ฮูหยินเอก 老婆

ตอนที่ 7 : 第四章 เป่ยเว่ยโหว 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,650 ครั้ง
    16 พ.ย. 62

ลมหนาวเริ่มหอบกระโชกแรง อวิ๋นถิงห่อตัวเล็กน้อย กระชับเสื้อคลุมตัวนอกในขณะที่ถูมือทั้งสองไปมา ดวงตากลมโตทอดมองผู้คนที่เดินไปมา


“แม่นางอวิ๋น นี่ค่าผ้าปักของเจ้า”


ชายชราผู้หนึ่งเดินออกมาจากร้านผ้าด้วยท่าทางใจดี มือหนึ่งส่งเงินให้หญิงสาวร่างเล็กที่นั่งรออยู่ด้านหน้า


อวิ๋นถิงยื่นมือออกไปรับ


“ขอบคุณเถ้าแก่”


“คราวหน้าก็ปักผ้ามามากกว่านี้อีกหน่อยนะ ฝีมือการปักผ้าของเจ้าน่ะดีมาก จนตอนนี้มีแต่คนมาถามหาเป็นของฝากจากเมืองไห่ถังเชียวล่ะ”


“เถ้าแก่ก็กล่าวเกินไป ข้ายังต้องฝึกอีกมาก”


คนฟังหัวเราะฮ่าๆ มองดูใบหน้าขาวนวลที่ปลายจมูกเริ่มแดงก่ำด้วยไอหนาว


“คนเขาลือกันว่าทัพหลวงที่เพิ่งกลับจากสงครามจะผ่านมาทางนี้ อีกไม่นานในตลาดคนจะมาล้อมดูมาก เจ้าจะรอดูก่อนหรือไม่เล่า” กล่าวไปพลางก็ชะเง้อมองดูผู้คนที่เริ่มมากขึ้นในตลาดยามเช้า


คำว่าทัพหลวงทำให้คนฟังชะงักกึก นับตั้งแต่ก้าวออกมากจวนแม่ทัพในวันนั้น นางตัดขาดจากข่าวสารทั้งหมดในเมืองหลวง ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องจ้าวเฟิงเยี่ยน ไม่รู้ว่ากองทัพที่ว่าคราวนี้เขาจะเดินทางมาด้วยหรือไม่


แต่ถึงเป็นเช่นนั้นก็หาได้เกี่ยวข้องกับนางอีก


“หากอยู่นานอีกหน่อยข้าคงจะจับไข้อีก เช่นนั้นข้าก็จะไม่ได้ปักผ้ามาให้ร้านท่านสิ”


นางกล่าวอย่างอารมณ์ดีในขณะที่อีกฝ่ายทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะหัวร่อออกมาเบาๆ


“เช่นนั้นเจ้าก็รีบกลับเถิด รักษาสุขภาพด้วย”


อวิ๋นถิงโค้งลำตัวลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาท หลังจากนั้นจึงเดินออกไปจากร้านผ้าอย่างเชื่องช้า ระหว่างทางยังแวะซื้อหมั่นโถวชิ้นหนึ่งด้วยใบหน้าเบิกบาน


ขนม...ที่บุตรชายของนางชอบกิน


นึกถึงบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนแล้วภายในใจก็อุ่นวาบในอก กลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นตามทางท่ามกลางความหนาวพัดมาระลอกแล้วระลอกเล่าทำให้รู้สึกหายใจติดขัดอยู่บ้าง


ท่ามกลางกลับดอกเหมยที่ร่วงหล่น...ภาพหยดน้ำตาที่ทำให้ดวงตาพร่าเลือนยามเดินออกมาจากจวนแม่ทัพเมื่อห้าปีก่อนยังตราตรึงอยู่ในสมอง วันนั้นคือวันที่นางไม่เหลือใครอย่างแท้จริง


หลังจากตัดสินใจสะบั้นความสัมพันธ์กับจ้าวเฟิงเยี่ยน นางถือใบหย่ากลับไปที่บ้านเดิม ถึงแม้ว่าสองปีหลังบิดาจะมีเพียงจดหมายที่ฝากพ่อค้าเอามาให้โดยมิได้เห็นหน้า แต่นางก็คิดไม่ถึงว่าครอบครัวของนางจะย้ายออกจากเมืองหลวงไปโดยที่นางไม่รู้อะไรเลย!


รวมไปถึงผู้คนระแวกนั้นต่างไม่มีผู้ใดทราบว่าสกุลอวิ๋นย้ายไปที่ไหน


ตอนนั้นเองนางถึงได้ตัดสินใจให้เหมยกั๋วแยกทางกับนางเสีย แต่อีกฝ่ายกลับร้องห่มร้องไห้เพราะอีกฝ่ายเองก็ไร้ญาติมิตร อาศัยในบ้านนางตั้งแต่เด็ก เป็นเช่นนั้นนางจึงยินยอมให้อีกฝ่ายติดตามมาด้วย


ความหวังสุดท้ายที่นางมีก็คือใช้สินเดิมที่นางนำติดตัวออกมาไม่มากนั้นจ้างรถม้าพาตัวเอง เหมยกั๋วและบุตรในครรภ์ของนางเดินทางมาที่เมืองไห่ถัง...เมืองที่นางจำได้เพียงเป็นบ้านเกิดของมารดา คาดหวังว่ามารดาจะพาทุกคนกลับมาใช้ชีวิตที่นี่


แต่นั่นก็เป็นเพียงความหวังอันริบหรี่


ตอนนี้สิ่งที่คอยค้ำจุนจิตใจของนางมีเพียงอวิ๋นเทียนอี้เท่านั้นที่ทำให้นางยืนหยัดอีกครั้ง


อวิ๋นถิงคลี่ยิ้มเล็กน้อยให้กับชะตาชีวิตของตนเองก่อนจะสลัดความคิดในหัวที่ไม่เข้าท่าออกไป ขาทั้งสองก้าวยาวๆ เมื่อเริ่มรู้สึกขนลุกขนชันเพราะความหนาวเหน็บบ้างแล้ว


------------------------------------- 

“ท่านลุง อี้เอ๋อร์อยากไปดูทางนั้น!


“อี้เอ๋อร์! เจ้ารอข้าก่อน!


“ท่านลุง เร็วๆ เข้าสิ”


หวงจื่อเซียงรีบจ่ายเงินซื้อขวดโหลเพื่อหมักสุราขวดหนึ่งอย่างรีบร้อน ทว่าละสายตาไปได้เพียงเสี้ยววินาที ร่างต้วมเตี้ยมในวัยสี่ขวบก็วิ่งหายเข้าไปท่ามกลางฝูงชน


“อี้เอ๋อร์! อวิ๋นเทียนอี้!


หวงจื่อเซียงตะโกนเรียกเด็กน้อยด้วยใบหน้าที่เริ่มไม่สู้ดีนักเมื่อหางตาข้างหนึ่งมองไม่เห็นเด็กน้อยแล้ว!


“อี้เอ๋อร์ ข้าไม่เล่นด้วยนะ! ขืนยังไม่ออกมา ข้าจะฟ้องแม่ของเจ้าแล้ว!


หวงจื่อเซียงข่มขู่เพื่อหวังว่าอีกฝ่ายจะกลัว ท่านแม่แล้วรีบวิ่งกลับมาเหมือนเคย แต่วันนี้ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเมื่อผู้คนในตลาดต่างพลุกพล่านจนตาลาย ได้ยินว่าวันนี้ทัพหลวงที่ออกรบยาวนานถึงห้าปีได้กำชัยชนะและใช้เมืองไห่ถังเป็นทางผ่านเพื่อกลับเมืองหลวง


อวิ๋นเทียนอี้ คือบุตรชายของ อวิ๋นถิง สตรีรูปโฉมงดงามทว่าร่างกายกลับเจ็บป่วยได้ง่ายกว่าคนทั่วไปที่เขาหลงรักตั้งแต่แรกเจอเมื่อค่ำคืนที่หนาวเย็นจับขั้วหัวใจตั้งแต่ห้าปีก่อน


จำได้ว่าเป็นวันที่เขานำสุราหมักมาส่งให้โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ระหว่างทางกลับมีสตรีผู้หนึ่งตะโกนร้องเรียกขอความช่วยเหลืออยู่ที่ศาลาเล็กๆ กลางทาง


หลังจากพูดคุยจับใจความได้เป็นอันว่าสตรีที่ร้องเสียงดังผู้นั้นคือเหมยกั๋ว น้องสาวบุญธรรมของอวิ๋นถิงที่กำลังสลบสไลไม่ได้สติอยู่ที่พื้น ใบหน้าและเนื้อตัวของนางซีดเซียวคล้ายคนไม่สบายมาแล้วหลายวัน


จำได้ว่าแรกพบนั้นเขาตื่นตะลึงกับรูปโฉมของนางไม่น้อย


นางกำหนังสือหย่าในมือแน่น...และกำลังตั้งครรภ์อีกด้วย!


ทั้งคู่เดินทางมาเพื่อตามหาครอบครัว ทว่ากลับคว้าน้ำเหลว หลังจากพานางไปพบหมอแล้วเขาก็เลยตัดสินใจพานางกลับไปที่บ้านด้วยกัน เกลี้ยกล่อมอยู่นานกว่าพวกนางจะยอมอาศัยอยู่ด้วยกัน


ในเมื่อพวกเจ้ายังไม่มีที่ไป เช่นนั้นก็อยู่ด้วยกันเสียที่นี่ อย่างไรเสียข้าก็อยู่ที่นี่คนเดียว


จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร พวกข้าเป็นใครท่านก็ไม่รู้จัก


เพราะข้ารู้อย่างไรเล่า ว่าเมื่อตกที่นั่งลำบากและไม่มีที่พึ่งมันรู้สึกอย่างไร อีกอย่างหากเจ้าออกไปเร่ร่อนไม่มีจุดหมาย ทารกในท้องของเจ้าจะไม่ปลอดภัย


อันที่จริงตัวเขาเองก็หาใช่คนในแคว้นหมิงหลัน ตอนนั้นเขายังเด็กมาก จำได้ว่ามารดารีบพาเขาหนีออกจากแคว้นของตัวเองและหลบมาพักอาศัยอยู่ที่นี่ ตอนนั้นเขาทั้งหนาวทั้งหิว ทว่าโชคดีมีชายวัยฉกรรจ์ผู้หนึ่งยอมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ สุดท้ายจึงกลายเป็นบิดาบุญธรรมในที่สุด


แต่ในความโชคดีย่อมมีความโชคร้าย...หลังจากอาศัยอยู่ด้วยกันไม่นานบิดาบุญธรรมและมารดาก็จากไป ทิ้งเพียงสูตรหมักสุราต่างๆ เอาไว้ เขาก็เลยทำอาชีพหมักสุราขายต่อเพื่อเลี้ยงชีพ เวลาว่างก็ไปฝึกวิชายุทธจากอาจารย์ท่านหนึ่งในวัดเล็กๆ ที่อยู่แถบชนบท


หวงจื่อเซียงถอนหายใจออกมาหนักๆ รีบสาวเท้าเข้าไปในฝูงชน วันนี้เพื่อหวังเรียกคะแนนจากเด็กน้อยและแม่ของเขาก็เลยอาสาพาอวิ๋นเทียนอี้ออกมาเที่ยวเล่นในตลาด แต่การเลี้ยงเด็กมันวุ่นวายกว่าที่คิด ขืนหาเด็กน้อยไม่เจอมีหวังอวิ๋นถิงเกลียดเขาจนตายแน่


นี่เขายังอยู่ในช่วงเกี้ยวนางอยู่นะ!


“อี้เอ๋อร์!


------------------------------------

ในที่สุดเวลาแห่งการรอคอยของผู้คนในเมืองไห่ถังก็มาถึง เสียงอาชาหลายร้อยตัวกำลังมุ่งหน้าเข้ามาพร้อมๆ กับประชาชนต่างหลบไปยืนอยู่ชิดกันเพื่อเปิดทางตรงกลางให้กองทัพหลวงผ่านไปได้โดยง่าย


ภาพของม้าแข็งแกร่งทรงพลังหลายตัวห้อตะบึงเข้ามาด้วยความฮึกเหิม แต่คิดไม่ถึงว่าในขณะที่ทุกสายตากำลังจับจ้องไปยังเหล่าชายชาตรีในชุดเกราะเหล็กเพื่อหวังจะเห็นเพียงเสี้ยวใบหน้าของเป่ยเว่ยโหวผู้คุมทัพครั้งนี้ให้เป็นบุญตาเสียครั้งหนึ่ง


แต่ไม่ว่าจะตั้งใจเพ่งมองเพียงใดทุกคนก็ล้วนใบหน้าเปรอะเปื้อน แต่งกายเหมือนกันไปหมด


ฮี้...


หากแต่คิดไม่ถึงว่าในขณะที่ทุกคนต่างพ่นลมหายใจออกมาอย่างผิดหวัง กองทัพที่กำลังมุ่งหน้าอย่างคึกคะนองนั่น ม้าตัวหนึ่งจะยกขาหน้าทั้งสองขึ้นพร้อมกับร้องเสียงดัง ทั้งกองทัพจึงต้องกระตุกบังเหียนหยุดม้าของตัวเองตามไปด้วย!


เกิดอะไรขึ้น...


ผู้คนทั้งหลายต่างมองไปที่ด้านหน้าของกองทัพอย่างสนอกสนใจ ม้าตัวหน้าสุดที่หยุดนิ่งพร้อมๆ กับนายทหารผู้หนึ่งกระโดดลงจากม้าและก้มตัวลง อุ้มของบางอย่างออกมาจากใต้ท้องม้าพร้อมกับเสียง...


“แง้!!


-----------------------------------------

ขอโทษที่มาอัพช้าค่า

ไรท์ขึ้นเวรบ่าย-ดึก ติดๆ กัน 5 วัน กลับถึงบ้านหลับเป็นตาย 555

ขอบคุณทุกๆ กำลังใจเลยนะคะ ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.65K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

967 ความคิดเห็น

  1. #966 Kittiyass (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 14:07
    น้ำตาตกเลย
    #966
    0
  2. #829 bm-audy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 12:46
    เรารู้เหตุผลที่แม่ทัพอย่าถิงถิงแหละ

    เพราะต้องไปรบถึง5ปี คงรู้เละว่าถิงถิงโดนคนรอบข้างคอยรังแก ตัวเองจะไม่อยู่จวนนานขนาดนั้นถิงถิงอาจจะไม่รอดก็ได้ เลยต้องอย่าให้นางออกจากจวน ไม่อยากให้แม่หรือเมียน้อยทำร้าย แต่ท่านแม่ทัพก็ทำเกินไปน่าจะบอกเหตุผลหรืออธิบายอะไรกับถิงถิงหน่อยก็ไม่ได้ แถมยังปล่อยให้มาตกระกำลำบากเพียงนี้ เป็นเราถ้าเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวมาถึงขนาดนี้ กูหาผัวใหม่และ
    #829
    0
  3. #602 Airzaa1810 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 23:51
    ซนจนได้เรื่อง
    #602
    0
  4. #108 แฟนฮูหยินเอก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 07:39

    ไรท์โปรดอัพถี่ๆหน่อยค่ะ เข้าเวรเลหนื่อย ได้นอนไหม นอนอไหม รักษาสุขภาพด้วยค่ะ ทว่าอย่าลืมแฟนๆนักอ่านนะคะ เรื่องกำลังเข้มข้น อยากรู้ว่าจะตัดใยรักขาดไหม ลูกก็รู้ว่าลูกเขาแหละแต่คนเลี้ยวไม่ใช่เขาเสียหน่อย คือหลัวคนใหม่ต่างหาก แต่งงานใหม่เถอะ เขายังแต่งอนุคนโปรดได้ นางก็แต่งกับคนดีๆได้ แม้ไม่รวยแต่รักจริง และจะมีนางคนเดียว อนาคตใครจะรู้ หลัวใหม่ก็ฝึกวรยุทธ์ อาจมีอนาคตสดใส ช่วยกันทำมาหากิน เลี้ยงลูกให้ดีกว่าพ่อเก่า น่าจะดีกว่า

    #108
    0
  5. #107 Zeveena_Dj (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 22:03
    อย่ากลับไปละ ถิงถิง
    #107
    0
  6. #106 คนชอบนิยายจีน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 13:26

    ถ้าอดีตสามีมาทวงลูกก็คัดค้านว่าเขาปฏิเสธลูกตั้งแต่หย่าให้นางออกจากจวนแล้ว ห้ามมอบให้ เดี๋ยวยายแก่กับอนุคนโปรดจะหาวิธีกำจักลูก แล้วรีบแต่งงานใหม่เสีย ที่บอกว่าใจเป็นของนาง ทรัพย์ในจวนเป็นของนาง ถ้าถิงถิงเชื่อก็โง่แล้ว หากกลับไปก็เจอสภาพเดิม ยายแก่กับอนุเป็นใหญ่ ถิงถิงก็เป็นลูกบอลให้เขาเตะ อยากตายก็ไปเถอะ อดีตสามีไม่เคยปกป้องนางเลย ถ้ากลับไปรีดเลิกอ่านเลย

    #106
    0
  7. #105 Wonderryy_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 13:17
    เป็นนิยายเรื่องแรกที่ซับตั้งแต่ยังไม่มีเนื้อเรื่อง ถูกใจตั้งแต่ชื่อเรื่องยันคำโปรย จนถึงตอนนี้ก็ยังรอคอย ฮือฮือออ ชอบเรื่องนี้จัง ทำยังไงดี ไรต์จ๋ารอนะๆๆๆๆๆ
    #105
    0
  8. #104 แฟนนิยายจีน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 00:02

    เห็นด้วยกับคุณมาโน นางควรลงเรือลำใหม่ อย่างน้อยชายผู้นี้ก็รักและปรารถนาดีต่อนาง ช่วยเหลือยามเจ็บป่วย ฝากผีฝากไข้ได้ดี จริงใจ เสียแต่เป็นคนประกอบอาชีพบ่มสุรา แต่ก็สุจริต เขาก็เป็นคนดีนะ อดีตสามีคงตั้งอนุเป็นฮูหยินเอกแล้ว และคงมีลูกเต็มจวนแล้ว ห้าปีนี่คงทำให้เขาลืมอดีตไปแล้วมั้ง ยายแก่ก็คงแข็งแรง มีความสุขกับหลานๆในจวน ถ้าอดีตสามีรักคงตามหาและส่งเงินมาให้แล้วละ ไหนเลยจะอยู่ลำบากเช่นนี้ คนเราเจ็บแล้วต้องจำนะถิงถิง

    #104
    0
  9. #102 mano26282331 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 12:50
    หาเรือใหม่เถอะถิงถิง
    เรือรั่วๆแบบนั้นไม่ต้องเอาหรอก

    555
    #102
    0
  10. #101 CrescentMoonStar (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 11:31
    อย่าให้กลับมารักกันอีกเลย
    แต่ถ้าแม่ทัพมีเหตุผลดีๆก็พอทำใจได้อยู่
    #101
    0
  11. #100 mydear26 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 10:39

    หวังว่าคงไม่กลับไปหาหลัวชั่วอีกนะ มีผู้ใหม่แล้วช่ายพระเอกป่ะ ไม่เอาหลัวชั่วเป็นพระเอกนะ หย่าแล้วตัดขาดแล้วก้อควรเลิกแล้วต่อกัน ไม่ใช่วนกลับไปหามันอีก ครอบครัวมันไม่มีใครต้องการนาง นางน่าจะจดจำไม่ใช่ยังเป็นควายกลับไปหามันอีก

    อินมากกกกกกก ไม่อยากให้นางกลับไป เจ็บแล้วต้องจำ!!!!!
    #100
    2
    • #100-1 แอล (จากตอนที่ 7)
      17 พฤศจิกายน 2562 / 15:46
      ++1

      หลัวเก่าทอดทิ้ง พอเจอบทหลัว(ชั่ว)ทำเพราะมีเหตุผลบลาๆ ก็กลับไปคืนดีแบบโง่ๆสกิล พระ~นาง

      ถิงถิงหย่าแล้วเดินหน้าเถอะ แม่ทัพจะหล่อเก่งแค่ใหนแต่ก็โง่แดกเพราะอนุ



      #100-1
  12. #99 Ketsuree (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 10:20

    ลุ้นมากมาเร็วๆเลยนะไรท์

    #99
    0
  13. #98 nokjib02 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 09:07

    ไม่สนใจนางเอกจิงหรอ ขออย่าให้กลับไปหากันเลย

    #98
    0
  14. #97 Joy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 06:49

    พ่อลูกเจอกันแล้วเหรอ

    #97
    0
  15. #95 รันเซ่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 00:12

    อย่าบอกนะว่าคืออิหลัวเลวคนนั้น

    #95
    0
  16. #94 #;คิมหันต์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 23:38
    โอ้ยยยยหนูลูกกกกก
    #94
    0
  17. #92 ผิง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 22:50

    มาต่อเร็วนะไรท์ลุ้น

    #92
    0
  18. #91 Falklands (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 22:49

    รอคะ มาไวไวน้า

    #91
    0
  19. #89 rm-kim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 22:31
    เขาอยู่กันแบบครอบครัวแล้วนะอิแม่ทัพเธอจะมาทำไม๊!(ขึ้นเสียงสูงให้ดูจริงยังเพราะด้วยเขารู้ว่ายังแอบเชียร์อิแม่ทัพอยู่)
    #89
    0
  20. #88 rm-kim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 22:31
    เขาอยู่กันแบบครอบครัวแล้วนะอิแม่ทัพเธอจะมาทำไม๊!(ขึ้นเสียงสูงให้ดูจริงยังเพราะด้วยเขารู้ว่ายังแอบเชียร์อิแม่ทัพอยู่)
    #88
    0
  21. #87 Beaw12 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 22:27
    หลัวชั่ววววววววว

    รีบมาอัพ
    #87
    0
  22. #86 opChanel (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 22:11
    รีบมาต่อเลยค้างๆๆๆ
    #86
    0
  23. #85 viskybottles. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 22:09
    สนุกค่าาา รีบมาต่อไวๆ นะค้าา ^^
    #85
    0
  24. #84 monprapai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 22:09
    อยากรู้เหตุผลของอิแม่ทัพ ถ้าหย่าเพื่อปกป้องต้องส่งคนแอบคุ้มครองแอบช่วยมั่งแหละ ข้อนี้ตัดไป เหลือแต่หย่าเพราะตาบอด ถ้าแบบนั้นก้อปล่อยไปเถอะ
    #84
    0
  25. #83 kran46874 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 22:09
    ค้างงง​ ค้าไรท์​

    อัพเร็ว​ๆน้า
    #83
    0