[REPRINT] BREATHLESS [CHANBAEK]

ตอนที่ 22 : — BREATHLESS 21 : comfort, evanesce, await & you [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,711
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 295 ครั้ง
    21 มี.ค. 62


— BREATHLESS 21 : comfort, evanesce, await & you




                                                         

    

            ความเงียบงันปกคลุมทั่วบ้านทั้งหลัง ความร้าวรานแทรกซึมอยู่ทุกอณูในอากาศ มันยากเย็นเหลือเกินที่ชานยอลจะต้องทนอยู่ตรงนี้ ตรงช่องว่างในอากาศที่เขาถูกบีบอัดด้วยความเจ็บปวดจนแทบยืนไม่ไหว                                                         

 

            มื้อค่ำวันนี้ที่แม่ของชานยอลอุตส่าห์รออยู่ฉลองกับลูกชาย พ่อที่ยอมร่วมโต๊ะทานข้าวด้วยกัน ครอบครัวที่อุตส่าห์อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา กลับกลายเป็นความอบอุ่นแสนจอมปลอม

 

            ศักราชถัดไปที่จะถึงนี้ ขอให้พ่อกับแม่มีความสุข   

 

         ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างที่พ่อกับแม่หวัง ส่วนผม

 

         ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ถึงครอบครัวจะขาดชิ้นส่วนใดชิ้นส่วนหนึ่งไป ผมก็อยู่ได้ ผมเคยชินกับความโดดเดี่ยวเอาเสียแล้ว

 

         หลังมื้ออาหาร ผู้เป็นลูกชายเอ่ยคำอวยพรในวันสิ้นปีเพียงเท่านั้น ก่อนจะปลีกตัวขึ้นห้องมาเมื่อเห็นว่าพ่อกับแม่ของตนคงมีอะไรให้จัดการอีกก่อนจะต้องแยกย้ายกันไป

 

            คำพูดของลูกชายคนเดียวได้ทิ้งตัวตกตะกอนเป็นความรู้สึกผิดในใจคนฟัง คนเป็นพ่อเป็นแม่มีหรือจะไม่รู้ว่าเพราะตนเลี้ยงลูกมายังไง ถึงปล่อยให้สภาพจิตใจของลูกค่อยๆโดนความว่างเปล่ากัดกินไปแบบนี้

 

            ชานยอลรู้ สายตาของพ่อกับแม่ที่ไม่ได้มีความสุขเมื่อเห็นเขาเป็นแบบนี้ เราต่างโดนช่วงชิงความสุขไปตั้งแต่ครอบครัวที่เป็นเหมือนบ้านของเราค่อยๆพังทลายลง

 

            แต่ชานยอลได้ตัดสินใจไปแล้ว

 

            knock knock

 

            เสียงเคาะประตูห้องนอนทำให้ชานยอลหลุดออกจากภวังค์ ประโยคถัดมาจากผู้เป็นมารดาที่อยู่หน้าบานประตู ทำให้ดวงตาคมค่อยๆเลื่อนไปหยุดอยู่ที่หลังคาบ้านหลังเล็กที่อยู่ข้างกัน

 

            “ชานยอล แม่จะเริ่มย้ายของใช้ใหญ่ๆไปก่อนตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ถ้าลูกอยากย้ายของอันไหนไปก่อน เอาลงไปวางข้างล่างนะลูก”

 

            เขาได้เลือกทางเดินของตัวเองแล้ว

 

 

— BREATHLESS —

 

 

            11.45 pm

        

            “มานานรึยัง แบคฮยอน” แผ่นหลังแคบที่พิงอยู่ข้างๆกับหน้าต่างบานเล็กในห้องนอนใต้หลังคาปรากฎอยู่ในสายตาของชานยอล

 

            เมื่อนิ้วเรียวคีบบุหรี่ออกจากริมฝีปากสีสด แล้วพ่นกลุ่มควันสีหม่นออกมา หน้าต่างที่ถูกเปิดไว้ก็ทำให้ลมหนาวหอบเอาเกลียวควันออกไปแล้วแทนที่ด้วยละอองเย็นจากอุณหภูมิที่ลดต่ำลง

 

            “พักใหญ่แล้ว” แบคฮยอนตอบ ร่างสูงเดินเข้ามาก่อนจะทิ้งกายนั่งลงข้างกัน

 

            “กินอะไรมาแล้วใช่ไหม”

 

            “อือ แม่บอกว่าถ้าฉันไม่ออกไปด้วยกัน ก็ขอให้กินอาหารที่ท่านทำให้”

 

            “เด็กดี” ฝ่ามือใหญ่วางแหมะลงบนกลุ่มผมนิ่ม ก่อนจะลูบเบาๆ รอยยิ้มบางๆบนใบหน้าหล่อเหลาเคล้าไปกับแววตาหม่นแสงทำให้แบคฮยอนจ้องมองด้วยความประหลาดใจ

 

            “เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า ชานยอล” คนตัวใหญ่ไม่ได้ตอบในทันที ชานยอลหยิบบุหรี่อีกมวนที่พกติดตัวออกมา คาบมันไว้ ก่อนจะจ้องมองกลีบปากเล็กส่งสัญญาณให้แบคฮยอนต่อบุหรี่ให้เสียที

 

            เรียวนิ้วที่คีบบุหรี่อยู่ ส่งมันคาบไว้ที่ปากอีกครั้งก่อนจะขยับใบหน้าเคลื่อนเข้าไปใกล้ๆเพื่อต่อบุหรี่ให้กับชานยอล ประกายไฟสีส้มที่ปลายมวนลุกลามเชื่องช้า ก่อนที่ร่างสูงจะพ่นควันออกมาพร้อมๆกับแบคฮยอนจนเกลียวควันสีหม่นลอยคละคลุ้งปะปนไปกับละอองอากาศสีน้ำเงินที่พวกเขาแทรกตัวอยู่

 

            “แบคฮยอน”

 

            “หืม” ตอบทั้งๆที่ดวงตาเรียวรียังจดจ้องอยู่ที่ผืนฟ้าสีหมึกด้านบน ผืนฟ้าที่ดูอ้างว้างกว่าทุกวัน

 

            “ถ้าฉัน ..”

 

            “...” คนตัวเล็กเงียบรอฟัง

 

            “ถ้าฉันหายไป นายจะรู้สึกยังไง” เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกไป ทำให้ใจดวงน้อยกระตุก มันหล่นวูบคล้ายกับจะคว้าอะไรคืนมาไม่ทัน

 

            “ก็คง รู้สึกเหมือนก่อนหน้านี้ ที่ยังไม่มีนาย” แบคฮยอนหันกลับมามองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า

 

            “รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้” ผลึกใสในแก้วตาสวยสะท้อนภาพของจักรวาลที่เป็นเหมือนโลกทั้งใบของดวงดาว

 

            “แต่สิ่งที่ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ .. คงเพราะตอนนั้นยังไม่มีนาย ฉันเลยไม่รู้สึกอะไรแบบนี้ แต่ตอนนี้ ตอนที่มีนายแล้ว ถ้านายหายไป นายจะหายไปพร้อมกับความสุขของฉัน”

 

            “...”

 

            “หายไปพร้อมกับความรักทั้งหมดที่ฉันมี” สีน้ำเงินที่ฉาบบนใบหน้าหล่อเหลา กับอีกเสี้ยวหนึ่งของใบหน้าที่กลืนไปกับความมืดมิดมิอาจบดบังแววตาคมที่สะท้านไหว

 

            “เพราะฉะนั้น ได้โปรด”

 

            “ได้โปรดอย่าหายไป”

 

         เมื่อเสียงเครือหวานเอ่ยจนจบ ชานยอลไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อนเอ่ย เอื้อนเอ่ยการจากลาที่เขาเป็นคนเลือกเอง

 

            ใช่ ชานยอลเลือกที่จะไปอยู่กับแม่

 

            เขารู้ว่าสิ่งที่แบคฮยอนกลัวมาตั้งแต่ต้นคือการที่เราจะต้องพลัดหายจากกันไปในระยะห่างที่ความสัมพันธ์ไม่อาจต่อติด

 

            แต่เขาตัดสินใจเลือกทางนี้ก็เพราะอยากจะให้ความสัมพันธ์ของพวกเรายังคงอยู่ ทางที่เขาเลือกนี้ ไม่เหมือนกับตอนที่ผู้เป็นบิดาขู่ว่าจะพาเขาย้ายออกไป เพราะนั่นคือการบังคับให้เขาทิ้งความรักไว้ที่นี่ แต่การไปอยู่กับแม่มันไม่ใช่ ชานยอลไม่จำเป็นต้องทิ้งใครหรือสิ่งใด เขาเชื่อมั่นในความเข้าใจที่แม่มอบให้

 

            และหวังว่าแบคฮยอนจะเชื่อใจเขาเช่นกัน

 

            รออีกหน่อยนะ แบคฮยอน แล้วจะรีบกลับมาหา

 

         ชานยอล วางบุหรี่ของตนไว้ที่ขอบหน้าต่างก่อนก้านนิ้วยาวจะคีบมวนบุหรี่ออกมาจากกลีบปากบาง แล้วกดริมฝีปากตัวเองลงไปแทน

 

            ความอุ่นร้อนบดเบียดแนบแน่น ทว่าเคล้าคลึงเนิบนาบ มอบสัมผัสอ่อนโยนจนริมฝีปากเล็กฉ่ำแดง กลิ่นเย็นๆจากเกลียวควันผสมปนเปไปกับกลิ่นกายหอมกรุ่น

 

            คนตัวเล็กดูดดึงกลีบปากหนากลับมาบ้าง ปลายจมูกรั้นฝังชิดผิวแก้มร้อนของชานยอล เสียงเฉอะแฉะดังออกมาจากกลีบปากที่แตะสัมผัสย้ำๆ ลิ้มรสหวานฉ่ำอย่างไม่รู้จักพอ

 

            กระทั่งได้ยินเสียงดอกไม้ไฟจุดขึ้น ตะเกียกตะกายผ่านก้อนเมฆสู่ท้องนภา แล้วระเบิดออกมาคลับคล้ายคลับคลาว่าอยากจะอยู่เป็นเพื่อนหมู่ดาว

 

            “อือ” ผละริมฝีปากออกห่างชั่วครู่ สองสายตาสอดประสานก่อนจะหยุดอยู่ที่ความสว่างไสวที่ฝากไว้บนผืนฟ้า

 

            แสงไฟหลากสีกระจายตัวงดงามตัดกันกับผืนผ้าใบกว้างใหญ่สีหมึก ประดับประดาความอ้างว้างให้กลับมามีสีสัน หมู่ดาวส่องประกายสกาววาววับ ยอมตกอยู่ในอ้อมกอดของจักรวาลแสนลึกลับที่ค้นพบว่าไม่อาจปล่อยให้หลุดลอยไปได้

 

            12.00 am

                  

            “สุขสันต์วันปีใหม่นะแบคฮยอน”

 

            “ขอให้เป็นปีที่ดีของนาย ชานยอล”

 

            “ขอให้เป็นปีที่ดีของเรา” พูดออกมาพร้อมกัน ระบายรอยยิ้มให้แก่กันรับศักราชใหม่ ก่อนรอยยิ้มหวานจะกลืนหายไปในสัมผัสอันอบอุ่นที่อบอวลไปทั่วโพรงปาก

 

            หวานฉ่ำไม่แพ้กัน

 

 

— BREATHLESS —

  

 

            “แบคฮยอน”

 

            “...”

 

            “ยังไม่หลับใช่รึเปล่า” เสียงนุ่มทุ้มลอยอยู่ท่ามกลางมวลอากาศเย็น คนตัวเล็กที่อิงแอบอยู่บนหมอนใบเดียวกันลืมตาขึ้นมามองคนตรงหน้า

 

            เพราะที่นอนสามฟุตครึ่งที่วางแนบสนิทกับพื้นห้องใต้หลังคาไม่ได้มีพื้นที่มากมาย ทำให้ใบหน้าที่อยู่บนหมอนใบเดียวกัน ร่างกายต่างขนาดที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้านวมผืนเดียวกัน ไม่มีระยะห่างให้อากาศได้แทรกตัวเข้ามามากนัก

 

            แบคฮยอนจึงไม่รู้จะโทษความใกล้ชิด หรือจะโทษตัวเขาเอง ที่ลอบสังเกตจดจำทุกรายละเอียดของคนข้างกาย ถึงได้เห็นความกังวลที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคมได้ชัดเจนขนาดนี้

 

            “มีอะไรก็พูดมา” เพราะแบคฮยอนเป็นแบคฮยอน มันถึงได้ห้วนสั้นเอาแบบนี้

 

            “...”

 

            “ฉันอยู่ตรงนี้ ชานยอล” แต่เพราะแบคฮยอน ไม่ใช่แบคฮยอนคนเดิม ไม่ใช่แบคฮยอนที่อยู่ตัวคนเดียวบนโลกและพร้อมที่จะทิ้งโลกใบนั้นไป

 

            เขาจึงเลือกจะบอกโลกทั้งใบของตัวเองว่า ยังมีเขาที่พร้อมรับฟังอยู่ตรงนี้

 

            “วันนี้น่ะ ที่แม่เรียกฉันกลับไป..” ชานยอลเริ่มต้นประโยคพร้อมกับความอบอุ่นที่กอบกุมอยู่บนฝ่ามือเล็ก

 

            “อือ”

 

            “พ่อกับแม่เรียกฉันเข้าไปคุย พวกเขาหย่ากันแล้ว” ฝ่ามือนุ่มนิ่มกระชับความอบอุ่นที่ได้รับไว้ก่อนจะไล้ปลายนิ้วแผ่วเบา ปลอบประโลมเจ้าของฝ่ามือใหญ่ ไร้สุ้มเสียง ทว่าชานยอลกลับเข้าใจความอ่อนโยนที่มอบให้กันดี

 

            “..ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร” น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากหางตาสู่หมอนใบโต

 

            แบคฮยอนบีบมือใหญ่แน่นขึ้นเมื่อเห็นอย่างนั้น ก่อนจะสวมกอดคนตัวโตข้างกายทั้งที่ยังนอนตะแคงข้างอยู่ แม้จะส่งท่อนแขนเรียวเข้าโอบกอดคนตัวโตได้แค่แขนฝั่งด้านบนที่ไม่ได้อยู่ติดกับผืนเตียง แต่เรียวแขนที่วางทาบบนฟูกนุ่มก็ไม่ได้วางทิ้งไว้เฉยๆ ยังคงบีบกระชับฝ่ามือใหญ่ ส่งมอบความอบอุ่นกลับไปบ้าง เรียวแขนฝั่งด้านบนที่ยกขึ้นโอบกอด ก็สอดใต้วงแขน ทาบทับฝ่ามือนุ่มนิ่มอยู่บนสะบักหลัง ลูบไล้เบาๆบนแผ่นหลังกว้าง

 

            ไม่เป็นไร คำหลอกลวงที่แบคฮยอนเข้าใจดี เพราะเขาเองก็สร้างเกราะป้องกันจอมปลอมขึ้นมาจากคำว่า ไม่เป็นไร

 

            เขาเข้าใจ และถึงชานยอลจะไม่โอเคในตอนนี้ แต่ต่อไป ชานยอลของเขาจะเติบโต

 

            “นายจะไม่เป็นไร” เสียงหวานที่เอื้อนเอ่ยพร้อมกับอ้อมกอดในคืนที่ความเจ็บปวดกำลังกัดกิน ทำให้ชานยอลอุ่นใจเหมือนได้รับผ้าพันคอผืนใหม่ที่ถักทอจากไออุ่นของเตาผิงในคืนที่เหน็บหนาวที่สุด

 

            “นายก็ด้วย”

 

            “หื้ม” แบคฮยอนทำท่าจะผละกอดออกมา แต่คนตัวโตก็กระชับอ้อมแขนให้คนตัวเล็กซุกตัวอยู่ข้างในอย่างปลอดภัยและแนบแน่น

 

            “นายจะต้องไม่เป็นไร แบคฮยอน”

 

            “หมายความว่าอะไร”

 

            “ฉันน่ะ เลือกที่จะไปอยู่กับแม่” อีกครั้งที่ความเงียบงันส่งเสียงดังแข่งกับลมหายใจ

 

            กระทั่งความเปียกชื้นบนแผงอกทำให้ชานยอลต้องละล่ำละลักอธิบาย

 

            “ฟังฉันนะ แบคฮยอน”

 

            “...”

 

            “พวกเขาต้องแยกกันอยู่ ฉันเลยต้องเลือกว่าจะอยู่กับพ่อที่นี่ หรือไปอยู่กับแม่ที่อื่น”

 

            แบคฮยอนยังคงปล่อยให้ความเงียบเป็นคำตอบของตัวเอง เขายังรอฟังที่ชานยอลพูด เพราะแบคฮยอนไม่ใช่คนที่ไปอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่คนที่ต้องไปแบกรับสถานการณ์แบบนั้น

 

            เขาจึงไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินใคร เพราะความละเอียดอ่อนของครอบครัวทำให้แบคฮยอนรู้ว่าความยากลำบากในการตัดสินใจ ไม่ใช่จะมาตัดสินกันได้ด้วยประเด็นเดียว

                                                                                                           

            แบคฮยอน ไม่ได้เป็นเพียงเหตุผลเดียวในการตัดสินใจของชานยอล

 

            “แม้อีกทางเลือกหนึ่งฉันจะได้ใกล้ชิดกับความสุขของฉันมากกว่า แต่แน่นอนว่าฉันจะไขว่คว้าความสุขนั้นไว้ไม่ได้”

 

            “ในขณะที่อีกทางเลือกหนึ่ง เราไม่ได้อยู่ใกล้กันมากนัก แต่แน่นอนว่าฉันจะไม่ปล่อยให้ความสุขของฉันหลุดลอยไปไกลแน่ ความเข้าใจของแม่ที่มีให้ เป็นสิ่งที่ฉันเลือก”

 

            “อยากจะให้นายได้รับรู้ ได้เข้าใจในสิ่งที่ฉันเลือก และเชื่อใจในการตัดสินใจของฉัน” เสียงทุ้มเอ่ยชิด เกลี่ยจมูกซับน้ำตาบนปรางแก้มเนียน

 

            “เชื่อใจฉันไหม แบคฮยอน”

 

            “...”

 

            “ว่าไงครับ” เมื่อเห็นคนตัวเล็กปล่อยให้เจ้าของเสียงทุ้มพูดคนเดียวมาตั้งนาน ชานยอลจึงเร่งรัดเอาคำตอบด้วยสัมผัสที่คุ้นเคย แม้ใจจะหวิวอยู่บ้างกับปฏิกิริยาที่เดาทางไม่ได้

 

            “อื้อ” ดวงหน้าหวานซุกหนีสัมผัสผ่าวที่กดลงบนมุมปากเล็กแทนกลีบปากเรื่อได้อย่างหวุดหวิด

 

            “เชื่อใจฉันนะ”

 

            ใช่ แบคฮยอน ไม่ได้เป็นเพียงเหตุผลเดียวในการตัดสินใจของชานยอล

 

            “รู้แล้ว”

 

            แต่ แบคฮยอน คือผลลัพธ์เดียวที่ชานยอลต้องการจากการตัดสินใจ

 

            “ก็บอกแล้วว่าจะรอ ไม่เชื่อใจนาย แล้วจะให้ไปเชื่อใจใคร”

 

 

— BREATHLESS —


(ใครไม่ทันรีปริ้น ติดต่อมาได้นะคะ สั่งเกินมานิดหน่อย)

 

 

เชื่อเราสิว่านี่ไม่ใช่ฟิคดราม่า55555 อ่ะ พิชานไม่อยู่ จะมีใครมาวอแวน้องไหม มารอดูกัน

มาเอาใจช่วยคุณเขาไปพร้อมๆกันนะคะ 

อย่าลืม เม้น&สกรีมเป็นแรงใจน้า

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

ด้วยรัก

 

TW : @withbona

#หายใจลำบากชบ << ไปค่ะ อย่าปล่อยให้แท็กร้าง สกรีมก็ได้ ไปคุยกับเราก็ได้ เราเหงา5555




                     

    

        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 295 ครั้ง

2,118 ความคิดเห็น

  1. #2097 `babyboiboi (@ilovepim) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 23:44
    โอ่ย ร้องไห้ u__u
    #2097
    0
  2. #2047 GTKCB (@ggemggem) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 02:31
    เจ็บปวด เห้อ
    #2047
    0
  3. #2044 SirinapaJamreonr (@SirinapaJamreonr) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 01:28
    โถ่ลูกกก เจ็บปวดด
    #2044
    0
  4. #1933 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 22:05
    น้ำตามาเลยค่า
    #1933
    0
  5. #1832 CBforever (@CBforever) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 17:43
    โอ้ววววโนววววววววว ไม่นะ ฮือออออออ เขาต้องแยกจากกันจริงๆหรอออออ ฮืออออออออออออ
    #1832
    0
  6. #1805 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 21:38
    น้ำตาไหลไม่หยุดเลย
    #1805
    0
  7. #1738 Monmanee (@JeranunRaksaklin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 03:42
    ไรท์บอกไม่ม่าแต่นามตาเราเกือบแตกแล้ววว ฮือออออ ห้ามไปนาน! TT
    #1738
    0
  8. #1659 PPLOYPOLY (@ppchanyeol61) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 10:17
    จะรอชานยอล
    #1659
    0
  9. #1653 nookxz (@nookfie) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 00:58
    แง้ นุ้งแบคต้องเข้มแข็งนะ เด่วปาร์คก็กลับมาน้ะๆๆ
    #1653
    0
  10. #1613 poromo1456 (@poromo1456) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 11:43
    โอ้แยสสสสส
    #1613
    0
  11. #1587 DBK1802 (@DBK1802) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 23:24
    เป็นแบบนี้นี่เองงง ชอบในการบรรยายเหลือเกิน ชอบที่บอกว่า แบคฮยอนไม่ใช่ปัจจัยหรือสาเหตุเดียวที่ทำให้ชานยอลตัดสินใจ แต่เป็นผลลัพธ์ของการตัดสินใจต่างหากอ่ะ แบบว่ามันใช่ ที่ชานยอลทำไปก็เพื่อความรักความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคน ทำเพื่อแบคฮยอนอ่ะ ฮื่อออ อดทนไว้นะทั้งคู่ มันจะต้องมีวันของความรักนั้นแน่
    #1587
    0
  12. #1574 kfka (@ketnikare) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 01:45
    ไม่อยากให้ห่างกันเลยอ่ะฮื่อออออ
    #1574
    0
  13. #1561 KHING94 (@oh0094) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 16:05
    ฮือออออสงสารทั้งคู่เลยต้องกลับมาเจอกันให้ได้นะ!! //สู้ๆนะคะไรท์ เก่งมั้กๆ
    #1561
    0
  14. #1560 Lonelyyeolly (@Lonelyyeolly) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 08:36
    แงงง การรอคอยมักมีคุณค่าเสมอนะ ส่วนเรื่องที่ว่าใครจะมาวอแวน้องนั้น....//มองจอห์น
    #1560
    0
  15. #1559 nimninew (@nimninew) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 00:14
    ฮือออ สงสารแบคฮยอนอะ ไม่อยากให้ห่างกันเลยยยย
    #1559
    0
  16. #1558 FULLMOON92 (@arit92) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 22:46
    จังหวะการหายใจจะเริ่มลำบากกว่าเดิมไหมคะ ที่ผ่านมาก็ลำบากนะคะ แต่ขอให้ต่อไปหายใจคล่องนานนานหน่อยนะคะ สู้ค่ะไรท์สู้สู้
    #1558
    0
  17. #1557 ชานมไข่มุก💦 (@kanaeng506) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 22:13
    อยากให้มีคนมาจีบน้อง อยากเห็นพี่ชานหวงน้อง
    #1557
    0
  18. #1556 614520_me (@bambambambie) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 19:29
    จะมีคนมาวอแวน้องไหมมมมม ฮืออ จะร้องไห้ตามเลย
    #1556
    0
  19. #1555 kkimmaggurren (@kimaguren) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 19:28
    ไปไวมาไวนะชย
    #1555
    0
  20. #1554 lovenevermild (@loveside) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 19:10
    หวังว่าแม่ของชานจะเข้าใจความรักของลูกชายนะ อยากให้พาแบคไปอยู่ด้วยจัง อยู่คนเดียวแบบรอความหวังมันน่าสงสารนะที่ไม่รู้เวลาที่แน่นอนอ่ะ
    #1554
    0
  21. #1553 nonnykp (@nonnykp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 13:51
    พี่ต้องกลับมาหาน้องนะอย่าให้น้องเหงาอยู่คนเดียวววว
    #1553
    0
  22. #1552 tmeiji (@tm1995) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 11:00
    น้องรอแล้วก็อย่าปล่อยให้น้องรอนานน้า
    #1552
    0
  23. #1551 areenachesani (@areenachesani) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 07:52
    แงง เหตุผลลึกซึ้งง
    #1551
    0
  24. #1550 SUPER-HPDL (@SUPER-HPDL) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 06:44
    รอๆๆๆๆๆทั้งไรท์ทั้งพี่ชานเลย&#12640;&#12640;
    #1550
    0
  25. #1549 CharlottePiix (@CharlottePiix) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 02:47
    งื้อออออน้องงงง รอพี่เค้าน้าา
    #1549
    0