[Fic B.A.P] We|Sea|Yoo #All x YYJ

ตอนที่ 11 : [AllYoo WSY] My Angel #UpJae

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ม.ค. 57

My Angel

UpJae

PG

PPPlus19

Talk : ไม่ไหวอ่ะ... ต้องแต่ง... ชอบออบมาก ฮืออออออออออออออออออออออออ

 

 

 

ผมมักจะเป็นบุคคลที่ถูกลืมเสมอ ในโลกแห่งความจริง โลกแห่งชีวิตจริง

ในโรงเรียน งานกลุ่ม ผมมักจะได้ไปอยู่กับกลุ่มที่เพื่อนกำลังขาด...

 

บางครั้งผมก็ถูกดึงตัวไปบ้าง เพราะผมทำงานดี

 

เพราะส่วนใหญ่คนมักจะเลือก เพื่อนก่อนเสมอ.. ซึ่งผมไม่มี...

 

พ่อผมเป็นชาวประมง ไม่ได้มีเงินมากมาย... ผมถูกจัดอยู่ในหมวดของพวก จนก็แค่ไม่มีโทรศัพท์ใช้เหมือนคนอื่น แค่ที่บ้านไม่มีคอมพิวเตอร์ เสื้อผ้าอาจจะดูเก่าบ้าง...

 

ผมเคยน้อยใจกับคำพูดพวกนั้น แต่นั่นก็เป็นแค่อดีต และผมก็ไม่คิดจะสนใจเท่าไหร่.. ผมมักจะนั่งนิ่งๆ อยู่ท้ายห้อง ฟังอาจารย์พูดในคายที่น่าสนใจ และเหม่อออกไปเมื่อเจอวิชาที่ไม่น่าสนใจ แต่เกรดของผมก็ออกมาดีเสมอ ถึงแม้จะไม่ได้ไปเรียนพิเศษเหมือนกับคนอื่นๆ ก็ตาม

 

ผมบอกคุณว่า... ผมถูกลืมในโลกแห่งชีวิตจริง และห้องเรียนใช่ไหม?

 

อีกโลกของผมไม่ใช่...

 

ใครบอกว่าผมจน ?

 

ถึงผมจะจน... แต่เงินของผม... ผมหามาเอง...

 

ทุกคืนวันศุกร์ พ่อออกทะเล ส่วนผมก็จะออกจากบ้าน หยิบรองเท้าที่อุตส่าห์เก็บเงินซื้อมาที่อยู่ในตู้มาใส่ พร้อมกับพร้อบและเครื่องแต่งกาย ที่มีคนโน้นคนนี้ให้มา

 

จูงจักรยานออกจากบ้าน และปั่นไปยังสถานที่ที่คุ้นเคย จอดไว้ในสถานที่ที่คุ้นเคย

 

เมื่อเดินเข้าไป... ทุกคนหันมามองผม.. มอง มีคนเดินมาโอบบ้าง เดินมาทักบ้าง เดินมาคุย

 

อยู่ตรงนี้... ผมคือเป้าสายตาของทุกคน... ทุกคนยิ้มให้ผม ทุกคนคุยกับผม มองหน้าผมอย่างจริงใจ...

 

ไม่มีคำว่าจน หรือรวย.. ผมมองว่าตรงนี้ทุกคนเท่ากัน...

 

ทุกคนเป็นนักเต้นที่มีความสามารถ

 

ผมก็เช่นกัน...

 

เสียงตะโกนร้องเรียกให้ผมออกไปโชว์สเตปกลางวง  ผมยิ้มมุมปากนิดๆ ก่อนจะโดดออกไปกลางวง.. เสียงโห่ร้องดังไปทั่ว ผมปลดหมวกของตัวเอง...ก่อนที่จะมีเสียงเพลงแทรกเข้ามาทำให้ผมเริ่มขยับร่างกายไปตามที่ใจต้องการ ซักพักก็เป็นเสียงเศษเหรียญหรือแบงค์โยนเข้ามาในหมวกของผม

 

มันมักจะเป็นแบบนี้เสมอเมื่อมีคนชอบการเต้นของผม...

 

 

 

ผมชอบที่แห่งนี้... ผมมีความสุข ไม่ใช่เพราะเงิน ไม่ใช่เพราะเสียงกรีดร้อง ไม่ใช่เพราะเพลง หรือเสียงเชียร์..

 

ที่ผมชอบคือ.. การเต้น...

 

 

 

 

“ไง... วันนี้นายเจ๋งมาก” ยูเค เป็นชื่อในวงการของเขา... เขาแตะที่บ่าของผมก่อนจะยื่นเบียร์เย็นๆ มาให้ผมหนึ่งกระป๋อง

 

“ก็ปกติ”

 

“สาวๆ กรี๊ดนายดังมาก... อิจฉาแกว่ะ.. ซาตาน...”

 

ผมเลิกคิ้วมองเพื่อนที่อายุมากกว่า ที่ขมวดคิ้วเซ็งๆ ใส่ผม พร้อมกับกระดกกระป๋องเบียร์

 

“อะไร... แกก็ไม่น้อยนี่”

 

“ก็แกเยอะกว่า เงินก็ได้มากกว่า ไม่ให้อิจฉา?”

 

“ฮ่า ๆๆๆๆ เอาน่า” ผมยิ้มบางๆ ให้พร้อมกับเปิดกระป๋องเบียร์และยกขึ้นดื่ม

 

“นูน่าหลายคนแทบจะบ้าตายกับนายแล้วนะ ตอนที่นายจะเปิดเสื้ออ่ะ... สมกับเป็น ซาตานจริงๆ ว่ะ”

 

ซาตาน... คือชื่อของผมที่นี่...

 

ผมไม่แน่ใจว่ามันมาจากไหน.... จุดเริ่มต้นของผมคือการมาทำงานในย่านสถานบันเทิงยามดึก และ ก็มาเจอกับกลุ่มเต้นตรงนี้ จึงขอเข้ามาแจมด้วย...

 

แรกๆ ผมไม่ถูกรู้จักหรอก... แต่ผ่านไปซักพัก ผมที่เริ่มจะโชว์เรื่อยๆ ทำให้สาวเล็กสาวใหญ่ที่มาดูกรีดร้องกันได้ทุกครั้งที่ผมออกเต้น...

 

จากกลุ่มเล็กๆ ขยายเป็นกลุ่มใหญ่ มีตึกเล็กๆ ไว้ มีการเก็บเงินเข้าทุกครั้ง และก็จะมีการเอาเงินที่ได้ไปแบ่งกันอีก

 

รายได้ของผม... ส่วนใหญ่ก็มาจากตรงนี้....

 

ผมเริ่มเต้นตอนสามทุ่ม และเลิกตอนตีสอง นั่งดื่ม นั่งคุยกับเพื่อนๆ พี่ในกลุ่มก่อนแล้วจึงปั่นจักรยานกลับบ้านตอนตีสาม...เป็นแบบนี้ทุกคืนวันศุกร์

 

วันนี้ก็เหมือนกัน พอผมดื่มเบียร์กระป๋องที่ยูเคยื่นให้จนหมด ผมก็เดินเอากระป๋องเปล่าๆ ไปทิ้ง เพื่อนที่อายุมากกว่ายื่นบุหรี่ราคาแพงให้ ผมก็รับไว้อย่างรู้งานและจุดสูบ ก่อนจะเดินกลับไปที่จักรยานคันเดิม

 

เป็นแบบนี้ทุกคืนวันศุกร์....

 

ผมไม่รู้เหมือนกัน... ว่ามันมีอะไรที่ผมชอบ.. มากกว่าการเต้นอีกไหม?

 

 

 

 

 

บางที ผมก็ว่าผมเจอนะ...

 

 

ผมไม่เคยรู้สึกอยากมองใครคนนึงขนาดนี้มาก่อน...

 

ผมมอง... มองจนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลานี้เวลาอะไร และผมมองเขาไปนานเท่าไหร่...

 

เขายืนอยู่ข้างๆ ผม.. ในวันที่โรงเรียนมีจัดประกวดโฟร์คซอง

 

ผมยืนดูนิ่งๆ ไม่ได้คิดอะไร เพราะอาจารย์ปล่อยว่างให้มาดูดนตรี

 

เขา... อายุมากกว่าผมหนึ่งปี... น่าจะใช่ เพราะผมดูจากการปักของเสื้อ

 

เขา... มาเชียร์คนบนเวที... คนที่เป็นนักร้องนำ เพราะผมเห็นสองคนยิ้มให้กัน

 

เขา... เป็นผู้ชาย... แต่กลับน่ามองกว่าผู้หญิงบางคน มากกว่าผู้หญิงที่เข้ามาหาเขาเสียอีก

 

ถ้ามองดูให้ดีจริงๆ.... เขาเหมือนนางฟ้าเลยล่ะ....

 

ผมไม่รู้จริงๆ ว่ามองเขาไปนานแค่ไหน... รู้สึกตัวอีกที เพลงก็จบ วงที่ว่านั่นลงไปแล้ว ส่วนพี่เขาก็ฝ่าฝูงชนไปข้างเวที และไปหานักร้องนำคนเดิม..

 

เป็นแฟนกันงั้นหรอ?

 

ผมไม่ได้ชอบอะไรพี่เขามาก... แต่เพราะเขาเป็นคนที่ผมไม่อยากละสายตา.... ผมเลยอยากมองพี่เขาไปนานๆ ... ต่อให้เขามีแฟน ผมก็จะมอง... แต่มันเป็นไปได้ไหม... ผมอยากรู้จักเขา.. อยากใกล้เขามากกว่านี้…………….

 

 

 

คืนนี้เป็นคืนวันศุกร์

 

ผมปั่นจักรยานคันเดิม มาจอดไว้ที่เดิม แต่วันนี้ผมมาเร็วกว่าเดิมนิดหน่อย.. ตอนนี้สองทุ่มนิดๆ ที่ตึกยังไม่เริ่ม ผมก็กะว่าจะเข้าไปก่อน

 

เพราะเป็นย่านสถานบันเทิงยามดึก  จึงมีนักท่องเที่ยวมากหน้าหลายตาเดินไปกันให้ขวักไขว่

 

ผมเดินเบียดเสียดนักท่องเที่ยวมองแสงสีตอนกลางคืนก่อนจะกลับเข้าตึก ก่อนจะเดินเข้าไปในซอยเล็กๆ ที่เป็นทางเข้าตึกของพวกผม ถึงแม้เมื่อเข้าไป จะเจอซอยเล็กซอยน้อย ตึกยิบๆ ย่อยๆ แต่เชื่อเถอะ... ผมเดินมาจนจะหลับตาเดินได้แล้ว...

 

“อื้อ ! ปล่อย!

 

เสียงโวยวายดังแผ่วมาจากซอกตึกซอกหนึ่ง...

 

ก็พอเดาได้ว่ามีอะไร... ไม่แปลกใจเพราะมันเป็นเรื่องปกติของสังคมในปัจจุบัน และสถานที่แถวๆ นี้

 

ผมไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นมากมายหรอก...

 

แต่ไอ้ซอกตึกซอกนั้นผมต้องเดินผ่านเพื่อไปตึกของผมด้วย ผมจึงผ่านมันไปพอดี

 

เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังจะทำอะไรบางอย่างกับ... ทอม? อีกคน...

 

เอ๊ะ... ไม่ใช่สิ...

 

หน้าคุ้นมากเลย...

 

“อื้ออออ ! ช่วยทีสิ”

 

“ไม่ต้องมายุ่ง ! เงียบปากซะเด็กดี”

 

นางฟ้าที่ผมแอบมองอยู่เมื่อวานใช่มั้ย?

 

ทำไมถึงมาอยู่กับไอ้ยักษ์หน้าหื่นนี่ล่ะ...

 

“นาย.. ช่วยด้วย !!

 

“เขาไม่ช่วยเธอหรอก... ไป๊ ไปสิแก !” ผมยืนมองตรงนั้นอยู่ซักพัก..  ไอ้ยักษ์นั่นพยายามจะดึงเสื้อของนางฟ้าของผมออก..

 

ไม่รู้หรอก.. ว่าอะไรดลใจให้ผมหยิบไม้มาฟาดหัวไอ้ยักษ์นั่นเต็มแรง

 

ไม่รู้ด้วยว่าผมดึงมือนางฟ้าที่หน้าเหวอนั้นมาทำไม...

 

“กลับมานะโว้ย !!!!

 

 

ผมได้ยินเสียงไอ้ยักษ์นั่นเรียก แต่ผมขอพาเจ้าของมือนุ่มๆ นี้ไปหลบก่อน...

 

 

ผมวิ่งมาถึงตึก พนักงานเก็บตั๋วที่มายืนรอคนเข้าเลิกคิ้วมองผมจากชั้นบน

 

ผมตีหน้ามึนแล้วหันมามองคนข้างๆ...

 

“เห้อ... เขาจะตามมาไหม”

 

“ถ้าคนมาไม่บ่อยก็ลงนะครับ ทางนั้นน่ะ ไม่ต้องห่วง”

 

“หรอ? แน่ใจนะ?”

 

“แน่ใจสิ.. แล้วพี่เข้ามาได้ยังไงครับ?” ผมถาม เขาเลิกคิ้วนิดๆแล้วถามต่อ

 

“พี่? เป็นน้องเราหรอ? รู้จักเราหรอ?”

 

ผมเงียบ...

 

“พี่คนที่เป็นแฟนนักร้องนำวง B ป่ะครับ” ผมแกล้งถาม..

 

“เฮ้ย... ไม่ใช่... นั่นเพื่อน... เรายังไม่มีแฟนหรอกนะ ! อยู่โรงเรียนเดียวกันหรอ?”

 

“ครับ... เอ่อ.. แล้วสรุปพี่มาได้ยังไงครับ”

 

“พี่หลงทางอ่ะ... พี่เข้าผิดตึก...” คนตอบ ตอบเขินๆ “แล้วเราล่ะ?”

 

“ผมมา.. เต้นฮะ” แล้วก็ชี้เข้าไปในตึก

 

“จริงหรอ? แข่งเต้นในนี้หรอ???”

 

“ไม่เชิงแบบนั้นหรอกครับ” ผมยิ้มตอบ “ไปดูไหมครับ?”

 

“ได้หรอ?”

 

ผมคิดว่า... ถ้าเขาจะกลับบ้าน.. ผมจะไปส่ง.. แต่ถ้าเขาไปดูด้วย... ผมจะไม่ปล่อยมือเขาเด็ดขาด....

 

“ครับ...”

 

“เสียค่าเข้าเท่าไหร่?”

 

“ผมวีไอพี เข้าฟรีครับ... เข้ามากับผม” ผมทำท่าจะดึงมือนางฟ้าเข้าไปแต่เขาดันขืนตัวไว้...

 

“เดี๋ยวสิ.....”

 

“?”

 

“เรายังไม่รู้จักกันเลยนะ... จะดีหรอ?” ผมนิ่งไปพักหนึ่ง

 

“ผมชื่อ.. มุน จงออบ.. พี่ชื่ออะไร”

 

“......”

 

“...........”

 

“พี่ชื่อ ยองแจ... ยู... ยอง..แจ..”

 

นางฟ้าของผม... ชื่อยูยองแจแหละ...

 

“รู้จักกันแล้วนะครับ...” ผมยิ้ม

 

“....จะ... จงออบ...”

 

“ครับ?”

 

“ไม่ได้หลอกพี่ไปทำอะไรใช่ป่ะ?” คนถามถามด้วยแววตาใสซื่อ ผมหัวเราะเบาๆ แล้วตอบ

 

“พี่เชื่อใจผมเถอะครับ”

 

“อ...อือ...”

 

“แล้วห้ามปล่อยมือผมนะ.. อันตราย..”

 

 

 

 

 

หลังจากนั้น ผมก็พาพี่เขาเข้าไปในตึก ทั้งคืนผมไม่ยอมปล่อยมือจากเขา ไปยืนดูกันเฉยๆ เหมือนผู้ชมธรรมดา ทั้งๆ ที่วันนี้มีแต่พวกกลุ่มระดับต้นๆ แต่นางฟ้าของผมกลับดูตื่นเต้นมาก... และสีหน้าและท่าทางที่ตื่นเต้นแบบนั้น.. มันดูน่ารักมาก... มากจนผมอยากเก็บไว้ดูคนเดียว

 

ผมพาเขาออกมาตอนสี่ทุ่ม เพื่อไปส่งที่บ้าน แน่นอนว่ามือของเรายังไม่ปล่อยออกจากกัน...

 

ผมคิดเข้าค้างตัวเองได้ไหม ว่าเขาก็คิดเหมือนผม...

ผมเชื่อในรักแรกพบได้มั้ย?

 

แล้วเขาเชื่อเหมือนผมรึเปล่า...

 

แล้วทำไมผมถึงจูบเขาล่ะ...

 

แล้วทำไมเขาถึงยอมให้ผมจูบ

 

 

 

 

 

 

มันเป็นเรื่องราวสั้นๆ เพียงคืนเดียว ผมจูบเขา เขาก็กลับเข้าบ้านไป ปล่อยผมให้ยืนเก้ออยู่คนเดียว และหลังจากวันนั้น.. ผมกับเขาก็แทบจะไม่ได้เจอกันอีก มีบ้างที่ผมเห็นเขา.... แต่ใช่ว่า เขาจะเห็นผม..

 

แต่...

 

ผมเคยสบตาแว้บหนึ่ง แค่นั้น เขาหลบตาผม...

 

 

แต่..แค่จูบเดียว......

 

แค่จูบเดียวเท่านั้น...

 

ทำไมเราถึงลืมกันเร็วนักนะ?

 

 

โอกาสที่จะได้ใกล้ชิดกันอีก... จะมีไหมนะ?

 

นางฟ้าของผม...


-------------
ตอนแต่งเรื่องนี้คือมีความสุขมากกกก ฟินมาก... อารมณ์แบบ ชอบออบลุคนี้อ่ะ อยากได้ออบลุคนี้ ฮืออออออออออออออ
แต่งเองยังฟินเองเลยอ่ะ.... ฮือออออ
ไม่รู้จะชอบกันรึเปล่า แต่เราชอบนะ...
ไม่ได้ดราฟฟิค... มันเยอะค่ะ เยอะมาว๊ากกกกกกก 
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ ฮรึก T v T

farry 1000%

68 ความคิดเห็น

  1. #50 YJ*brainboxxxx-all pretty (@nannoii_hyukjie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 07:57
    มุนจงออบบบบ >/////<
    ลุคนี้ช่างเฉี่ยวใจพี่จริงๆ โฮฮ
    ไม่ปล่อยมือกันเลยนี่คือ คิดได้จริงๆนะว่ายองแจก็คิดอ่ะ
    แล้วมาหายหน้าไปแบบนี้ หลบตาออบบี้ทำมายยย
    แล้วไหนว่าจะไม่ปล่อย ถึงขนาดได้จูบกันแล้วนะจงออบ
    ไปลุยเซ้ ><!! เป็นเรื่องแรกที่เชียร์ออบขนาดนี้ ฮ่าๆ
    แต่เด๋วนะ รอโล่แจก่อน อะไรก็เกิดขึ้นได้
    #50
    0
  2. #49 Koko Run (@kokorun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 03:44
    ทำไมแจ้ไม่ลองเปิดใจให้ซีโตสละมุนสุดซื่อนะ
    หรือรอโล่  โล่แจๆๆๆ
    หรอ???

    เพราะเจ็บมาเยอะ  แจเลยให้จูบแต่ไม่ให้เจ็บ
    และคำสัญญาอีก  ละมุนแบบละมุนดีสุดนะลูก
    ไม่ต้องค้างคาเหมือนเฮีย
    ไม่ต้องผิดคำสัญญาเหมือนชานๆ
    ไม่ต้องระทมเพราะรักเพื่อนแบบแด้
    ละมุนได้จูบได้เห็นและไม่ผูกมัด
    ดีจะตาย  ==;

    รอโล่แจค่ะ ^^
    #49
    0
  3. #47 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2557 / 23:02
    นางฟ้ายูยองแจของซาตานมุนจงออบ >///<
    #47
    0