ชายาบรรณาการ

ตอนที่ 6 : 第三集 : ในที่สุดบรรณาการชิ้นนี้ก็...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    12 ม.ค. 62

                คัน...


                เหตุใดถึงได้คันเช่นนี้นะ...


                คิดได้เช่นนั้นก็เริ่มขยับตัวยุกยิก มือทั้งสองเอื้อมไปเกาทั่วใบหน้าและลำตัวอย่างอดใจไม่อยู่ เพียงพริบตาเดียวเสวี่ยซุนเป่าก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างตกใจ มือไม้ปัดเศษดินที่เปื้อนตามใบหน้าออกอย่างแสนชัง เมื่อคืนจำได้ว่านางร้องไห้จนเหนื่อยแล้วก็เผลอหลับไป มิน่าเชื่อว่านางจะตกอยู่ในห้วงนิทราลึกเสียจนไม่รู้ตัวว่ามีแมลงตัวเล็กๆ มากัดเนื้อตัวนางจนบวมเป่งแถมระคายกายยิ่ง!


                “กรี๊ดดดด” เสียงเล็กแหลมก้องกังวานพลางลุกขึ้นกระโดดอยู่กับที่


                “องค์หญิง! เป็นอันใดหรือเพคะ”


                เสียงเรียนที่แฝงไปด้วยความตื่นตระหนกดังมาแว่วๆ ก่อนที่ประตูกระโจมจะถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างของสองสตรีก้าวเข้ามาอย่างร้อนรนยิ่ง


                “พวกเจ้า!” ริมฝีปากคลี่ยิ้ม นัยน์เนตรประกายเจิดจ้าด้วยความดีใจ


                “องค์...หญิง?”


                หรงฮวาและอู๋เสวียนชะงักมองภาพตรงหน้าอย่างมิเชื่อสายตาถึงกับขนาดใช้มือเล็กทั้งคู่ของตนเองตีแก้มจนเสียงดังเพี๊ยะ เนื้อตัวขององค์หญิงสิบสองเต็มไปด้วยเศษดินทราย ผมเผ้าที่เคยสยายงดงามกับเกาะเป็นก้อนแข็งๆ ใบหน้าที่เคยบรรจงแต้มชาดประแป้งเหลือเพียงความมอมแมม แถมยังมีเม็ดแดงๆ บวมเป่งอีกเกือบสิบจุด อาภรณ์ชิ้นดีเปรอะเปื้อนจนแทบนึกเนื้อผ้านุ่มนิ่มในกาลเก่าไม่ออก


                “มองอันใด! ช่วยข้าแกะโซ่เส้นนี้เร็วเข้า!


                “เพคะ...เพคะ”


                นางกำนัลทั้งคู่ละความแปลกใจของตนเองออกก่อนจะรีบเข้ามาหาพลางใช้กุญแจปลดพันธการเจ้านายไว้อย่างง่ายดาย ทันทีที่องค์หญิงน้อยได้รับอิสระ ร่างเล็กๆ ก็หมุนกายไปมาอย่างเบิกบาน ลืมความไม่สบายกายไปเสียสิ้น


                “พวกเจ้ามาได้อย่างไร โจรผู้นั้นมิอยู่หรอกหรือ” เมื่อได้สติเสวี่ยซุนเป่าจึงเขย่งเท้าถามหรงฮวาอย่างแตกตื่น ดวงตากลมโตเหลือบไปมองทางเข้ากระโจมเป็นระยะๆ ตามสัณชาตญาณ


                “องค์หญิง...”


                “ไม่อยู่ก็ดีแล้ว เร็วเข้า! รีบไปจากที่นี่กัน”


                องค์หญิงสิบสองใช้มือทั้งสองคว้าท่อนแขนนางกำนัลคนละข้างก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินออกไป ทว่าหรงฮวากลับรั้งข้อมือเล็กๆ เอาไว้พลางเปล่งวาจาด้วยความเนิบช้า


                “องค์หญิง...ฟังหม่อมฉันก่อนเพคะ”


                “มีอันใดค่อยกล่าวเถิด! ขืนช้ากว่านี้อีกครึ่งเค่อ มีหวังโจรชั่วร้ายผู้นั้นสังหารพวกเราแน่”


                เสวี่ยซุนเป่าโคลงศีรษะเร็วๆ เป็นการยืนยัน ทว่าเพียงก้าวขาไปได้อีกสองก้าว ประตูกระโจมก็ถูกเปิดออกจนคนนำทัพหนีเมื่อครู่สะดุ้งโหยง มืออ่อนนุ่มปล่อยจากนางกำนัลอย่างลืมตัว


                “เจ้า!  นางยกมือขึ้นชี้ใบหน้าที่ยังคงความดุร้ายไม่เสื่อมคลาย หากแต่บุรุษตรงหน้ากลับเพียงปรายตามองนางเพียงชั่วครู่เท่านั้น ก่อนจะละสายตาไปยังอาวุธที่กองรวมกันอยู่มุมหนึ่ง


                เสวี่ยซุนเป่ามองตามสายตาของเขา แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง


                “เจ้าโจรชั่วช้า!


                ร่างบางรีบวิ่งผลุนผลันเข้าไปประกบอาวุธก่อนจะเอื้อมมือหยิบกระบี่เล่มหนึ่งขึ้นมา แม้องค์หญิงน้อยจะซวดเซไปเพราะความหนักของสิ่งอันตรายนั่น แต่แล้วนางก็พยายามใช้มือทั้งสองข้างพยุงไว้ในมือ ซ้ำร้ายยัง แบกเข้ามายืนประจันหน้ากับเขาด้วยท่าทีทุลักทุเล


                “ข้ามิยอมให้เจ้าทำอะไรข้ากับพี่สาวทั้งสองของข้าแน่”


                แม้ปากจะเอ่ยวาจาไปเช่นนั้น แต่ตอนนี้หน้าผากทั้งสองเริ่มมีเหงื่อซึม


                เหตุใดถึงได้หนักเช่นนี้กันนะ!


                ซย่าเฉียวอี้มองคนตรงหน้าด้วยแววตามืดมิด ความลุ่มลึกราวราตรีในรัตติกาลที่จมดิ่งไปไม่แม้จะเปิดเผยอารมณ์ของเจ้าของนั่นทำให้นางเริ่มกลืนน้ำลายดังเอือก


                “สตรีน่ารำคาญ”


                เคร้ง!!


                เพียงพริบตาเดียวกระบี่ในมือของนางก็ลอยหวือไปกระทบกับพื้นจนส่งเสียงดัง เสวี่ยซุนเป่าดูอาวุธที่เตรียมตัวจะใช้ต่อสู้กระเด็นไปไกลหลายจั้งก็ได้แต่ยืนมองตัวชา เมื่อครู่นี้นางเห็นเพียงมือข้างหนึ่งของเขายื่นออกมาข้างหน้ารวดเร็วราวกับพายุ แต่แล้วจู่ๆ ความหนักบนมือทั้งสองก็หายไปท่ามกลางอากาศ


                เมื่อกี้มันอะไรกันน่ะ...


                “เจ้าทั้งสอง ยังไม่รีบพานายของเจ้าออกไปอีก”


                ซย่าเฉียวอี้ไม่แม้แต่จะสนใจพิศมองใบหน้าซีดๆ ของ ว่าที่ชายากลับเบนสายตาไปยังนางกำนัลทั้งสองที่คุกเข่าอยู่กับพื้นตัวสั่นงก


                “ไปเถิดเพคะองค์หญิง”


                อู๋เสวียนกระตุกแขนเล็กๆ พลางกึ่งลากกึ่งเดินไปข้างหน้า เจ้านายที่กำลังตกอยู่ในความงุนงงก็ได้แต่เดินตามออกไปโดยดี แต่ดวงตากลมโตก็มิวายเหลือบหันมามองแผ่นหลังกว้างขวางอันแสนน่าสะพรึง


                ภายหลังสิ้นเสียงเจื้อยแจ้วของสตรีหายไปไกล ร่างสูงตระหง่านยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นเผยร่องรอยแห่งความลังเลแวบหนึ่งก่อนที่มันจะหายไปอย่างรวดเร็ว


                “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ...””


                ฝูจิ้งสาวเท้าเข้ามาหา แววตายังคงแสดงความไม่แน่ใจ


                “เจ้านำทหารของพวกนางไปรออยู่แล้วหรือไม่”


                “พ่ะย่ะค่ะ...ห่างจากค่ายไปสิบลี้ ทหารของหยวนโหย่วกำลังรอองค์หญิงของพวกเขาอยู่พ่ะย่ะค่ะ” กล่าวรายงานอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ก็ยังมิวายปรายสายตามองอีกฝ่ายเล็กน้อย


                ไม่คิดมาก่อนเลยว่าแค่ต้องการ สลัดชายาออกจากชีวิตท่านอ๋องถึงกับยอมทำผิดธรรมเนียมยอมเป็นกบฏไปเสียเองเพื่อหวังให้ เครื่องบรรณาการยินยอมกลับเมืองหยวนโหย่วไปโดยดี โดยที่ จวิ้นอ๋องแห่งไห่หมิงมิได้ผิดวาจาสัตย์ต่อฮ่องเต้ อย่างมากเพื่อแสดงความรู้สึกผิดแล้ว หยวนโหย่จะต้องส่งบรรณาการชิ้นอื่นมาแทนองค์หญิงวัยเยาว์ผู้นั้นเพื่อแสดงความรู้สึกผิดที่นางตื่นกลัวเมืองเหนือแล่นกลับไปก่อนเข้าพิธีวิวาห์


                “แล้วคนของเราเล่า”


                “ทหารของถังเฟิ่งห้าสิบนายกำลังเดืนทางตามประกบโดยรอบอยู่แล้วเช่นกัน กระหม่อมกำชับอย่างดีว่าต้องส่งองค์หญิงสิบสองให้ถึงเมืองหยวนโหย่วแล้วจึงจะกลับมาได้พ่ะย่ะค่ะ”


                “ดี!” กล่าวแค่นั้นก็สะบัดตัวเดินออกไปจนปลายอาภรณ์พลิ้วไหว มิได้หลงเหลือความอาลัยอาวรณ์แม้แต่นิดเดียว


กลับมาอัพแล้วค่าา คิดถึงท่านอ๋องสี่ของไรท์บ้างไหม ^___^

ตอนหน้ามาติดตามกันต่อค่ะว่าแผนที่ท่านอ๋องวางไว้จะจบสวยหรือเปล่า 555

ขอบคุณทุกๆ คนที่ติดตามค่าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

71 ความคิดเห็น

  1. #20 pu0506 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 18:23

    ไรท์กลับมาแล้ว คิดถึงจัง คิดถึงอ๋องสี่ที่สุด
    #20
    2
    • 15 มกราคม 2562 / 19:54
      ขอบคุณมากๆ เลยค่าาาา
      และขอโทษมากจริงๆ ที่หายไปเลย
      ช่วงนี้พอจะได้เวลากลับคืนมาปั่นแล้วค่ะ ฮ่าา
      #20-1
    • #20-2 pu0506(จากตอนที่ 6)
      15 มกราคม 2562 / 20:35
      ไม่อยากรอแล้วอ่ะ.
      อยากได้อีบุ๊คมาครอบครองจังเลยไรท์
      #20-2
  2. #19 MoMe (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 22:50

    สนุกมากเลยค่าาา รอติดตามนะค้าาไรท์

    #19
    1