ฮูหยินเอก 老婆

ตอนที่ 11 : 第六章 นี่บุตรของเจ้ากับ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35,296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,817 ครั้ง
    1 ธ.ค. 62

จ้าวเฟิงเยี่ยนเองก็สั่นเทิ้มเล็กน้อยไม่ต่างกัน...


จากความตะลึงงันแปรเปลี่ยนเป็นยินดีผสมผสานอยู่ด้วยที่เห็นนางไม่เป็นอะไร แต่แล้วร่างสูงกลับเกร็งเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว รอยยิ้มแห่งความสุขของนางได้เลือนหายไปในทันทีที่เห็นหน้าเขา


อวิ๋นเทียนอี้กระโดดเข้าไปหามารดา แก้มป่องอิงแอบถูไถไปมา


“ท่านแม่ อี้เอ๋อร์อยากกินหมั่นโถว”


ว่าไปแล้วก็กอดมารดาไว้แน่นอย่างออดอ้อนเช่นทุกที หากแต่วาจานั่นในเวลานี้ทำให้อวิ๋นถิงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ หลุบตาต่ำลงไม่ได้จ้องมองท่านแม่ทัพใหญ่อีก


ส่วนทางด้านจ้าวเฟิงเยี่ยนก็เช่นกัน นอกจากจะแปลกประหลาดใจที่เจออวิ๋นถิงอยู่ที่นี่แล้ว ยังมีเด็กตัวกะเปี๊ยกไม่กลัวตายนั่นเรียกนางว่าท่านแม่ แถมยังอาศัยอยู่กับบุรุษรุ่นราวคราวเดียวกับนางในบ้านหลังเดียวกัน


ดวงตามังกรมองสตรีร่างเล็ก เด็กชายตัวจิ๋วและหวนจื่อเซียงสลับกันไปมา จู่ๆ หน้าอกก็แน่นตึงคล้ายถูกบีบรัดแรงๆ ลืมแม้กระทั่งจะสูดลมหายใจเข้าไปเสียด้วยซ้ำ!


“อวิ๋นถิง?”


จ้าวเฟิงเยี่ยนเรียกชื่อนางเสียงแผ่วคล้ายเหม่อลอยอยู่บ้าง


หวงจื่อเซียงหันหน้ากลับไปมองสตรีที่ใบหน้าซีดเซียว ในขณะที่อวิ๋นเทียนอี้มองจ้าวเฟิงเยี่ยนด้วยความแปลกประหลาด มือป้อมดึงรั้งแขนเสื้อมารดาเบาๆ


“ท่านแม่รู้จักท่านลุงผีดิบด้วยหรือขอรับ”


หัวคิ้วคนถูกเอ่ยถึงกระตุก เด็กนี่กล้าเรียกเขาว่าท่านลุงผีดิบ?


อวิ๋นถิงใช้มือลูบไล้แก้มป่องนั่นอย่างรักใคร่แต่มิได้ตอบคำถามบุตรชาย ก่อนจะเบือนใบหน้าไปยังภายในบ้าน


“เหมยกั๋ว มาพาอี้เอ๋อร์ไปซื้อหมั่นโถวที”


“แล้วผ้าปักที่ท่านจะนำไป...” เหมยกั๋วหอบผ้าพะรุงพะรังตามออกมาก่อนจะชะงักกึกเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นแม่ทัพบูรพายืนจ้องเจ้านายนางนิ่งด้วยดวงตาดำทะมึน “เจ้าค่ะ”


นางวางผ้าทั้งหมดลงบนโต๊ะตัวหนึ่ง เข้าไปโอบเอาเด็กน้อยออกจากอ้อมกอดมารดา ส่วนทางด้านอวิ๋นเทียนอี้เมื่อได้ยินคำว่าหมั่นโถว ใจก็ลอยออกไปไกล ดวงตากลมเปล่งประกายอย่างถึงที่สุด


หวงจื่อเซียงมองปฏิกิริยาของคนทั้งคู่ที่ยืนทอหน้ากันอย่างหวั่นใจ


“ถิงถิง...”


“พี่เซียงจะไปส่งสุรามิใช่หรือ คนผู้นี้ถิงถิงจัดการเองเจ้าค่ะ”


จ้าวเฟิงเยี่ยนตัวชาวาบยามที่นางเรียกบุรุษตรงหน้าด้วยถ้อยคำสนิทสนมในขณะที่เอ่ยถึงเขาราวกับคนไม่เคย แนบชิดกันถึงเพียงนั้น!


หวงจื่อเซียงทอดมองท่าทีของนางอย่างเป็นห่วง ดวงตาคมเหลือบมอง คนแปลกหน้าผู้นี้อย่างไม่พอใจอยู่บ้าง ในที่สุดก็ยอมพยักหน้าแล้วเดินออกไปด้วยความกระแทกกระทั้น


นึกไม่ถึงว่าขณะที่อวิ๋นถิงช้อนสายตาขึ้นมอง อดีตสามีอย่างกระอักกระอ่วนนั่น เสียงเล็กๆ ของบุตรชายก็ตะโกนมาจากหน้าปากซอย วาจานั่นทำให้ใบหน้าที่มืดครึ้มอยู่แล้วเพิ่มความทะมึนขึ้นอีกหลายส่วน


“ท่านลุงเซียง ท่านจะไปกับอี้เอ๋อร์หรือไม่ขอรับ”


รอจนกระทั่งบริเวณนั้นเหลือกันเพียงสองคน จ้าวเฟิงเยี่ยนจึงขยับกายเข้าไปใกล้นางอีกก้าวหนึ่งโดยที่ร่างบอบบางก็ถอยห่างเขาเพิ่มอีกก้าวเช่นกัน


อวิ๋นถิงหลุบตามองพื้น ใบหน้าปราศจากความรู้สึกใดๆ มีเพียงมือทั้งสองเท่านั้นที่กอบกุมกันไว้อย่างประหม่า พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อหวังบรรเทาอาการตื่นเต้นในอก


นาง...คิดว่านางจะไม่รู้สึกอะไรต่อเขาอีกแล้ว


เปล่าเลย...เพียงแค่สบตาเขาอีกครั้ง ความพยายามทั้งหมดมันสูญเปล่าราวกับน้ำแข็งที่หลอมละลาย!


ถึงกระนั้นนางก็พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเทิ้ม


“โหวเหย่มีธุระอันใดหรือไม่เจ้าคะ”


“เจ้ามิคิดจะยืนคุยกับข้าหน้าประตูนี้หรอกใช่หรือไม่”


น้ำเสียงแฝงไปด้วยความตำหนิติเตียนในขณะที่คนฟังเผลอค้อนเขาด้วยโทสะ สุดท้ายก็ได้แต่จำยอมเชิญให้เขาเข้าไปภายในบ้านอย่างช่วยไม่ได้


จ้าวเฟิงเยี่ยนทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่ง พลันสายตาก็ลอบสำรวจไปรอบๆ อย่างเผลอตัว บ้านหลังเล็กนี้ดูเก่าไปบ้าง แต่ก็ถูกตกแต่ง จัดวางสิ่งของเป็นระเบียบเรียบร้อย ความรู้สึกอบอุ่นแต่เรียบง่ายนี้เหมือนกับความรู้สึกยามสัมผัสเรือนหอมหมื่นลี้ไม่มีผิด


จ้าวเฟิงเยี่ยนมองดูสตรีที่ทิ้งตัวลงนั่งอย่างอ่อนนุ่ม


“อี้เอ๋อร์คือลูกของเจ้า?”


อวิ๋นถิงช้อนสายตาขึ้นมองด้วยท่าทางเรียบเฉย ทว่าภายในใจกลับสับสนวุ่นวายไปหมด


นางเพียงยิ้มเล็กน้อยเท่านั้น


“ใช่”


คราวนี้เป็นจ้าวเฟิงเยี่ยนที่จ้องมองนางคล้ายกับกำลังสืบสวนผู้คน เสียงทุ้มเอ่ยโทนสูงขึ้นเป็นคำถาม


“ลูกของเจ้ากับคนชื่อเซียงผู้นั้น?”


“ท่านคงมิได้อยากทราบเรื่องส่วนตัวของข้าถึงเพียงนั้น” รอยยิ้มเยาะหยันจางๆ และนั่นยิ่งทำให้คนมองกลั้นหายใจเล็กน้อย


นางดูเปลี่ยนไปมากจริงๆ ความอ่อนโยนนุ่มนวลและว่าง่ายแปรเปลี่ยนเป็นท่าทีหยิ่งทะนงและดื้อรั้นอยู่บ้าง


“ลูกของเจ้าเรียกเขาว่าท่านลุง?”


วาจาของเขาทำเอาหัวคิ้วของนางกระตุก เขากำลังคิดสงสัยอะไร ในเมื่อครั้งนั้นเขาเป็นผู้ผลักไสนางกับลูกให้ออกมาเอง ตีให้ตายนางก็จะมิปริปากออกมาให้รู้ว่าอวิ๋นเทียนอี้คือสายเลือดเดียวกันกับเขา!


“โหวเหย่ ท่านคงมิได้มาเพื่อสอบสวนข้ากระมัง”


แม่ทัพบูรพากระตุกริมฝีปากเล็กน้อย แววตานั่นลึกล้ำจนมิอาจคาดเดาความคิดได้ และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเริ่มมีท่าทางไม่พอใจ เขาจึงมิคิดถามเรื่องอื่นอีก


“บิดาของเจ้ามาหาเจ้าที่จวน”


ประโยคนั่นทำให้ใบหน้าที่แฝงความไม่พอใจเมื่อครู่คลายลง กลายเป็นความตื่นเต้นและนัยน์ตาที่ประกายวาบอย่างเห็นได้ชัด


“แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ใด”


“กลับไปแล้ว”


อวิ๋นถิงกระพริบตา ปากก็เม้มเข้าหากันเล็กน้อย เหตุใดถึงได้รู้สึกว่าเขากำลังยียวนนางอยู่กันแน่


“ท่านพ่อได้ทิ้งที่อยู่เอาไว้ให้หรือไม่”


จ้าวเฟิงเยี่ยนโคลงศีรษะ สังเกตเห็บใบหน้าของนางเริ่มแดงก่ำด้วยโทสะแล้วในใจก็นึกอยากกลั่นแกล้งนางอยู่บ้าง ใบหน้าคมคลายลงหลังจากที่ฝังตัวอยู่ในห้วงถมึงทึงมาเนิ่นนาน


“ข้าบอกบิดาของเจ้าว่าจะนำเจ้ากลับไปที่จวน เขาจะมารับเจ้าในภายหลัง”


อวิ๋นถิงฟังคำนั่นแล้วก็นิ่งเงียบ เขามิใช่คนพูดอะไรเลอะเทอะ นั่นทำให้นางวางใจได้เปราะหนึ่งว่าเขามิได้หลอกลวงนาง


หากนางใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังนั่นถือว่าเป็นโอกาสที่ดี แต่สิ่งที่ทำให้นางคิดไม่ตกในตอนนี้คือยังมีบุตรชายอีกหนึ่งคน หากเขาไปที่จวนแม่ทัพจะต้องเจอกับฮูหยินผู้เฒ่าและอนุภรรยาทั้งสองของเขา


รวมไปถึงบุตรของเขากับมู่ลี่เจิน


นางกลัวว่าอวิ๋นเทียนอี้จะถูกทำร้าย อีกทั้งยังกลัวว่าจะถูกเปิดโปงว่าอี้เอ๋อร์คือบุตรชายของเขา นางกลัวว่าเขาจะพรากเอาบุตรชายของนางไป!


เหมือนจ้าวเฟิงเยี่ยนจะล่วงรู้ถึงความคิดของนาง ถึงแม้ภายนอกและการแสดงออกของนางจะดูแปลกไปบ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนเดิมก็คือเขาสามารถอ่านความกังวลใจของนางออก


“ข้าให้เวลาเจ้าคิดหนึ่งคืน วันพรุ่งข้าจะมาเอาคำตอบจากเจ้า”


-------------------------------------------- 

“ท่านตอบตกลงไปหรือไม่เจ้าคะ”


“ถิงถิง...เจ้าคิดให้ดีเถิด คนผู้นั้นอาจหลอกลวงเจ้าอยู่ก็ได้!


หลังจากที่นางตัดสินใจเล่าข่าวของบิดาให้เหมยกั๋วและหวงจื่อเซียงฟัง ทั้งสองต่างตะโกนใส่นางเสียงดังจนนางทำได้เพียงทอดถอนหายใจอย่างคิดไม่ตก


หวงจื่อเซียงทิ้งร่างพิงไปกับหมอนอิง ใบหน้าขบคิดเช่นกัน เอ่ยรำพันราวกับไม่เชื่อหูตัวเองอยู่บ้าง


“คนผู้นั้นคือเป่ยเว่ยโหว แม่ทัพทิศบูรพาจริงๆ น่ะหรือ”


ถึงว่าเล่า...เหตุใดเขาถึงรู้สึกไม่ถูกชะตากับหมอนั่นตั้งแต่แรกเจอ ที่แท้เขาก็คือจ้าวเฟิงเยี่ยน ผู้เป็นอดีตสามีของอวิ๋นถิง แถมยังเป็นบิดาแท้ๆ ของอวิ๋นเทียนอี้อีกด้วย!


“ข้าเองก็ยังคิดไม่ออกว่าควรทำอย่างไร”


อวิ๋นอิงทำสีหน้าขบคิด ดูจากกิริยาของเขาในวันนี้หากมิกลับเข้าเมืองหลวงไปด้วยกันเห็นทีนางก็มิมีความหวังจะได้พบครอบครัวแน่นอน


เหมยกั๋วถอนหายใจ


“ไม่ว่าท่านจะตัดสินใจอย่างไร ข้าจะร่วมไปกับท่าน”


หวงจื่อเซียงใบหน้าอึมครึมเล็กน้อย ท่าทีทะเล้นสุขุมเช่นปกติได้หายไปแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงใบหน้าของชายผู้หนึ่งที่มีความกังวลใจเป็นอย่างมาก มือทั้งสองกอดอกเข้าหากันนิ่ง


หากอวิ๋นถิงตัดสินใจเดินทางไปกับเป่ยเว่ยโหว เช่นนั้นก็มิต่างอะไรกับการที่เขาจะถูกพรากอวิ๋นถิงไปจากชีวิต อีกอย่างหมอนั่นเป็นถึงแม่ทัพผู้ได้รับการโปรดปรานจากฮ่องเต้ คิดอย่างไรเขาก็ไม่มีทางต่อกรได้เลย!


แต่ถึงเป็นเช่นนั้นเขาก็ยังมีอีกวิธีหนึ่ง


นัยน์ตาคมทั้งสองกระกายวาบดูน่ากลัวขึ้นแวบหนึ่งก่อนที่จะหายไปอย่างรวดเร็ว


“นี่เป็นโอกาสที่ดีที่เจ้าจะได้เจอครอบครัว เข้าเมืองหลวงไปกับเขาเถิด ข้าจะไม่ปล่อยให้เขาแย่งชิงอี้เอ๋อร์ไปจากเจ้า สักวันข้าจะนำเจ้า เหมยกั๋ว และอี้เอ๋อร์กลับมาอยู่ด้วยกัน”


อวิ๋นถิงมองใบหน้าอีกฝ่ายด้ายความตื้นตันและเคารพยิ่ง เขาทำให้นางรู้สึกกลายเป็นน้องสาวเขาไปแล้วจริงๆ


“พี่เซียง...ท่านต้องดูแลตัวเองด้วย ข้าจะหาโอกาสมาเยี่ยมท่าน”


-----------------------------------

ถิงถิงเปลี่ยนไปแล้วเด้อออ ใครกลัวว่านางกลับจวนแล้วจะถูกทำร้ายอีกบอกได้เลยค่ะ งานนี้ยอมโดนตีให้ตายดีกว่าถูกฮูหยินผู้เฒ่ารังแก! 

ฝากติดตามด้วยนะคะ ขอขอบคุณทุกๆ กำลังใจค่าา


ปล. เรื่องนี้นางเอกไม่ได้มีการข้ามภพข้ามชาติใดๆ น้าาา ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.817K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

967 ความคิดเห็น

  1. #955 preya54629 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 10:03
    นางเอกตกลงรักลูกรักพ่อแม่รึรักแต่ตัวเองอะ รุ้ว่าเขาทำขนาดนั้นแต่ไม่จำยังจะกลับไปอีก เพราะรักผัวมากว่างั้น เอาลูกไปให้เขาแกล้งเอาตัวเองไปทรมานต่อเห็นแก่ตัว คิดว่าตัวเองทนได้คนอื่นก้อต้องทนได้เหมือนตัวเองว่างั้น เบื่อนางมาก นิยายสนุกค่ะแต่เบื่อนางเอก
    #955
    0
  2. #946 phetlada1990 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 15:09
    กลับไปด้วยจริงเรอะ ไม่ห่วงตัวเองจะโดนรังแกอีกก็ห่วงลูกบ้่างเถอะ คิดน้อยเกิ้นแม่คุณคนดี ถ้าโดนแม่ผัวใจทรามนั้นแย่งลูกไปได้จะไม่สงสารเลยนะ ท่านแม่ทัพก็อีกคนเก่งแต่เรื่องรบรึไง ไล่เขา หย่าเขาไปแล้วมีหน้าอะไรทำเหมือนหึงหวงในตัวคนอื่นเขาอีก หึ?
    #946
    0
  3. #943 Mimee-Mookky (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 12:38
    โง่ซ้ำซากตริงๆนั่นแหละกลับไปง่ายเกิ๊น
    #943
    0
  4. #921 Benyapa jalao (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 13:29
    งงตรงที่มีคนบอกเเม่ทัพจะไปรบเลยห่วงนางเอกกลัวโดนรังเเก เเต่จริงๆควรวางเเผนให้ดีกว่านี้ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆคือพระเอกค่อนข้างโง่ไม่รอบคอบ เป็นถึงเเม่ทัพเเต่ดูคนไม่ออก เหมือนสุดท้ายก็จะค่อยๆเเก้ตัวให้พระเอกบอกพระเอกมีเหตุผล เหมือนนิยายที่นางเอกโดนพระเอกข่มขืนสุดดีกันเฉย
    #921
    0
  5. #920 Benyapa jalao (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 13:25
    ทำเรื่องเเย่ๆกับเขาเเล้วมาทำเป็นนั่งสอบสวนคนอื่นมาเล่นเเง่เ-้ยไรตอนนี้
    #920
    0
  6. #919 Benyapa jalao (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 13:24
    อิเเม่ทัพเ-้ยนี่ทำเเย่ๆกับนางเอกเเทบตายสุดท้ายกลับไปคืนดีokจ้าาาา
    #919
    0
  7. #918 Benyapa jalao (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 13:23
    กลับไปหาพ่อพอป่ะ
    #918
    0
  8. #819 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 14:01

    คือไม่ต้องการให้กลับไปคืนดีและไม่ยกลูกให้ด้วย

    #819
    0
  9. #790 warinps (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 20:20
    สุดท้ายก็แพ้ใจตัวเอง หาเหตุผลให้ตัวเองจนได้
    #790
    0
  10. #726 Katieairy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 11:46
    โง่ซ้ำโง่ซาก
    #726
    0
  11. #693 Airika_Catcha (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มกราคม 2563 / 23:11
    ไม่เข้าใจนางเอก รักอะไรถึงตามืดบอดขนาดนั้นเนี่ย ขัดใจ
    #693
    0
  12. #647 love lesson (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 19:25
    แม่เลี้ยงเดี่ยวมีใครยอมกลับไปหาผัวเก่าที่ทิ้งบ้าง?
    #647
    1
  13. #606 Airzaa1810 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 00:14
    น้องยอมง่ายจัง
    #606
    0
  14. #592 bombim33499 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 21:26
    โง่ต่อไปจร้า เรื่องอื่นไม่แต่เรื่องผู้ชายนี่โง่โง
    #592
    0
  15. #573 Jaree.j (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 22:32
    นางเอกโง่ดีจัง อ่อนแอมากด้วย 555555555 ตลก
    #573
    0
  16. #534 Nam-aoyAoy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 10:01
    ใจง่ายตามไปอีก ไปอยู่ในฐานะอะไร ขนาดเมียเอกยังเอาตัวไม่รอด นี่ผู้อาศัย มีหัวคิดบ้างมั้ยตลกอ่ะ พ่อก็ไม่ได้ให้ที่อยู่ไว้ อยู่ที่นี่-ผัวเก่าก็บอกได้ถ้าพ่อมาหา สรุปนางเอกมันง่าย และโง่
    #534
    0
  17. #494 PaPa9 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 15:47
    แล้วทำไมนางไม่รออยู่ที่นี่ถ้าท่านพอมาก็ให้ท่านแม่ทัพมาบอกนางก็น่าจะพอแล้ว สรุปนางเอกที่ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปนางกลับไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่นิด
    #494
    1
    • #494-1 Nam-aoyAoy(จากตอนที่ 11)
      27 ธันวาคม 2562 / 09:58
      คิดเหมือนกันค่ะ นอกจากโง่ แล้วยังใจง่ายไป หมดอรรถรสในการอ่านเลย
      #494-1
  18. #425 dreammiing (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 22:00
    โธ่วววว ไรท์เตอร์เขียนนางเอกมาให้คนด่าใช่ไหม หรือคิดมุกไม่ออก เลยเอาเข้าบ้านหลัวไปให้ตบตีกับเมียน้อย พ่อมาหา ทิ้งที่อยู่ให้พ่อตามมาหาอีกที่ก็ได้ จะลงนรกไปทำไมมมมม !!!!!
    #425
    0
  19. #351 นักอ่านคนหนึ่ง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 20:46

    เลี้ยงลูกเองมาได้ตั้ง4ปีจะมีหรือไม่มีพ่อก็ไม่เห็นจะต่างกันตรงไหน​ ผู้ชายแบบนี้มีอะไรให้รักกันไม่เข้าใจ​ ถ้าเค้ารักนางจริงก็คงไม่ทำร้าย​ ถ้ารักลูกจริงตอนที่บอกว่าท้องไม่เห็นจะสนใจเลย​ ดูจากท่าทางตอนที่บอกว่าท้อง​ ฉลาดเก่งถึงขนาดขึ้นเป็นแม่ทัพได้ไม่มีทางที่จะไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงท้องจริงๆดูจากท่าทางของผู้หญิงกับหมอก็รู้แล้วออกจะชัด​ ก็แค่ไม่ยอมรับเลยหาเหตุผลมาบอกปัด​ ว่าฉันไม่รู้ฉันคิดว่าเธอแค่โกหกเพราะอยากอยู่ต่อ​ จริงๆในใจคือรู้อยู่แล้ว​ แน่ใจมากว่า-ผู้ชายเนี่ยไม่ได้รักผู้หญิงจริงเพราะถ้ารักแต่มีเหตุผล​จำเป็นทำให้ต้องหย่า​ ก็น่ามอบเงินทองสำหรับตั้งตัวให้​ หรือไม่ก็ ส่งคนตามประกบคอยดูแลจนผู้หญิงกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย​ ด้วยอำนาจของแม่ทัพ​ สิ่งเหล่านี้ง่ายเสียยิ่งกว่าง่าย​ ที่ไม่ทำก็เพราะไม่ใส่ใจมากกว่า​ ป่านนี้แล้วมาทำเป็นรัก​ ทำเป็นใส่ใจ​ อ้างนั่นอ้างนี่​ ไม่น่าเชื่อถือสักนิด​ ถ้าผู้หญิงคิดไม่ไ่ด้ กลับไปรักผู้ชายยอมให้อภัย​ ยอมให้เด็กที่เกือบจะตายไปแล้วแต่รอดมาได้เพราะน้ำใจของผู้ชายอีกคน​ เรียก-สารเลวนี่ว่า​ พ่อ​ อ้างว่ายังไงก็สายเลือดเดียวกันเป็นคนให้กำเนิด สาธุ​ เอาที่สบายใจเลย​ ใจง่ายชะมัด​ มิน่าถึงโดนคนอื่นโขกสับทำร้ายตลอด​ สงสารเด็ก​ ชะตาข้างหน้าไม่น่าจะดีเท่าไร​ เว้นแต่นางจะเปลี่ยนตัวเอง​ ไร้หัวใจรัก​ ไร้เมตตา​ต่อคนบ้านนั้นให้ถึงที่สุด​ ต่อให้นางกลายเป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจแค่ใหน​ บอกตามตรงว่า​ น่าชื่นชมกว่าเยอะ​ แบบเยอะมากๆ​ -​--นี่เป็นความคิดเห็นของนักอ่านคนหนึ่งท่านใดไม่เห็นด้วยไม่ชอบใจ​ ได้โปรด​มองผ่านไปต่างคนต่างอยู่​ น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง​ ขอบคุณ

    #351
    1
    • #351-1 WSWISA(จากตอนที่ 11)
      23 ธันวาคม 2562 / 18:47
      เนี้ยโดนใจจจจ
      #351-1
  20. #332 ลีโอแตงโมดีโด้ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 23:49
    ขนาดนี้ด้อเปลี่ยนเรือเถอะ ลูก4ขวบแล้ว ถ้ารักคงตามนานแล้วล่ะ
    #332
    0
  21. #310 puuk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 15:54

    กลับไปทำไมไม่เข้าใจ

    #310
    0
  22. #264 Cakelava_Chocolate (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 14:57
    นี่นางเอกอาจมีควายสิงอยู่รึเปล่า​ ดูโง่มากๆอะคิดน้อยเหลือเกิน​ คืองงมากไม่ได้เป็นอะไรกับผัวเก่าแล้วเขามารับก็จะกลับไปงี้บอกพ่อจะมาหาคือบอกผ.เก่าไปสิให้บอกว่าตัวเองอยู่ไหนแค่พ่อตัวเองถ้าหาทางติดต่อไม่ได้ก็ดักดานทากนะสมองอะ​ อ่านแล้วขัดใจหับความเต่าถุยของนางเอกมากสนิมสร้อยในเรื่องโง่ๆเก่งมาก​ คือถ้ายังให้คู่กับ.เก่าคือจบเลยนะ​ เหตุผล​โง่ๆมาก
    #264
    0
  23. #259 ปารมี (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 06:45

    เป็นผัวที่เ-้ยสุดๆ เป็นพ่อที่แสนเลว สันดานเห็นแก่ตัว ควรจะเอามีดเสียบมันให้ตาย

    #259
    0
  24. #233 natthaploy98 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 14:48
    รอค่าา
    #233
    0
  25. #232 Wonderryy_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 10:55
    ฮือออออออ แย่ที่สุดเลย ไม่ชอบพี่เซียง แต่พี่เซียงก็คือคนทั่วๆไปนี่แหละ เข้าใจว่ารักนาง แต่ก็รู้อยู่ว่านางไม่รักอะ พี่เซียงเลิกสร้างความวุ่นวาย!!!! รำคาญ!

    ส่วนถิงถิง ไม่ต้องคิดมากหรอก บ้านนั้นไม่มีบุตร เฮ้อ ถ้าถิงถิงไปแล้วบอกว่ามีบุตรก็จบ เขากำลังอยากได้ เคป้ะ
    #232
    0