Fic [exo x you] Zombie Hunt

ตอนที่ 5 : Section 4 : Nigh

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    19 ธ.ค. 57


 
Section 4 : Nigh
 

            “เตี้ย...อน...ยัย...โซ...ยัยเตี้ย!!!”

            เสียงเข้มตะโกนเข้าที่ข้างหูเล็กจนเด็กสาวสะดุ้งตื่น ดวงตาสองสีตวัดไปมองเจ้าของเสียงด้วยสายตาเขียวปั้ด นึกว่าใครจะตายซะอีกไอ้บ้าเอ๊ย!

            อะไรของนายคิมจงอิน

            ฉันกับชานยอลจะออกไปเอาของจำเป็นมาตุนไว้ให้เป็นเรื่องเป็นราวน่ะ ก็เลยบอกเธอก่อน

            ดวงตาคมหวานหรี่มองชานหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจ

            บอกทำไม?

            โอ๊ยยยยยยยย

            เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่คนอย่างคิมจงอินอยากเอาชะแลงเสียบหัวคนตรงหน้าให้ดิ้นตาย นี่ท่าไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็กๆล่ะก็ มีถีบนะครับ!

            เออๆ ขอโทษนะครับที่กระผมต้องรบกวนการนอนของคุณหนู ถ้ายังไงก็เชิญ Sleep ต่อเหอะนะครับ ไปแล้วโว้ย

            พูดจบก็ลุกขึ้นจากท่านั่งยองๆ ตั้งท่าจะเดินไปสมทบกับชายหนุ่มหูกางที่ยืนรออยู่สักพักแล้ว ข้างๆมีคยองซูที่ยืนหน้ามึนเหมือนคนเพิ่งตื่นอยู่

            จงอิน...

กึก!!!

            เรียกซะขนลุกเลย อะไรของหล่อนเนี่ย

            ว่าไง...

            ...

            อย่างเงียบสิเฮ้ย! เครียดไปด้วยนะเนี่ย

            อย่าลืม... เงียบ

.

.

.

.

            “ผะ ผ้าอนามัยล่ะ

พรวดดดด                              

            ตรงกว่านี้ไม่มีอีกแล้วครับท่าน

            อะ เออๆ ไปกันเหอะไอ้ชาน

            ได้แต่เกาหัวที่ประดับด้วยผมกัดสีทองของตัวเองอย่างอึนๆ

            นี่...

            เสียงหวานนั้นเอ่ยขึ้นด้านหลังของเขาอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ชานยอลก็หันกลับมาฟังด้วย เจ้าของใบหูโยดานั้นตั้งสมาธิเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจว่าจะเป็นสิ่งที่ตนคิดรึเปล่า

            ยะ อย่า...

            คราวนี้อย่าบอกนะว่าอย่าลืมยาคุมน่ะ -_-

            ...

            อย่า...อย่าตายซะล่ะ

            ...

            แดกจุดสิครับ!!

 

 

            ฮ่าๆๆ เป็นไรวะ เขินเลยดิสหาย

            ชานยอลหัวเราะร่าอยู่ด้านข้างคนขับ ซึ่งก็คือจงอิน

            เขินห่าอะไรวะ

            ชานหนุ่มผิวสีแทนตอกกลับได้ไม่เต็มเสียงนัก ก็ปฏิเสธไม่ได้นี่หว่าว่ารู้สึกแปลกๆไปเหมือนกันตอนได้ยินประโยคนั้น

            อย่าตายล่ะ

            มันแปลได้ว่า ขอให้ปลอดภัย ใช่หรือเปล่ายัยเตี้ย

            นั่นแน่ๆ ยิ้มอีก กูบอกแล้วว่าอีกไม่นานคุณคิมไคต้องได้กลืนน้ำลายตัวเอง

            พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจเหลือแสน

            มึงว่ายัยเตี้ยนั่นน่ารักมั้ย

            มากๆ

            คิดหน่อยก็ดีนะไอ้ราหู

            เออ

            อะไรวะ ถามแค่เนี้ย?

            ยัยนั่นก็แค่...ไว้ใจฉันมากขึ้นกว่าวันแรกที่รู้จักกันเท่านั้นแหละ เว้นวรรคสักหน่อย ถึงอาจจะดูเร็วไปสำหรับคนเพิ่งเจอกัน แต่สภาพจิตใจยัยนั่นช่วงนี้มันอ่อนแอจะตาย ไม่แปลกเลยที่ยัยนั่นจะเชื่อใจฉันน่ะ

            ชานยอลนิ่งคิดไปสักพัก

            ก็ธรรมดาของผู้หญิงไม่ใช่รึไง ที่กำลังจะชอบใครสักคน

            มึงคิดอยู่แค่นี้รึไอ้กาง

            ไม่ใช่หรอก...ยัยนั่นไม่ใช่ผู้หญิงที่จะตกหลุมรักใครง่ายๆหรอก แววตาที่แสดงออกมันไม่ใช่แบบนั้นนะเว้ย จงอินเอ่ยสิ่งที่รู้สึกออกมา มัน...กูรู้สึกเหมือนยัยนั่นกำลังคิดถึงเรื่องบางเรื่อง หรือใครสักคนอยู่ในหัว แววตาที่มองกูมันไม่มีความรักแบบชาย-หญิงออกมาเลยสักนิดเดียว มันแค่...เหมือนกับอ่อนลง ไม่แข็งเหมือนแต่ก่อนก็เท่านั้น

            ถ้าเป็นเรื่องแบบนี้ให้มึงไปปรึกษาไอ้โด้ดีกว่านะ

            ชานยอลเกาหัว

            ทำไมวะ

            เรื่องจิตวิทยา วิเคราะห์สภาพจิตใจคนนี่...มันเก่งโคตรๆเลยล่ะ

                       

             

            เป็นห่วงไคเหรอ

            คยองซูเอ่ยถามคนที่เก็บของร่วมกันภายในห้อง

            ไม่เชิง...

            คนตัวเล็กตอบมาตามตรง

            เพราะเขาเป็นคนที่เธอพึ่งพาได้ที่สุดตอนนี้เหรอ

            ดีโอ...

            โซวอนเอ่ยชื่อคนถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆเป็นเชิงบอกว่า เธอไม่ชอบคำถามนี้

            มันก็ส่วนนึง...

            อดตอบออกมาไม่ได้ แต่ดวงตาข้างที่เป็นสีดำสนิทนั้นยังมั่นคงตามเดิม เป็นการบอกกลายๆว่าเธอไม่ได้โกหกในสิ่งที่กำลังพูดออกมาจากปาก

            ฉันแค่...รู้สึก...เหมือนกับ ยังไงล่ะ เกาหัวอย่างเรียงคำพูดไม่ถูก แค่...รู้สึกว่าหมอนั่นดูจริงใจดี แบบ...คิดอะไรก็พูด ตรงๆดีอ่ะ ฉันเลยรู้สึกสบายใจที่มีหมอนั่นอยู่ด้วย แถมหมอนั่นช่วยชีวิตฉันอีก ไม่อยากให้ตายก่อน ก็เท่านั้นแหละ

            จุดเริ่มต้นของละครน้ำเน่าชัดๆอ่ะ

            คยองซูเบ้ปาก

            คิดงั้นเหรอ โซวอนเลิกคิ้ว แปลกดี...ฉันยังไม่ใจเต้นกับหมอนั่นเลยนี่สิ

            ตอนนี้ยัง แต่ต่อไปก็ไม่แน่หรอก...ฟันธงเลย

            เด็กหนุ่มวัย 19 ยิ้มอย่างมั่นใจ

            งั้นฉันจะรอเวลานั้นแล้วกัน เกิดมายังไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที

            จริงดิ!”

            เออสิ...

            คำพูดแบบนี้กูไม่แปลกใจเลยอ่ะครับ

            น่ารักแบบนี้อ่ะนะ

            โซวอนชะงักไปกับคำพูดของอีกฝ่าย

            พูดแบบนี้ต้องการอะไรมั้ยเนี่ย?

            อืม...ฉันคิดว่า การมีแฟน มันคงน่ารำคาญน่ะ

            เย็นชา -_-

 

 

            จอดนี่เหรอวะ

            ชานยอลหันมาถามเพื่อนร่วมชะตากรรม

            จะให้ขับเข้าไปจอดตรงหน้าพวกมันรึไงล่ะ

            คนขับตอบเรียกอาการเส้นเท้ากระตุก จนคนถามต้องยกปืนขึ้นทำท่าขู่

            รีบๆไปให้มันเสร็จเหอะ

            เออๆ

            ชายหนุ่มร่างสูงทั้งสองก้าวลงจากรถด้วยความเงียบเชียบราวกับหัวขโมยย่องเบาๆ ถึงแม้ไอ้ลักษณะแบบนี้จงอินจะยกให้โซวอนก็เหอะนะ

            แม่ง...เงียบฉิบ

            ชานยอลเอ่ยเสียงต่ำ แต่ก่อนจะพูดอะไรมากไปกว่านั้นจงอินก็กระชากคอเสื้อเขาหลบเข้าไปยังร้านขายไม้ข้างอย่างแรงจนจุก 

            งานงอกแล้ว...

            ทะ ทำไมวะ

            แม่ง...พวกมันเห็นเราน่ะสิไอ้เวร!!!!”

กร๊าซซซซซซซซซ!!!!

            ชานยอลตัดสินใจยันประตูให้ปิด แต่มันตัวหนึ่งดันติดอยู่ที่ประตูจนงับให้ปิดลงไม่ได้ จงอินรีบกระแทกฝ่าเท้าให้แรงขึ้นจนมันค่อยลื่นหลุดออกไปด้วยคราบน้ำเหลือง แต่แขนของมันก็ถูกบานประตูหนีบตัดจนหลุดหล่นลงตรงหน้าพวกเขา

            นี่มันบ้าอะไรกันวะ

            ตั้งแต่เกิดเรื่องมา ไม่รู้ชานยอลพูดประโยคนี้กี่ครั้งแล้ว

            จงอินรีบเอาตู้หนักๆมาดันประตูเอาไว้ให้แน่นหนาที่สุด

            “ไม่รู้...แต่ที่แน่ๆ ทำไมพวกผีห่านี่มันถึงเห็นเราต่างหาก

            ตั้งแต่ไหนแต่ไร กูจำได้ว่าพวกมันได้ยินแค่เสียงนี่หว่า

            ชานยอลเอ่ยความเห็น

            ทีแรกกูไม่รู้สึกอะไร แต่แม่ง...พอมึงเดินออกไปโดยไม่มีเสียงสักแอะ ไอ้ตัวเวรนั่นมันก็หันขวับเตรียมงับคอหอยมึงแล้ว!”

            ชายหนุ่มผิวสีแทนเบ้ปาก

            เอาไงวะ

ตึง! ตึง! พลั่ก!!

            เสียงทุบจากด้านนอกเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ โดยที่พวกเขายังไม่เคลียร์ข้อสงสัยกันเสียที เรื่องนี้ต้องเอาไปปรึกษาพวกเจ้าเล่ห์สองคนที่รออยู่บนหอดูดาว...

            กลับ...

            หา?

            เราต้องหาทางกลับไปให้ได้!!!”

            ฝ่าออกไปโต้งๆคงไม่รอดแน่...เอาไงดี...

            ชานยอลเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว และตอนนี้ดูเหมือนพวกข้างนอกจะไม่ยอมให้เขามีเวลาคิดนานเท่าไหร่

            ขึ้นไปชั้นบนเร็วเข้า!! หาทางปีนไปที่อื่นก่อน!”

            ชายหนุ่มผมบลอนด์บอกเสียงกร้าว ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นบนในทันที โดยมีร่างสูงของชานยอลวิ่งตามไปด้วย แต่ไม่วายหันไปมองด้านหลังเป็นระยะ

โครม!!!

            ร่างเน่าๆของผีดิบตัวหนึ่งทรุดลงตรงหน้าชายหนุ่มหูกางด้วยฝีมือจงอิน พร้อมร่างสูงกำยำที่ยันประตูห้องนอนของเจ้าของร้านอย่างไร้มารยาท

            ระเบียงตรงนี้มันใกล้กับตึกหลังอื่นสุดแล้ว ถึงจะอ้อมไปหน่อย แต่ก็พอจะไปถึงตรงที่เราจอดรถไว้ได้เหมือนกันว่ะ

            ชายหนุ่มผู้มีอายุมากกว่าบอกอย่างรู้ดีหลังจากกระชากผ้าม่านออกไปหมดแล้ว

            ทำไมรู้ดีจังวะ

            แถบนี้ถิ่นกูทั้งนั้นแหละ

            ว่าแล้วก็แสยะยิ้มเจ่าเล่ห์ ก่อนจะใช้เท้าเหยียบกรอบบานหน้าต่าง มือกร้านข้างหนึ่งคว้าด้านบนเอาไว้ อีกมือจับด้านข้าง ก่อนจะค่อยขยับแขน เหวี่ยงร่างขึ้นไปเกาะกับราวเหล็กใกล้ๆเอาไว้ พร้อมหันมาพยักหน้าเรียกชานยอลอีกที

            เร็วสิวะห่า! เดี๋ยวมันก็ตามมาแหกอกมึงหรอก

            เออน่า!”

            ร่างสูงรีบปีนมาอย่างว่องไว แม้จะติดๆขัดๆไปหน่อย เพราะแทบไม่เคยมาทำอะไรแบบนี้เลย นอกจากปีนกำแพงที่โรงเรียนเก่าน่ะนะ

            ปีนยังกะเด็กอนุบาล

            กูไม่ได้เซียนแบบมึงนี่หว่า

            อดกัดกันไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองก็ข้ามมายังตึกอีกฝั่งได้อย่างปลอดภัย แต่ทว่า...ตึกที่ข้ามมา มันจะปลอดภัยแน่หรือ?

กร๊าซซซซซซซซซ

            เชี่ย!!!”

            ฝ่าเท้าหนาๆยกขึ้นถีบยอดอกซอมบี้หน้ายับตัวหนึ่งจนมันกระเด็นไปชนกับเพื่อนร่วมฝูงอีกสามตัว น่าแปลกที่คราวนี้พวกมันไม่กัดกันเองเหมือนที่ผ่านมา เพราะพวกมันมองเห็นจริงๆงั้นหรือ!?

            เก็บมัน!!!”

            ถ้าไม่เก็บคงต้องตายแน่ๆ ดีไม่ดี คงแห่กันมารุมสับพวกเขาอย่างแน่นอนที่สุด ชานยอลรีบยกปืนเก็บเสียงยิงเข้าที่เบ้าตาของผีดิบที่พุ่งตัวเข้าหาจงอินได้ทันท่วงที ในขณะที่อีกฝ่ายใช้ชะแลงที่พกมาเสียบหัวซอมบี้ตัวที่สองจนดับคาที่

ฉัวะ!!!

            สปาร์ต้าด้ามยาวในมือของชายหนุ่มหูกางปักคาหัวของผีดิบสาวตัวหนึ่ง จนหล่อนค่อยๆทรุดลงก่อนจะได้งับไหล่เขา

            แม่ง...นี่มันจวนตัวสุดๆเลย

            รีบหาทางลงกันก่อนป่ะวะ

            จงอินหันมาขมวดคิ้วใส่เป็นเชิงว่า ยังไม่ใช่เวลาพูดมาก

            เออๆครับๆ

            ร่างที่สูงพอๆกันของชายหนุ่มทั้งสองเลียบๆเคียงๆไปตามกำแพง จงอินระวังด้านหน้า ชานยอลระวังด้านหลัง เหงื่อเม็ดโตไหลอาบแก้มทั้งๆที่อากาศในตอนนี้ก็ไม่ได้ร้อนอบอ้าวอะไรมากมาย ดวงตาฉายแววเคร่งเครียด

            หิวก็หิว ห่าเอ๊ย!!!

            ข้างหน้ามีอีกสองตัว...

            คิดว่ามันมองเห็นป่าว

            ไปถามมันเองสิวะ!”

            เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์เคลื่อนไหวด้วยความเร็วเข้าข้างหลังซอมบี้ป้าแก่ตัวหนึ่ง แล้วคว้าหมับเข้าที่หัวออกแรงหักคออย่างเลือดเย็น เมื่อพวกมันอีกตัวหันมา ชะแลงในมือก็ได้ดื่มเลือดอีกครั้ง ท่ามกลางใบหน้าเย็นชาของผู้กระทำ

            ชานยอลอ้าปากค้าง เมื่อได้เห็นฉากสังหารโหดแบบชัดแจ๋วยิ่งกว่าทีวีแบบ HD ยิ่งกว่าดูหนัง 4มิติซะอีก เขาคิดว่าไอ้เตี้ยคยองซูโหดแล้วนะ ไอ้หมอนี่มันยิ่งกว่าอีก

            อ้าปากแบบนั้นอยากแดกแมลงวันรึไง เร็วๆดิวะ!!”

            ร่างสูงสะดุ้งโหยง รีบผุดลุกจากที่ซ่อน ในตอนนี้หัวเขามันเริ่มจะคิดอะไรไม่ค่อยออกแล้ว หิวจนแสบไส้ แถมยังต้องมาใช้พลังงานแบบนี้อีก คุณหนูปาร์คอยากจิครายจริงๆให้ตายเถอะครับ

            “x! ข้างล่างมีอีก 5 ตัว

            จงอินสบถอย่างขัดใจ ทั้งๆที่ใกล้จะถึงจุดจอดรถแล้วแท้ๆ

            เดี๋ยวกูจัดเอง

            ชานยอลยิ้มโชว์ฟันทั้งสามสิบสองซี่ มือหนายกปืนแบบเก็บเสียงขึ้นเล็ง ไปทีละตัว ซึ่งมันก็เข้าเป้าอย่างสวยงามจนคนมองอดชมไม่ได้

            ทำได้ไงวะ

            กูคงลืมบอก ปาร์คชานยอลน่ะ เป็นนักยิงปืนทีมชาติเลยนะครับ

 

            จงอินค่อยๆโผล่หัวออกไปดูลาดเลาข้างนอกอย่างระมัดระวัง ด้านขวามือประมาณไม่ถึง 10 เมตร มีพวกมันกำลังพุ่งตัวเข้าไปในบ้านที่พวกเขาเพิ่งจากมาด้วยจำนวนที่สุดจะน่าหวาดหวั่น ถ้าหนีมาไม่ทัน เห็นทีพวกเขาคงไม่รอด

            ตอนนี้รถอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว...

            เดี๋ยวกูออกไปก่อนแล้วกัน

            จงอินหันกลับมาบอก

            ระวังล่ะ กูไม่อยากโดนยัยตัวเล็กสับหัวหรอก

            มือหนากดปุ่มให้ประตูรถเปิดออกโดยอัตโนมัติ ร่างกำยำพุ่งเข้าไปในตัวรถราวกับนักว่ายน้ำที่กระโดดพุ่งหลาวลงสู่ไปในสระ

            เหล่าผีดิบหันขวับมาในทันที พริบตานั้นพวกมันก็พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว

            รีบขึ้นมาเร็วสิวะไอ้หยอย!!”

            เออ!” 

            ถึงจะพูดแบบนั้น แต่มันก็ยากเหลือเกิน สองขายาวๆที่ชานยอลเคยคิดว่ามันช่างมีประโยชน์ ในตอนนี้ทำไมเขารู้สึกว่ามันช้าเหลือเกิน ชายหนุ่มขบฟันแน่นขนเจ็บริมฝีปาก ในเสี้ยววินาทีที่จะก้าวขึ้นไปบนรถ...

            ชานยอล!!!”

            ขาของเขาก็ถูกคว้าด้วยมอของเด็กหญิงคนหนึ่ง ที่ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเลือด ชายหนุ่มทำตัวไม่ถูก แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว

            อย่าตายล่ะ

            ฝ่าเท้าอีกข้างรีบยันหัวเด็กคนนั้นออกไปสุดแรง แล้วรีบชักขากลับคืนมา ความเย็นเยียบไล้ไปทั่วทั้งกระดูกสันหลัง เหงื่อกาฬไหลทะลักยิ่งกว่าก๊อกแตก

            โอย...เอาซะกูเกือบบ้าเลยนะมึง

            คนอย่างชานยอลไม่ตายง่ายๆหรอกเว้ย!”

            จงอินรีบถอยรถในทันที เพราะตอนนี้พวกมันกำลังล้อมพวกเขาเข้ามาแล้ว ไม่นานเจ้ากระทิงดุก็คำรามลั่นพุ่งทะยานเหยียบร่างไร้ชีวิตเดินได้กว่า 5 ตัวไปยังถนนด้านหน้าด้วยความโหดเหี้ยมของคนขับ

            ชานยอลลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เสียงใสๆนั้น แม้คำพูดในประโยคอาจจะไม่ได้พูดถึงเขา อาจจะไม่ได้หมายถึงเขาเลยสักนิด แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกที่จะไม่ยอมตายขึ้นมาทั้งอย่างนั้น...

            รถหรูสีเหลืองสดพุ่งออกไป โดยไม่สนเลยว่า มีสายตาคมกริบคู่หนึ่งมองตามไปตลอดเวลา...

            ฮึ นี่น่ะเหรอ พวกที่เจ้าหมาบ้านั่นพูดถึงน่ะ

            ก่อนที่เสียงนั้นจะค่อยๆเลือนหายไปกับลมแห่งหายนะในตัวเมือง...

 

            กลับมาแล้ว!!!!

            ทิ้งไปนานเลยใช่มะ แหงล่ะ จะสอบกลางภาคแล้วเนี่ย

            กว่าจะแต่งตอนนี้จบได้นี่ หลายวันนะ ต่อไปต่อมาอยู่นั่นอ่ะ

            เอาเป็นว่าไม่พูดไรมาก

            เจอกันตอนหน้าค่า!!!                                                  

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

83 ความคิดเห็น

  1. #24 Setibel92 (@tongue) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 22:33
    สนุกน่าติดตาม หนูจะรอนะคะ I ชอบนางเอกแนวนี้มากกก
    #24
    0
  2. #21 Finland15 (@24586) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 16:24
    หนุกมากกกกกกค่ะ # มาต่อเร็วๆนะ อยากให้มี got7 ง่ะ ต่อไวๆนะค่ะ
    #21
    0
  3. #20 Doyoonme (@kulapornaum) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 21:52
    สัญญาแล้วน่ะ เพิ่งสอบเสร็จอ่ะเอาจริง[ใครถามง่ะ -_-] รอไรท์น่ะ มาต่อไวๆ ไฟท์ติ้ง คะแนนวอบขอให้ออกมาดีๆล่ะ [เราหมายถึงของเรา 455 ของไรท์ด้วยสิ 55555 ]
    #20
    0
  4. #15 อาโออิ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 20:09
    ชอบมากอะเรื่องนี้้ มาต่อเร็วๆน๊าาาาา
    #15
    0
  5. #13 Galaxyvnus (@galaxylight) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 21:56
    เกือบลืมเรื่องนี้ไปจริงๆแล้วน่ะไรท์ สู้ๆๆๆๆ
    #13
    0
  6. #12 natthaporn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 16:58
    อีหยอยเกือบไป
    #12
    0