Stray kids (Hyunjin x You) THE S W A N S : หนีเสือปะหงส์

ตอนที่ 8 : Boyz

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    22 ส.ค. 63

 

 

ถือว่าเป็นวันแรกที่ฉันมาโรงเรียนโดยไม่มีเรื่องปวดหัวน่ะ เพราะอะไรน่ะหรอ

เพราะพวกเขาไม่มาโรงเรียนน่ะสิ

ฉันมองที่ของลีโนวและฮยอนจินที่ว่างปล่าว ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาไปไหนทำอะไร พวกกลุ่ม swans ไม่มีใครจะคิดแตะต้องพวกเขาได้เลย

แม้กระทั้งมีจู ที่นั่งอยู่ข้างหน้าฉัน เธอไม่ได้พูดอะไรกับฉันสักคำตั้งแต่เมื่อเช้า

 

แปลกมากเลย นี้มันสถานการณ์แบบไหนกันนะ

“ดูข่าวนี้ดิ บ้าไปแล้ว” กลุ่มเพื่อนซุบซิบเรื่องบางอย่างขึ้น

ฉันที่ยังสงสัยเลยกดเลื่อนดูมือถือตัวเองเผื่อจะเจออะไรบ้าง

‘Swans เจอดีเข้าเมื่อแก๊งค์ boyz กลุ่มต่อต้านร่วมลงชื่อต่อต้านทั่วสถาบัน’ ฉันอ่านดูข่าวนั้นในใจ

Boyzหรอ พวกเขาเป็นใคร?

 

ฉันเดินไปหายองฮุนในช่วงพักเบรก เขาที่เอาแต่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะไม่สุงสิงกับใคร

“นายรู้เรื่อพวกนี้ป่าว?” ฉันเอ่ยถามเขาขึ้น

ยองฮุนละสายตาจากหนังสือและหันมามองฉัน

“ก็พอรู้นะ เธอสนใจด้วยหรอ?” เขาพูดขึ้นนั้นทำให้ต่อมความอยากเผือกพุ่งสงปรี้ดแต่ก็ต้องเก็กเอาไว้

”ก็ นิดหน่อย”

 

“ที่จริงกลุ่มboyz มีมานานแล้วล่ะ พวกเขาไม่ชอบswans อย่างที่รู้ และต้องการต่อต้านในเรื่องที่พวกเขาทำ แต่ที่แปลก พวกเขาไม่เคยเปิดเผยตัวตนเลยสักครั้ง ยกเว้นครั้งนี้” ยองฮุนพูดเล่ายาวเหยียด

 

”พวกเขาออกมาเปิดเผยตัวตนงั้นหรอ?” ฉันสงสัยว่าเป็นใครกันในโรงเรียนนี้

“ใช่ แต่ไม่ใช่คนที่นี้หรอก” เค้าน่าจะหมายถึงคนจากโรงเรียนอื่นสินะ

”แล้ว พวกเขาต้องการทำอะไร?ในตอนนี้งั้นหรอ?” ฉันสงสัยกับเรื่องนั้นเป็นที่สุดนี้งเป็นเหตุผลที่พวก Swans ไม่มาที่โรงเรียน

 

“ยุบกลุ่มพวก swans”

 

………………

ที่ห้องทำงานของ ผอ.

“จะอธิบายยังไง” พ่อของบังชานที่เป็นผอ.พูดขึ้นพลางเปิดคลิป ที่ถูกแอบถ่ายฮยอนจินขณะกำลังจะทำร้ายกลุ่มเด็กข้างถนน นั้นทำให้ภาพลักษณ์โรงเรียนเสื่อมเสียเป็นอย่างมาก

 

”ต้องเป็นฝีมือของพวก boyzแน่ๆที่แอบถ่ายคลิปชวนให้เข้าใจผิดขนาดนี้” ชานพูดขึ้นในฐานะหัวหน้ากลุ่ม

“เรื่องนั้นฉันไม่สน พวกแกคิดจะทำอะไรไว้รึยัง” พ่อเขาพูดทำหน้าดุๆ

“ผมรู้ดีว่าฮยอนจิน…”

”เขาอยู่ไหนล่ะ ในสถานการณ์แบบนี้”

 

……….

ผวั๊ะ !!!

หน้าของฮยอนจินถูกตบเข้าอย่างแรง

เขาก้มลงมองพื้นโดยไม่คิดจะสบตาคนตรงหน้าผู้ที่เป็นพ่อของเขา

“ฉันต้องทำยังไง บอกฉันสิ แกถึงจะเลิกทำตัวเกเรบัดซบแบบนี้!!” พ่อของเขาตะหวาดลั่บ้าน

“ผมไม่ได้ผิดซะหน่อย” เขาพูดขึ้นสายตาเย็นชาที่เขาสื่อออกมาก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่เจ็บกับสิ่งที่เขาได้รับ

“แกไม่หน้าเกิดมาเลย…” พ่อเขาพูดจบก็เดินหนีออกจากห้องเขาไป

ฮยอนจินเดินไปนั่งลงที่เตียงก่อนจะหยิบรูปแม่ของเขาขึ้นมาดู

”แล้วแม่ล่ะ คิดว่า ผมควรเกิดมามั้ย?”

………

ลีโนวและชางบินที่นั่งรอชานอยู่ในห้องของเขา

“เป็นไง ฮยอง?” ลีโนวถามทัทีที่เขากลับมาจากที่ไปพบพ่อเขาที่โรงเรียน

“จะยังไงล่ะ พวกเราทำไรไม่ได้ เรื่องมันไปไกลแล้ว” เขาพูดแล้วทำหน้ากังวล

“คอมเม้นท์ในเน็ตก็แรงชะมัดพวกเขาเริ่มจะสนับสนุนพวกoyzด้วยว่าให้แฉเรื่องแย่ๆของพวกเราอีก”

 ชางบินพูดพลางกดเลื่อดูมือถือตลอด

ชานเห็นอย่างนั้นรีบไปแย่งจากมือเขาและโยนทิ้งไปทันที

“พอที ฉันจะต้องจับคนที่ถ่ายคลิปนั้นให้ได้” ชานพูดถึงจุดประสงค์ของเขาที่จะทำต่อไปในตอนนี้

”ว่าแต่ฮยอนจิน ตอนนี่คงแย่ นายก็รู้พ่อมัน….”ชางบินพูดขึ้นอย่างกังวล

“คงเป็นคราวซวยของมันแหละ” ลีโนวพูดขึ้นอย่างเอือมๆ

…………..

ที่ร้านเบเกอรี่

ฉันนั่งดูคลิปที่ถูกแชร์ออกไปนั้น ก็เริ่มรู้สึกว่านี่มันไม่ถูกต้อง!!!

นั้นเป็นตอนที่เขาช่วยฉันเอาไว้แท้ๆ แต่ถูกพวกเขาถ่ายออกมาในมุมมองที่ชวนให้เข้าใจผิด

ฉันเลยรีบอมเม้นท์ไปทันทีเผื่อจะแก้ไขอะไรได้บ้าง

‘ทุกคนเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว เหตุการณ์นี่ฮยอนจินไม่ได้เป็นคนรังแกพวกเขา พวกเขาต่างหากที่รังแกเด็กของโรงเรียนมัธยมฮันอิล ฮยอนจินเขาแค่เข้าไปช่วย’

ฉันพิมพ์ตอบกลับพวกเขาไปโดยไม่ประสงค์ออกนาม

และสักพักก็มีคอมเม้นท์มาตอบกลับฉันว่า…

’นี่คงเป็นพวกสาวกของพวกswansสินะ จะโกหกเพื่อช่วยพวกเลวๆต่อไป ไม่อายบ้างหรอ’

ฉันอ่านข้อความนั้นก็รู้สึกโมโหที่พวกเขาไม่เชื่ออะไรเลย!!

โธ่เอ้ยนี่มันบ้าอะไรเนี่ย

ฉันปิดมือถือและไม่อยากจะเสพเรื่องบ้าๆพวกนี่ต่อแล้ว

ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีใครเชื่อเป็นแบบนี้ได้ไงกัน

“ทำหน้ายังกะปวดท้อง” เสียงฟิลิกซ์ขัดความคิดของฉัน

“นายมาได้ไง?” ฉันสงสัยที่เขายังไม่กลับบ้าน

“มาทำการบ้านกับเพื่อนแถวนี้น่ะเลยแวะมา” เขาพูดแล้วนั่งลงตรงข้ามฉัน

 

“งั้นหรอ?”

 

“แล้วนี่ทำอะไรอยู่” เขายังสงสัยกับเรื่องนั้นอยู่

“ก็ป่าว แค่ดูอะไรเรื่อยเปื่อย”

“อย่าบอกว่าเรื่องพวก swansนะ ไม่ดีหรอมีคนเล่นงานพวกเขาที่ชอบแกล้งเธอ” ฟิลิกซ์พูดขึ้นอย่างสงสัยกับท่าทางของฉันที่ย้อนแย้ง

“อันที่จริงเรื่องนี่น่ะ ฉันมีส่วนเกี่ยวเต็มๆน่ะสิ” ฉันตัดสินใจจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง

………………..

ฮยอนจินเปิดประตูบ้านเมื่อมีคนมาเยือนในเย็นวันนั้น

“มีจู” เขามองหน้าเธออย่างสงสัยว่ามาที่นี่ทำไม

“ฉันว่านายต้องหิวแน่ ฉันซื้อขนมที่นายชอบมาฝาก” เธอพูดพลางยื่นไปให้เขา

ฮยอนจินรับมันมาถือเอาไว้

“มีเรื่องแค่นี้ใช่มั้ย กลับไปได้แล้ว” ฮยอนจินพูดแต่มีจูรีบเอามือกันประตูไว้ก่อนที่เขาจะปิด

“เดี๋ยวสิ วันนี้มีการบ้านเยอะเลย ฉันจดมาให้นายด้วย” เธอพูดพลางหยิบสมุดออกมาจากกระเป๋า

”ฉันไม่สนหรอก เธอไปได้แล้ว” เขาพูดอย่างโมโห

“ฉันเป็นห่วงนายนะ ทำไมไม่เข้าใจกันบ้างล่ะ” มีจูพูดขัดขึ้นอย่างโมโห

ฮยอนจินนิ่งเงียบและหลบสายตาที่โกรธของเธอ

“ฉันคงไม่ใช่คนที่นายอยากเจอสินะ ว่าแต่ เธออยู่ที่ไหนล่ะ คนที่นายอยากเจอน่ะ” มีจูก็เริ่มที่จะพูประชด

“ฉันอยากอยู่คนเดียว” ฮยอนจินก็พูดขัดขึ้นอีก เขามองเธออย่างจริงจัง ทำให้มีจูใจเย็นลงบ้าง

“ก็ได้ อย่างน้อยฉันก็มาดูให้แน่ใจ ว่านายไม่เป็นอะไรมากก็พอ” เธอพูดพลางถอยหลังออกไปจากประตู

ฮยอนจินก็เริ่มสับสนกับคำพูดของเธอ เธอดีกับเขาตลอดไม่ว่าเรื่องอะไร

”ขอบใจ มีจู” เขาเอ่ยขึ้น

มีจูเยยิ้มออกมาอย่างดีใจ

“อื้ม ฉันกลับล่ะ เจอกันที่โรงเรียนนะ” เธอพูดก่อนจะเดินจากไป

ฮยอนจินมองถุงขนมในมือของเขาพลางคิดถึงเรื่องอะไรบางอย่าง

…………………

วันต่อมาฉันก็เดินมาโรงเรียนกับฟิลิกซ์ตามปกติ

“เลิกคิดมากเถอะนะ ข่าวพวกนี้อีกไม่นานก็คงเงียบหายไปอยู่ดี” ฟิลิกซ์พูขึ้นเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าที่เป็นกังวลของฉันยู่

“ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ” ถึงฉันจะไม่ชอบหมอนั้น แต่เรื่องนี้เขาไม่ผิดอย่างที่ถูกกล่าวหาซะหน่อย ฉันก็เลยรู้สึกไม่สบายใจที่เป็นต้นเหตุ

ว่าแต่วันนี้เขาจะมาดรงเรียนไหมนะ

ฉันมองไปรอบๆเพื่อหา

“มองหาอะไรอยู่?” ฟิลิกซ์พูดขึ้นอย่างสงสัย

“เอ่อ ปล่าว” ฉันโกหกเขาไป

“นั้น เขาหนิ ฮยอนจิน…”ฟิลิกซ์พูดขึ้นพลางมองไปตรงหน้า

ฉันที่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบมองตามเขาไปทันที

ฮยอนจินมาโรงเรียนแล้วสินะ แต่ว่า….

 

เขาเดินมากับมีจูที่เดินเคียงข้างเขาอยู่…

ฉันโล่งใจที่เขากลับมา แต่ว่าทำไมรู้สึกแปลกๆแบบนี้ล่ะ…

“พวกเขาเหมือนคบกันเลยแหะ” จู่ๆฟิลิกซ์ก็พูดขึ้นอย่างสงสัยตามประสา

“แยกกันตรงนี้นะ ฉันไปล่ะ” ฉันทำท่าจะเดินหนีไปก่อนแต่ทว่า ฟิลิกซ์กลับดึงมือฉันเอาไว้

“เราก็ยังคบกันอยู่ใช่มั้ย?” ฟิลิกซ์พูดพลางอมยิ้ม

ฉันรู้ว่านี่คือการที่เขากำลังแสดงให้คนทั้งรงเรียนเห็นอยู่

 

และสายตาของฮยอนจินก็กำลังจับจ้องมาที่พวกเรา

“อืมม” ฉันตอบพลางยิ้มเจือนๆให้เขาก่อนจะรีบเดินหนีไป ไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของใครนานๆน่ะ

“ฮึ ฮยอนจู เธอนี่มันจริงๆเลย” เขาพูดพลางมองตามหลังเธอไป ก่อนที่จะหันกลับไปมองที่ฮยอนจินที่กำลังมองมาที่เขาเช่นกัน

 

 

“ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้วรีบไปเถอะฮยอนจิน” มีจูพูดพลางดึงแขนเขาไปทันที

เขาเดินไปท่ามกลางสายตาของคนทั้งโรงเรียนที่มองมาที่เขาอย่างแปลกๆตั้งแต่มีข่าวนั้น ผู้คนก็เริ่มที่จะไม่ค่อยหวาดกลัวเขาเท่าเมื่อก่อน

 

 

ฉันเดินเข้ามาในห้อง ก็เห็นลีโนวที่นั่งรออยู่ในห้อง สีหน้าเขาไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก คงจะเป็นเพราะเรื่องนั้น

“หวัดดี ลีโนว” ฉันตัดสินใจที่จะทักเขาขึ้นก่อน

ลีโนวหันมามองฉันอย่างแปลกใจที่วันนี้ฉันทักคนเป็น

“เอ่อ หวัดดี ฮยอนจู” ลีโนวพูดอย่างงงๆ

“เอ่อ การบ้านเมื่อวานที่ฉันส่งไปให้นายได้ทำไหม?” ฉันถามเขาเผื่อเขาจะส่งให้ฮยอนจินบ้าง

“อ้อ ทำมาแล้ว ขอบใจนะ” แต่เขากลับพูดเพียงแค่นั้น

“นายโอเครึป่าว..” ฉันยังกังวลกับเรื่องนั้น เพราะเขาดูเปลี่ยนไปจากเดิม

ลีโนวหันมามองหน้าฉัน เขามองอย่างไม่ละสายตา นั้นทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆว่าฉันทำอะไรผิดหรอ?

 

“นาย เป็นไรรึป่าว?” ฉันถามเขาอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจกับสถานการณ์

 

“ป่าว ขอบใจนะที่ถาม” ลีโนวพดพลางยิ้มสายตาเขาเริ่มเป็นประกายขึ้นมา

แต่มีใครบางคนเดินผ่านหน้าพวกเราไปอย่างไร้มารยาท

ก็จะเป็นใคร เขานั้นแหละ

ฮยอนเดินผ่านเราไปนั่งที่ของเขา

“โอ้ว ฮยอนจิน นายมาแล้วหรอ?” ลีโนวรีบหันไปสนใจเพื่อนเขาทันที

“ฉันมาตั้งนานแล้ว นายไม่เห็นสนใจ” เขาพูดขึ้นอย่างงอนๆเพื่อน

“เอ่อ พอดี คุยกับฮยอนจูอยู่น่ะ โทษที ไว้ค่อยคุยกันนะ” ลีโนวพูดพลางหันมายิ้มให้ฉันต่อ

 

เริ่มจะไม่ปกติซะแล้วสิ…..

 

……………………

พอถึงเวลาพักกลางวัน

เพื่อนๆทุกคนค่อยๆถยอยออกไป ฉันที่กำลังเก็บของอยู่นั้น

“ฮยอนจู คือว่า…”ลีโนวเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่จู่ๆเขาก็ถูกฮยอนจินลากตัวไปทันที

ฉันมองตามพวกเขาอย่างงงๆ

และยองฮุนที่เดินมาหาฉัน เขาก็เหมือนกันช่วงนี้ไม่หลบหน้าฉันแล้วแหะ

“พวกเขาดูโอเคนะ กับเรื่องที่เกิดขึ้น” ยองฮุนพูดขึ้น

“เอ่อ นายไปกินข้าวด้วยกันมั้ย ฉันว่าจะไปกินกับฟิลิกซ์ ไปด้วยกันสิ” ฉันรีบพูดเปลี่ยนเรื่อทันที

“พวกเธอคบกันหรอ เห็นคนเขาลือน่ะ” ยองฮุนพูดขึ้นอย่างสงสัย

ทำให้ฉันรู้ว่ามีคนลือกันแล้วสินะ

“จะว่าไป ก็….”

”ฮยอนจู” เสียงฟิลิกซ์เรียกฉันที่หน้าห้อง ทำให้มันขัดจังหวะทันทีฉันหันไปมองยองฮุนว่าจะยังไง

“เธอไปเถอะ ฉันไม่หิวน่ะ” ยองฮุนพูดก่อนจะเดินหอบหนังสือออกไปทันที

แต่ถึงยังไง เขาก็ยังหลีกเลี่ยงฉันอยู่ดี รู้สึกไม่ดีเลยแหะที่มันเป็นแบบนี้

………………

ที่โรงอาหาร

ฉันนั่งเขี่ยข้าวไปมาพลางคิดอะไรบางอย่าง

“นี่ กังวลอะไรรึป่าว” ฟิลิกซ์ พูดขึ้น

“ป่าว ไม่มีอะไรหรอก กินเสร็จแล้วไปกินไอศครีมมั้ย” ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีที่เขาจะสงสัยไปมากกกว่านี้

”เธอเลี้ยงนะ ฉันจะไปรอที่ข้างสนามบาส” ฟิลิกซ์พูดจบก็ยกจานข้าวของเขาและของฉันไปเก็บทันที

เห้อจริงๆเลยเด็กคนนี้

 ฉันเดินไปที่ร้านไอศรีมแต่ลืมสังเกตคนที่ยืนรอไอศรีมอยู่ตรงนั้นไปหน่อย

”เอาช็อคโกแลตสองถ้วยค่ะ” ฉันสั่งกับคนขายไป

ก่อนจะหันไปมองเขาที่ยืนอยู่ก่อนแล้ว ก็เห็นว่าเป็นฮยอนจิน

ฉันรีบหลบหน้าไปทางอื่นทันที

“อะไรกัน ทักลีโนวได้แต่ไม่ทักฉันงั้นหรอ” เขาพูดขึ้นลอยๆ แต่นั้นมันหมายถึงฉันเต็มๆ

“เอ่อ หวัดดี…”ฉันทำท่าจะทักเขา ฮยอนจินหันมามองหน้าฉันสายตาดุๆ

“ถ้าฉันไม่บังคับ เธอก็จะไม่ทำสินะ” เขาพูดก่อนจะไปรับไอศครีมของเขา ก่อนจะเดินหนีไป

 

นี่เขากำลังแสดงท่าทาง งอนอยู่รึปาวนะ?

 

ฉันรีบรับไอศครีมก่อนจะวิ่งตามเขาไปทันที

“เดี๋ยวสิ ฮยอนจิน” ฉันเรียกเขาไว้

ฮยอนจินหยุดเดินก่อนจะหันกลับมามองหน้าฉันว่ามีอะไร?

“เรื่องนั้น ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้นนะ คือว่า…” โธ่เอ้ยพูดยากชะมัดเลยยย

“จะขอโทษฉันหรอ” เขาพูดขึ้นก่อน

“ก็ ฉันมีส่วนหนิ”

“นึกว่าจะซะใจซะอีก” เขาพูดทำหน้านิ่งเฉยกับเรื่องที่ฉันไม่มีวันที่จะคิดแบบนั้น

“ไม่ใช่นะ ฉัน แค่…”

”…”เขานิ่งและรอฟังสิ่งที่ฉันพยายามจะพูด

“ฮยอนจิน” เสีงมีจูพูดขึ้นเธอเดินมาข้างๆฮยอนจินก่อนจะหันมามองหน้ฉันอย่างสงสัยว่ากำลังคุยอะไรกัน

“พูดสิ เธอจะพูดอะไร” ฮยอนจินยังคงจดจ่อกับสิ่งนั้นต่อ

ฉันหันไปมองมีจูแบบเกรงใจ

“ฉันมาขัดอะไรรึป่าว?” มีจูถามขึ้น

“ป่าว ไม่มีอะไร ฉันต้องรีบไปแล้ว ไอศครีมจะละลายน่ะ” ฉันพูดพลางมองไอศครีมสองถ้วยในมือก่อนจะรีบเดินหลบพวกเขาไป

 

“นี่ฉัน กวนใจนายรึป่าว?” มีจูหันไปถามฮยอนจินที่กำลังมองตามฮยอนจูไป

“ช่างเหอะ เธอจะกินไหมละ?” ฮยอนจินพูดพลางยื่นไอศครีมให้เธอไป

มีจูรับมาอย่างงงๆ 

“เอ่อ ฉันไดเอทอยู่แต่นายให้ฉันก็คงไม่ปฎิเสธ” มีจูพูดพลางยิ้มกริ่ม

ฮยอนจินเห็นอย่างนั้นก็เดินกลับไปซื้อใหม่

…………..

ข้างสนามบาส

ฉันยื่นไอศครีมให้ฟิลิกซ์ที่นั่งรออยู่

“ขอบใจ เลี้ยงจริงด้วย” เขาพดพลางอมยิ้มดีใจเหมือนเด็กที่ได้ของชอบ

เขาก็น่ารักแค่ตอนยิ้มนี่แหละ ดูไร้เดียงสา

“ทำไมชอบมานั่งนี่เนี้ย?” ฉันถามพลางตักไอศครีเข้าปาก

“ตอนนี้มันเที่ยงแดดแรง ไม่มีคนมาเล่นบาสหรอก เลยทำให้สนามดูว่าง สะบายตาดี”

“นายนี้รสนิยมแปลกแหะ” ฉันพูดพลางยิ้มเป็นเรื่องตลก

“ก็เหมือนกับเธอ เห็นแล้วสะบายใจดี…”ฟิลิกซ์พูดพลางหันมามองหน้าฉัน

ฉันมองหน้าเขาอย่างสงสัยกับเรื่องที่พูดดูเหมือนมีอะไรนะ?

“สะบายใจหรอ?”

” ก็สะบายใจ ที่ยังมีคนชีวิตเลวร้ายกว่าฉันนะ” เขาแก้ตัวได้ทัน

แต่แรงไปไหมย๊ะ??

”ชิส์ ใครจะไปมีพ่อที่เป็นเจ้าของสตูดิโออันโด่งดังนั้นล่ะ อุ๊ปส์” ฉันหลุดปากพูดไปกับเรื่องนั้น

“เธอรู้ได้ไง?” นั้นไงเขาต้องสงสัยแน่ๆว่าฉันตามสืบรึป่าว

“เอ่อ คือว่า”

“อย่าบอกนะว่าเธอไปสตูดิโอนั้นมา”

“เอ่อ ก็ ใช่ ฉันไปส่งขนมที่นั้นน่ะ พี่ชายฉันก็ทำงานที่นั้นนะเป็นนายแบบ” ฉันต้องยอมสารภาพไป

“งั้นสินะ ”ฟิลิกซ์ดูเงียบไปพอพูดถึงเรื่องนั้น เขาก็คงมีปัญหากับพ่อเหมือนกันสินะ

ใครๆก็ล้วนแต่มีปัญหาส่วนตัวอันที่ดีฉันไม่อยากจะกวนใจเขาไปมากกว่านี้แล้วสิ

“ฟิลิกซ์ นายโอเครึป่าวที่ช่วยฉันแบบนี้ ฉันกลัวว่านายจะไม่มีเวลากับเพื่อนน่ะ” ฉันพูดออกไปตรงๆกับความเกรงใจที่มีอยู่

“เธอพูดยังกะจะบอกเลิกทั้งๆที่เราไม่ได้คบกัน” ฟิลิกซ์พูดพลางชำเลืองมองฉันอย่งสงสัย

“ก็ฉันเกรงใจนายหนิ พูดตรงๆนะ” ฉันพูดพลางก้มหน้ารู้สึกผิด

“เธอเกรงใจ รึว่า กลัวใครเข้าใจผิด?” ฟิลิกซ์พูดพลางมองไปอีกฝั่งของสนาม

“นายหมายความว่าไง?” ฉันเงยหน้ามามองหน้าเขาก่อนจะมองตามฟิลิกซ์ไป

ก็เห็นฮยอนจินที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม

เขาอีกแล้วงั้นหรอ?

“น่าแปลกนะที่เขาเหมือนเงาตามติดเธอแบบนี้” ฟิลิกซ์พูดก่อนจะลุกยืนขึ้น

“คือเรื่องนั้น…”

”ฉันว่า ฉันไม่ต้องช่วยเธอแล้วล่ะฮยอนจู…”ฟิลิกซ์พูดพลางหันมามองหน้าฉันเหมือนเดิม

“ฟิลิกซ์…”

”ที่เขาสนใจเธอ เขาไม่ได้คิดจะแกล้งเธอหรอก….”ฟิลิกซ์พูดพลางหันไปมองฮยอนจินที่กำลังเดินหนีไปทันทีที่ถูกจับได้ว่าแอบมองพวกเราอยู่

”…” ฉันมองตามเขาไปเช่นกัน

“เขาแค่ …”ฟิลิกซ์หยุดพูดพลางคิดว่าเขาจะพูดดีไหม

“…”ฉันหันกับมามองฟิลิกซ์อย่างสงสัยที่เขาหยุดพูดไป

“เรื่องนั้น ฉันคิดว่าคนที่พูดได้ไม่ใช่ฉันแน่นอน งั้น ไปล่ะ ไว้เจอกันนะ” ฟิลิกซ์พูดก่อนจะตบไหล่ฉันเบาๆแล้วเดินจากไปอย่างงงๆ

 

แล้วใครล่ะที่จะพูดได้…..

 

ฉันหรอ?…

หรือว่า ฮยอนจิน..

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #19 Miso (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 19:20

    อิจฉานางเอกได้ปะ? ดูมีผู้ชายพัวพันเยอะดีอ่ะ55555

    #19
    0
  2. #9 Crazy Zazaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 10:06
    แง้ง~ น้องมองฮยอนจินออกด้วย
    #9
    0