[REPRINT] BREATHLESS [CHANBAEK]

ตอนที่ 18 : — BREATHLESS 17 : pain, plead, suffer & you [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,972
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 304 ครั้ง
    13 มี.ค. 62


— BREATHLESS 17 : pain, plead, suffer & you




 

 

            เหมือนเดิม

 

            ชีวิตของแบคฮยอนก็เหมือนเดิม

 

            กลับมาไร้สีสันเหมือนเดิม เงียบเหงาและอ้างว้างเหมือนเดิม

 

            เขายังไปโรงเรียนกับเพื่อนตัวสูงเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิม คือชิ้นส่วนระหว่างเราจมหายไปในอากาศ อยากจะตามไขว่คว้ากลับคืน แต่ก็เหนื่อยล้าเกินไปที่จะมองหาสิ่งที่เลือนรางจางหายไปเสียแล้ว

 

            “ถ้าจับห่วงไม่ถึงก็จับเสื้อฉันไว้สิ เดี๋ยวก็โดนเบียดล้มหรอก” เสียงทุ้มเอ่ยดุคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งๆอยู่บนบัส รถโดยสารที่ทั้งกระชากทั้งอัดแน่นไปด้วยผู้คนเบียดเสียดในช่วงเวลารีบเร่งทำให้ชานยอลอดห่วงไม่ได้

 

            “รู้แล้วน่า” แบคฮยอนทำปากขมุบขมิบตอบรับคนขี้บ่น ฝ่ามือเล็กคว้าเสื้อจัมเปอร์ตัวใหญ่ของชานยอลไว้ และดูเหมือนผู้โดยสารทั้งหลายจะเห็นใจพวกเขา เมื่อผ่านไปสองสามป้ายก็ทยอยลงจนมีที่ว่างเหลือให้นั่ง

 

            ชานยอลดันแผ่นหลังแคบให้เข้าไปนั่งชิดขอบหน้าต่างก่อนแล้วตัวเองก็นั่งลงตาม ระยะเวลาเกือบๆยี่สิบนาทีกว่าจะถึงโรงเรียนของพวกเขาทำให้ต่างคนต่างนั่งสัปหงกด้วยความง่วงงุน

 

            ก่อนที่เสียงบางอย่างจะทำให้เจ้าของดวงตาคมค่อยๆปรือตาขึ้นมอง

 

            อ่า แบคฮยอนที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราวกำลังปล่อยให้ศีรษะเล็กๆของตัวเองโขกกับขอบหน้าต่างนั่นเอง

 

            ชานยอลส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มบางเบา กำลังจะดันให้แบคฮยอนนอนลงบนบ่าของตนดีๆ แต่ก็ชะงักไป ชานยอลไม่ได้ทำอย่างที่ใจอยากทำ ท่อนแขนแกร่งอ้อมผ่านลาดไหล่แคบแล้วคั่นฝ่ามือใหญ่ไว้ระหว่างศีรษะเล็กและขอบหน้าต่าง แบคฮยอนจะได้ไม่เจ็บ เพราะมีมือเขารับแทนขอบหน้าต่างแข็งๆนั่น

 

 

           

            บรรยากาศของโรงเรียนยังคงกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายวันคริสต์มาสที่กำลังจะส่งไม้ผลัดไปให้วันสิ้นปี ก่อนจะขึ้นศักราชใหม่ในวันปีใหม่ และโรงเรียนก็จะต้องหยุดอีกครั้ง ไม่รู้จะให้มาเรียนทำไมอาทิตย์เดียว แล้วก็ต้องหยุดอีก

 

            น่าเบื่อจะตายชัก

 

            คนตัวเล็กบ่นอยู่ในใจขณะเดินพ้นรั้วโรงเรียนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะที่ยังละลายไม่หมดจากเมื่อคืนเข้ามาแล้ว

 

            “เป็นอะไร ทำหน้าเหม็นเบื่อขนาดนั้น” ชานยอลหันมาถามคนข้างกายที่เพิ่งพรูลมหายใจทิ้งไป

 

            “อือ เบื่อ”

 

            “เบื่อฉัน?”

 

            “ตลก จะไปเบื่อเพื่อนตัวเองทำไม เบื่อโรงเรียนเนี่ย ขี้เกียจมาชะมัด” แบคฮยอนเอ่ยเสียงเนือยราวกับอยากจะหายตัวออกไปจากตรงนี้เต็มที สายตาหยุดอยู่ที่ตึกเรียนด้านหน้า ก่อนจะหันกลับมามองชานยอลเมื่อเห็นร่างสูงเงียบไป

 

            “รู้แล้วน่า” เสียงทุ้มเอ่ยออกมา

 

            “หือ อะไร”

 

            “รู้แล้วว่านายไม่เบื่อเพื่อนตัวเองหรอก”

 

            ให้ตาย แบคฮยอนไม่ได้ตั้งใจจะย้ำความหมายทำนองนั้น

 

            ส่งรอยยิ้มบางเบาที่ระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาให้เพื่อนตัวเล็กเป็นการบอกลาก่อนจะต้องแยกย้ายเข้าห้องเรียนของตัวเอง แต่แววตาเศร้าหมองนั่นราวกับเว้าวอนไม่ให้แบคฮยอนเดินจากไป

 

            “เจอกันตอนเที่ยง” ชานยอลยังคงยิ้ม ยิ้มตอนพูดประโยคนั้น ยิ้มตอนที่ต้องหันหลังให้

 

            ต้องเป็นฝ่ายหันหลังให้ก่อนที่คนตัวเล็กจะเห็นร่องรอยความเจ็บช้ำที่กำลังจะกลั่นตัวเป็นหยาดน้ำออกมา

 

 

            ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นแผ่วลงและเริ่มบีบรัดให้เจ็บปวด แผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆไกลออกไปทำให้ความวูบโหวงในอกเข้ามาแทนที่ความสุขที่เคยอิ่มเอม แบคฮยอนกำมือแน่น เริ่มก้าวเท้าที่สั่นไหวออกไปด้านหน้า

 

            ยังไม่ได้ถามเลย

 

            เกร็งแขนมาตลอดทางแบบนั้นจะปวดรึเปล่านะ ฝ่ามือใหญ่ที่คอยรองรับหัวของเขาแล้วปล่อยให้หลังมือตัวเองกระแทกขอบหน้าต่างแทนแบบนั้น จะเจ็บมากรึเปล่า..

 

            เจ็บมากรึเปล่า ชานยอล

 

         ฉันขอโทษ

 

 

 

          ช่วงเวลาพักเที่ยงยังคงส่งเสียงดังจอแจน่ารำคาญถึงแม้จะไม่มีแจ็คสันกับมาร์คที่บินกลับบ้านแล้วหยุดยาวถึงปีใหม่มากวนใจที่โรงเรียน

 

            “ไง”

 

         แบคฮยอนหันไปตามคำทักทายของคนที่ยืนขวางทางแล้วถือวิสาสะจับข้อมือของเขาอยู่ เขาพยายามจะบิดออกแต่หมอนั่นกลับยิ่งออกแรงมากขึ้น

 

            “จอห์นนี่ เจ็บ”

 

            “หึ” รอยยิ้มร้ายๆนั่นกระตุกขึ้นราวกับยิ้มเยาะ แต่ก็ยังยอมผ่อนแรงลง

 

            “ปล่อย”

 

            “มาคนเดียว?”

 

            “ฉันจะไปแคนทีน ปล่อย”

 

            ร่างสูงยอมปล่อยแต่กลับดึงแบคฮยอนเข้าไปกักขังในอ้อมกอด ท่อนแขนแข็งแรงเกี่ยวเอวบางไว้จนคนตัวเล็กดิ้นไม่หลุด

 

            “อย่ามาแกล้งแบบนี้นะจอห์นนี่ ไม่ชอบ ปล่อย!

 

            “ทุกทีก็ยอมให้แกล้งตลอดนี่ ทำไมครั้งนี้จะไม่ได้” แบคฮยอนมองซ้ายมองขวาหาใครสักคนที่พอจะช่วยเขาได้บ้าง หากแต่ทางเดินหลังตึกไม่ค่อยมีใครผ่านนักหรอกโดยเฉพาะเวลาพักแบบนี้

 

            “ไม่ใช่แบบนี้ เมื่อก่อน .. ไม่เคยแกล้งกันแบบนี้”

 

            จริงอย่างที่แบคฮยอนว่า แต่แค่เป็นก่อนที่ชานยอลจะเข้ามา ก่อนที่จอห์นนี่จะเริ่มร้อนใจกลัวของเล่นจะหายไป กลัวจะช่วงชิงมาเก็บไว้ในใจไม่ได้

 

         “อ่อ คนที่จะทำแบบนี้ได้ต้องเป็นไอ้เพื่อนคนนั้นเท่านั้นหรือไง” จมูกโด่งอยู่ห่างปลายจมูกรั้นเพียงไม่กี่ลมหายใจ

 

            แบคฮยอนเบือนหน้าหนี แขนเล็กยังพยายามดันแผ่นอกแกร่งสร้างระยะห่างที่แทบไม่มีอยู่จริง

 

            “ถ้านายยังทำแบบนี้ จากเรื่องที่ฉันไม่คิดจะเก็บเอาไปใส่ใจ มันจะกลายเป็นเกลียดที่แม้แต่หน้าก็ไม่อยากจะมอง”

 

            คิ้วเข้มขมวดมุ่น อ้อมกอดนั่นคลายลงแต่ก็ยังไม่ยอมมอบอิสระให้

 

            “และอย่าได้เข้าใจผิดไป ที่ครั้งก่อนๆฉันยอมโดนแกล้ง เพราะอยากให้เรื่องมันจบๆ ไม่อยากเสียเวลาชีวิตไปกับเรื่องไร้สาระ”

 

            แบคฮยอนสลัดตัวเองจนหลุดและไม่ได้ใส่ใจกับแววตาสั่นไหวตรงหน้ามากนัก คนตัวเล็กหมุนตัวกลับไปเดินทางเดิมเพราะไม่อยากเดินผ่านจอห์นนี่ไป

 

 

 

            “ชานยอล” สุดทางเดินนั่นมีเพื่อนสนิทตัวสูงยืนรออยู่

 

            เกลียวควันสีหม่นถูกพ่นคละคลุ้งปะปนไปกับไอของลมหายใจที่ถูกพรูออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อสายตาคมจดจ้องอยู่ที่คนทั้งคู่

                                                 

         ตอนที่นัยน์ตาสีเปลือกไม้กำลังสะท้อนภาพของแบคฮยอน

 

         คนที่เป็นดั่งหัวใจของเขาที่ตกอยู่ในอ้อมกอดของใครอีกคน

  

 

           

            บนโต๊ะอาหารมีเพียงเสียงส้อมกระทบจาน และเสียงจอแจในแคนทีนก็กลับกลายเป็นความเงียบงันอย่างน่าอัศจรรย์เมื่อมันต้องคั่นกลางระหว่างพวกเขาสองคน

 

            และแบคฮยอนคิดว่ามันน่าอึดอัดเกินไป

 

            “ทำไมวันนี้ถึงสูบในโรงเรียนซะล่ะ” คนตัวเล็กเบนสายตาไปที่ก้นบุหรี่ของชานยอลที่ถูกขยี้ลงกับพื้น

 

            “มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย..” ร่างสูงปล่อยแววตาว่างเปล่าให้หลุดลอยไปไกล ก่อนจะหยุดลงที่สนามบอลด้านข้างแคนทีน

 

            สนามบอลที่จอห์นนี่กำลังเล่นสนุกอยู่ท่ามกลางอากาศเย็นจัด

 

            “หมอนั่น” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยราบเรียบ แบคฮยอนเลิกคิ้วแล้วหันไปมองตามทิศทางของดวงตาคม

 

            “ทำอะไรนายรึเปล่า”

 

            “เรื่องไร้สาระน่ะ อย่าไปใส่ใจเลย”

 

            ลมปลายปีหอบเอาความเย็นละเลียดผ่านผิวบางไป ผมเส้นเล็กปลิวไหวเคล้าคลอไปกับสายลม แสงอาทิตย์ที่เจิดจรัสอยู่บนท้องนภาก็มิอาจบดบังกลบแสงสกาวของดาวดวงที่อยู่ตรงหน้าชานยอลได้ งดงามจนรั้งใจที่แสนอ่อนแอให้โผสู่อ้อมกอดของความเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

            “อย่าปล่อยให้เขาทำอยู่แบบนั้น” คนตัวเล็กชะงักไป

 

            “...”

 

            “อย่าให้เขากอด อย่าให้เขาเข้าใกล้ อย่าปล่อยให้เขามีสิทธิ์”

 

            “...”

 

            “สิทธิ์ที่ฉันไม่มีอีกต่อไปแล้ว”

 

         พร่ำเรียกร้องอย่างคนหมดสิ้นหนทาง

 

         จะหลบหนีอย่างไรได้ เมื่อดวงดาว พร่างพราวเต็มพื้นที่หัวใจของจักรวาลเสียแล้ว

 

 

— BREATHLESS —

 

 

            เส้นทางระแวกบ้านเงียบเหงากว่าที่เคย รองเท้าผ้าใบคู่ใหญ่ที่หุ้มข้อเท้าเล็กไว้กวัดแกว่งกับพื้นไปมา เตะเกล็ดน้ำแข็งบนถนนหน้าบ้านให้ฟุ้งกระจาย ฟันคมงับกลีบปากเรื่อไว้จนห้อเลือดเมื่อความหนักอึ้งในใจกำลังถ่วงตัวเขาให้จมลงเรื่อยๆ

 

            แบคฮยอนเดินกลับไปกลับมาหน้าบ้านอยู่พักใหญ่จนท้องฟ้าเร่งดวงตะวันให้รีบบอกลา ทวงคืนแสงนวลงามตาให้ลาลับขอบฟ้าไป ทิ้งไว้เพียงแสงสีส้มเข้มพาดผ่านสีครามเป็นคำอำลาสุดท้าย

 

            ความเหน็บหนาวที่กัดกินทำให้อดไม่ได้ที่จะนำเปลวไฟจากไลท์เตอร์ฝากความอบอุ่นไว้ที่ปลายมวล lucky strike แล้วส่งทอดความร้อนเข้ามาเผาทำลายปอด อัดนิโคตินที่ทำให้ทั้งสมองทั้งหัวใจโล่งไปหมด

 

            แต่ความเจ็บปวดกลับไม่ได้หายไป

 

            รวมถึงดวงตาคมที่ทิ้งร่องรอยบาดแผลไว้ในใจเขา ก็ไม่ได้ทำให้น้ำใสๆที่ไหลออกจากตานั้นเหือดแห้งไปเช่นเดียวกัน

 

            “มายืนทำอะไรตรงนี้”

 

            แบคฮยอนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบเบี่ยงตัวหลบ ยืนหันหลังให้เพื่อนสนิท ไม่ปล่อยให้ชานยอลเห็นความอ่อนแอของตัวเอง เขารีบปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าออกลวกๆ ก่อนที่ร่างสูงจะเดินออกมาจากบ้านแล้วค่อยๆก้าวผ่านบ้านหลังเล็กที่คั่นกลางระหว่างพวกเราเข้ามาอย่างเชื่องช้า

 

            “สูบบุหรี่” เกลียวควันถูกพ่นออกจากริมฝีปากบางพร้อมๆกับเสียงหวานพร่าเครือ

 

            “ไม่สบาย?” คนตัวสูงหยุดยืนอยู่ด้านหลังแบคฮยอน

 

            “เปล่า”

 

            “ทำไมเสียงเป็นแบบนั้น”

 

            “ไม่มีอะ

 

            “หันกลับมามองกันหน่อย แบคฮยอน” สุ้มเสียงนุ่มทุ้มกระซิบชิดใบหู

 

            “...”

 

            แบคฮยอนหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวโต ก้านนิ้วยาวไล้ปรางแก้มที่ขึ้นสีเรื่อเพราะอากาศเย็นจัด เกลี่ยคราบหยาดน้ำตาให้เหือดแห้งไปพร้อมกับใจดวงน้อยที่กระตุกสั่นไหว ไม่รู้เพราะว่าถูกจับได้ว่าเผยความอ่อนแอออกมา หรือเป็นเพราะความอ่อนโยนที่คลอเคล้ากับความอบอุ่นที่ยังคอยโอบอุ้มแบคฮยอนอยู่เหมือนเดิม

 

            แม้สถานะจะเปลี่ยนไป แต่ใจกลับยิ่งผูกพัน คอยตอกย้ำห้วงรักที่มัดเกี่ยวเหนี่ยวรั้งอีกคนให้อยู่ตรงนี้

 

            “บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าร้องไห้”

 

            อยู่ในใจไม่ได้ ก็ขออยู่ข้างหัวใจของกันและกัน

 

            “ขอโทษที่ไปเรียกร้องสิ่งที่นายมีสิทธิ์จะทำ”

 

            “ถ้าเป็นเรื่องจอห์นนี่

 

            “จะถือซะว่าฉันไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นออกไปก็ได้ ฉันไม่อยากให้นายไม่สบายใจ”

 

            “...”

 

            “ไม่อยากให้นายอึดอัดกับการเป็นเพื่อนของเรา ฉันจะไม่พูดอะไรแบบนั้นอีก

 

            “ชานยอล ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะเรื่องนั้นหรอก มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเรื่องของหมอนั่น” ดวงตาเรียวรีสะท้อนภาพระยะห่างของเรา

 

            ระยะห่างที่คล้ายกับว่าจะแตกร้าวเข้าไปทุกที

 

            “และฉันจะไม่ร้องไห้อีก”

 

            “...”

 

            “อย่างที่นายบอกไง” รอยยิ้มบางเบาที่ระบายอยู่บนดวงหน้าหวานถูกส่งให้คนตัวสูงได้สบายใจ ก่อนที่ชานยอลเองจะคลี่ยิ้มให้กับคนตรงหน้า

 

            รอยยิ้มหวานคลอเคล้ากับดวงตาที่ซุกซ่อนความโศกเศร้าเอาไว้ไม่ไหว กลับกลายเป็นภาพสะท้อนของกันและกัน

 

 

— BREATHLESS —


Reprint คลิกเลย! https://goo.gl/AsAhgG

หมดเขตวันที่ 20 มีนานี้แล้วน้า

 

เป็นกำลังใจให้พิชันกับน้องแบคด้วยนะงับ!

ไม่ว่าจะคอมเม้นในเด็กดีหรือสกรีมในแท็ก อ่านทุกตัวอักษรของคุณเลยนะ

TW : @withbona

#หายใจลำบากชบ << อย่าปล่อยให้แท็กเงียบเหงา เข้ามาสกรีมแรงๆเล้ย









        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 304 ครั้ง

2,119 ความคิดเห็น

  1. #2059 โอ้วเซฮุน (@MbloodN) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 11:13
    หน่วงใจ/เจ่บนมเร้ย
    #2059
    0
  2. #2027 GTKCB (@ggemggem) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 03:22
    โคตรเจ็บปวดเลย
    #2027
    0
  3. #2026 SirinapaJamreonr (@SirinapaJamreonr) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 00:49
    ดราม่าาา...แงงง

    หน่วงเกินไปแล้ววไรท์
    #2026
    0
  4. #1944 sol_tt31 (@Jitwongsa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 17:29
    หน่วงงงหัวใจฮืออออ
    #1944
    0
  5. #1929 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 21:53
    อึดอัดมั้ยรู๊กกกก
    #1929
    0
  6. #1904 gift_tyr (@gift_tyrDek59) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 14:31
    ไหนไรท์บอกไม่ถนัดดราม่า โธ่~~
    #1904
    0
  7. #1861 kimtimee (@kimbyunh) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 02:33
    หน่วงมากเลยยยน

    น้ำตาจะไหล เราสงสารทั้งคู่เลยยย งือออ
    #1861
    0
  8. #1855 Greenteass (@greentea000) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 11:09
    อึดอัดแทน T^T
    #1855
    0
  9. #1828 CBforever (@CBforever) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 12:00
    เฮ้ออออ เหนื่อยมากค่ะ มันหน่วงไปหมดเลยยยยยยยย ฮือออออออออ
    #1828
    0
  10. #1801 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 21:14
    หายใจไม่ออกเลยค่ะไรต์
    #1801
    0
  11. #1612 poromo1456 (@poromo1456) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 11:26
    อ่านแล้วนำ้ตาซึมเลย คือมันเรียลจนเหมือนตัวเองอยู่ในสถานการณ์ด้วย หน่วงมากๆ
    #1612
    0
  12. #1543 nitaaa__ (@danita_pearl) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 11:17
    ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน พอมาอ่านเรื่องนี่ก็ชอบอยู่ดี ขอบคุณที่แต่งฟิคฟีลนี้ให้อ่านนะคะ ชอบมากจริงๆ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1543
    0
  13. #1455 Mintbeee (@morkmin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 22:21
    ชอบบบมากกๆๆๆชอบฟีลนี้ชอบบบมากกกรักไรท์นะคะ
    #1455
    0
  14. #1401 Tongpunchitaaa (@Tongpunchitaaa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 22:15
    เข้าใจความรู้สึกของตัวละครทุกตัวเลยหน่วงมากๆฮือออออ ไรท์สู้ๆนะคะ เรารออยู่เสมอค่า&#128152;
    #1401
    0
  15. #1349 bambambambie (@bambambambie) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 12:19
    อ่านแต่ละความรู้สึกของทั้งสองคนแล้วจะร้องไห้
    #1349
    0
  16. #1347 คิ้วสาหร่าย (@pmskprim) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 00:14
    โอยหน่วงงงง อึดอัดเฮ้อออ
    #1347
    0
  17. #1346 명롱이 (@parkpum002) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 19:40
    อึดอัดใจไปหมด
    #1346
    0
  18. #1345 PCYBH..NIM (@Wiliarak05) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 15:37
    ไม่ไหวแล้วมันบีบหัวใจมากเลยอ่ะ
    #1345
    0
  19. #1343 nookxz (@nookfie) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 09:57
    หน่วงเกินไป.. TT
    #1343
    0
  20. #1342 Ceebee (@a2345) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 08:42
    มันเศร้าเกินไปปปป ฮืออออออ
    #1342
    0
  21. #1341 MintNetnapa (@MintNetnapa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 08:20
    มัน...........
    #1341
    0
  22. #1340 nitchaltp (@nitchaltp) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 06:41
    มันเศร้าาาาามันบีบหัวใจจจจจ
    #1340
    0
  23. #1339 873399 (@873399) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 23:06
    ไร๊ม่ายอ่อนโยนนนนนนนนนนนนนนนT-T
    #1339
    0
  24. #1338 bhjlo (@NamNicharee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 22:28
    ทำไมเศร้าแบบนี้อ่ะ ทำไมเศร้าจังหื้ออออออ เจ็บแทนเลยอ่ะ ใจเหมือนจะแตกเลยเนอะ
    #1338
    0
  25. #1336 ❤ Little "B" ❤ (@khainoy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 20:12
    สงสารอ่ะ ต้องมาฝืนความรู้สึกตัวเองกันแบบนี้ อ่านไปก็เจ็บปวดแทนอ่ะ
    #1336
    0