คัดลอกลิงก์เเล้ว

Shot story ด้วยกันตลอดไป

คุณเข้าใจความรักของผมมั้ย... เธอผู้ไม่เคยมองเห็น เพื่อน... ผมอยากรู้จังว่าพวกเขาสองคนนั้น...

ยอดวิวรวม

208

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


208

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 พ.ค. 57 / 15:58 น.
Shot story ด้วยกันตลอดไป | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เหมือนจะไม่เศร้าเท่าไหร่เนาะ

ไรเตอร์แค่ระบายอาการในใจตัวเองออกเท่าน้านเอ๊งงง

ฝากด้วยนะค้าบบบ


 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 พ.ค. 57 / 15:58



เธอได้ยินฉันมั้ย?...ข้าว

 

            ไม่ว่าจะกี่มาที่แห่งนี้กี่ครั้งๆ ผมก็มักจะเอ่ยคำถามนี้กับเธอเสมอ ใช่...ผมอยากถามว่าเธอได้ยินผมหรือไม่ อยากให้เธอใช้เสียงใสๆนั่นตอบกลับมาเหลือเกินว่า ฉันได้ยินนายเสมอแหละ...ภีม

            อยากด่าตัวเองว่าไอ้โง่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า สมเพชตัวเองเหลือเกินที่ท้ายที่สุดก็ได้มายืนมองเธออยู่อย่างนี้ มองร่างบอบบางนั้นที่นอนหลับอยู่บนเตียงคนไข้สีขาว มองเธอคนนี้ถูกห้อมล้อมด้วยสายระโยงระยางเต็มไปหมด เปลือกตาคู่นั้นหลับพริ้มราวกับเธอเพียงแค่นอนหลับไปเฉยๆ ทั้งที่มันไม่ใช่อย่างนั้น...

            เจ้าหญิงนิทรา...

            ผมอยากจะหัวเราะที่มันช่างเหมือนเหตุการณ์ในละครจริงๆ แต่ทว่า ผมคงต้องหัวเราะทั้งน้ำตาที่มันมาเกิดกับเธอ ใบข้าววินาทีที่ผมรู้หัวใจของผมเหมือนจะหยุดเต้น รอยยิ้มที่ผมกำลังมอบให้ใครอีกคนกลับเลือนหายไป ผมทิ้งให้เธอต้องเผชิญเรื่องเลวร้ายด้วยตัวคนเดียว อย่างผู้ชายสารเลว

            ไม่มีใครมาเห็นใจคนชั่วช้าสามานย์แบบผม ทุกคนต่างมอบความรู้สึกนั้นให้เธอ ทำไมเธอต้องมาเจอคนอย่างผม ทำไมเธอต้องเลือกไอ้ภีมคนนี้ ทั้งๆที่คนที่ดีกว่านี้ก็มีเยอะแยะไป คนที่ทั้งดีและรักเธอยิ่งกว่าไอ้สารเลวนี่ ทำไมเธอถึงไม่เลือกเขา! ทำไมเธอถึงยื่นมือมาหาผมเพียงคนเดียว!

            คำถามทั้งหมดวนเวียนอยู่ในหัวผมไม่รู้จักจบสิ้น นี่สินะ...ประโยคที่ว่า กว่าจะรู้ตัวว่าเธอมีค่าเพียงใด ก็เมื่อเสียเธอไปแล้ว ทั้งๆที่ผมได้สิ่งที่มีค่ามาขนาดนี้...ผมกลับรักษาเอาไว้ไม่ได้ กลับทิ้งๆขว้างๆราวกับเธอไม่มีคุณค่าอะไรเลย

            เธอจะเจ็บแค่ไหนนะ

            เธอจะเสียใจมากมั้ย

            เธอจะโกรธเกลียดผมเพียงใดกัน

            วันนี้ฉันซื้อ...ดอกพิทูเนียมาให้ด้วยนะ...ฉันยังไม่ยอมสิ้นหวังหรอก ฉันเชื่อว่าเธอต้องกลับมาหาฉันแน่ๆเลย จริงมั้ยยัยตัวเล็ก

            ผมกุมมือเธอเอาไว้ด้วยมืออันสั่นเทา 2 ปีแล้วนะข้าว 2 ปีแล้วนะที่เธอหลับมาแบบนี้ เธอจะทิ้งให้ผมต้องทนทุกข์ทรมานถึงไหนกัน หรือนี่อาจจะเป็นกรรมตามสนองผมกันแน่ ผมทิ้งให้เธอนอนหลับคนเดียวทั้งที่นั่งรอผมจนดึก เพียงเพื่อจะได้ทานข้าวด้วยกัน...

            สมน้ำหน้า!

            นั่นคงเป็นคำเดียวที่ผมคิดออก สุดท้ายแล้วเป็นไง แกก็มานั่งเสียใจทั้งๆที่มันสายไปแล้วเนี่ยนะ แกมันเป็นได้แค่ไอ้สวะไร้พลังตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ! ทิ้งเขาไว้แล้วเป็นไง? ทำได้แค่มานั่งฟูมฟายเสียใจเท่านี้น่ะเหรอ!

            ภีรวิชญ์...

            เสียงนี้ทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นมองบุคคลผู้มาทีหลัง คนที่ผมทั้งชังและชื่นชมอยู่ในใจ...

            ไง...อัคคี

            ผมทักเขาตอบ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งเรือนผมสีดำสนิทระต้นคอ แต่งกายเรียบร้อยและดูดี ต่างจากผมจริงๆ ดวงตาสีสนิมเหล็กคู่นั้นจ้องมองมาที่หญิงสาวบนเตียงด้วยสายตา...เหมือนกับที่ผมใช้มองเธอ

            ฉันรู้จักแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจากยุโรป...และฉันพูดถึงเรื่องของใบข้าวให้เขาฟัง เขาบอกว่าพอมีโอกาสที่จะช่วยเธอได้...

            เขาพูดด้วยน้ำเสียงเนิบช้า ราวกับจะให้ผมคิดตามไปด้วย

            เรื่องสมองของเธอการผ่าตัดยังมีโอกาสสำเร็จ แต่ว่า...เรื่องดวงตาของเธอ...

            ผมนิ่งเงียบรอให้เขาพูดต่อ

            จำเป็นต้องมีการปลูกถ่ายดวงตาคู่ใหม่ให้กับเธอ

            ผมอยากจะหัวเราะด้วยความขมขื่น ดวงตาสีนิลเม็ดงามของเธอคงไม่สามารถกลับมามองเห็นได้จริงๆ

            แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ คงไม่มีใครจะบริจาคสินะ

            ผมถามอัคคีด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา และได้ยินเสียงลมหายใจที่พ่นออกมาอย่างชัดเจน

            ใช่...

            หัวใจของผมเต้นรัวเร็วและแรงมาก ขอบตาทั้งสองข้างร้อนผ่าว ทั้งๆที่มีความหวังอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ...แต่ในวินาทีนั้น...

            อาจถึงเวลาที่ผมต้องทำเพื่อเธอแล้วก็ได้...

            ผมค่อยๆกำมือเธอแน่นขึ้นในขณะที่ตัดสินใจจะทำการบางอย่าง...

            อัคคี...

            ว่า?

            ผมกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ ก่อนจะพยายามพูดสิ่งที่คิดออกไป...

            นายรักข้าวมากใช่มั้ย...รักมาก...กว่าฉันใช่มั้ย

            ผมเบือนนัยน์ตาสีน้ำตาลของตัวเองไปหาชายผู้เป็นทั้งเพื่อน และศัตรูหัวใจด้วยดวงตาที่มีน้ำเอ่อคลอ...ตอนนี้ผมคงกลั้นน้ำตาลูกผู้ชายของผมไม่ไหวจริงๆ

            นายจะพูดอะไร...ภีม

            ถ้าไม่มีฉัน...นายคงจะดูแลเธอได้ใช่มั้ย

            แกจะพูดอะไรกันแน่วะไอ้ภีม!!!”

            ทำไมมันจะไม่รู้ คนที่เป็นเพื่อนสนิทกันมีหรือจะมองตากันแล้วไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร และมันก็เป็นอย่างนั้น...แม้จะเกิดเหตุการณ์เพื่อนรักหักเหลี่ยมกันขึ้น แต่สายสัมพันธ์ของมันกับผมยังไม่สามารถเปลี่ยนแปลง...

            มือแข็งแกร่งของมันขยุ้มที่ไหล่สองข้างของผมเต็มแรง

            ดวงตาของคนสารเลวคนนี้...ขอมอบให้คนที่มันรักที่สุด...

            ไอ้ภีม!”

            อัคคีเบิกตากว้างขึ้นเหมือนไม่อยากจะเชื่อ ผมไม่อาจเปลี่ยนใจได้อีกแล้ว...

            แกจะบ้ารึไง อีกไม่นานโรงพยาบาลก็จะหาผู้บริจาคได้ แล้วถ้าข้าวฟื้นขึ้นมาแต่ไม่เห็นแกจะเป็นยังไง คิดบ้างมั้ยไอ้โง่เอ๊ย!”

            เพราะมีแก ฉันถึงคิดจะทำแบบนี้...ไอ้ไฟ

            ไอ้ภีม!!”

            อัคคีกระชากคอเสื้อผมอย่างแรงก่อนจะเงื้อหมัดขึ้นสูง ทว่า เมื่อเห็นสายตาแน่วแน่ของผมมันก็ชะงักอยู่เพียงแค่นั้น...

            ฉันตัดสินใจดีแล้ว และจะไม่มีวันเปลี่ยน...หวังว่าแกจะจัดการเรื่องทุกอย่างให้ฉันได้นะ...เพื่อนรัก

            ผมตบไหล่มันแรงๆ ดวงตาสีสนิมของมันสั่นไหวระริก ไม่ว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายมากแค่ไหน แต่ผมกับมันจะยังคงเป็นเพื่อนกัน...

            ตลอดไป...

 

            ฉันรักเธอใบข้าว... ผมโน้มหน้าลงไปกระซิบที่ข้างหูใบข้าวเหมือนกับที่ชอบทำ หมาน้อยรักหมูน้อยนะ...

 

 

6 เดือนผ่านไป...

 

            ภีม...

            ฉันขยับปากเรียกชื่อคนที่ฉันรักที่สุด...

            นายทิ้งฉันอีกแล้วนะคนบ้า...ทำอย่างนี้ได้ไง...

            น้ำตาที่ฉันไม่อาจสั่งได้เริ่มเอ่อคลอ ดวงตาคู่นี้...ดวงตาสีน้ำตาลดุจไม้มะฮอกกานี ดวงตาของภีม ดวงตาที่ฉันรักและหลงใหลมากที่สุด...

            ไม่ว่าเมื่อไหร่นายก็ยังทิ้งฉัน...

            นายจะทำร้ายฉันไปถึงไหนภีรวิชญ์!!”

            ฉันตะคอกใส่ป้ายหลุมศพอย่างสุดจะกลั้น คนบ้า! คนสารเลวที่ไม่ว่าจะตอนไหนก็ทำร้ายจิตใจฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะเหยียบย่ำหัวใจฉันไปถึงเมื่อไหร่คนใจร้าย!

            จะไปตายไหนก็ไปสิ ไปเลย! แต่ว่า...เอาหัวใจฉันคืนมานะ! เอาหัวใจฉันคืนมาสิ! อย่ามาหนีกันไปง่ายๆแบบนี้นะ...

            ฉันรู้สึกเหมือนขาทั้งสองข้างจะไร้เรี่ยวแรงโดยเฉียบพลัน คนสารเลวคนไหนมันบอกกับฉันล่ะ ใครมันบอกกับฉันว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปน่ะ ใครกัน!

            วินาทีนี้ฉันอยากจะใช้มีดแทงลงมากลางอก ไม่อยากยืนอยู่บนโลกที่แสนโหดร้ายนี้เลย หากปราศจาก...คนที่ฉันรัก

            ทำไมกันนะ...

            ประโยคนั้นทำไมถึงก้องอยู่ในหัวฉันราวกับจะตอกย้ำให้จำไปจนตาย...

            หมาน้อยรักหมูน้อยนะ...  

             

            ไม่ต้องห่วงนะภีม...อีกไม่นาน ฉันจะไปอยู่เคียงข้างนาย แม้ว่านายอาจจะไม่ต้องการ...

            พอกันที! โลกที่แสนมืดดำนี้...

            Ti amo…”               

            ฉันบอกด้วยภาษาอิตาลีที่เขาชอบ...

            หมูน้อยรักหมาน้อยมากนะ...คนชั่ว

 

           

2 ปี ต่อมา...

 

            ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทเดินตรงไปยังเนินทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง ในอ้อมแขนแข็งแกร่งกำลังโอบช่อดอกลิลลี่สีขาวแซมด้วยดอกซ่อนกลิ่นดูประหลาดและแปลกตาเหลือเกิน...

            ในที่สุด...ก็หยุดอยู่บนเนินที่อยู่สูงกว่าใครๆ ณ ตรงนั้น มีป้ายสุสานตั้งอยู่ 2 ป้าย พวกเขาทั้งสองคงอยู่ด้วยกันตามที่ปรารถนา ไม่ว่าเขาหรือใครหน้าไหนก็มิอาจแทรกแซงความรักที่ทั้งคู่มีต่อกันได้...ไม่มีวัน

            ดอกไม้ช่อโตถูกวางไว้ยังจุดกึ่งกลางของป้ายสุสานทั้งสอง ริมฝีปากได้รูปขยับรอยยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่น แต่ก็ดูเศร้าโศกอย่างถึงที่สุด ราวกับเค้นมาจากก้นบึ้งของจิตใจ...

            ไม่รู้ว่าป่านนี้พวกนายจะทำอะไรอยู่นะ...ฉันนับถือพวกนายจริงๆให้ตายสิ...

            อัคคีส่ายหัวเบาๆ

            ข้าว...ภีม...

            ชายหนุ่มขับริมฝีปากแน่นจนแทบห้อเลือด ก่อนจะเค้นคำพูดที่เขาไม่อาจพูดได้ในขณะที่เพื่อนรัก ทั้งสองยังมีชีวิตอยู่ออกมา...

            ฉันรักเธอนะ...ใบข้าว แม้ว่าเธอจะไม่เคยเอื้อมมือมาหาฉันก็ตาม

            ดวงตาสีสนิมเหล็กคู่คมเริ่มสั่นไหว ในขณะที่พยายามจะเอื้อนเอ่ยประโยคถัดมา ซึ่งเป็นประโยคที่เสียดแทงความรู้สึกของเขาที่สุด มันสายไป...

            แม้มันจะสายไปแล้ว แต่เขาก็ยังอยากพูด...

            ภีรวิชญ์ กับ อัคคี...

           

            เฮ้ย...ต่อให้เราจะผิดใจกัน ต่อให้มีเหตุการณ์เลวร้ายจนแทบอยากตายเกิดขึ้น เราก็จะเป็นเพื่อนกันตลอดไปอยู่ดี จริงมั้ยไอ้ไฟ!’         

            เออ...

 

            Peam…”

 

            Eterna amicizia...” 

 

            ฉันกับแก...เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปนะ...

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Ice-blue | สายฝนใบไม้ร่วง จากทั้งหมด 21 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น