[SF : Daniel x Songwoo] ไร้เหตุผล

ตอนที่ 3 : ลำนำรักริมตลิ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 มี.ค. 61

ซออู้ พาร์ท


เคยฝันว่าตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าอยู่ในสถานที่แปลกๆมั้ยครับ

ตอนนี้ผมกำลังประสบชะตากรรมนั้นอยู่ 


ซออู้กลืนน้ำลายเหนียวลงคอ พยายามเพ่งสายตามองให้ทั่ว


ทำไมทุกสิ่งรอบตัวดูเรียลขนาดนี้คับ 


ไม่ไหวแล้ว ย่าอยู่ไหน


คนหล่อกัว..ปวดหัวด้วย


"ย่า.." 


ถ้าเรียก คิดว่าย่าหรือผีจะได้ยินก่อนกัน..


อึ้ย บ้าน่า ไม่มีหรอก คิดมาก


แต่นี่ไม่ใช่บ้านเรา


ไม่ใช่บ้านเราแปลว่าที่นี่ไม่มีย่า


แล้วมีอะไรวะ..


"อือ.."  เสียงคนครางอืมดังใกล้ๆ


.... ผมนี่เกร็ง แข้งขาขยับไม่ได้ ชาไปทั้งตัวเลยคุณพระ! 
อะไรมันขยับอยู่ข้างๆอู้วะ..


คน(ที่คิดว่า)กำลังโดนผีหลอก ค่อยๆขยับลูกกะตามองที่มาของเสียง
 หันช้าๆแบบฉากในหนังผี 
เหมือนทุกอย่่างเป็นใจ เงาดำใหญ่ลุกขึ้นมาประจันหน้า 


เอาแล้ว..ซออู้เอ้ย T..T 
ปากสั่นพับๆเลยกู


"หืม ..ตื่นแล้วเหรอ"


สัมผัสเย็นๆที่หน้าผากทำเอาตัวชาวาบพร้อมเสียงงัวเงียที่ฟังก็รู้ว่าพึ่งตื่นนอน


แต่ไอ้ซออู้หาจับใจความได้ไม่


ทำไมน่ะเหรอ?


ก็กูสติแตกตั้งแต่เสียงอืมมึงแล้ว!


"เฮือก"


ตึง!


------ซออู้ ชัตดาวน์ ปิ้บบ------







เช้าวันใหม่


หลังเหตุการณ์ระทึกขวัญ สุดหล่อซออู้เดินแบกเศษหน้ากลับบ้าน
ให้ปู่ย่าเป่าเรียกขวัญ 


เล่นตื่นมาเจอไทยมุงก็แทบกรี้ดหลังคารั่ว
มีทั้งคนหน้าหล่อ หน้าโหด หน้าหวาน หน้าจีน 


แล้ว..แบบ ..ผมนอนซุกหมีที่ไหนไม่รู้ =_=


เหล้าผับทำพิษ..


รู้สึกอับอาย พอไหว้ขอบคุณเสร็จก็วิ่งแน้บกลับบ้านทันที


สิ่งที่เซอร์ไพรส์ต่อจากนั้น


คือบ้านอยู่ข้างกัน5555!


ในเลขห้ามีน้ำตาซ่อนอยู่


หนุ่มหล่อซ้ออู้นั่งจุ้มปุกริมตลิ่ง ยกผ้าถุงย่ากับผ้าขาวม้าปู่ออกมาซักน้ำ 


หือ... 

เสียงเรือพาย


ผมมองหาต้นตอเสียง แม่งมีเรือพายจริงๆ และกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้


"ไงซออู้"


ไอ้หมีกระต่ายทักหน้านิ่ง
 เหยียดตามองซออู้หัวจรดตีน 

แค่เผลอนอนกอดเอง
ต้องจิกตาเล่นใหญ่เลย?


"ม..มีไร"


ผมรีบเก็บผ้าใส่ตะกร้า หันซ้ายหันขวาทำอะไรไม่ถูก 
มองตามคนตัวหมีจอดเรือเทียบตลิ่งแบบไม่เข้าใจแรง


บ้านอยู่ข้างกันเนี่ย พายเรือมาทำไมวะ..


"เธอลืมของ"


"เอ่อ เหรอ เราลืมอะไร" ผมเช็ดมือเปียกๆกับกางเกง ชะโงกหน้าหาของที่คิดว่าลืม 
ไอ้หมีกระต่ายยิ้มแปลกๆ กระดิกนิ้วเรียก ผมเลยยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีก 


เครียดอ่ะ

ลืมเกงในไว้บ้านมันป่าววะ -=-


"ลืมหัวใจเรา" 


ใบ้แดกเลยกู...


นี่มันซิทุเอชั่นอะไรกันซออู้ไม่เกท



"555555555555555"


อ่าว ขำไร เป็นไบโพล่าเรอะ


อยู่ๆมันก็ขำ พูดเองขำเอง ขำจนฟันเหยิน 


ขำไรนักหนาไอ่หมาซามอย!



"เหวอเลยเหรอ 55555555"


"ถ้ามาแกล้งก็กลับไปเลย จะตากผ้า" 

ตั้งท่ายกตะกร้าจะเข้าบ้าน ซออู้ไม่ชอบเวลารู้อะไรแต่ไม่ยอมบอกซักที 
ปล่อยให้ซออู้โง่ไม่รู้อยู่คนเดียว 


มันกวนตีน


"เดี๋ยวดิคุณแม่บ้าน" ส่งหน้าเหวี่ยงๆไป เรียกเกรงใจส่วนสูง179กูบ้าง
ไอ่หมีกระต่ายเอื้อมแขนยาวๆดึงชายเสื้อผมไม่ให้ไป


เอ้าไอ้นี่ 


ตีมือมัน!


"มาทางไหนกลับไปทางนั้นเหอะ"

เสียเวลาตากผ้า แห้งไม่ทันใครโดนว่า

ซออู้ไง!


"เธอทำไมดื้อ"


"ไม่คุยด้วย กลับไปเลยชิ่วๆ ไอ่หมีกระต่าย" 


ไปเลยย ไม่ต้องทำหน้าเหมือนเอ็นดูหมาแมวแถวนี้ 
เดี๋ยวพ่อด่าให้เรือพลิกสามตลบ

"อืม อย่าลืมมาเอาของล่ะ คิดถึง :)"

เกลียด...

















0 ความคิดเห็น