[REPRINT] BREATHLESS [CHANBAEK]

ตอนที่ 17 : — BREATHLESS 16 : fain, away, shiver & you [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 197 ครั้ง
    12 มี.ค. 62



 BREATHLESS 16 : fain, away, shiver & you





 

            เกล็ดหิมะสีใสที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักหอบเอาความเหน็บหนาวเข้ามากัดกินก้อนเนื้อขนาดเท่ากำปั้นในอกซ้ายไปด้วย มันขยับเป็นจังหวะแผ่วเบา บีบและคลายตัวอย่างเชื่องช้าพร้อมกับความปวดหนึบ

           

            ดวงหน้าหวานซุกซบลงกับหัวเข่าที่ตัวเองชันขึ้นมาแล้วใช้ท่อนแขนโอบกอดมันไว้

 

            เพิ่งจะรู้ว่าตัวคนเดียวมันเหน็บหนาวกว่าที่เคยก็ตอนที่คนที่เคยอยู่ข้างกายหายไปพร้อมกับความอบอุ่น เหลือทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่แสนเจ็บปวด

 

            “รู้ไหมว่าถ้าโกหกจะกลายเป็นเด็กไม่ดี” แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงแสนคุ้นเคย

 

            “ชานยอล”

 

            รอยยิ้มบางเบาระบายบนใบหน้าหล่อเหลา ร่างสูงทิ้งตัวลงข้างกันก่อนจะรวบคนตัวเล็กเข้าสู่อ้อมกอด

 

            “ใครกันบอกว่าจะกลับไปนอนบ้านตัวเอง”

 

            “...”

 

            “เด็กไม่ดี”

 

            “เด็กไม่ดีแล้วยัง..”

 

            “หื้ม” แววตาเศร้าสร้อยที่เร้นกายซ่อนอยู่ในดวงตาคมอย่างแนบเนียนกำลังสะท้อนประกายดวงดาวตรงหน้า

 

            “ยัง..ชอบอยู่ไหม” ชานยอลหลุดรอยยิ้มที่กว้างกว่าเดิม จมูกโด่งกดลงบนแก้มนุ่ม สูดดมกลิ่มหอมกรุ่นบนผิวเนื้อเนียน

 

            “แบคฮยอน”

 

            “...”

 

            “นายไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกของฉันมันเติบโตขึ้นพร้อมๆกับการเดินทางของเรามากแค่ไหน”

 

            “...”

 

            “มากพอๆกับที่ฉันอยากมีนายมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตนั่นแหละ”

 

            “แต่ครอบครัวคือทั้งชีวิตของนายนะ”

 

           

 

 

 

            “ชานยอล”

 

            “...”

 

            “ถ้ามันยากขนาดนั้น .. เรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมดีไหม

 

 

            รอยยิ้มบนใบหน้าคมค่อยๆเลือนหายไปเหมือนหยดสีน้ำบนปลายพู่กันที่กำลังจรดลงบนผิวน้ำ แววตาคมวูบไหวก่อนทั้งร่างจะนิ่งค้าง ชานยอลหลุบตาลงซ่อนร่องรอยความเจ็บปวดที่กำลังจะแสดงตัวให้คนตัวเล็กได้เห็น ความเงียบงันดังก้องอยู่ในหัวตอกย้ำจังหวะหัวใจที่บีบรัดเป็นจังหวะหนักหน่วงเชื่องช้า ชั่วขณะหนึ่งที่ก้อนเนื้อในอกของร่างสูงรู้สึกปวดหน่วงก่อนความวูบโหวงจะเข้ามาแทนที่

 

            มันว่างเปล่า เคว้งคว้าง คล้ายอะไรบางอย่างกำลังจะหายไป

 

            หรือว่าซานตาคลอสไม่มีจริงกันแน่นะ พรที่ขอไปถึงได้ไม่มีค่าเอาเสียเลย

 

         ฝ่ามือนุ่มทาบทับหลังมือใหญ่ ลูบแผ่วเบาคล้ายปลอบประโลม

 

            แน่นอนว่ามันยิ่งทำให้ชานยอลเจ็บปวด

 

            “เฮ้ ฉันไม่เป็นไร” ใช่ เขาโกหก

 

            ชานยอลก็กำลังโกหก

 

            รอยยิ้มถูกวาดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง แต่แววตาที่กำลังจมดิ่งลงไปในห้วงลึกของมหาสมุทรสีน้ำเงินเข้มไม่อาจรอดพ้นสายตาของคนที่เจ็บปวดไม่แพ้กันไปได้

 

            “ไหนว่าโกหกแล้วจะเป็นเด็กไม่ดีไง” แบคฮยอนบอกแบบนั้นแล้วกระชับมืออุ่นแน่น

 

            “เด็กไม่ดีก็ไม่เป็นไรหรอกน่า” เสียงหัวเราะขมขื่นของคนตัวสูงค่อยๆกลืนหายไปในมวลอากาศเย็น

 

            “...”

 

            “เพราะยังไงนายก็ไม่ชอบอยู่ดีนี่นา” แผ่วเบาแต่ประทับย้ำฝังลึกลงไปจนลมหายใจก็ราวกับจะหายไปพร้อมกับเสียงหัวเราะแสนเศร้าสร้อยนั้น

 

            ชานยอลเข้าใจ แบคฮยอนที่ถ่ายทอดความห่วงใยเรื่องครอบครัวที่เปราะบางของเขาออกมา เขารู้ดีว่าคนตัวเล็กกังวลเรื่องนี้มากกว่าหัวใจและเลือกที่จะรักษามิตรภาพไว้ แต่เขาก็เสียใจ เสียใจที่ความรู้สึกของเขาไม่ได้ทำให้แบคฮยอนรู้สึกมากขึ้นเหมือนที่เขากำลังรู้สึกและถลำลึกลงไป

 

            เสียใจที่เรายังไม่ได้ลองก้าวเดินไปพร้อมกันบนเส้นทางที่ขรุขระนั่นเลยด้วยซ้ำ

 

            แต่แบคฮยอนน่ะ แค่กลัวชานยอลเจ็บ กลัวชานยอลจะต้องแตกสลายไปพร้อมกับครอบครัวต่างหาก.. แม้จะถลำลึกจนไม่อยากถอนตัวออกจากอ้อมกอดแสนอบอุ่น แต่ก็ยอมทิ้งตัวจมลงไปในหลุมดำมืดมิด ยอมหลุดออกจากอ้อมกอดของจักรวาลเสียเอง

 

            “ไม่ใช่แบบนั้น..” ชานยอลเงยหน้าขึ้น จดจ้องดวงหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความกังวล

 

            “แล้ว .. แบบไหนกันล่ะ นายรู้สึกแบบไหนตอนที่กำลังบอกให้เรากลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม” ดวงตาคมเริ่มแดงก่ำจากการที่พยายามกลั้นน้ำใสๆที่กำลังคลอหน่วงไม่ให้ทิ้งตัวลงมา

 

            ดวงตาเรียวรีสั่นไหว หัวใจเจ็บแปลบกับภาพเบื้องหน้า

 

            เป็นแบคฮยอนเอง เป็นเขาเองที่ทำให้ชานยอลต้องเจ็บปวด

 

            แล้วแบบไหน อย่างไหนกันล่ะที่ควรทำ แบคฮยอนไม่อยากให้ชานยอลต้องจากไปไหนไกล ไม่อยากให้ครอบครัวของคนตัวสูงต้องมาแตกแยกเพราะความเห็นแก่ตัวและรั้นที่จะรักของแบคฮยอนเอง

 

            รวมทั้ง ไม่อยากเสียคนที่เขารักไป

 

         “ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกอะไร”

 

            “...” ชานยอลจ้องลึกเข้ามาในแววตาที่กำลังสั่นไหว ทอดลมหายใจผะแผ่วเพราะถูกความเจ็บปวดหอบเอาไปจนเกือบหมด

 

            “แต่มันรู้สึกไม่ได้” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยบางเบา เปลือกตาสีน้ำนมปิดลงราวกับอยากจะหลีกหนีทุกสิ่ง ก่อนที่ริมฝีปากเล็กจะประทับลงมาแทนความรู้สึกทั้งหมดที่เอ่ยออกไปไม่ได้

 

            ชานยอลตอบรับเชื่องช้า ดูดกลึงกลีบปากนุ่มนิ่ม ฝ่ามือใหญ่เอื้อมประคองปรางแก้มสีเรื่อ ปลายนิ้วเกลี่ยแผ่วเบาบนผิวเนียน ถ่ายทอดทุกความรู้สึกผ่านสัมผัสแสนหวาน

 

            แบคฮยอนไล้ปลายลิ้นอยู่ที่ริมฝีปากล่างของชานยอลก่อนจะเป็นฝ่ายสอดความร้อนเข้าไป เสียงเฉอะแฉะเล็ดลอดออกมาจากปลายลิ้นที่ตวัดเกี่ยว คนตัวเล็กปีนขึ้นตักแกร่ง โอบรอบคอชานยอลไว้แน่น ก่อนที่คนตัวใหญ่จะพลิกร่างบางลงบนกองผ้าห่ม

 

            สอดท่อนแขนกกกอดแน่นราวกับส่งทอดความปรารถนาครั้งสุดท้าย 

                                                                                                     

         แบคฮยอนฝังหน้าลงกับแผงอกกว้าง ซุกซ่อนหยาดน้ำที่คลอหน่วงในดวงแก้วสวย ปลายจมูกโด่งเกลี่ยเนื้ออ่อนหลังใบหู ก่อนประทับสัมผัสร้อนแล้วป้อนน้ำเสียงอบอุ่นแนบชิด

 

            “เพื่อนกัน เขาไม่ทำกันแบบนี้หรอกนะ แบคฮยอนนา”

 

         เจ้าของชื่อกัดริมฝีปากแน่น ลมหายใจหนักหน่วงถูกระบายออกมา ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งเลิกเสื้อของแบคฮยอนขึ้นไปกองอยู่ช่วงอก อีกข้างค่อยๆไล่สัมผัสช่วงเอวคอดลงมาจนถึงสะโพกมน เค้นคลึงผิวละเอียดจนคนตัวเล็กหอบฮั่ก

 

            แบคฮยอนกระตุกทุกครั้งที่ริมฝีปากหนาทาบทับสัมผัสผ่าวพาดผ่าน ราวกับต้องเหล็กร้อนที่เพิ่งหลอมเสร็จ เรียวนิ้วสอดเข้ากลุ่มผมที่ค่อยๆเลื่อนต่ำลง กลีบปากสวยดูดดุนจุดอ่อนไหวกลางแผ่นอกบาง ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวดุนดันจนได้ยินเสียงหวานครางเครือ

 

            “อ อะ..”

 

            ชานยอลเบียดกายแนบชิดแทรกกลางลำตัวจนขาเรียวจำต้องยกชันขึ้น ฝ่ามือใหญ่ยังคงเค้นคลึงสะโพกกลมกลึง บีบเค้นหนั่นเนื้อสีเรื่อจนถึงต้นขาด้านใน

 

            “หลังจากนี้”

 

            “...” เสียงพร่าสั่นเอ่ยผะแผ่ว ชานยอลประทับสัมผัสอ่อนโยนปลอบประโลมคนใต้ร่าง

 

            “เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม .. อ อือ”

 

            ร่างหนาไม่ปล่อยให้กลีบปากสีเรื่อนั่นพูดต่อ บดเบียดสัมผัสร้อน ขบกัดเนื้ออ่อนเบาๆก่อนจะสอดเรียวลิ้นกวาดต้อนน้ำหวานในโพรงปากเล็กมาจนหมดทุกซอกทุกมุม

 

            ท่อนแขนแกร่งตะกรองกอดร่างเล็กไว้ทั้งตัวราวกับกลัวจะหายไป ผละใบหน้าออกมา กดจมูกโด่งลงบนพวงแก้มนิ่มก่อนจะซุกลงบนลาดไหล่แคบอย่างสิ้นหวัง

 

            “เหมือนเดิมที่ว่ามันคือแบบไหน” เสียงทุ้มเครือต่ำเอ่ยแผ่วเบา

 

            “ชานยอล..” ใจบางกระตุก ความปวดหน่วงแทรกซึมเข้ามาอย่างรวดเร็ว ราวกับมีใครฉุดกระชากพาเขาจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรลึก

 

            “ถ้าเหมือนเดิมที่ว่าคือเป็นเพื่อนกัน..”

 

            “...”

 

            “..เพื่อนแบบที่รักนายไม่ได้ใช่ไหม”

 

            เปลือกตาบางค่อยๆปิดลงพร้อมกับน้ำใสๆที่ฝืนแรงโน้มถ่วงไม่ไหวจนต้องทิ้งตัวไหลลงมา

 

            เมื่อได้รับความเงียบงันเป็นคำตอบ ชานยอลค่อยๆถอนใบหน้าจากไหล่เล็ก สัมผัสอุ่นที่ปลายนิ้วเกลี่ยเช็ดน้ำตาบนดวงหน้าหวาน

 

            “อย่าร้องไห้อีกนะรู้ไหม” แววตาสั่นไหวของคนสองคน สบจ้องมองกัน

 

            “...”

 

            “เป็น.. เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมใช่ไหม ได้สิ ฉันทำให้ได้”

 

            “...”

 

            “ฉันยินดีจะเป็นทุกอย่างให้ อย่างที่นายต้องการ อย่าร้องไห้เลยนะแบคฮยอน”

 

            “ฉัน.. อยากรักษานายไว้ อยากอยู่ข้างๆนายให้นานกว่านี้ .. ขอโทษนะชานยอล”

 

            ขอโทษที่เสียนายไปไม่ได้

 

         อ้อมกอดอบอุ่นถูกแลกเปลี่ยนกันอีกครั้ง ร่างสูงดึงผ้านวมผืนใหญ่ขึ้นคลุมกายเราสองคน จุมพิตอุ่นประทับลงข้างขมับก่อนที่จะทิ้งกายลงนอนเคียงข้างกัน

 

            “นอนกันนะ ไม่เอาแล้ว ไม่ต้องคิดมาก” ดวงตาเรียวรีละสายตาจากดวงตาคมตรงหน้าไม่ได้เลย ดวงตาคมที่สะท้อนภาพของเขา ดวงตาคมที่ซุกซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้เป็นอย่างดี

 

            ชานยอลคลี่ยิ้มบาง ยิ้มที่ทำให้แบคฮยอนอยากร้องไห้มากที่สุด

 

            ท่อนแขนเล็กสอดเข้าไปโอบกอดเอวสอบ ซุกหน้าลงซบบริเวณไหปลาร้าสวย ชานยอลเองก็กระชับกอดคนตัวเล็กแนบแน่น ส่งทอดความอบอุ่นท่ามกลางความหนาวเหน็บที่กกกอดพวกเขาทั้งคู่อยู่

 

            หลับตาลงพร้อมกับทิ้งความเจ็บปวดไว้ส่วนลึกสุดของหัวใจ พวกเขาจะต้องตื่นมาเพื่อพบกับคนในอ้อมกอดที่กอดไม่ได้อีกแล้ว

 

            “ไม่ว่าจะในฐานะไหน”

 

            เมื่อพรที่ขอกับคุณซานตาคลอสไม่เป็นจริง

 

            เขาก็จะขอมันกับคนตรงหน้า

 

            “ช่วยอยู่ข้างๆฉันต่อไปเถอะนะ แบคฮยอน”

 

           

            แบคฮยอนอยากจะตะโกนบอกออกไปว่า เขาก็หวังให้เป็นแบบนั้น ตัวเขาเองก็อยากจะให้เป็นแบบนั้น

 

            อยากจะอยู่ข้างๆกัน อยากอยู่ในอ้อมกอดนั้น อยากให้สัมผัสร้อนบนริมฝีปากไม่จางหาย อยากจะรับความรักนั้น แม้กระทั่งอยากจะมอบความรักกลับไป

 

            แต่เขาไม่ใช่คนที่มีสิทธิ์จะทำตามใจ ไม่ใช่คนที่มีสิทธิ์เลือก ไม่ใช่เลย..

 

            พวกเขาเองต่างก็ดิ้นรน ขอแค่ให้ได้อยู่เคียงข้างกันต่อไปเพียงเท่านั้น

 

            แม้จะไม่ได้อยู่ในอ้อมกอดนั้นอีกต่อไป แม้ต้องปล่อยให้สัมผัสอุ่นร้อนบนริมฝีปากค่อยๆเลือนรางจางหายไป แม้ต้องยอมทิ้งความรักของอีกคนไป แม้แต่ความรักที่อยากจะมอบกลับไป.. เขาก็ต้องยอมกลบฝังให้ลึกจมหายไปในห้วงจักรวาล

 

            จักรวาลแสนอ้างว้าง ที่แม้จะเห็นดวงดาวพร่างพราวอยู่ตรงหน้า แต่กลับห่างไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึงเหลือเกิน

 

                       

           

— BREATHLESS —

Reprint คลิกเลย! https://goo.gl/AsAhgG

หมดเขตวันที่ 20 มีนานี้แล้วน้า

 


            น้องงงงงงงงงง ไม่เอา ไม่ร้องงงงง 

            เม้นหนักๆสกรีมแรงๆเป็นกำลังใจให้นุ้ที TWITTERเงียบเหงามาก ;-;

            #หายใจลำบากชบ

            TW : @withbona





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 197 ครั้ง

2,119 ความคิดเห็น

  1. #2116 Ohsehun9494 (@Ohsehun9494) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 16:05
    แบคอย่าเพิ่งถอดใจซี่ ลองสู้ก่อนได้ไหมฮืออ อึดอัดมากเลยตอนนี้
    #2116
    0
  2. #2086 tinkb. (@baitongxc) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 15:00
    โอย ทำไมมันถึงได้ยากขนาดนี้ ฮือ
    #2086
    0
  3. #2068 614L1485 (@b0461cy_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 23:17
    ร้องไห้แน้วว:(
    #2068
    0
  4. #2042 _yktrs (@yokstr) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 11:29
    ฮืออชานยอลก้เสียใจไม่ต่างกันแต่ยังอ่อนโยนอยู่เลยแงงง
    #2042
    0
  5. #2025 Rung_moohham (@Rung_moohham) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 19:17
    รักกันแต่อยุ่ด้วยกันไม่ได้ โคตรเจ็บ
    #2025
    0
  6. #1928 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 21:49
    เจ็บปวดแทนเด็กๆเลย
    #1928
    0
  7. #1903 gift_tyr (@gift_tyrDek59) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 14:20
    หายใจลำบากจริงๆค่ั
    #1903
    0
  8. #1827 CBforever (@CBforever) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 11:47
    โคตรเจ็บปวด รักกัน แต่รักกันไม่ได้ เจ็บปวดจริงๆ ฮือออออ
    #1827
    0
  9. #1800 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 21:00
    เจ็บปวดจังเลย..
    #1800
    0
  10. #1452 Mintbeee (@morkmin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 06:34
    ชอบเรื่องนี้มากๆ ทุกอย่างดูเรียลดูจริง
    #1452
    0
  11. #1348 bambambambie (@bambambambie) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 12:05
    เป็นฉากจูบที่ทำให้น้ำตาไหล
    #1348
    0
  12. #1251 Klllxng96 (@KlangiizZ) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 08:16
    สงสารทั้งสองคนเลย แงงงงง
    #1251
    0
  13. #1249 SATANGnaphatsorn (@SATANGnaphatsorn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 22:18
    ไหนไรท์บอกแต่งดราม่าไม่เก่งไงTTแบ้กเป็นคนดีเกินไปใช่มั้ย แบ้กกลัวชานยอลต้องเจ็บปวดกับเรื่องครอบครัวสินะ แต่ชานยอลลลลลลลลเขาคิดถึงแต่แบ้กง่าาาาาาาาาาาเราอินมากไรท์ อย่าแต่งให้มันดราม่าเยอะเลยนะคะเราใจเปราะบางงงงสู้ๆนะคะเป็นกำลังใจหั้ยยยยยย เลิฟฟ
    #1249
    0
  14. #1248 arixs (@iamal) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:18
    เข้าใจฟิลนั้นมากเลยมันโคตรเศร้าเลย ไรท์ทำเราอินมากน้ำตาไหลเลยอ่ะไรท์ เป็นกำลังใจให้นะคะสู้ๆค่ะ
    #1248
    0
  15. #1247 DevilRoman (@DevilRoman) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:45
    เศร้าจริงไรจริงTT
    #1247
    0
  16. #1246 PattarapornS (@PattarapornS) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:50
    โอ้ยทำไมเศร้า รีบมาต่อนะไรท์ รออยู่เน้อ
    #1246
    0
  17. #1245 คิ้วสาหร่าย (@pmskprim) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:57
    โอ้ยยยคือฟีลแบบหม่นมาก ฮืออออ
    #1245
    0
  18. #1242 sky_shine (@ningingkai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:31
    เห้อออออน่าเศร้า
    #1242
    0
  19. #1241 chachameem (@chachameem) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:27
    ร้องไห้หมนไปหมด
    #1241
    0
  20. #1240 ❤ Little "B" ❤ (@khainoy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:30
    ทำไมต้องทำร้ายกันขนาดนี้ด้วยอ่ะ สงสารชานแบค
    #1240
    0
  21. #1239 BezT25 (@BezT25) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:41
    เจ็บยิ่งกว่าไม่รักกันคือรักไม่ได้ฮือออออ อยู่ข้างๆกันอย่าทิ้งกันนะ เชื่อว่าสักวันจะต้องมีวันได้สามารถรักกันได้โดยไม่มีอุปสรรค
    #1239
    0
  22. #1238 annanattda14 (@annanattda14) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:04
    เจ็บปวดที่สุดคือ รักกันไม่ได้ ทั้งๆยังรักกันดีๆ แต่ต้องจากกัน ต้องหยุดความสัมพันธ์ ฮื่ออออออ
    #1238
    0
  23. #1237 cuttt (@cuttt) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:01
    เจ็บปวดกับรักที่เป็นไปไม่ได้
    #1237
    0
  24. #1236 ฮันฮาน (@mintnichaporn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:44
    ร้องไห้
    #1236
    0
  25. #1235 Lonelyyeolly (@Lonelyyeolly) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:29
    เศร้าเกินไปแล้วเด้อ
    #1235
    0