[REPRINT] BREATHLESS [CHANBAEK]

ตอนที่ 21 : — BREATHLESS 20 : hide, hold, sooth & you [150%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,515
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 425 ครั้ง
    19 มี.ค. 62


— BREATHLESS 20 : hide, hold, sooth & you




 

 

            ความอุ่นซ่านเข้ามาแทรกซึมแทนที่ความว่างเปล่าในอณูอากาศ ส่งให้ร่างกายที่อ่อนเพลียของพวกเขาเข้าสู่ห้วงนิทราเพียงชั่วครู่ ยามฟ้าสาง ดวงตะวันโผล่พ้นท้องนภา ทอแสงสีอ่อนระบายแต่งแต้มผืนผ้าใบสีฟ้าที่เคยว่างเปล่า เปลือกตาสีอ่อนก็เปิดขึ้นเพียงเพื่อมาพบว่า ดวงตาคมกลมโตกำลังเฝ้ามองคนตัวเล็กหลับใหลอยู่ในอ้อมกอด

 

            เตียงหลังเล็กที่วางติดกับพื้นและผ้านวมสีขาวที่ห่มกายพวกเขาไว้ยังคงเป็นที่พักพิงในยามที่ใจแหลกร้าว

 

            “ชานยอล”

 

            “หืม” คนตัวใหญ่กระชับกอด กดจมูกซุกแก้มนุ่มราวกับอยากจะไขว่คว้าทุกสัมผัสหอมหวาน กักกันทุกช่วงเวลา เก็บเกี่ยวทุกเสี้ยววินาทีที่พ้นผ่าน ที่ยังมี บยอน แบคฮยอน อยู่เคียงข้างกาย

 

            “ที่นายขอน่ะ” แววตาลังเลฉายชัดอยู่บนนัยน์ตาสีอ่อนที่กำลังสะท้อนภาพของชานยอล

 

            “...”

 

            มันไม่ง่ายเลยนะ .. มันไม่เคยง่ายเลยตั้งแต่ต้นแบคฮยอนกำลังโหยหาความรักให้กลับคืนมาสู่หัวใจที่แสนว่างเปล่า ตั้งแต่เขาทำชิ้นส่วนสำคัญหล่นหายไป

 

            โหยหาความรักที่เขาเคยยอมปลดปล่อยมันให้ลอยเคว้งคว้างดั่งจักรวาลที่ไร้แรงยึดเหนี่ยว ทั้งๆที่ไม่เคยถามความสมัครใจของจักรวาลเลยว่าพร้อมที่จะกลืนหายไปกับความมืดมิดแสนเหน็บหนาวที่ไร้แสงดาวคอยโอบกอดหรือเปล่า

           

 

            “ฉันจะทิ้งนายลงได้ยังไง”     

 

              ตอบเขาทีว่าเขาจะทิ้งความรักครั้งนี้ไปได้อย่างไร

 

        

 

         ชานยอลซบหน้าลงที่ซอกคอกรุ่น ปิดบังซ่อนเร้นดวงตาคมแดงก่ำ กกกอดโอบแน่นอย่างแสนรัก

 

            คนตัวเล็กในอ้อมกอดสอดแขนกอดรัดเอวสอบตอบกลับก่อนจะเอ่ย “แต่ถ้าหากเรายังดึงดัน นายอาจจะต้องจากกันไปในที่ที่ฉันมองไม่เห็นนายอีกแล้วใช่รึเปล่า”

 

            “มันเป็นสิ่งที่ฉันกลัว และมันก็เป็นเหตุผลเดียวกันกับที่เราต้องถอยออกมาคนละก้าว” เสียงหวานอู้อี้พูดต่อ

                                               

            เขารู้ว่าความสับสนของเขากำลังทำให้ความรู้สึกของชานยอลกระเด็นกระดอนในสุญญากาศ ไร้แรงยึดเหนี่ยว

 

            และมันจะค่อยๆแหลกสลายไป

 

            “ฉันรู้ดี ว่าถ้าเราเลือกถอยหลังกลับ มันจะทำให้เรายังอยู่ในสายตาของกันและกันต่อไปได้ แต่ฉัน..” ชานยอลเอ่ยผะแผ่ว ก่อนคลื่นเสียงจะจางหายปะปนไปกับละอองอากาศ

 

            “ชานยอล..”

 

            “แบคฮยอน ฉันน่ะ” คลื่นเสียงที่แสนอ่อนล้าดังขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกันกับชื่อของเขา

 

            “...”

 

            “ฉันน่ะ เจ็บไปหมดเลย” สุดท้ายเสียงพร่าทุ้มจากก้อนสะอื้นที่พยายามจะกลืนลงคอก็เอ่ยออกมา มันทั้งอ่อนระโหย และเต็มไปด้วยเศษซากของความรู้สึกที่พร้อมจะบาดลึกเข้าไปในใจคนฟัง

 

            แบคฮยอนกัดปากตัวเองจนได้กลิ่นคาวเลือด เขากำมือแน่นเมื่อชานยอลกำลังจะแหลกสลายคามือเขาเต็มที

 

            “ฉันขอโทษ” น้ำใสๆไหลลงมาจากดวงตาเรียวรีอย่างเงียบงัน ดวงหน้าหวานคลอเคลียแนบชิด กลีบปากเล็กงับริมฝีปากล่างของชานยอลแผ่วเบา

 

            ริมฝีปากฉ่ำน้ำไล่ดูดดึง มอบความหวานคืนให้คนตัวเล็ก ลิ้นร้อนสอดแทรกรัดรึงจนคนในอ้อมกอดอึกอักไขว่คว้าขออากาศ

 

            “นายไม่จำเป็นต้องขอโทษกันเลย แบคฮยอน”

 

            “อะ..” ปลายนิ้วร้อนไล่สัมผัสหลังกกหู เกลี่ยที่ซอกคอ ก่อนจะทาบทับดวงหน้าหวาน

 

            “ฉันรู้ว่าตอนนี้ เป็นแบบนี้คงดีที่สุดแล้ว” ชานยอลรู้ว่าแบคฮยอนก็ไม่ได้เจ็บปวดน้อยไปกว่าเขา

 

            “...”

 

            “เป็นเพื่อนกัน” แบคฮยอนปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอย่างเงียบเชียบเมื่อคนตัวสูงพูดจบประโยค

 

            ชื่อเรียกของสถานะไม่ได้เป็นตัวกำหนดหัวใจ พวกเขารู้ แต่มันกำหนดขอบเขตของการกระทำได้ กำหนดระยะห่างของหัวใจได้อย่างสมบูรณ์แบบ

 

            ก้านนิ้วยาวยกขึ้นเกลี่ยหยดน้ำออกจากใบหน้า เปลือกตาสีน้ำนมหลับพริ้มรับสัมผัสอุ่น

 

            “ฉันเชื่อว่าทุกอย่างมันจะผ่านไปได้” เสียงทุ้มกระซิบชิดปรางแก้ม แบคฮยอนค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมาเพื่อจดจ้องกับดวงตาคมที่ทั้งมั่นคงและมั่นใจ

 

            แม้จะยังทิ้งร่องรอยความปวดร้าวเอาไว้ แต่ภาพสะท้อนในนั้นยังเป็นเพียงเหตุผลเดียวที่ทำให้ชานยอลอยากจะปกป้องความรักทั้งหมดไว้ให้ได้

 

            ความรักทั้งหมด ที่อยากจะมอบมันให้กับเจ้าของใบหน้าที่สะท้อนออกมาจากดวงตาของเขา

 

            “รอก่อนนะ แบคฮยอน”

 

            ริมฝีปากหนาทาบทับลงมาบนกลีบปากเล็กสีเรื่อแนบแน่นทว่าอ่อนโยน

 

            “รอเป็นเพื่อนกันก่อน อย่าเพิ่งยอมแพ้”

 

            “อือ ฉันจะไม่ยอมแพ้อีกแล้ว จะรอเป็นเพื่อนจนกว่าจะได้เป็นอย่างอื่น แบบนี้โอเคไหม” เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับใบหน้านิ่งๆจนชานยอลอดหมั่นเขี้ยวไม่ได้

 

            “ตัวดี” ระบายยิ้มบนใบหน้าขึ้นพร้อมกันก่อนคนตัวเล็กกว่าจะโดนกักขังให้อยู่ใต้ร่างคนตัวโตอีกครั้ง มอบห้วงรักผ่านอ้อมแขน ตระกองกอดเคลียเคล้าผิวนุ่มหอมกรุ่น

 

            “เฮ้! เดี๋ อ อะ”

 

           

              ใช่ พวกเขายอมทิ้งคำว่ารักไปก่อนในวันนี้

 

            ทิ้งไว้ที่ส่วนลึกที่สุดในหัวใจ ปล่อยให้ม่านหมอกบางเบาของคำว่าเพื่อนเป็นปราการพรางตา

 

            เพื่อที่จะได้เก็บเกี่ยวคำว่ารักนั้นไว้ให้เต็มหัวใจได้อีกครั้ง

 



 

— BREATHLESS —

 

 

            Rrrr

 

            โทรศัพท์ที่ถูกทิ้งไว้ใต้หมอนตั้งแต่พาคนตัวเล็กขึ้นมา(นอน)ต่อในห้องนอน สั่นเรียกให้ชานยอลควานหาเพื่อตอบรับ

 

            “ครับแม่” แบคฮยอนจ้องตาใสจนได้ยินว่าเป็นแม่ชานยอลที่โทรมานั่นแหละ ถึงค่อยๆซุกหน้าลงกับหมอนใบโตต่อได้อย่างสบายใจ

 

            (อยู่ไหนลูก แม่ขึ้นไปตามบนห้องก็หาไม่เจอ บ่ายแล้ว มากินอะไรหน่อยเร็ว)

 

            ถ้าหากแม่ขึ้นมาตามบนห้องนอนของบ้านหลังเล็กข้างๆก็อาจจะเจอน่ะนะ..

 

            “ผมนึกว่าแม่ไปทำงานเสียอีก” ชานยอลเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ “หรือว่าพ่อไม่อยู่ครับ แม่ถึงอยู่ที่บ้าน”

 

            เสียงของมารดาเงียบหายไปเหมือนคนไปต่อไม่ถูก คงเพราะลูกชายของเธอยิงคำถามมาตรงๆแบบนี้ แน่ล่ะ ชานยอลจะรู้เรื่องความสัมพันธ์ที่ห่างเหินมานานของเธอกับสามีก็ไม่แปลก ในเมื่อเป็นคนในครอบครัว

 

            (แม่แค่อยากอยู่กับชานยอล พรุ่งนี้ก็ปีใหม่แล้วนะ)

 

            “อาจจะเพราะวันนี้เป็น New Year’s Eve แม่ถึงอยู่รอฉลองปีใหม่กับลูกชายใช่รึเปล่า ฮะๆ” ชานยอลไม่ได้ตั้งใจจะใช้คำพูดประชดประชันมารดา แต่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั่นก็ขมขื่นเกินกว่าจะเป็นรูปประโยคที่ปกติได้

 

            หากแต่ชานยอลคิดจริงตามนั้น ไม่มีเจตนาประชดประชันเลยแม้แต่น้อย

 

            คิดว่าถ้าไม่ใช่วันเทศกาลหรืองานสำคัญอะไร ก็คงจะไม่มีใครหันมาให้ความสนใจกับลูกชายคนนี้มากนัก

 

            (ไม่ใช่แบบนั้นลูก) น้ำเสียงหวานของผู้ให้กำเนิดอ่อนลง เธอรู้ว่าชานยอลรู้สึกยังไงถึงได้รู้สึกผิดมาตลอดที่ปล่อยลูกชายเพียงคนเดียวไว้กับความโดดเดี่ยวทั้งๆที่เขาก็ไม่เหลือใครแล้ว

 

            (คือ..) เธออ้ำอึ้ง เพราะความจริงมันร้ายแรงกว่านั้น ความจริงที่เธอต้องบอกให้กับลูกชายได้รับฟัง มันจะยิ่งทำร้ายความรู้สึกของชานยอลมากกว่าที่ชานยอลกำลังตัดพ้อน้อยใจเรื่องเวลาที่ได้อยู่กับแม่ในตอนนี้เสียอีก

 

            (กลับมาคุยกันที่บ้านนะ พ่อก็อยู่ด้วย)

 

            “อ่า ครับ” สัญญาณถูกตัดไปแล้ว แต่ความข้องใจที่ถูกทิ้งไว้ยังไม่จางหาย

 

            แม่ไม่มีทางจะอยู่ใช้เวลาครอบครัวสุขสันต์ร่วมกันกับพ่อหรอก ทุกครั้งจะต้องขาดใครคนใดคนหนึ่งไป

 

            เกิดอะไรขึ้น?

 

              “มีอะไรรึเปล่าชานยอล” แบคฮยอนถามก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจากการซุกหมอนใบโตจนเกือบจะผล็อยหลับอยู่รอมร่อ

 

            ใบหน้าหล่อเหลาบนหมอนใบเดียวกันร่นระยะห่างเข้ามาอีกทั้งๆที่มันก็เหลือน้อยเต็มที แบคฮยอนหดคอหนี เอาฝ่ามือน้อยดันอกแกร่งไว้ไม่ปล่อยให้คนตัวสูงเข้ามาใกล้กว่านี้

 

            เนื้อตัวเขาช้ำไปหมดแล้ว เพราะชานยอลนั่นแหละ..

 

            “เดี๋ยวต้องกลับบ้านก่อนนะ”

 

            “อ อือ” พูดเฉยๆก็ได้ไม่เห็นต้องกดจมูกลงมาบนแก้มเขาเลย!

 

            “คืนนี้เคาท์ดาวน์ที่ไหนแบคฮยอน ที่บ้านนายจะพาไปจัตุรัสรึเปล่า”

 

            “แม่กับ.. อ่า ที่บ้านนั่นแหละ บอกว่าจะไปดินเนอร์กัน แต่ฉันไม่อยากไปกับพวกเขา” ดวงตาเรียวรีหมองลงจนชานยอลได้แต่นึกโทษตัวเองในใจว่าไม่น่าถามออกไปเลย

 

            พวกเขารู้ปัญหาของกันและกัน แม้ไม่ได้มีใครพูดปัญหาเหล่านั้นออกไปตรงๆ แต่ทุกครั้งที่อีกคนระบายความในใจที่แสนหนักอึ้ง แน่นอนว่าผู้ที่รับฟัง ต้องเป็นคนเดียวกันกับคนที่ไว้ใจให้รับรู้เรื่องราวในครอบครัว

 

            ฝ่ามือใหญ่ที่แสนอบอุ่นส่งผ่านความอบอุ่นนั้นด้วยการลูบเบาๆบนกลุ่มผมนุ่ม ปลอบโยนคนที่ดูเปราะบางเหลือเกินในยามที่หัวใจดวงน้อยได้รับความเจ็บปวด

 

            แต่แบคฮยอนรู้ดีว่าพวกเราทั้งคู่ต่างก็เจ็บปวดกันทั้งนั้น ไม่ใช่เพียงแค่เขา จึงได้ทาบทับฝ่ามือลงไปบนหลังมือชานยอลก่อนจะเอามันมากุมไว้ ระบายยิ้มน้อยๆเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร

 

            พวกเราต่างก็เป็นบ้านให้กันและกัน ในวันที่บ้านของตัวเองใกล้จะพังทลายเต็มที

 

            “ฉันก็คงจะเคาท์ดาวน์ผ่านหน้าต่างในห้องนอนกับดวงดาวบนท้องฟ้าคล้ายๆกันกับหลายปีที่ผ่านมานี้ล่ะมั๊ง” แบคฮยอนเอ่ยต่อ

 

            ดวงดาวบนผืนฟ้าสีหมึกกับพลุไฟที่คืนนี้คงจะได้ประดับประดาเป็นเพื่อนหมู่ดาว

 

            “ไม่อยากดูพลุไฟบ้างหรือ ครั้งที่แล้วก็ไม่ได้ดู” ริมฝีปากหยักจุดยิ้มที่ทำให้แบคฮยอนต้องหรี่ตามอง “หมายถึงตอนคริสต์มาสน่ะ ตอนนั้นนายยังไม่มีเวลาได้ดู”

 

            “ปาร์ค ชานยอล หุบปากแล้วก็กลับบ้านตัวเองไปได้แล้ว”

 

            “ฮ่ะๆ ถ้าคืนนี้ยังอยากดูด้วยกัน ก็รอก่อนนะ เสร็จจากที่บ้านแล้วฉันจะไปหานาย” เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่ค่อยๆระบายเต็มหน้าเมื่อดวงหน้าหวานขึ้นสีเข้มกว่าปกติ

 

            “อือ ไปได้แล้ว แม่คอยแย่แล้ว”

 

            “ครับ”

 

 

 — BREATHLESS —

 

 

            หลักจากชำระล้างร่างกายและทานสปาเก็ตตี้ฝีมือมาดามปาร์คเรียบร้อย ชานยอลจึงย้ายตัวเองมานั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น เพราะดูเหมือนทั้งพ่อกับแม่ที่นั่งเงียบกันอยู่นานคงกำลังรอเขาอยู่

 

            “หายไปไหนมาทั้งคืน” เป็นเสียงของพ่อนั่นเองที่วางหนังสือพิมพ์ลงแล้วเอ่ยถาม

 

            แน่นอนว่าชานยอลน่ะไม่ใช่เด็กไม่ดี เขาไม่โกหกหรอก

 

            “ไปค้างกับแบคฮยอนครับ” คิ้วหนาของบิดาขมวดมุ่น จ้องหน้าลูกชายเขม็งก่อนจะค่อยๆคลายสีหน้าลงเมื่อชานยอลจ้องกลับมาอย่างไม่ยอมแพ้

 

            แววตาเด็ดเดี่ยวและมั่นคง คนเป็นพ่อรู้ดีว่าลูกชายคนเดียวนั้นได้มาจากตัวเองทั้งนั้น

 

            “ไม่ได้เจอหนูแบคฮยอนนานเลย ตั้งแต่แม่เห็นวันนั้น ก็ไม่เห็นอีกเลย พาเพื่อนมาบ้านหน่อยสิลูก อุตส่าห์เป็นคนบ้านเกิดเมืองนอนเดียวกัน มาค้างที่นี่ก็ได้ แม่ไม่ว่าหรอก” พ่อของเขาหันมามองเสี้ยวหน้าของผู้หญิงที่นั่งข้างๆแต่เว้นระยะห่างไว้เสียมากโขด้วยความแปลกใจ คงไม่นึกว่าแม่จะรู้จักแบคฮยอน

 

            “ครับแม่ หวังว่าพ่อก็คงไม่ว่านะครับ แค่พาเพื่อนมาค้างที่บ้านเอง” เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยสถานะเชื่องช้าและชัดเจน

 

            “แม่ก็นึกว่าทะเลาะกันเสียอีก”

 

            “ครับ?” ชานยอลเลิกคิ้ว

 

            “แม่เห็นพักนี้ชานยอลซึมๆไป อาหารก็ทานได้น้อยลง บางทีแม่กลับมาจากบริษัทดึกๆ อาหารที่ทำไว้ลูกก็ไม่แม้แต่จะแตะมันเลย”

 

            “ผม.. ผม.. ทำไมแม่ถึงคิดว่าเกี่ยวกับแบคฮยอนล่ะครับ” ปลายตาเห็นว่าพ่อกำลังจ้องมาที่เขา แต่ชานยอลก็ไม่ได้สนใจ เขายังคงเลือกที่จะฟังความเห็นจากแม่

 

            “คิดว่าเพื่อนชาวเกาหลีคนแรกของลูกคงมีอิทธิพลกับลูกแม่ไม่น้อย ทุกครั้งที่แม่คุย หรือโทรศัพท์ถามสารทุกข์สุขดิบเพราะแม่ไม่ค่อยได้อยู่บ้าน ก็มักจะมีชื่อแบคฮยอนอยู่ในบทสนทนาทุกครั้ง ลูกอยู่กับแบคฮยอนบ่อยๆ แล้วก็ชอบเล่าเรื่องแบคฮยอนให้แม่ฟัง”

 

            “ลูกอาจจะไม่รู้ตัว แต่แม่น่ะรู้ว่าชานยอลเป็นคนโลกส่วนตัวสูง เพื่อนสนิทก่อนที่เราจะย้ายมาที่นี่ ลูกก็คบมาตั้งแต่เด็กๆแค่ไม่กี่คน ไม่เห็นลูกเปิดใจรับใครเข้ามาแบบนี้มานานแล้ว”

 

            “อะไรเป็นความสุขของลูก แม่ก็มีความสุขไปด้วย” ผู้หญิงตรงหน้าทอดแววตาอ่อนโยนมาให้ เพราะเธอรู้ดีว่าเธอไม่อาจประคับประคองความรักของครอบครัวให้สมบูรณ์ได้อีกต่อไป เธอจึงอยากให้ชานยอลมีความสุขเป็นของตัวเอง ความสุขแบบที่ความโดดเดี่ยวจะไม่สามารถกล้ำกลืนลูกชายของเธอได้อีก และเธอดีใจที่ชานยอลเจอมันแล้ว

 

            ชานยอลระบายยิ้มบางๆ ถึงคำพูดของแม่จะกำกวม เขาไม่รู้ว่าแม่รู้ไหมว่าระหว่างเขากับแบคฮยอนมันลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายรูปแบบความสัมพันธ์ แต่เขาก็ยังรู้สึกดีที่อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าแม่เข้าใจ และยังคอยมองเขาอยู่ แม้ระยะห่างในครอบครัวของเราจะเพิ่มขึ้น

 

            “ครับ ผมดีใจที่แม่รู้ว่าผมเป็นแบบไหน แล้วต้องการอะไร” ดวงตาคมจ้องไปที่คนเป็นพ่อบ้าง เขาเห็นบิดาถอนหายใจ

 

            “ความจริงเหตุผลอีกอย่างที่แม่คิดว่าลูกทะเลาะกับแบคฮยอนคือ แม่เคยเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กที่ยืนอยู่ท่ามกลางอากาศหนาว กับไหล่แคบๆที่สั่นน้อยๆในเย็นของวันหนึ่งที่แม่กำลังจะออกไปค้างที่บริษัท แม่ว่าจะเข้าไปดูเพราะเห็นท่าไม่ค่อยดี แม่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่อย่างน้อยเด็กคนนั้นควรจะใส่เสื้อที่หนากว่านี้”

 

            “แต่เห็นลูกเดินออกไปหาเด็กคนนั้นแล้ว แม่เลยไม่ได้เข้าไป แม่รออยู่นาน จนเด็กคนนั้นหันมา แล้วแม่ก็รู้ว่าเป็นแบคฮยอน แม่ไม่ได้อยู่ใกล้นักแต่ก็ยังเห็นว่าหนูแบคฮยอนร้องไห้ แต่เพราะแบคฮยอนมีลูกอยู่ตรงนั้นแล้ว แม่ถึงหมดห่วง แล้วถึงสตาร์ทรถออกไปได้เสียที”

 

            “พวกเราไม่ได้ทะเลาะกันหรอกครับ แบคฮยอนน่ะ เขา.. เขาต้องทำ .. ทำในสิ่งที่ทำให้ไม่มีความสุข เพราะกลัวว่าใครอีกคนจะเดือดร้อนเพราะเขา” ชานยอลก้มหน้า มองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่

 

            “ดีแล้วที่วันนั้นลูกอยู่ตรงนั้นกับแบคฮยอน” มารดาจับมือของเขาอีกทีพร้อมกับบีบกระชับอีกสองสามครั้ง

 

            “แต่ผมช่วยอะไรเขาไม่ได้เลยครับแม่ ผมทำอะไรไม่ได้เลย

 

            “ชานยอล แม่

 

            “เลิกคุยเรื่องคนอื่นแล้วมาคุยเรื่องของเรากันดีกว่าคุณ ชานยอลคงรอนานแล้ว” เสียงเข้มของผู้เป็นบิดาเอ่ยขัด ทั้งๆที่แม่ของเขายังไม่ทันเอ่ยให้จบประโยคเสียด้วยซ้ำ

 

            “เรื่องของคนอื่นที่คุณว่านั่นน่ะ เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของลูกเรานะ คนเป็นพ่อเป็นแม่ต้องรับฟังเขาทุกเรื่องไม่ใช่หรือไง”

 

            “คุณเองก็ไม่ได้ให้เวลากับลูกเหมือนกันกับผมไม่ใช่หรือ” พ่อเขาโต้ตอบกลับอย่างใจเย็นเมื่อแม่เริ่มมีแววตาไม่พอใจ

           

            ชานยอลยอมรับว่าพ่อของเขากำลังไม่ทำให้ปัญหาบานปลายลุกลาม และเขาไม่แปลกใจเพราะสภาพแวดล้อมที่พ่อคลุกคลีอยู่ด้วย คือที่บริษัท บ้าน และโบสถ์ ที่หล่อหลอมพ่อขึ้นมาให้เป็นคนที่สุขุมและเด็ดขาด

 

            แต่ที่พ่อของเขาขาด คือความเข้าใจ ละเอียดอ่อน และอ่อนโยนที่มีแม่เป็นคนคอยเติมเต็มเมื่อครั้งอดีต แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว

 

            “ฉันมีเวลาให้ลูกไม่พอ ก็เพราะไม่อยากใช้เวลาร่วมกันกับคุณ แต่ฉันคอยรับฟังไถ่ถามลูกตลอด ไม่เหมือนกับคุณที่ไม่แม้แต่จะพยายามคุยและเข้าใจลูกเลย แล้วแบบนี้ฉันจะไว้ใจปล่อยลูกไว้กับคุณอย่างที่คุณขอได้ยังไง”

 

            !?

 

            “หมายความว่ายังไงครับแม่”

 

            ทั้งพ่อและแม่หันมามองลูกชายเพียงคนเดียวที่แววตาสั่นไหวและเริ่มแดงก่ำ

 

            “เราหย่ากันแล้ว แม่เขาจะคิดว่าจะย้ายไปอยู่ที่อื่น พ่อเลยขอให้ชานยอลอยู่กับพ่อ” ผู้เป็นบิดาพูดออกมาไร้แววลังเล ดวงตาแข็งกระด้างที่ว่างเปล่าจดจ้องมาที่เขา

 

            เขาที่กำลังร้องไห้

 

            “ชานยอล แม่..” ในขณะที่แม่ของเขาก็ปวดร้าวเพราะต้องทนเห็นแก้วตาดวงใจที่แตกหักเพราะผู้ใหญ่อย่างเธอและพ่อของชานยอล

 

            “ทำไมพ่อกับแม่ถึงไม่เคยถามผมเลย อึก..” ฟันคมขบริมฝีปากหยักแน่น น้ำเสียงสั่นพร่าไม่อาจควบคุมได้

                                                                                       

            “แม่ขอโทษ แม่ขอโทษนะชานยอล ขอโทษที่แม่รักษาครอบครัวของเราไว้ไม่ได้ แม่ทำเต็มที่แล้ว”

 

            เช่นเดียวกันกับน้ำตาที่ไหลลงมาหยดแล้วหยดเล่า

 

            “แม่อยากให้ชานยอลเลือก”

 

            “...”

 

         “จะอยู่กับพ่อที่นี่ หรือจะย้ายไปอยู่ด้วยกันที่อื่นกับแม่”

 

                                                                 

 

— BREATHLESS —


Reprint คลิกเลย! https://goo.gl/AsAhgG

 

หมดเขต 20 มี.ค.นี้แล้วน้า

 

อารมณ์เหวี่ยงในตอนเดียวแต่ยังยืนคำเดิมว่านี่ไม่ใช่ฟิคดราม่า ! ..........

ครึ่งหลังไม่ใช่ซีนของชานแบคแต่ก็อยากให้อ่านทุกตัวอักษรเพื่อความเข้าใจเนื้อเรื่องและตัวละครนะงับ

เม้น&สกรีมให้เลาชื่นจัยที เลิ้บ

อย่าปล่อยให้แท็กเงียบเหงา แวะมาเล่นกับเลาได้เลาไม่กัด แท็กเงียบมากแง ;-;

 

TW : @withbona

#หายใจลำบากชบ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 425 ครั้ง

2,118 ความคิดเห็น

  1. #2069 614L1485 (@b0461cy_) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 00:28
    ไม่ไหว..
    #2069
    0
  2. #2043 SirinapaJamreonr (@SirinapaJamreonr) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 06:56
    ม้ายยยนะ!!!! ชานยอลสงสารรร
    #2043
    0
  3. #1941 bang-SP28 (@bang-SP28) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 12:31
    โน้ววววว
    #1941
    0
  4. #1932 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 22:03
    อื้อหือ มันหนักเกินไป
    #1932
    0
  5. #1906 gift_tyr (@gift_tyrDek59) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 15:25
    ไม่เอาาาาา ไม่เอาแบบนี้ แงงง
    #1906
    0
  6. #1831 CBforever (@CBforever) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 15:07
    Oh -! แม่ชานดูเหมือนเข้าใจชานมากกว่าพ่ออ่ะ อยากให้ชานอยู่กับแม่ แต่ต้องห่างจากแบคไกลเลย ถ้าชานอยู่กับพ่อ พ่อก็กีดกันอีก ฮืออออออออออ หน่วงมากกกกกก ฮืออออออออออออออ
    #1831
    0
  7. #1804 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 21:33
    คุณแม่อยู่ที่นี่กับชานยอล แล้วให้คุณพ่อย้ายไม่ได้หรอคะ
    #1804
    0
  8. #1658 PPLOYPOLY (@ppchanyeol61) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 09:58
    มีแต่คำถามว่าทำไมๆๆๆๆ
    #1658
    0
  9. #1525 eeing-er (@eeing-er) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 12:11
    ใจฉันน ทำยังไงถึงจะมีความสุขกันนะฮือออออออ
    #1525
    0
  10. #1524 614520_me (@bambambambie) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 14:01
    ฮือออออ ม่ายยยย โอ้ยยยย คร่ำครวญหนักมากๆ จะร้องไห้ตามเลย แงงง มาต่อไวๆนะคะะะ
    #1524
    0
  11. #1523 kkimmaggurren (@kimaguren) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 12:00
    ให้แม่อยู่นี่แล้วให้พ่อย้ายไปก็จะแฮปปี้เลยนะ
    #1523
    0
  12. #1522 Katniss20 (@Katniss20) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 09:59
    หน่วงใจไปหมดเลยฮื่อออออออ
    #1522
    0
  13. #1521 DBK1802 (@DBK1802) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 02:13
    โอ้ววว ม่ายยย สงสารชานยอล อยากให้ไปอยู่กับแม่แต่ก็ต้องห่างกับแบคฮยอน พออยู่กับพ่อก็จะยิ่งกดดันเรื่องความสัมพันธ์อีก โหย มันไม่ง่ายเลยอ่า สู้สู้นะชานยอลอ่า.. // ชอบการเขียนของไรท์มากเลยค่ะ ที่บอกว่า ถึงแม้ว่าบ้านของทั้งสองคนจะใกล้พัง แต่ทั้งคู่ก็บ้านที่อบอุ่นให้แก่กันได้ ประมาณนี้อ่า ฮื่อออ สงสารทั้งคู่เลยยย
    #1521
    0
  14. #1520 nookxz (@nookfie) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 23:45
    แง้~ ไม่อาววววววว ชานยอลย้านไปอยู่บ้านหลังเล็กกับแบคฮยอนเลยยยย ไม่ต้องไปอยู่ใครทั้งนั้น มาอยู่กับแบคคคค
    #1520
    0
  15. #1519 miaJongin (@emptyonly) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 20:28

    ถ้าชานยอลย้ายไปกับแม่แล้วแบคฮยอนจะย้ายไปเรียนด้วยได้ไหมนะ แต่ถ้าอยุ่กับพ่อจะรักกันก็ยากเพราะพ่อไม่เปิดใจรับในความรักแบบนี้เห้อเหมือนจะง่ายแต่ก็ไม่ง่ายเล้ย 55555555555555555555555555555

    #1519
    0
  16. #1518 FULLMOON92 (@arit92) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 01:34
    ไม่เบื่อเลยค่ะ รอคอยการเปิดเข้ามาอ่านตลอดเลย แต่ครั้งนี้ใจปวดร้าวมากมากค่ะ ฮือออออร้องไห้ จะเลือกได้ยังไงกัน ไม่อยากให้ทิ้งแบคไปเลย ทรมานใจมากเลยค่ะไรท์ มันเหมือนกับมีใครมาบีบจนมันปวดร้าวไปหมดเลย ไม่ดราม่านานนะคะ ใจจะขาด ไรท์สู้สู้นะคะ เป็นกำลังใจให้ เรารอไรท์เสมอ.
    #1518
    0
  17. #1517 MITUNAYON_ (@lhxm_june) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 23:36
    อ่านแล้วน้ำตาคลอเลยอ่ะ ลึกๆอยากให้ไปอยู่กับแม่นะ แต่ก็สงสารแบคแล้วก็พ่อด้วย ไปทางไหนก็เจ็บไปหมดดด แงงงว
    #1517
    0
  18. #1516 lolagr_2017 (@woon_rangsima) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 19:04
    ไม่เบื่อ รอติดตามอยู่ตลอดเลยค่า
    #1516
    0
  19. #1515 kfka (@ketnikare) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 17:06
    ฮื่ออออไรท์คะ กำลังจะร้องเลยค่ะ แต่ไม่สุดแงงงงงง
    #1515
    0
  20. #1514 mmeieiss (@satita43) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 17:03
    ไม่ใช่ฟิคดราม่า5555555 แงงงงงงงงงงง
    #1514
    0
  21. #1513 CBforever96 (@CBforever96) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 15:40
    ปวดหัวใจจังเลยค่ะ ฮือออ
    #1513
    0
  22. #1512 bibimbua (@bibimbua) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 13:57
    อยากอยุกับแม่ แต่ไม่อยากไปไกลแบค แงงงงงวว
    #1512
    0
  23. #1511 nonnykp (@nonnykp) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 11:09
    เครียดดโว้ยยยยยนอึดอัดมากเลยอ่ะฮืออสงสารทุกคนเลย
    #1511
    0
  24. #1510 1405aaa (@1405aaa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 10:11
    โอ้ยสงสารแบคกับชานยอลมาก
    #1510
    0
  25. #1509 dodream_ (@pariyakornarlai) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 09:34
    ไปกับเเม่ก็ไม่ต้องทรมานกับพ่อเเต่ก็ไม่ได้เจอเเบค เเงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ทำไมทำเเบบนี้คะฮื่อ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #1509
    0