[REPRINT] BREATHLESS [CHANBAEK]

ตอนที่ 16 : — BREATHLESS 15 : soft, fragile, yellow & you [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    9 มี.ค. 62


— BREATHLESS 15 : soft, fragile, yellow & you





 

            ท่วงทำนองรื่นหูจากเพลงคริสต์มาสลอยเคล้าแสงพราวจากหลอดไฟประดับระยิบระยับมาตามลมหนาว ถึงแม้อากาศจะค่อนข้างหนาวและเริ่มหนาวจัดขึ้นเรื่อยๆตามความมืดของท้องฟ้า แต่แบคฮยอนสวมเพียงเสื้อแขนยาวสีขาวด้านในคลุมทับด้วยโอเวอร์โค้ทตัวยาวถึงเข่าสีดำ ดีกว่าชานยอลหน่อยที่ใส่แค่เสื้อตัวในทับด้วยฮู้ดสีดำตัวใหญ่ พร้อมกับยีนส์ตัวเก่งและหมวกแก๊ปทั้งคู่

 

            เหมือนแต่งตัวคู่กันอีกแล้ว /คว่ำปาก

 

            และที่สำคัญ แบคฮยอนลืมพันผ้าพันคอออกมา ไม่ใช่เพราะอุณหภูมิที่แสนใจร้าย แต่เพราะร่องรอยบนคอนี่ต่างหากที่เด่นชัดเกินไป ให้ตาย

 

            คนตัวเล็กเว้นระยะห่างไว้หนึ่งช่วงแขนในขณะที่เดินไปกับปาร์คชานยอลบนถนนคนเดินที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนสมชื่อ แต่ไม่นานเจ้าของร่างสูงก็โอบเอวเขาเข้ามาจนชิด ก่อนจะคว้าฝ่ามือเล็กให้มาจับยึดอยู่ที่ปลายฮู้ดของตัวเองไว้ กันหลง จำนวนคนไม่ใช่เล่นๆเลย

 

            แน่ล่ะ นี่มันจัตุรัส ใจกลางเมืองที่พวกเขาทั้งคู่อาศัยอยู่ ลำพังที่นี่คนก็เยอะอยู่แล้ว ยังพ่วงมาด้วยเทศกาลคริสต์มาสแบบนี้

 

            ในขณะที่ชานยอลกำลังเดินหาจุดที่คนน้อยที่สุดเพื่อที่จะได้เดินเล่นได้อย่างสบายตัว แบคฮยอนก็แอบระบายยิ้มบางๆเมื่อสายตาหยุดอยู่ที่มือของตัวเอง ทั้งที่ตอนแรกคิดไว้แล้วแท้ๆว่าอาจจะต้องโดนกุมมือไปจนหายหนาวแน่ๆ แต่ก็โดนแค่คว้ามาจับเพื่อให้เกี่ยวฮู้ดของคนตัวสูงไว้

 

         ชานยอลรู้ขอบเขตที่จะแสดงความชัดเจนแค่ในพื้นที่ของเรา

 

            หลังจากเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นมาเพียงชั่วคืน ทุกการกระทำของชานยอลหลังจากนั้น บอกกับเขาชัดเจนว่าไม่จำเป็นต้องหวือหวา ไม่จำเป็นต้องเห่อราวกับได้ของใหม่ ความอบอุ่น กระทั่งถึงความอ่อนโยน สิ่งเหล่านั้นยังคงเหมือนเดิมดั่งที่เคยมอบให้แบคอยอนเสมอมา เพียงแต่เจ้าของร่างสูงที่มาแทนที่ความว่างเปล่าข้างกายและทดแทนความโดดเดี่ยวในใจแค่เลือกที่จะถ่ายทอดออกมามากขึ้นในพื้นที่ของเรา

 

            ความธรรมดาที่แสนพิเศษนี้เองที่แบคฮยอนชอบ

 

            ความธรรมดาที่ชื่อว่า ปาร์ค ชานยอล

 

 

          Look at the stars

         Look how they shine for you

         And everything you do

         Yeah they were all yellow

 

         มองขึ้นไปที่เหล่าดวงดาว

         ได้เห็นความสว่างไสวพร่างพราวที่เปล่งออกมาเพื่อคุณ

         และทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นคุณ

         ช่างสว่างไสวสวยงามเหลือเกิน

 

 

            “เอาถุงเท้ามารึเปล่า” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถาม ก่อนจะพาแบคฮยอนมาหยุดยืนหน้าต้นคริสต์มาสต้นใหญ่กลางจัตุรัสที่คนเริ่มบางตาลงเพราะไปจับจองพื้นที่หน้าเวทีฟังดนตรีสดกันเสียหมด

 

            ร่างบางพยักหน้าก่อนจะล้วงถุงเท้าที่ซ่อนตัวในกระเป๋าเสื้อโค้ทออกมาหนึ่งข้าง รวมกับของชานยอลอีกหนึ่งข้าง จึงเป็นหนึ่งคู่พอดี

 

            “อธิษฐานแล้วผูกกัน” คนข้างกายระบายยิ้มเอ่ยบอกแบคฮยอนที่ค่อยๆหลับตาลงท่ามกลางผืนฟ้ามืดสนิทที่ยังเคียงคู่อยู่กับดวงดาว ท่ามกลางดวงไฟประดับบนสนสูงที่ยังส่องแสงคลอเคล้าไปกับเสียงทุ้มโทนอุ่นของนักดนตรีบนเวที

 

 

          I swam across

          I jumped across for you

         Oh, what a thing to do

        ‘Cause you were all yellow

 

         ผมว่ายน้ำข้ามทะเล

         กระโดดข้ามภูเขาสูงนั้นมาเพื่อคุณ

         ผมทำอะไรลงไปกันนะ

         ก็เพราะว่าคุณคือทั้งหมดของแสงสว่างที่สวยงาม

 

 

         เฝ้ากระซิบคำอธิษฐานแผ่วเบาในใจ พรที่ไม่ได้ขอเพื่อตัวเอง แต่เป็นพรที่สามารถสร้างความสุขให้กับตัวเองได้ เพียงเพราะเป็นพรที่ขอเพื่อคุณ

 

 

           I drew a line

          I drew a line for you

         Oh, what a thing to do

         And it was all yellow   

 

         ผมขีดเส้นขอบเขตของผม

         ขอบเขตของผมที่มีไว้เพื่อคุณ

         นั่นสิ ผมกำลังทำอะไรกันแน่นะ

         และทั้งหมดนั่น คือแสงสว่างที่สวยงาม

 

 

         ช่วยกันผูกถุงเท้าที่เต็มไปด้วยคำอธิษฐานลงไปบนสนต้นใหญ่ที่แพรวพราวไปด้วยแสงไฟประดับหลากสี

 

            “ขออะไร” แบคฮยอนเอ่ยถาม ดวงตาเรียวรีกลายเป็นสีอ่อนเมื่อต้องกับแสงไฟ จับจ้องแววตาคู่คมที่สะท้อนเพียงภาพของเขา

 

            “อยากรู้เหรอ” เจ้าของร่างสูงขยับเข้ามาอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างสี่ฟุตที่แสนคุ้นเคยกำลังถูกรุกรานอีกครั้ง

 

 

          Your skin, oh your skin and bones

         Turn into something beautiful

         And you know

         For you I’d bleed myself dry

                                         

         ผิวกายเนียนละเอียดของคุณ กระทั่งกระดูกทุกชิ้นส่วนของคุณ

         เปรียบเสมือนสิ่งที่งดงาม

         และคุณรู้ไหม

         ผมยอมสละชีวิตนี้ได้ เพื่อคุณ

 

           

            แม้แต่หนึ่งช่วงลมหายใจก็ถูกช่วงชิงไปเมื่อริมฝีปากอิ่มบดเบียดลงมา กลีบปากเล็กสีเรื่อเผยอรับสัมผัสนุ่มเคล้าความหวาน แต่คนที่ต้องเงยหน้ารับความอุ่นกรุ่นไอหนาวที่ถูกป้อนให้อย่างละเมียดละไมจากคนตัวสูงก็ใช่จะอยู่เฉย ผลัดรับผลัดส่งจนกลีบปากขึ้นสีก่ำ ทั้งแผ่วเบาทั้งแนบแน่น ดูดดุนเนื้อหยุ่นคล้ายละเลียดเจลลี่รสโปรด ทอดลมหายใจเชื่องช้าผสานเป็นหนึ่งเดียว ก่อนจะค่อยๆถอนริมฝีปากออกห่างความหวานที่ยากจะยั้งใจ

 

 

            For you I’d bleed myself dry

                   

         เพื่อคุณแล้ว ผมพร้อมที่จะสละชีวิตนี้ ยอมสละชีวิตนี้ได้ เพื่อคุณ

 

 

         “การขอพรน่ะ เขาบอกไม่ได้รู้ไหม” ปลายนิ้วหัวแม่มือปาดคราบน้ำหวานที่ติดอยู่บนกลีบปากเล็กออกให้แผ่วเบา ระยะห่างของลมหายใจไม่ได้รับความสนใจอีกต่อไป เมื่อคนสองคนปล่อยให้หน้าผากชนหน้าผาก ปลายจมูกโด่งสัมผัสผะแผ่วบนปลายจมูกรั้น เสียงแหบเสน่ห์เคล้ากับเบสหนักๆของนักดนตรีบนเวทีแว่วสลับกับน้ำเสียงนุ่มทุ้มของใครบางคน

 

            “ไว้พรเป็นจริงแล้วจะบอกนะ” เขาจำไม่ได้หรอกว่าได้ตอบรับชานยอลไปรึเปล่า รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่โน้มคอคนตัวสูงนั่นลงมาอีกครั้งเสียแล้ว

 

 

            It’s true

         Look how they shine for you

 

         ความจริงที่ว่า

         มองขึ้นไปสิ ว่าดวงดาวเหล่านั้นส่องประกายสว่างไสวก็เพื่อคุณ

 

 

            Look at the stars

         Look how they shine for you

         And all the things that you do

 

         มองขึ้นไปที่เหล่าดวงดาว

         ได้เห็นความสว่างไสวพร่างพราวที่เปล่งออกมาเพื่อคุณ

         และทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นคุณ 


 

           

            หลังจากดูดนตรีสดจบไปแค่สองเพลงก็ต้องตัดใจเดินออกมา เพราะจำนวนคนที่เยอะเกินไป ชานยอลรู้ว่าแบคฮยอนไม่ชอบที่ที่แออัด เช่นเดียวกันกับตน และแน่นอนว่าชานยอลอยากอยู่กับแบคฮยอนแบบค่อนข้างจะส่วนตัวมากกว่า

 

            “โฮต๊อกที่เกาหลีแค่พันวอน ที่นี่สี่พันวอน บ้าชะมัด” แป้งทอดกรอบร้อนๆขนาดเท่าฝ่ามือที่มีไส้รสหวานถูกกัดไปหนึ่งคำ หลังจากนั้นเจ้าของร่างบางก็บ่นงุบงิบกับร้านขายอาหารเกาหลีที่เพิ่งมาเปิดใหม่ ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจเรื่องค่าเงินรวมถึงค่าครองชีพก็เถอะ

 

            ยังไงเขาก็ไม่ได้อยากมาอยู่ที่นี่ด้วยตัวเองตั้งแต่แรก ก็แบคฮยอนน่ะ ทิ้งความสุขไว้ที่เกาหลีนี่นา

 

            “กินเลอะเหมือนโกลเด้นเลยนะ” ชานยอลเอ่ยกลั้วหัวเราะก่อนปลายนิ้วยาวจะเช็ดคราบความหวานที่ถูกทิ้งไว้บนมุมปากเล็ก

 

            แต่ก็มาเจอใครบางคนที่สร้างความสุขให้ที่นี่เหมือนกัน

 

         “เอาคืนที่เคยว่านายกินเหมือนโกลเด้นรึไง” เจ้าของประโยคมีรอยยิ้มบางๆแต้มอยู่ขณะที่หันไปสบกับเจ้าของดวงตาคม

 

            “หวานแฮะ”

 

            “เฮ้!” คิ้วเรียวขมวดมุ่นเมื่อชานยอลแตะลิ้นชิมรสหวานบนปลายนิ้วตัวเองที่นำมาเช็ดริมฝีปากของเขาเมื่อครู่ “ย อยากกินก็กินในมือนี่สิ!

 

            แบคฮยอนยื่นโฮต๊อกที่ถูกห่อด้วยกระดาษไปให้ แต่ก็ถูกคนตัวสูงจับข้อมืออีกข้างแล้วดึงเบาๆเข้าไปในตรอกที่ไม่มีคนพลุกพล่าน แผ่นหลังกว้างยืนบดบังคนตัวเล็กจนมิด

 

            ไม่ปล่อยให้ใครเห็นหรอก J

 

            “ทำอะ

 

            จุ๊บ!

 

            แนบสัมผัสนุ่มรวดเร็วแต่แนบแน่น

 

            “ชาน..!

 

            จุ๊บ!

 

            ฉกฉวยรสหวานกลมกล่อมที่ติดอยู่บนกลีบปากสีเรื่อไป

 

            “ชิมโฮต๊อกน่ะสิ”

 

            “ทำไมขี้แกล้งแบบนี้นะ” ฝ่ามือเล็กทุบแผงอกแกร่ง ใบหน้าหงุดหงิดเหมือนลูกหมาถูกขัดใจทำให้ชานยอลปล่อยเสียงหัวเราะออกมา

 

            “วันนี้นอนที่ไหน หื้ม”

 

            “บ้านฉัน” แบคฮยอนโกหก

 

         “อ่า แล้วกลับดึกได้หรือเปล่า จะสี่ทุ่มแล้วเนี่ย”

 

            “นายต่างหาก กลับดึกได้รึเปล่า” ดวงตาเรียวรีช้อนขึ้นสบ ภาพของเขาที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคมนั้น สั่นไหวแต่กลับเด็ดเดี่ยวอย่างน่าประหลาด

 

            “ฉันเมสเสจบอกแม่แล้วว่าออกมางานคริสต์มาสกับนาย แม่ก็อยู่ที่บริษัทคงกลับดึกเหมือนกันนั่นหละ”

 

            “บอกแค่แม่เหรอ”

 

            Rrrrrr

 

            แบคฮยอนพูดยังไม่ทันขาดคำดี เสียงสั่นจากโทรศัพท์มือถือที่ไม่ใช่ของเขาก็แสดงตัวอย่างเหมาะเจาะ

 

            ชานยอลล้วงมันออกมา

 

            พ่อ

 

         ร่างสูงชะงักไป เงยหน้าขึ้นมาสบตากับแบคฮยอนที่พยักหน้าให้เบาๆ “รับเร็วเข้าสิ”

 

            “ครับพ่อ”

 

         (กลับได้แล้ว)

 

            ชานยอลพรูลมหายใจออกมา ขบกรามแน่นจนแบคฮยอนต้องส่งมือมาลูบเบาๆที่ต้นแขนให้ใจเย็นลง ก่อนที่จะวางสายไป

 

            “กลับกันเถอะ” คนตัวเล็กเอ่ยก่อนระบายยิ้มบางเบา สอดมือเข้าประสานกับฝ่ามือใหญ่ บีบกระชับมอบความอบอุ่นให้คนข้างกายบ้าง

 

            “แบคฮยอน..” เสียงทุ้มเอ่ยเครือ

 

            “วันนี้ฉันได้ขอพรในวันคริสต์มาสแบบนี้ ได้ฟังดนตรีสดเพราะๆ ได้สัมผัสรสชาติบ้านเกิดที่ฉันคิดถึง ที่สำคัญ..” เรียวขาที่กำลังก้าวเดินไปข้างหน้าหยุดลง

 

            “ฉันได้อยู่กับนาย”

 

            ร่างบางถูกดึงเข้าสวมกอดจนแทบจมมิดลงไปในอกอุ่น ชานยอลกระชับวงแขนแน่น ปลายจมูกโด่งซุกลงที่ลาดไหล่แคบๆ ที่พึ่งเดียวให้ร่างสูงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกแสนหนักหน่วงได้พักพิง แม้ว่านั่นอาจทำให้แบคฮยอนต้องอ่อนล้าไปด้วย แต่คนตัวเล็กก็ยังสวมกอดคนตัวโตเอาไว้

 

            “นายที่เป็นเหมือนกับบ้านให้ฉัน แค่ฉันมีความสุข ก็พอแล้วไม่ใช่รึไง”

 

            ฝ่ามือเล็กลูบแผ่นหลังกว้างไปมาราวกับปลอบประโลม เขารู้ว่าชานยอลกำลังรู้สึกผิดต่อเขา คนตัวสูงที่กำลังรู้สึกว่าวันดีๆจะต้องจบลงเพียงเท่านี้งั้นหรือ

 

            “วันนี้ ถึงจะต้องกลับตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร .. กลับบ้านกัน ครอบครัวน่ะ แสนสำคัญนะชานยอล”

 

            ก่อนจะก้าวเดินต่อ แบคฮยอนกระซิบกับตัวเองแผ่วเบา ปล่อยให้สายลมหอบหิ้วมันไป ประโยคที่ไม่ได้สลักสำคัญพวกนั้น อย่าให้ชานยอลได้ยินน่ะ ดีแล้ว “ฉันได้รับความสุขขนาดนี้ ก็มากพอแล้ว”

 

         ถ้าต้องแลกกับครอบครัวของนาย ความสุขขนาดนี้ก็มากพอที่จะพอได้แล้วรึเปล่านะ..

 

 

 

 

         “แยกกันตรงนี้ นายรีบเข้าบ้านไปเลย ฉันกลับเองได้” แบคฮยอนรีบพูดเมื่อชานยอลทำท่าจะเดินไปส่ง “เร็วสิ บ้านฉันอยู่แค่นี้เอง ไม่ต้องห่วงน่า”

 

            “ก็ได้ ราตรีสวัสดิ์ แล้วก็ Merry Christmas” เจ้าของร่างสูงยกมือขึ้นขยี้หัวแบคฮยอนเบาๆ

 

            เสียงหวานเอ่ยประโยคสุดท้ายก่อนจะโบกมือลา

 

            “Merry Christmas

 

             รอจนแผ่นหลังกว้างหายลับเข้าไปในตัวบ้าน แบคฮยอนจึงเดินกลับมาที่บ้านตัวเอง ไฟในบ้านยังคงเปิดสว่างไสวรอคอยการกลับมาของเขา อาหารบางส่วนวางอยู่บนโต๊ะไม่ได้รับความสนใจจากแบคฮยอน

 

            แม่คงแบ่งไว้ให้ ทั้งที่บอกแล้วแท้ๆว่าจะไม่กลับมาทานข้าวที่บ้าน

 

            แบคฮยอนเตรียมตัวจัดการภารกิจส่วนตัว ก่อนจะไปนอนที่บ้านหลังข้างๆ เกราะคุ้มกันของเขา กับชานยอล

 

 

 

 

 

            ทันทีที่ชานยอลก้าวขาเข้าไปในบ้าน สายตาก็พลันไปเห็นโซฟาในห้องนั่งเล่นที่ถูกจับจองไว้โดยผู้เป็นบิดา ร่างสูงไม่ได้สนใจนัก และกำลังจะขึ้นชั้นสอง

 

            “ออกไปกับเพื่อนที่ชื่อแบคฮยอนใช่ไหม” แต่ก็ถูกรั้งไว้เสียก่อน เสียงทุ้มใหญ่ลงจังหวะหนักที่คำว่าเพื่อน

 

            “พ่อรู้ได้ยังไง”

 

            ส่งข้อความไปบอกแม่ไม่ใช่เหรอ พ่อก็ถาม

 

            “ดีจังเลยครับ”

 

            “...”

 

            “ในที่สุดพ่อก็ยอมเข้าไปคุยกับแม่ .. พ่อคุยกับแม่เพราะเรื่องของผมกับแบคฮยอนเหรอเนี่ย ฮะๆ” เสียงหัวเราะขมขื่นถูกแสร้งขึ้นจากบุตรชาย แววตาคมสะท้อนให้เห็นเพียงความว่างเปล่าที่สั่นพร่า

 

            “น่าดีใจชะมัดเลยนะครับ ในที่สุดเรื่องของผมก็อยู่ในสายตาพ่อแล้ว”

 

            ชานยอลยิ้ม วินาทีนั้นเองที่รอยยิ้มนั้นถูกฝังลึกลงไปในใจคนเป็นพ่อ

 

            “เรื่องที่เป็นความสุขของผม แต่พ่อกลับให้ผมทิ้งมันไปเสียด้วยสิ”

 

 

 

 

— BREATHLESS —

Reprint คลิกเลย! https://goo.gl/AsAhgG

 


อย่าลืมเม้น&สกรีมให้เค้าชื่นใจ ฮิ้ง

#หายใจลำบากชบ

TW : @withbona

 

note : เพลง yellow – coldplay เราอิงคำแปลมาจากเว็บ educatepark คับ แล้วก็คิดคำแปลเองเพื่อความสละสลวยงดงามของภาษาด้วย <3







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

2,119 ความคิดเห็น

  1. #2115 Ohsehun9494 (@Ohsehun9494) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 15:58
    อยากให้พ่อเข้าใจลูกจัง ฮืออ ตอนนี้เหมือนทั้งสองคนเป็นเพียงความสุขเดียวของกันและกันอะ
    #2115
    0
  2. #2091 39milano (@39milano) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 15:22
    เป็นฟิคที่เรียลเว้อ ดีมาก ภาษาก็สวย
    #2091
    0
  3. #2085 tinkb. (@baitongxc) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 14:53
    ชานยอล T____T อยากกอดปลอบอะ อยากลูบหัว ถึงแบคฮยอนจะเยียวยาได้แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด แล้วยังจะมีปัญหาอีก ฮือ สงสารตาพี่
    #2085
    0
  4. #2058 โอ้วเซฮุน (@MbloodN) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 11:02
    พี่ชาน.. มาม่าแล้ว ปัญหาครอบครัวมันใหญ่จริงๆนะ
    #2058
    0
  5. #2024 hunnnielu947 (@hunnnielu947) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 09:06
    สงสารชานยอลอ่ะ พ่อไม่เข้าใจลูกเลย
    #2024
    0
  6. #1927 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 21:46
    สงสารพี่ชาน
    #1927
    0
  7. #1902 gift_tyr (@gift_tyrDek59) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 10:12
    มาม่ามาแล้ววว เอาใจช่วยพี่ชานคนดี
    #1902
    0
  8. #1826 CBforever (@CBforever) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 11:08
    อบอุ่นกับชานแบคตอนที่เขาอยู่ด้วย แต่จะร้องไห้ตอนที่เขาสองคนกลับมาที่บ้านน ฮืออออออออออ สงสารทั้งคู่อ่ะ ได้โปรดอย่าพรากความสุขของเขาทั้งสองคนไปเลยนะ ฮือออออ
    #1826
    0
  9. #1797 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 18:14
    ฮืออออออ
    #1797
    0
  10. #1209 TonggTtong (@TonggTtong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:53
    พิชานน
    #1209
    0
  11. #1172 ❤ Little "B" ❤ (@khainoy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:49
    ทำไมรู้สึกสะใจในสิ่งที่ชานยอลพูดกับพ่อจัง 
    #1172
    0
  12. #1155 annanattda14 (@annanattda14) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 14:08
    ไรท์จ๋าไม่เอามาม่านะ แค่นี้ก็ตะเตือนใจแล้วTT
    #1155
    0
  13. #1153 bibimbua (@bibimbua) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 01:12
    เออ พี่ชานพูดได้ดี ทั้งพ่อทั้งแม่จะเคยรู้บ้างมั้ย ว่าอะไรคือความสุขจริงๆของลูก คนนึงก็ยึดศาสนา อีกคนยึดงาน เหอะๆ
    #1153
    0
  14. #1134 pongarin11 (@pongarin11) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 08:34
    เข้มแข็งนะพี่ชาน .. (&#65507;&#12408;&#65507;)
    #1134
    0
  15. #1128 kimfrancebyun2 (@kimfrancebyun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 12:07
    คำพูดชานยอลบาดใจละเกิน
    #1128
    0
  16. #1112 123456789ice (@123456789ice) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 01:15
    อห.เส้าาาาาา ม่เอาม่ม่า
    #1112
    0
  17. #1099 miaJongin (@emptyonly) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 22:17
    ยังไม่ค่อยหิวมาม่านะคะ เห้อม
    #1099
    0
  18. วันที่ 17 มกราคม 2561 / 23:58
    ชานยอลไม่ไหวใช่มั้ยลูกกก พูดกับพ่อแบบนั้น พ่อจะระเบิดขึ้นมามั้ย หรือจะลองฟังเหตุผล แต่ขอล่ะ ขอให้พ่อปล่อยไป ความสุขของลูกเลยนะพ่อ
    #1097
    0
  19. #1096 BN0412 (@baeksoo0412) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 20:53
    ไม่อยากให้เศร้าเลยยยย
    #1096
    0
  20. #1095 Lonelyyeolly (@Lonelyyeolly) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 18:25
    อ่าาา แบคฮยอนจะทำอะไรนะฮืออ กลัวใจ...
    #1095
    0
  21. #1094 aabbjgg (@nuttopk625) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 00:44
    อ่านพาร์ทหลังแล้วเจ็บหนึบข้่างในมาก ค่อยๆอ่านทุกตัวอักษรแล้วจะร้องไห้เฉยเลย ;-;
    #1094
    1
    • #1094-1 aabbjgg (@nuttopk625) (จากตอนที่ 16)
      15 มกราคม 2561 / 00:45
      เปิดเทอมแล้วก็สู้ๆนะคะ :-)&#8203;
      #1094-1
  22. #1093 nookxz (@nookfie) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 19:51
    โง้ยยยยย ไรท์ตั้งใจเรียนน้ะ แต่ก็ไม่ลืมมาอัพเรื่อยๆน้าาาาา เก๊าจะรอออ
    #1093
    0
  23. #1092 areenachesani (@areenachesani) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 18:25
    คุณพ่อคะ เฮ้อออ..ที่เกาหลีนี่ใครนะ?
    #1092
    0
  24. #1091 mmeieiss (@satita43) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 16:31
    สู้ๆนะคะไรท์~ /ส่วนคุณพ่อ เราเขื่อว่าคุณพ่อจะเข้าจัยยยยย
    #1091
    0
  25. #1089 est p (@maymii3love) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 14:38
    ฮือออออออ
    #1089
    0