[Fic B.A.P] We|Sea|Yoo #All x YYJ

ตอนที่ 10 : [AllYoo WSY] My close friend #DaeJae

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ม.ค. 57

My close friend

DaeJae

PG

PPPlus19

Talk : ว่างจากการซ้อมฮะ...

 

เรื่องราวมันเกิดขึ้นครั้งแรกตอนผมอยู่ประถมหก...

 

ไม่สิ... ก่อนหน้านั้น...

 

พ่อกับแม่ผมเลิกกัน

 

ไม่มีเสียงทะเลาะกันในบ้านที่แสนหดหู่ใจ แต่ มันกลับทำให้ผมหดหู่ใจมากกว่าเดิม...

 

ผมจำได้ว่า แม่พาผมมาอยู่กับคุณยาย บ้านริมทะเล หาดขาวๆ กับน้ำใสๆ บ้านของคุณยาย เปิดเป็นร้านขายอาหารเพราะคุณยายทำกับข้าวเก่ง

 

และแน่นอนว่า ผมย้ายโรงเรียน...

 

และยิ่งประถมหกแล้ว... ทุกคนเตรียมเข้าเรียนต่อในชั้นมัธยม... ทุกคนมีเพื่อนกันหมด... แต่ผมไม่...

 

ผมอยู่คนเดียว กินข้าวคนเดียว ผมคิดว่ามันต้องเป็นแบบนั้น

 

แต่กลับมีใครคนหนึ่งเดินมานั่งตรงข้ามผม ยิ้มให้กว้างๆ แล้วพูดว่า กินด้วยกันไหม?

 

ผมสนิทกับเขามากขึ้น เขาพาผมไปรู้จักกับคนโน้นคนนี้ และเรากลับบ้านด้วยกันแทบทุกวันเพราะบ้านเราอยู่ทางเดียวกัน...

 

แต่ผมไม่เคยไปถึงบ้านเขาหรอกนะ...

 

มีบ้างที่วันไหนผมสนิทกับเพื่อนคนอื่นแล้วไปเตะบอลด้วยกัน เขารีบกลับบ้าน เราเลยต่างคนต่างกลับ

 

 

คนๆ นั้นชื่อ ยูยองแจ...

 

คนที่พอขึ้นมัธยมต้น เราก็ได้อยู่โรงเรียนเดียวกันแถมห้องเดียวกันอีก..

 

นั่นหมายความว่าเราสนิทกันมากกว่าเดิม..

 

และนั่นที่ทำให้ผมรู้ว่า เขากำลังชอบใครบางคนอยู่....

 

เป็นพี่ชายข้างบ้าน ที่เล่นด้วยกันทุกวัน เจอกันแทบทุกวัน รู้จักกันมานานแล้ว..

 

แล้ววันหนึ่ง ยองแจก็เดินมาเจอผมที่นัดไปโรงเรียนด้วยรอยยิ้ม แล้วบอกกับผมว่า เขากับพี่ชายคนนั้นคบกันแล้ว

 

มันเป็นช่วง เทอมปลาย... ยองแจยิ้ม มีความสุข... ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร... แค่เพื่อนคนนี้ของผมมีความสุข มันก็ดีมากมายอยู่แล้ว

 

 

 

แต่หลังจากนั้นมันไม่ใช่...

 

ยูยองแจที่คบกับพี่ชายข้างบ้านคนนั้น อยู่ๆ ก็เลิกกัน...

 

วันนั้นยองแจเดินมาหาผมถึงบ้าน มองหน้าผม แล้วก็ร้องไห้ ร้องไห้อย่างน่าสงสาร... จนผมต้องดึงเข้ามากอด... แล้วเริ่มเล่นมุกตลกๆ ให้เลิกร้องไห้

 

ยองแจเงียบ มีรอยยิ้มขึ้นมาเล็กๆ แต่ยังไม่ได้พูดอะไร..

 

ตอนนั้นผมทำเพียงยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย แล้วถามสั้นๆ ว่า

 

เป็นอะไร

 

ยองแจก้มหน้าลงอีกครั้ง และกระซิบตอบผมเสียงแผ่ว...

 

พี่เขาทิ้งเราไปแล้ว

 

หลังจากนั้นยองแจก็ร้องไห้อีกครั้ง คราวนี้ผมไม่ได้ทำอะไร... นอกจากใช้ไหล่เป็นที่รองน้ำตา แล้วโอบกอดไว้ให้เขารู้ว่ายังมีผมอยู่ตรงนี้...

 

ผมเกลียดน้ำตาของยองแจ...

 

ผมไม่ต้องการให้ใครมาทำให้ยองแจร้องไห้...

 

ผมแค่หวังว่ากอดของผม มันจะทำให้คนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตรงนี้จะเลิกร้องไห้

 

 

หลังจากวันนั้น มันก็ผ่านมาหลายปี... ไม่สิ... อาจจะแค่สองหรือสามปีด้วยซ้ำ

 

แต่ผมว่ามันนาน....

 

สำหรับคนบางคน... ที่รอใครบางคนอยู่

 

ยองแจที่รอคนรักกลับมา ส่วนผม... ก็รอวันที่คนที่รอคนรักนั้นเลิกรอ...

 

และเลือกที่จะอยู่กับผม ไม่ไปคิดถึงเขา

 

ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้ใจตัวเองเมื่อไหร่ รู้สึกตัวอีกที ผมก็เอาแต่กันท่าไม่ให้ใครหน้าไหนเข้ามาจีบยองแจ หวงก้าง พากลับบ้านพร้อมกันทุกวัน...

 

ผมแค่ไม่อยากให้ใครทำยองแจร้องไห้... แค่อยากปกป้อง อยากดูแล..  

และอยากให้เขาสนใจแค่ผมคนเดียว...

 

ก็เท่านั้น...

 

ยองแจเล่าให้ผมฟังว่า จดหมายที่พี่คนนั้นให้มา เขายังไม่ได้อ่าน... ผมถามเหตุผล เขาก็เอาแต่ส่ายหน้า... หลายครั้งที่ผมถามว่า ลืมเขาไปได้รึยัง คำตอบที่ได้คือรอยยิ้มและแววตาเศร้าๆ ที่ส่งมาให้ผม..

 

ผมไม่เคยรู้ว่ามันหมายความยังไง แต่ก็เลือกที่จะไม่ถามต่อ เพระยองแจมักจะตัดบทไปเสมอ

 

“แดฮยอนนา...”

 

“หือ?”

 

“วันนี้เตะบอลไหม?”

 

“คงเตะอ่ะ ไม่ได้เล่นนานแล้ว”

 

“อยากลงด้วย”

 

“ไม่ต้องอ่ะ” ผมผลักหัวยองแจเบาๆ ก่อนที่ยองแจจะเอนหัวมาซบกับไหล่ผม

 

“อยากเล่นอ่ะ... ขอเหตุผลที่ไม่ให้ซิ !

 

“คนในทีมครบหมดแล้ว ดูไปนั่นแหละ” ยองแจดูเหมือนจะไปยอมเลยถูหัวกับไหล่ของผมอย่างออดอ้อน

 

“น้า”

 

“ไม่คือไม่ นั่งดูไปเลย”

 

ว่าแล้วก็วางกระเป๋าไว้ข้างๆ ยองแจ แล้ววิ่งลงสนามไป จากในสนามผมมองเห็นแค่ยูยองแจคนเดียวบนแสตน ยองแจนั่งเฝ้าของผมและมองจากบนแสตน

 

เล่นไปซักพักก็เริ่มร้อน พวกเพื่อนๆ ในสนามก็ทยอยถอดเสื้อนักเรียนของตัวเองแล้วลงมาเล่นต่อ แน่นอนว่าผมเป็นหนึ่งในนั้น แต่พอถอดเสร็จ ผมก็เอาไปฝากไปกับยองแจ ยองแจที่อ่านหนังสือรอผมอยู่

 

“ฝากเสื้อที ร้อน ตากให้ด้วย”

 

ยองแจเอาแต่อ่านหนังสือและพยักหน้าแทนคำตอบ

 

ผมจะโดดลงมาเล่นอีกครั้ง ก่อนจะหมดเวลา และผมก็ขึ้นมาหายองแจเมื่อจบการแข่งขัน

 

“แหม เล่นเสร็จก็เดินหาเมียเลยนะครับมึง”

 

“เมียพ่องสิ” ผมหันไปตอบไอ้เพื่อนในทีมที่หัวเราะจนกรามค้าง แล้วเก็บกระเป๋าให้เรียบร้อย

 

“กลับกัน เดี๋ยวไปล้างหน้าแป๊บ” ยองแจพยักหน้าและเดินตามไปตัวเปล่า...

 

เพราะผมขนไปเองหมดแล้ว

 

วางของลงใกล้ๆ กับก๊อกน้ำ เปิดน้ำแรงสุดและควักน้ำมาล้างหน้าล้างตาเล็กๆ แล้วจึงเดินไปหยิบเสื้อนักเรียนมาใส่คืน

 

“แดฮยอน... มีซิกแพคด้วยหรอ?” ยองแจมองหน้าท้องของผมด้วยความสนอกสนใจ ดวงตาเป็นประกายทำให้ผมหัวเราะเบาๆ แล้วถามว่า ลองจับไหมล่ะ

 

“จับนะ” ว่าแล้วก็เอื้อมมือมาลูบเบาๆ ที่หน้าท้องของผมที่ยังไม่ได้ติดกระดุมซักเม็ดก่อนจะเลื่อนมือลงมาจนเกือบถึงขอบกางเกง แล้วเริ่มติดกระดุมเสื้อทีละเม็ด... ทีละเม็ด ให้กับผม...

 

“แดฮยอน....”

 

“หือ...?”

 

“เราว่า... เราลืมพี่เขาได้แล้วล่ะ...”

 

 

 

ผมกลับบ้านพร้อมกับยองแจ ยองแจจับมือผมไว้แน่นและเงียบตลอดการเดินทาง แล้วฉุดมือผมให้เดินตามทางไปที่บ้านของเขา..

 

ซึ่งเป็นร้านกาแฟที่ตกแต่งด้วยของน่ารักๆ และน่านั่งร้านหนึ่ง

 

คุณแม่ใจดีของยองแจยิ้มรับผม ก่อนที่จะเดินไปชงโกโก้ให้ผมกับยองแจคนละแก้ว ยองแจพาผมขึ้นไปนั่งเล่นในห้องของเขา เป็นครั้งแรกที่ผมมาถึงบ้านของยองแจถึงข้างในขนาดนี้

 

ยองแจวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือของตัวเอง ก่อนที่คุณแม่จะเปิดประตูแล้วยื่นโกโก้มาให้สองแก้ว

 

“ที่พูดตอนอยู่โรงเรียน.. จริงหรอ?”

 

เมื่อคุณแม่ปิดประตู ผมก็เริ่มถามคำถาม

 

“อื้อ...”

 

“ไม่รอพี่เขาแล้วหรอ?”

 

“.....”

 

“ถ้าพี่เขากลับมาล่ะ”

 

“...”

 

“...”

 

“แดฮยอนนา.... เขาทำให้เราเสียใจนะ.... ไม่อยากจะคิดถึงอีกแล้ว...”

 

“แน่ใจหรอ...?”

 

“คิดว่า...” ยองแจหลบตาผม...

 

“ยองแจ...”

 

“เขาคงหมดรักเราแล้วล่ะ...”

 

“....”

 

“เราเป็นแค่เด็กตัวแค่นี้เอง พี่เขาโตแล้วนะ... ต้องเจอคนที่ดีกว่าสิ”

 

“....”

 

“ความจริง.. เราแค่ไม่อยากรอแล้ว... อยากเริ่มต้นใหม่...”

 

“กับเราไหม?”

 

ยองแจดูเหมือนช๊อคไปซักพักหนึ่ง... เราเงยหน้าขึ้นมาสบตากันซักพักก่อนจะตอบ

 

“ไม่รู้...”

 

ผมยกมือขึ้นเขกหัวยองแจเบาๆ

 

“ค่อยๆ คิดก็ได้ ไม่รีบ...”

 

“อยากเป็นเพื่อนกับแดฮยอนมากกว่าอ่ะ...”

 

เราสบตากันพักหนึ่ง ก่อนผมจะยิ้มออกมาเบาๆ ทั้งๆ ที่เพิ่งได้รับฟังคำพูดที่ฟังแล้วรู้สึกเจ็บจี๊ดในหัวใจมาเมื่อครู่

 

“อื้อ... เอาแบบนั้นก็ได้...”

 

ถึงจะเจ็บใจ หรือเสียใจนิดหน่อย กับคำพูดแบบนั้น

แต่อย่างน้อย...

 

“งั้น... แดฮยอน.”

 

“หือ?”

 

“ว่างๆ ไปเล่นน้ำทะเลด้วยกันสองคนนะ !

 

“อื้อ.. รู้แล้ว”

 

มันก็น่าจะทำให้ผมไม่เสียยองแจไปล่ะนะ?

 

 ---

ลืมใส่ธีมฮะ ;_;







 

farry 1000%

68 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 12:06
    วอทจบได้สงสารแด้ดำ
    #66
    0
  2. #51 DaeJae (@daejae) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 22:45
    ชอบๆสนุกอะไรต์
    แต่ไมจบแบบนี้อะ
    ติดตามมมมนะจ๊ะ
    #51
    0
  3. #46 HARSHSHOT (@lux-lucifer) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มกราคม 2557 / 09:16
    เห
    #46
    0
  4. #45 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 18:59
    สงสารแดฮยอนอ่ะ แม้ยองแจจะอยากเริ่มต้นใหม่
    แต่คนคนนั้นก็ไม่ใข่แด้อ่ะ เป็นได้แค่เพื่อนมันเจ็บ T^T
    แต่มันก็ทำให้ไม่เสียยองแจไปนะ ความสัมพันธ์ของเพื่อนยืนยาวกว่า -.-
    #45
    0
  5. #44 YJ*brainboxxxx-all pretty (@nannoii_hyukjie) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 08:24
    โหหห รักหลายเศร้าตั้งแต่ตอนเด็กเลยอ่ะ ฮ่าๆ

    ทำตัวกันขนาดนั้น เราก็คิดว่ายองแจอาจจะหันมองแด้บ้างนะ
    แต่สุดท้ายก็บอกแบบนั้น เจ็บกับแด้ TT
    แต่มันก็จริงแหละว่าจะไม่มีวันเสียเพื่อนไป
    แต่ใครมันจะทนความเจ็บปวดได้นานๆ
    ถ้ายองแจเลือกที่จะรักคนใหม่แทน เพราะอยากเป็นแค่เพื่อนกันแด้อ่ะ
    ม่ายยยยยยยยยยยย
    #44
    0
  6. #43 Koko Run (@kokorun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 01:24
    ในที่สุดก้หายระทมกะเฮียได้แล้วสินะ
    เฮียบังชั่งใจร้าย  บอกให้รอแต่หายจ๋อย
    แบบเน๊มันคือรายยยยคะเฮีย

    ผ่านไปสำหรับบังแจ
    กลับมาหาคนปัจจุบันที่คอยเคียงข้างดีกว่านะ
    แดเปนได้แค่เพื่อนสินะ  เป็นแดจิครายให้ดู
    สงสัยแจเข็ดกะคำสัญญาของตาแก่สองเรื่องก่อน
    เลยไม่อยากผูกมัดหัวใจไว้กะใครสินะ

    คิดถูกแล้วลูก  รอไปจนถึงขบวนสุดท้ายลูกก้เลือกยังไม่สายนะ
    คิดเล่นๆนะ  แจจะเลือกใคร  [ทำเปนพูดดีที่แท้ก้เชียร์โล่สิน่า]

    รอเรื่องต่อไปมาอัพไวๆนะไรท์ ^^
    #43
    0