ฮูหยินเอก 老婆

ตอนที่ 8 : 第四章 เป่ยเว่ยโหว 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,938 ครั้ง
    20 พ.ย. 62

ในที่สุดเวลาแห่งการรอคอยของผู้คนในเมืองไห่ถังก็มาถึง เสียงอาชาหลายร้อยตัวกำลังมุ่งหน้าเข้ามาพร้อมๆ กับประชาชนต่างหลบไปยืนอยู่ชิดกันเพื่อเปิดทางตรงกลางให้กองทัพหลวงผ่านไปได้โดยง่าย


ภาพของม้าแข็งแกร่งทรงพลังหลายตัวห้อตะบึงเข้ามาด้วยความฮึกเหิม แต่คิดไม่ถึงว่าในขณะที่ทุกสายตากำลังจับจ้องไปยังเหล่าชายชาตรีในชุดเกราะเหล็กเพื่อหวังจะเห็นเพียงเสี้ยวใบหน้าของเป่ยเว่ยโหวผู้คุมทัพครั้งนี้ให้เป็นบุญตาเสียครั้งหนึ่ง


แต่ไม่ว่าจะตั้งใจเพ่งมองเพียงใดทุกคนก็ล้วนใบหน้าเปรอะเปื้อน แต่งกายเหมือนกันไปหมด


ฮี้...


หากแต่คิดไม่ถึงว่าในขณะที่ทุกคนต่างพ่นลมหายใจออกมาอย่างผิดหวัง กองทัพที่กำลังมุ่งหน้าอย่างคึกคะนองนั่น ม้าตัวหนึ่งจะยกขาหน้าทั้งสองขึ้นพร้อมกับร้องเสียงดัง ทั้งกองทัพจึงต้องกระตุกบังเหียนหยุดม้าของตัวเองตามไปด้วย!


เกิดอะไรขึ้น...


ผู้คนทั้งหลายต่างมองไปที่ด้านหน้าของกองทัพอย่างสนอกสนใจ ม้าตัวหน้าสุดที่หยุดนิ่งพร้อมๆ กับนายทหารผู้หนึ่งกระโดดลงจากม้าและก้มตัวลง อุ้มของบางอย่างออกมาจากใต้ท้องม้าพร้อมกับเสียง...


“แง้!!


อวิ๋นเทียนอี้ที่กำลังตกอยู่ในความตื่นเต้นเงยใบหน้ามองอาชาตัวใหญ่อย่างสนใจ ดวงตาบริสุทธิ์ถลึงตามองอย่างตื่นตะลึง เหตุใดวันนี้ถึงมีม้ามากมายถึงเพียงนี้เล่า! อยากจะอวดท่านแม่เหลือเกิน เขาได้ลอดอยู่ใต้ท้องม้าแล้ว!!


ในขณะที่กำลังจินตนาการอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆ ร่างก็รู้สึกลอยหวือขึ้นเหมือนถูกมารดาขึ้นอุ้ม หากแต่เมื่อหันไปมองชัดๆ ใบหน้าคนผู้หนึ่งเลอะโคลนดำปี๋กับผมเผ้ารุงรังทำให้เด็กน้อยยิ่งเบิกตากว้าง ริมฝีปากเล็กเบะออกจากกัน


“เด็กน้อย เจ้ามาขวางทางม้าเช่นนี้ หากข้าหยุดไม่ทันเจ้าจะไม่โดนทับตายหรือ!


“แง้!! อี้เอ๋อร์กลัวผี”


“ข้ามิใช่ผีเสียหน่อย”


“แง้!! ท่านแม่ อี้เอ๋อร์กลัวผี ผีมาหลอกอี้เอ๋อร์”


ในขณะที่ฉีเหอใบหน้าเหวอ มองดูเด็กชายที่กำลังร้องห่มร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตายตรงหน้าแล้วก็ได้แต่กลืนน้ำลายเอือก สายตากวาดมองไปรอบๆ ก็มิเห็นวี่แววมารดาของเด็กคนนี้จะออกมาตามคำเรียกหา


จ้าวเฟิงเยี่ยนที่มองดูอยู่ไม่ไกลตวัดตัวลงจากหลังม้าคู่กาย เดินตรงไปยังฉีเหอด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่ถึงกระนั้นก็ไร้ซึ่งโทสะ


“มีอะไร”


“เรียนโหวเหย่ เด็กคนนี้มาขวางทางกองทัพ กำลังจะจัดการเดี๋ยวนี้ขอรับ” เสียงรายงานที่ดังกึกก้องทำให้ผู้คนรอบข้างที่ได้ยินจับจ้องไปยัง โหวเหย่อย่างไม่ละสายตา


บุรุษรูปร่างกำยำสมชาติทหารยืนสูงตระหง่านใต้เกราะเหล็กอยู่ตรงนั้น...ใบหน้าคมที่เลอะคราบดำและคราบเลือดเปรอะกรังไปทั่วเนื้อตัว หนวดเคราครึ้มที่ถูกละเลยการดูแลตัวเองทำให้จ้าวเฟิงเยี่ยนดูดุดันคล้ายพญามัจจุราช ดวงตาคมจ้องมองไปยังร่างในอุ้งมือของฉีเหออย่างพิจารณา


“แง้...ผีดูดเลือด ผีดูดเลือดจะมาดูดเลือดอี้เอ๋อร์แล้ว”


เสียงเล็กกึกก้องอยู่ในหูพร้อมๆ กับบรรดาทหารต่างก้มหน้าลงกลั้นลมหายใจในขณะที่ใบหน้าแม่ทัพบูรพาแดงก่ำ


คราวนี้เด็กน้อยทีร้องไห้จ้าหยุดไปแล้ว เหลือเพียงเสียงสะอึกสะอื้น ตะกายตัวเองให้หลุดออกจากมือของฉีเหอแล้วเดินต้วมเตี้ยมมาหยุดตรงหน้า ผีดูดเลือดหลังจากนั้นจึงใช้มือป้อมๆ เอื้อมไปจับที่ขาของอีกฝ่ายเบาๆ


จ้าวเฟิงเยี่ยนปล่อยให้อีกฝ่ายจับต้องตัวเองตามอำเภอใจ ก่อนจะเปล่งวาจาทุ้ม


“ท่านแม่ของเจ้าเล่า”


ใบหน้ากลมแหงนหน้าขึ้นมอง กระพริบตาปริบๆ ทั้งี่ขนตายังเปียกชุ่ม


“ท่านดื่มน้ำหวานหกใส่เสื้อเหมือนอี้เอ๋อร์หรือ ท่านถูกท่านแม่ดุหรือไม่” เด็กน้อยถามด้วยความสงสัย เอียงคอมองคราบสีแดงคล้ำบนชุดของอีกฝ่าย


คำถามนั่นทำให้บรรดาทหารต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก บ้างก็หลุดหัวเราะออกมาก่อนจะรีบใช้มือปิดปาก เด็กชายคนนั้นมองอย่างไรถึงได้เห็นคราบเลือดเป็นรอยเปื้อนน้ำหวาน! ชักอยากจะเห็นหน้าบิดามารดาเด็กนั่นเสียแล้ว


จ้าวเฟิงเยี่ยนหลุบตาต่ำลงอย่างคาดเดาอารมณ์ไม่ถูก


“ข้ามิได้ดื่มน้ำหวาน”


อวิ๋นเทียนอี้กระพริบตาปริบๆ อย่างไม่เชื่อถือ


“แสดงว่าท่านถูกท่านแม่ดุเหมือนกันน่ะสิ!


“เปล่า”


ยิ่งมองก็ยิ่งคล้ายตัวเองกำลังฝันเฟื่อง นอกจากเด็กนั้นจะพูดจาฉะฉาน กล้าสบตาท่านแม่ทัพตรงๆ เช่นนั้นแล้ว สิ่งที่นอกเหนือความคาดหมายก็คืออีกฝ่ายเถียงเด็กที่ไม่รู้จักกาลเทศะนั่นอีกด้วย!


“เฮ้อ...ทำผิดแล้วยังไม่ยอมรับผิดอีก”


อวิ๋นเทียนอี้บ่นขมุบขมิบจนฉีเหอกุมขมับด้วยความตึงเครียด ตอนนี้กลัวก็แต่ท่านแม่ทัพจะโกรธเด็กจนจับเขวี้ยงออกไปไกลๆ นึกไม่ถึงว่าใบหน้าของจ้าวเฟิงเยี่ยนยังเรียบเฉยได้อยู่อีก


ถึงแม้จะได้ยินทุกประโยค ทว่าคราวนี้จ้าวเฟิงเยี่ยนมิได้โต้ตอบ เขาเพียงแต่สำรวจใบหน้ากลมๆ และดวงตาสีเทามืดนั่น ถึงแม้เด็กคนนี้จะเป็นบุรุษทว่าดวงหน้ากลับได้เค้างดงามราวสตรี


รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก...


“มีใครรู้จักครอบครัวเด็กคนนี้บ้าง”


ฉีเหอเป็นฝ่ายตะโกนถาม เกรงว่าหากปล่อยเวลาให้เนิ่นนานกว่านี้จะถึงเมืองหลวงล่าช้ากว่ากำหนด อีกทั้งยังมีบรรดาทหารนับหลายร้อยชีวิตที่อยากจะกลับไปหาครอบครัวจะแย่อยู่แล้ว


ผู้คนบริเวณนั้นต่างหันมองหน้ากันแล้วมองพื้นคล้ายจะบอกว่าพวกข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น!


อวิ๋นเทียนอี้ถอนลมหายใจออกมาแรงๆ ทำหน้าตาคล้ายครุ่นคิดอยู่บ้าง กิริยานั้นทำให้ฉีเหอแอบขำเล็กน้อย ท่าทีคิดไม่ตกนั่นเหมือนกับท่านแม่ทัพเวลามีเรื่องหนักใจไม่มีผิด


“พวกท่านจะรีบกลับไปหาท่านแม่สินะ อี้เอ๋อร์เองก็รีบเหมือนกัน” น้ำเสียงเล็กว่าก่อนจะโค้งตัวลงคำนับจ้าวเฟิงเยี่ยน "อี้เอ๋อร์ไปก่อนล่ะ ป่านนี้ท่านลุงหาตัวอี้เอ๋อร์แล้ว”


ไม่ว่าเปล่ายังหมุนกายวิ่งออกไปอย่างเร่งร้อน ปล่อยให้ผู้คนบริเวณนั้นมองตามไปอย่างโล่งอกที่เจ้าหนูนั่นไม่ได้รับโทษอะไร


จ้าวเฟิ่งเยี่ยนมองตามร่างเล็กนั่นที่หายไปในฝูงชน ริมฝีปากข้างหนึ่งกระตุกเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว


แต่ก่อนที่จะเดินกลับไปขึ้นม้านั้นหางตากลับเห็นของบางอย่างกระทบแสงแดดจนสะท้อนแสงเปล่งประกายเงางาม


ลำตัวสูงใหญ่ก้มลงเก็บก่อนที่จะชะงักไปครู่หนึ่ง


ฉีเหอมองดูอีกฝ่ายถือบางอย่างไว้ในมือตัวแข็งทื่อนั่นอย่างเป็นปริศนา เมื่อครู่นี้ท่านแม่ทัพเก็บอะไรกัน


เพราะเสียเวลามามากแล้ว ฉีเหอจึงถามย้ำอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายยังไม่มีคำสั่งให้เดินทัพต่อเสียที


“โหวเหย่...เดินทางต่อเลยหรือไม่ขอรับ”


“อืม”


จ้าวเฟิงเยี่ยนเก็บของสิ่งนั้นไว้ภายในเสื้อตัวใหญ่ ดวงตาคมอดมองเข้าไปท่ามกลางผู้คนนั้นอย่างสงสัย แต่ถึงกระนั้นก็หันหลังตวัดกายขึ้นบนอาชาสีน้ำตาลแดงนั่นอย่างรวดเร็ว


หลังจากนั้นกองทัพหลวงจึงผ่านเมืองไห่ถังออกไปไกล...

 

-----------------------------------------

ทางด้านอวิ๋นเทียนอี้ที่รีบวิ่งกลับมาบ้านอย่างคล่องแคล่วนั้นแอบหลบอยู่หลังกำแพง สายตาทอดมองไปยังหน้าบ้านที่ปิดไว้อย่างหวั่นเกรง เป็นเพราะคนตัวใหญ่แต่ชอบดื่มน้ำหวานคนนั้นแท้ๆ ที่ทำให้เขากลับมาช้า


ไม่รู้ว่านนี้ท่านลุงจะฟ้องท่านแม่ไปหรือยังว่าเขาแอบวิ่งออกไปผู้เดียวอีก


“อี้เอ๋อร์”


เสียงเรียกด้านหลังทำให้เด็กชายสะดุ้ง รีบหันกลับไปทางต้นเสียงและก็พบว่าท่านลุงกำลังมองมายังเขาอย่างตื่นตระหนก ใบหน้าอาบไปด้วยเหงื่อ


“ท่านลุง อี้เอ๋อร์ขออภัย” อวิ๋นเทียนอี้ก้มตัวลง “ท่านอย่าบอกท่านแม่นะว่าอี้เอ๋อร์หลงจากท่านอีกแล้ว”


หวงจื่อเซียงโบกมือไหวทั้งที่ในใจโล่งอกเต็มที ลืมคิดไปได้อย่างไรว่าเด็กคนนี้ฉลาดกว่าเด็กทั่วไปนัก เป็นเพราะเขาซุกซนและชอบหลงบ่อย จึงมีความสามารถพิเศษที่สามารถจำเส้นทางกลับบ้านได้แม่นยำ


“เจ้าปลอดภัยมาก็ดีแล้ว รีบเข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวแม่ของเจ้าจะเป็นห่วง”


“อื้อ!


อวิ๋นเทียนอี้รีบเข้าไปจูงมือท่านลุงอย่างเบิกบานในขณะที่เดินตรงไปที่บ้านด้วยกัน


ภาพแผ่นหลังของสตรีสองคนที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารกลิ่นคละคลุ้งนั่นทำให้หวงจื่อเซียงชะงักฝีเท้าลง ดวงตามองไปยังอวิ๋นถิงอย่างชื่นชมพร้อมกับปรากฏรอยยิ้มเบาบางอยู่บนหน้า


“พี่ถิง ข้าบอกท่านแล้วอย่างไรเจ้าคะว่าจะนำผ้าปักไปส่งให้”


เหมยกั๋วบ่นอุบอิบ นับตั้งแต่วันที่เดินทางจากเมืองหลวงมาอวิ๋นถิงก็ให้นางเรียกอีกฝ่ายว่าพี่ ทั้งนี้ก็เพื่อความปลอดภัยทั้งสิ้น


“ออกไปครู่เดียว ข้าดูแลตัวเองได้” อวิ๋นถิงกล่าวยิ้มๆ พลางดึงแขนเสื้อขึ้น “มาเถิด ให้ข้าช่วย”


เหมยกั๋วขยับให้อีกฝ่ายมายืนเคียงข้าง ทั้งสองต่างช่วยกันหั่นผัก จุดเตาอย่างขะมักเขม้น การที่หวงจื่อเซียงยินยอมให้พวกนางและอวิ๋นเทียนอี๋พักอาศัยอยู่ด้วยก็เกรงใจจะแย่ อยากจะออกไปเช่าบ้านอยู่ตามลำพังแต่ก็ยังขัดสนเรื่องเงินทอง หวงจื่อเซียงจึงเกลี้ยกล่อมให้พวกนางอยู่ที่นี่ไปก่อน


ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่เหมยกั๋วและอวิ๋นถิงก็ช่วยทำงานบ้าน หุงหาข้าวปลาอาหาร ทำงานบ้านมิตกขาดบกพร่องเพื่อตอบแทนเช่นเดียวกัน


“ท่านแม่ อี้เอ๋อร์กลับมาแล้ว”


เด็กชายวิ่งเข้าไปหาพร้อมกับกอดเอวบางแรงๆ ใบหน้าซุกลงบนหน้าท้องอีกฝ่ายว่าเสียงอู้อี้


“อี้เอ๋อร์หิว”


อวิ๋นถิงหัวเราะเบาๆ ดูท่าทางออดอ้อนของบุตรชายก่อนจะหยิบหมันโถวลูกหนึ่งไปให้ตรงหน้า


“เช่นนั้นเจ้าก็กินนี่ไปก่อนก็แล้วกัน”


เด็กน้อยค่อยๆ ผละออกจากร่างมารดา ดวงตาประกายวาบ มือป้อมๆ หยิบหมั่นโถวจากมารดา รีบโค้งกายเคารพอย่างดีอกดีใจ


“อี้เอ๋อร์ขอบคุณท่านแม่!!


เมื่อได้ของที่ถูกใจแล้วอวิ๋นเทียนอี้ก็วิ่งไปนั่งขบกินขนมแป้งนึ่งในมืออย่างเอร็ดอร่อย หวงจื่อเซียงมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ภาพตรงหน้าเป็นภาพที่วนเวียนมาตลอดห้าปี มันทำให้เขารู้สึกมีความสุข...อยากมีครอบครัว


ทว่าเขารู้ว่านางมิได้คิดเช่นนั้น


เหมือนอวิ๋นถิงจะรู้ว่ากำลังถูกจับตามอง ดวงตากลมโตช้อนขึ้นพลางคลี่ยิ้มสุภาพ สายตาที่มองมาทำให้นางรู้สึกหนักอึ้งอยู่บ้าง เหตุใดจะไม่รู้เล่าว่าเขาคิดเช่นไร หากแต่นางนับถือเขาเสมือนพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น


“พี่เซียงนั่งพักก่อนเถิด ข้ากับเหมยกั๋วใกล้จะเสร็จแล้ว”


“ใช่แล้วพี่เซียง ท่านไปนั่งรอให้สบายเถอะ”


เหมยกั๋วเอ่ยสำทับ มองดูผู้มีพระคุณด้วยความเคารพยิ่งด้วยแววตาชื่นชม หลังจากนั้นจึงได้ยินเสียงหวงจื่อเซียงรับคำแล้วถือขวดโหลเดินจากไป


‐------------------------------------------

สวัสดีค่ะ ช่วงนี้ไรท์ก็จะถูกที่ทำงานด่าบ่อยไปหน่อย เลยเฟลๆ พาลไม่มีอารมณ์ยากทำอะไร 

ขอขอบคุณทุกๆ กำลังใจมากค่า นี่คืออ่านคอมเม้นแล้วไม่กล้าให้แม่ทัพเป็นพระเอกเลยเนี่ย 5555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.938K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

967 ความคิดเห็น

  1. #949 Rich99 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 23:07
    ตามอ่านช้าค่ะอารมณ์เสียจากที่ทำงานนี่ปกติมากค่ะไรท์สู้ๆ
    #949
    0
  2. #603 Airzaa1810 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 23:57
    ไม่อยากให้น้องกลับไปเลยอ่ะ ที่นั้นมีแต่คนใจร้ายยย
    #603
    0
  3. #590 isareellim (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 18:30
    ตามใจไรทเลยคะสู้ๆนะ
    ต่างคนต่างใจ
    #590
    0
  4. #536 Gimmygrimnana (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 00:40
    ถ้ากลับไปจริงๆล่ะก็ ขอนะ อ่านไม่ไหว
    #536
    0
  5. #135 HoyoulPNK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 22:35
    ถ้าทั้งคู่เจอกันต้องน้ำตาแตกแน่ๆ
    #135
    0
  6. #134 SupaTuu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 20:08

    มาให้กำลังใจไรท์ มีแรงสู้กับทั้งงานหลักที่แสนเหนื่อย และการคิดพล๊อตเศร้าๆ แต่โดนใจ ค่ะ

    #134
    0
  7. #133 นักอ่าน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 21:18

    ไรท์เขียนสนุกจนรีดเกลียดอดีตสามีนาง รับความใจดำเขาไม่ได้ ได้เมียใหม่ลืมเมียเก่า หย่าแล้วหย่าเลย ไม่ดูดำดูดีอดีตเมีย อย่างน้อยมีนำ้ใจให้เงินสักถุงก็ยังดี แต่นี่เปล่าเลย ตั้งห้าปี หนึ่งปีมี12เดือน เดือนหนึ่งมีสามสิบวัน หนึ่งวันกินสามมื้อ คนอีกสามคน ลำบากน้อยเสียที่ไหนกัน จึงรับไม่ได้ที่อดีตสามีจะล่อลวงนางกลับไป เพื่อให้อนุแสนรักจของเขากับยายแก่จอมโหดทำร้ายอีก นางควรอยู่กับลูกที่เดิมนี่แหละ เป็นอิสระกว่าอยู่ในจวน สบายใจกว่าเยอะเลย นางเป็นคนยุคใหม่ คงไม่ตกหลุมพรางนะ

    #133
    0
  8. #132 Amanda (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 19:54

    เป็นกำลังใจใผ้คะ

    #132
    0
  9. #131 TT ♡♤ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 11:56
    อยากให้คุณอดีตสามีหัดสำนึกซะบ้าง
    #131
    0
  10. #130 baitoeyxfp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 20:29
    อยากจะบอกไรท์ว่า ถ้าเดินออกมาจากที่ทำงานแล้ว ให้กองปัญหาทุกอย่างไว้ที่โรงงานเลยค่ะ ไม่ต้องเอากลับมาบ้านด้วย ถ้าจะเดินเข้าโรงงานค่อยไปสู้กับปัญหาที่เรากองไว้ค่ะ
    #130
    0
  11. #128 คนอ่าน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 18:42

    อ้า ท่านโหวเห็นเด็กน้อยฉลาด น่ารัก ก็คิดถึงลูกๆในจวน กลับไปนับลูกๆที่จวนดีกว่า คิดถึงอนุแสนรักแล้ว และก็ยายแก่จอมโหดรอชื่นชมอยู่ รีบๆไปเลย home sweet home รออยู่

    #128
    0
  12. #127 698117 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 17:42
    อารมณ์เดียวกันเลยค่ะไรท์ แต่นี่โดนเพื่อนร่วมงานค่ะแค่คนๆเดียวรีดคิดว่าฟังผีบ้านผีเรือนค่ะเพราะอยู่ข้างหูตลอดโนสนโนแคร์ค่ะ แต่ก็ได้นิยายของไรท์กับเวปเด็กดีแก้เบื่อ
    #127
    0
  13. #126 plumblossom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 17:07
    ไรท์ยึดตามพล็อตที่วางเลยค่ะ อย่าคล้อยตามเม้นให้มากเพราะบางทีมันก็ไม่ได้ถูกใจคนอ่านทุกคนไปทั้งหมดหรอก สู้ๆนะคะ พระเอกจะเป็นใคร จะเลว จะดี ขอแค่ไรท์เขียนให้มีที่มาที่ไป มีบทเรียนของการกระทำก็พอแล้ว เราก็เป็นอีกคนที่ไม่อินกับการเปลี่ยนบทพระเอกตามคำเรียกร้องในเม้นอ่ะ รู้สึกว่ามันเสียโครงเรื่องยังไงไม่รู้55555
    #126
    0
  14. #124 #;คิมหันต์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 16:47
    งอนแม่ทัพหนักมากค่ะ
    #124
    0
  15. #122 june_dd (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 15:09

    รออยู่ค่ะ เปนกำลังใจให้นะคะ งานทุกอย่างย่อมมีปัญหาค่ะ แล้วก็จะผ่านไปได้ค่ะ
    #122
    0
  16. #121 nnewest (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 14:23
    แงงงงงติดตามอยู่นะคะ รอทุกวัน สนุกม้ากกกก นิยายถูกจริตมากๆค่ะ
    ป.ล. งานก็อย่างนี้แหละค่ะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไปได้นะคะ มีดีบ้างไม่ดีบ้างคละเคล้ากันไป แต่ยังไงชีวิตก็ต้องเดินไปนะคะ สู้ๆค่ะ รีดรออ่านอยู่น้าาา55555
    #121
    0
  17. #120 devil2018 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 14:14
    ติกตามอยู่นะคะ สู้ๆนะ
    #120
    0
  18. #119 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 13:45

    สู้ๆคะ
    #119
    0
  19. #118 sungkyunglee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 13:14
    ไรท์ขอร้องเลยนะถ้าไรท์ตั้งใจให้ใครเปนพระเอกก็ตามนั้นเลยอย่าเปลียนอะไรๆเพราะคอมเม้นของบรรดารี้ดเลยมันจะไม่สนุกเห็นไรท์หลายคนเปนแบบนี้แระเซง
    #118
    0
  20. #117 mydear26 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 13:05

    เอาจิงๆเลยถ้ายังเอาอิแม่ทัพมาเป็นพระเอก รีดขอบายค่ะเพราะไม่ปลื้มมันอย่างแรง มันเป็นสามีและพ่อที่ดีไม่ได้ ถึงจะเป็นคนในอดีตแต่คิดว่าคงไม่โง่กลับไป ทนเจ็บ ทนทรมาน อีก หย่าแล้วให้จบกันไปเลย ไม่สมควรให้กลับมายุด้วยกันอีก เพราะอิแม่ทัพมันไม่ได้ทำอะไรเพื่อนางเลยสักอย่าง มีแต่ทอดทิ้งและเชื่อแต่คำของแม่และอิอนุ ถ้าไม่มีผู้ใหม่ก้อให้นางยุกับลูกของนางไป แต่จิงๆอยากให้นางคู่กับพี่ชายที่ดูแลนางยุในตอนนี้นะ
    #117
    0
  21. #116 shabby_angel (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 12:56
    คำพูดเป็นเพียงแค่ลมปากอย่าเก็บเอามาใส่ใจ สิ่งที่ฟังแล้วรู้สึกไม่ดี ก็โยนทิ้งไปค่ะ เพราะคนบางคนก็โรคจิตที่ชอบทำให้คนอื่นรู้สึกแย่ ถ้ามันไม่มีประโยชน์ต่อชีวิตเราก็ถือซะว่าฟังผ่านๆ
    #116
    0
  22. #114 คนอ่าน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 12:53

    ไรท์ โดนด่าก็ถืว่าลมผ่านหูนะคะ อย่าเอามาคิดมาก เพียงพิจารณาคำด่า ว่าเราบกพร่องจริงรึเปล่า แล้วปรับปรุง ถือว่าเขาชี้แนะ อย่าเสีนอารมณื ขอให้มีอารมณ์ขัน หนูน้อยช่างฉลาด น่ารัก เป็นขวัญใจของบ้านหลังน้อยแท้ๆ ขออย่าให้ถิงๆกลับจวนเลย เพราะยายแก่และอนุแสนรักของเขาร้ายกาจ ปั้นนำ้เป็นตัวเกินไป คนมีสมบัติผู้ดีอย่างถิงถิงเอาไม่อยู่ แยกกันดีแล้ว ไม่ชอบพฤติกรรมอันร้ายกาจ ไม่ยุติธรรมของอดีตสามีนางเลย เรารู้สึกติดลบถึงเกลียดความไร้นำ้ใจของนายคนนี้

    #114
    0
  23. #113 mano26282331 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 12:48
    หาเรือใหม่เถอะ

    555
    #113
    0
  24. #111 Thidaphon Srisutham (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 12:42

    รอน๊าาาาาาาาา
    #111
    0
  25. #110 ผิง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 12:27

    สู้ๆไรท์ความอึดเท่านั้นที่ครองโลก(ฮ่าๆๆๆ)เป็นกำลังใจให้นะจ้า

    #110
    0