาศรอบตัว...

 

ผมมาทะเลหลายปี... ปีหนึ่ง บางครั้งก็หลายรอบ...

 

แต่ทุกรอบก็จะมีเรื่องราวต่างๆ กันไป

 

ผมเริ่มหยิบกล้องของแม่มาถ่ายเล่นตั้งแต่อายุ สิบขวบ... ตอนนี้ผมอายุสิบห้าแล้ว ห้าปีกับรูปนับพันที่ผมเก็บเอาไว้

 

ดวงอาทิตย์เริ่มขึ้นมาจากขอบฟ้า ผมค่อยกดชัตเตอร์อย่างใจเย็น หามุมที่คิดว่าสวยที่สุดสำหรับตัวเอง

 

เดินไปรอบๆ หาด หาพื้นที่สวยๆ ในการถ่ายภาพ จากซ้ายย้ายมาขวา จากขวาย้ายมาซ้าย ทำไปเรื่อยๆ แบบนี้จนพระอาทิตย์ขึ้นและนักท่องเที่ยวก็เริ่มเดินทางมาจับจองพื้นที่

 

ผมยังคงกดชัตเตอร์ไปเรื่อยเปื่อย ถ่ายนักท่องเที่ยวรอบๆ ตัว จากระยะไกล บางคนมาในชุดธรรมดาๆ บางคนก็มาในชุดที่ดูไม่ค่อยเข้ากับบรรยากาศเท่าไหร่ หรือบางคนก็แต่งตัวมาพร้อมว่ายน้ำเต็มที่

 

เก้าโมงเช้าแล้ว ผมจึงตัดสินใจหยิบกุญแจล๊อคจักรยานกลับบ้านไปกินข้าวเหมือนปกติแล้วค่อยออกมาอีกครั้ง

 

แต่ครั้งนี้ต่างจากเดิมตรงที่...

 

 

 

จักรยานมันหายไป....

 

 

 

ทั้งๆ ที่มั่นใจว่าจอดไว้ตรงนี้ ทั้งๆ ที่มั่นใจว่าจอดไว้ตรงนี้น่าจะไม่มีใครมาขโมยแน่ๆ แถมยังล๊อครถไว้เสียแน่นหนา.. แต่สิ่งที่พบคือเศษโซ่ที่โดนตัด

 

แล้วนี่จะกลับบ้านยังไง?

 

หิวนะเว้ยยยยยยยย !

 

ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง พอเห็นว่ากระเป๋าตังที่ติดมาด้วยยังอยู่ ก็ตัดสินใจเดินหาข้าวแถวๆ นี้กิน แล้วค่อยโทรบอกพ่อกับแม่ให้มารับเย็นๆ

 

นั่นหมายความว่า ผมจะไม่ได้ถ่ายรูปถึงดึก

 

ร้านสะดวกซื้อ คงถูกสุดสำหรับเวลาแบบนี้ ผมเดินไปซื้ออาหารแบบอุ่นเวฟง่ายๆ มานั่งกินแถวๆ ริมหาดพลางกดชัตเตอร์ไปเรื่อยๆ

 

แต่ดูเหมือนว่า ผมจะยังไม่อิ่ม...

 

จึงลุกขึ้นและเดินหาร้านเครื่องดื่มราคาเบาๆ

 

และก็ไปสะดุดตากับร้านหนึ่ง...

 

ร้านกาแฟน่ารักๆ ที่มีเด็กตัวเล็กๆ กำลังยกเก้าอี้และของตกแต่งมาวางหน้าร้าน

 

เป็นเด็กที่น่าจะอายุน้อยกว่า แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพศอะไร.. เหมือนผู้ชาย... แต่หน้าก็หวานอย่างกับผู้หญิง...

 

ว่าแล้วก็คว้ากล้องมากดถ่ายเอาไว้

 

รูปแรกเป็นรูปที่เด็กคนนั้นยกโต๊ะออกมา

รูปที่สองเดินกลับเข้าไป

รูปที่สามมาพร้อมกับเก้าอี้สองตัว

รูปที่สี่วิ่งเข้าไปในร้าน

รูปที่ห้าชะเง้อออกมาจากร้านเหมือนหาอะไรซักอย่าง

หก หันมามองทางเขา

เจ็ดใกล้เข้ามา

แปดใกล้เข้ามา

เก้าใกล้เข้ามาอีก

 

และสิบ...

 

“ถ่ายทำไมหรอครับ ? ร้านสวยหรอ?”

 

 

สวย....

 

 

 

คนพูดน่ะ...

 

“เอ่อ.... ครับ.. สวยดี.. เลยถ่ายไว้”

 

“ข้างในสวยกว่านี้นะ เข้าไปไหม??”

 

“เอ๋..? เอ่อ...”

 

“เข้ามานะ” คนเด็กกว่าจับข้อมือของผมให้ตามเข้าไปในร้าน มือของเขานิ่มจนไม่อยากให้ปล่อย “มาม๊า ! พาลูกค้ามาคนนึงแหละ !” เด็กที่ยืนข้างๆ ยิ้มกว้างแล้วเรียกแม่ของตัวเอง

 

ในร้านดูสวยและน่ารักจริงๆ นั่นแหละ

 

หันไปมองเมนูที่ตั้งอยู่...

 

ราคาก็ไม่แพงเกินไปด้วย

 

“ถ่ายรูปได้ใช่มั้ย?” เด็กน้อยพยักหน้าหงึก ผมจึงยกกล้องขึ้นถ่ายไปรอบๆ ร้าน เป็นร้านน่ารักๆ คลาสสิก บรรยากาศสบายๆ กลิ่นกาแฟหอมๆ ชวนให้เพลินไปอีกแบบ

 

“ขอโกโก้แก้วเย็นนึงฮะ” หันไปพูดกับผู้ใหญ่ที่อยู่หลังเค้าท์เตอร์ ยิ้มให้ผมและพยักหน้าเบาๆ ส่วนผมก็ถ่ายรูปต่อไป...

 

จนเห็นเด็กน้อยเข้ามาอยู่ในเฟรม

 

คนน่ารัก กับร้านน่ารักๆ.... ทำไมมันเข้ากันจังล่ะ?

 

“ทำไมต้องถ่ายเค้าอ่ะ ถ่ายร้านสิครับ...”

 

“อ่าว.... โทษที ถ่ายไม่ได้หรอ”

 

“ไม่ได้ครับ !!! ผมหวงตัวมากกกกกกกกกกกกกกก”

 

ยิ้มแล้วเกาแก้มเก้อ เมื่อเห็นอีกคนทำปากยื่นปากยาวใส่

 

“จะถ่ายต้องขอผมก่อนสิ..” ผมยิ้มบางๆ ให้

 

“พี่ขอถ่ายรูปเราหน่อยได้ไหม?”

 

“อื้อ !” แล้วเจ้าตัวก็แอคท่าชูสองนิ้วน่ารักๆ อยู่ตรงหน้ากล้อง ก่อนจะวิ่งมาดูรูปในกล้อง..

 

“ฮี่ๆๆ ผมหล่อมั้ย?”

 

“อื้อ... น่ารักนะ” ตอบไปตามที่สมองคิด เด็กน้อยพองแก้ม

 

“หล่อสิ!!!

 

“ฮ่าๆๆ ครับๆ”

 

“ยองแจ เอาโกโก้ไปให้พี่เขาสิ”

 

“ครับ” เด็กน้อยชื่อยองแจ วิ่งตามเสียงของคุณแม่คนสวยไปแล้วกลับมาพร้อมกับโกโก้แก้วกลางๆ “ลองชิมนะ... อร่อย !

 

“อื้อ” พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะกดชัตเตอร์ถ่ายรูปแก้วโกโก้คู่กับเด็กน้อยยองแจ

 

“ถ่ายทำไม!

 

“เก็บไว้...” ยิ้มบางๆ ให้ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปหยิบโทรศัพท์เมื่อรู้สึกถึงแรงสั่นที่หน้าขา

 

“ครับพ่อ?”

 

[อยู่ไหนน่ะ พ่อมีงานด่วนเข้ามาคงต้องกลับเดี๋ยวนี้เก็บของมาแล้ว เดี๋ยวพ่อไปรับ]

 

“งานหรอครับ? อยู่ริมหาดครับ.. เอ้อ พ่อ จักรยานหายอ่ะ”

 

[นั่นพ่อเอากลับบ้านเอง มารอตรงศาลาเดิมเลยนะ เดี๋ยวไปรับ]

 

“ครับ.. ก็ได้”

 

เลียปากตัวเองแล้วหยิบกระเป๋าตังกำลังจะจ่ายเงิน

 

“ไม่ต้องจ่ายหรอกนะ...”

 

“เห?”

 

“ฉลองเข้าร้านคนแรกของวัน แถมยองแจแกยังชอบหนูด้วย น้าให้จ่ะ”

 

“จะ... จะดีหรอครับ?”

 

“ไม่เป็นไรหรอก...ไว้วันหลังมาใหม่นะ”

 

“เอ๋...... ดีจัง.. ขอบคุณครับ...แต่ผม... ไม่รู้ว่าจะมาเที่ยวที่นี่อีกเมื่อไหร่....”

 

“ไม่เป็นไร... เมื่อไหร่ก็ได้...”

 

“ขะ... ขอบคุณครับ... แต่ผมไม่รู้ จะมาวันไหนอีกนะครับ...”

 

“ก็บอกแล้วไงจ๊ะ ไม่เป็นไร เมื่อไหร่ก็ได้ ขอแค่กลับมาก็พอ”

 

“ครับ ขอบคุณมากครับ.. ไว้ผมกลับมาอีกเมื่อไหร่ ผมจะล้างรูปมาฝากนะครับ”

 

“จ้า ขอบคุณนะ”

 

โค้งให้ก่อนจะผลักประตูออกไป และมีใครคนหนึ่งติดออกมาด้วย

 

“เดี๋ยวสิ... กลับแล้วหรอ?”

 

“อื้อ...”

 

“บ้านอยู่ที่ไหน น้องยองแจอยากไปเล่นด้วย”

 

“โซลเลยนะ ไปไหวหรอ?” เด็กน้อยเบ้ปาก

 

“...... แล้วพี่จะมาอีกไหมครับ?”

 

“มาสิ...”

 

“จริงนะ”

 

“อื้อ”

 

“ต้องกลับมาหาน้องยองแจนะ !!!

 

“คร้าบ..”

 

“ห้ามลืมน้องยองแจด้วย !

 

“ไม่ลืมหรอก”

 

“สัญญานะ กลับมาถ่ายรูปน้องยองแจอีกนะ เอารูปมาให้ดูด้วย !” พร้อมกับยกนิ้วก้อยขึ้นมา ผมยิ้มและยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับอีกคน

 

 

“สัญญาครับ พี่ฮิมชานสัญญา”


-Fin-

farry 1000%

68 ความคิดเห็น

  1. #67 SugarMark (@lucifersunmin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 14:37
    "ถ่ายทำไม!" << ชอบอ่ะยองแจดุ๊ดุ555555พี่ฮิมรับไหวอ่อ :3
    #67
    0
  2. #41 Koko Run (@kokorun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 00:54
    แบบแจดูโมเอะไปเบยนะเนี่ย
    ดูตัวกลมๆชอบอ่ะ
    ฮิมคิดจะเตาะเด็กหรอลูก
    แต่เด็กน้อยก้น่ามึนดีนะเนี่ย  
    มีสัญยงสัญญา  แบบนี้มีต่อใช่ป่ะไรท์

    อยากรู้จังไรท์ใช่คนนี้อยู่บ้านแบพเอเรียป่ะ

    @TheK21-12

    ถามเพื่อความแน่ใจอ่ะ ^^




    #41
    0
  3. #35 mintpnp (@mintpnp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 11:24
    แอร้นนสนนยยนนยนนน ฟินมากจ่าาาาาา -,,-
    #35
    0
  4. #34 mintpnp (@mintpnp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 11:11
    ภาคต่อต้องมี ภาคต่อต้องมาาาาาา -,,-
    #34
    0
  5. #33 HARSHSHOT (@lux-lucifer) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 08:32
    จงมีภาคต่อ จงมีภาคต่อ จงมีภาคต่อ 

    ร่ายมนต์ใส่เลย คึคึ
    #33
    0
  6. #31 YJ*brainboxxxx-all pretty (@nannoii_hyukjie) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 04:37
    แอร๊ยยยยยยยยยยย มาเก็บที >/////<
    น้องยองแจน่ารักเกินปายยย ฮอลลล
    ขนาดเด็กขนาดนั้นความสวยแจยังเจิดจนเด็กสิบห้าขวบอย่างชานนี่ชมนี่ไม่เบานะ
    กิกิ

    ตกใจกับชานนี่ คือแบบจักรยานหายยังชิวๆอ่ะ ไม่รู้จะว่าไง 555
    แต่ที่ตกใจกว่าคือมันไม่หาย แต่พ่อเอาไปเก็บ ?
    ถึงกับตัดโซ่คล้องเลยหรอคะคุณพ่ออ โอ้ววว

    ต่อๆๆๆ มาต่อเร็วๆน้าาา
    #31
    0