ฮูหยินเอก 老婆

ตอนที่ 18 : 第十章 ข้าปลอดภัยก็พอแล้วมิใช่หรือ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,532
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,725 ครั้ง
    18 ธ.ค. 62

“คุณหนูจะไปไหนตั้งแต่เช้าเจ้าคะ”

 

เหมยกั๋วคว้าเอาเสื้อคลุมชั้นนอกมาสวมใส่ให้อวิ๋นถิงที่เกล้าผมง่ายๆ อยู่หน้ากระจก วันนี้นางตั้งใจตื่นเช้ากว่าปกติเล็กน้อยเพื่อเข้าครัวทำหมั่นโถวให้อวิ๋นเทียนอี้ตามสัญญา

 

แอบใช้สถานที่ก่อนที่จางจิ้งจะเข้ามาในครัวเพียงสองเค่อคงมิเป็นไรกระมัง

 

ดวงตาหงส์หรี่เล็กลง มองดูบุตรชายที่ยังหลับใหลอย่างมีความสุขอยู่บนเตียง จากนั้นจึงเอื้อมมือไปลูบไล้ศีรษะอีกฝ่ายเบาๆ อย่างรักใคร่

 

“ไปเถอะ อีกไม่ถึงชั่วยามอี้เอ๋อร์ก็จะตื่นแล้ว”

 

อวิ๋นถิงเดินนำออกไปโดยมีเหมยกั๋วตามไปติดๆ ไม่นานร่างของทั้งสองก็ปรากฎขึ้นในห้องครัว เป็นไปดังที่นางคาดการณ์ไว้ เวลานี้ภายในห้องครัวมืดสนิท มีเพียงแสงตะเกียงที่เหมยกั๋วนำมาตั้งไว้ให้พอเคลื่อนไหวได้โดยไม่ชนอะไรไปเสียก่อน

 

“เอาล่ะ หยิบแป้งมาให้ข้าที”

 

“เจ้าค่ะ”

 

อวิ๋นถิงพับแขนเสื้อขึ้นเหนือข้อศอกเพื่อหวังหยิบจับอะไรให้คล่องแคล่วยิ่งขึ้น แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น จู่ๆ ก็เหมือนจะได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ร่างบอบบางจึงเอี่ยวตัวไปดูตามสัญชาตญาณ

 

ภาพที่เห็นทำให้อวิ๋นถิงถอนลมหายใจอย่างเบื่อหน่าย ร่างของมู่ลี่เจินในชุดนอนมองมายังนางด้วยแววตาเป็นประกาย

 

“เจ้ามาทำอะไรในห้องครัวยามนี้”

 

“อี๋เหนียงมิเห็นหรือเจ้าคะว่ากำลังจะทำหมั่นโถว”

 

เสียงที่ตอบหาใช่เป็นอวิ๋นถิง หากแต่เป็นเหมยกั๋วที่เลิกคิ้วถามเสียงสูง ตอนนั้นนางเป็นเพียงสาวใช้ที่ไร้ปากไร้เสียงก็แล้วไปเถอะ แต่ตอนนี้ท่านแม่ทัพเป็นฝ่ายออกปากเองมิใช่หรือว่าพวกนางมาในฐานะแขก

 

คำเรียก ‘อี๋เหนียง’ ทำให้มู่ลี่เจินกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด มองคนพูดด้วยความเคียดแค้นอยู่บ้าง หลังจากนั้นจึงเหลือบสายตาไปยังอวิ๋นถิง

 

“แม่นางอวิ๋น ท่านแม่บ่นอยากกินหมั่นโถวมาหลายวันแล้ว หากมิเป็นการรบกวน เช้านี้ทำให้ท่านแม่สักหน่อยเถิด”

 

คนฟังเพียงพยักหน้าเบาๆ ถึงแม้ภายในใจอยากจะตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายไปว่า รบกวนข้า! รบกวนอย่างมาก! พวกเจ้าจะไม่หาเรื่องข้าสักวันได้หรือไม่? แต่อย่างไรไหนๆ นางก็คิดจะทำหมั่นโถวให้บุตรชายแล้ว ทำเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่เป็นอะไร

 

เพราะไม่อยากกล่าวให้มากความ นางจึงรับคำอย่างง่ายดาย

 

“ได้...”

 

มู่ลี่เจินเบ้ปากใส่เล็กน้อยก่อนจะสะบัดหน้าพรืดออกไป ปล่อยให้เหมยกั๋วมองตามไปอย่างไม่พอใจนัก

 

“เหตุใดคุณหนูถึงตกปากรับคำไปเล่าเจ้าคะ” ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมีแผนการอื่นอีกหรือไม่!

 

“อย่ากลัวไปเลย รีบทำเร็วเข้า”

 

อวิ๋นถิงโคลงศีรษะเบาๆ ทว่าในใจกลับตั้งมั่นอย่างหมายมาด ยามนี้ก็ได้แต่ภาวนาให้บิดารีบย้อนกลับมาจวนแม่ทัพ มารับนางกับบุตรชายกลับสกุลอวิ๋นไปเสียที!

 

อยากกินก็จะทำให้ ถ้ากินดีๆ ก็แล้วไปเถอะ แต่หากมาหาเรื่องนางอีกอย่าหวังว่านางจะยอม!

-----------------------------------------------------------------------------

 

“เจ้ามั่นใจนะว่านางจะเข้ามาที่นี่”

 

“มั่นใจเจ้าค่ะ นางรับปากเสียดิบดีว่าจะนำมาให้ท่านแม่”

 

ได้ยินดังนั้นฮูหยินผู้เฒ่าจึงนั่งอยู่ที่โต๊ะทานข้าวด้วยกิริยาผ่อนคลาย หางตาที่มีรอยตีนกาเล็กน้อยปรากฏให้เห็นกระจ่างตา มู่ลี่เจินเองก็หยักยิ้มอย่างมีแผนการเช่นกัน

 

“ท่านแม่จะทำอะไรหรือเจ้าคะ”

 

องค์หญิงผิงหยางเอ่ยถามด้วยความไม่สบายใจนัก อาหารตรงหน้าก็มีตั้งมากมาย เหตุใดถึงได้ตั้งหน้าตั้งตารอมั่นโถวของอวิ๋นถิงถึงเพียงนี้ 

 

“องค์หญิง ท่านมิรู้สักเรื่องได้หรือไม่” 

 

มู่ลี่เจินหันไปตอบด้วยเสียงห้วน ในยามปกติสตรีผู้นี้มิเคยปริปาก แต่เหตุใดเรื่องอวิ๋นถิงถึงได้อยากรู้มากมายถึงเพียงนี้กัน

 

ฮูหยินผู้เฒ่ามิได้สนใจคำสนทนานั่นเลยแม้แต่น้อย นางเพียงนั่งพิงเก้าอี้ใจจดใจจ่อ หากแต่เสี้ยววินาทีหลังจากนั้นก็มีสีหน้าครุ่นคิดราวกับจะนึกอะไรขึ้นได้

 

“จางจิ้ง เยี่ยนเอ๋อร์ออกไปหรือยัง”

 

“เข้าวังไปราวหนึ่งเค่อแล้วเจ้าค่ะ”

 

ได้ยินดังนั้นริมฝีปากจึงกระตุกยิ้มเยือกเย็น ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือเมื่อก่อน ยามใดที่นางคิดจะเล่นงานอวิ๋นถิงจำต้องรอให้จ้าวเฟิงเยี่ยนออกจากจวนไปเสียก่อน

 

ถึงแม้ว่าจ้าวเฟิงเยี่ยนจะดูเย็นชาต่อสตรีผู้นั้น ทว่านางกลับมองสีหน้าบุตรชายออกว่าอีกฝ่ายไม่พอใจนักเมื่อรับรู้ว่าอวิ๋นถิงถูกลงโทษ เขาพยายามกล่าวตัดบทเพื่อให้สตรีผู้นั้นกลับเรือนหอมหมื่นลี้ไปเสีย

 

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่นางกลั่นแกล้งอวิ๋นถิงจนอีกฝ่ายตกใจเผลอชนแจกันพระราชทานตกแตก นางคิดจะโบยสะใภ้เอกผู้นั้นเป็นการสั่งสอน หากแต่เป็นจังหวะเดียวกันกับที่จ้าวเฟิงเยี่ยนกลับจวนมาเห็นเข้า ถึงแม้อีกฝ่ายจะมองอวิ๋นถิงด้วยสายตาว่างเปล่า ทว่านางกลับสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นและโทสะที่เผาไหม้อยู่ในดวงตานั่นจนขนลุก

 

หลังจากนั้นนางก็ได้แต่กลั่นแกล้งสตรีผู้นั้นเล็กๆ น้อยๆ ตามแต่สถานการณ์เท่านั้น

 

นางเป็นมารดาที่เลี้ยงดูจ้าวเฟิงเยี่ยนมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย เหตุใดจะไม่ทราบถึงความรู้สึกของบุตรชายว่ามีความลึกซึ้งต่ออวิ๋นถิงอยู่มาก ถึงแม้อีกฝ่ายจะมีความแค้นเรื่องบิดาของนาง หากแต่มีหลายครั้งที่นางแอบเห็นจ้าวเฟิงเยี่ยนลอบมองอีกฝ่ายอย่างอาวรณ์

 

ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้จิตใจของนางขุ่นมัว

 

คิดไม่ถึงว่าการกลั่นแกล้งสตรีผู้นั้นด้วย ‘เชือก’ เส้นเดียวจะสามารถกำจัดนางไปได้ถึงห้าปีเต็ม!

 

“ท่านแม่ ข้าไปตามนางให้นะเจ้าคะ”

 

มู่ลี่เจินเป็นฝ่ายอดใจรอไม่ไหวเป็นฝ่ายเสนอตัว เพียงแค่ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าเบาๆ นางก็ผุดลุกเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

 

องค์หญิงผิงหยางพ่นลมหายใจ นางเบื่อแม่สามีและมู่ลี่เจินผู้นี้จะแย่ รวมไปถึงแม่ทัพบูรพาผู้นั้นก็หาได้มีความสนใจในตัวนาง หากแต่จะกล่าวถึงเรื่องหย่าก็เป็นไปไม่ได้อีก ในเมื่อนางแต่งเข้ามาที่นี่ในฐานะตัวประกัน!

 

ใบหน้าสะคราญของมู่ลี่เจินเผยให้เห็นความดุดันอยู่บ้าง ร่างบอบบางเดินตรงไปยังห้องครัวอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เห็นเรือนร่างบอบบางกำลังจัดหมั่นโถวใส่จาน นางก็ยืนพิงขอบประตูอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

 

“แม่นางอวิ๋น ท่านแม่รอเจ้าอยู่นาน ยังมิเสร็จอีกหรือ”

 

“นี่เพิ่งจะถึงเวลาอาหาร เหตุใดถึงได้รีบร้อนนัก”

 

อวิ๋นถิงช้อนสายตาขึ้นมอง เอ่ยตอบอย่างไม่แสดงอารมณ์ใดๆ 

 

“เจ้าก็รีบมาเถิด!” มู่ลี่เจินกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งห้วน หมุนกายเดินออกไปทันทีโดยไม่รอคำตอบ 

 

ไม่นานอวิ๋นถิงและเหมยกั๋วก็มาหยุดลงที่หน้าห้องโถง นางบอกให้เหมยกั๋วรออยู่ภายนอกก่อนจะเดินเข้าไป

 

ฮูหยินผู้เฒ่ามองดูอวิ๋นถิงประคองจานใบหนึ่งเข้ามาวางบนโต๊ะแล้วก้าวขาถอยห่าง ในนั้นมีหมั่นโถวอยู่เพียงก้อนหนึ่งเท่านั้น

 

ฮูหยินผู้เฒ่าใบหน้าบึ้งตึง น้ำเสียงติเตียน

 

“แม่นางอวิ๋น เจ้าลืมไปเสียแล้วหรือว่าโต๊ะอาหารนี่ยังมีสะใภ้ของข้าอีกสองคน”

 

“เรียนนายหญิง เป็นเพราะอี๋เหนียงแจ้งว่านายหญิงอยากกินหมั่นโถว แต่มิได้บอกว่าผู้อื่นอยากทานด้วย ดังนั้นข้าจึงเตรียมมาเพื่อนายหญิงผู้เดียวเจ้าค่ะ” นางตอบด้วยความเนิบนาบ 

 

มู่ลี่เจินยืดแผ่นหลังขึ้นด้วยความถือตัว

 

“ข้าเองก็อยากจะกินด้วยเช่นกัน”

 

อวิ๋นถิงมองท่าทีของอีกฝ่ายพลางหยักยิ้มเล็กน้อย หากแต่รอยยิ้มนั่นกลับทำให้คนมองรู้สึกราวกับตัวเองเป็นตัวตลก!

 

“อี๋เหนียงเข้าใจอะไรผิดไปหรือไม่ ข้ามิได้เป็นสาวใช้ของท่าน และจำมิได้ว่าเคยเป็น...” ว่าไปแล้วก็คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา เมื่อตอนนั้นนางปล่อยให้สตรีใจร้ายผู้นี้โขกสับได้อย่างไร! 

 

ช่างโง่งมเสียจริง!!

 

ได้ยินดังนั้นมู่ลี่เจินก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด ร่างบอบบางลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะก้าวเข้ามาหาอวิ๋นถิงเร็วๆ

 

“เจ้า!”

 

“ท่านกล้า!!”

 

เมื่ออวิ๋นถิงเห็นอีกฝ่ายยกมือขึ้นสูง นางก็เงื้อมือข้างหนึ่งขึ้นเช่นกัน ใบหน้าขาวเชิดขึ้นเล็กน้อย แววตาท้าทาย ไม่เหมือนกับอวิ๋นถิงคนเดิมสักนิด!

 

อวิ๋นถิงที่เป็นเช่นนี้ ทำให้มู่ลี่เจินชะงักกึก

 

“ออกไปได้แล้ว”

 

ฮูหยินผู้เฒ่าว่าเสียงต่ำในขณะที่องค์หยิงผิงหยางลอบหัวเราะอย่างขำขัน นางชอบอวิ๋นถิงคนใหม่นี่เหลือเกิน ไม่มีเค้าของฮูหยินเอกผู้ว่าง่ายเมื่อตอนนั้นเลยสักนิด

 

อวิ๋นถิงมองอีกฝ่ายที่ค่อยๆ ลดมือลง และเมื่อมั่นใจว่าตัวเองปลอดภัยแล้วจึงโน้มใบหน้าให้ฮูหยินผู้เฒ่าเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวไป ไม่ได้สังเกตเลยว่าอีกฝ่ายลอบยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์อยู่หลายส่วน

 

ในใจอวิ๋นถิงรู้สึกสงสัยอยู่บ้างว่าเพราะเหตุใดฮูหยินผู้เฒ่าถึงได้ปล่อยนางออกไปง่ายดายนัก แต่เมื่อหันกลับมาแล้วพบว่าจางจิ้งนั่งอยู่ข้างประตูเหมือนเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนไม่มีผิด ฝีเท้านางจึงชะงักเล็กน้อยจนแทบจะหยุดก้าวไปชั่วขณะ

 

ดวงตากลมมองดูเชือกป่านที่ถูกถักด้วยเส้นไหมพุ่งชนิดใส ทำให้หากมิสังเกตดีๆ ก็จะมองไม่เห็นเชือกที่ขวางอยู่หน้าประตูในระดับข้อเท้านี่ได้ ซึ่งหากนางใช้ความเร็วในการเดินเท่ากับเมื่อครู่และสะดุดแรงๆ อาจจะทำให้ล้มอย่างไม่ต้องสงสัย

 

อวิ๋นถิงไม่ได้เอ่ยอะไร นางเพียงก้าวยาวๆ แล้วยกเท้าขึ้นสูงกว่าปกติด้วยความเยือกเย็น

 

“เดี๋ยวก่อน!”

 

มู่ลี่เจินเดินตามไปติดๆ สาวเท้าตามไปหวังจะหาเรื่องให้อีกฝ่ายเอ่ยขอโทษนางให้ได้ ถูกสตรีผู้นั้นพูดจาตบหน้าถึงเพียงนี้แล้วจะยินยอมได้อย่างไร!

 

หากแต่นางคงจะลืมอะไรไป...

 

โครม!!

 

“เจินเอ๋อร์!!”

 

“อี๋เหนียง!!”

 

อวิ๋นถิงชะงักลง ดวงตาหงส์มองร่างที่สะดุดเชือกป่านเส้นนั้นล้มลงด้วยใบหน้าเหยเก อีกทั้งยังมีเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าและจางจิ้งร้องเรียกอย่างอลวนไปหมด

 

เหมยกั๋วรีบวิ่งเข้ามาหาอวิ๋นถิง พินิจมองอย่างใคร่ครวญ

 

“เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ”

 

“ไปกันเถอะ อี้เอ๋อร์คงตื่นแล้วล่ะ”

 

อวิ๋นถิงตอบด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสนุก ดวงตาเปล่งประกายเจิดจ้า หลังจากนั้นจึงเดินนำไปโดยไม่สนใจเหตุการณ์ข้างหลังอีก 

 

นางยังไม่ได้ทำอะไรเลยนี่นา!

 

เหมยกั๋วชะเง้อมองดูยังที่ที่เจ้านายเพิ่งจากมาด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ”

 

“ข้าไม่เป็นอะไรก็พอแล้วมิใช่หรือ”

 

ความรู้สึกที่ได้รับชัยชนะมันน่าเบิกบานใจเช่นนี้นี่เอง!!

 

-----------------------------------------------------------------

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.725K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

967 ความคิดเห็น

  1. #961 nermy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:22
    เป็นเรื่องที่น่าเบือมากกไม่มีความสมเหตุสมผล นางเอกซื่อเกินหรือโง่ ตอนแรกบอกตัดวาสนากัน ตอนนี้อะไรแค่บอกว่าจะเจอพ่อคัวเอวแค่ถึงกับยอมไป

    แนะนำนะคะให้อ่านเรื่องที่มันสมจริงกว่า อย่าทำเป็นละครหลังข่าว
    #961
    0
  2. #915 way unravel (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 10:35
    เอาจริง พระเอกเป็นถึงเเม่ทัพ ทำไมไม่ส่งคนไปสืบที่อยู่พ่อตาเเล้วพานางเอกไปส่ง ไม่ก็ส่งคนไปบอกว่านางเอกกลับมาจวนเเล้ว
    #915
    0
  3. #777 nariza_bum (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 18:58
    ชื่อเรื่องน่าจะเปลี่ยนจาก ฮูหยินเอก เป็น แม่ผัวกับลูกสะไภ้...นะ.. ผัวก็ห่วยแตก..อินคะอิน..
    #777
    0
  4. #730 pemipond (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 16:15

    งงว่า ทำไมพ่อนางเอกเริ่มมีเงิน แต่ไม่อยู่รอ จนกว่าจะเจอ ตลกอ่ะ คือก็ไม่ได้อยากเจอลูกสาวหรือไง


    แล้วคือสามีนี่ก็นะ ไร้ประโยชน์เหมือนเดิม

    #730
    0
  5. #612 Airzaa1810 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 00:52
    สนุกแหละ
    #612
    0
  6. #497 dreammiing (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 17:55
    เข้าใจไรท์เตอร์ที่ให้เข้ามาในบ้านจะได้มีโมเมนต์ ดำเนินเรื่องราวต่อ แต่แบบ... เข้ามาแล้วไง มีลูกแล้วไง
    นางเอกอ่อนไป ยอมตลอดหมด เพิ่งคิดได้ว่าแต่ก่อนยอมมาก แต่ตอนนี้ก็ยังยอม
    ตอนนี้เหมือนจะได้เอาคืน หรอออ ??? ดูไม่ค่อยฉลาดค่าา
    #497
    0
  7. #467 55420119 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 23:27
    มีคนใหม่จะดีมากนะไม่ชอบพระเอกเลียนางเอกลำบากมาเยอะแล้วพระเอกก็มาขอคืนดีง่ายๆเหมือนว่าผ่านมาไม่เคียมีอะไรเกิดขื้นงั้นและที่ผ่านมาก็ไม่เคียทุ่มเทให้รู้ว่ามันคุ้มค่าพอที่นางนางเอกจะรักเลีย
    #467
    0
  8. #466 TT ♡♤ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 15:47
    แม่ผัวทำไมไม่แก่ตายไปเลยยยยย
    #466
    0
  9. #462 SupaTuu (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 17:56

    ตบมือรัวๆ ให้ถิงถิง

    #462
    0
  10. #461 CrescentMoonStar (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 14:14
    ไม่เห็นสะใจเลย อยากให้พวกนั้นโดนเยอะกว่านี้
    #461
    0
  11. #459 Bung0989 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 13:15
    แม่ผัวร้ายมาก
    #459
    0
  12. #458 carapanda (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 12:34
    ทำไมนางต้องมาอยู่ที่บ้านสามีเก่าให้คนพวกนี้รังแกด้วยไม่เข้าใจค่ะแล้วลูกของนางจะโดนแย่งไปด้วยไหม
    #458
    0
  13. #455 LizaKeng (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 11:12
    ฉลาดตรงไหนเนี่ย ถ้าฉลาดขึ้นก็น่าจะไปรอพ่อ ข้างนอกป่ะ หาที่อยู่ใกล้ๆกับบ้านพระเอกก็ได้
    #455
    0
  14. #454 Manalaong (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 10:50
    ทำไมต้องมารอพ่อที่นี่อะ ไม่มีที่อื่นให้อยู่เหรอ มาอยู่นี่แบบสุขภาพจิตเสียมาก แล้วพ่อหายไปไหนเนี่ย นานไปแล้วนะมารับลูกตัวเองได้ละ
    #454
    0
  15. #453 Al๏n.Evil.NighT (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 09:37
    ให้รอพ่อไปพักที่อื่นก็ได้ไหมอ่ะ งง
    #453
    0
  16. #452 Arthit... (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 07:21
    ยอมใจนางเลยทำไมต้องพาตัวเองกับลูกมาทนอยู่ในดงหมา ที่พร้อมจะกัดเมื่อเผลอ ทั้งๆที่ตัวเองต่อกรไม่ได้ ได้แค่ด่ากลับ เหมือนจะเก่งนะ ถ้ามีการกระทำจะดีกว่านี้ ยอมทนเพื่อยังงงประเด็นนี้ไม่จำเป็นต้องอยู่ในจวนอดีตสามีก็ได้
    #452
    0
  17. #451 neenaomfern (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 02:39
    อยากในจบแบบแยกย้ายต่างคนต่างอยู่บ้างจัง ใจนึกสงสารพระเอกนะแต่พอนึกถึงวันที่ยื่นใบหย่าให้นางเอกแล้วเจ็บปวดอ่ะ กลับไปอยู่ชนบทกับพ่อแม่ดีกว่า ในบทบาทพ่อแม่ขอให้ลูกรู้ก็พอ แต่ในเมื่อพระเอกมันยังเป็นยังงี้อยู่ ปากหนัก เราว่าปล่อยนางเอกไปดีกว่าสงสารอ่ะ 5ปีไม่ใช่น้อยๆนะ
    #451
    1
    • #451-1 sangrawee182513(จากตอนที่ 18)
      19 ธันวาคม 2562 / 05:25
      จริงอยากไห้เจอผู้ใหม่เก่งกาจเพียบพร้อม
      #451-1
  18. #450 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 01:27

    รอ ebook...อีกตั้งสองอาทิตย์แนะ กว่า ebook จะออก ...เฮอะ
    #450
    0
  19. #448 ben_exo-l (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 23:10
    กลับบ้านไปกับพ่อได้แล้วหรือไม่ไปอยู่ข้างนอกเถอะ
    #448
    0
  20. #447 aingjongkv (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 23:01
    มีe bookมั้ยคะ
    #447
    0
  21. #446 aingjongkv (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 23:01
    คุณพ่อมารับได้แล้วววว
    #446
    1
    • #446-1 ณารา (จากตอนที่ 18)
      19 ธันวาคม 2562 / 10:02
      เห็นด้วยใต้เท้าอวิ๋นมารับลูกกับหลานได้แล้วนะคะนางลำบากมาเยอะเกินไปแล้วไม่ว่าจะตอนไหนแม่ทัพไม่เคยปกป้องอวิ๋นถิงเลยแล้วยังอยากให้นางกลับคืนดูจากสิ่งที่เป็นตอนนี้อวิ๋นถิงควรแข็งข้อกับอดีตสามีแบบเมื่อพาเข้ามาอยู่จวนแต่กลับทิ้งไว้แบบนี้อวิ่นถิงควรพาลููกไปตามหาพ่อเองได้แล้วนะมัวแต่รอแบบนี้ไม่เจอหรอกถ้าเกิดแม่ทัพอยากให้เจอคงส่งข่าวให้พ่อนางรู้ไปแล้ว ยืดเวลาเพื่อ?
      #446-1
  22. #444 itsmelove (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 22:35

    ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว

    #444
    0
  23. #443 rose2521 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 22:33

    อยากให้บิดามารับนางกะหลานแล้ว

    #443
    0
  24. #441 moomt (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 21:54
    ฮูหยินเฒ่านี้นิสัยเสีย ควรโดนสีกที
    #441
    0
  25. #439 pu0506 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 21:50
    อวิ๋นถิงเก่งขึ้นเยอะเลย ชอบอ่ะ อยากให้เอาคืนฮูหยินผู้เฒ่ากะอี๋เหนียงหนักๆ
    #439
    0