ชายาบรรณาการ

ตอนที่ 12 : 第六章 : โจรปะทะโจร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    31 พ.ค. 62

                “เสื้อผ้าสองชุดนี้ นายท่านให้เตรียมมาให้แม่นาง” นายทหารผู้หนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ อู๋เสวียนรับมาถือไว้ในมือทว่าก็ยังแอบปรายตามองอย่างแปลกใจมิได้ เสียงทุ้มจึงเอ่ยสำทับ “ที่นี่มิมีเสื้อผ้าสตรี”


                “ข้าเข้าใจแล้ว”


                องค์หญิงน้อยพยักหน้าหงึกหงักพลางคะยั้นคะยอให้คนสนิทรีบผลัดเปลี่ยนชุดให้ด้วยอาภรณ์ของนางตอนนี้เหนอะหนะยิ่ง แถมน้ำที่ซึมไปทั่วเส้นด้ายทำให้ชุดหนักอึ้งกว่าปกติอีกต่างหาก


                เสวี่ยซุนเป่าหันมองรอบๆ และพบว่าที่พักใหม่ของนางอยู่ห่างจากสถานที่ที่ถูกนาง วางเพลิงไม่ไกลนัก แต่ดูเหมือนว่าทหารที่คุ้มกันบริเวณนี้ดูน้อยลงอย่างไรชอบกล หากแต่ผู้ที่ประจำตำแหน่งต่างๆ ก็มิได้แสดงท่าทีมีพรุธแต่อย่างใด หรืออาจเป็นเพราะเจ้าโจรผู้นั้นคงคิดว่าอย่างไรเสียพวกนางก็มิสามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้ จึงถอนกำลังคนเฝ้าออกกระมัง


                ทันทีที่เสื้อคลุมเนื้อหยาบสวมทับลงมาบนตัวเสวี่ยซุนเป่าก็เบ้ปากเสียคราหนึ่ง ยามนี้นางและอู๋เสวียนผัดเปลี่ยนอาภรณ์ด้วยเสื้อผ้าของบุรุษสีเข้ม ผิวบอบบางที่เคยต้องเพียงผ้าแพรไหมนุ่มนิ่มรู้สึกระคายยิ่งจนต้องใช้นิ้วยาวเรียวลูบผิวขาวดุจหิมะนั่นเบาๆ


                คนผู้นั้นช่างไร้รสนิยมเหลือเกิน!


                “อดทนสวมชุดนี้ไปก่อนเถิดเพคะ”


                “เฮอะ” เสวี่ยซุนเป่าถอนหายใจพลางก้มลงมองชายเสื้อคลุมตัวนอกที่ยาวลากพื้น


                ทว่าก่อนที่ทั้งคู่จะได้สนทนากันไปมากกว่านั้น เสียงเอะอะโวยวายที่ดังออกมาจากนอกทำให้องค์หญิงตัวน้อยต้องยกชายผ้าขึ้น แง้มดูอย่างสนอกสนใจ ภายนอกทหารหลายนายวิ่งกรูกันไปยังหน้าค่ายด้วยสีหน้าแตกตื่น


                “เกิดอะไรขึ้น”


                “หรือว่า...หรือว่าจวิ้นอ๋องจะมาช่วยพระองค์แล้ว” อู๋เสวียนเอ่ยอย่างดีใจ


                ทางด้านคนฟังตาเป็นประกาย หันไปพยักหน้าให้นางกำนัลเสียคราหนึ่งก่อนจะสาวเท้าออกไปภายนอกอย่างรวดเร็ว ด้วยชุดสีเข้มเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ภายในค่ายทำให้ทั้งคู่มิเป็นที่สะดุดตา ใช้เวลาเพียงไม่นานทั้งสองก็ปรากฎอยู่แนวหน้าของค่าย เสียงฝีดาบและร้องโหยหวนแผ่ขจรมาอย่างน่ากลัว ภาพตรงหน้าทำเอาฝีเท้าเล็กๆ สองคู่ผ่อนกำลังลงอย่างไม่รู้ตัว


                “องค์หญิง...พวกเขาใช่จวิ้นอ๋องหรือเปล่าเพคะ”


                “ข้าจะรู้ได้อย่างไร”


                เสวี่ยซุนเป่าดึงแขนคนสนิทเปลี่ยนทิศทางไปหลบหลังต้นไม้ต้นหนึ่ง


                การสู้รบตรงหน้าทำให้นางลอบกลืนน้ำลาย ร่างกายสั่นสะท้านอย่างมิรู้ตัว ถึงแม้ตนเองจะมีพี่ชายหลายคน เคยตามไปดูการประลองยุทธ์หลายครั้งก็ตาม แต่นางก็มิเคยเห็นการต่อสู้ที่เจิ่งนองไปด้วยเลือดเช่นนี้มาก่อน


                ท่ามกลางฝุ่นที่คละคลุ้ง ฝีดาบยังคงประทะดื่มเลือดอย่างกระหาย กลิ่นคาวโลหิตทำให้สตรีทั้งสองเริ่มวิงเวียนจนต้องเบือนศีรษะหนีไปทางอื่น


                “องค์หญิงหยวนโหย่วอยู่ที่นั่น!


                “แย่แล้ว! แย่แล้วเพคะ!


                อู๋เสวียนรีบดึงมืออีกฝ่ายให้ออกวิ่งเมื่อเห็นชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งจ้องมองมาที่ต้นไม้ใหญ่ที่พวกนางหลบซ่อน ทันทีที่บุรุษผู้นั้นร้องตะโกนคนทั้งสองก็ตกเป็นเป้าสายตาทันที


                “เดี๋ยวก่อน!” เสวี่ยซุนเป่ารั้งร่างอยู่กับที่ มองดูคนที่เริ่มเคลื่อนมาทางพวกนาง น้ำเสียงตระหนกเอ่ยเบา “หากเป็นคนของจวิ้นอ๋องแล้ว...” มิทันได้พูดจบประโยค สีหน้าถมึงทึงของบุรุษผู้หนึ่งที่แสดงโทสะออกมาเต็มดวงตาทำให้นางหยุดวาจา


                “แล้ว...?”


                “หนี! หนีเดี๋ยวนี้ คนผู้นั้นสังหารพวกเราแน่!


                ใช่แล้ว! นางลังเลว่าจะใช้ช่วงเวลานี้หลบหนีไปหรือรอให้ว่าที่เจ้าบ่าวของนางมาช่วยดี หากแต่มิทันคิดอันใดให้มากความ บุรุษที่ขี่ม้าเข้าหานางและใกล้เข้ามามากที่สุดมิใช่จวิ้นอ๋องสวมเกราะเหล็ก หากแต่เป็นเจ้าโจรชั่วร้ายที่ทำให้นางตกอยู่ในสภาพกลืนมิเข้าคายมิออกเยี่ยงนี้ อีกทั้งสีหน้าอาฆาตแค้นที่จ้องมองมาที่นางเต็มไปด้วยไอสังหารจนขนเส้นเล็กลุกเกรียว ขืนยืนบื้อรออยู่ตรงนี้พวกนางได้กลับบ้านเก่าแน่นอน!


                “น่าตายนัก! พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!


                ซย่าเฉียวอี้แผดเสียงคำราม มือหนึ่งกระตุกบังเหียนตามร่างผู้หญิงน่าตายผู้นั้น ส่วนอีกมือก็กวัดไกว่กระบี่อย่างช่ำชอง


                ดวงตาคมกริบมองไล่หลังสตรีทั้งสองที่ยกชายกางเกงที่ใหญ่เกินตัวขึ้นออกแรงก้าวไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล ผมดำขลับถูกรวบตึงไว้สะบัดไปมา เวลาเพียงอึดใจเดียวเท่านั้นอาชาตัวใหญ่ใกล้พวกนางแค่เอื้อม แต่ก่อนที่มือเขาจะเอื้อมไปถึงนาง เสียงร้องฮี่ๆ ก็ดังขึ้นพร้อมกับขาหน้ายกขึ้นจนซย่าเฉียวอี้ต้องเอื้อมไปรั้งแผงคอไว้มั่น อีกมือกระตุกบังเหียนเพื่อควบคุมเจ้าสัตว์ตัวใหญ่มิให้สลัดเขาตกลงไป


                เป็นเพราะความสนใจของเขาถูกดึงดูดไว้ที่นางเสียจนหมดจนทำให้เขาพลั้งพลาดจากการลอบโจมตีจากทางด้านข้าง


                ขาข้างหนึ่งของอาชาไนยถูกคมดาบฟาดฟันเอาเสียแล้ว...


                “บัดซบ!” นี่เป็นอาชาพันธุ์ดีจากยุโรปที่ฮ่องเต้ทรงประทานให้เมื่อครั้งจับศึกครั้งแรก...เกรงว่าในแผ่นดินไห่หมิงนี่มีเพียงตัวเดียวเองกระมัง!


                อ๊ากกกก!!


                เสียงร้องโหยหวนที่ตามมาด้านหลังพร้อมๆ กับเสียงฝีเท้ากุบกับที่หายไปทำให้เสวี่ยซุนเป่าเผลอหันไปมองอย่างลืมตัว หากแต่ขาเรียวเล็กทั้งสองยังคงสลับวิ่งไปข้างหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ ภาพที่เห็นเขากำลังต่อสู้อยู่อย่างหัวเสียทำเอานางลอบถอนหายใจ


                “อ๊ะ”


                “องค์หญิง”


                และแล้วด้วยความที่เอาแต่วิ่งมิดูทางข้างหน้าทำให้นางชนของแข็งๆ จนทรงตัวไม่อยู่ ร่างอรชรหล่นตุ้บกองอยู่บนพื้น ส่วนอู๋เสวียนเองก็รีบหมุนกายเข้าไปประคององค์หญิงที่ใช้นิ้วลูบจมูกแดงๆ


                “องค์หญิงสิบสอง” เสียงทุ้มที่แฝงไปด้วยกลิ่นอายโหดเหี้ยม


                “เจ้ามาช่วยข้า?”


                เสวี่ยซุนเป่าพยุงร่างขึ้นมาช้าๆ มองดูร่างฉกรรจ์ที่สูงกว่านางหลายเท่า บริเวณหางตามีริ้วรอยเป็นริ้ว บ่งบอกว่าชายผู้นี้อายุไม่น้อยแล้ว


                “ช่วย?” น้ำเสียงสูงเชิงเป็นคำถามเล็กน้อย “ฮ่าๆ แน่นอนองค์หญิง หากจวิ้นอ๋องสิ้นชีพเมื่อใด ข้าจะส่งท่านกลับไปหาบิดามารดาของท่านทันที”


                แย่แล้ว!


                ในใจของนางร่ำร้องเพียงประโยคนี้ ว่าที่เจ้าบ่าวมิส่งคนมาตามหามิว่า แต่เวรกรรมอันใดถึงทำให้หนีโจรชั่วกลุ่มหนึ่งมาพบปะกับอีกกลุ่มหนึ่ง


                มิต้องรอคำสั่งอู๋เสวียนรีบคว้ามือนิ่มกระตุกให้ออกวิ่งทันที แต่ด้วยความที่นางต้องใช้อีกมือหนึ่งยกชายกางเกงขึ้นอย่างยากลำบาก ทำให้บุรุษที่ส่งเสียงหัวเราะอย่างได้ใจคว้าร่างอรชรไว้ก่อนจะบีบท่อนแขนเล็กไว้อย่างเต็มกำลัง อู๋เสวียนที่ออกตัววิ่งไปก่อนหน้านั้นจึงได้หันมาเบิกตากว้าง รีบสาวเท้าเข้ามากระโดดคล้องคอชายผู้นั้นอย่างไม่คิดชีวิต ด้วยความตกใจมือที่จับองค์หญิงสิบสองไว้ก็หลุดไปจับผู้ หาเรื่องใส่ตัวแทน


                “องค์หญิง หนีไป”


                “เจ้า...”


                เสวี่ยซุนเป่าละล้าละลัง เบือนสายตาไปยังข้างหลังก็พบว่ามีผู้คนจำนวนไม่น้อยกำลังมุ่งมาทางนี้แล้วตอนนี้มิว่าจะเป็นใครก็ตามที แต่คนพวกนั้นก็มิได้ประสงค์ดีต่อนางทั้งสิ้น


                “มันต้องการตัวองค์หญิง มิใช่ข้า อ๊ะ!” วาจาเปล่งได้เพียงเท่านี้ก็ถูกสะบัดอย่างรุนแรงจนร่างเล็กกระเด็นตกพื้น ดาบยาวๆ ถูกดึงออกมาจากฝักก่อนที่ปลายแหลมคมจะหันไปทางอู๋เสวียนอย่างรวดเร็ว


                เสวี่ยซุนเป่าก้าวมาข้างหน้าหวังจะขวางอย่างลืมตัว


                “อยากตายมากหรืออย่างไร
!” 
น้ำเสียงดุดันที่อัดแน่นไปด้วยความโกรธตวาดอยู่ข้างหู ความรู้สึกที่เหมือนถูกกระชากจนปลายเท้าลอยหวือขึ้นเหนือพื้น ได้ยินเสียงฝีเท้ากุบกับ อีกทั้งร่างกายนางยังคงกระเด้งกระดอนไปมา ดวงตากลมโตถึงได้ค่อยๆ ลืมขึ้น


                ทันทีที่ภาพเบื้องหน้าฉายชัดทำให้นางใช้มือนุ่มนิ่มดันแผงอกชื้นเหงื่อที่มีเพียงเสื้อคลุมตัวนอกเปียกชุ่ม นางกำลังนั่งตะแคงข้างอยู่บนม้าตัวใหญ่ห้อตะบึงไปข้างหน้าด้วยความว่องไว ทั้งด้านหน้าและหลังนางล้วนตกอยู่ในการควบคุมของเขา หันไปทางใดก็ได้แต่กลิ่นเหงื่อของบุรุษ


พาท่านอ๋องมาส่งค่าา 

แจ้งความคืบหน้าของต้นฉบับ ตอนนี้เหลืออีกประมาณ 20% แล้วค่ะ ขอบคุณคุณผู้อ่านที่ติดตามแม้ว่าไรท์จะชอบวาร์ปหายไปบ่อยๆ 555

สอบถามความคิดเห็นนิดหน่อยค่ะ เรื่องนี้ไรท์ตั้งใจอัพ Ebook อย่างเดียว (ตั้งแต่เรื่องก่อนนู้นน แต่มีบางท่านอยากสะสมรูปเล่มเลยพิมพ์ตามหลัง แฮ่ๆ)

มีใครสนใจเป็นรูปเล่มไหมคะ หากมี(เกิน 50 เล่ม) ไรท์จะลองสอบถามราคาโรงพิมพ์แล้วนำมาอัพเดตค่ะว่าคุณผู้อ่านโอเคไหม (และต้องสั่งทำปกหลังแต่เนิ่นๆ ตอนนี้สั่งวาดมาแค่ปกหน้าค่ะ ฮ่าา)

สำหรับ Ebook ราคาจะต่ำกว่ารูปเล่มอยู่แล้วค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

71 ความคิดเห็น

  1. #42 suteera (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 23:46

    อยากได้เล่มค่าาา

    #42
    1
  2. #37 piamya (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 08:13

    สนใจรูปเล่มค่ะ


    #37
    1
  3. #36 usaonly (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 05:50

    ไม่ได้เข้ามาตามเรื่องเพิ่งเห็นค่ะว่าไรท์กลับมาอัพต่อแล้ว ขอบคุณมากค่ะ เนื้อเรื่องยังสนุกเข้มข้นทุกตอนเลย และขอแสดงความยินดีกับไรท์ท่ีเรียนจบแล้วด้วยค่ะ ทำไมองค์หญิงจอมป่วนมีแต่คนอยากฆ่านัก ท่านอ๋องก็ไม่อยากได้ ไล่ไปแล้วก็ต้องพากลับมาใหม่ พรหมลิขิตให้เป็นเนื้อคู่จริง ๆ ที่ไม่แคล้วกันซะที 555

    #36
    1
  4. #35 pu0506 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 04:21

    รอ e-book ค่ะ
    #35
    2
    • 6 มิถุนายน 2562 / 18:05
      ขอบคุณมากๆ ค่าา ตอนนี้อยู่ในขั้นตอนตรวจคำผิดค่ะ
      เนื่องจากตอนที่ลงเรื่องที่แล้วมีปัญหาเรื่องคำผิดค่อนข้างเยอะ
      เรื่องนี้เลยไม่อยากให้พลาดค่ะ ^^
      #35-1