Stray kids (Hyunjin x You) THE S W A N S : หนีเสือปะหงส์

ตอนที่ 7 : สารภาพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    18 ส.ค. 63

 

“ฮยอนจู เธอมาทำไรที่นี่?” พี่จูยอนพูดถามฉันทันทีที่เจอ

“มาส่งขนม..” ฉันพูดพลางมองไปที่ฮยอนจินที่ตอนนี้เดินออกมาพักแล้ว

 

“ให้เขาหรอ?” พี่จูยอนพูดพลางมองไปที่ฮยอนจินอย่างโกรธๆ

“เอ่อ ใช่  อย่ามีเรื่องเลยนะ” ฉันพูดห้ามไว้ก่อนเพราะกลัวว่ามันจะเกิดขึ้น

“มาเร็วดีหนิ” ฮยอนจินพูดพลางเดินมาหาฉัน

ส่วนที่จูยอนที่ยังมองเขาด้วยสายตาดุๆ

“ทั้งหมด สองหมื่นวอน” ฉันพูดพลางยื่นขนมให้เขา

 ฮยอนจินเตรียมกระเป๋าตังเขาขึ้นมาแต่ทว่า จู่ๆพี่จูยอนก็แย่งถุงขนมไปจากมือฉัน และยื่นไปให้เขาแทน

“ไม่ต้องจ่าย ให้ฟรี..” พี่จูยอนพูดและจ้องฮยอนจินอย่างดุ

เขารับไปอย่างงงๆเหมือนกัน

“มากับพี่ ฮยอนจู” พี่จูยอนพูดเสร็จก็ลากฉันออกไปทันที

 

“อ่ะ…” ฮยอนจินที่จะเรียกพวกเขาไว้แต่ไม่ทันซะแล้ว

นี่เขาทำอะไรผิดไปงั้นหรอ?…

 

…………

ข้างนอกสตู

“นี่พี่ ทำอย่างนี้ทำไม ฉันมาทำงานนะ” ฉันพูดพลางทำหน้าโกรธเขา

“ถามจริง หมอนั้นเป็นใคร? เขาแกล้งเธอหรอ ก็เห็นอยู่…” จูยอนพูดขึ้นอย่างไม่พอใจที่มีคนมาทำแบบนี้กับน้องสาวตัวเอง

“ป่าว คือ…” ฉันจะไม่รู้จะพูดยัง หากพูดความจริงไป มันจะต้องทำให้เขาเดือดร้อนแน่เพราะยังไงเขาก็ต้องทำงานที่เดียวกัน ฉันไม่อยากสร้างปัญหาให้พวกเขาเลย

 

“แค่บอกพี่มาแค่นี้ ไม่ได้หรอ ฮอยนจู..” เขายิ่งทำหน้าโกรธไปใหญ่

“มันไม่มีอะไรพี่ ฉันกลับก่อนล่ะ พี่ต้องทำงานไม่ใช่หรอ” ฉันพูดทำท่าจะเดินหนีเขา

“เดี๋ยว!!”

“ อะไรอีกเล่า?”

“ค่าขนมไง เดี๋ยวแม่ก็ดุหรอกถ้าไม่ได้ไป” เขาพูดพลางยื่นเงินให้ฉัน

เกือบลืมไปเลย…

ฉันอมยิ้ม พลางรับมันมา 

“ขอบคุณค่ะ” ฉันพูดก่อนจะรีบเดินจากไป

อันที่จริงพี่จูยอนก็ไม่ได้ดุขนาดนั้นหรอกนะ แต่วันนี้ทำไมเขาดูเกรี้ยวกราดจัง

………

ในห้องแต่งตัว

หลังเสร็จงาน ฮยอนจินก็เข้ามาเปลี่ยนเสื้อ แต่เขาก็พบ จูยอนที่นั่งอยู่ในห้องเหมือนรออะไร

เขาเดินเขาไปโดยไม่พูดอะไร…

“นายกำลังคิดทำอะไรอยู่” จู่ๆจูยอนก็พูดขึ้น

ฮยอนจินหันไปมองเขาและทำท่างงว่ากำลังคุยกับเขาอยู่หรอ?

“พี่พูดเรื่องอะไร?” ฮยอนจินพูดขึ้นอย่างงงๆ

“มีคนบอกว่าเห็นนายกับฮยอนจูในห้องแต่งตัวเมื่อวันก่อนๆ และนายก็ยังไปที่ร้านขนมของเธอ และวันนี้อีก นายกำลังทำอะไรอยู่?” จูยอนพูดถึงเหตุผลที่เขาสงสัยทั้งหมดไป

“เอ่อ…พี่คงเป็นพี่ชายเธอสินะ” ฮยอนจินพูดพลางเดินเข้ามาหาเขาดีๆ

“ใช่ ” เขาตอบและจ้อฝฮยอนจินอย่างดุๆเหมือนเดิม

“ก็ไม่มีไรหนิ พวกเราเป็นเพื่อนห้องเดียวกัน วันนั้นผมก็แค่ ทักเธอ และก็แวะไปอุดหนุนที่ร้านเหมือนกับวันนี้ไง” ฮยอนจินอธิบายจนครบหมดทุกเรื่อง

ซึ่งมันก็พอตรงกับที่ฮยอนจูเล่า

ทำให้เขาเริ่มรู้สึกว่าระแวงไปมากเองรึป่าว

“งั้นหรอ?…”

“ใช่ พี่มีไรอีกมั้ย?” ฮยอนจินพูดก่อนจะเก็บกระเป๋าเตรียมจะไป

“ใครเป็นพี่นาย..” จูยอนพูดอย่างไม่พอใจที่เขาเรียกแบบนั้นก่อนจะเดินหนีออกจากห้องไป

“เป็นเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้องเลย” ฮยอนจินพูดพลางส่ายหัวอย่างเอือมๆ

………………

ฉันคิดว่าวันหยุดสุดสัปดาห์จะเป็นวันที่ฉันได้สบายใจสักทีที่ไม่ต้องแบกทุกข์ในการไปโรงเรียนแต่ทว่า ความโหดร้ายนั้นยังไม่สิ้นสุด ฉันต้องมาตามนัดที่กลุ่มของเราจะทำโครงงานวันวิทยาศาสตร์ที่บ้านของฮยอนจินกัน

 

ฉันที่ยืนอยู่หน้าบ้านของเขาตามที่อยู่ที่ลีโนวส่งมาให้ 

มือฉันที่กำลังจะเอื้อมไปกดกริ๊ง

แต่ทว่าประตูดันเปิดออกก่อน

ฮยอนจินในชุดอยู่บ้านที่ฉันไม่เคยเห็นนั้นทำท่ายืนยิ้มและจ้องฉันอยู่หน้าประตูทางเข้า

“เธอสายสุด” ฮยอนจินพูดเหมือนกำลังว่าฉัน

“ก็บ้านนายอยู่ลึกหนิ หายากชะมัด” ฉันพูดพลางหลบสายตาเขา

ทำไมต้องอายเขาด้วยนะ

“เข้ามาสิ” ฮยอนจินพูดพลางลีกทางให้ 

ฉันเดินเข้าไปพลางมองไปรอบๆบ้านคนรวยหลังใหญ่โตนี้ ที่หรูไปทุกมุมแต่เหมือนกับไม่ค่อยมีคนอยู่เลยดูเงียบเป็นพิเศษ

“อ่าว มาแล้วหรอ ฮยอนจู” ลีโนวพูดทักฉันขึ้นพวกเขากำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขกพร้อมด้วยยองฮุนที่นั่งเกร็งๆอยู่

 

“อื้ม โทษทีที่มาช้านะ” ฉันพูดพลางเดินไปหาพวกเขา

และจะเดินไปนั่งข้างยองฮุนแต่ทว่าจู่ๆฮยอนจินก็ลากฉันไปนั่งอีกฝั่งกับเขา

เอ้ะหมอนี่อีกแล้ว!

“พ่อนายไม่อยู่บ้านหรอ?” ลีโนวถามฮยอนจินขึ้น แต่สีหน้าเขาดูแปลกๆเมื่อพูดถึงพ่อเขา

“ไม่อ่ะ..” เขาตอบน้ำเสียงดูไม่ค่อยพอใจ

“เอ่อ โทษทีวะ เอาเป็นว่ามาเริ่มกันเลยดีกว่าเนาะ” ลีโนวตัดบททันทีก่อนจะหยิบแมคบุ๊คขึ้นมาวาง

 

แต่ฉันก็แอบสงสัยท่าทางของฮยอนจินที่ดูแปลกไป

“เธอแอบมองฉันหรอ?” จู่ๆฮยอนจินก็พูดขึ้น ทำเอาฉันหลบหน้าแทบไม่ทัน

ลีโนวและยองฮุนต่างมองหน้ากันอย่างงงๆก่อนจะมองมาที่ฉัน

โธ่เอ้ยหน้าขายหน้าจริงๆเลย

“ป่าว เอ่อ หิวน้ำจังเลย” ฉันพูดเปลี่ยนเรื่องพลางไปหยิบแก้วน้ำที่วางรออยู่

“นั้นของฉันนะ ดื่มแล้วด้วย” ฮยอนจินพูดขึ้นขณะที่ฉันกำลังดื่มอยู่

ฉันที่เกือบสำลักน้ำ พร้อมขายหน้ารอบสอง

รีบวางลงทันที

“อาจุมม่า ขอน้ำแก้วนึงครับ!!” ฮยอนจินพูดขึ้นเสียงดังก่อนจะหันมายิ้มเหมือนหัวเราะเยาะฉัน

โอ้ยวันนี้ต้องเป็นวันนรกแตกของฉันแน่เลย

 

 

“ฮยอนจู เธอได้เอาหนังสือเล่มนั้นมามั้ย?” จู่ๆลีโนวก็ถามถึงเรื่องหนังสือที่เขาส่งข้อความมาให้ฉันให้เอามาด้วย

“อ้อ เอามาสิ นี่ไง” ฉันพูดพลางหยิบออกมาจากกระเป๋าให้เขา

“เดี๋ยวอะไรเนี้ย พวกนายคุยกันที่ไหน?” ฮยอนจินสงสัยว่าลีโนวนัดฉันมาได้ไง

“ก็ กาเกาทอคไง” ลีโนวตอบเขาไปแบบงงๆว่าถามทำไม

“พวกนายมีกาเกากันด้วยหรอ?” ฮยอนจินพูดขึ้นทำสีหน้าไม่พอใจ

ลีโนวที่พึ่งรู้สึกตัว จะแก้ตัวก็ไม่ทันแล้ว….

“ใช่ ฉันขอเธอไปเมื่อวานตอนหลังคาบคณิต” ลีโนวพูดอย่างกลัวๆว่าฮยอนจินจะโกรธ

ฮยอนจินหันมามองฉันตาขวาง

“อะไร ฉันทำอะไรผิดงั้นหรอ?” ฉันทำหน้างงๆว่าเกิดอะไรขึ้น?

“นายล่ะ ยองฮุน..” ฮยอนจินหันไปถามยองฮุน

“ป่าว ฉัน ไม่มีหรอก” ยองฮุนรีบตอบทันที

ฮยอนจินหันไปมองลีโนวอย่างดุๆต่อ

นี่มันอะไรกัน?

"เอ่อ ฉันว่าเรามีแชทกลุ่มก็ดีนะ เอ้อเดี๋ยวฉันลากทุกคนเข้ากลุ่มดีกว่า” ลีโนวพูดกลบเกลื่อนพลางหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากดยุกยิก

 

เสียงข้อความเตือนลากคนเข้ากลุ่มกาเกาก็ดังขึ้น

“เรียบร้อยแหะๆ” ลีโนวพูดพลางยิ้มแห้งๆ

ส่วนฉันที่ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าฮยอนจินโกรธเรื่องอะไร

 

…………..

สามชั่วโมงต่อมาที่เราทำงานกันไม่หยุดก็เริ่มจะล้าเลยตัดสินใจว่าจะพักสักครึ่งชั่วโมงก่อน

“หิวอ่ะ ขอไปหาอะไรลงท้องก่อนนะ พวกนายเอาไรมั้ย?” ลีโนวพูดขึ้นเขาเหมือนจะไปที่ครัว

“ไม่อ่ะ ฉันของีบละกัน” ฉันพูดพลางเอนหลังไปที่โซฟาอย่างเหนื่อยๆ

“เอ้อยองฮุนไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ ฉันรู้ว่านายก็หิวนายใช้สมองเยอะสุดละ ป้ะไปกัน” ลีโนวพูดก่อนจะกอดคอยองฮุนลากเขาไปด้วย

ฮยอนจินที่ยังนั่งกดมือถือเล่นอยู่ ฉันสงสัยว่าเขาไม่ไปหรอ? แต่ก็ช่างเถอะตอนนี้ตาฉันจะปิดแล้วเนื่องจากเมื่อคืนเตรียมของช่วยแม่จนดึก

 

และฉันก็เผลองีบหลับไป…

 

ฮยอนจินที่ละสายตาจากมือถือของเขาที่กำลังส่องโปรไฟล์กาเกาทอคของฮยอนจูอยู้เมื่อครู่

พอเห็นเธอได้หลับไปอย่างนั้น ก็วางโทรศัพท์ลงและเดินไปนั่งลงตรงหน้าของเธอ

เขาเพียงแค่มองเธอใกล้ๆ ไม่อยากจะกวนให้เธอตื่น

 

ยองฮุนที่แอบมองพวกเขาอยู่ไกลๆก็รู้สึกมั้นใจได้แล้วว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นกลายเป็นเรื่องจริง..

 

……………….

ฉันมองนาฬิกาที่ตอนนี่ก็หกโมงเย็นแล้ว งานทุกอย่างก็ดูจะเสร็จเรียบร้อยด้วยดี ไม่คิดว่าพวกเราจะทำงานนี้ด้วยกันได้

“โอ้ย ปวดหลังชะมัด ฉันว่าจะกลับแล้วอ่ะ” ลีโนวพูดขึ้นพลางหยิบกระเป๋าเตรียมจะชิ่งไปก่อนเพื่อน

“แล้วโครงงานจะเก็บไว้ที่นี่เลยมั้ย?” ยองฮุนถามขึ้นอย่างสงสัย

“เอาไว้นี่แหละ วันงานก็ให้ฮยอนจินเอาไป”ลีโนวเสนอขึ้น

“ทิ้งให้ฉันรับผิดชอบงั้นหรอ?” เขาทำหน้าไม่พอใจนิดๆ

“งั้นเอาไว้กับฉันก็ได้นะ ฉันขนไปเอง” ฉันเสนอขึ้นเพื่อตัดปัญหา

“เอ่อ ตามใจพวกนายแล้วกัน ฉันไปล่ะ” ลีโนวพูดขึ้นก่อนจะเดินออกจากบ้านไป

ฉันเห็นดังนั้นก็เก็บของทุกอย่าง จู่ๆยองฮุนก็เดินมาช่วยฉันถือ

“เดี๋ยวฉันไปส่ง ของเธอเยอะแยะไปหมด ฉันช่วยเองนะ” ยองฮุนพูดขึ้น

“ไม่ต้อง เก็บไว้ที่นี่แหละ” ฮยอนจินพูดขึ้นก่อนจะแย่งไปจากมือของฉัน

“เอ่อนายกลับไงอ่ะ เดินไปสถานีรถไฟด้วยกันมั้ย” ฉันถามยองฮุนทันที

ฮยอนจินมองยองฮุนอย่างดุๆ เขาทำหน้าสับสนก่อนจะหันมาตอบฉัน

“บ้านฉันไกลน่ะ เดี๋ยวเรียกแท็กซี่ไป ฉันไปก่อนนะ” ยองฮุนพูดจบก็รีบเดินออกไปทันทีเหมือนกลัวอะไร

ฉันหันมามองฮยอนจินที่ยืนกอดอกวางท่าอยู่

“งั้น ฉันกลับล่ะ” ฉันพูดบอกเจ้าของบ้านตามมารยาทก่อนจะเดินออกไป

พอเดินออกมาหน้าบ้าน ฮยอนจินก็เดินตามฉันออกมาด้วย นั้นทำให้ฉันสงสัยว่าเขามีอะไรอีกหรือป่าว?

 

“นายไม่ต้องมาส่งก็ได้นะ” ฉันพูดไปทำหน้างงไป

“ใครบอกฉันมาส่งเธอ ฉันจะออกไปข้างนอก” เขาพูดอย่างนั้นก่อนจะเดินผ่านหน้าฉันไป

หน้าแตกอีกครั้งในรอบที่เท่าไหร่ของวันนี้ก็ไม่รู้….

ฉันมองตามหลังเขาที่ค่อยๆเดินไปในทางเดียวกับฉันนั้นคือสถานีรถไฟ

 

บางทีเขาก็ดูเหมือนคนปกติทั่วไป ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่นัก และที่ฉันสงสัยคือ เขามีปัญหาครอบครัวเหมือนฉันรึป่าว ตั้งแต่ที่เห็นว่าลีโนวถามถึงพ่อของเขา และเขาทำสีหน้าแบบนั้น ทำให้ฉันนึกถึงตัวเองขึ้นมา เขารู้สึกเหมือนฉันรึป่าวนะ ในบางที

อาจมีเรื่องที่ฉันยังไม่รู้….

 

ฉันเดินเข้าไปในขบวนรถไฟเพื่อกลับบ้าน พอเข้าไปก็เห็นฮยอนจินที่นั่งมองโทรศัพท์ของเขาอยู่

เขาจะไปไหน….

แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะสงสัยหนิ เลิกสนใจหมอนั้นได้แล้ว

ฉันพาตัวเองเดินย้ายไปโบกี้อื่น

การที่จะไม่ยุ่งกับเขาคงจะเป็นสิ่งดีที่สุดแล้วล่ะ ถ้าไม่อยากให้ตัวเองเดือดร้อนไปมากกว่านี้

 

ฉันออกมาจากสถานีรถไฟและกำลังเดินต่อไปที่บ้าน 

แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น กลุ่มวัยรุ่นสามคนที่ยืนแอบสูบบุหรี่อยู่แถวนั้นพากันมองมาที่ฉันอย่างแปลกๆ

ฉันก้มหน้าก้มตาที่จะรีบเดินผ่านพวกเขาไปเร็วๆ พอผ่านไปได้พวกนั้นก็ยังจะเดินตามมาเรื่่อยๆ

ไม่เอาน่า ฉันไม่อยากมีเรื่องนะ

“นี่” พวกนั้นคนนึงเดินมาขวางทางฉัน

“คะ?” ฉันมองหน้าเขาอย่างงงๆว่าต้องการอะไร?

“พอจะมีให้ยืมสักหมื่นวอนป้ะ?” เขาพูดทำสีหน้าขู่ฉัน

“นี่จะไถ่เงินกันหรอ?”

เด็กวัยรุ่นพวกนี้ที่ชอบมาไถ่เงินเพื่อไปเล่นเกมส์อีกสินะ

“ก็บอกว่ายืมไง!” เขาพูดก่อนจะกระชากกระเป๋าฉันไปทันที

มันจะมากไปแล้วนะ!

“ฉันคิดว่าพวกแกไถ่ผิดคนแล้วว่ะ ยัยนั้นยังเป็นหนี้ฉันอยู่เลย” เสียงใครบางคนพูดขึ้น

ฉันหันไปมองก็เห็นฮยอนจินที่ยืนอยู่พร้อมกับถือไม้เบสบอลในมือ

“แกเผือกไรวะ?” พวกนั้นหันไปเอาเรื่องกับเขาแทน

“อย่าพูดมากเลย อยากลองดีก็เข้ามา” เขาพูดพลางเดินตรงเข้ามาหาพวกนั้นทันที

 

ขายาวๆของฮยอนจินถีบไปกลางอกของเด็กอันธพาลพวกนั้นเข้าเต็มๆจนเพื่อนของพวกนั้นกรธจัดเลยสวนหมัดไปที่คางของเขาทันที ฮยอนจินเห็นอย่างนั้นจึงรีบหลบแต่พวกนั้นต่างกระโจนใส่ตัวเขาพร้อมกันรวดเดียวทำให้เขานั้นเสียหลักจนล้มลงไป

 

ฉันที่ทนดูต่อไปเฉยๆไม่ไหว จึงรีบวิ่งเข้าไป กระโดดถีบหนึ่งในนั้นด้วยท่ากระโดดเตะแทควันโดที่พ่อเคยสอนในทันที

อั้ก  

ฮยอนจินพอตั้งตัวได้ก็รีบคว้าไม้เบสบอลขึ้นมาและทำท่าจะฟาดไปที่พวกนั้น

หมับ  !!

 ฉันรีบคว้าแขนเขาไว้ได้ทันก่อน พวกนั้นเริ่มกลัวจึงพากันรีบวิ่งหนีจากไปในที่สุด

 “ จะห้ามทำไมพวกนั้นสมควรโดนซะบ้าง” เขาพูดหันมามองฉันอย่างไม่สบอารมณ์

พอดีกับที่ฉันไ้เห็นว่าปลายคางของเขามีแผล

 “ ช่างเหอะพวกนั้นไปแล้ว ”

ฮยอนจินถอนหายใจก่อนจะปล่อยไม้เบสบอลนั้นงลงกับพื้น

 “นาย เจ็บมั้ย?” ฉันพูดพลางจ้องหน้าเขาที่แผลตรงปลายคาง

ฮยอนจินเห็นอย่างนั้นก็รีบหันหน้าหนีไปทางอื่นทันที

”ฉันมีพลาสเตอร์ยานะ” ฉันพูดพลางค้นมันในกระเป๋า

“ช่างเหอะ ฉันไปล่ะ เธอก็รีบกลับไปซะเดี๋ยวมันก็ยกพวกมาเอาคนอีกหรอก” เขาพูและทำท่าจะเดินหนี

ฉันรีบเก็บไม้เบสบอลของเขาพร้อมกับพลาสเตอร์ วิ่งเอาไปให้กับเขาก่อนที่เขาจะหนีอีก

“ฉันไม่กลัวพวกนั้นหรอกน่ะ อ่ะนี้” ฉันพูดพลางยื่นให้เขาไปทั้งสองอย่าง

”ก็ดี เธอจะได้เป็นหนี้ฉันเพิ่มอีก” เขาพูดพลางรับมันไป

”ทำไม แค่เพราะนายอยากแกล้งฉันแค่งั้นหรอ ทำไมต้องทำเรื่องพวกนี้ด้วย ฉันไม่เข้าใจนายเลยจริงๆ” ฉันพูดพลางมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจกับทุกๆอย่างที่เขาทำ

“นี่เธอคิดว่าฉันตามเธอมาเพื่อจะอยากมีเรื่องงั้นหรอ?”

“ก็แล้วนายจะมาแถวนี้ทำไมล่ะ” ฉันยังคงสงสัยกับเรื่องนั้น

”ฉันมีนัดมาเล่นเบสบอลแถวนี้น่ะสิ ” ฮยอนจินพูดขึ้นถึงเหตุผลที่เขามาแถวนี้

ฉันมองไม้เบสบอลที่เขาถืออยู่ก็นึกออกทันทีว่าแถวนี้มีสนามเบสบอลจริงๆด้วย

“เอ่อ งั้น ก็ ขอบใจละกันที่ช่วย”ฉันตัดบทพูดถึงเรื่องอื่นทันที

“ทำไมเอาแต่คิดว่าฉันจะแกล้งเธออยู่เรื่อย นี่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” แต่เขาก็ยังไม่ยอมที่ฉันกล่าวหาว่าร้ายเขา

”ก็นายเกลียดฉันไม่ใช่หรอ…”ฉันพูดพลางจะเดินหนีเขา

ฮยอนจินหยุดฉันไว้เหมือนเดิม

”ไม่รู้สิ บางที…” เขาพูดพลางมองตาฉันแบบสับสน

”…”

”ฉัน อาจจะชอบเธอขึ้นมาก็ได้…”

ฉันต้องหูฟาดไปแล้วแน่ๆ คนอย่างเขาเนี้ยนะจะมาพูดแบบนี้กับฉัน

”ว่าไงนะ?” ฉันยังคงอึ้งกับสิ่งที่เขาพูดไปเมื่อกี้

”ฮึ ไปล่ะ” เขาพูดยิ้มก่อนจะเดินจากไปปล่อยให้ฉันยืนงงอยู่คนเดียว

ถ้าเขาจะแกล้งฉันเรื่องนี้ล่ะก็ ขำตายแหละ….

…………

สนามเบสบอล

บังชานนั่งรอเพื่อนกลุ่มswansที่นัดกันมาเล่นเบสบอลในวันนี้ที่ข้างสนาม

เขาสังเกตที่เห็นฮยอนจินที่เดินมานั่งลงข้างๆเขาอย่างแปลกใจกับแผลบนใบหน้าของเขา

“ไปมีเรื่องมางั้นหรอ?” เขาถามออกไปทันที

”เรื่องนั้นช่างเถอะเพราะสุดท้ายฉันก็ชนะอยู่ดี ร่วมถึงเกมส์วันนี้ด้วย”

“เพียงแค่เพราะนายป็นswansอย่ามั้นใจไปหน่อยเลยน่ะว่าจะชนะทุกเรื่อง จะได้ทุกอย่างที่นายต้องการ” เขาพูดขึ้นเพื่อดักความนิดนั้นของฮยอนจินเอาไว้

“พี่รู้จักยัยนั้นได้ไง?” จู่ๆฮยอนจินก็ถามเรื่องที่เขาสงสัยแต่ยังไม่มีโอกาสถามขึ้นมา

”นายหมายถึง ฮยอนจูสินะ…”

”…” ฮยอนจินไม่ตอบนั้นแสดงว่าใช่เรื่องของเธอ

”ทำไมหรอ? นายกำลังกลัวอะไรอยู่” บังชานถามไปตรงๆ

“ก็วันที่ไปบอกเรื่องกฎ321ไม่ยักจะเห็นว่ารู้จักกันมาก่อน พอมาอีกวันก็พายัยนั้นมานั่งร่วมโต๊ะด้วย มันหมายความว่าไง” เขาพูดถึงเหตุผลที่สงสัยทั้งหมดทันที

 

“เธอเป็น รักแรก ของฉันน่ะ…”จู่ๆชานก็พูดขึ้น ทำให้ฮยอนจินดูอึ้งไป

เพราะเขาตัดสินใจพูดเรื่องทุกอย่างเนื่องจากกฏที่พวกเขาไม่สามารถมีความลับต่อกันได้

 

“อะไรนะ…”

 

”ใช่ เธอคือ เจ้าของพลาสเตอร์นั้น”

บังชานพูดถึงพลาสเตอร์ที่เคยได้จากเธอตอนเด็ก

……………

ขณะที่ฉันจะข่มตานอนหลับในคืนนี้ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นมันยังคงวนเวียนอยู่ในสมองของฉัน

‘ฉัน อาจจะชอบเธอขึ้นมาก็ได้’

เสียงและคำพูดนั้นของฮยอนจิน มันยังดังอยู่ในหัวของฉัน

นี่ฉันจะคิดอะไรมากมายกับอิแค่คำพูดของเขาที่ไม่น่าจะเชื่อได้กันนะ

เขาน่ะ ร้ายจะตายไป เป็นคนที่ไม่นึกถึงความรู้สึกของคนอื่น นั้นแหละคือตัวเขา จำไว้ ฮยอนจู! 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #18 Miso (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 19:02

    ฮืืออ เรื่องนี้ดี สนุกๆ รอติดตามเลย

    #18
    0
  2. #11 Pingpong1907 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 02:17
    รอนะคะ
    #11
    0