ฮูหยินเอก 老婆

ตอนที่ 9 : 第五章 ปิ่นปัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,749 ครั้ง
    8 ธ.ค. 62


“พี่เยี่ยนกลับมาแล้ว” มู่ลี่เจินยืนชะเง้ออยู่หน้าประตูพลางตะโกนเสียงดังด้วยความดีใจ


ประตูนอกจวนแม่ทัพบูรพามีผู้คนออกมาต้อนรับมากมาย ฮูหยินผู้เฒ่า อนุภรรยาทั้งสองและสาวใช้ที่ต่างยืนรอด้วยความเบิกบานใจ เป็นเวลาห้าปีมาแล้วที่ไม่ได้พบกับจ้าวเฟิงเยี่ยน!


ชายหนุ่มควบม้ามาหยุดลงหน้าประตู หลังจากนั้นมู่ลี่เจินก็ปราดเข้ามาหาด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่ารั้งร่างองค์หญิงผิงหยางที่ถือน้ำเย็นฉ่ำให้ก้าวไปข้างหน้าพร้อมๆ กับตนเองที่สำรวจบุตรชายอย่างถี่ถ้วน


“เจ้าไปอยู่ที่นู้นคงจะลำบากมาก” เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดใจ เห็นสภาพอิดโรยของบุตรชายแล้วใครบ้างจะไม่รู้สึกสงสาร


จ้าวเฟิงเยี่ยนเห็นดวงตาอีกฝ่ายสั่นระริก จึงเป็นฝ่ายโค้งตัวลง


“ลูกคำนับท่านแม่”


ฮูหยินผู้เฒ่ายกมือขึ้นแตะศีรษะมันๆ ของอีกฝ่ายเบาๆ


“เข้าไปชำระร่างกายแล้วพักผ่อนเถิด ให้เจินเอ๋อร์และองค์หญิงปรนนิบัติเจ้าให้สบายตัว” ว่าไปแล้วก็ชำเลืองไปยังสะใภ้ทั้งสอง


“เจ้าค่ะ”


มู่ลี่เจินกล่าวเบาๆ อย่างเหนียมอาย ในขณะที่องค์หญิงผิงหยางดูประหม่าอยู่บ้าง...จะไม่ให้ประหม่าได้อย่างไร ในเมื่อแต่งงานได้เพียงคืนเดียวอีกฝ่ายก็นำทัพออกศึกแล้วไม่กลับมาอีกเลย!


จ้าวเฟิงเยี่ยนสั่งให้คนในบ้านนำข้าวของเข้าไปเก็บก่อนที่ตัวเองจะเดินนำเข้าไปโดยมีสตรีรูปงามสองคนเดินขนาบไปคนละข้างโดยไม่พูดอะไร แต่เมื่อเดินผ่านไปจนถึงเรือนหอมหมื่นลี้นัยน์ตาคมวูบไหวเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านไปเรือนบูรพาอย่างรวดเร็ว


แต่ก่อนที่ขาทั้งสองจะก้าวผ่านธรณีประตูไป ร่างสูงก็หยุดลง กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


“พวกเจ้าสองคนไปพักเถิด”


“ต...แต่ข้าเต็มใจปรนนิบัติท่านพี่”


องค์หญิงผิงหยางมองมู่ลี่เจินพลางขบริมฝีปากเบาๆ “ข้าเองก็เช่นกัน”


จ้าวเฟิงเยี่ยนสูดลมหายใจ กล่าวอีกประโยค ทว่าครั้งนี้น้ำเสียงกลับดูห้วนตึงราวกับมิให้คนฟังปฏิเสธ


ในที่สุดจ้าวเฟิงเยี่ยนก็เข้ามาภายในเรือนบูรพาคนเดียว เขาถอดเสื้อเกราะเหล็กอันหนักอึ้งวางไว้บนโต๊ะตัวหนึ่ง หลังจากนั้นจึงหยิบสิ่งของชิ้นหนึ่งออกมาจากเสื้อ จับจ้องมันราวกับเป็นสิ่งมหัศจรรย์


ปิ่นเงินประดับด้วยลวดลายเกล็ดหิมะ...


มือหยาบกร้านพลิกไปมาอย่างครุ่นคิด ปิ่นอันนี้ดูคล้ายคลึงกับของของเขาที่บิดาให้มาตั้งแต่วัยเยาว์ ทว่าครั้งหนึ่งเขาได้มอบมันให้อวิ๋นถิงไปแล้ว


จะว่าไปปิ่นปักจะมีลวดลายเหมือนกันบ้างย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก หลังจากวันที่เขียนหนังสือหย่าให้นางวันนั้น เขาก็ต้องไปออกศึกยาวนาน...และหลังจากเคลื่อนกองทัพ เขาก็ไม่ได้ติดตามข่าวเรื่องนางอีก


แต่จะให้เดาก็คงไม่ยากนัก สตรีเช่นนางจะมีที่ไปสักกี่ที่กัน ร่างกายนางอ่อนแอบอบบางถึงเพียงนั้นมีหรือที่จะเดินทางไปเมืองไห่ถังตามลำพัง 


“โหวเหย่ขอรับ...”


เสียงทุ้มหนึ่งเรียกขึ้นที่หน้าประตูก่อนจะปรากฏร่างของพ่อบ้านคนหนึ่งยืนก้มหน้าก้มตามองพื้น


“เป็นอย่างไรบ้าง”


“ข้าน้อยสอบถามชาวบ้านแถวนั้น เขาลือกันว่าขุนนางเก่าที่ถูกปลดต่างทยอยออกจากเมืองหลวงไปจนหมด ไม่เว้นคนสกุลอวิ๋นด้วยขอรับ”


จ้าวเฟิงเยี่ยนฟังคำนั้นด้วยใบหน้าที่ไม่สื่ออารมณ์ หลังจากนั้นจึงเข้ามาทิ้งกายนั่งลงบนเตียง เป็นไปได้ว่าหลังจากที่นางถือใบหย่ากลับไปที่บ้านเดิม ครอบครัวของนางตัดสินใจพากันย้ายออกไป


แต่เหตุใดถึงได้รู้สึกวูบในอกน่าแปลกประหลาด...เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วอย่างไร อวิ๋นหยางคงจะบทเรียนแสนแพงไปแล้ว หลังจากวันนั้นเขาก็ไม่คิดจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับคนพวกนั้นอีก


“โหวเหย่ มีคนมาขอพบขอรับ”


ในขณะที่ดวงตาอ่อนล้าพริ้มลง เสียงเรียกที่หน้าประตูก็ดังขึ้นอีกกระแสหนึ่ง เป็นเช่นนั้นจึงได้แต่ตอบรับแล้วผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ชำระร่างกายพอดูสะอาดสะอ้านขึ้นบ้างก่อนจะเดินออกไป


คนที่มาเยือนหาใช่ฉีเหอหรือคนจากวังหลวงอย่างที่คิด หากแต่ภาพที่เห็นกลับเป็นชายสูงวัยคนหนึ่งนั่งรออยู่ มือทั้งสองบีบเข้าหากัน ดวงตาทั้งคู่เผยแววประกายเจิดจ้าอย่างถึงที่สุด


อวิ๋นหยาง!


เพียงแค่เห็นร่างแม่ทัพบูรพาก้าวเข้ามาหา อีกฝ่ายยืดตัวตรงพร้อมกับโน้มตัวลง


“คารวะโหวเหย่”


จ้าวเฟิงเยี่ยนไม่ตอบอะไร หากแต่ตวัดชายเสื้อนั่งลง ทว่าในใจกลับรู้สึกกระตุกอย่างน่าประหลาด


“ข้าทราบข่าวว่าท่านย้ายออกไปจากเมืองหลวงแล้ว”


อวิ๋นหยางกระตุกยิ้มบาง


“ขอรับ ข้าน้อยพาครอบครัวย้ายออกไปเพราะตั้งใจจะตั้งรกรากฐานใหม่ จนกระทั่งครอบครัวพอลืมตาอ้าปากได้ วันนี้เลยอยากกลับมาเยี่ยมอวิ๋นถิง...” ว่าแล้วดวงตาก็เหม่อเล็กน้อย “ข้าน้อยทราบข่าวว่าโหวเหย่กลับมาแล้ว จึงถือโอกาสมายินดีด้วย”


อวิ๋นหยางยิ้มขมขื่นเล็กน้อย เมื่อเจ็ดปีที่แล้วเขาและภรรยาพยายามใช้ความรู้ที่มีสร้างอาชีพ ทว่าการดำเนินชีวิตในเมืองหลวงกลับลำบากยิ่ง รวมไปถึงระหว่างนั้นเหล่าขุนนางที่ถูกปลดต่างตัดสินใจย้ายไปอาศัยอยู่ตามชนบทบ้าง แถบชานเมืองบ้าง เขาจึงตัดสินใจพาภรรยาและบุตรชายย้ายออกไปโดยไม่ได้แจ้งข่าวให้อวิ๋นถิง


เขาเพียงแต่ฝากจดหมายมาให้อวิ๋นถิงโดยโกหกว่างานยุ่งจนไม่มีเวลามาเยี่ยมเยียนเท่านั้น เพราะเกรงว่าบุตรสาวจะเป็นห่วง


จ้าวเฟิงเยี่ยนที่ได้ยินประโยคแรกหาได้สนใจประโยคที่สองไม่ เขาเพียงนั่งตัวเกร็ง สูดลมหายใจเข้าลึก เอ่ยวาจาคล้ายเลื่อนลอยอยู่บ้าง


“อวิ๋นถิงมิได้อยู่กับท่าน”


“โหวเหย่ล้อเล่นแล้ว ถิงถิงแต่งให้ท่านก็ต้องอยู่ที่จวนแม่ทัพ นางจะไปอยู่กับข้าน้อยได้อย่างไร”


----------------------------------

มาอัพช้าาา แง้งงงง ขอน้อมกราบขออภัยด้วยค่า 

ไรท์ขอบคุณทุกๆ กำลังใจที่คุณผู้อ่านทุกท่านมอบให้จากใจนะคะ ไรท์สัญญาว่าถึงแม้จะทำงานหนักหน่วงแค่ไหนก็จะพยายามมาอัพให้ค่ะ ^^

ปล. อิตาเฟิงเยี่ยนโดนด่าจนยับแล้วค่าา ฮ่าาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.749K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

967 ความคิดเห็น

  1. #950 Rich99 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 23:11
    สู้ต่อไปจ้าไรท์เวลาผ่านไปเราจะดีขึ้น
    #950
    1
    • #950-1 Buawan Books(จากตอนที่ 9)
      15 กรกฎาคม 2563 / 11:14
      ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ
      #950-1
  2. #722 Depressed_29 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 01:17
    แงงงงงงง รู้ตัวสักทีว่าปล่อยให้ถิงถิงไปลำบากขนาดไหน
    #722
    0
  3. #604 Airzaa1810 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 00:02
    ท่านแม่ทัพใจร้ายมากจริงๆ
    #604
    0
  4. #531 kulchari (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 17:56
    แทนที่จะให้คนลอบคุ้มครองจนถึงบ้านพ่อแม่ แม่ทัพอะไร ไม่วางแผนอะไรให้รอบคอยเลย
    #531
    0
  5. #429 dewwiizodiac (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 20:01
    อย่าได้คิดจะไปขอคืนดี
    #429
    0
  6. #208 Ma-i (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 17:30
    หย่าเมีย ปล่อยออกจากจวน มันก็ต้องมีแจ้งบ้านเดิม นี่อะไร หย่าแล้วก็ลอยแพ
    #208
    0
  7. #165 piipatt0000 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 00:19
    พึ่งเข้ามาอ่าน สนุกมากค่ะเป็นกำลังใจให้ไรท์น่าาาาาา
    #165
    0
  8. #163 แกลลอรี่ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 18:07

    มาอัพด่วนๆๆเลยไรท์​ รอๆๆๆ

    #163
    0
  9. #162 Wonderryy_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 17:18
    สมน้ำหน้าจ้าพ่อพระเอก เอาจริงยังเชียร์โหวเหย่อยู่ เพราะชอบพล็อตแบบนี้ แฮร่ แต่ตอนนี้ขอสมน้ำหน้าก่อน ส่วนบิดาบังเกิดเกล้า ลูกขออภัยเจ้าคะที่เคยมองท่านไม่ดี สัญญาว่าจะรักท่านให้สมเป็นบิดาของอวิ๋นถิงอีกครั้ง อิ้อิ้
    #162
    0
  10. #161 Bowchompoo2017 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 16:44
    สนุกค่ะ
    #161
    0
  11. #160 Paer0011 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 14:19

    อ่านแล้วร้องไห้เลย
    #160
    0
  12. #156 nokjib02 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 06:16

    เลวจิงๆที่นี่ละจะทำไง

    #156
    0
  13. #155 ยาย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 03:27

    คำเดียว -เลว อยากทืบๆๆๆๆๆๆแทนนางเอกจริงๆ

    #155
    0
  14. #154 อาจัง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 01:13

    รรีบมาอัพต่อเลยจ้า

    #154
    0
  15. #153 นัท (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 23:28

    ให้น้องอวิ๋นได้เจอคนดีๆเริ่มต้นใหม่กับคนดีๆเถอะนะคะไรท์​ หย่าแล้วหย่าเลย​ ให้แม่ทัพอยู่กับเมียพระราชทานกับเมียที่แม่หาให้ไปเถอ่ะค่ะ​ สงสารน้อง​ ขอให้น้องได้กลับไปอยู่กับพ่อแม่ด้วยเถอะ

    #153
    0
  16. #152 Beaw12 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:55
    มาอัพเร็วๆๆ อยากด่าผัวชั่วเเล้ว
    #152
    0
  17. #151 mano26282331 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:49

    รักไรท์
    #151
    0
  18. #150 N_ing (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:30
    เห้อ อย่างน้อยครอบครัวก็ไม่ได้จงใจจะทิ้งขว้างนางเอก
    #150
    0
  19. #149 roseglass (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:27
    ใครคือพระเอก???

    ถ้าเป็นสามีเก่านี่ รับไม่ได้เลยนะ

    ตอนอยู่ด้วยกัน ก็ไม่เคยใส่ใจ ไม่เคยแคร์ความรู้สึกกัน ไม่เคยเชื่อใจ หลงเมียน้อยจนกู่ไม่กลับ อยากจะหย่าก็หย่า ไม่เห็นใจกันเลย

    อ้อนวอนไรท์สุดหัวใจ ให้น้องถิงแกไปเจอคนที่ดีกว่านี่เถ๊อะ~
    #149
    0
  20. #148 ผิง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 21:59

    รออ่านตอนต่อไปมาแต่งให้อ่านเร็วๆนะไรท์

    #148
    0
  21. #147 Unnamed (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 21:45

    อ่าว อิแม่ทัพ ไมทำงี้ อุตส่าห์เชียร์ แบบว่าอาจมีเหตุผลในการหย่า ตอนแรกแอบหลงคิดว่าเห็นใจนางเอกที่โดนแกล้งแล้วพอดีกับที่ตัวเองต้องออกรบนานเลยไม่อยากให้นางเอกลำบาก พออ่านตอนนี้แล้ว เลว อ่ะ ไม่สืบเรื่องไร ให้ดีเลยอ่ะ มัวแต่จะแก้แค้น อย่าให้นางเอกกลับมาง่ายๆนะคะ ขอให้อิแม่ทัพเจ็บให้ได้มากกว่าที่ทำกับนางเอก เพี้ยง (ขอโทษนะคะอาจมีใช้คำหยาบ แบบ อิน )


    ไร้ท์เขียนได้ดีมากเลยอ่ะ เกลียดอิแม่ทัพละ มาอัพบ่อยๆนะคะ เป็นกำลังใจให้จ้า

    #147
    0
  22. #146 munongmu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 21:45
    พอรู้ตัวว่าต้องไปรบเลยเขียนหนังสือหย่าให้เพื่อนางจะได้ออกจากจวนไปจะได้ปลอดภัยจากแม่ตัวเองใช่ไหมแม่ทัพ
    #146
    0
  23. #145 SupaTuu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 21:44

    อยากบอก เฟิงเยี่ยน "ไม่รักไม่ต้องมาแคร์ ไม่ต้องมาดีกับฉัน" 555

    #145
    0
  24. #144 หย่งหมิง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 21:24

    อยากให้นางเอกเจอคนใหม่ที่ดีกว่าอิแม่ทัพใจดำ รู้ว่าแค้นแต่ทำนางขนาดนั้นน่าจะเพียงพอแล้วปล่อยนางให้เจอคนใหม่ที่กว่าอืแม่ทัพสักร้อยเท่าเลย ให้รู้ว่ามีลูกแต่ไม่สามารถทำอะไรได้สะใจกว่า

    #144
    0
  25. #142 Hataitip Chokanantrakul (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 21:17

    ออกเล่มหรืออีบุคเลยไหมค่ะ อยากอ่านค่ะ


    #142
    1