Stray kids (Hyunjin x You) THE S W A N S : หนีเสือปะหงส์

ตอนที่ 6 : พรหมลิขิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    16 ส.ค. 63

 

ฉันรู้สึกว่าฟิลิกซ์เขาอาจจะไม่คล่องเรื่องภาษาเป็นแน่แท้ เขาอาจจะพูดตกหล่นไป เขาน่าจะหมายถึงคบที่ว่านี่คบเป็นเพื่อนแน่ๆเลย

“หมายถึง คบเป็นเพื่อนใช่มั้ย? ”ฉันถามเขาย้ำอีกครั้งให้แน่ใจ

 

“เป็นแฟน..” 

เขาพูดออกมาอย่างหน้านิ่งนั้นทำให้ฉันแทบสำลักน้ำลายตัวเอง

เด็กนี่ เป็นบ้าไปแล้วหรอ?

"นี่ นายพูดเรื่องไรเนี่ย? อยู่ดีๆทำไม..”

“นี่ฉันกำลังช่วยเธออยู่นะ” จู่ๆเขาก็พูดเรื่องที่น่าสงสัยมากกว่านั้นขึ้นมา

 

“ช่วย…เรื่องอะไร” ฉันทำหน้าสงสัย

 

“ฉันรู้ปัญหาของเธอที่โรงเรียนทั้งหมดแล้วล่ะ ฮยอนจู… ถ้าเธออยากให้ฮยอนจินเลิกยุ่งกับเธอ เลิกแกล้งเธอ นี่คงเป็นวิธีเดียว” ฟิลิกซ์พูดถึงเหตุผลทั้งหมดที่เขาทำ

นี่แม่คงต้องขอให้เขาช่วยฉันแน่ๆเลย

แต่เด็กนี่หาวิธีที่มันดีกว่านี่ไม่ได้หรอ?

“จะให้ฉันโกหกคนอื่นว่าคบกับเด็กปีหนึ่งเนี้ยนะ บ้าไปแล้ว”

“เด็กปีหนึ่งแล้วไง…”ฟิลิกซ์พูดทำหน้าไม่พอใจที่ฉันพูด

วัฒนธรรมของเขาที่เคยเรียนรู้มาจากออสเตรเลียคงแตกต่างจากที่นี่สินะ เห้ออ

“แล้วอยู่ดีๆจะบอกคนอื่นว่าเราคบกัน มันไม่แปลกไปหน่อยหรอ?” ฉันพูดถึงเรื่องนั้นต่อ

“เรื่องนั้น เราไม่เห็นต้องพูดเองเลย ฮึ..”ฟิลิกซ์พูดพลางยิ้มอย่างมีแผน

 

……………….

วันต่อมา

ฉันเดินออกมาจากบ้านเพื่อจะไปโรงเรียน 

และแล้วก็ต้องแปลกใจที่เห็นฟิลิกซ์ยืนรออยู่

ฉันเดินไปหาเขาพลางทำหน้างงๆ

“ไปเหอะ” เขาพูดขึ้น ก่อนจะเดินนำฉันไป

นี่เขาเริ่มแผนแล้วใช่มั้ย? ฉันที่ยังไม่ทันตั้งตัวอะไรเลยสักนิด

ว่าแต่ เขาโอเคใช่มั้ยที่จะทำแบบนี้

 

“ถ้านายลำบากใจ เราล้มเลิกแผนนี้ก็ได้นะ ก่อนที่มันจะบานปลาย..”ฉันพูดขึ้นขณะที่เดินไปกับเขา

“ไม่ทันแล้วล่ะ…”ฟิลิกซ์พูดขึ้น ก่อนจะมองไปถนนฝั่งตรงข้าม

ที่มีฮยอนจินยืนอยู่ตรงป้ายรถเมย์ และมองมาที่พวกเราอยู่

พอไฟแดง สัญญาณให้ข้ามถนนได้ขึ้น ฉันกับฟิลิกซ์ก็ค่อยๆข้ามถนนไปฝั่งที่เขายืนรออยู่..

ฉันพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ฟิลิกซ์และฉันที่เดินถึงฝั่งและกำลังจะเดินผ่านฮยอนจินไป

 

หมับ!!

 ฮยอนจินที่จู่ๆเขาก็ฉุดรั้งแขนฉันเอาไว้

หมับ!!

ฟิลิกซ์ที่จู่ๆก็เข้ามาดึงมือฮยอนจินออกจากแขนของฉันทันทีที่เห็น

เวรแล้ว..

พวกเขาจ้องหน้ากันและกันเหมือนจะมีเรื่อง…

“นายยุ่งไรด้วย ไสหัวไป” ฮยอนจินพูดขึ้นจ้องหน้าฟิลิกซ์อย่างดุๆ

 

“รุ่นพี่ต่างหาก ยุ่งไรด้วย” ฟิลิกซ์พูดขึ้นหน้านิ่งอย่างไม่กลัว

ฮยอนจินที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็เข้าไปกระชากคอเสื้อฟิลิกซ์ทันที

“โอ้ย นี่ๆ เอาเป็นว่า แยกย้ายกันไปดีๆอย่ามีเรื่องกันเลยดีกว่านะ” ฉันพุ่งตรงไปแยกพวกเขาทันทีก่อนที่จะเกิดเรื่องเข้า

“เธอมากับไอ้เด็กนี่ได้ไง?” ฮยอนจินถามขึ้นแต่เขายังจ้องฟิลิกซ์อย่างดุๆ

“ก็ไปรับมาจากบ้าน” ฟิลิกซ์ดันตอบแทนซะงั้น

“ว่าไงนะ?” ฮยอนจินพูดพลางมองฉันกับฟิลิกซ์สลับกันอย่างสงสัย

“ก็เรา อุ๊ป” ฉันเอามือปิดปากฟิลิกซ์ก่อนที่เขาจะพูดอะไรไปมากกว่านี่

“ฮ่าๆๆ รีบไปโรงเรียนกันดีกว่าเดียวสายเนาะ ”ฉันหัวเราะกลบเกลื่อนก่อนจะลากฟิลิกซ์เดินหนีไปทันที

 

จะบ้าตาย นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย

 

“เธอห้ามฉันทำไมเนี่ย?” ฟิลิกซ์ถามฉันขณะเดินเข้าไปในโรงเรียน

“มันเร็วไป เดี๋ยวเขาก็สงสัยหรอก” ฉันพูดแบบกระซิบกับเขา

สายตาทุกคนที่มองมาก็เริ่มซุบซิบนินทาขึ้นมาบ้างแล้ว

 

………………..

ในห้องเรียน

เพือนในห้องต่างมองมาที่ฉันอย่างแปลกๆกับเรื่องเมื่อเ้านี้ที่ทุกคนเห็น

ลีโนวที่พึ่งเขามาในห้องก็แปลกใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น

เขาหันมามองฉันสลับกับฮยอนจินที่นั่งจ้องฉันอยู่ข้างหลัง

 

“พวกนายเป็นไรอีกเนี่ย?” ลีโนวพูดขึ้น

“…”ฉันนิ่งเงียบไม่พูดอะไรจะดีกว่า

 

“ลีโนว เรื่องทำโครงงานวันวิทยาศาสตร์ พวกนายจะทำที่ไหนหรอ?” จู่ๆยองฮุนก็เดินมาถามเขาที่โต๊ะ

“อืม ไปทำบ้านใครดีล่ะ?” ลีโนวพูดพลางหันมาถามฮยอนจินและฉัน

“ถ้าพวกนายไม่รังเกียจจะไปบ้านฉันก็ได้นะ” ยองฮุนพูดขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ

“รังเกียจสิ..”ฮยอนจินพูดขึ้นอย่างไม่นึกถึงใจคนอีกแล้ว

“งั้นก็ช่วยไม่ได้ ไปบ้านนายละกัน นายก็รู้แม่ฉันดุ” ลีโนวพูดขึ้นตัดสินใจแทนทุกคน

 

อะไรนะ ไปบ้านฮยอนจินงั้นหรอ?!!OoO

“แต่ฉันว่าไปบ้านยองฮุนก็ดีนะ ใกล้ดี” ฉันพูดขัดขึ้นทันที

“เธอพูดเหมือนรู้ว่าบ้านเขาอยู่ไหน?” ฮยอนจินพูดขัดขึ้น

เพล้งง เสียงหน้าแตกดัง

ฮยอนจินหันไปทำหน้าขู่ยองฮุนทันที

“เอ่อ จะว่าไปบ้านฉันมันก็ไกลอยู่นะ ไปบ้านฮยอนจินดีแล้ว” ยองฮุนพูดขึ้นก่อนจะตัดปัญหารีบกลับไปนั่งที่โต๊ะทันทีก่อนที่ฉันจะแย้งขึ้นอีกครั้ง

“ทุกคนลงความเห็นแล้ว สรุปว่าบ้านฮยอนจินนะ” ลีโนวพูดตัดบท

ซวยแน่ งานนี้ ฮยอนจูเอ้ย…><

 

……………………

พักเที่ยง

เป็นอันรู้กันว่าเวลานี้จะต้องลุ้นตลอดว่าจะเกิดเรื่องขึ้นอีกมั้ยวันนี้ ฉันเลยตัดสินใจไม่ไปกินซะเลยดีกว่า

เพียงแค่นั่งอยู่ในห้องและกินขนมปังที่เตรียมมาจากร้านก็คงพอ

ฉันมองทุกคนที่เดินออกจากห้องไปจนหมด ก่อนจะหยิบขนมปังและนมออกมาจากกระเป๋าเป้

นี่แหละมื้อเที่ยง ที่สบายใจที่สุด….

สักพัก ก็มีคนเข้ามาในห้องและเขาก็คือ ยองฮุน

ยองฮุนมองฉันอย่างตกใจที่เห็นฉันยังอยู่ในนี้พร้อมกับขนมปังบนโต๊ะ

“เธอทำอะไรน่ะ?” ยองฮุนพูดขึ้นอย่างแปลกใจกับสิ่งที่ฉันทำ

“ก็ กินมื้อเที่ยงไง” ฉันพูดอย่างไม่สนใจและจับขนมปังเข้าปาก

“แค่นี่จะอิ่มหรอ ฉันว่าเธอไปกินข้าวเถอะ”

“ไม่เอาอ่ะ ไปทีนั่นทีไร มีเรื่องทุกที” ฉันพูดและดื่มนมจนหมดกระป๋อง

 

“ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลยหนิ” ยองฮุนพูดพลางทำหน้าสงสาร

“ฉันโอเค ว่าแต่นายล่ะไม่ไปหรอ?” ฉันถามเขากลับว่าเขามาที่นี่อีกทำไม?

“เอ่อ ฉัน..มีงานต้องทำน่ะ” ยองฮุนพูดพลางเดินไปที่โต๊ะตัวเอง ก่อนจะหยิบสมุดขึ้นมา เหมือนนั่งทำการบ้าน

ฉันเลยเดินเข้าไปดูอย่างสงสัย ก่อนจะหยิบสมุดนั้นขึ้นมาดู และมองชื่อเจ้าของสมุดนั้นซึ่งไม่ใช่ชื่อเขา

“นี่นาย ทำการบ้านให้คนอื่นงั้นหรอ?” ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนในห้องยังต้องรุมแกล้งเขาด้วย

“เธออย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะ”ยองฮุนทำหน้าหนักใจที่ฉันรู้เข้า

“ทำไมนายต้องยอมทำแบบนี้ด้วยละ ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ”

“ก็เหมือนกับเธอนั้นแหละ เธอจะอยู่ที่นี้ทำไมล่ะ” ยองฮุนพูดพลางจ้องหน้าฉันอย่างโกรธๆ

ก็จริง เราก็ต่างมีเหตุผล และเขาก็มีเหตุผลของเขา

ฉันไม่ควรไปก้าวก่ายเขามากเกินไปสินะ

ฉันยื่นสมุดนั้นคืนให้เขา

“ฉันขอโทษ ไม่ยุ่งแล้วก็ได้ ถ้าทำให้นายลำบากใจ” ฉันพูดอย่างนอยด์ๆก่อนจะเดินหนีเขาออกไปจากห้องทันที

 

“ถ้าฉันไม่ทำ..เขาก็จะแกล้งเธอไงล่ะ ฮยอนจู..” ยองฮุนพูดในสิ่งเธอไม่มีวันจะได้ยินหรือรู้ถึงเหตุผลนั้น…

……………….

ฮยอนจินที่นั่งกินข้าวกับกลุ่มของเขาอยู่นั้น สายตาเขามองหาใครบางคนอยู่ตลอดทำให้บังชานเกิดสงสัยขึ้น

“นายมองหาใครวะ? จะรอแกล้งใครอีก? ยองฮุนหรอ?” ชานถามเขาขึ้น

“ป่าว ” เขาปากแข็งไม่ยอมรับ

“เออแต่แปลกวันนี้ยักไม่เห็นฮยอนจูกับยองฮุนเลย” ลีโนวพูดขึ้นอย่างสงสัย

“นั้นสิ สองคนนั้นหายไปไหน?” ชานก็เริ่มสงสัย

“หรือว่า สองคนนั้นจะ…”ลีโนวตั้งใจพูดยั่วโมโหฮยอนจินที่นั่งหน้าเครียดอยู่

ปึ้ง!!

ฮยอนจินทุบโต๊ะอย่างแรง พลางถอนหายใจก่อนจะเดินออกไปทันที

ส่วนไปไหนนั้นหรอ?….ไม่มีใครรู้

“เอาอีกแล้วไอ้เด็กนี่ อารมณ์ร้อนจริง” ชานพูดส่ายหัวอย่างเอือมๆ

“ผมก็เริ่มไม่แน่ใจว่ามันเป็นแบบนี้มานานแล้ว หรือตั้งแต่ที่ฮยอนจูเข้ามา” ลีโนวพูดอย่างสงสัย

บังชานเองเขาก็เริ่มแน่ใจกับสิ่งที่เขาคิดแล้ว

…………….

ฮยอนจินเดินขึ้นมาบนดาดฟ้าเพื่อสูดอากาศให้เย็นลง เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นอะไร

ทำไมต้องหัวร้อนตลอดเมื่อนึกถึงเธอคนนั้น

 

“แม่คะ หนูบอกแล้วไงว่าไม่ได้ขโมยขนมปังมา เดี๋ยวหนูจ่ายให้น่ะ” เสียงฮยอนจูคุยโทรศัพท์ดังขึ้นแถวๆที่เขายืนอยู่

ฮยอนจินหันไปมองเธอที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ตรงนั้นจริงๆ

 

“แค่นี้นะคะ หนูจะเข้าเรียนแล้ว” ฉันพูดตัดบท ก่อนที่แม่จะโวยวายเรื่องที่ฉันเอาขนมปังจากร้านมาแล้วไม่บอก

 

“โธ่ นี่ลูกนะ งกจริงๆเลย” ฉันพูดเมื่อกดตัดสายไปแล้ว

จังหวะที่หันหลังกลับไปนั้น ฉันก็ไปชนกับใครบางคนเข้าอย่างจัง

“โอ้ย ตกใจหมด” ฉันมองหน้าฮยอนจินที่ยืนจ้องฉันอยู่

 

“มาทำไรที่นี่? ที่นี่มันที่ประจำของฉันนะ” ฮยอนจินพูดอย่างโมโหเหมือนกับฉันมารุกรานพื้นที่ของเขา

“อะไรนะ มีแบบนี้ด้วยหรอ?ไม่ยักรู้ว่าโรงเรียนก็มีพื้นที่ส่วนตัวได้ด้วย" ฉันตอบกลับเขาไปอย่างงงๆ

“ใช่ เธอไม่มีสิทธิ์มานี่ ออกไป” เขาทำเหมือนไล่ฉันอยู่

“เห้อ รู้แล้วๆ อยู่ไปเลยคนเดียว ชิส์!” ฉันพูดพลางจะทำท่าเดินหนี

แต่เขากลับดึงฉันไว้อีก

อะไรเนี้ย ย้อนแย้งชะมัด

“อะไรอีกเล่า?”

“ฮึ จ่ายมา” เขาพูดพลางแบมือขอ

นี่ฉันต้องถูกเขาไถ่เงินอีกหรือ?

“ก็บอกแล้วไง ว่าจะให้อาทิตย์หน้าน่ะ” 

“ไม่ใช่ค่านั้น ค่าใช้พื้นที่ส่วนตัวน่ะ”

ฉันหมดคำจะพูดความความหน้าเลือดของเขา

“ไม่มีเว้ย” ฉันพูดเตรียมจะหนีอีกครั้ง

“งั้นไว้หลังเลิกเรียน ฉันจะไปเอาละกัน” ฮยอนจินพูดขึ้นตามหลัง แต่ฉันไม่สนใจกับคำพูดเขารีบเดินหนีไปทันที

 

ฮยอนจินอมยิ้มกับท่าทางโมโหของเธอ

“ฮึๆ น่ารักชะมัด..”

……………………………….

หลังเลิกเรียนฉันก็ต้องไปโดนลงโทษขัดสระว่ายน้ำต่อ แต่ทว่าวันนี้ มีเรื่องที่ฉันลืมไปเลย

ฉันมองฟิลอกซ์ที่ยืนรอฉันอยู่หน้าห้องเรียน

เพื่อนๆทุกคนต่างสงสัยว่าเขานั้นมารอใคร

“ไปกันเหอะ” ฟิลิกซ์พูดเมื่อเห็นฉัน

“เดี๋ยวฟิลิกซ์ คือว่า..”ฉันไม่อยากให้เขารู้เรื่อวที่ฉันโดนทำโทษเลย หน้าอายชะมัด

“มีไร?”เขาถามฉันอย่างสงสัย

“ฉันมีงานต้องทำน่ะ นายกลับไปก่อนเถอะ” ฉันพูดพลางทำหน้าขอร้องเขา

ฟิลิกซ์เห็นอย่างนั้นก็ยอม

“โอเค ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ” เขาพูดก่อนจะเดินจากไป

 

“นี่มันอะไรกันน่ะ เธอกับฟิลิกซ์สนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่?” จู่ๆมีจูก็เดินเข้ามาถามฉันอย่างหน้าตาสงสัย

“เอ่อ…พ่อแม่เราเป็นเพื่อนสนิทกันน่ะ” ฉันตอบเธอไปขณะที่ฮยอนจินก็เดินมาพอดี

 

“จะไปได้ยัง สระว่ายน้ำรอเธออยู่นะ” ฮยอนจินพูดขึ้น ทำเอามีจูที่ยืนอยู่ทำหน้าไม่พอใจทันที

“ฉัน ไปก่อนนะ” ฉันพูดก่อนจะเดินตามเขาไปที่สระว่ายน้ำ

 

“ดูพวกเขาสิ พรหมลิขิตชัดๆเธอว่ามั้ย มีจู” จู่ๆลีโนวก็เดินเข้าพูดกวนประสาทเธอ

“นายพูดเรื่องไร?”

“ก็มีแต่เรื่องให้พวกเขาอยูด้วยกัน ขนาดโดนทำโทษยังได้ทำด้วยกันเลย” ลีโนวพูดเฉลยกับเรื่องที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน

 

“ว่าไงนะ?” มีจูมองตามพวกเขาอย่างโกรธๆ

ส่วนลีโนว เขารู้สึกสนุกที่สามารถปั่นเธอได้

 

……………..

ที่สระว่ายน้ำ

ฉันที่กำลังขัดสระอยู่อย่างตั้งใจ หันไปมองฮยอนจินที่ยังนั่งมองสบายใจเฉิ่มอยู่เพราะเขาบอกว่าให้ฉันทำแทนส่วนของเขาเพื่อชดใช้หนี้ที่ติดค้างอยู่

“นี่ ไม่คิดจะช่วยกันหน่อยหรอ ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย!” ฉันหันไปโวยใส่เขาเพราะรู้สึกเหนื่อย

“ก็บอกแล้วไง ว่าเป็นสิ่งที่เธอต้องชดใช้ อีกอย่างวันนี้ฉันมีถ่ายแบบ เดี๋ยวแผลจะช้ำขึ้นอีก” เขาพูดหน้าตาเฉย

เห้ออ

 ฉันหมดคำจะพูด นีมันนรกชัดๆ

ฉันก้มหน้าก้มตาทำต่อจนเสร็จ

ฮยอนจินเดินมาสำรวจงานก่อนจะยืนมือมาทางฉันเพื่อจะจับฉันขึ้นจากสระ

ฉันมองมือที่ยื่นมานั้นอย่างสงสัย

“หรืออยากปีนขึ้นมาเอง?” เขาถามย้ำกับเรื่องนั้น

“จับมือฉันสิ” จู่ๆมีจูที่เดินเข้ามายื่นมือให้ฉันพูดขึ้น

ฮยอนจินสงสัยว่าเธอมาที่นี้ได้ไง

มีจูหันไปยิ้มให้ฮยอนจินก่อนจะหันมาทางฉัน

“เอ่อ ขอบใจนะ” ฉันพูดก่อนจะจับมือของเธอและขึ้นจากสระได้สำเร็จ

 

“เห็นพวกนายทำงานกันหน้าจะเหนื่อยน่าดูฉันซื้อเครื่องดื่มมาให้ ” มีจูพูดพลางเดินไปหยิบเครื่องดื่มมาสองขวดเพื่อยื่นให้ฉันกับฮยอนจิน

 

อันที่จริงเขาไม่เหนื่อยเลยสักนิด..

 

“ขอบใจนะ” ฉันรับมา แต่ทว่าฮยอนจินกลับแย่งไปจากมือฉันซะงั้น

นี่เขาเอาไปทั้งสองขวดเลยหรอ มากเกินไปแล้วนะ!!

ขณะที่ฉันทำหน้าโมโหเขาอยู่นั้น

“สงสัยเขาคงหิว ไว้วันหลังฉันเอามาให้ใหม่นะ ฮยอนจู” มีจูพูดขึ้นอย่างยิ้มๆกับฉัน

“ไม่เป็นไรหรอก วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายแล้วล่ะ เพราะทั้งเทอมนี้คงไม่ได้ใช้สระนี้กันแล้ว” ฉันพูดเพราะมันไม่ค่อยสกปรกเท่าไหร่

 

จากนั้น ฉันก็เดินไปเก็บของก่อนจะเดินออกไปจากสระว่ายน้ำ ก็เจอใครบางคนเข้า

“ฟิลิกซ์ นายยัง ไม่กลับหรอ?” ฉันมองเขาอย่างตกใจที่เห็นเขายังอยู่

ฟิลิกซ์มองฉันก่อนจะมองเข้าไปข้างในก็เห็นว่ามีจูและฮยอนจินก็อยู่ด้วย

 

ฮยอนจินที่เห็นฟิลิกซ์เข้า เขาก็ทิ้งเครื่องดื่มสองขวดนั้นและเดินตรงไปที่ฮยอนจูกับฟิลิกซ์ทันที โดยไม่สนใจมีจูที่ยืนอยู่

เธอมองเครื่องดื่มที่ถูกทิ้งอยู่อย่างเสียใจ

 

“มาทำไมวะ?” ฮยอนจินพูดพลางจ้องฟิลิกซ์อย่างดุอีก

“พอดีลืมของน่ะ” ฟิลิกซ์พูดกับฉัน

“งั้น กลับกันเถอะ” ฉันพูดพลางลากฟิลิกซ์ออกไป

ฮยอนจินที่เห็นอย่างนั้นก็ทำท่าจะตามไป

 แต่ทว่ามีจูวิ่งมาดึงเขาเอาไว้มันที

“ฮยอนจิน!” มีจูมองหน้าเขาอย่างโกรธๆกับสิ่งที่เขาทำ ซึ่งไม่นึกถึงใจเธอเลย

“เลิกวุ่นวายได้แล้วน่ะ” ฮยอนจินพูดและทำท่าจะเดินไป

“ถ้านายไป ต่อจากนี้รับรองได้เลย ว่าฮยอนจูจะต้องเสียใจแน่” มีจูพูดเหมือนเธอกำลังคิดจะทำอะไรฮยอนจู

“เหออ เธอคิดจะทำบ้าอะไร?” ฮยอนจินถอนหายใจพลางมองมีจูอย่างรำคาญ

“ทุกอย่างที่นายกับเธอ จะไม่มีวันมีความสุขไงล่ะ” มีจูพูดหน้านิ่งอย่างเย็นชาก่อนจะเก็บของและเดินหนีเขาไป

 

……………..

“โดนทำโทษเนี้ยนะ” ฟิลิกซ์พูดขณะที่เขาเดินไปส่งฉันที่ร้าน

“ก็ใช่ นายอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครล่ะ” ฉันพูดขู่เขาทันที

“แล้วทำไมต้องไปทำกับฮยอนจินด้วย เธอก็รู้เขาจ้องจะแกล้งเธอตลอดเว” 

“เลือกได้ซะที่ไหนเล่า แต่คงไม่ได้ไปอีกแล้วล่ะ” ฉันพูดเมื่อเดินมาถึงหน้าร้าน

 

“งั้นฉันกลับล่ะ” ฟิลิกซ์พูดเหมือนจะไม่แวะเข้าไป

“ไม่แวะกินไรหน่อยหรอ”  ฉันถามเขากลับ

“ไม่อ่ะ มีการบ้าน” เขาพูดเสร็จก็เดินจากไปทันที

 

พอฟิลิกซ์ลับสายตาฉันก็เดินเข้าร้านไปหาแม่ทันที

“แม่ หนูมาแล้ว” ฉันพูดขึ้นในร้านเพื่อบอกเธอที่กำลังวุ่นอยู่

 

“เอ้อ ฮยอนจู มาก็ดีไปส่งขนมให้หน่อยสิ นี่ที่อยู่นะ” แม่พูดพลางยัดใส่มือฉัน

อะไรกัยใช้งานเลยหรอ นี่ยังไม่ได้พักเลยนะ

ฉันทำหน้าหง่อยพลางมองที่อยู่ในมือ

“นี่มัน ที่สตูดิโอหนิ!!” ฉันมองอย่างสงสัย

ฮยอนจินนายอีกแล้วใช่มั้ย!!!

…………………………………………..

“ฮึๆๆๆๆ” ฮยอนจินนั่งหัวเราะอยู่คนเดียวในห้องแต่งหน้า ทำให้สไตล์ลิชต่างพากันส่งสัยว่าเขาขำอะไรอยู่คนเดียว

 

“สวัสดีครับ” จูยอนที่พึ่งมาถึงทักทายทุกคนในห้องแต่งหน้า

เขาเดินมานั่งข้างๆที่ฮยอนจินแต่งหน้าอยู่

 

พวกเขาต่างชำเลืองมองกันแต่ไม่พูดอะไรเพราะมีคนอื่นๆที่ทำงานอยู่ด้วย

 

“ฮยอนจิน แผลหายดีแล้วใช่มั้ย เปลี่ยนเสื้อได้เองนะ?” พี่สไตล์ลิชคนนึงถามเขาขณะที่ถือชุดมาให้เขา

“ได้ครับ ” ฮยอนจินพูดพลางรับชุดนั้นมา ก่อนจะเดินไปห้องเปลี่ยนเสื้อ

 

จูยอนที่นั่งแต่งหน้าอยู่ก็นึกสงสัยว่าเขามีแผลอะไร?

“พี่ครับ ฮยอนจินเขาเป็นแผลอะไรหรอ?” เขาตัดสินถามพี่ช่างแต่งหน้าไป

“อ๋อ เขาบอกว่าเกิดอุบัติเหตุที่โรงเรียนน่ะ เราก็ระวังด้วยล่ะ อย่าให้เป็นแผลเลยนะ” เธอพูดพลางแต่งหน้าให้เขาต่อ

 

…………………

ฉันยืนอยู่หน้าสตูดิโอกับถุงขนมที่เขาสั่ง

และรอว่าจะมีใครสักคนเดินออกมาบ้าง ฉันจะได้ฝากเข้าไป เพื่อหลีกเลี่ยงที่จะเจอเขา หรือพี่ชายฉันในนั้น

“ฮยอนจู..” เสียงใครบางคนเรียกฉันเข้า ฉันหันไปมองก็พบว่าเป็น คุณลี พ่อของฟิลิกซ์นั้นเอง

“เอ่อ สวัสดีค่ะ คุณลี” ฉันทำความเคารพเขาทันที

“ไม่ได้เจอกันนานเลยสบายดีใช่มั้ย? แล้วนี้หอบไรมาเยอะแยะหนิ” เขาพูดพลางทำหน้าสงสัย

“อ่อ มีคนสั่งขนมน่ะค่ะ ฉันเลยเอามาส่ง” ฉันพูดตอบเขาไป พลางสงสัยว่าเขาทำงานที่นี้หรอ

“อ้อ ฉันเป็นเจ้าของสตูดิโอนี้น่ะ วันนี้ว่าจะมาดูงานสักหน่อย” เขาพูดเมื่อเห็นฉันทำหน้าสงสัย

“จริงหรอคะ โหววสุดยอดเลยค่ะ”

“ทำไมไม่เข้าไปพร้อมกันเลยล่ะ ป้ะๆเดี๋ยวพาเข้าไป”

“เอ่อไม่เป็นไรค่ะ หนูรอข้างนอกก็ได้”

“หนักป่าวๆน่ะ เข้าไปส่งให้ข้างในเลย” เขาพูดก่อนจะเดินนำฉันเขาไปทันทีโดยไม่สนเสียงคัดค้านของฉันเลย

“เห้อออ จริงๆเลย” ฉันเลยจำใจต้องเดินเข้าไปที่นั้นอีกครั้ง

 

ภาพความวุ่นวายในสตูดิโอยังคงเหมือนเดิม และนายแบบที่กำลังถ่ายแบบอยู่ตอนนี่ก็คือเจ้าคนสั่งขนมนั้นเอง

ฉันแอบมองเขาที่กำลังเก็กท่าอยู่

ฮยอนจินเห็นอย่างนั้นเขาก็อมยิ้มนิดๆ พลางมองมาที่ฉัน 

แต่สายตาฉันกลับไปเห็นพี่จูยอนที่กำลังเดินออกมาด้วย!!

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #8 bts_thai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 21:48
    มาต่ออีกนะคะ ชอบมาก
    #8
    0